mêr

Mêr li qata jêr, li salonê rûniştine, jin jî li jor.

Mehmed Uzun, Bîra qederê, Weşanên Nefel, 2002, r. 15

Mêr û xortên gund bi bejn û bala Karê ya zirav, bi demê wê yê qemer û çavên wê yên belek, kenê li ser demê wê ve heyr-hijmekar man.

Minetê negre, eşkere bike, ez mêrê xeyîdê nînim, ne jî ew mirov im, ku ji min bitirsin.

Frîda Hecî Cewarî, Bîranînên Min, Weşanên Lîmûş, 2010, r. 118

Yan carekê bi şadanî malxweya wî jê re bigota mêro û wî jî jê re bigota jinê...

Zeynelabidîn Zinar, Balafira Jînê, Weşanên Pencînar, 1993, r. 129, ISBN 91 972090 3 1

Metê ji van gotinên Nêrgisa koçer têdigêhîje ku mêrê wê pir nexweş e (...)

Hesenê Metê, Labîrenta Cinan, Weşanên Welat, 1994, r. 170

Camêr, xweşmêr, wêrek, gernas, egîd, qehreman, dilêr

Ew mêrek bi sed mêran e.

An mêrê xas be, yan bivir û das be, yan jî bibmire xwe re xilas be

(...) qedandina xwarina ji qawişan re diçû mecbûrî bû, eger mêr hebana wê ew xwarin neqedandina an jî bavêtana.

Bûbê Eser, Gardiyan, Weşanxaneya Nefel, 2002

Mêr du celeb in, mêrê mêrkuj, mêrê xwekuj

Ma bi a te ew jî mêr e û dikane mêran bikuje?

Firat Cewerî, Girtî, Weşanên Nûdem, 1986

Ji proto-hindûewropî *mórtyos, têkilî peyvên mirov û mirin. Hevreha sanskrîtî मर्त्य (mártya), avestayî 𐬨𐬀𐬴𐬌𐬌𐬀 (maṣ̌iia), farisiya kevn 𐎶𐎼𐎫𐎡𐎹 (m-r-t-i-y /martiya/).
* Proto-hindûewropî: *mer- ("mirin") > *mer-to ("mirov") + *teuk- ("malbat, binemal")
:* Sogdî: marta-tauxma-
:* Farisiya navîn: mertum ("mirov")
:* Farisî: merdom ("mirov")
:* Zazakî: merdim
:* Hewramî: merdim
:* Kurmancî: mirov, meriv, mêr


mêr

Forma çemandî ya diyar ji peyva mar (1):