ລາວ

ร่วมเชื้อสายกับไทย ลาว, อีสาน ลาว, คำเมือง ᩃᩣ᩠ᩅ (ลาว), ไทลื้อ ᦟᦱᧁ (ลาว), ไทใหญ่ လၢဝ်း (ล๊าว), เขมร ឡាវ (ฬาว) หรือ លាវ (ลาว)

เขา, หล่อน (สรรพนามบุรุษที่ 3)


ເຂົາ

ร่วมเชื้อสายกับไทดำ ꪹꪎꪱ (เสา), ไทใต้คง ᥑᥝᥴ (เฃ๋า); เทียบคำที่แปลว่า เค้า (คำสรรพนามบุรุษที่ 1) กับไทย เค้า

เขา (คำสรรพนามบุรุษที่ 3)

(ພວກ~) พวกเขา (คำสรรพนามบุรุษที่ 3)

เค้า (คำสรรพนามบุรุษที่ 1)


ເຈົ້າ

ยืมมาจากจีนยุคกลาง主 (MC tsyuX); ร่วมเชื้อสายกับไทย เจ้า, คำเมือง ᨧᩮᩢ᩶ᩣ (เจั้า), ไทลื้อ ᦈᧁᧉ (เจ้า), ไทดำ ꪹꪊ꫁ꪱ (เจ้า), ไทใหญ่ ၸဝ်ႈ (จ้ว), อาหม 𑜋𑜈𑜫 (ฉว์) หรือ 𑜋𑜨𑜧 (ฉอ̂ว์); การใช้คำนี้เป็นคำรับเกิดขึ้นหลัง พ.ศ. 2518 ซึ่งรัฐบาลลาวได้เปลี่ยนระบอบการปกครอง ก่อนหน้านี้มักใช้เพียงแค่ ໂດຍ (โดย) ซึ่งมีความเกี่ยวพันกับคำว่า ຂ້ານ້ອຍ (ข้าน้อย) เป็นคำรับที่สุภาพ (Enfield, 1999, p. 274)

เจ้า, คุณ, เธอ


ຂ້າ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *kraːꟲ; ร่วมเชื้อสายกับไทย ข้า, ไทลื้อ ᦃᦱᧉ (ฃ้า), ไทใหญ่ ၶႃႈ (ข้า), ไทใต้คง ᥑᥣᥲ (ฃ้า)


ຂ້າພະເຈົ້າ

[kʰaː˥˥˨.pʰa(ʔ˧˨).t͡ɕaw˧˦]

ຂ້າ-ພະ-ເຈົ້າ


ເຮົາ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *rawᴬ; ร่วมเชื้อสายกับไทย เรา, คำเมือง ᩁᩮᩢᩣ (เรัา), อีสาน เฮา, ไทลื้อ ᦣᧁ (เฮา), ไทดำ ꪹꪭꪱ (เฮา), ไทขาว ꪹꪭꪱ, ไทใหญ่ ႁဝ်း (ห๊ว), ไทใต้คง ᥞᥝᥰ (เห๊า), อาหม 𑜍𑜧 (รว์), 𑜍𑜈𑜫 (รว์) หรือ 𑜍𑜧𑜈𑜫 (รว์ว์), ปู้อี rauz, จ้วง raeuz


ຂ້ອຍ

กร่อนมาจาก ຂ້ານ້ອຍ (ข้าน้อย); ร่วมเชื้อสายกับไทย ข้อย, อีสาน ข้อย, คำเมือง ᨡᩬ᩠᩶ᨿ (ขอ้ย), เขิน ᨡᩭ᩶ (ขอย้), ไทลื้อ ᦃᦾᧉ (ฃ้อ̂ย), ไทดำ ꪄ꫁ꪮꪥ (ฃ้อย)

ຂ້ຽ
ข้ย
ຂ້ອຽ
ข้อย


ມັນ

ร่วมเชื้อสายกับไทย มัน, อีสาน มัน, คำเมือง ᨾᩢ᩠ᨶ (มัน), เขิน ᨾᩢ᩠ᨶ (มัน), ไทลื้อ ᦙᧃ (มัน), ไทดำ ꪣꪽ (มัน), ไทใหญ่ မၼ်း (มั๊น), ไทใต้คง ᥛᥢᥰ (มั๊น), อาหม 𑜉𑜃𑜫 (มน์)

มัน (แทนคน สัตว์หรือสิ่งของ)


ທ່ານ

ร่วมเชื้อสายกับไทย ท่าน, อีสาน ท่าน, คำเมือง ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ (ท่าน), เขิน ᨴ᩵ᩤ᩠ᨶ (ท่าน), ไทลื้อ ᦑᦱᧃᧈ (ท่าน), ไทดำ ꪕ꪿ꪱꪙ (ตฺ่าน)


ຂ້ານ້ອຍ

ຂ້າ (ข้า, “ข้า”) + ນ້ອຍ (น้อย, “น้อย”); ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ข้าน้อย, เขิน ᨡ᩶ᩣᨶᩭ᩶ (ข้านอย้), ไทลื้อ ᦃᦱᧉᦓᦾᧉ (ฃ้าน้อ̂ย)

ຂ້ານ້ອຽ
ข้าน้อย

[kʰaː˧˩.nɔːj˥˨]

[kʰaː˥˥˨.nɔːj˧˦]

กระผม, ดิฉัน


ຫຍັງ

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน หยัง, คำเมือง ᩉ᩠ᨿᩢᨦ (หยัง), ภาษาจ้วงใต้ laeng (หลัง) / galaeng (กะหลัง), ภาษาไตนง raeng (slaeng) (หรัง)


ເຂົາເຈົ້າ

ເຂົາ (เข็า, “เขา”) + ເຈົ້າ (เจ็้า, “เจ้า”)


ໃຜ

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ใผ หรือ ไผ, คำเมือง ᨹᩲ (ใผ) หรือ ᨹᩱ (ไผ), ไทลื้อ ᦺᦕ (ไผ), ไทดำ ꪻꪠ (ใฝ), ไทใหญ่ ၽႂ် (ใผ), ไทใต้คง ᥚᥬᥴ (ใผ๋), อ่ายตน ၸၞ် (ใผ), อาหม 𑜇𑜧 (ผว์) หรือ 𑜇𑜨𑜧 (ผอ̂ว์); เทียบไทขาว ꪻꪟꫀ


ອັນໃດ

ອັນ (อัน, “อัน”) + ໃດ (ใด, “ใด”)

อะไร, อันใด, อันไหน


ຕົນເອງ

ຕົນ (ต็น, “ตน”) + ເອງ (เอง, “เอง”)

[ton˩˨.ʔeːŋ˩˨]


ຮາ

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *raːᴬ²; ร่วมเชื้อสายกับไทย รา, คำเมือง ᩁᩣ (รา), เขิน ᩁᩣ (รา), ไทลื้อ ᦣᦱ (ฮา), ไทใหญ่ ႁႃး (ห๊า), ไทใต้คง ᥞᥣᥰ (ห๊า), อาหม 𑜍𑜠 (ระ), จ้วงแบบจั่วเจียง raz


ຕູ

ร่วมเชื้อสายกับไทย ตู

ตู, กู, พวกกู


ເຜືອ

ร่วมเชื้อสายกับไทย เผือ

[pʰɯːə̯˩(˧)]

เผือ, พวกกู, เราสองคน


ເຂືອ

[kʰɯːə̯˩(˧)]

เขือ, พวกมึง


ສູເຈົ້າ

ສູ (สู, “พวกมึง”) + ເຈົ້າ (เจ็้า, “เจ้า”)

[suː˥˧˧.t͡ɕaw˧˦]

ท่าน (สรรพนามบุรุษที่ 2), พวกคุณ


ບັກ

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน บัก

ใช้เรียกเด็ก หรือผู้มีฐานะต่ำกว่า หรือผู้ชายที่สนิทสนม


ໂຕເອງ

ໂຕ (โต, “ตัว”) + ເອງ (เอง, “เอง”)

[toː˩˨.ʔeːŋ˩˨]


ສູ

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *suːᴬ¹; ร่วมเชื้อสายกับไทย สู, คำเมือง ᩈᩪ (สู), อีสาน สู, ไทลื้อ ᦉᦴ (สู), ไทดำ ꪎꪴ (สุ), ไทใหญ่ သူ (สู), ไทใต้คง ᥔᥧᥴ (สู๋), อาหม 𑜏𑜥 (สู), จ้วง sou

คำสรรพนามบุรุษที่ 2 รูปพหูพจน์; พวกเธอ, พวกมึง


ກູ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *kuːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับไทย กู, อีสาน กู, ไทดำ ꪀꪴ (กุ), จ้วง gou

ไม่ทางการ หรือ หยาบคาย


ຂ້າເຈົ້າ

ຂ້າ (ข้า, “ข้า”) + ເຈົ້າ (เจ็้า, “เจ้า”)

[kʰaː˧˩.t͡ɕaw˥˨]

[kʰaː˥˥˨.t͡ɕaw˧˦]


ໝູ່ເຮົາ

ຫມູ່ເຮົາ
หมู่เฮ็า


ເພິ່ນ

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน เพิ่น, คำเมือง ᨻᩮᩥ᩠᩵ᨶ (เพิ่น), ไทลื้อ ᦵᦗᦲᧃᧈ (เพี่น), ไทใหญ่ ပိူၼ်ႈ (เปิ้น), ไทใต้คง ᥙᥫᥢ (เปอ̂น); เทียบคำที่แปลว่า แก (คำสรรพนามบุรุษที่ 2) กับเวียดนาม bạn (บ่าน) ซึ่งยืมมาจากจีน 伴 (“เธอ, คุณ; เพื่อน”) เหมือนกับคำที่แปลว่า แก; ร่วมรากกับ ເພື່ອນ (เพื่อน)

เขา (คำสรรพนามบุรุษที่ 3)

แก (คำสรรพนามบุรุษที่ 2)


ມຶງ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *mɯŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับไทย มึง, ไทลื้อ ᦙᦹᧂ (มืง), ไทดำ ꪣꪳꪉ (มึง), ไทขาว ꪝꪳꪉ, จ้วง mwngz


ອັນ

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʔalᴬ; ร่วมเชื้อสายกับไทย อัน, อีสาน อัน, คำเมือง ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), เขิน ᩋᩢ᩠ᨶ (อัน), ไทลื้อ ᦀᧃ (อัน), ไทดำ ꪮꪽ (อัน), ไทใหญ่ ဢၼ် (อัน), ไทใต้คง ᥟᥢ (อัน), อาหม 𑜒𑜃𑜫 (อน์), จ้วง aen

อัน, ที่, ซึ่ง


ຂະເຈົ້າ

กร่อนมาจาก ເຂົາເຈົ້າ (เข็าเจ็้า)

พวกเขา (คำสรรพนามบุรุษที่ 3)


ໃສ

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ใส หรือ ไส


ແດ່

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨯᩯ᩵ (แด่), ไทลื้อ ᦶᦡᧈ (แด่), ไทดำ ꪵꪒ꪿ (แด่)

ຮູ້ຫຍັງແດ່


ພິສັງ

[pʰiʔ˧˨.saŋ˥˧˧]


ຂ້ອຽ

รูปล้าสมัยของ ຂ້ອຍ (ข้อย)


ຂ້ານ້ອຽ

รูปล้าสมัยของ ຂ້ານ້ອຍ (ข้าน้อย)


ເທີ

ร่วมเชื้อสายกับไทย เธอ

เธอ (คำสรรพนามบุรุษที่ 2 หรือ 3)


ໂຍມ

ร่วมเชื้อสายกับไทย โยม


ສັງ

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩈᩢ᩠ᨦ (สัง), เขิน ᩈᩢ᩠ᨦ (สัง), ไทลื้อ ᦉᧂ (สัง), ไทดำ ꪎꪰꪉ (สัง), ไทใหญ่ သင် (สัง)


ສັນໃດ

ສັນ (สัน, “ฉัน”) + ໃດ (ใด, “ใด”)


ອີ່ຫຍັງ

ອີ່ (อี่, “อี”) + ຫຍັງ (หยัง, “อะไร”)

ອີ່ຫຽັງ
อี่หยัง

[ʔiː˧.ɲaŋ˩(˧)]

[ʔiː˧˨.ɲaŋ˥˧˧]


ຕົວເອງ

ຕົວ (ต็ว, “ตัว”) + ເອງ (เอง, “เอง”)

[tuːə̯˩(˧).ʔeːŋ˩(˧)]

[tuːə̯˩˨.ʔeːŋ˩˨]


ບ້າງ

ร่วมเชื้อสายกับไทย บ้าง; อาจร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨷ᩶ᩤ᩠ᨦ (บ้าง), เขิน ᨷ᩶ᩤ᩠ᨦ (บ้าง), ไทลื้อ ᦢᦱᧂᧉ (บ้าง), ไทใหญ่ မၢင်ႈ (ม้าง) หรือ ဝၢင်ႈ (ว้าง)


ມ່ອນ

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨾᩬ᩵ᩁ (มอ่ร)

สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้แทนตัวผู้พูดซึ่งเป็นผู้หญิง ในเวลาพูดกับนายผู้ใหญ่ ตรงข้ามกับคำว่า ໝ່ອມ (หม่อม)


ຜູ້ຂ້າ

ຜູ້ (ผู้, “ผู้”) + ຂ້າ (ข้า, “ข้า”); ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ผู้ข่า, คำเมือง ᨹᩪ᩶ᨡ᩶ᩣ (ผู้ข้า), เขิน ᨹᩪ᩶ᨡ᩶ᩣ (ผู้ข้า), ไทลื้อ ᦕᦴᧉᦃᦱᧉ (ผู้ฃ้า)

[pʰuː˧˩.kʰaː˧˩]

[pʰuː˥˥˨.kʰaː˥˥˨]

ข้าพเจ้า, คำสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้โดยเฉพาะเมื่อพูดกับผู้ใหญ่


ຮຽມ

ร่วมเชื้อสายกับไทย เรียม, คำเมือง ᩁ᩠ᨿᨾ (รยม)


ອາດຕະມາພາບ

ยืมมาจากสันสกฤต आत्मभाव (อาตฺมภาว)

[ʔaːt̚˧˩.ta(ʔ˧˥).maː˧˥.pʰaːp̚˥˨]

[ʔaːt̚˥˥˨.ta(ʔ˩˨).maː˩˨.pʰaːp̚˧˦]

ອາດ-ຕະ-ມາ-ພາບ


ກັນແລະກັນ

ກັນ (กัน, “กัน”) + ແລະ (และ, “และ”) + ກັນ (กัน, “กัน”)


ສັນນັ້ນ

ສັນ (สัน, “ฉัน”) + ນັ້ນ (นั้น, “นั้น”)