Cuma

Cuma'yı (accusative)
Cumalar (plural)
Cuma'sı (possessive)

Osmanlı Türkçesiجمعه, Arapçaجُمُعَة (cümuʿa).


lahza

zamanın bölünemeyecek kadar kısa parçası, an

Top gürleyip oruç bozulan lahzadan beri. Bir nurlu neşe kapladı kerpiçten evleri.

Günlerden beri bir lâhza yalnız kalmadım.


sabah

oggend

Güneş'in doğumundan öğleye kadar olan süre

Güneş'in doğuşundan öğleye kadar olan zaman dilimi, günün başlangıcı


gece

geceyi (accusative)
geceler (plural)
gecesi (possessive)
gece (singular nominative)
geceler (plural nominative)
geceyi (singular accusative)
geceleri (plural accusative)
geceye (singular dative)
gecelere (plural dative)
gecede (singular locative)
gecelerde (plural locative)
geceden (singular ablative)
gecelerden (plural ablative)
gecenin (singular genitive)
gecelerin (plural genitive)
gecem (possessive singular first-person nominative)
gecelerim (possessive plural first-person singular nominative)
gecemi (possessive singular first-person accusative)
gecelerimi (possessive plural first-person singular accusative)
geceme (possessive singular first-person dative)
gecelerime (possessive plural first-person singular dative)
gecemde (possessive singular first-person locative)
gecelerimde (possessive plural first-person singular locative)
gecemden (possessive singular first-person ablative)
gecelerimden (possessive plural first-person singular ablative)
gecemin (possessive singular first-person genitive)
gecelerimin (possessive plural first-person singular genitive)
gecen (possessive singular second-person nominative)
gecelerin (possessive plural second-person singular nominative)
geceni (possessive singular second-person accusative)
gecelerini (possessive plural second-person singular accusative)
gecene (possessive singular second-person dative)
gecelerine (possessive plural second-person singular dative)
gecende (possessive singular second-person locative)
gecelerinde (possessive plural second-person singular locative)
gecenden (possessive singular second-person ablative)
gecelerinden (possessive plural second-person singular ablative)
gecenin (possessive singular second-person genitive)
gecelerinin (possessive plural second-person singular genitive)
gecesi (possessive singular third-person nominative)
geceleri (possessive plural third-person singular nominative)
gecesini (possessive singular third-person accusative)
gecelerini (possessive plural third-person singular accusative)
gecesine (possessive singular third-person dative)
gecelerine (possessive plural third-person singular dative)
gecesinde (possessive singular third-person locative)
gecelerinde (possessive plural third-person singular locative)
gecesinden (possessive singular third-person ablative)
gecelerinden (possessive plural third-person singular ablative)
gecesinin (possessive singular third-person genitive)
gecelerinin (possessive plural third-person singular genitive)
gecemiz (possessive singular first-person plural nominative)
gecelerimiz (possessive plural first-person nominative)
gecemizi (possessive singular first-person plural accusative)
gecelerimizi (possessive plural first-person accusative)
gecemize (possessive singular first-person plural dative)
gecelerimize (possessive plural first-person dative)
gecemizde (possessive singular first-person plural locative)
gecelerimizde (possessive plural first-person locative)
gecemizden (possessive singular first-person plural ablative)
gecelerimizden (possessive plural first-person ablative)
gecemizin (possessive singular first-person plural genitive)
gecelerimizin (possessive plural first-person genitive)
geceniz (possessive singular second-person plural nominative)
geceleriniz (possessive plural second-person nominative)
gecenizi (possessive singular second-person plural accusative)
gecelerinizi (possessive plural second-person accusative)
gecenize (possessive singular second-person plural dative)
gecelerinize (possessive plural second-person dative)
gecenizde (possessive singular second-person plural locative)
gecelerinizde (possessive plural second-person locative)
gecenizden (possessive singular second-person plural ablative)
gecelerinizden (possessive plural second-person ablative)
gecenizin (possessive singular second-person plural genitive)
gecelerinizin (possessive plural second-person genitive)
gecesi (possessive singular third-person plural nominative)
geceleri (possessive singular third-person plural nominative)
gecesini (possessive singular third-person plural accusative)
gecelerini (possessive singular third-person plural accusative)
gecesine (possessive singular third-person plural dative)
gecelerine (possessive singular third-person plural dative)
gecesinde (possessive singular third-person plural locative)
gecelerinde (possessive singular third-person plural locative)
gecesinden (possessive singular third-person plural ablative)
gecelerinden (possessive singular third-person plural ablative)
gecesinin (possessive singular third-person plural genitive)
gecelerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesiگیجه, Eski Anadolu Türkçesi, Eski Türkçe𐰛𐰃𐰲𐰀 (𐰛iča).

leyl

Güneş battıktan gün ağarıncaya kadar geçen süre

Ergen gözüyle kız alma, gece gözüyle bez alma

Gece yağar gündüz açar, yıl düzgünlüğü; erkek söyler kadın susar, ev düzgünlüğü

Gündüz yağar gece açar, yıl bozgunluğu; kadın söyler erkek susar, ev bozgunluğu

Köre şimdi gece demişler; ne zaman gündüzdü demiş


dakika

dakikayı (accusative)
dakikalar (plural)

[dɑˈcʰɪː.kɑ]

saatlik zamanın altmışta biri, birine eşit olan zaman birimi

Burada, kırk beş dakika kadar, elleri daima kelepçeli, bir koltukta bekleyiş veya bekletiliş.


gün

günü (accusative)
günler (plural)
gün (singular nominative)
günler (plural nominative)
günü (singular accusative)
günleri (plural accusative)
güne (singular dative)
günlere (plural dative)
günde (singular locative)
günlerde (plural locative)
günden (singular ablative)
günlerden (plural ablative)
günün (singular genitive)
günlerin (plural genitive)
günüm (possessive singular first-person nominative)
günlerim (possessive plural first-person singular nominative)
günümü (possessive singular first-person accusative)
günlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
günüme (possessive singular first-person dative)
günlerime (possessive plural first-person singular dative)
günümde (possessive singular first-person locative)
günlerimde (possessive plural first-person singular locative)
günümden (possessive singular first-person ablative)
günlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
günümün (possessive singular first-person genitive)
günlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
günün (possessive singular second-person nominative)
günlerin (possessive plural second-person singular nominative)
gününü (possessive singular second-person accusative)
günlerini (possessive plural second-person singular accusative)
gününe (possessive singular second-person dative)
günlerine (possessive plural second-person singular dative)
gününde (possessive singular second-person locative)
günlerinde (possessive plural second-person singular locative)
gününden (possessive singular second-person ablative)
günlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
gününün (possessive singular second-person genitive)
günlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
günü (possessive singular third-person nominative)
günleri (possessive plural third-person singular nominative)
gününü (possessive singular third-person accusative)
günlerini (possessive plural third-person singular accusative)
gününe (possessive singular third-person dative)
günlerine (possessive plural third-person singular dative)
gününde (possessive singular third-person locative)
günlerinde (possessive plural third-person singular locative)
gününden (possessive singular third-person ablative)
günlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
gününün (possessive singular third-person genitive)
günlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
günümüz (possessive singular first-person plural nominative)
günlerimiz (possessive plural first-person nominative)
günümüzü (possessive singular first-person plural accusative)
günlerimizi (possessive plural first-person accusative)
günümüze (possessive singular first-person plural dative)
günlerimize (possessive plural first-person dative)
günümüzde (possessive singular first-person plural locative)
günlerimizde (possessive plural first-person locative)
günümüzden (possessive singular first-person plural ablative)
günlerimizden (possessive plural first-person ablative)
günümüzün (possessive singular first-person plural genitive)
günlerimizin (possessive plural first-person genitive)
gününüz (possessive singular second-person plural nominative)
günleriniz (possessive plural second-person nominative)
gününüzü (possessive singular second-person plural accusative)
günlerinizi (possessive plural second-person accusative)
gününüze (possessive singular second-person plural dative)
günlerinize (possessive plural second-person dative)
gününüzde (possessive singular second-person plural locative)
günlerinizde (possessive plural second-person locative)
gününüzden (possessive singular second-person plural ablative)
günlerinizden (possessive plural second-person ablative)
gününüzün (possessive singular second-person plural genitive)
günlerinizin (possessive plural second-person genitive)
günü (possessive singular third-person plural nominative)
günleri (possessive singular third-person plural nominative)
gününü (possessive singular third-person plural accusative)
günlerini (possessive singular third-person plural accusative)
gününe (possessive singular third-person plural dative)
günlerine (possessive singular third-person plural dative)
gününde (possessive singular third-person plural locative)
günlerinde (possessive singular third-person plural locative)
gününden (possessive singular third-person plural ablative)
günlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
gününün (possessive singular third-person plural genitive)
günlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesiكون, Eski Türkçekün (kün).

Arife günü aşa ne, bayram günü tıraşa ne?

Arife günü yalan söyleyenin bayram günü yüzü kara çıkar

Buyurmadan tutan evlat, gün doğmadan kalkan avrat, deh demeden yürüyen at

Eski diye atma kürkünü; gerek olur bürünürsün bir günü

Keser döner, sap döner, gün gelir hesap döner

Bugün Fransızların günü imiş.

Bütün gün yanında kalırdım.

yer yuvarlağının kendi ekseni etrafında bir defa dönmesiyle geçen 24 saatlik süre

|Kız kardeşi üç yıl, bir gün olsun canı sıkılmadan yaşadı Tatvan'da.


tarih

tarihi (accusative)
tarihler (plural)
tarih (singular nominative)
tarihler (plural nominative)
tarihi (singular accusative)
tarihleri (plural accusative)
tarihe (singular dative)
tarihlere (plural dative)
tarihte (singular locative)
tarihlerde (plural locative)
tarihten (singular ablative)
tarihlerden (plural ablative)
tarihin (singular genitive)
tarihlerin (plural genitive)
tarihim (possessive singular first-person nominative)
tarihlerim (possessive plural first-person singular nominative)
tarihimi (possessive singular first-person accusative)
tarihlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
tarihime (possessive singular first-person dative)
tarihlerime (possessive plural first-person singular dative)
tarihimde (possessive singular first-person locative)
tarihlerimde (possessive plural first-person singular locative)
tarihimden (possessive singular first-person ablative)
tarihlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
tarihimin (possessive singular first-person genitive)
tarihlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
tarihin (possessive singular second-person nominative)
tarihlerin (possessive plural second-person singular nominative)
tarihini (possessive singular second-person accusative)
tarihlerini (possessive plural second-person singular accusative)
tarihine (possessive singular second-person dative)
tarihlerine (possessive plural second-person singular dative)
tarihinde (possessive singular second-person locative)
tarihlerinde (possessive plural second-person singular locative)
tarihinden (possessive singular second-person ablative)
tarihlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
tarihinin (possessive singular second-person genitive)
tarihlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
tarihi (possessive singular third-person nominative)
tarihleri (possessive plural third-person singular nominative)
tarihiyi (possessive singular third-person accusative)
tarihlerini (possessive plural third-person singular accusative)
tarihiye (possessive singular third-person dative)
tarihlerine (possessive plural third-person singular dative)
tarihide (possessive singular third-person locative)
tarihlerinde (possessive plural third-person singular locative)
tarihiden (possessive singular third-person ablative)
tarihlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
tarihinin (possessive singular third-person genitive)
tarihlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
tarihimiz (possessive singular first-person plural nominative)
tarihlerimiz (possessive plural first-person nominative)
tarihimizi (possessive singular first-person plural accusative)
tarihlerimizi (possessive plural first-person accusative)
tarihimize (possessive singular first-person plural dative)
tarihlerimize (possessive plural first-person dative)
tarihimizde (possessive singular first-person plural locative)
tarihlerimizde (possessive plural first-person locative)
tarihimizden (possessive singular first-person plural ablative)
tarihlerimizden (possessive plural first-person ablative)
tarihimizin (possessive singular first-person plural genitive)
tarihlerimizin (possessive plural first-person genitive)
tarihiniz (possessive singular second-person plural nominative)
tarihleriniz (possessive plural second-person nominative)
tarihinizi (possessive singular second-person plural accusative)
tarihlerinizi (possessive plural second-person accusative)
tarihinize (possessive singular second-person plural dative)
tarihlerinize (possessive plural second-person dative)
tarihinizde (possessive singular second-person plural locative)
tarihlerinizde (possessive plural second-person locative)
tarihinizden (possessive singular second-person plural ablative)
tarihlerinizden (possessive plural second-person ablative)
tarihinizin (possessive singular second-person plural genitive)
tarihlerinizin (possessive plural second-person genitive)
tarihi (possessive singular third-person plural nominative)
tarihleri (possessive singular third-person plural nominative)
tarihiyi (possessive singular third-person plural accusative)
tarihlerini (possessive singular third-person plural accusative)
tarihiye (possessive singular third-person plural dative)
tarihlerine (possessive singular third-person plural dative)
tarihide (possessive singular third-person plural locative)
tarihlerinde (possessive singular third-person plural locative)
tarihiden (possessive singular third-person plural ablative)
tarihlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
tarihinin (possessive singular third-person plural genitive)
tarihlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesiتاريخ, Arapçaتَارِيخ (tārīḫ).

bir olayın gününü, ayını ve yılını bildiren söz

19 Mayıs 1919, Atatürk'ün Samsun'a ayak bastığı tarihtir. O tarihte memleket karanlık günler yaşıyordu.


dün

Dün gece uyuyamadım da biraz başım ağrıyor.


bugün

bugünü (accusative)
bugünler (plural)
bugün (singular nominative)
bugünler (plural nominative)
bugünü (singular accusative)
bugünleri (plural accusative)
bugüne (singular dative)
bugünlere (plural dative)
bugünde (singular locative)
bugünlerde (plural locative)
bugünden (singular ablative)
bugünlerden (plural ablative)
bugünün (singular genitive)
bugünlerin (plural genitive)
bugünüm (possessive singular first-person nominative)
bugünlerim (possessive plural first-person singular nominative)
bugünümü (possessive singular first-person accusative)
bugünlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
bugünüme (possessive singular first-person dative)
bugünlerime (possessive plural first-person singular dative)
bugünümde (possessive singular first-person locative)
bugünlerimde (possessive plural first-person singular locative)
bugünümden (possessive singular first-person ablative)
bugünlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
bugünümün (possessive singular first-person genitive)
bugünlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
bugünün (possessive singular second-person nominative)
bugünlerin (possessive plural second-person singular nominative)
bugününü (possessive singular second-person accusative)
bugünlerini (possessive plural second-person singular accusative)
bugününe (possessive singular second-person dative)
bugünlerine (possessive plural second-person singular dative)
bugününde (possessive singular second-person locative)
bugünlerinde (possessive plural second-person singular locative)
bugününden (possessive singular second-person ablative)
bugünlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
bugününün (possessive singular second-person genitive)
bugünlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
bugünü (possessive singular third-person nominative)
bugünleri (possessive plural third-person singular nominative)
bugününü (possessive singular third-person accusative)
bugünlerini (possessive plural third-person singular accusative)
bugününe (possessive singular third-person dative)
bugünlerine (possessive plural third-person singular dative)
bugününde (possessive singular third-person locative)
bugünlerinde (possessive plural third-person singular locative)
bugününden (possessive singular third-person ablative)
bugünlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
bugününün (possessive singular third-person genitive)
bugünlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
bugünümüz (possessive singular first-person plural nominative)
bugünlerimiz (possessive plural first-person nominative)
bugünümüzü (possessive singular first-person plural accusative)
bugünlerimizi (possessive plural first-person accusative)
bugünümüze (possessive singular first-person plural dative)
bugünlerimize (possessive plural first-person dative)
bugünümüzde (possessive singular first-person plural locative)
bugünlerimizde (possessive plural first-person locative)
bugünümüzden (possessive singular first-person plural ablative)
bugünlerimizden (possessive plural first-person ablative)
bugünümüzün (possessive singular first-person plural genitive)
bugünlerimizin (possessive plural first-person genitive)
bugününüz (possessive singular second-person plural nominative)
bugünleriniz (possessive plural second-person nominative)
bugününüzü (possessive singular second-person plural accusative)
bugünlerinizi (possessive plural second-person accusative)
bugününüze (possessive singular second-person plural dative)
bugünlerinize (possessive plural second-person dative)
bugününüzde (possessive singular second-person plural locative)
bugünlerinizde (possessive plural second-person locative)
bugününüzden (possessive singular second-person plural ablative)
bugünlerinizden (possessive plural second-person ablative)
bugününüzün (possessive singular second-person plural genitive)
bugünlerinizin (possessive plural second-person genitive)
bugünü (possessive singular third-person plural nominative)
bugünleri (possessive singular third-person plural nominative)
bugününü (possessive singular third-person plural accusative)
bugünlerini (possessive singular third-person plural accusative)
bugününe (possessive singular third-person plural dative)
bugünlerine (possessive singular third-person plural dative)
bugününde (possessive singular third-person plural locative)
bugünlerinde (possessive singular third-person plural locative)
bugününden (possessive singular third-person plural ablative)
bugünlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
bugününün (possessive singular third-person plural genitive)
bugünlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Bugünlerde


kronoloji

kronolojiyi (accusative)
kronolojiler (plural)


hafta

Farsça هَفْتَه (hefteh) (hefte), yedi anlamına gelen heft (hæft) sözcüğünden gelir

birbiri ardınca gelen yedi günlük dönem, yedil

Bir iki haftaya kadar taburcu olacağız.


day

Orta İngilizce day sözcüğünden, o da Eski İngilizcedæġ, o da Proto-Cermence*dagaz, o da Ana Hint-Avrupa dili*dʰegʷʰ-.

I've been here for two days and a bit.

The day begins at midnight.

day and night;  I work at night and sleep during the day.

gündüz ve gece;  Gece çalışıp gündüz uyuyorum.


yüzyıl

Son yüzyıl içinde bizi bu hâlden kurtarmak isteyen hiçbir davranış şifa getiremedi.


ay

ayı (accusative)
aylar (plural)
ay (singular nominative)
aylar (plural nominative)
ayı (singular accusative)
ayları (plural accusative)
aya (singular dative)
aylara (plural dative)
ayda (singular locative)
aylarda (plural locative)
aydan (singular ablative)
aylardan (plural ablative)
ayın (singular genitive)
ayların (plural genitive)
ayım (possessive singular first-person nominative)
aylarım (possessive plural first-person singular nominative)
ayımı (possessive singular first-person accusative)
aylarımı (possessive plural first-person singular accusative)
ayıma (possessive singular first-person dative)
aylarıma (possessive plural first-person singular dative)
ayımda (possessive singular first-person locative)
aylarımda (possessive plural first-person singular locative)
ayımdan (possessive singular first-person ablative)
aylarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
ayımın (possessive singular first-person genitive)
aylarımın (possessive plural first-person singular genitive)
ayın (possessive singular second-person nominative)
ayların (possessive plural second-person singular nominative)
ayını (possessive singular second-person accusative)
aylarını (possessive plural second-person singular accusative)
ayına (possessive singular second-person dative)
aylarına (possessive plural second-person singular dative)
ayında (possessive singular second-person locative)
aylarında (possessive plural second-person singular locative)
ayından (possessive singular second-person ablative)
aylarından (possessive plural second-person singular ablative)
ayının (possessive singular second-person genitive)
aylarının (possessive plural second-person singular genitive)
ayı (possessive singular third-person nominative)
ayları (possessive plural third-person singular nominative)
ayını (possessive singular third-person accusative)
aylarını (possessive plural third-person singular accusative)
ayına (possessive singular third-person dative)
aylarına (possessive plural third-person singular dative)
ayıda (possessive singular third-person locative)
aylarında (possessive plural third-person singular locative)
ayıdan (possessive singular third-person ablative)
aylarından (possessive plural third-person singular ablative)
ayının (possessive singular third-person genitive)
aylarının (possessive plural third-person singular genitive)
ayımız (possessive singular first-person plural nominative)
aylarımız (possessive plural first-person nominative)
ayımızı (possessive singular first-person plural accusative)
aylarımızı (possessive plural first-person accusative)
ayımıza (possessive singular first-person plural dative)
aylarımıza (possessive plural first-person dative)
ayımızda (possessive singular first-person plural locative)
aylarımızda (possessive plural first-person locative)
ayımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
aylarımızdan (possessive plural first-person ablative)
ayımızın (possessive singular first-person plural genitive)
aylarımızın (possessive plural first-person genitive)
ayınız (possessive singular second-person plural nominative)
aylarınız (possessive plural second-person nominative)
ayınızı (possessive singular second-person plural accusative)
aylarınızı (possessive plural second-person accusative)
ayınıza (possessive singular second-person plural dative)
aylarınıza (possessive plural second-person dative)
ayınızda (possessive singular second-person plural locative)
aylarınızda (possessive plural second-person locative)
ayınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
aylarınızdan (possessive plural second-person ablative)
ayınızın (possessive singular second-person plural genitive)
aylarınızın (possessive plural second-person genitive)
ayı (possessive singular third-person plural nominative)
ayları (possessive singular third-person plural nominative)
ayını (possessive singular third-person plural accusative)
aylarını (possessive singular third-person plural accusative)
ayına (possessive singular third-person plural dative)
aylarına (possessive singular third-person plural dative)
ayıda (possessive singular third-person plural locative)
aylarında (possessive singular third-person plural locative)
ayıdan (possessive singular third-person plural ablative)
aylarından (possessive singular third-person plural ablative)
ayının (possessive singular third-person plural genitive)
aylarının (possessive singular third-person plural genitive)

ayı gördüm seni sandım, seni gördüm ayı sandım

yaklaşık 30 gün olarak kabul edilen süre


keçe

Tensi men. Yarın keçe altun örgin üze olurupan mengilüyer men. Ança bilingler. Edgü ol.


menge

Ana Hint-Avrupa dili *mḗh₁n̥s sözcüğünden devralındı


yarım

yarımı (accusative)
yarımlar (plural)
yarım (singular nominative)
yarımlar (plural nominative)
yarımı (singular accusative)
yarımları (plural accusative)
yarıma (singular dative)
yarımlara (plural dative)
yarımda (singular locative)
yarımlarda (plural locative)
yarımdan (singular ablative)
yarımlardan (plural ablative)
yarımın (singular genitive)
yarımların (plural genitive)
yarımım (possessive singular first-person nominative)
yarımlarım (possessive plural first-person singular nominative)
yarımımı (possessive singular first-person accusative)
yarımlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
yarımıma (possessive singular first-person dative)
yarımlarıma (possessive plural first-person singular dative)
yarımımda (possessive singular first-person locative)
yarımlarımda (possessive plural first-person singular locative)
yarımımdan (possessive singular first-person ablative)
yarımlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
yarımımın (possessive singular first-person genitive)
yarımlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
yarımın (possessive singular second-person nominative)
yarımların (possessive plural second-person singular nominative)
yarımını (possessive singular second-person accusative)
yarımlarını (possessive plural second-person singular accusative)
yarımına (possessive singular second-person dative)
yarımlarına (possessive plural second-person singular dative)
yarımında (possessive singular second-person locative)
yarımlarında (possessive plural second-person singular locative)
yarımından (possessive singular second-person ablative)
yarımlarından (possessive plural second-person singular ablative)
yarımının (possessive singular second-person genitive)
yarımlarının (possessive plural second-person singular genitive)
yarımı (possessive singular third-person nominative)
yarımları (possessive plural third-person singular nominative)
yarımıyı (possessive singular third-person accusative)
yarımlarını (possessive plural third-person singular accusative)
yarımıya (possessive singular third-person dative)
yarımlarına (possessive plural third-person singular dative)
yarımıda (possessive singular third-person locative)
yarımlarında (possessive plural third-person singular locative)
yarımıdan (possessive singular third-person ablative)
yarımlarından (possessive plural third-person singular ablative)
yarımının (possessive singular third-person genitive)
yarımlarının (possessive plural third-person singular genitive)
yarımımız (possessive singular first-person plural nominative)
yarımlarımız (possessive plural first-person nominative)
yarımımızı (possessive singular first-person plural accusative)
yarımlarımızı (possessive plural first-person accusative)
yarımımıza (possessive singular first-person plural dative)
yarımlarımıza (possessive plural first-person dative)
yarımımızda (possessive singular first-person plural locative)
yarımlarımızda (possessive plural first-person locative)
yarımımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
yarımlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
yarımımızın (possessive singular first-person plural genitive)
yarımlarımızın (possessive plural first-person genitive)
yarımınız (possessive singular second-person plural nominative)
yarımlarınız (possessive plural second-person nominative)
yarımınızı (possessive singular second-person plural accusative)
yarımlarınızı (possessive plural second-person accusative)
yarımınıza (possessive singular second-person plural dative)
yarımlarınıza (possessive plural second-person dative)
yarımınızda (possessive singular second-person plural locative)
yarımlarınızda (possessive plural second-person locative)
yarımınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
yarımlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
yarımınızın (possessive singular second-person plural genitive)
yarımlarınızın (possessive plural second-person genitive)
yarımı (possessive singular third-person plural nominative)
yarımları (possessive singular third-person plural nominative)
yarımıyı (possessive singular third-person plural accusative)
yarımlarını (possessive singular third-person plural accusative)
yarımıya (possessive singular third-person plural dative)
yarımlarına (possessive singular third-person plural dative)
yarımıda (possessive singular third-person plural locative)
yarımlarında (possessive singular third-person plural locative)
yarımıdan (possessive singular third-person plural ablative)
yarımlarından (possessive singular third-person plural ablative)
yarımının (possessive singular third-person plural genitive)
yarımlarının (possessive singular third-person plural genitive)

saatte on iki otuz, halk arasında 12:30 için kullanılır


yıl

yılı (accusative)
yıllar (plural)
yıl (singular nominative)
yıllar (plural nominative)
yılı (singular accusative)
yılları (plural accusative)
yıla (singular dative)
yıllara (plural dative)
yılda (singular locative)
yıllarda (plural locative)
yıldan (singular ablative)
yıllardan (plural ablative)
yılın (singular genitive)
yılların (plural genitive)
yılım (possessive singular first-person nominative)
yıllarım (possessive plural first-person singular nominative)
yılımı (possessive singular first-person accusative)
yıllarımı (possessive plural first-person singular accusative)
yılıma (possessive singular first-person dative)
yıllarıma (possessive plural first-person singular dative)
yılımda (possessive singular first-person locative)
yıllarımda (possessive plural first-person singular locative)
yılımdan (possessive singular first-person ablative)
yıllarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
yılımın (possessive singular first-person genitive)
yıllarımın (possessive plural first-person singular genitive)
yılın (possessive singular second-person nominative)
yılların (possessive plural second-person singular nominative)
yılını (possessive singular second-person accusative)
yıllarını (possessive plural second-person singular accusative)
yılına (possessive singular second-person dative)
yıllarına (possessive plural second-person singular dative)
yılında (possessive singular second-person locative)
yıllarında (possessive plural second-person singular locative)
yılından (possessive singular second-person ablative)
yıllarından (possessive plural second-person singular ablative)
yılının (possessive singular second-person genitive)
yıllarının (possessive plural second-person singular genitive)
yılı (possessive singular third-person nominative)
yılları (possessive plural third-person singular nominative)
yılıyı (possessive singular third-person accusative)
yıllarını (possessive plural third-person singular accusative)
yılıya (possessive singular third-person dative)
yıllarına (possessive plural third-person singular dative)
yılıda (possessive singular third-person locative)
yıllarında (possessive plural third-person singular locative)
yılıdan (possessive singular third-person ablative)
yıllarından (possessive plural third-person singular ablative)
yılının (possessive singular third-person genitive)
yıllarının (possessive plural third-person singular genitive)
yılımız (possessive singular first-person plural nominative)
yıllarımız (possessive plural first-person nominative)
yılımızı (possessive singular first-person plural accusative)
yıllarımızı (possessive plural first-person accusative)
yılımıza (possessive singular first-person plural dative)
yıllarımıza (possessive plural first-person dative)
yılımızda (possessive singular first-person plural locative)
yıllarımızda (possessive plural first-person locative)
yılımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
yıllarımızdan (possessive plural first-person ablative)
yılımızın (possessive singular first-person plural genitive)
yıllarımızın (possessive plural first-person genitive)
yılınız (possessive singular second-person plural nominative)
yıllarınız (possessive plural second-person nominative)
yılınızı (possessive singular second-person plural accusative)
yıllarınızı (possessive plural second-person accusative)
yılınıza (possessive singular second-person plural dative)
yıllarınıza (possessive plural second-person dative)
yılınızda (possessive singular second-person plural locative)
yıllarınızda (possessive plural second-person locative)
yılınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
yıllarınızdan (possessive plural second-person ablative)
yılınızın (possessive singular second-person plural genitive)
yıllarınızın (possessive plural second-person genitive)
yılı (possessive singular third-person plural nominative)
yılları (possessive singular third-person plural nominative)
yılıyı (possessive singular third-person plural accusative)
yıllarını (possessive singular third-person plural accusative)
yılıya (possessive singular third-person plural dative)
yıllarına (possessive singular third-person plural dative)
yılıda (possessive singular third-person plural locative)
yıllarında (possessive singular third-person plural locative)
yılıdan (possessive singular third-person plural ablative)
yıllarından (possessive singular third-person plural ablative)
yılının (possessive singular third-person plural genitive)
yıllarının (possessive singular third-person plural genitive)

Dünya'nın Güneş'in çevresinde tam bir dönüş yapması için geçen süre (365 gün 5 saat 49 dakika), sene

Bir yıl normal olarak 365 gündür, artık yıllarda 366 gün olur.

belirli iki tarih arasında kalan süre, Gregoryen takviminde bir yıl 1 ocak günü başlar ve 31 aralık günü sona erer

Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.

Jülyen takvimine göre 365,25 güne denk gelen süre.

Çin takvimine göre 2007 domuz yılıdır.

Son görüştüğümüzden beri beş yıl geçti.


zaman

zamanı (accusative)
zamanlar (plural)
zaman (singular nominative)
zamanlar (plural nominative)
zamanı (singular accusative)
zamanları (plural accusative)
zamana (singular dative)
zamanlara (plural dative)
zamanda (singular locative)
zamanlarda (plural locative)
zamandan (singular ablative)
zamanlardan (plural ablative)
zamanın (singular genitive)
zamanların (plural genitive)
zamanım (possessive singular first-person nominative)
zamanlarım (possessive plural first-person singular nominative)
zamanımı (possessive singular first-person accusative)
zamanlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
zamanıma (possessive singular first-person dative)
zamanlarıma (possessive plural first-person singular dative)
zamanımda (possessive singular first-person locative)
zamanlarımda (possessive plural first-person singular locative)
zamanımdan (possessive singular first-person ablative)
zamanlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
zamanımın (possessive singular first-person genitive)
zamanlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
zamanın (possessive singular second-person nominative)
zamanların (possessive plural second-person singular nominative)
zamanını (possessive singular second-person accusative)
zamanlarını (possessive plural second-person singular accusative)
zamanına (possessive singular second-person dative)
zamanlarına (possessive plural second-person singular dative)
zamanında (possessive singular second-person locative)
zamanlarında (possessive plural second-person singular locative)
zamanından (possessive singular second-person ablative)
zamanlarından (possessive plural second-person singular ablative)
zamanının (possessive singular second-person genitive)
zamanlarının (possessive plural second-person singular genitive)
zamanı (possessive singular third-person nominative)
zamanları (possessive plural third-person singular nominative)
zamanını (possessive singular third-person accusative)
zamanlarını (possessive plural third-person singular accusative)
zamanına (possessive singular third-person dative)
zamanlarına (possessive plural third-person singular dative)
zamanında (possessive singular third-person locative)
zamanlarında (possessive plural third-person singular locative)
zamanından (possessive singular third-person ablative)
zamanlarından (possessive plural third-person singular ablative)
zamanının (possessive singular third-person genitive)
zamanlarının (possessive plural third-person singular genitive)
zamanımız (possessive singular first-person plural nominative)
zamanlarımız (possessive plural first-person nominative)
zamanımızı (possessive singular first-person plural accusative)
zamanlarımızı (possessive plural first-person accusative)
zamanımıza (possessive singular first-person plural dative)
zamanlarımıza (possessive plural first-person dative)
zamanımızda (possessive singular first-person plural locative)
zamanlarımızda (possessive plural first-person locative)
zamanımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
zamanlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
zamanımızın (possessive singular first-person plural genitive)
zamanlarımızın (possessive plural first-person genitive)
zamanınız (possessive singular second-person plural nominative)
zamanlarınız (possessive plural second-person nominative)
zamanınızı (possessive singular second-person plural accusative)
zamanlarınızı (possessive plural second-person accusative)
zamanınıza (possessive singular second-person plural dative)
zamanlarınıza (possessive plural second-person dative)
zamanınızda (possessive singular second-person plural locative)
zamanlarınızda (possessive plural second-person locative)
zamanınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
zamanlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
zamanınızın (possessive singular second-person plural genitive)
zamanlarınızın (possessive plural second-person genitive)
zamanı (possessive singular third-person plural nominative)
zamanları (possessive singular third-person plural nominative)
zamanını (possessive singular third-person plural accusative)
zamanlarını (possessive singular third-person plural accusative)
zamanına (possessive singular third-person plural dative)
zamanlarına (possessive singular third-person plural dative)
zamanında (possessive singular third-person plural locative)
zamanlarında (possessive singular third-person plural locative)
zamanından (possessive singular third-person plural ablative)
zamanlarından (possessive singular third-person plural ablative)
zamanının (possessive singular third-person plural genitive)
zamanlarının (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesiزمان, Arapçaزَمَان (zemān), Farsçaزمان

Her zaman çiğdem çıkmaz; bazen de küsküç kırılır

Her zaman gemicinin istediği rüzgar esmez

bir işin, bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu süre


seneikebise

seneikebiseyi (accusative)
seneikebiseler (plural)


antikite

antikiteyi (accusative)
antikiteler (plural)


gün ortası

gün ortasını (accusative)
gün ortaları (plural)


kuşluk vakti

kuşluk vaktini (accusative)
kuşluk vaktları (plural)
kuşluk vakti (singular nominative)
kuşluk vaktları (plural nominative)
kuşluk vaktini (singular accusative)
kuşluk vaktlarını (plural accusative)
kuşluk vaktine (singular dative)
kuşluk vaktlarına (plural dative)
kuşluk vaktinde (singular locative)
kuşluk vaktlarında (plural locative)
kuşluk vaktinden (singular ablative)
kuşluk vaktlarından (plural ablative)
kuşluk vaktinin (singular genitive)
kuşluk vaktlarının (plural genitive)
kuşluk vaktim (possessive singular first-person nominative)
kuşluk vaktlarım (possessive plural first-person singular nominative)
kuşluk vaktimi (possessive singular first-person accusative)
kuşluk vaktlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
kuşluk vaktime (possessive singular first-person dative)
kuşluk vaktlarıma (possessive plural first-person singular dative)
kuşluk vaktimde (possessive singular first-person locative)
kuşluk vaktlarımda (possessive plural first-person singular locative)
kuşluk vaktimden (possessive singular first-person ablative)
kuşluk vaktlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
kuşluk vaktimin (possessive singular first-person genitive)
kuşluk vaktlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
kuşluk vaktin (possessive singular second-person nominative)
kuşluk vaktların (possessive plural second-person singular nominative)
kuşluk vaktini (possessive singular second-person accusative)
kuşluk vaktlarını (possessive plural second-person singular accusative)
kuşluk vaktine (possessive singular second-person dative)
kuşluk vaktlarına (possessive plural second-person singular dative)
kuşluk vaktinde (possessive singular second-person locative)
kuşluk vaktlarında (possessive plural second-person singular locative)
kuşluk vaktinden (possessive singular second-person ablative)
kuşluk vaktlarından (possessive plural second-person singular ablative)
kuşluk vaktinin (possessive singular second-person genitive)
kuşluk vaktlarının (possessive plural second-person singular genitive)
kuşluk vakti (possessive singular third-person nominative)
kuşluk vaktları (possessive plural third-person singular nominative)
kuşluk vaktini (possessive singular third-person accusative)
kuşluk vaktlarını (possessive plural third-person singular accusative)
kuşluk vaktine (possessive singular third-person dative)
kuşluk vaktlarına (possessive plural third-person singular dative)
kuşluk vaktinde (possessive singular third-person locative)
kuşluk vaktlarında (possessive plural third-person singular locative)
kuşluk vaktinden (possessive singular third-person ablative)
kuşluk vaktlarından (possessive plural third-person singular ablative)
kuşluk vaktinin (possessive singular third-person genitive)
kuşluk vaktlarının (possessive plural third-person singular genitive)
kuşluk vaktimiz (possessive singular first-person plural nominative)
kuşluk vaktlarımız (possessive plural first-person nominative)
kuşluk vaktimizi (possessive singular first-person plural accusative)
kuşluk vaktlarımızı (possessive plural first-person accusative)
kuşluk vaktimize (possessive singular first-person plural dative)
kuşluk vaktlarımıza (possessive plural first-person dative)
kuşluk vaktimizde (possessive singular first-person plural locative)
kuşluk vaktlarımızda (possessive plural first-person locative)
kuşluk vaktimizden (possessive singular first-person plural ablative)
kuşluk vaktlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
kuşluk vaktimizin (possessive singular first-person plural genitive)
kuşluk vaktlarımızın (possessive plural first-person genitive)
kuşluk vaktiniz (possessive singular second-person plural nominative)
kuşluk vaktlarınız (possessive plural second-person nominative)
kuşluk vaktinizi (possessive singular second-person plural accusative)
kuşluk vaktlarınızı (possessive plural second-person accusative)
kuşluk vaktinize (possessive singular second-person plural dative)
kuşluk vaktlarınıza (possessive plural second-person dative)
kuşluk vaktinizde (possessive singular second-person plural locative)
kuşluk vaktlarınızda (possessive plural second-person locative)
kuşluk vaktinizden (possessive singular second-person plural ablative)
kuşluk vaktlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
kuşluk vaktinizin (possessive singular second-person plural genitive)
kuşluk vaktlarınızın (possessive plural second-person genitive)
kuşluk vakti (possessive singular third-person plural nominative)
kuşluk vaktları (possessive singular third-person plural nominative)
kuşluk vaktini (possessive singular third-person plural accusative)
kuşluk vaktlarını (possessive singular third-person plural accusative)
kuşluk vaktine (possessive singular third-person plural dative)
kuşluk vaktlarına (possessive singular third-person plural dative)
kuşluk vaktinde (possessive singular third-person plural locative)
kuşluk vaktlarında (possessive singular third-person plural locative)
kuşluk vaktinden (possessive singular third-person plural ablative)
kuşluk vaktlarından (possessive singular third-person plural ablative)
kuşluk vaktinin (possessive singular third-person plural genitive)
kuşluk vaktlarının (possessive singular third-person plural genitive)


lahzacık

lahzacığı (accusative)
lahzacıklar (plural)


öbür gün

Yarın, öbür gün torunlarına övünçle anlatacağın bir hikâyen olmasın mı


öğle

öğleyi (accusative)
öğleler (plural)
öğle (singular nominative)
öğleler (plural nominative)
öğleyi (singular accusative)
öğleleri (plural accusative)
öğleye (singular dative)
öğlelere (plural dative)
öğlede (singular locative)
öğlelerde (plural locative)
öğleden (singular ablative)
öğlelerden (plural ablative)
öğlenin (singular genitive)
öğlelerin (plural genitive)
öğlem (possessive singular first-person nominative)
öğlelerim (possessive plural first-person singular nominative)
öğlemi (possessive singular first-person accusative)
öğlelerimi (possessive plural first-person singular accusative)
öğleme (possessive singular first-person dative)
öğlelerime (possessive plural first-person singular dative)
öğlemde (possessive singular first-person locative)
öğlelerimde (possessive plural first-person singular locative)
öğlemden (possessive singular first-person ablative)
öğlelerimden (possessive plural first-person singular ablative)
öğlemin (possessive singular first-person genitive)
öğlelerimin (possessive plural first-person singular genitive)
öğlen (possessive singular second-person nominative)
öğlelerin (possessive plural second-person singular nominative)
öğleni (possessive singular second-person accusative)
öğlelerini (possessive plural second-person singular accusative)
öğlene (possessive singular second-person dative)
öğlelerine (possessive plural second-person singular dative)
öğlende (possessive singular second-person locative)
öğlelerinde (possessive plural second-person singular locative)
öğlenden (possessive singular second-person ablative)
öğlelerinden (possessive plural second-person singular ablative)
öğlenin (possessive singular second-person genitive)
öğlelerinin (possessive plural second-person singular genitive)
öğlesi (possessive singular third-person nominative)
öğleleri (possessive plural third-person singular nominative)
öğlesini (possessive singular third-person accusative)
öğlelerini (possessive plural third-person singular accusative)
öğlesine (possessive singular third-person dative)
öğlelerine (possessive plural third-person singular dative)
öğlesinde (possessive singular third-person locative)
öğlelerinde (possessive plural third-person singular locative)
öğlesinden (possessive singular third-person ablative)
öğlelerinden (possessive plural third-person singular ablative)
öğlesinin (possessive singular third-person genitive)
öğlelerinin (possessive plural third-person singular genitive)
öğlemiz (possessive singular first-person plural nominative)
öğlelerimiz (possessive plural first-person nominative)
öğlemizi (possessive singular first-person plural accusative)
öğlelerimizi (possessive plural first-person accusative)
öğlemize (possessive singular first-person plural dative)
öğlelerimize (possessive plural first-person dative)
öğlemizde (possessive singular first-person plural locative)
öğlelerimizde (possessive plural first-person locative)
öğlemizden (possessive singular first-person plural ablative)
öğlelerimizden (possessive plural first-person ablative)
öğlemizin (possessive singular first-person plural genitive)
öğlelerimizin (possessive plural first-person genitive)
öğleniz (possessive singular second-person plural nominative)
öğleleriniz (possessive plural second-person nominative)
öğlenizi (possessive singular second-person plural accusative)
öğlelerinizi (possessive plural second-person accusative)
öğlenize (possessive singular second-person plural dative)
öğlelerinize (possessive plural second-person dative)
öğlenizde (possessive singular second-person plural locative)
öğlelerinizde (possessive plural second-person locative)
öğlenizden (possessive singular second-person plural ablative)
öğlelerinizden (possessive plural second-person ablative)
öğlenizin (possessive singular second-person plural genitive)
öğlelerinizin (possessive plural second-person genitive)
öğlesi (possessive singular third-person plural nominative)
öğleleri (possessive singular third-person plural nominative)
öğlesini (possessive singular third-person plural accusative)
öğlelerini (possessive singular third-person plural accusative)
öğlesine (possessive singular third-person plural dative)
öğlelerine (possessive singular third-person plural dative)
öğlesinde (possessive singular third-person plural locative)
öğlelerinde (possessive singular third-person plural locative)
öğlesinden (possessive singular third-person plural ablative)
öğlelerinden (possessive singular third-person plural ablative)
öğlesinin (possessive singular third-person plural genitive)
öğlelerinin (possessive singular third-person plural genitive)

İki farklı köken açıklaması öne sürülmüştür. Bunlardan biri Eski Türkçe öd "zaman" + lA ekiyle türetildiği şeklindedir. Bir diğeri ise Eski Türkçe öñ "birinci" + lA ekiyle türetildiği şeklindedir. İkindi sözcüğünün Eski Türkçe ikinti "ikinci"den geldiği göz önünde bulundurulduğunda öñ "birinci"den türetilmiş olduğu şeklindeki açıklama daha isabetli görünmektedir.

Ertesi gün öğleye kadar nasıl vakit geçireceğini bilemedi.


öğün

Her öğün tıka basa yediği iki katlı ekmek kadayıfı ile.


sene

dünya’nın Güneş etrafında bir tam dönüş süresi, yıl

Önde zeytin ağaçları, arkasında yâr. Sene 1946. Mevsim sonbahar.


vakit

vakti (accusative)
vakitler (plural)
vakit (singular nominative)
vakitler (plural nominative)
vakti (singular accusative)
vakitleri (plural accusative)
vakte (singular dative)
vakitlere (plural dative)
vakitte (singular locative)
vakitlerde (plural locative)
vakitten (singular ablative)
vakitlerden (plural ablative)
vaktin (singular genitive)
vakitlerin (plural genitive)
vaktim (possessive singular first-person nominative)
vakitlerim (possessive plural first-person singular nominative)
vaktimi (possessive singular first-person accusative)
vakitlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
vaktime (possessive singular first-person dative)
vakitlerime (possessive plural first-person singular dative)
vaktimde (possessive singular first-person locative)
vakitlerimde (possessive plural first-person singular locative)
vaktimden (possessive singular first-person ablative)
vakitlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
vaktimin (possessive singular first-person genitive)
vakitlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
vaktin (possessive singular second-person nominative)
vakitlerin (possessive plural second-person singular nominative)
vaktini (possessive singular second-person accusative)
vakitlerini (possessive plural second-person singular accusative)
vaktine (possessive singular second-person dative)
vakitlerine (possessive plural second-person singular dative)
vaktinde (possessive singular second-person locative)
vakitlerinde (possessive plural second-person singular locative)
vaktinden (possessive singular second-person ablative)
vakitlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
vaktinin (possessive singular second-person genitive)
vakitlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
vakti (possessive singular third-person nominative)
vakitleri (possessive plural third-person singular nominative)
vaktini (possessive singular third-person accusative)
vakitlerini (possessive plural third-person singular accusative)
vaktine (possessive singular third-person dative)
vakitlerine (possessive plural third-person singular dative)
vaktinde (possessive singular third-person locative)
vakitlerinde (possessive plural third-person singular locative)
vaktinden (possessive singular third-person ablative)
vakitlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
vaktinin (possessive singular third-person genitive)
vakitlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
vaktimiz (possessive singular first-person plural nominative)
vakitlerimiz (possessive plural first-person nominative)
vaktimizi (possessive singular first-person plural accusative)
vakitlerimizi (possessive plural first-person accusative)
vaktimize (possessive singular first-person plural dative)
vakitlerimize (possessive plural first-person dative)
vaktimizde (possessive singular first-person plural locative)
vakitlerimizde (possessive plural first-person locative)
vaktimizden (possessive singular first-person plural ablative)
vakitlerimizden (possessive plural first-person ablative)
vaktimizin (possessive singular first-person plural genitive)
vakitlerimizin (possessive plural first-person genitive)
vaktiniz (possessive singular second-person plural nominative)
vakitleriniz (possessive plural second-person nominative)
vaktinizi (possessive singular second-person plural accusative)
vakitlerinizi (possessive plural second-person accusative)
vaktinize (possessive singular second-person plural dative)
vakitlerinize (possessive plural second-person dative)
vaktinizde (possessive singular second-person plural locative)
vakitlerinizde (possessive plural second-person locative)
vaktinizden (possessive singular second-person plural ablative)
vakitlerinizden (possessive plural second-person ablative)
vaktinizin (possessive singular second-person plural genitive)
vakitlerinizin (possessive plural second-person genitive)
vakti (possessive singular third-person plural nominative)
vakitleri (possessive singular third-person plural nominative)
vaktini (possessive singular third-person plural accusative)
vakitlerini (possessive singular third-person plural accusative)
vaktine (possessive singular third-person plural dative)
vakitlerine (possessive singular third-person plural dative)
vaktinde (possessive singular third-person plural locative)
vakitlerinde (possessive singular third-person plural locative)
vaktinden (possessive singular third-person plural ablative)
vakitlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
vaktinin (possessive singular third-person plural genitive)
vakitlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesi وقت, Arapça وَقِت (vaḳit).

Ala keçi her vakit püsküllü oğlak doğurmaz

Mevsim mütehayyil, vakit akşamdı Bebek'te.


yeni sene

yeni seneyi (accusative)
yeni seneler (plural)


takvim

takvimi (accusative)
takvimler (plural)
takvim (singular nominative)
takvimler (plural nominative)
takvimi (singular accusative)
takvimleri (plural accusative)
takvime (singular dative)
takvimlere (plural dative)
takvimde (singular locative)
takvimlerde (plural locative)
takvimden (singular ablative)
takvimlerden (plural ablative)
takvimin (singular genitive)
takvimlerin (plural genitive)
takvimim (possessive singular first-person nominative)
takvimlerim (possessive plural first-person singular nominative)
takvimimi (possessive singular first-person accusative)
takvimlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
takvimime (possessive singular first-person dative)
takvimlerime (possessive plural first-person singular dative)
takvimimde (possessive singular first-person locative)
takvimlerimde (possessive plural first-person singular locative)
takvimimden (possessive singular first-person ablative)
takvimlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
takvimimin (possessive singular first-person genitive)
takvimlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
takvimin (possessive singular second-person nominative)
takvimlerin (possessive plural second-person singular nominative)
takvimini (possessive singular second-person accusative)
takvimlerini (possessive plural second-person singular accusative)
takvimine (possessive singular second-person dative)
takvimlerine (possessive plural second-person singular dative)
takviminde (possessive singular second-person locative)
takvimlerinde (possessive plural second-person singular locative)
takviminden (possessive singular second-person ablative)
takvimlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
takviminin (possessive singular second-person genitive)
takvimlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
takvimi (possessive singular third-person nominative)
takvimleri (possessive plural third-person singular nominative)
takvimiyi (possessive singular third-person accusative)
takvimlerini (possessive plural third-person singular accusative)
takvimiye (possessive singular third-person dative)
takvimlerine (possessive plural third-person singular dative)
takvimide (possessive singular third-person locative)
takvimlerinde (possessive plural third-person singular locative)
takvimiden (possessive singular third-person ablative)
takvimlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
takviminin (possessive singular third-person genitive)
takvimlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
takvimimiz (possessive singular first-person plural nominative)
takvimlerimiz (possessive plural first-person nominative)
takvimimizi (possessive singular first-person plural accusative)
takvimlerimizi (possessive plural first-person accusative)
takvimimize (possessive singular first-person plural dative)
takvimlerimize (possessive plural first-person dative)
takvimimizde (possessive singular first-person plural locative)
takvimlerimizde (possessive plural first-person locative)
takvimimizden (possessive singular first-person plural ablative)
takvimlerimizden (possessive plural first-person ablative)
takvimimizin (possessive singular first-person plural genitive)
takvimlerimizin (possessive plural first-person genitive)
takviminiz (possessive singular second-person plural nominative)
takvimleriniz (possessive plural second-person nominative)
takviminizi (possessive singular second-person plural accusative)
takvimlerinizi (possessive plural second-person accusative)
takviminize (possessive singular second-person plural dative)
takvimlerinize (possessive plural second-person dative)
takviminizde (possessive singular second-person plural locative)
takvimlerinizde (possessive plural second-person locative)
takviminizden (possessive singular second-person plural ablative)
takvimlerinizden (possessive plural second-person ablative)
takviminizin (possessive singular second-person plural genitive)
takvimlerinizin (possessive plural second-person genitive)
takvimi (possessive singular third-person plural nominative)
takvimleri (possessive singular third-person plural nominative)
takvimiyi (possessive singular third-person plural accusative)
takvimlerini (possessive singular third-person plural accusative)
takvimiye (possessive singular third-person plural dative)
takvimlerine (possessive singular third-person plural dative)
takvimide (possessive singular third-person plural locative)
takvimlerinde (possessive singular third-person plural locative)
takvimiden (possessive singular third-person plural ablative)
takvimlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
takviminin (possessive singular third-person plural genitive)
takvimlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesi تقويم, o da Arapça تَقْوِيم (taḳvīm) sözcüğünden gelmektedir.

program

türlü merhaleleri zamana göre gösteren program

zamanı yıllara, aylara ve günlere ayıran metot.


an

anı (accusative)
anlar (plural)
an (singular nominative)
anlar (plural nominative)
anı (singular accusative)
anları (plural accusative)
ana (singular dative)
anlara (plural dative)
anda (singular locative)
anlarda (plural locative)
andan (singular ablative)
anlardan (plural ablative)
anın (singular genitive)
anların (plural genitive)
anım (possessive singular first-person nominative)
anlarım (possessive plural first-person singular nominative)
anımı (possessive singular first-person accusative)
anlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
anıma (possessive singular first-person dative)
anlarıma (possessive plural first-person singular dative)
anımda (possessive singular first-person locative)
anlarımda (possessive plural first-person singular locative)
anımdan (possessive singular first-person ablative)
anlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
anımın (possessive singular first-person genitive)
anlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
anın (possessive singular second-person nominative)
anların (possessive plural second-person singular nominative)
anını (possessive singular second-person accusative)
anlarını (possessive plural second-person singular accusative)
anına (possessive singular second-person dative)
anlarına (possessive plural second-person singular dative)
anında (possessive singular second-person locative)
anlarında (possessive plural second-person singular locative)
anından (possessive singular second-person ablative)
anlarından (possessive plural second-person singular ablative)
anının (possessive singular second-person genitive)
anlarının (possessive plural second-person singular genitive)
anı (possessive singular third-person nominative)
anları (possessive plural third-person singular nominative)
anını (possessive singular third-person accusative)
anlarını (possessive plural third-person singular accusative)
anına (possessive singular third-person dative)
anlarına (possessive plural third-person singular dative)
anında (possessive singular third-person locative)
anlarında (possessive plural third-person singular locative)
anından (possessive singular third-person ablative)
anlarından (possessive plural third-person singular ablative)
anının (possessive singular third-person genitive)
anlarının (possessive plural third-person singular genitive)
anımız (possessive singular first-person plural nominative)
anlarımız (possessive plural first-person nominative)
anımızı (possessive singular first-person plural accusative)
anlarımızı (possessive plural first-person accusative)
anımıza (possessive singular first-person plural dative)
anlarımıza (possessive plural first-person dative)
anımızda (possessive singular first-person plural locative)
anlarımızda (possessive plural first-person locative)
anımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
anlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
anımızın (possessive singular first-person plural genitive)
anlarımızın (possessive plural first-person genitive)
anınız (possessive singular second-person plural nominative)
anlarınız (possessive plural second-person nominative)
anınızı (possessive singular second-person plural accusative)
anlarınızı (possessive plural second-person accusative)
anınıza (possessive singular second-person plural dative)
anlarınıza (possessive plural second-person dative)
anınızda (possessive singular second-person plural locative)
anlarınızda (possessive plural second-person locative)
anınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
anlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
anınızın (possessive singular second-person plural genitive)
anlarınızın (possessive plural second-person genitive)
anı (possessive singular third-person plural nominative)
anları (possessive singular third-person plural nominative)
anını (possessive singular third-person plural accusative)
anlarını (possessive singular third-person plural accusative)
anına (possessive singular third-person plural dative)
anlarına (possessive singular third-person plural dative)
anında (possessive singular third-person plural locative)
anlarında (possessive singular third-person plural locative)
anından (possessive singular third-person plural ablative)
anlarından (possessive singular third-person plural ablative)
anının (possessive singular third-person plural genitive)
anlarının (possessive singular third-person plural genitive)

lahza

zamanın bölünemeyecek kadar kısa parçası

Zîrâ göçebelerin hayatı her an yardımlaşmalarını gerektirir.


saat

saati (accusative)
saatler (plural)
saat (singular nominative)
saatler (plural nominative)
saati (singular accusative)
saatleri (plural accusative)
saate (singular dative)
saatlere (plural dative)
saatte (singular locative)
saatlerde (plural locative)
saatten (singular ablative)
saatlerden (plural ablative)
saatin (singular genitive)
saatlerin (plural genitive)
saatim (possessive singular nominative)
saatlerim (possessive plural nominative)
saatimi (possessive singular accusative)
saatlerimi (possessive plural accusative)
saatime (possessive singular dative)
saatlerime (possessive plural dative)
saatimde (possessive singular locative)
saatlerimde (possessive plural locative)
saatimden (possessive singular ablative)
saatlerimden (possessive plural ablative)
saatimin (possessive singular genitive)
saatlerimin (possessive plural genitive)
saatin (possessive singular nominative)
saatlerin (possessive plural nominative)
saatini (possessive singular accusative)
saatlerini (possessive plural accusative)
saatine (possessive singular dative)
saatlerine (possessive plural dative)
saatinde (possessive singular locative)
saatlerinde (possessive plural locative)
saatinden (possessive singular ablative)
saatlerinden (possessive plural ablative)
saatinin (possessive singular genitive)
saatlerinin (possessive plural genitive)
saati (possessive singular nominative)
saatleri (possessive plural nominative)
saatini (possessive singular accusative)
saatlerini (possessive plural accusative)
saatine (possessive singular dative)
saatlerine (possessive plural dative)
saatinde (possessive singular locative)
saatlerinde (possessive plural locative)
saatinden (possessive singular ablative)
saatlerinden (possessive plural ablative)
saatinin (possessive singular genitive)
saatlerinin (possessive plural genitive)
saatimiz (possessive singular nominative)
saatlerimiz (possessive plural nominative)
saatimizi (possessive singular accusative)
saatlerimizi (possessive plural accusative)
saatimize (possessive singular dative)
saatlerimize (possessive plural dative)
saatimizde (possessive singular locative)
saatlerimizde (possessive plural locative)
saatimizden (possessive singular ablative)
saatlerimizden (possessive plural ablative)
saatimizin (possessive singular genitive)
saatlerimizin (possessive plural genitive)
saatiniz (possessive singular nominative)
saatleriniz (possessive plural nominative)
saatinizi (possessive singular accusative)
saatlerinizi (possessive plural accusative)
saatinize (possessive singular dative)
saatlerinize (possessive plural dative)
saatinizde (possessive singular locative)
saatlerinizde (possessive plural locative)
saatinizden (possessive singular ablative)
saatlerinizden (possessive plural ablative)
saatinizin (possessive singular genitive)
saatlerinizin (possessive plural genitive)
saati (possessive singular nominative)
saatleri (possessive singular nominative)
saatleri (possessive plural nominative)
saatini (possessive singular accusative)
saatlerini (possessive singular accusative)
saatlerini (possessive plural accusative)
saatine (possessive singular dative)
saatlerine (possessive singular dative)
saatlerine (possessive plural dative)
saatinde (possessive singular locative)
saatlerinde (possessive singular locative)
saatlerinde (possessive plural locative)
saatinden (possessive singular ablative)
saatlerinden (possessive singular ablative)
saatlerinden (possessive plural ablative)
saatinin (possessive singular genitive)
saatlerinin (possessive singular genitive)
saatlerinin (possessive plural genitive)

Osmanlı Türkçesi ساعت (saʼat) sözcüğünden devralındı, Arapça سَاعَة (sāʿa) sözcüğünden, Aramice שָׁעְתָא sözcüğünden.

bir günlük sürenin yirmi dörtte birine eşit, altmış dakikalık zaman dilimi, zaman parçası, 60 dakikadan oluşan zaman birimi

Beş altı mil ötedeki karşı kıyıya bir saatte varabilirdik ancak.

Oyuncular meyus olmayarak gene saati geldiği vakit perdelerini açtılar.


saniye

saniyeyi (accusative)
saniyeler (plural)

Bir iki saniye tereddütle gözlerinin içine baktım, dudaklarımı büktüm.


month

July is my favourite month

We went on holiday for two months

Economics is a messy discipline: too fluid to be a science, too rigorous to be an art. Perhaps it is fitting that economists’ most-used metric, gross domestic product (GDP), is a tangle too. GDP measures the total value of output in an economic territory. Its apparent simplicity explains why it is scrutinised down to tenths of a percentage point every month


Tag

Der Tag hat vierundzwanzig Stunden.

Sie arbeiete Tag und Nacht.


år

Eski İsveççe ār sözcüğünden nakledildi, o da Eski Norveççe ár sözcüğünden nakledildi, o da Ana Cermence *jērą sözcüğünden nakledildi, o da Ana Hint-Avrupa dili *yeh₁r- sözcüğünden.


неделя

неделе


Donnerstag

Donnerstag (genitive)
Donnerstagen (plural)


sahat

Va ke sahat hiri de bê inca.


άνοιξη

ανοίξεις (plural)

Eski Yunancaἄνοιξις (ánoixis), ἀνοιγ (anoig) + ση (sē). Daha fazlası için ᾰ̓νοίγω (anoígō) sözcüğüne bakınız.


bulan

bulan-bulan (plural)
bulanku
bulanmu
bulannya


proljeće

(Boşnak, Hırvat ağzı) bahar, ilkbahar, ilkyaz


Orta Çağ

Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden (476) 1453'e veya 1492'ye kadar süren çağ.

Avrupa tarihinde Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden (5. yy.), Konstantinopolis'in düşüşüne (1453) kadar olan veya daha kısa bir tarifle 1000 ila 1453 yılları arasındaki döneme Orta Çağ denir.

Avrupa tarihinde Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden (5. yy.), 16. yy. Protestan reformları esnasında Hristiyanlıkta gerçekleşen bölünmelere kadar süren döneme Orta Çağ denir.


hin

hini (accusative)
hinler (plural)
hin (singular nominative)
hinler (plural nominative)
hini (singular accusative)
hinleri (plural accusative)
hine (singular dative)
hinlere (plural dative)
hinde (singular locative)
hinlerde (plural locative)
hinden (singular ablative)
hinlerden (plural ablative)
hinin (singular genitive)
hinlerin (plural genitive)
hinim (possessive singular first-person nominative)
hinlerim (possessive plural first-person singular nominative)
hinimi (possessive singular first-person accusative)
hinlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
hinime (possessive singular first-person dative)
hinlerime (possessive plural first-person singular dative)
hinimde (possessive singular first-person locative)
hinlerimde (possessive plural first-person singular locative)
hinimden (possessive singular first-person ablative)
hinlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
hinimin (possessive singular first-person genitive)
hinlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
hinin (possessive singular second-person nominative)
hinlerin (possessive plural second-person singular nominative)
hinini (possessive singular second-person accusative)
hinlerini (possessive plural second-person singular accusative)
hinine (possessive singular second-person dative)
hinlerine (possessive plural second-person singular dative)
hininde (possessive singular second-person locative)
hinlerinde (possessive plural second-person singular locative)
hininden (possessive singular second-person ablative)
hinlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
hininin (possessive singular second-person genitive)
hinlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
hini (possessive singular third-person nominative)
hinleri (possessive plural third-person singular nominative)
hinini (possessive singular third-person accusative)
hinlerini (possessive plural third-person singular accusative)
hinine (possessive singular third-person dative)
hinlerine (possessive plural third-person singular dative)
hininde (possessive singular third-person locative)
hinlerinde (possessive plural third-person singular locative)
hininden (possessive singular third-person ablative)
hinlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
hininin (possessive singular third-person genitive)
hinlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
hinimiz (possessive singular first-person plural nominative)
hinlerimiz (possessive plural first-person nominative)
hinimizi (possessive singular first-person plural accusative)
hinlerimizi (possessive plural first-person accusative)
hinimize (possessive singular first-person plural dative)
hinlerimize (possessive plural first-person dative)
hinimizde (possessive singular first-person plural locative)
hinlerimizde (possessive plural first-person locative)
hinimizden (possessive singular first-person plural ablative)
hinlerimizden (possessive plural first-person ablative)
hinimizin (possessive singular first-person plural genitive)
hinlerimizin (possessive plural first-person genitive)
hininiz (possessive singular second-person plural nominative)
hinleriniz (possessive plural second-person nominative)
hininizi (possessive singular second-person plural accusative)
hinlerinizi (possessive plural second-person accusative)
hininize (possessive singular second-person plural dative)
hinlerinize (possessive plural second-person dative)
hininizde (possessive singular second-person plural locative)
hinlerinizde (possessive plural second-person locative)
hininizden (possessive singular second-person plural ablative)
hinlerinizden (possessive plural second-person ablative)
hininizin (possessive singular second-person plural genitive)
hinlerinizin (possessive plural second-person genitive)
hini (possessive singular third-person plural nominative)
hinleri (possessive singular third-person plural nominative)
hinini (possessive singular third-person plural accusative)
hinlerini (possessive singular third-person plural accusative)
hinine (possessive singular third-person plural dative)
hinlerine (possessive singular third-person plural dative)
hininde (possessive singular third-person plural locative)
hinlerinde (possessive singular third-person plural locative)
hininden (possessive singular third-person plural ablative)
hinlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
hininin (possessive singular third-person plural genitive)
hinlerinin (possessive singular third-person plural genitive)


شهر

(ay): Arapça شَهْر (şehr)
(şehir): Farsça شهر (şahar)


gündüz

gündüzü (accusative)
gündüzler (plural)
gündüz (singular nominative)
gündüzler (plural nominative)
gündüzü (singular accusative)
gündüzleri (plural accusative)
gündüze (singular dative)
gündüzlere (plural dative)
gündüzde (singular locative)
gündüzlerde (plural locative)
gündüzden (singular ablative)
gündüzlerden (plural ablative)
gündüzün (singular genitive)
gündüzlerin (plural genitive)
gündüzüm (possessive singular first-person nominative)
gündüzlerim (possessive plural first-person singular nominative)
gündüzümü (possessive singular first-person accusative)
gündüzlerimi (possessive plural first-person singular accusative)
gündüzüme (possessive singular first-person dative)
gündüzlerime (possessive plural first-person singular dative)
gündüzümde (possessive singular first-person locative)
gündüzlerimde (possessive plural first-person singular locative)
gündüzümden (possessive singular first-person ablative)
gündüzlerimden (possessive plural first-person singular ablative)
gündüzümün (possessive singular first-person genitive)
gündüzlerimin (possessive plural first-person singular genitive)
gündüzün (possessive singular second-person nominative)
gündüzlerin (possessive plural second-person singular nominative)
gündüzünü (possessive singular second-person accusative)
gündüzlerini (possessive plural second-person singular accusative)
gündüzüne (possessive singular second-person dative)
gündüzlerine (possessive plural second-person singular dative)
gündüzünde (possessive singular second-person locative)
gündüzlerinde (possessive plural second-person singular locative)
gündüzünden (possessive singular second-person ablative)
gündüzlerinden (possessive plural second-person singular ablative)
gündüzünün (possessive singular second-person genitive)
gündüzlerinin (possessive plural second-person singular genitive)
gündüzü (possessive singular third-person nominative)
gündüzleri (possessive plural third-person singular nominative)
gündüzünü (possessive singular third-person accusative)
gündüzlerini (possessive plural third-person singular accusative)
gündüzüne (possessive singular third-person dative)
gündüzlerine (possessive plural third-person singular dative)
gündüzünde (possessive singular third-person locative)
gündüzlerinde (possessive plural third-person singular locative)
gündüzünden (possessive singular third-person ablative)
gündüzlerinden (possessive plural third-person singular ablative)
gündüzünün (possessive singular third-person genitive)
gündüzlerinin (possessive plural third-person singular genitive)
gündüzümüz (possessive singular first-person plural nominative)
gündüzlerimiz (possessive plural first-person nominative)
gündüzümüzü (possessive singular first-person plural accusative)
gündüzlerimizi (possessive plural first-person accusative)
gündüzümüze (possessive singular first-person plural dative)
gündüzlerimize (possessive plural first-person dative)
gündüzümüzde (possessive singular first-person plural locative)
gündüzlerimizde (possessive plural first-person locative)
gündüzümüzden (possessive singular first-person plural ablative)
gündüzlerimizden (possessive plural first-person ablative)
gündüzümüzün (possessive singular first-person plural genitive)
gündüzlerimizin (possessive plural first-person genitive)
gündüzünüz (possessive singular second-person plural nominative)
gündüzleriniz (possessive plural second-person nominative)
gündüzünüzü (possessive singular second-person plural accusative)
gündüzlerinizi (possessive plural second-person accusative)
gündüzünüze (possessive singular second-person plural dative)
gündüzlerinize (possessive plural second-person dative)
gündüzünüzde (possessive singular second-person plural locative)
gündüzlerinizde (possessive plural second-person locative)
gündüzünüzden (possessive singular second-person plural ablative)
gündüzlerinizden (possessive plural second-person ablative)
gündüzünüzün (possessive singular second-person plural genitive)
gündüzlerinizin (possessive plural second-person genitive)
gündüzü (possessive singular third-person plural nominative)
gündüzleri (possessive singular third-person plural nominative)
gündüzünü (possessive singular third-person plural accusative)
gündüzlerini (possessive singular third-person plural accusative)
gündüzüne (possessive singular third-person plural dative)
gündüzlerine (possessive singular third-person plural dative)
gündüzünde (possessive singular third-person plural locative)
gündüzlerinde (possessive singular third-person plural locative)
gündüzünden (possessive singular third-person plural ablative)
gündüzlerinden (possessive singular third-person plural ablative)
gündüzünün (possessive singular third-person plural genitive)
gündüzlerinin (possessive singular third-person plural genitive)

günün sabahtan akşama kadar süren aydınlık bölümü

Zaman zaman gün sözcüğü de gündüz anlamında kullanılır.


أسبوع

أَسَابِيع (plural)

س ب ع (s-b-ʿ), سَبْعَة (sebʿa, “yedi”) ile aynı kökten gelmektedir.


خريف

"Ürün toplamak", "olgunlaşmak veya doygunluğa ulaşmak" demek olan خ ر ف (ḫ-r-f) kökündendir. İbranice חֹורֶף, Sabaean and Qatabanian Old South Arabian 𐩭𐩧𐩰, Mehri ḫarf, Shehri ḫorf, Soqotri ḥorf, Harsusi ḫōref, Geez dili ኀሪፍ (ḫärif) ile soydaştır.


دقيقة

دَقَائِق (plural)


سنة

سَنَوَات (plural)
سِنُون (plural)
سِنِين (plural)


ليلة

.وَٱلۡفَجۡرِ. وَلَیَالٍ عَشۡرࣲ.


ليل

ل ي ل (l-y-l), o da Ana Semitik dili *layl- sözcüğünden nakledildi.


يوم

يَوْمَيْن
أَيَّام (plural)


şaban

şabanı (accusative)
şabanlar (plural)
şaban (singular nominative)
şabanlar (plural nominative)
şabanı (singular accusative)
şabanları (plural accusative)
şabana (singular dative)
şabanlara (plural dative)
şabanda (singular locative)
şabanlarda (plural locative)
şabandan (singular ablative)
şabanlardan (plural ablative)
şabanın (singular genitive)
şabanların (plural genitive)
şabanım (possessive singular first-person nominative)
şabanlarım (possessive plural first-person singular nominative)
şabanımı (possessive singular first-person accusative)
şabanlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
şabanıma (possessive singular first-person dative)
şabanlarıma (possessive plural first-person singular dative)
şabanımda (possessive singular first-person locative)
şabanlarımda (possessive plural first-person singular locative)
şabanımdan (possessive singular first-person ablative)
şabanlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
şabanımın (possessive singular first-person genitive)
şabanlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
şabanın (possessive singular second-person nominative)
şabanların (possessive plural second-person singular nominative)
şabanını (possessive singular second-person accusative)
şabanlarını (possessive plural second-person singular accusative)
şabanına (possessive singular second-person dative)
şabanlarına (possessive plural second-person singular dative)
şabanında (possessive singular second-person locative)
şabanlarında (possessive plural second-person singular locative)
şabanından (possessive singular second-person ablative)
şabanlarından (possessive plural second-person singular ablative)
şabanının (possessive singular second-person genitive)
şabanlarının (possessive plural second-person singular genitive)
şabanı (possessive singular third-person nominative)
şabanları (possessive plural third-person singular nominative)
şabanını (possessive singular third-person accusative)
şabanlarını (possessive plural third-person singular accusative)
şabanına (possessive singular third-person dative)
şabanlarına (possessive plural third-person singular dative)
şabanında (possessive singular third-person locative)
şabanlarında (possessive plural third-person singular locative)
şabanından (possessive singular third-person ablative)
şabanlarından (possessive plural third-person singular ablative)
şabanının (possessive singular third-person genitive)
şabanlarının (possessive plural third-person singular genitive)
şabanımız (possessive singular first-person plural nominative)
şabanlarımız (possessive plural first-person nominative)
şabanımızı (possessive singular first-person plural accusative)
şabanlarımızı (possessive plural first-person accusative)
şabanımıza (possessive singular first-person plural dative)
şabanlarımıza (possessive plural first-person dative)
şabanımızda (possessive singular first-person plural locative)
şabanlarımızda (possessive plural first-person locative)
şabanımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
şabanlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
şabanımızın (possessive singular first-person plural genitive)
şabanlarımızın (possessive plural first-person genitive)
şabanınız (possessive singular second-person plural nominative)
şabanlarınız (possessive plural second-person nominative)
şabanınızı (possessive singular second-person plural accusative)
şabanlarınızı (possessive plural second-person accusative)
şabanınıza (possessive singular second-person plural dative)
şabanlarınıza (possessive plural second-person dative)
şabanınızda (possessive singular second-person plural locative)
şabanlarınızda (possessive plural second-person locative)
şabanınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
şabanlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
şabanınızın (possessive singular second-person plural genitive)
şabanlarınızın (possessive plural second-person genitive)
şabanı (possessive singular third-person plural nominative)
şabanları (possessive singular third-person plural nominative)
şabanını (possessive singular third-person plural accusative)
şabanlarını (possessive singular third-person plural accusative)
şabanına (possessive singular third-person plural dative)
şabanlarına (possessive singular third-person plural dative)
şabanında (possessive singular third-person plural locative)
şabanlarında (possessive singular third-person plural locative)
şabanından (possessive singular third-person plural ablative)
şabanlarından (possessive singular third-person plural ablative)
şabanının (possessive singular third-person plural genitive)
şabanlarının (possessive singular third-person plural genitive)

Osmanlı Türkçesi شعبان sözcüğünden devralındı, o da Arapça شَعْبَان (şaʿbān).

Hicrî takvime göre ramazandan önce, recepten sonra gelen 8. ay


akşam

akşamı (accusative)
akşamlar (plural)
akşam (singular nominative)
akşamlar (plural nominative)
akşamı (singular accusative)
akşamları (plural accusative)
akşama (singular dative)
akşamlara (plural dative)
akşamda (singular locative)
akşamlarda (plural locative)
akşamdan (singular ablative)
akşamlardan (plural ablative)
akşamın (singular genitive)
akşamların (plural genitive)
akşamım (possessive singular first-person nominative)
akşamlarım (possessive plural first-person singular nominative)
akşamımı (possessive singular first-person accusative)
akşamlarımı (possessive plural first-person singular accusative)
akşamıma (possessive singular first-person dative)
akşamlarıma (possessive plural first-person singular dative)
akşamımda (possessive singular first-person locative)
akşamlarımda (possessive plural first-person singular locative)
akşamımdan (possessive singular first-person ablative)
akşamlarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
akşamımın (possessive singular first-person genitive)
akşamlarımın (possessive plural first-person singular genitive)
akşamın (possessive singular second-person nominative)
akşamların (possessive plural second-person singular nominative)
akşamını (possessive singular second-person accusative)
akşamlarını (possessive plural second-person singular accusative)
akşamına (possessive singular second-person dative)
akşamlarına (possessive plural second-person singular dative)
akşamında (possessive singular second-person locative)
akşamlarında (possessive plural second-person singular locative)
akşamından (possessive singular second-person ablative)
akşamlarından (possessive plural second-person singular ablative)
akşamının (possessive singular second-person genitive)
akşamlarının (possessive plural second-person singular genitive)
akşamı (possessive singular third-person nominative)
akşamları (possessive plural third-person singular nominative)
akşamıyı (possessive singular third-person accusative)
akşamlarını (possessive plural third-person singular accusative)
akşamıya (possessive singular third-person dative)
akşamlarına (possessive plural third-person singular dative)
akşamıda (possessive singular third-person locative)
akşamlarında (possessive plural third-person singular locative)
akşamıdan (possessive singular third-person ablative)
akşamlarından (possessive plural third-person singular ablative)
akşamının (possessive singular third-person genitive)
akşamlarının (possessive plural third-person singular genitive)
akşamımız (possessive singular first-person plural nominative)
akşamlarımız (possessive plural first-person nominative)
akşamımızı (possessive singular first-person plural accusative)
akşamlarımızı (possessive plural first-person accusative)
akşamımıza (possessive singular first-person plural dative)
akşamlarımıza (possessive plural first-person dative)
akşamımızda (possessive singular first-person plural locative)
akşamlarımızda (possessive plural first-person locative)
akşamımızdan (possessive singular first-person plural ablative)
akşamlarımızdan (possessive plural first-person ablative)
akşamımızın (possessive singular first-person plural genitive)
akşamlarımızın (possessive plural first-person genitive)
akşamınız (possessive singular second-person plural nominative)
akşamlarınız (possessive plural second-person nominative)
akşamınızı (possessive singular second-person plural accusative)
akşamlarınızı (possessive plural second-person accusative)
akşamınıza (possessive singular second-person plural dative)
akşamlarınıza (possessive plural second-person dative)
akşamınızda (possessive singular second-person plural locative)
akşamlarınızda (possessive plural second-person locative)
akşamınızdan (possessive singular second-person plural ablative)
akşamlarınızdan (possessive plural second-person ablative)
akşamınızın (possessive singular second-person plural genitive)
akşamlarınızın (possessive plural second-person genitive)
akşamı (possessive singular third-person plural nominative)
akşamları (possessive singular third-person plural nominative)
akşamıyı (possessive singular third-person plural accusative)
akşamlarını (possessive singular third-person plural accusative)
akşamıya (possessive singular third-person plural dative)
akşamlarına (possessive singular third-person plural dative)
akşamıda (possessive singular third-person plural locative)
akşamlarında (possessive singular third-person plural locative)
akşamıdan (possessive singular third-person plural ablative)
akşamlarından (possessive singular third-person plural ablative)
akşamının (possessive singular third-person plural genitive)
akşamlarının (possessive singular third-person plural genitive)


milenyum

milenyumu (accusative)
milenyumlar (plural)


seher

sabahın güneş doğmadan önceki zamanı, tan ağartısı


yarın

Bin beş yüzü toka edip yarın halıyı çekeceksin.


yarın

Tensi men. Yarın keçe altun örgin üze olurupan mengilüyer men. Ança bilingler. Edgü ol.


ertesi

daha ertesi (comparative)
en ertesi (superlative)

bir günün, haftanın, ayın, yılın ardından gelen (gün, hafta, ay, yıl), ferdası, devresi

Yine ömründe bir kez bile tiyatroya gitmemiş olan babamı ertesi hafta annem hazırladı.


sene-i devriye

sene-i devriyeyi (accusative)
sene-i devriyeler (plural)

Osmanlı Türkçesiسنهٔ دوریه (sene-i devriye)


eskilik

eskiliği (accusative)
eskilikler (plural)

Öyle bir yaştaydık ki eskiliğin oluşturduğu eksikler nedir, bilmiyorduk.


kuşluk

kuşluğu (accusative)
kuşluklar (plural)
kuşluk (singular nominative)
kuşluklar (plural nominative)
kuşluğu (singular accusative)
kuşlukları (plural accusative)
kuşluğa (singular dative)
kuşluklara (plural dative)
kuşlukta (singular locative)
kuşluklarda (plural locative)
kuşluktan (singular ablative)
kuşluklardan (plural ablative)
kuşluğun (singular genitive)
kuşlukların (plural genitive)
kuşluğum (possessive singular first-person nominative)
kuşluklarım (possessive plural first-person singular nominative)
kuşluğumu (possessive singular first-person accusative)
kuşluklarımı (possessive plural first-person singular accusative)
kuşluğuma (possessive singular first-person dative)
kuşluklarıma (possessive plural first-person singular dative)
kuşluğumda (possessive singular first-person locative)
kuşluklarımda (possessive plural first-person singular locative)
kuşluğumdan (possessive singular first-person ablative)
kuşluklarımdan (possessive plural first-person singular ablative)
kuşluğumun (possessive singular first-person genitive)
kuşluklarımın (possessive plural first-person singular genitive)
kuşluğun (possessive singular second-person nominative)
kuşlukların (possessive plural second-person singular nominative)
kuşluğunu (possessive singular second-person accusative)
kuşluklarını (possessive plural second-person singular accusative)
kuşluğuna (possessive singular second-person dative)
kuşluklarına (possessive plural second-person singular dative)
kuşluğunda (possessive singular second-person locative)
kuşluklarında (possessive plural second-person singular locative)
kuşluğundan (possessive singular second-person ablative)
kuşluklarından (possessive plural second-person singular ablative)
kuşluğunun (possessive singular second-person genitive)
kuşluklarının (possessive plural second-person singular genitive)
kuşluğu (possessive singular third-person nominative)
kuşlukları (possessive plural third-person singular nominative)
kuşluğunu (possessive singular third-person accusative)
kuşluklarını (possessive plural third-person singular accusative)
kuşluğuna (possessive singular third-person dative)
kuşluklarına (possessive plural third-person singular dative)
kuşluğunda (possessive singular third-person locative)
kuşluklarında (possessive plural third-person singular locative)
kuşluğundan (possessive singular third-person ablative)
kuşluklarından (possessive plural third-person singular ablative)
kuşluğunun (possessive singular third-person genitive)
kuşluklarının (possessive plural third-person singular genitive)
kuşluğumuz (possessive singular first-person plural nominative)
kuşluklarımız (possessive plural first-person nominative)
kuşluğumuzu (possessive singular first-person plural accusative)
kuşluklarımızı (possessive plural first-person accusative)
kuşluğumuza (possessive singular first-person plural dative)
kuşluklarımıza (possessive plural first-person dative)
kuşluğumuzda (possessive singular first-person plural locative)
kuşluklarımızda (possessive plural first-person locative)
kuşluğumuzdan (possessive singular first-person plural ablative)
kuşluklarımızdan (possessive plural first-person ablative)
kuşluğumuzun (possessive singular first-person plural genitive)
kuşluklarımızın (possessive plural first-person genitive)
kuşluğunuz (possessive singular second-person plural nominative)
kuşluklarınız (possessive plural second-person nominative)
kuşluğunuzu (possessive singular second-person plural accusative)
kuşluklarınızı (possessive plural second-person accusative)
kuşluğunuza (possessive singular second-person plural dative)
kuşluklarınıza (possessive plural second-person dative)
kuşluğunuzda (possessive singular second-person plural locative)
kuşluklarınızda (possessive plural second-person locative)
kuşluğunuzdan (possessive singular second-person plural ablative)
kuşluklarınızdan (possessive plural second-person ablative)
kuşluğunuzun (possessive singular second-person plural genitive)
kuşluklarınızın (possessive plural second-person genitive)
kuşluğu (possessive singular third-person plural nominative)
kuşlukları (possessive singular third-person plural nominative)
kuşluğunu (possessive singular third-person plural accusative)
kuşluklarını (possessive singular third-person plural accusative)
kuşluğuna (possessive singular third-person plural dative)
kuşluklarına (possessive singular third-person plural dative)
kuşluğunda (possessive singular third-person plural locative)
kuşluklarında (possessive singular third-person plural locative)
kuşluğundan (possessive singular third-person plural ablative)
kuşluklarından (possessive singular third-person plural ablative)
kuşluğunun (possessive singular third-person plural genitive)
kuşluklarının (possessive singular third-person plural genitive)


kündüz

Kündüz anam-babam çalışa ediler.