ελληνικά

Sous-entendant γλώσσα (« langue »), féminin substantivé de ελληνικός (« hellénique »).


άλφα

Alpha (première lettre de l’alphabet grec).


απόστροφος

Du grec ancien ἀπόστροφος, apóstrophos (« retourné »).


γλώσσα

η (singular nominative)
οι (plural nominative)
γλώσσες (plural nominative)
της (singular genitive)
γλώσσας (singular genitive)
των (plural genitive)
γλωσσών (plural genitive)
τη(ν) (singular accusative)
τις (plural accusative)
γλώσσες (plural accusative)
γλώσσες (singular vocative)


ολλανδέζικα

De ολλανδέζικος.

το (singular nominative)
τα (plural nominative)
του (singular genitive)
των (plural genitive)
ολλανδέζικων (plural genitive)
το (singular accusative)
τα (plural accusative)


ετερόκλιτος

Du grec ancien ἑτερόκλιτος, heteróklitos.

ετερόκλιτη (singular masculine nominative)
ετερόκλιτο (singular feminine nominative)
ετερόκλιτου (singular masculine genitive)
ετερόκλιτης (singular masculine genitive)
ετερόκλιτου (singular feminine genitive)
ετερόκλιτο (singular masculine accusative)
ετερόκλιτη (singular masculine accusative)
ετερόκλιτο (singular feminine accusative)
ετερόκλιτε (singular masculine vocative)
ετερόκλιτη (singular masculine vocative)
ετερόκλιτο (singular feminine vocative)
ετερόκλιτοι (singular masculine plural masculine nominative)
ετερόκλιτες (singular masculine plural masculine nominative)
ετερόκλιτα (singular feminine plural feminine nominative)
ετερόκλιτων (singular masculine plural masculine genitive)
ετερόκλιτων (singular masculine plural masculine genitive)
ετερόκλιτων (singular feminine plural feminine genitive)
ετερόκλιτους (singular masculine plural masculine accusative)
ετερόκλιτες (singular masculine plural masculine accusative)
ετερόκλιτα (singular feminine plural feminine accusative)
ετερόκλιτοι (singular masculine plural masculine vocative)
ετερόκλιτες (singular masculine plural masculine vocative)
ετερόκλιτα (singular feminine plural feminine vocative)

Qualifie les mots dont les terminaisons sont empruntées à deux ou plusieurs déclinaisons différentes.


οδοντικός

Du grec ancien ὀδούς, via son génitif ὀδόντος.

οδοντική (singular masculine nominative)
οδοντικό (singular feminine nominative)
οδοντικού (singular masculine genitive)
οδοντικής (singular masculine genitive)
οδοντικού (singular feminine genitive)
οδοντικό (singular masculine accusative)
οδοντική (singular masculine accusative)
οδοντικό (singular feminine accusative)
οδοντικέ (singular masculine vocative)
οδοντική (singular masculine vocative)
οδοντικό (singular feminine vocative)
οδοντικοί (singular masculine plural masculine nominative)
οδοντικές (singular masculine plural masculine nominative)
οδοντικά (singular feminine plural feminine nominative)
οδοντικών (singular masculine plural masculine genitive)
οδοντικών (singular masculine plural masculine genitive)
οδοντικών (singular feminine plural feminine genitive)
οδοντικούς (singular masculine plural masculine accusative)
οδοντικές (singular masculine plural masculine accusative)
οδοντικά (singular feminine plural feminine accusative)
οδοντικοί (singular masculine plural masculine vocative)
οδοντικές (singular masculine plural masculine vocative)
οδοντικά (singular feminine plural feminine vocative)

Τα οδοντικά σύμφωνα αποβάλλονται πριν το σίγμα.

Τα οδοντικά σύμφωνα είναι τα τ, δ, θ και ντ.


μέση γαλλική

Composé de μέση, mési et de γαλλική, gallikí.


αγγλικά

De αγγλικός.


ταϊλανδικά

Sous-entendant γλώσσα, féminin de ταϊλανδικός (« thaïlandais »).


δάνειο

Du grec ancien δάνειον, dáneion (« prêt »).

το (singular nominative)
τα (plural nominative)
δάνεια (plural nominative)
του (singular genitive)
δανείου (singular genitive)
των (plural genitive)
δανείων (plural genitive)
το (singular accusative)
τα (plural accusative)
δάνεια (plural accusative)
δάνεια (singular vocative)

Η ελληνική λέξη "ασανσέρ" είναι δάνειο από τα γαλλικά.

Le mot grec "ασανσέρ" est un emprunt au français.


σημαίνον

το (singular nominative)
τα (plural nominative)
σημαίνοντα (plural nominative)
του (singular genitive)
σημαίνοντος (singular genitive)
των (plural genitive)
σημαινόντων (plural genitive)
το (singular accusative)
τα (plural accusative)
σημαίνοντα (plural accusative)
σημαίνοντα (singular vocative)


ημίφωνο

το (singular nominative)
τα (plural nominative)
ημίφωνα (plural nominative)
του (singular genitive)
ημιφώνου (singular genitive)
των (plural genitive)
ημιφώνων (plural genitive)
το (singular accusative)
τα (plural accusative)
ημίφωνα (plural accusative)
ημίφωνα (singular vocative)


ιδιόλεκτος

η ιδιόλεκτος (singular nominative)
οι ιδιόλεκτοι (ιδιόλεκτες) (plural nominative)
της ιδιολέκτου (singular genitive)
των ιδιολέκτων (plural genitive)
τη(ν) ιδιόλεκτο (singular accusative)
τις ιδιολέκτους (ιδιόλεκτες) (plural accusative)
(ιδιόλεκτο) (singular vocative)
(ιδιόλεκτοι) (plural vocative)


δασύς

δασείαπροφορά


φιλόλογος

ο (singular nominative)
οι (plural nominative)
φιλόλογοι (plural nominative)
του (singular genitive)
φιλόλογου (singular genitive)
των (plural genitive)
φιλόλογων (plural genitive)
τον (singular accusative)
φιλόλογο (singular accusative)
τους (plural accusative)
φιλόλογους (plural accusative)
φιλόλογε (singular vocative)
φιλόλογοι (singular vocative)


παραγωγικός

(1836) Dérivé de παραγωγή, paragogi, avec le suffixe -ικός, -ikós.

(linguistique) De l’anglais derivational.


ιταλικά

Féminin de ιταλικός, sous-entendant γλώσσα (« langue »).


κατηγόρημα

Du grec ancien κατηγόρημα, katēgórēma (« prédicat »).

το (singular nominative)
τα (plural nominative)
κατηγορήματα (plural nominative)
του (singular genitive)
κατηγορήματος (singular genitive)
των (plural genitive)
κατηγορημάτων (plural genitive)
το (singular accusative)
τα (plural accusative)
κατηγορήματα (plural accusative)
κατηγορήματα (singular vocative)


κυριολεξία

κατά κυριολεξία, au sens propre.


έλλειψη

Du grec ancien ἔλλειψις, élleipsis (« manque, ellipse »).

η (singular nominative)
οι (plural nominative)
ελλείψεις (plural nominative)
της (singular genitive)
έλλειψης (singular genitive)
ελλείψεως (singular genitive)
των (plural genitive)
ελλείψεων (plural genitive)
τη(ν) (singular accusative)
τις (plural accusative)
ελλείψεις (plural accusative)
ελλείψεις (singular vocative)


δημοτική

Sous-entendant γλώσσα (« langue »), féminin substantivé de δημοτικός (« populaire »).


καθαρεύουσα

Du grec ancien καθαρεύω, kathareúō (« être pur ») ; voir καθαρός (« pur »).

η (singular nominative)
οι (plural nominative)
της (singular genitive)
καθαρεύουσας (singular genitive)
των (plural genitive)
τη(ν) (singular accusative)
τις (plural accusative)


φινλανδικά

De φινλανδικός, finlandikós (« finnois »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


λεττονικά

De λεττονικός, lettonikós (« letton »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


βουλγαρικά

De βουλγαρικός, boulgarikós (« bulgare »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


δανικά

De δανικός, danikós (« danois »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


ιρλανδικά

De ιρλανδικός, irlandikós (« irlandais »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


λιθουανικά

De λιθουανικός, lithouanikós (« lituanien »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


ολλανδικά

De ολλανδικός, ollandikós (« hollandais »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


μαλτέζικα

De μαλτέζικος, maltézikós (« maltais »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


πολωνικά

De πολωνικός, polonikós (« polonais »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


ρουμανικά

De ρουμανικός, roumanikós (« roumain »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


πορτογαλικά

De πορτογαλικός, portougalikós (« portugais »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


σουηδικά

De σουηδικός, souidikós (« suédois »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


σλοβακικά

De σλοβακικός, slovakikós (« slovaque »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


εσθονικά

De εσθονικός, esthonikós (« estonien »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


σλοβενικά

De σλοβενικός, slovenikós (« slovène »), sous-entendant γλώσσα (« langue »).


ιαπωνικά

De ιαπωνικός.


τουρκικά

De τουρκικός.


κορσικανικά

De κορσικανικός.


καταλανικά

De καταλανικός.


βοσνιακά

De βοσνιακός.


οξιτανικά

De οξιτανικός.


περσικά

De περσικός.


σλαβομακεδονικά

De σλαβομακεδονικός.


λευκορωσικά

De λευκορωσικός ; voir ρωσικά.


βενετικά

De βενετικός.


γλωσσολογικός

Mot dérivé de γλωσσολόγος, glossológos (« linguiste »), avec le suffixe -ικός, -ikós.


γλωσσολογία

Mot dérivé de γλωσσολόγος, glossológos (« linguiste »), avec le suffixe -ία, -ía.


γλωσσολόγος

Mot composé de γλώσσα, glóssa (« langue ») et de λόγος, lógos (« discours »).


πατριδωνυμικός

Composé de πατρίδα, patrída (« patrie »), όνομα, ónoma (« nom ») et -ικός, ikós.


νέα ελληνικά

Apparenté à νεοελληνικός, neoellinikós (« néogrec »), composé de νέος, néos (« nouveau ») et de ελληνικά, elliniká (« grec »).


αρχαία ελληνικά

Apparenté à αρχαιοελληνικός, arkhaioellinikós (« de la Grèce antique »), composé de αρχαίος, arkhaíos (« ancien ») et de ελληνικά, elliniká (« grec »).


αρκτικόλεξο

Mot composé de αρκτικός, artikós (« initial ») et de λέξη, léxi (« mot »).


ακρωνύμιο

De l’anglais acronym, équivalent du composé de άκρος, ákros (« extrême ») et de όνομα, onoma (« mot »).


συντομογραφία

Mot dérivé de σύντομος, syntomos (« abrégé »), avec le suffixe -γραφία, -grafía.

«μτφρ.» είναι μια συντομογραφία για τη μετάφραση.

"Trad." est une abréviation de traduction.


οξεία

Féminin substantivé de οξύς, oxys (« aigre, aigu ») issu du grec ancien ὀξύς, oxús (« aigu »).