หนู

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰnuːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩉ᩠ᨶᩪ (หนู), ลาว ໜູ (หนู), ไทลื้อ ᦐᦴ (หนู), ไทดำ ꪘꪴ (หนุ), ไทใหญ่ ၼူ (นู), จ้วง nou, แสก หนู่, ภาษาจ้วงใต้ nu

/nuː˩˩˦/^((สัมผัส))

เป็นคำสำหรับเรียกเด็กว่า หนูนั่น หนูนี่ มีความหมายไปในทางเอ็นดู, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 หรือ 2 โดยส่วนมากสรรพนามบุรุษที่ 1 ของคำนี้ใช้แทนตัวผู้พูดของเพศหญิงทุกวัย เช่น วัยเด็ก วัยเรียน วัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ วัยกลางคน และวัยชรา


กู

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *kuːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ກູ (กู), ไทลื้อ ᦅᦴ (คู), ไทดำ ꪀꪴ (กุ), จ้วง gou; เทียบไหลดั้งเดิม *ɦuː, ออสโตรนีเซียนดั้งเดิม *aku (ซึ่งเป็นรากของมาเลเซีย aku, ตากาล็อก ako, ชวา aku)

ᩁᩣ

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

ᨣᩪ

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

ꪀꪴ

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

ၵဝ်

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

ກູ

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

I

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

me

คำสรรพนามบุรุษที่ 1

คำใช้แทนตัวผู้พูด เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1

โบราณ หรือ ภาษาปาก


เฃา

/kʰaw˩˩˦/^((สัมผัส))

รูปเลิกใช้ของ เขา (“พวกเขา, กล่าวถึงสรรพนามที่ 2 หรือ 3”)

เฃากำลังคุยกันอยู่


หมอ

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *ʰmɔːᴬ¹ (“หมอผี”), จากไทดั้งเดิม *ʰmoːᴬ (“หมอผี”), จากจีนเก่า巫 (OC *ma); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩉ᩠ᨾᩬᩴ (หมอํ), เขิน ᩉ᩠ᨾᩳ (หมอ), ลาว ໝໍ (หมํ), ไทลื้อ ᦖᦸ (หมอ̂), ไทดำ ꪢꪷ (หมํ), ไทใหญ่ မေႃ (มอ̂), ไทใต้คง ᥛᥨᥝᥴ (โม๋ว), อาหม 𑜉𑜦𑜡 (มอ̂), 𑜈𑜦𑜡 (บอ̂), หรือ 𑜈𑜨𑜦𑜡 (บฺวอ̂), จ้วง mo (ในคำ bohmo), จ้วงแบบหนง moa

/mɔː˩˩˦/^((สัมผัส))

ใช้เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2 เรียกเด็กด้วยความเอ็นดูว่า หมอนั่น หมอนี่

ใช้เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 เรียกผู้ใหญ่ด้วยความหมั่นไส้เป็นต้น, (ใช้แก่ผู้ชาย)

อย่าไปฟังหมอนะ


ขา

ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วงใต้ ha (คำสุภาพ)

/kʰaː˩˩˦/^((สัมผัส))

บุคคลที่สามสองคน, เขาสองคน


ฉัน

ตัดมาจาก ดิฉัน หรือ ดีฉัน ซึ่งใช้แทนผู้ชาย และ อิฉัน หรือ อีฉัน ซึ่งใช้แทนผู้หญิง; เทียบเขมร ឆាន់ (ฉาน̍, “ฉัน (สรรพนาม)”)

ᨡ᩶ᩣ

สรรพนามบุรุษที่ 1

ᨣᩪ

สรรพนามบุรุษที่ 1

ᨲᩪ

สรรพนามบุรุษที่ 1

ik

สรรพนามบุรุษที่ 1

ꪄ꫁ꪮꪥ

สรรพนามบุรุษที่ 1

ႁဝ်း

สรรพนามบุรุษที่ 1

ຂ້ອຍ

สรรพนามบุรุษที่ 1

I

สรรพนามบุรุษที่ 1

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))

เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูด พูดกับผู้ที่เสมอกันหรือผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อย


เธอ

/tʰɤː˧/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย มักใช้ในระหว่างเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน หรือใช้กับผู้มีศักดิ์ต่ำกว่า เช่นครูพูดกับศิษย์ เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง ใช้กับผู้มีศักดิ์ต่ำกว่าด้วยความยกย่องหรือเอ็นดูเป็นต้น เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3


คุณ

ยืมมาจากสันสกฤต गुण (คุณ, “คุณภาพ, คุณธรรม, คุณความดี”) หรือบาลี คุณ (“เส้น, สาย; ส่วนประกอบ; คุณภาพ, ผลประโยชน์, คุณความดี”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ຄຸນ (คุน), ไทลื้อ ᦅᦳᧃ (คุน)

ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ

[เสียงสมาส]
คุน-นะ-

เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2 ใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย

เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้แทนผู้ที่เราพูดถึงด้วยความสุภาพ, คุณท่าน ก็ว่า


แก

/kɛː˧/^((สัมผัส))

สรรพนามบุรุษที่ 2 ใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วยซึ่งเป็นผู้ที่สนิทสนม หรือผู้น้อย

แกจะไปไหน

สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง

แกเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยติดต่อกับใครนัก


มึง

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *mɯŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨾᩧ᩠ᨦ (มึง), ลาว ມຶງ (มึง), ไทลื้อ ᦙᦹᧂ (มืง), ไทดำ ꪣꪳꪉ (มึง), ไทขาว ꪝꪳꪉ, จ้วง mwngz, จ้วงแบบจั่วเจียง mawz; เทียบไหลดั้งเดิม *C-mɯː (“คุณ; ท่าน (เอกพจน์)”)

/mɯŋ˧/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2

โบราณ หรือ ภาษาปาก


เจ้า

/t͡ɕaw˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย สำหรับผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อยอย่างสุภาพหรือเอ็นดู, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2

เจ้ามานี่

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3, มักใช้เข้าคู่กับคำ นั่น เป็น เจ้านั่น

เจ้านั่นจะไปด้วยหรือเปล่า


เอ็ง

เป็นไปได้ว่ายืมมาจากเขมรเก่า ឯង (เอง), ឯង៑ (เองฺ); ร่วมเชื้อสายกับเขมร ឯង (เอง); ร่วมรากกับ เอง

/ʔeŋ˧/^((สัมผัส))

บุคคลที่สอง ซึ่งบุคคลแรกหรือประธานกำลังพูดคุยด้วย คำแทนบุคคลที่สอง


รูป

ยืมมาจากสันสกฤต रूप (รูป) หรือบาลี รูป; ร่วมเชื้อสายกับลาว ຮູບ (ฮูบ), ไทลื้อ ᦷᦣᧇ (โฮบ)

การแบ่งพยางค์
{เสียงพยัญชนะซ้ำ}

การแบ่งพยางค์
{เสียงพยัญชนะซ้ำ}

[เสียงสมาส]
รูบ-ปะ-

/ruːp̚˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนตัวผู้พูดสำหรับพระภิกษุสามเณรพูดกับคฤหัสถ์, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1, ปัจจุบันใช้ อาตมา หรือ อาตมภาพ


ธ

/tʰaʔ˦˥/^((สัมผัส))

ท่าน, เธอ, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3

ธ ประสงค์ใด จงสฤษดิ์ดัง หวังวรหฤทัย


นาย

สรรพนามบุรุษที่ 2 ใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย ใช้สำหรับเพื่อนผู้ชายในลักษณะที่เป็นกันเอง

เย็นนี้นายจะไปด้วยไหม


เพื่อน

ยืมมาจากจีนยุคกลาง伴 (MC banX); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨻᩮᩬᩥ᩵ᩁ (เพอิ่ร), ᨻᩮᩥ᩠᩵ᨶ (เพิ่น), เขิน ᨻᩮᩨ᩠᩵ᨶ (เพื่น), ลาว ເພື່ອນ (เพื่อน), ເພິ່ນ (เพิ่น), ไทใหญ่ ပိူၼ်ႈ (เปิ้น), เวียดนาม bạn (บ่าน), จ้วงแบบจั่วเจียง panx

/pʰɯa̯n˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนคำว่า เขา

เพื่อนจูงวัวไปค้า ขี่ม้าไปขาย

คำใช้แทนคำว่า เขา หรือ ท่าน ในอาการที่เป็นกันเอง

สิ่งใดก็ตามหรือสิ่งอื่นในพวกเดียวกัน

ของยี่ห้อนี้ดีกว่าเพื่อน

ชอบมาก่อนเพื่อนทุกที


อาตมา

ยืมมาจากสันสกฤต आत्मा (อาตฺมา); เทียบบาลี อตฺตา

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

การแบ่งพยางค์
{เสียงพยัญชนะซ้ำ}

/ʔaːt̚˨˩.ta˨˩.maː˧/^((สัมผัส))

คำใช้แทนตัวผู้พูด สำหรับพระภิกษุสามเณรพูดกับคฤหัสถ์, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


กระหม่อม

จาก ขม่อม; ร่วมเชื้อสายกับจ้วง momq (หม่อม, “ขม่อม”), จ้วงแบบจั่วเจียง momq (หม่อม, “ขม่อม”)

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}

กฺระ-หฺม็่อม

คำสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อผู้พูดเพศชายเวลาเพ็ดทูลเจ้านายชั้นพระวรวงศ์เธอที่มิได้ทรงกรมและหม่อมเจ้า


กรู

แผลงมาจาก กู

รูปที่เจตนาสะกดผิดของ กู


กัน

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูดเพศชาย พูดกับผู้เสมอกันหรือผู้น้อยในทำนองกันเอง


ที่

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *diːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ທີ່ (ที่), คำเมือง ᨴᩦ᩵ (ที่), ไทลื้อ ᦑᦲᧈ (ที่), ไทดำ ꪕꪲ꪿ (ตฺิ่), ไทขาว ꪕꪲꫀ, ไทใหญ่ တီႈ (ตี้), ไทใต้คง ᥖᥤ (ตี), พ่าเก တီ (ตี), อาหม 𑜄𑜣 (ตี), จ้วง deih, จ้วงแบบจั่วเจียง thi; นอกกลุ่มภาษาไท-กะได: เทียบมอญ-เขมรดั้งเดิม *tiʔ ~ tiiʔ ~ tiəʔ, มอญ တေံ (เตํ), เขมร ទី (ที), เวียดนาม thì (ถี่)

ᨴᩦ᩵

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

ဢၼ်

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

que

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

qui

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

lequel

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

laquelle

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

lesquels

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

lesquelles

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

der

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

die

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

das

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

ທີ່

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

that

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

which

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

who

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

/tʰiː˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

คนที่ขยัน

เด็กที่ฉลาด


ไหน

ใช้ประกอบคำอื่นแสดงความสงสัยหรือคำถาม

คนไหน

อันไหน

ที่ไหน

ถ้ามีคำ ก็ได้ ต่อท้าย แสดงถึงความไม่เจาะจง

คนไหนก็ได้

ที่ไหนก็ได้


รา

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *raːᴬ²; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩁᩣ (รา), เขิน ᩁᩣ (รา), ลาว ຮາ (ฮา), ไทลื้อ ᦣᦱ (ฮา), ไทใหญ่ ႁႃး (ห๊า), ไทใต้คง ᥞᥣᥰ (ห๊า), อาหม 𑜍𑜠 (ระ), จ้วงแบบจั่วเจียง raz

เราทั้งคู่, เขาทั้งคู่, ในคำว่า สองรา, ต่อมาใช้หมายถึงเกิน 2 ก็ได้

เร่งหาประกันมาทันใด ผู้คุมเหวยรับไว้ทั้งสามรา


เรา

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *rawᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน เฮา, ลาว ເຮົາ (เฮ็า), คำเมือง ᩁᩮᩢᩣ (เรัา), ไทลื้อ ᦣᧁ (เฮา), ไทดำ ꪹꪭꪱ (เฮา), ไทใหญ่ ႁဝ်း (ห๊ว), อาหม 𑜍𑜧 (รว์), 𑜍𑜈𑜫 (รว์) หรือ 𑜍𑜧𑜈𑜫 (รว์ว์), ปู้อี rauz, จ้วง raeuz

ᩁᩮᩢᩣ

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

ꪹꪭꪱ

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

ႁဝ်း

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

ເຮົາ

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

we

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

us

สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนชื่อคนหลายคน

สรรพนามบุรุษที่ 1 เป็นคำแทนตัวผู้พูด จะเป็นคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ ถ้าผู้พูดเป็นคนคนเดียว อาจพูดแทนคนอื่น ๆ รวมทั้งตัวเองด้วย หรืออาจพูดกับผู้ที่มีฐานะเสมอกันหรือต่ำกว่า

เราทุกคนเป็นคนไทย

เรามีความเห็นอย่างนี้ เธอมีความเห็นอย่างไร

อธิบดีพูดกับนักการว่า ปีนี้เราจะขึ้นเงินเดือนให้ 2 ขั้น

สรรพนามบุรุษที่ 2 เป็นคำใช้สำหรับผู้มีอำนาจหรือผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อย

เจ้าหน้าที่ถามผู้ต้องหาว่า เราจะรับสารภาพไหม


ตู

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨲᩪ (ตู), ลาว ຕູ (ตู), ไทใหญ่ တူ (ตู), จ้วงแบบจั่วเจียง du, จ้วง dou

สรรพนามบุรุษพหูพจน์ที่ 1 (ไม่รวมบุคคลที่ 2)

ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน ผู้ชายสาม ผู้หญิงโสง

ตูสามคนจะไปกินเข้าด้วยกัน


ฃ้า

/kʰaː˥˩/^((สัมผัส))

รูปเลิกใช้ของ ข้า


ข้า

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *kraːꟲ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨢ᩶ᩣ (ฃ้า) หรือ คำเมือง ᨡ᩶ᩣ (ข้า), ลาว ຂ້າ (ข้า), ไทลื้อ ᦃᦱᧉ (ฃ้า), ไทใหญ่ ၶႃႈ (ข้า), ไทใต้คง ᥑᥣᥲ (ฃ้า), ภาษาจ้วงใต้ ra（"กู"）

/kʰaː˥˩/^((สัมผัส))

เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูด พูดกับผู้ที่เสมอกันอย่างเป็นกันเองหรือผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อย


สู

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *suːᴬ¹; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩈᩪ (สู), อีสาน สู, ลาว ສູ (สู), ไทลื้อ ᦉᦴ (สู), ไทดำ ꪎꪴ (สุ), ไทใหญ่ သူ (สู), ไทใต้คง ᥔᥧᥴ (สู๋), อาหม 𑜏𑜥 (สู), จ้วง sou

/suː˩˩˦/^((สัมผัส))

พวกคุณ, พวกท่าน, พวกเธอ

กูเห็นว่าสูทั้งสองไปวัด


มัน

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *manᴬ (“สรรพนามบุรุษที่ 3 เอกพจน์”); ร่วมเชื้อสายกับอีสาน มัน, ลาว ມັນ (มัน), คำเมือง ᨾᩢ᩠ᨶ (มัน), เขิน ᨾᩢ᩠ᨶ (มัน), ไทลื้อ ᦙᧃ (มัน), ไทดำ ꪣꪽ (มัน), ไทใหญ่ မၼ်း (มั๊น), ไทใต้คง ᥛᥢᥰ (มั๊น), อาหม 𑜉𑜃𑜫 (มน์), จ้วงแบบจั่วเจียง minz/mwnz, จ้วง minz/faenz

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง สำหรับผู้ใหญ่เรียกผู้น้อย มีเด็กเป็นต้นตามสถานะที่ควร สำหรับเรียกผู้อื่นอย่างไม่ยกย่อง และสำหรับเรียกสัตว์หรือสิ่งอื่นทั่ว ๆ ไปตามที่ควร, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3


ฤๅ

/rɯː˧/^((สัมผัส))


ฝ่าพระบาท

ท่าน (ใช้แก่เจ้านาย), เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2


เผือ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *pʰɯa， จ้วงแบบจั่วเจียง pwe（เผือ-กู เรา ฉัน）

/pʰɯa̯˩˩˦/^((สัมผัส))

พวกเรา (สองคน ไม่รวมบุคคลที่ ๒)


เขือ

ร่วมเชื้อสายกับลาว ເຂືອ (เขือ), ไทใหญ่ ၶိူဝ် (เขิว), จ้วงแบบจั่วเจียง hwe (เหือ, “พวกคุณ, เธอ, ท่าน [คำสุภาพ]”)

/kʰɯa̯˩˩˦/^((สัมผัส))

พวกมึง (สองคน)


นาง

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *naːŋᴬ⁴, จากไทดั้งเดิม *naːŋᴬ, จากจีนเก่า娘 (OC *naŋ, “หญิงสาว”); ร่วมเชื้อสายกับอีสาน นาง, ลาว ນາງ (นาง), คำเมือง ᨶᩣ᩠ᨦ (นาง), ไทลื้อ ᦓᦱᧂ (นาง), ไทดำ ꪙꪱꪉ (นาง), ไทใหญ่ ၼၢင်း (น๊าง), ไทใต้คง ᥘᥣᥒᥰ (ล๊าง) หรือ ᥢᥣᥒᥰ (น๊าง), อ่ายตน ꩫင် (นง์), อาหม 𑜃𑜂𑜫 (นง์); ร่วมเชื้อสายผ่านภาษาจีนเก่า: เขมรเก่า នាង (นาง), nâ, nõ, เขมร នាង (นาง), เวียดนาม nàng (หนั่ง), พม่า နန်း (นน์:)

/naːŋ˧/^((สัมผัส))

คำแทนผู้หญิง

ฤๅษีไปป่า นางก็ร้อยพวงมาลัย นางร้อยแล้วเอย นางแก้วก็พิษฐานไป

คำใช้แทนคนทุกเพศทุกวัย บางทีก็ใช้แทนสัตว์ด้วย


ข้าพเจ้า

กร่อนมาจาก ข้า + พระเจ้า

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

การแบ่งพยางค์
{เสียงสระสั้น}

การแบ่งพยางค์
{เสียงสระสั้น}

[สแลงอินเทอร์เน็ต]
คาบ-จ้าว

/kʰaː˥˩.pʰa˦˥.t͡ɕaːw˥˩/^((สัมผัส))

/kʰaːp̚˥˩.t͡ɕaːw˥˩/^((สัมผัส))

เป็นสรรพนามบุคคลที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูด


อั๊ว

ยืมมาจากแต้จิ๋ว 我 (ua2) หรือฮกเกี้ยน 我 (óa)

/ʔua̯˦˥/^((สัมผัส))

ฉัน, ผม (ใช้โดยชาวไทยเชื้อสายจีน)


กระผม

แผลงมาจาก ผม

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

คำสรรพนามบุรุษที่ 1 ที่ผู้ชายใช้พูดแทนตัวเวลาพูดกับผู้ใหญ่


ผม

ตัดมาจาก กระผม

I

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย

me

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/pʰom˩˩˦/^((สัมผัส))

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


เค้า

ข้า (อนันตวิภาค)


เค้า

แผลงมาจาก เขา


เลา

แผลงมาจาก เรา

เรา (ตัวผู้พูดคนเดียว)


กี่

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *kiːꟲ (“เท่าไร; หลาย”), จากจีนยุคกลาง幾 (MC kj+jX); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨠᩦ᩵ (กี่), ปักษ์ใต้ กี, ไทลื้อ ᦂᦲᧈ (กี่), เขิน ᨠᩦ᩵ (กี่), ไทใต้คง ᥐᥤᥱ (กี่), อาหม 𑜀𑜣 (กี)，จ้วงแบบจั่วเจียง gij, จ้วง geij

/kiː˨˩/^((สัมผัส))

เท่าไร (ใช้ขึ้นต้นคำลักษณนามหรือคำนามที่ไม่ทราบปริมาณ)

รองเท้าคู่ละกี่บาท

บ้านเธออยู่ไกลจากโรงเรียนกี่กิโลเมตร


มหาบพิตร

มะ-หา-บอ-พิด

/ma˦˥.haː˩˩˦.bɔː˧.pʰit̚˦˥/^((สัมผัส))

คำที่พระภิกษุใช้สำหรับแทนพระองค์พระมหากษัตริย์หรือสมเด็จพระราชินี


พระองค์

พระ + องค์; เทียบเขมร ព្រះអង្គ (พฺระองฺค), ลาว ພຣະອົງ (พระอ็ง)

/pʰra˦˥.ʔoŋ˧/^((สัมผัส))

สรรพนามบุรุษที่ ๓ ใช้แก่พระเจ้าแผ่นดิน พระราชวงศ์ตั้งแต่ชั้นพระองค์เจ้าขึ้นไป และสมเด็จพระสังฆราช

พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์เป็น ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี


ตัว

ยืมมาจากจีนเก่า頭 (OC *doː); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨲ᩠ᩅᩫ (ตว็), อีสาน โต, ลาว ໂຕ (โต) หรือ ຕົວ (ต็ว), ไทลื้อ ᦷᦎ (โต), ไทดำ ꪶꪔ (โต), ไทขาว ꪔꪺ, ไทใหญ่ တူဝ် (ตูว), ไทใต้คง ᥖᥨᥝ (โตว), อาหม 𑜄𑜥 (ตู) หรือ 𑜄𑜤 (ตุ), จ้วง duz, แสก ทั๊ว

ใช้เรียกผู้ที่ตนพูดด้วยในฐานะคนเสมอกันที่สนิทกัน

ตัวจะไปไหม


เกล้ากระผม

กฺล้าว-กฺระ-ผม

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย พูดกับผู้ใหญ่ด้วยความเคารพมาก หรือกับพระสงฆ์ผู้ทรงสมณศักดิ์, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


เกล้ากระหม่อม

เกล้า + กระหม่อม

ถ้าผู้พูดเป็นเพศหญิงใช้ว่า เกล้ากระหม่อมฉัน

กฺล้าว-กฺระ-หฺม็่อม

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย เพ็ดทูลพระอนุวงศ์ ชั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอที่มิได้ทรงกรม, พระวรวงศ์เธอที่ทรงกรม และสมเด็จพระสังฆราช, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


เกล้ากระหม่อมฉัน

เกล้า + กระหม่อม + ฉัน

ถ้าผู้พูดเป็นเพศชายใช้ว่า เกล้ากระหม่อม

กฺล้าว-กฺระ-หฺม็่อม-ฉัน

/klaːw˥˩.kra˨˩.mɔm˨˩.t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศหญิง เพ็ดทูลพระอนุวงศ์ ชั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอที่มิได้ทรงกรม, พระวรวงศ์เธอที่ทรงกรม และสมเด็จพระสังฆราช, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


เกล้าฯ

คำย่อของ เกล้ากระผม

คำย่อของ เกล้ากระหม่อม

คำย่อของ เกล้ากระหม่อมฉัน


ไง

ตัดทอนจาก ยังไง, กร่อนมาจาก อย่างไร

เป็นไงบ้าง


ยังไง

แผลงมาจาก อย่างไร

อย่างไร, ใช้ในประโยคคำถาม ถามถึงความเป็นไป ความเป็นอยู่, ถามถึงวิธีหรือความเห็นเป็นต้น

ถ้าใช้ใน ประโยคที่ไม่เป็นคำถาม หมายความว่า จะโดยวิธีใด ๆ ก็ตาม


อย่างไร

ᨩᩣᨯᩱ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

hoe

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ꪵꪙꪫꪻꪒ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ꪏꪳꪻꪒ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ᦡᧂᧈᦣᦹ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ၸိူဝ်ႉႁိုဝ်

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ၸိူဝ်ႉၼင်ႇႁိုဝ်

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

hoe

ฟรีเชียตะวันตก

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ແນວໃດ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ຢ່າງໃດ

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

cómo

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

how

คำสำหรับถามถึงวิธีเป็นต้น

ใช้ในประโยคคำถาม ถามถึงความเป็นไป ความเป็นอยู่, ถามถึงวิธีหรือความเห็นเป็นต้น


ขยม

ยืมมาจากเขมรเก่า ខ្ញុំ (ขฺญุํ)

ขยุม, ฉัน (สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง)


ขยุม

ยืมมาจากเขมรเก่า ខ្ញុំ (ขฺญุํ)

ขยม, ฉัน, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


อัน

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʔalᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน อัน, ลาว ອັນ (อัน), คำเมือง ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), เขิน ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), ไทลื้อ ᦀᧃ (อัน), ไทดำ ꪮꪽ (อัน), ไทใหญ่ ဢၼ် (อัน), ไทใต้คง ᥟᥢ (อัน), อาหม 𑜒𑜃𑜫 (อน์), จ้วง aen

คำใช้แทนนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

ความจริงอันปรากฏขึ้นมา


นั่น

คำใช้แทนนามที่อยู่ไกลกว่า นี่

นั่นอะไร

คำใช้แทนนามที่หมายถึงบุคคล สิ่งของ หรือเรื่องที่อ้างถึง

เอานี่ผสมนั่น


ซึ่ง

ไม่ทราบแน่ชัด; เทียบลาว ຊຶ່ງ (ซึ่ง), ເຊິ່ງ (เซิ่ง)

/sɯŋ˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า

บ้านของเขาอยู่ในป่าซึ่งห่างจากชุมชน


เอง

เป็นไปได้ว่ายืมมาจากเขมรเก่า ឯង (เอง), ឯង៑ (เองฺ); ร่วมเชื้อสายกับเขมร ឯង (เอง), ลาว ເອງ (เอง); ร่วมรากกับ เอ็ง

/ʔeːŋ˧/^((สัมผัส))


คนอื่น

/kʰon˧.ʔɯːn˨˩/^((สัมผัส))

คำใช้เรียกแทนคนที่นอกเหนือจากผู้พูดหรือผู้ที่กล่าวถึง

ฉันเสนอความคิดเห็น แต่คนอื่นไม่เห็นด้วย

กระเป๋านี้เป็นของคนอื่น ไม่ใช่ของฉัน


คนอื่น ๆ

คน + อื่น + อื่น

คน-อื่น-อื่น

/kʰon˧.ʔɯːn˨˩.ʔɯːn˨˩/^((สัมผัส))

คำใช้เรียกแทนคนที่นอกเหนือจากผู้พูดหรือผู้ที่กล่าวถึง, มักหมายถึงหลายคน

ฉันเสนอความคิดเห็น แต่คนอื่น ๆ ไม่เห็นด้วย

คำใช้เรียกแทนคนทั่วไป

คนอื่น ๆ ก็ทำเหมือนกันหมด


ผู้อื่น

/pʰuː˥˩.ʔɯːn˨˩/^((สัมผัส))

จงปฏิบัติต่อผู้อื่น ดังเช่นที่เราต้องการให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อเรา


ใด

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɗaɰᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ใด, ลาว ໃດ (ใด), ญ้อ เด๋ หรือ เลอ, ไทลื้อ ᦺᦡ (ได), ไทดำ ꪻꪒ (ใด), ไทใหญ่ လႂ် (ใล), อาหม 𑜓𑜧 (ดว์) หรือ 𑜃𑜧 (นว์), ผู้ไท เหลอ; เทียบจ้วง lawz (ใล, “อะไร, ใด”)/rawz/nawz/gawz, จ้วงแบบจั่วเจียง rwz (รือ/ลือ, “ไหน, ใด”); เป็นไปได้ว่าเกี่ยวข้องกับ ไร, *ใร

ណា

ใช้ประกอบคำอื่นแสดงความไม่เจาะจงหรือเป็นคำถาม

คนใด

เมื่อใด


ใคร

การหลอมคำ ของ คน + ไร
เทียบกับไผ; จากไทดั้งเดิม *pʰaɰᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨹᩲ (ใผ), อีสาน ใผ หรือ ไผ, ลาว ໃຜ (ใผ), ไทลื้อ ᦺᦕ (ไผ), ไทดำ ꪻꪠ (ใฝ), ไทใหญ่ ၽႂ် (ใผ), ไทใต้คง ᥚᥬᥴ (ใผ๋), อ่ายตน ၸၞ် (ใผ), อาหม 𑜇𑜧 (ผว์) หรือ 𑜇𑜨𑜧 (ผอ̂ว์)

คนไหน, ผู้ใด, ใช้เป็นคำถาม

ใครมา

เขาไปกับใคร

ผู้ใดผู้หนึ่ง, คนใดคนหนึ่ง, (ซึ่งมิได้กำหนดแน่นอนลงไป)

ฉันไม่อยากพึ่งใคร


ใคร ๆ

คำซ้ำของ ใคร

ใคร ๆ ก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้


อะไร

แผลงมาจากคำเก่า อันไร

คำใช้แทนนาม แสดงคำถาม

อะไรอยู่ในตู้

คำใช้แทนนามที่ไม่เฉพาะเจาะจง

อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ


เขา

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน เขา, ลาว ເຂົາ (เข็า), คำเมือง ᨡᩮᩢᩣ (เขัา), ไทลื้อ ᦃᧁ (เฃา), ไทดำ ꪹꪎꪱ (เสา), ไทใหญ่ ၶဝ် (ขว), ไทใต้คง ᥑᥝᥴ (เฃ๋า), อาหม 𑜁𑜧 (ขว์), ภาษาจ้วงใต้ haeu (เขา, "เค้า, กู")

/kʰaw˩˩˦/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3


ชั้น

แผลงมาจาก ฉัน

/t͡ɕʰan˦˥/^((สัมผัส))


ดนู

ยืมมาจากสันสกฤต तनु (ตนุ, “ตัวตน; เล็กน้อย, เบาบาง”)

ฉัน, ข้าพเจ้า


ต่าง

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *taːŋᴮ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ต่าง, ลาว ຕ່າງ (ต่าง), คำเมือง ᨲ᩵ᩣ᩠ᨦ (ต่าง), เขิน ᨲ᩵ᩣ᩠ᨦ (ต่าง), ไทลื้อ ᦎᦱᧂᧈ (ต่าง), ไทดำ ꪔ꪿ꪱꪉ (ต่าง), ไทใหญ่ တၢင်ႇ (ต่าง), ไทใต้คง ᥖᥣᥒᥱ (ต่าง), อาหม 𑜄𑜂𑜫 (ตง์), จ้วงแบบจั่วเจียง dangq, จ้วง ndangq

/taːŋ˨˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนนามหลายฝ่ายให้แยกออกเป็นส่วน ๆ, ในบทกลอนใช้ว่า ตาง ก็มี

คนทั้งหลายต่างก็ทำหน้าที่ของตน


ทำไม

แผลงมาจากคำเก่า ทำไร

เพราะเหตุไร, เพราะอะไร, เพื่ออะไร


ข้าฯ

/kʰaː˥˩/^((สัมผัส))

คำย่อของ ข้าพเจ้า

คำย่อของ ข้าพระพุทธเจ้า


นี่

/niː˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนนามที่อ้างถึงบุคคลหรือสิ่งที่อยู่ใกล้

นี่ใคร

นี่อะไร

บางครั้งมักเป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


โน่น

คำใช้แทนนามที่อยู่ไกลออกไป

ที่โน่นมีอากาศดี


นู่น

คำใช้แทนนามที่อยู่ไกลออกไป


พระ

จากเขมรเก่า ព្រ (พฺร) หรือเขมรเก่าสมัยอังกอร์ ព្រះ (พฺระ), ព្រះហ៑ (พฺระหฺ), ព្រហ៑ (พฺรหฺ), เป็นไปได้ว่ามาจากสันสกฤต वर (วร); ดูเพิ่มเติมที่เขมร ព្រះ (พฺระ)
เทียบเขมรเก่า វ្រះ (วฺระ), វ្រះហ៑ (วฺระหฺ), វ្រហ៑ (วฺรหฺ), វ្រហ្ហ៑ (วฺรหฺหฺ), វ្រាអះ (วฺราอะ), ព្រា (พฺรา); เขมรเก่าสมัยอังกอร์ វ្រះ (วฺระ), វ្រះហ (วฺระห), វ្រះហ៑ (วฺระหฺ), វ្រហ៑ (วฺรหฺ), វ្រស៑ (วฺรสฺ), វ្រាះ (วฺราะ)
ร่วมเชื้อสายกับเขมร ព្រះ (พฺระ), ลาว ພະ (พะ), ພຣະ (พระ), คำเมือง ᨻᩕ (พร), ไทลื้อ ᦘᦰ (ภะ), ไทใหญ่ ၽြႃး (ผฺร๊า); เทียบเพิ่มเติมพม่า ဘုရား (ภุรา:), ชวาเก่า phra, ชวา bra; ร่วมรากกับ พร and วร ผ่านทางภาษาสันสกฤต

/pʰraʔ˦˥/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง ใช้กับผู้เป็นใหญ่, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3

พระเสด็จโดยแดนชล


บ้าง

ร่วมเชื้อสายกับจ้วง mbangj (บ้าง)

/baːŋ˥˩/^((สัมผัส))

คำสรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้แทนผู้หรือสิ่งที่พูดถึง ในกรณีที่กล่าวแยกเฉพาะ


ฃ้าพเจ้า

/kʰaː˥˩.pʰa˦˥.t͡ɕaːw˥˩/^((สัมผัส))

รูปเลิกใช้ของ ข้าพเจ้า


ลื้อ

ยืมมาจากแต้จิ๋ว 汝 (le2)

/lɯː˦˥/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย เพศชาย ใช้พูดกับผู้ที่เสมอกันหรือผู้น้อยในทำนองเป็นกันเอง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2


โยม

เทียบเขมร ញោម (โญม), ខ្ញុំ (ขฺญุํ)

คำที่พระสงฆ์ใช้เรียกฆราวาส

โยม หรือ โยมสงฆ์

ฆราวาสผู้อุปการะพระทั่ว ๆ ไป

โยมวัด

ฆราวาสที่อยู่ปฏิบัติรับใช้พระภิกษุสามเณรในวัด

โยมอุปัฏฐาก

ผู้ที่แสดงตนเป็นผู้อุปการะพระภิกษุสามเณรโดยเจาะจง

คำที่พระสงฆ์ใช้เรียกบิดามารดาของตนหรือเรียกผู้ใหญ่รุ่นราวคราวเดียวกับบิดามารดา

โยมพ่อ

โยมแม่

โยมย่า

โยมยาย

โยมน้า

เป็นคำใช้แทนชื่อบิดามารดาของพระภิกษุสามเณร

โยมพระ


กันและกัน

กัน + และ + กัน

คำใช้แทนชื่อในลักษณะที่มีการกระทำร่วมกันหรือต่อกันโดยมีบุพบทประกอบหน้า

รักซึ่งกันและกัน

เพื่อประโยชน์ของกันและกัน


ท่าน

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ท่าน, ลาว ທ່ານ (ท่าน), คำเมือง ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ (ท่าน), เขิน ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ (ท่าน), ไทลื้อ ᦑᦱᧃᧈ (ท่าน), ไทดำ ꪕ꪿ꪱꪙ (ตฺ่าน); เทียบอาหม 𑜄𑜃𑜫 (ตน์, “ผู้อื่น”)

ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ

คำสรรพนามบุรุษที่ 2 ใช้เพื่อแสดงความเคารพ

/tʰaːn˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย เป็นคำกลาง ๆ หรือแสดงความเคารพ เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2

เราตื่นแล้ว ท่านตื่นหรือยัง

กรุณาดูแลรักษาทรัพย์สินของท่าน

คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึงด้วยความเคารพ หรือโดยไม่เจาะจง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3

ท่านไม่อยู่

คุณพ่อท่านหลับแล้ว

อย่าลักทรัพย์ท่าน


เทอ

แผลงมาจาก เธอ

/tʰɤː˧/^((สัมผัส))

รูปที่เจตนาสะกดผิดของ เธอ


อัลไล

แผลงมาจาก อะไร


ชี

ยืมมาจากอังกฤษ she

/t͡ɕʰiː˧/^((สัมผัส))

เขา, หล่อน (ใช้กับผู้หญิง หรือผู้ชายที่มีท่าทางเป็นหญิง)


เท่าใด

เท่าไร， ภาษาจ้วงใต้ toq kaw（เท่า ใค）


บพิตร

ยืมมาจากเขมรกลาง បពិត្រ (ปพิตฺร), បពិត (ปพิต), បពិទ (ปพิท), បុពិត្រ (ปุพิตฺร), បុពិត (ปุพิต), បុពីត្រ (ปุพีตฺร), បុព្វិត្រ (ปุพฺวิตฺร), បូពិត្រ (ปูพิตฺร), បូពិត (ปูพิต), แรกสุดจากสันสกฤต पवित्र (ปวิตฺร, “สะอาด; บริสุทธิ์; ศักดิ์สิทธิ์; ไม่มีบาป”); เทียบบาลี ปวิตฺต; ร่วมรากกับ ประวิตร

ปวิตร
ประวิตร

/bɔː˧.pʰit̚˦˥/^((สัมผัส))

บำรุงฤทัยตระโบม บพิตรผู้อย่าดูเบา


ออเจ้า

ออ + เจ้า; เทียบเขมร អាចោ (อาโจ)

/ʔɔː˧.t͡ɕaw˥˩/^((สัมผัส))

คำใช้แทนชื่อผู้ที่เราพูดด้วย เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2

ทชีก็ปรับทุกข์ร้อนทางจะอวดมีว่า ออเจ้าเอ๋ยออเจ้าเราค่อยมั่งมีขึ้นถึงเพียงนี้มีเสียกว่าออเจ้า


อั๊วะ

/ʔua̯ʔ˦˥/^((สัมผัส))

ฉัน (ใช้โดยชาวไทยเชื้อสายจีน)


เมื่อไร

ยามใด, เวลาใด, ตอนไหน, ใช้ถามเกี่ยวกับเวลา


เมื่อไหร่

แผลงมาจาก เมื่อไร, จาก เมื่อ + ไร


เดี๊ยน

แผลงมาจาก ดิฉัน


หล่อน

/lɔn˨˩/^((สัมผัส))

สรรพนามบุรุษที่ 2 หรือ 3 ใช้แทนผู้หญิงที่เราพูดด้วย ใช้โดยผู้ใหญ่เพื่อเรียกผู้น้อยหรือใช้ระหว่างเพื่อนสนิทผู้หญิง

สรรพนามบุรุษที่ 2 และ 3 ใช้เรียกทั้งชายและหญิง


ไฉน

/t͡ɕʰa˨˩.naj˩˩˦/^((สัมผัส))

ฉันใด, เช่นไร, อย่างไร

ทำไม, เหตุใด


ไร

เป็นไปได้ว่าเกี่ยวข้องกับ ใด

ไหน, ใด, อะไร


ตัวเอง

ខ្លួនឯង

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

ᨲ᩠ᩅᩫᨧᩮᩢ᩶ᩣᨠᩮᩢ᩵ᩣ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

ᨲ᩠ᩅᩫᨠᩮᩢ᩵ᩣ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

ꪹꪊ꫁ꪱ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

တူဝ်ၸဝ်ႈၵဝ်ႇ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

တူဝ်ၵဝ်ႇ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

ຕົວເອງ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

ໂຕເອງ

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

oneself

คำสรรพนามสะท้อนกลับ

/tua̯˧.ʔeːŋ˧/^((สัมผัส))

คำสรรพนามสะท้อนกลับ ใช้เพื่อแสดงให้เห็นว่าการกระทำกริยาของประธานในประโยคมีผลต่อตัวประธานเอง

เขารักตัวเอง

จอห์นมองหน้าตัวเอง


พุทธองค์

พุทธ + องค์ โดยผิดกฎสมาส-สนธิ

/pʰut̚˦˥.tʰa˦˥.ʔoŋ˧/^((สัมผัส))

(พระ~) องค์พระพุทธเจ้า


ดิฉัน

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/di˨˩.t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศหญิง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1

คำใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1


ดีฉัน

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/diː˧.t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))


อีฉัน

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/ʔiː˧.t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))


อิฉัน

กระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

กระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กรู

อรรถาภิธาน:ฉัน

กัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

กู

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อม

อรรถาภิธาน:ฉัน

เกล้ากระหม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ขยุม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าฯ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าน้อย

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าพระพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ข้าวรพุทธเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฃ้าพเจ้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

เค้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ชั้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดำนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ดีฉาน

อรรถาภิธาน:ฉัน

เดี๊ยน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตน

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตนุ

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัว

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตัวเอง

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตู

อรรถาภิธาน:ฉัน

ตูข้า

อรรถาภิธาน:ฉัน

นี่

อรรถาภิธาน:ฉัน

เปิ้น

อรรถาภิธาน:ฉัน

ผม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ม่อน

อรรถาภิธาน:ฉัน

รูป

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรา

อรรถาภิธาน:ฉัน

เรียม

อรรถาภิธาน:ฉัน

ลูกช้าง

อรรถาภิธาน:ฉัน

หนู

อรรถาภิธาน:ฉัน

หม่อมฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อ้าย

อรรถาภิธาน:ฉัน

อัญขยม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊ว

อรรถาภิธาน:ฉัน

อั๊วะ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตม์

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมภาพ

อรรถาภิธาน:ฉัน

อาตมา

อรรถาภิธาน:ฉัน

อิฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

อีฉัน

อรรถาภิธาน:ฉัน

/ʔi˨˩.t͡ɕʰan˩˩˦/^((สัมผัส))


ม่อน

ยืมมาจากคำเมือง ᨾᩬ᩵ᩁ (มอ่ร); เทียบลาว ມ່ອນ (ม่อน)

/mɔn˥˩/^((สัมผัส))

อกม่อนเมา บาบั้น บิ่นบ้าในทรวง


ฯข้าฯ

/kʰaː˥˩/^((สัมผัส))

รูปเลิกใช้ของ ข้าฯ


มรึง

แผลงมาจาก มึง

/mɯŋ˧/^((สัมผัส))

รูปที่เจตนาสะกดผิดของ มึง


กี่โมง

/kiː˨˩.moːŋ˧/^((สัมผัส))

กี่นาฬิกา, เวลาเท่าไร

เมื่อไร (ไม่จำกัดว่าต้องเป็นเวลา, ใช้ถามเชิงประชดประชัน)

มุกนี้จะฮากี่โมง

หน้าหนาวปีนี้จะหนาวกี่โมง