strona

Du vieux slave страна, strana (« étendue »), apparenté à przestrzeń (« espace, étendue »), prześcieradło (« drap, ce qu’on étend sur le lit »), stroić (« décorer »), au latin sterno (« étendre, étaler »).

strony (plural nominative)
strono (singular vocative)
strony (plural vocative)
stronę (singular accusative)
strony (plural accusative)
strony (singular genitive)
stron (plural genitive)
stronie (singular locative)
stronach (plural locative)
stronie (singular dative)
stronom (plural dative)
stroną (singular instrumental)
stronami (plural instrumental)

Strona czynna, voix active.

Strona bierna, voix passive.

Strona zwrotna, voix réflexive.


przyrostek

Dérivé de przyrost (« incrément »), avec le suffixe -ek, apparenté au tchèque přírůstek.


przypadek

Dérivé de przypadać, avec le suffixe -ek, apparenté au tchèque případ.

Przypadek – kategoria gramatyczna, przez którą odmieniają się rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy, a niekiedy też czasowniki.


czas

czasy (plural nominative)
czasie (singular vocative)
czasy (plural vocative)
czasy (plural accusative)
czasu (singular genitive)
czasów (plural genitive)
czasie (singular locative)
czasach (plural locative)
czasowi (singular dative)
czasom (plural dative)
czasem (singular instrumental)
czasami (plural instrumental)

W języku polskim są trzy czasy: przeszły, teraźniejszy i przyszły.

En polonais, il y a trois temps: passé, présent et futur.


imię

imiona (plural nominative)
imiona (plural vocative)
imiona (plural accusative)
imienia (singular genitive)
imion (plural genitive)
imieniu (singular locative)
imionach (plural locative)
imieniu (singular dative)
imionom (plural dative)
imieniem (singular instrumental)
imionami (plural instrumental)


nijaki

Rzeczownik „krzesło” ma rodzaj nijaki.


ablatiwus

Czytałam artykuł naukowy na temat ablatiwu.


plurale tantum

https://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/LL-Q809 (pol)-Jest Spoczko-plurale tantum.wav


czasownik zwrotny

ʧ̑aˈsɔvʲɲiɡ ˈzvrɔtnɨ


odmiana

Déverbal de odmienić (« changer »), apparenté au tchèque odměna, au russe отмена, otmena.

odmiany (plural nominative)
odmiano (singular vocative)
odmiany (plural vocative)
odmianę (singular accusative)
odmiany (plural accusative)
odmiany (singular genitive)
odmian (plural genitive)
odmianie (singular locative)
odmianach (plural locative)
odmianie (singular dative)
odmianom (plural dative)
odmianą (singular instrumental)
odmianami (plural instrumental)

Odmiana czasownika „być” w języku polskim jest nieregularna, trzeba się jej nauczyć na pamięć.

Deklinacja to odmiana wyrazu przez przypadki, liczby i rodzaje.


mianownik

Composé de miano (« nom »), -ów, -ny et -ik.

mianowniki (plural nominative)
mianowniku (singular vocative)
mianowniki (plural vocative)
mianowniki (plural accusative)
mianownika (singular genitive)
mianowników (plural genitive)
mianowniku (singular locative)
mianownikach (plural locative)
mianownikowi (singular dative)
mianownikom (plural dative)
mianownikiem (singular instrumental)
mianownikami (plural instrumental)

mʲjãˈnɔvʲɲik

Mianownik jest formą wyrazu podawaną w słownikach.

Le nominatif est la forme d'expression donnée dans les dictionnaires.


dopełniacz

Dérivé de dopełnić (« compléter »), avec le suffixe -acz.

dopełniacze (plural nominative)
dopełniaczu (singular vocative)
dopełniacze (plural vocative)
dopełniacze (plural accusative)
dopełniacza (singular genitive)
dopełniaczy (plural genitive)
dopełniaczu (singular locative)
dopełniaczach (plural locative)
dopełniaczowi (singular dative)
dopełniaczom (plural dative)
dopełniaczem (singular instrumental)
dopełniaczami (plural instrumental)

Jak brzmi ten wyraz w dopełniaczu? Quel est le génitif de ce mot


celownik

Composé de celowy (« de cible »), -ny et -ik.

celowniki (plural nominative)
celowniku (singular vocative)
celowniki (plural vocative)
celowniki (plural accusative)
celowniku (singular genitive)
celowników (plural genitive)
celowniku (singular locative)
celownikach (plural locative)
celownikowi (singular dative)
celownikom (plural dative)
celownikiem (singular instrumental)
celownikami (plural instrumental)

\ʦ̑ɛˈlɔvʲɲik\

W klasie tylko Janek nie wie, na jakie pytania odpowiada celownik.


biernik

Dérivé de bierny (« passif »), avec le suffixe -ik.

bierniki (plural nominative)
bierniku (singular vocative)
bierniki (plural vocative)
bierniki (plural accusative)
biernika (singular genitive)
bierników (plural genitive)
bierniku (singular locative)
biernikach (plural locative)
biernikowi (singular dative)
biernikom (plural dative)
biernikiem (singular instrumental)
biernikami (plural instrumental)

W tym zdaniu żaden wyraz nie jest w bierniku.

Dans cette phrase, aucun mot n'est à l'accusatif.


narzędnik

Composé de narzędzie (« instrument »), -ny et -ik.

narzędniki (plural nominative)
narzędniku (singular vocative)
narzędniki (plural vocative)
narzędniki (plural accusative)
narzędnika (singular genitive)
narzędników (plural genitive)
narzędniku (singular locative)
narzędnikach (plural locative)
narzędnikowi (singular dative)
narzędnikom (plural dative)
narzędnikiem (singular instrumental)
narzędnikami (plural instrumental)

naˈʒɛ̃ndʲɲik

Niektóre czasowniki wymagają dopełnienia w narzędniku, np. Interesuję się językoznawstwem.

narzędnik sur l’encyclopédie Wikipédia (en polonais)


miejscownik

Composé de miejscowy (« local »), -ny et -ik.

miejscowniki (plural nominative)
miejscowniku (singular vocative)
miejscowniki (plural vocative)
miejscowniki (plural accusative)
miejscowniku (singular genitive)
miejscowników (plural genitive)
miejscowniku (singular locative)
miejscownikach (plural locative)
miejscownikowi (singular dative)
miejscownikom (plural dative)
miejscownikiem (singular instrumental)
miejscownikami (plural instrumental)

\mʲjɛ̇jsˈʦ̑ɔvʲɲik\

Locatif, cas de déclinaison en polonais.


wołacz

De wołać (« appeler ») avec le suffix -acz.

wołacze (plural nominative)
wołaczu (singular vocative)
wołacze (plural vocative)
wołacze (plural accusative)
wołaczu (singular genitive)
wołaczy (plural genitive)
wołaczu (singular locative)
wołaczach (plural locative)
wołaczowi (singular dative)
wołaczom (plural dative)
wołaczem (singular instrumental)
wołaczami (plural instrumental)

Wołaczem rzeczownika „Litwa” zaczyna się utwór „Pan Tadeusz”.

Pan Tadeusz commence par le substantif « Lituanie » au vocatif.


deklinacja

deklinacje (plural nominative)
deklinacjo (singular vocative)
deklinacje (plural vocative)
deklinację (singular accusative)
deklinacje (plural accusative)
deklinacji (singular genitive)
deklinacji (plural genitive)
deklinacji (singular locative)
deklinacjach (plural locative)
deklinacji (singular dative)
deklinacjom (plural dative)
deklinacją (singular instrumental)
deklinacjami (plural instrumental)

dɛklʲĩˈnaʦ̑ʲja

Uczniom trudność sprawiła deklinacja słów rodzaju nijakiego.

Les élèves ont des difficultés avec la déclinaison des mots neutres.


rzeczownik

Dérivé de rzeczowy (« de matière, de chose »), avec le suffixe -nik, calque du latin substantivus.

rzeczowniki (plural nominative)
rzeczowniku (singular vocative)
rzeczowniki (plural vocative)
rzeczowniki (plural accusative)
rzeczownika (singular genitive)
rzeczowników (plural genitive)
rzeczowniku (singular locative)
rzeczownikach (plural locative)
rzeczownikowi (singular dative)
rzeczownikom (plural dative)
rzeczownikiem (singular instrumental)
rzeczownikami (plural instrumental)

\ʒɛˈʧ̑ɔvʲɲik\

Zazwyczaj rzeczowniki stanowią podmioty zdań, ale mogą być również i dopełnieniami.

En général, les noms sont les sujets des phrases, mais ils peuvent en être aussi le complément d'objet.


koniugacja

koniugacje (plural nominative)
koniugacjo (singular vocative)
koniugacje (plural vocative)
koniugację (singular accusative)
koniugacje (plural accusative)
koniugacji (singular genitive)
koniugacji (plural genitive)
koniugacji (singular locative)
koniugacjach (plural locative)
koniugacji (singular dative)
koniugacjom (plural dative)
koniugacją (singular instrumental)
koniugacjami (plural instrumental)


przymiotnik

Dérivé de przymiotny, avec le suffixe -ik, plus avant de przymiot (« attribut »).

\pʃɨ̃ˈmʲjɔtʲɲik\

pʃɨ̃ˈmʲjɔtʲɲik

W łacinie, odmiennie od języka polskiego, przymiotniki i przysłówki pochodzące od nazw własnych pisze się wielką literą.

En latin, contrairement au polonais, les adjectifs et les adverbes dérivés de noms propres commencent par une majuscule.


przysłówek

Dérivé de przysłowie, avec le suffixe -ek.


zaimek

Motdérivé de imię (« nom »), avec le préfixe za- et le suffixe -ek ; comparer avec le tchèque zájmeno.


gramatyka

gramatyki (plural nominative)
gramatyko (singular vocative)
gramatyki (plural vocative)
gramatykę (singular accusative)
gramatyki (plural accusative)
gramatyki (singular genitive)
gramatyek (plural genitive)
gramatyce (singular locative)
gramatykach (plural locative)
gramatyce (singular dative)
gramatykom (plural dative)
gramatyką (singular instrumental)
gramatykami (plural instrumental)


rodzaj

Dérivé de rodzić (« engendrer »), avec le suffixe -aj, apparenté à род, rod (« genre ») en russe.

rodzaje (plural nominative)
rodzaju (singular vocative)
rodzaje (plural vocative)
rodzaje (plural accusative)
rodzaju (singular genitive)
rodzajów (plural genitive)
rodzaju (singular locative)
rodzajach (plural locative)
rodzajowi (singular dative)
rodzajom (plural dative)
rodzajem (singular instrumental)
rodzajami (plural instrumental)

Rzeczownik „krzesło” ma rodzaj nijaki.


spójnik

Spójniki można podzielić na proste, jak „i”, złożone, jak „podczas gdy”, oraz zestawieniowe, jak „jeżeli… to”.

Les conjonctions peuvent être divisées en simples, comme "i", complexes, comme "podczas gdy", et en résumées, comme "jeżeli… to".


łącznik

De łączyć (« lier »),dérivé de łączny (« lié, joint »), avec le suffixe -ik, littéralement « liaison, jointure ».

\wɔ̃n͇ʧ̑ʲɲik\

Łącznik (kopula, czasownik łącznikowy, czasownik łączący) – czasownik w orzeczeniu imiennym (po łączniku musi zawsze występować orzecznik), będący w związku zgody z podmiotem.

Łącznik (gramatyka) sur l’encyclopédie Wikipédia (en polonais)


męskorzeczowy

\mɛ̃.skɔ.ʐɛˈt͡ʂɔ.vɨ\


biernikowy

Dérivé de biernik, avec le suffixe -owy.


bierny

De brać (« prendre »), apparenté au tchèque braný (« pris »).

Comparer avec wyborny (« choisi, excellent ») de wybrać (« choisir »)

Strona bierna, voix passive.


imiesłów

Composé de imię (« nom ») et de słowo (« mot »).

Imiesłów jest formą czasownika.


tryb

Tryb oznajmujący, indicatif.

Tryb rozkazujący, impératif.

Tryb przypuszczający, conditionnel.

Tryb łączący, subjonctif.

Tryb życzący, optatif.


ułomny

De ułomić (« casser, rompre »), apparenté au tchèque ulomený (« brisé »), de ulomit (« rompre »).


przedimek

Composé de przed (« avant »), imię (« nom ») et -ek.

\pʃɛdʲˈĩmɛk\

W języku angielskim używa się przedimków.


rodzajnik

Dérivé de rodzaj (« genre grammatical »), avec le suffixe -nik.

Article, en particulier quand il spécifie le genre du nom qui le suit.

W języku niemieckim używa się rodzajników.


podmiot

Équivalent ducomposé de pod (« sous ») et de miotać (« jeter »), du tchèque podmět (« sujet ») en calque du latin subjectus.

Kot pije mleko – kot jest podmiotem i oznacza wykonawcę czynności.


przypadkować

Dérivé de przypadek (« cas grammatical »), avec le suffixe -ować.


zwrotny

Dérivé de zwrot (« tournure »), avec le suffixe -ny.

zwrotne (neuter singular nominative)
zwrotna (feminine singular nominative)
zwrotnego (vocative singular accusative)
zwrotną (singular accusative)
zwrotnego (singular genitive)
zwrotnej (singular genitive)
zwrotnym (singular locative)
zwrotnemu (singular dative)
zwrotnym (singular instrumental)
zwrotną (singular instrumental)
zwrotni (vocative plural nominative)
zwrotne (plural nominative)
zwrotnych (vocative plural accusative)
zwrotnych (plural genitive)
zwrotnym (plural dative)
zwrotnymi (plural instrumental)


oznajmujący

Participe présent adjectivé de oznajmiać (« annoncer »).

Tryb oznajmujący, mode indicatif.


rozkazujący

Participe présent adjectivé de rozkazywać (« commander, ordonner »).

Tryb rozkazujący, mode impératif.


przypuszczający

Participe présent adjectivé de przypuszczać (« supposer »).

Tryb przypuszczający, mode conditionnel.


łączący

Participe présent adjectivé de łączyć (« connecter, joindre »).

Tryb łączący, mode subjonctif.


życzący

Participe présent adjectivé de życzyć (« désirer, souhaiter »).

Tryb życzący, mode optatif.


imienny

imienne (neuter singular nominative)
imienna (feminine singular nominative)
imiennego (vocative singular accusative)
imienną (singular accusative)
imiennego (singular genitive)
imiennej (singular genitive)
imiennym (singular locative)
imiennemu (singular dative)
imiennym (singular instrumental)
imienną (singular instrumental)
imienni (vocative plural nominative)
imienne (plural nominative)
imiennych (vocative plural accusative)
imiennych (plural genitive)
imiennym (plural dative)
imiennymi (plural instrumental)


partykuła

partykuły (plural nominative)
partykuło (singular vocative)
partykuły (plural vocative)
partykułę (singular accusative)
partykuły (plural accusative)
partykuły (singular genitive)
partykuł (plural genitive)
partykule (singular locative)
partykułach (plural locative)
partykule (singular dative)
partykułom (plural dative)
partykułą (singular instrumental)
partykułami (plural instrumental)

Odróżnienie partykuły od innych części mowy może czasem sprawiać trudność.