เหลือบ

/lɯa̯p̚˨˩/^((สัมผัส))

สีเลื่อมพรายแวววาวเวลากระทบแสงเห็นเป็นหลายสีคล้ายสีตัวเหลือบ

ลูกปัดสีเหลือบ

ผ้าไหมสีเหลือบ


พุทธรักษา

พุด-ทะ-รัก-สา

/pʰut̚˦˥.tʰa˦˥.rak̚˦˥.saː˩˩˦/^((สัมผัส))

ชื่อไม้ล้มลุกมีเหง้าในสกุล Canna วงศ์ Cannaceae ลำต้นอวบน้ำ ขึ้นเป็นกอ ลำต้นสูงประมาณ ๑-๒ เมตร ดอกขนาดใหญ่ออกเป็นช่อตั้งตรงส่วนปลายยอด ขนาดของดอก และสีแตกต่างกันไปตามชนิดพันธุ์


บุษบามินตรา

ยืมมาจากชวา puspa midra (“พุทธรักษา”)

บุด-สะ-บา-มิน-ตฺรา

/but̚˨˩.sa˨˩.baː˧.min˧.traː˧/^((สัมผัส))


อวบน้ำ

/ʔua̯p̚˨˩.naːm˦˥/^((สัมผัส))

มีเนื้อชุ่มด้วยน้ำ (ใช้แก่พืช)


สาฬุระ

ยืมมาจากบาลี สาฬูร (“สุนัข”)

/saː˩˩˦.lu˦˥.raʔ˦˥/^((สัมผัส))


สาฬุระ

เทียบสันสกฤต शालूर (ศาลูร, “กบ”)

/saː˩˩˦.lu˦˥.raʔ˦˥/^((สัมผัส))


จแจ้น

คำกริยาวิเศษณ์

สืบทอดจากไทยเก่าสมัยสุโขทัย

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}

/t͡ɕa˨˩.t͡ɕɛn˥˩/^((สัมผัส))

แตกจากหมู่, กระจัดกระจาย

หนีญญ่ายพายจแจ้น


มะหาด

ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่หลายชนิดในสกุล Artocarpus วงศ์ Moraceae ผลกลมเล็กขนาดผลมะนาว ผิวมีหนามเล็ก ๆ ถี่รอบผล เมื่อสุกสีส้มอมแดง เนื้อในสีชมพู รสเปรี้ยวอมหวาน แก่นใช้ทำยาได้


ลิกุจ

ยืมมาจากสันสกฤต लिकुच (ลิกุจ, “มะหาด”) หรือบาลี ลิกุจ (“สาเก (ต้น)”)


ลพุช

ยืมมาจากบาลี ลพุช (“สาเก (ต้น)”)


แห้ว

ร่วมเชื้อสายกับลาว ແຫ້ວ (แห้ว)

/hɛw˥˩/^((สัมผัส))

ชื่อไม้ล้มลุกมีหัวในวงศ์ Cyperaceae ขึ้นตามที่ชื้นแฉะ หัวกินได้


แห้ว

จากชื่อตัวละครในสามเกลอ โดย ป. อินทรปาลิต, พิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939); ดูเพิ่มที่ เชย

การแห้ว (abstract-noun)
ความแห้ว (abstract-noun)

/hɛw˥˩/^((สัมผัส))

พลาด, ชวด, ผิดหวัง, หมดโอกาส

จีบสาวแล้วแห้ว


อาภัพ

ยืมมาจากบาลี อภพฺพ (“ไม่สมควร”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ອາພັບ (อาพับ)

/ʔaː˧.pʰap̚˦˥/^((สัมผัส))

ปราศจากโชค, เคราะห์ร้าย, วาสนาน้อย, ตกอับ, ลำเค็ญ


การแห้ว

คำอาการนามของ แห้ว


ความแห้ว

คำอาการนามของ แห้ว


ความอาภัพ

ความ + อาภัพ

คฺวาม-อา-พับ

คำอาการนามของ อาภัพ


บัณฑุ

ยืมมาจากบาลี ปณฺฑุ (“สีขาวเหลือง”); เทียบสันสกฤต पाण्डु (ปาณฺฑุ, “สีขาวเหลือง”)

ขาวอ่อน, เหลืองอ่อน, ซีด


รังเรข

รัง (“แต่ง, สร้าง, ตั้ง”) + เรข (“ดั่งเขียน, งาม”)

มีลวดลาย, สวยงาม

นั่งในกำราลไพรโรจ ในนิโครธาราม รังเรขน้นน ฯ


เพาพาล

เพา (“งาม”) + พาล (“อ่อน, เยาว์”)

หนุ่มสาวผู้มีความงาม


เพาพาล

เพา (“งาม”) + พาล (“อ่อน, เยาว์”)

งามและกำลังรุ่น


ปโยธร

ผู้ทรงไว้ซึ่งน้ำ หมายถึง เมฆ

ผู้ทรงไว้ซึ่งน้ำนม หมายถึง ถัน


วิธวา

ยืมมาจากสันสกฤต विधवा (วิธวา, “แม่ม่าย”) หรือบาลี วิธวา; ร่วมเชื้อสายกับเขมร វិធវា (วิธวา)


บานไม่รู้โรย

บาน-ไม่-รู้-โรย

ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Gomphrena globosa L. ในวงศ์ Amaranthaceae ลำต้นแตกแขนงเป็นพุ่มเล็ก ๆ ใบรูปหอกแกมแถบ มีขนปกคลุม ดอกกลม มีสีขาว ชมพู และม่วงอมแดง ดอกทนอยู่ได้นาน


หุหนิงหงัน

หุ-หฺนิง-หฺงัน

/hu˨˩.niŋ˩˩˦.ŋan˩˩˦/^((สัมผัส))

ดอกบานไม่รู้โรย


หังส์

ยืมมาจากบาลี หํส, จากสันสกฤต हंस (หํส)

/haŋ˩˩˦/^((สัมผัส))

รูปแบบอื่นของ หงส์


หังส

ยืมมาจากบาลี หํส, จากสันสกฤต हंस (หํส)

[เสียงสมาส]
หัง-สะ-

รูปแบบอื่นของ หงส์


เยน

ยืมมาจากอังกฤษ yen, จากญี่ปุ่น円(えん) (en), จาก 圓(えん) (en, “กลม; วัตถุกลม”)

สกุลเงินของญี่ปุ่น


โมรกลาป

โม-ระ-กะ-หฺลาบ


อ้อยส้อย

คำกริยาวิเศษณ์

/ʔɔːj˥˩.sɔːj˥˩/^((สัมผัส))

ทำท่าทางเศร้าสร้อยอ้อยอิ่งเพื่อให้เขาเห็นใจ


สำลาน

ไม่ทราบรากศัพท์

สีเหลืองปนแดง


นิศาชล

ยืมมาจากสันสกฤต निशाजल (นิศาชล, “น้ำค้าง”), จาก निशा (นิศา, “กลางคืน”) + जल (ชล, “น้ำ”); เทียบบาลี นิสาชล

/ni˦˥.saː˩˩˦.t͡ɕʰon˧/^((สัมผัส))


ตะเภา

ชื่อเรือเดินทะเลชนิดหนึ่งแบบจีน ใช้แล่นด้วยใบ, สะเภา หรือ สำเภา ก็เรียก

(ลม~) เรียกลมชนิดหนึ่งพัดมาจากทิศใต้ไปทางทิศเหนือในกลางฤดูร้อน ว่า ลมตะเภา


ตะเภา

(ไก่~) ชื่อไก่ชนิดเดียวกับไก่บ้าน ลำตัวอ้วนป้อม เหนียงสั้นและกลม มีขนมากทั้งขนแข็งและขนอุยหลายสี ส่วนใหญ่มีขนที่แข้ง มีหางสั้นและแผ่กว้างที่ฐาน ในอดีตเป็นไก่ที่บรรทุกมากับเรือสำเภาหรือเรือตะเภาจากประเทศจีน จึงเรียกว่า ไก่ตะเภา


ตะเภา

(หนู~) ชื่อหนูชนิด Cavia porcellus (Linn.) ในวงศ์ Caviidae ลำตัวอ้วนป้อม ขนปุย หางสั้น มีหลายสี เช่น ขาว นํ้าตาล ดำ มีถิ่นกำเนิดในประเทศเปรู มักใช้ในการทดลองทางการแพทย์


ตะเภา

คำพ้องความของ สร้อยนกเขา


ตะเภา

(อ้อย~) เรียกอ้อยพันธุ์ที่ลำโต ปล้องสั้น สีขาว เปราะ ว่า อ้อยตะเภา, อ้อยสำลี ก็เรียก

ชื่อหมากพันธุ์ต้นเตี้ย


ตะเภา

ชื่อขันชนิดหนึ่ง มีขนาดใหญ่ ปากกว้างประมาณ ๒ คืบ


นัยนามพุ

นัยน์ + อัมพุ

ไน-ยะ-นาม-พุ


กลูน

ยืมมาจากบาลี กลูน

ทุษฐโจรรันทำ กรรมแก่บดีสูร ยศใดบกลูน และมาลักอัครขรรค์


กลูน

ยืมมาจากบาลี กลูน

น่าสงสาร, น่าเห็นใจ


กำลูน

แผลงมาจาก กลูน, จากบาลี กลูน

น่าสงสาร, น่าเอ็นดู

คร้นนบมิเห็นยิ่งระทด กำลูนสลดชีวา


อสีติ

ยืมมาจากบาลี อสีติ (“แปดสิบ”); เทียบสันสกฤต अशीति (อศีติ)

/ʔa˨˩.siː˩˩˦.tiʔ˨˩/^((สัมผัส))


ถอดอักษร

tɔ̀ɔt-àk-sɔ̌ɔn

/tʰɔːt̚˨˩.ʔak̚˨˩.sɔːn˩˩˦/^((สัมผัส))

แทนตัวอักษรหรือคำในระบบการเขียนระบบหนึ่งไปเป็นอีกระบบหนึ่ง ซึ่งผลลัพธ์อาจไม่ได้อ่านเหมือนต้นฉบับก็ได้


การถอดอักษร

การ + ถอดอักษร

กาน-ถอด-อัก-สอน

/kaːn˧.tʰɔːt̚˨˩.ʔak̚˨˩.sɔːn˩˩˦/^((สัมผัส))

คำอาการนามของ ถอดอักษร


จั่น

/t͡ɕan˨˩/^((สัมผัส))

ช่อดอกหมากหรือช่อดอกมะพร้าวเมื่อยังอ่อนอยู่


จั่น

/t͡ɕan˨˩/^((สัมผัส))

เครื่องดักสัตว์ทั้งในน้ำและบนบก มีรูปคล้ายกรง มีหลายชนิด

เรียกประตูน้ำอย่างโบราณที่ใช้ไม้ซุงขวางกัน ว่า ปากจั่น


จั่น

/t͡ɕan˨˩/^((สัมผัส))

(หอย~, หอยเบี้ย~) ชื่อหอยทะเลกาบเดี่ยวพวกหอยเบี้ยชนิด Cypraea moneta Linn. ในวงศ์ Cypraeidae เปลือกสีนวล หลังโค้งนูน ตามขอบช่องเปลือกที่อยู่ด้านท้องเป็นรอยหยัก เรียกว่า เบี้ยจั่น ในสมัยโบราณใช้แทนเงิน, เบี้ยจักจั่น ก็เรียก


จั่น

/t͡ɕan˨˩/^((สัมผัส))

เครื่องประดับคอชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายทับทรวงและจี้ ใหญ่กว่าจี้ แต่ย่อมกว่าตาบและทับทรวง


จั่น

/t͡ɕan˨˩/^((สัมผัส))

(ต้น~, ดอก~) ชื่อไม้ต้นขนาดกลางชนิด Millettia brandisiana Kurz ในวงศ์ Leguminosae ดอกสีม่วงหรือม่วงคราม ลักษณะคล้ายดอกถั่วแต่ขนาดเล็กกว่า เวลาออกดอกไม่ใคร่มีใบ เป็นไม้ประดับที่งาม

(เห็ด~) ชื่อเห็ดชนิด Tricholoma crassum (Berk.)


ความจำเจ

คำอาการนามของ จำเจ


เทป

ยืมมาจากอังกฤษ tape

/tʰeːp̚˦˥/^((สัมผัส))

สื่อชนิดหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแถบบางขนาดยาว เคลือบสารเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า สามารถบันทึกข้อมูลเช่นเสียงหรือภาพได้ยาวต่อเนื่อง ซึ่งเก็บรักษาไว้ในม้วนหรือตลับ

เนื้อหาเสียงหรือภาพที่มาจากสื่อเช่นนั้น, ปัจจุบันอนุโลมเรียกเนื้อหาที่มาจากสื่อดิจิทัลด้วย

คำพ้องความของ เทปกาว