Ἑλένη

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἑλένην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἑλένης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἑλένῃ (singular dative)

Ἑλένη, Helénē

Ἡμῖν δὲ γῆ μὲν πατρὶς οὐκ ἀνώνυμος
Σπάρτη, πατὴρ δὲ Τυνδάρεως· ἔστιν δὲ δὴ
λόγος τις ὡς Ζεὺς μητέρ’ ἔπτατ’ εἰς ἐμὴν
Λήδαν κύκνου μορφώματ’ ὄρνιθος λαβών,
ὃς δόλιον εὐνὴν ἐξέπραξ’ ὑπ’ αἰετοῦ
δίωγμα φεύγων, εἰ σαφὴς οὗτος λόγος·
Ἑλένη δ’ ἐκλήθην. Ἃ δὲ πεπόνθαμεν κακὰ
λέγοιμ’ ἄν.

Pour moi, ma patrie, Sparta, n’est pas sans renommée, et mon père est Tyndaréôs ; mais on dit que Zeus vola vers ma mère Lèda, ayant pris la forme d’un cygne qui entra par ruse dans son lit, comme il fuyait un aigle qui le poursuivait, si ce récit est vrai. Et on me nomma Hélénè. Et je dirai les maux que j’ai subis. — (traduction)


λοιπός

De λείπω, apparenté à reliquus en latin.

λοιπή (singular masculine nominative)
λοιπόν (singular feminine nominative)
λοιπέ (singular masculine vocative)
λοιπή (singular masculine vocative)
λοιπόν (singular feminine vocative)
λοιπόν (singular masculine accusative)
λοιπήν (singular masculine accusative)
λοιπόν (singular feminine accusative)
λοιποῦ (singular masculine genitive)
λοιπῆς (singular masculine genitive)
λοιποῦ (singular feminine genitive)
λοιπῷ (singular masculine dative)
λοιπῇ (singular masculine dative)
λοιπῷ (singular feminine dative)
λοιπώ (singular masculine dual masculine nominative)
λοιπά (singular masculine dual masculine nominative)
λοιπώ (singular feminine dual feminine nominative)
λοιπώ (singular masculine dual masculine vocative)
λοιπά (singular masculine dual masculine vocative)
λοιπώ (singular feminine dual feminine vocative)
λοιπώ (singular masculine dual masculine accusative)
λοιπά (singular masculine dual masculine accusative)
λοιπώ (singular feminine dual feminine accusative)
λοιποῖν (singular masculine dual masculine genitive)
λοιπαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
λοιποῖν (singular feminine dual feminine genitive)
λοιποῖν (singular masculine dual masculine dative)
λοιπαῖν (singular masculine dual masculine dative)
λοιποῖν (singular feminine dual feminine dative)
λοιποί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λοιπαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λοιπά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
λοιποί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λοιπαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λοιπά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
λοιπούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λοιπάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λοιπά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
λοιπῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λοιπῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λοιπῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
λοιποῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λοιπαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λοιποῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

λοιπός, loipós

τοῦ λοιποῦ χρόνου.


ἐνδυναμόω

De ἐν, en et δυναμόω.

Note : Les verbes en grec ancien, d’après l’usage admis dans tous les dictionnaires, sont donnés à la première personne du présent de l’indicatif.

ἐνδυναμόω, ῶ, [ῠᾰ]


δυναμόω

Dénominal de δύναμις, dynamis (« puissance, force »).

δυναμόω, dunamóô


δοξάζω

Verbedérivé de δόξα, dóxa (« opinion, point de vue »), avec le suffixe -άζω, -ázô.

δοξάζω, doxázô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -

πῶς ταῦτ᾽ ἀληθῆ δοξάσω; comment imaginer que cela puisse être vrai ?

δόξαν δοξάζειν, avoir pour opinion.

Νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ.

Maintenant le fils de l'homme a été glorifié et Dieu est glorifié par lui. — (Jean, 13,31.)


διαμαρτύρομαι

Verbecomposé de διά, diá et de μαρτύρομαι, martúromai (« prendre à témoin »).

διαμαρτύρομαι, diamartúromai, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


διπλασιάζω

Verbedérivé de διπλάσιος, diplásios (« double »), avec le suffixe -άζω, -ázô.

διπλασιάζω, diplasiázô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


κρεοπώλης

Motcomposé de κρέας, kréas (« viande ») et de πώλης, pôlês (« vendeur »).

κρεοπώλης, kreopôlês


γοητεύω

Dénominal de γόης, γόητος, góês, góêtos (« enchanteur, magicien »).

γοητεύω, goêteúô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


δημοσιεύω

Dénominal de δημόσιον, dêmosion (« bien public, trésor public, fisc »), de δημόσιος, dêmosios (« public »).

δημοσιεύω, dêmosieúô


διαστέλλω

Verbecomposé de διά, dia et de στέλλω, stéllô.

διαστέλλω, diastéllô


μεταβιβάζω

Motcomposé de μετά, metá et de βιβάζω, bibázô (« monter »).

μεταβιβάζω, metabibázô


σχεδία

Apparenté à σχέδιος, skhédios (« proche, contigu »), σχῆμα, skhêma (« schéma »), de ἔχω, ékhô (« tenir ») avec le sens de « rondins qui se tiennent ensemble », comparer avec vor.

σχεδία, skhedía


διαβάτης

Motdérivé de διαβαίνω, diabaínô (« traverser »), avec le suffixe -της, -tês.

διαβάτης, diabátês


δανειστής

Motdérivé de δανείζω, daneízô, avec le suffixe -τής, -tês.

δανειστής, daneistês


σφυγμός

Motdérivé de σφύζω (« pulser, battre »), avec le suffixe -μος, -mos.

σφυγμός, sphugmós


μηνίσκος

Dérivé de μείς, meís (« mois ; lune »), avec le suffixe -ίσκος, -ískos.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
μηνίσκοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μηνίσκω (dual nominative)
μηνίσκε (singular vocative)
μηνίσκοι (singular vocative)
μηνίσκω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
μηνίσκον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
μηνίσκους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μηνίσκω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μηνίσκου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μηνίσκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μηνίσκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μηνίσκῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μηνίσκοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μηνίσκοιν (dual dative)

μηνίσκος, mēnískos

Auréole, nimbe lumineux qui couronne les saints.


κεντρικός

Motdérivé de κέντρον, kéntron, avec le suffixe -ικός, -ikós.

κεντρικός, kentrikós


δημαγωγός

Motcomposé de δῆμος, dêmos (« peuple ») et de ἀγωγός, agōgós (« guide »), littéralement « celui qui guide le peuple ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
δημαγωγοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δημαγωγώ (dual nominative)
δημαγωγέ (singular vocative)
δημαγωγοί (singular vocative)
δημαγωγώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
δημαγωγόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
δημαγωγούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δημαγωγώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
δημαγωγοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δημαγωγῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δημαγωγοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
δημαγωγῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
δημαγωγοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δημαγωγοῖν (dual dative)

δημαγωγός, dēmagōgós


Ἀριστοτέλης

Composé de ἄριστος, áristos (« le meilleur/plus ») et de τέλος, télos (« achèvement, réalisation, accomplissement »).

ὁ (singular nominative)
Ἀριστότελες (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀριστοτέλη (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀριστοτέλους (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀριστοτέλει (singular dative)

Ἀριστοτέλης, Aristotélēs


κήλη

Peut-être, avec le sens de « inflammation », comme le neutre κῆλον, κᾶλον, kêlon, kâlon (« foudre, bois de chauffe »), de καίω, kaíô (« bruler, mettre le feu ») ; Pokorny en fait un radical indo-européen commun à part *kel- (« abcès, boule ») et le rapproche de kyla en polonais.

καλήτης καὶ κάλη Ἀττικοί . . , κηλήτης καὶ κήλη Ἴωνες


ξανθός

Avec pour forme originale *k̂s-en-dho-, apparenté au latin canus (« blanc ») qui est pour *cas-nus, de l’indo-européen commun *kas- (« blanc, blond, gris »).

ξανθή (singular masculine nominative)
ξανθόν (singular feminine nominative)
ξανθέ (singular masculine vocative)
ξανθή (singular masculine vocative)
ξανθόν (singular feminine vocative)
ξανθόν (singular masculine accusative)
ξανθήν (singular masculine accusative)
ξανθόν (singular feminine accusative)
ξανθοῦ (singular masculine genitive)
ξανθῆς (singular masculine genitive)
ξανθοῦ (singular feminine genitive)
ξανθῷ (singular masculine dative)
ξανθῇ (singular masculine dative)
ξανθῷ (singular feminine dative)
ξανθώ (singular masculine dual masculine nominative)
ξανθά (singular masculine dual masculine nominative)
ξανθώ (singular feminine dual feminine nominative)
ξανθώ (singular masculine dual masculine vocative)
ξανθά (singular masculine dual masculine vocative)
ξανθώ (singular feminine dual feminine vocative)
ξανθώ (singular masculine dual masculine accusative)
ξανθά (singular masculine dual masculine accusative)
ξανθώ (singular feminine dual feminine accusative)
ξανθοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ξανθαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ξανθοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ξανθοῖν (singular masculine dual masculine dative)
ξανθαῖν (singular masculine dual masculine dative)
ξανθοῖν (singular feminine dual feminine dative)
ξανθοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ξανθαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ξανθά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ξανθοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ξανθαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ξανθά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ξανθούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ξανθάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ξανθά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ξανθῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ξανθῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ξανθῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ξανθοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ξανθαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ξανθοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ξανθός, xanthós


δανείζω

Motdérivé de δάνος, dános (« don, prêt »), avec le suffixe -ίζω, -ízô.

δανείζω, daneízô


ὅπερ ἔδει δεῖξαι

De ὅπερ, hóper nominatif neutre singulier de ὅσπερ, hósper, ἔδει, édei troisième personne de l’imparfait de δεῖ, deî, et δεῖξαι, deîxai, aoriste actif de δείκνυμι, deíknumi. Cette locution fut introduite par Euclide.

ὅπερ ἔδει δεῖξαι, hóper édei deîxai

Le latin quod erat demonstrandum est une traduction du grec.


δολιχός

De l’indo-européen commun *dl̥h₁gʰós qui a également donné longus en latin, दीर्घ dīrgha en sanskrit, 𐬛𐬀𐬭𐬆𐬖𐬀 darǝγa en avestique, длъгъ dlŭgŭ en vieux-slave, et lang en anglo-saxon.

δολιχή (singular masculine nominative)
δολιχόν (singular feminine nominative)
δολιχέ (singular masculine vocative)
δολιχή (singular masculine vocative)
δολιχόν (singular feminine vocative)
δολιχόν (singular masculine accusative)
δολιχήν (singular masculine accusative)
δολιχόν (singular feminine accusative)
δολιχοῦ (singular masculine genitive)
δολιχῆς (singular masculine genitive)
δολιχοῦ (singular feminine genitive)
δολιχῷ (singular masculine dative)
δολιχῇ (singular masculine dative)
δολιχῷ (singular feminine dative)
δολιχώ (singular masculine dual masculine nominative)
δολιχά (singular masculine dual masculine nominative)
δολιχώ (singular feminine dual feminine nominative)
δολιχώ (singular masculine dual masculine vocative)
δολιχά (singular masculine dual masculine vocative)
δολιχώ (singular feminine dual feminine vocative)
δολιχώ (singular masculine dual masculine accusative)
δολιχά (singular masculine dual masculine accusative)
δολιχώ (singular feminine dual feminine accusative)
δολιχοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
δολιχαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
δολιχοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
δολιχοῖν (singular masculine dual masculine dative)
δολιχαῖν (singular masculine dual masculine dative)
δολιχοῖν (singular feminine dual feminine dative)
δολιχοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δολιχαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δολιχά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
δολιχοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δολιχαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δολιχά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
δολιχούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δολιχάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δολιχά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
δολιχῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δολιχῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δολιχῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
δολιχοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δολιχαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δολιχοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

δολιχός, dolikhós


Μέδουσα

Du verbe μέδω, médō (« commander, régner, protéger »).

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Μέδουσαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Μέδουσας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Μέδουσᾳ (singular dative)

Μέδουσα, Médousa


ἰσχύς

Peut-être apparenté à ἔχω, ékhô (« tenir en main »), ἴσχω, ískhô (« retenir »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἰσχύες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἰσχύε (dual nominative)
ἰσχύ (singular vocative)
ἰσχύες (singular vocative)
ἰσχύε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἰσχύν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἰσχῦς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἰσχύε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἰσχύος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἰσχύων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἰσχύοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἰσχύϊ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἰσχύσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἰσχύοιν (dual dative)

ἰσχύς, iskhús


Τροία

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Τροίαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Τροίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Τροίᾳ (singular dative)
Τρῴα
Τροίη

Τροία, Troía

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·

Dis-moi, Muse, cet homme subtil qui erra si longtemps, après qu’il eut renversé la citadelle sacrée de Troiè. — (traduction Leconte de Lisle, 1893)


πένθος

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
πένθη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πένθει (dual nominative)
πένθη (singular vocative)
πένθει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
πένθη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πένθει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πένθους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πενθῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πενθοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πένθει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πένθεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πενθοῖν (dual dative)

πένθος, pénthos


περιπέτεια

Motdérivé de περιπετής, peripetês (« qui survient, qui se produit »), avec le suffixe -ια, -ia.

περιπέτεια, peripéteia


ἐνδύω

Motcomposé de ἐν, en (« in- ») et de δύω, dúô (« mettre »).

ἐνδύω, endúô

Se vêtir, se revêtir de (d’un vêtement, d’une armure).

Revêtir tel que les traits de quelqu’un, les sentiments.


δύναμαι

Peut-être apparenté à δύω, δύνω, dyô, dynô, ou au radical *duenos du latin bonus (« bon »), duellum (« fait de bravoure, guerre »).

δύναμαι, dúnamai

Avoir la faculté de, avoir le pouvoir de.

Pouvoir.
Être puissant, avoir du crédit.

Pouvoir.
Avoir du sens, une signification.

Pouvoir.
Pouvoir, consentir à, supporter de.

Prend le sens de « pouvoir » s’il est utilisé en tant que verbe auxiliaire : être capable de, être exposé à.


μεθοδεία

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μεθοδειαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μεθοδειαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
μεθοδείαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μεθοδείας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μεθοδείας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μεθοδείαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μεθοδείᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μεθοδείαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μεθοδείαιν (dual dative)

μεθοδεία, methodeía

Poursuite par des voies détournées, fraude, artifice.

Ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ θεοῦ, πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου

Revêtez-vous de l'armure complète de Dieu, pour que vous soyez capable de vous dresser contre les artifices du Diable. (La Bible, NT, Ephésiens chap. 6, vers. 11)


βοιώτιος

Dérivé de Βοιωτός, avec le suffixe -ιος.

βοιώτιος, boiốtios


μεταφορά

Déverbal de μεταφέρω, metaphérô (« transporter »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μεταφοραί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μεταφοραί (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
μεταφοράν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μεταφοράς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μεταφορᾶς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μεταφορῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μεταφοραῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μεταφορᾷ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μεταφοραῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μεταφοραῖν (dual dative)

μεταφορά, metaphorá


δημοτικός

Motdérivé de δημότης, dêmotês (« homme du peuple »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

δημοτικός, dêmotikós


προφανής

De προφαίνω, prophaínô (« briller avant, manifester »).

προφανής, prophanês


διαρροή

Déverbal de διαρρέω (« couler à travers »), apparenté à διάρροια, diarroia (« diarrhée »).

διαρροή, diarroê


τρωγλοδύτης

Composé de τρώγλη, trṓglē (« caverne ») et de δύτης, dýtês (« plongeur [celui qui pénêtre dans] »).

ὁ (singular nominative)
τρωγλοδύτηςης (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τρωγλοδύται (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τρωγλοδύτηςα (dual nominative)
τρωγλοδύτα (singular vocative)
τρωγλοδύται (singular vocative)
τρωγλοδύτηςα (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τρωγλοδύτηςην (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
τρωγλοδύτηςας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τρωγλοδύτηςα (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τρωγλοδύτηςου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τρωγλοδυτῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τρωγλοδύτηςαιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τρωγλοδύτηςῃ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τρωγλοδύτηςαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τρωγλοδύτηςαιν (dual dative)
Τρωγοδύται

Troglodytes, peuple d'Éthiopie habitant des cavernes.

οἱ Τρωγλοδύται

Troglodyte, passereau de la famille des troglodytidés, qui niche dans le murs et les arbres.


ἔρση

→ voir ros et verres pour les différents sens pris par le mot.


ζώνη

Déverbal de ζώννυμι (« ceindre ») issu de l'indo-européen commun *ios- (« ceindre ») qui donne le russe пояс, po-ias.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ζώναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ζώνα (dual nominative)
ζώναι (singular vocative)
ζώνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ζώνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ζώνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ζώνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ζώνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ζωνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ζώναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ζώνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ζώναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ζώναιν (dual dative)


περίστυλον

περίστυλον, perístylon


σκορπίος

Du sémitique apparenté à l’hébreu עקרב, akráv, á l’arabe عقرب, akrab (« scorpion »).

Ou bien de l’indo-européen commun *(s)ker-.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σκορπίοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σκορπίω (dual nominative)
σκορπίε (singular vocative)
σκορπίοι (singular vocative)
σκορπίω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σκορπίον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σκορπίους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σκορπίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σκορπίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σκορπίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σκορπίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σκορπίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σκορπίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σκορπίοιν (dual dative)

σκορπίος, skorpíos


σκάνδαλον

Du sanskrit स्कन्दति, skándati (« bondir »), de l’indo-européen *skand- (« sauter »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σκάνδαλα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σκανδάλω (dual nominative)
σκάνδαλα (singular vocative)
σκανδάλω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σκάνδαλα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σκανδάλω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σκανδάλου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σκανδάλων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σκανδάλοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σκανδάλῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σκανδάλοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σκανδάλοιν (dual dative)

σκάνδαλον, skándalon

Piège placé sur le chemin, obstacle pour faire tomber.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· οὐαὶ δὲ δι' οὗ ἔρχεται. λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔρριπται εἰς τὴν θάλασσαν, ἢ ἵνα σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων.

Jésus dit à ses disciples : Il est impossible qu’il n’arrive des scandales ; mais malheur à celui par qui ils arrivent ! Il vaudrait mieux pour lui qu’on lui mît au cou une meule de moulin, et qu’on le jetât dans la mer, que de scandaliser un de ces petits. — (traduction)


σκάφη

σκάφη, skáphê


σχῆμα

Dérivé de σχεῖν, skheîn (« tenir »), avec le suffixe -μα, -ma

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σχήματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σχήματε (dual nominative)
σχήματα (singular vocative)
σχήματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σχήματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σχήματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σχήματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σχημάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σχημάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σχήματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σχήμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σχημάτοιν (dual dative)

σχῆμα, skhễma

Ἤδη τοίνυν ἂν μάθοις μου ἐκ τούτων σχῆμα ὃ λέγω. Κατὰ γὰρ παντὸς σχήματος τοῦτο λέγω, εἰς ὃ τὸ στερεὸν περαίνει, τοῦτ’ εἶναι σχῆμα· ὅπερ ἂν συλλαβὼν εἴποιμι στερεοῦ πέρας σχῆμα εἶναι.

Avec ces mots, tu vas comprendre ce que j’appelle une figure. Je dis en effet qu’une figure est la limite où se termine un solide, et je le dis pour toutes les figures, de sorte qu’en résumé je définirais la figure « la limite du solide ». — (traduction)

Attitude extérieure, maintien.
Maintien imposant, extérieur grave.


πτερίς

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πτερίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πτερίδε (dual nominative)
πτερί (singular vocative)
πτερίδες (singular vocative)
πτερίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πτερίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πτερίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πτερίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πτερίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πτερίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πτερίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πτερίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πτερίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πτερίδοιν (dual dative)


πτισάνη

Du verbe πτίσσω, ptissô : « piler », « broyer », « concasser ».

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πτισάναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πτισάνα (dual nominative)
πτισάναι (singular vocative)
πτισάνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πτισάνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πτισάνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πτισάνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πτισάνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πτισανῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πτισάναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πτισάνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πτισάναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πτισάναιν (dual dative)

πτισάνη, ptisánê


σάββατον

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σάββατα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σαββάτω (dual nominative)
σάββατα (singular vocative)
σαββάτω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σάββατα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σαββάτω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σαββάτου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σαββάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σαββάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σαββάτῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σαββάτοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σαββάτοιν (dual dative)

σάββατον, sábbaton

ὀψὲ δὲ σαββάτων…


μηδέν

μηδέν, mêdén


ὦ

ὦ διδάσκαλε


ὦ

Première personne du singulier du subjonctif présent de εἰμί.


ἐχθρός

ἐχθρά (singular masculine nominative)
ἐχθρόν (singular feminine nominative)
ἐχθρέ (singular masculine vocative)
ἐχθρά (singular masculine vocative)
ἐχθρόν (singular feminine vocative)
ἐχθρόν (singular masculine accusative)
ἐχθράν (singular masculine accusative)
ἐχθρόν (singular feminine accusative)
ἐχθροῦ (singular masculine genitive)
ἐχθρᾶς (singular masculine genitive)
ἐχθροῦ (singular feminine genitive)
ἐχθρῷ (singular masculine dative)
ἐχθρᾷ (singular masculine dative)
ἐχθρῷ (singular feminine dative)
ἐχθρώ (singular masculine dual masculine nominative)
ἐχθρά (singular masculine dual masculine nominative)
ἐχθρώ (singular feminine dual feminine nominative)
ἐχθρώ (singular masculine dual masculine vocative)
ἐχθρά (singular masculine dual masculine vocative)
ἐχθρώ (singular feminine dual feminine vocative)
ἐχθρώ (singular masculine dual masculine accusative)
ἐχθρά (singular masculine dual masculine accusative)
ἐχθρώ (singular feminine dual feminine accusative)
ἐχθροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐχθραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐχθροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ἐχθροῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἐχθραῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἐχθροῖν (singular feminine dual feminine dative)
ἐχθροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐχθραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐχθρά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἐχθροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐχθραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐχθρά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἐχθρούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐχθράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐχθρά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἐχθρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐχθρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐχθρῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἐχθροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐχθραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐχθροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)


ἐχθρός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἐχθροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐχθρώ (dual nominative)
ἐχθρέ (singular vocative)
ἐχθροί (singular vocative)
ἐχθρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἐχθρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐχθρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐχθρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐχθροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐχθρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐχθροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐχθρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐχθροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐχθροῖν (dual dative)


γύψ

Apparenté à γύπη, gýpē (« creux, nid de vautour ») ; voir ce mot pour des explications détaillées sur l’étymon du mot.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γῦπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γῦπε (dual nominative)
γῦπες (singular vocative)
γῦπε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γῦπα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γῦπα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γῦπε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γυπός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γυπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γυποῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γυπί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γυψί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γυποῖν (dual dative)


ἀετός

De l’indo-européen commun *h₂éwis qui a également donné वि ví en sanskrit, avis en latin et հաւ haw en arménien ancien.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἀετοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀετώ (dual nominative)
ἀετέ (singular vocative)
ἀετοί (singular vocative)
ἀετώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἀετόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀετούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀετώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀετοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀετῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀετοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀετῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀετοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀετοῖν (dual dative)

ἀετός, aetós


Οὐρανός

ὁ (singular nominative)
Οὐρανέ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Οὐρανόν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Οὐρανοῦ (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Οὐρανῷ (singular dative)
Ὄρανος
Ὠρανός

Οὐρανός, Ouranós


σκέλος

Apparenté ^([1]) au latin calx (« talon ») et scelus (« tort »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σκέλη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σκέλει (dual nominative)
σκέλη (singular vocative)
σκέλει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σκέλη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σκέλει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σκέλους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σκελῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σκελοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σκέλει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σκέλεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σκελοῖν (dual dative)

σκέλος, skélos

Les murs (entre Athènes et Le Pirée, entre Mégare et Nisæa).


τρέχω

De l’indo-européen commun *dʰregʰ-, variante du radical qui donne drag (« tirer ») en anglais, trecken (« tirer ») en allemand, la métaphore sémantique étant celle du français se tirer (« se sauver rapidement ») et aboutit au sens abstrait de « déplacement » qui est dans trek, le tchèque dráha (« voie »).

Note : Le verbe est hétéroclite, le futur, aoriste et parfait relevant de δραμῶ, de là δρόμος, drómos (« course »).

τρέχω, trékhô

οἳ δ' ὁτὲ μὲν θρέξασκον ἐπισταμένοισι πόδεσσι
ῥεῖα μάλ', ὡς ὅτε τις τροχὸν ἄρμενον ἐν παλάμῃσιν
ἑζόμενος κεραμεὺς πειρήσεται, αἴ κε θέῃσιν·
ἄλλοτε δ' αὖ θρέξασκον ἐπὶ στίχας ἀλλήλοισι.
πολλὸς δ' ἱμερόεντα χορὸν περιίσταθ' ὅμιλος
τερπόμενοι

Et, habilement, ils dansaient en rond avec rapidité, comme la roue que le potier, assis au travail, sent courir sous sa main. Et ils tournaient ainsi en s’enlaçant par dessins variés. Et la foule charmée se pressait autour. — (traduction)

Courir dans la carrière, dans le stade.
Participer à une compétition de course.

δραμεῖν ἀγῶνα

πολλοὺς ἀγῶνας δραμεῖν περὶ σφέων αὐτέων


σεληνιακός

σεληνιακή (singular masculine nominative)
σεληνιακόν (singular feminine nominative)
σεληνιακέ (singular masculine vocative)
σεληνιακή (singular masculine vocative)
σεληνιακόν (singular feminine vocative)
σεληνιακόν (singular masculine accusative)
σεληνιακήν (singular masculine accusative)
σεληνιακόν (singular feminine accusative)
σεληνιακοῦ (singular masculine genitive)
σεληνιακῆς (singular masculine genitive)
σεληνιακοῦ (singular feminine genitive)
σεληνιακῷ (singular masculine dative)
σεληνιακῇ (singular masculine dative)
σεληνιακῷ (singular feminine dative)
σεληνιακώ (singular masculine dual masculine nominative)
σεληνιακά (singular masculine dual masculine nominative)
σεληνιακώ (singular feminine dual feminine nominative)
σεληνιακώ (singular masculine dual masculine vocative)
σεληνιακά (singular masculine dual masculine vocative)
σεληνιακώ (singular feminine dual feminine vocative)
σεληνιακώ (singular masculine dual masculine accusative)
σεληνιακά (singular masculine dual masculine accusative)
σεληνιακώ (singular feminine dual feminine accusative)
σεληνιακοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σεληνιακαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σεληνιακοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
σεληνιακοῖν (singular masculine dual masculine dative)
σεληνιακαῖν (singular masculine dual masculine dative)
σεληνιακοῖν (singular feminine dual feminine dative)
σεληνιακοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σεληνιακαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σεληνιακά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
σεληνιακοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σεληνιακαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σεληνιακά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
σεληνιακούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σεληνιακάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σεληνιακά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
σεληνιακῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σεληνιακῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σεληνιακῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
σεληνιακοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σεληνιακαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σεληνιακοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

σεληνιακός, selêniakós


πίνω

De l’indo-européen commun *peh₃-. Apparenté au latin bibo, poto, pro-pino, au vieux slave пити piti.


ἐσθίω

Dérivé de ἔδω, edô (« manger »), le radical *es- est le même que dans le latin esca (« nourriture ») qui nous donne esche.

Ce verbe est hétéroclite : le futur φαγέω, phagéô (« je mangerai ») et l’aoriste ἔφαγον, éphagon (« je mangeai ») relèvent d’un autre radical.

ἐσθίω, esthíô, futur : φαγέω, aoriste : ἔφαγον, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : ἐφαγόμην


πτέρυξ

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πτέρυγες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πτέρυγε (dual nominative)
πτέρυγες (singular vocative)
πτέρυγε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πτέρυγα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πτέρυγας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πτέρυγε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πτέρυγος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πτερύγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πτερύγοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πτέρυγι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πτέρυξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πτερύγοιν (dual dative)

πτέρυξ, ptéryx

Vol, essor (en parlant de gémissements).

Appendices d’une cuirasse sur les parties creuses d’un corps.

Appendice en forme d’aile, (en parlant de l'Eubée placée comme une aile sinueuse devant le continent).


διάρροια

De διαρρέω,composé de διά, iá (« à travers ») et de ῥέω, rhéô (« couler »)

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
διαρροιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
διαρροιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
διάρροιαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
διάρροιας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
διάρροιας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
διάρροιαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
διάρροιᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
διάρροιαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
διάρροιαιν (dual dative)

διάρροια, diárroia


μαζός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
μαζοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μαζώ (dual nominative)
μαζέ (singular vocative)
μαζοί (singular vocative)
μαζώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
μαζόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
μαζούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μαζώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μαζοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μαζῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μαζοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μαζῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μαζοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μαζοῖν (dual dative)

μαζός, mazós


κρύπτω

De l’indo-européen commun *krū̆- (« couvrir, toit »). Apparenté au slavon крыти, kryti (« couvrir »), au breton kraou (« étable »).

κρύπτω, krúptô

Couvrir.
Cacher pour soustraire aux regards.

ἐρεύξομαι κεκρυμμένα ἀπὸ καταβολῆς κόσμου

Je publierai des choses cachées depuis la création du monde — (Évangile de Matthieu, chap. 13, v. 35, traduction Louis Segond)


ὑδραγωγεῖον

Composé de ὕδωρ, hýdōr (« eau ») et de ἀγωγός, agōgós (« qui guide »), littéralement « qui guide l’eau ».

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ὑδραγωγεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὑδραγωγείω (dual nominative)
ὑδραγωγεῖα (singular vocative)
ὑδραγωγείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ὑδραγωγεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὑδραγωγείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὑδραγωγείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὑδραγωγείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὑδραγωγείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὑδραγωγείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὑδραγωγείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὑδραγωγείοιν (dual dative)

ὑδραγωγεῖον, hydragōgeîon


Κύρνος

ἡ (singular nominative)
Κύρνε (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Κύρνον (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Κύρνου (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Κύρνῳ (singular dative)

Κύρνος, Kýrnos

Kyrnos (île de la Méditerranée, aujourd’hui la Corse).

Οἱ δέ Φωκαιέες, ἐπείτε σφι Χῖοι τὰς νήσους τὰς Οἰνούσσας καλεομένας οὐκ ἐϐούλοντο ὠνεομένοισι πωλέειν, δειμαίνοντες μὴ αἱ μεν ἐμπόριον γένωνται, ἡ δὲ αὐτῶν νῆσος ἀποκληισθῇ τούτου εἵνεκα πρὸς ταῦτα οἱ Φωκαιέες ἐστέλλοντο ἐς Κύρνον·

Ἡ δὲ Κύρνος ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων καλεῖται Κορσίκα. Οἰκεῖται δὲ φαύλως τραχειά τε οὖσα καὶ τοῖς πλείστοις μέρεσι δύσβατος τελέως ὥστε τοὺς κατέχον τας τὰ ὄρη καὶ ἀπὸ λῃστηρίων ζῶντας ἀγριωτέρους εἶναι θηρίων.


βαίνω

De l’indo-européen commun *gʷem- (« venir ») qui donne le latin venio, le sanskrit गच्छति gácchati, l’anglais to come, l’allemand kommen.

βαίνω, futur : βήσομαι, aoriste : ἔβησα, parfait : ἔβαινον, parfait passif : βέβαμαι, aoriste passif : -

Venir sur, monter, saillir, enfourcher une poutre.

ΚΡΈΩΝ - Οὐκ οὖν ἐρεῖς ποτ', εἶτ' ἀπαλλαχθεὶς ἄπει ;
ΦΎΛΑΞ - Καὶ δὴ λέγω σοι. Τὸν νεκρόν τις ἀρτίως
θάψας βέβηκε κἀπὶ χρωτὶ διψίαν
κόνιν παλύνας κάφαγιστεύσας ἅ χρή.

Bien marcher, aller bien, être prospère.

εἰμίεὖβεβηκώς


Ἀπόλλων

Avec le sens de « [dieu] Soleil » apparenté à ἥλιος, hḗlios (« soleil ») ; un intermédiaire est dans le crétois ἀβέλιος, abélios avec *\b\ > *\p\ et *\li\ > *\lː\ ^([1]).

ὁ (singular nominative)
Ἄπολλον (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀπόλλωνα – Ἀπόλλω (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀπόλλωνος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀπόλλωνι (singular dative)

Ἀπόλλων, Apóllōn


νῆσος

Peut-être du verbe νήχω, nḗkhō (« nager »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
νῆσοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
νήσω (dual nominative)
νῆσε (singular vocative)
νῆσοι (singular vocative)
νήσω (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
νῆσον (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
νήσους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
νήσω (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
νήσου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
νήσων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
νήσοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
νήσῳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
νήσοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
νήσοιν (dual dative)

νῆσος, nêsos


ἀνάγκη

Dérivé de ἄγχω, ánkhō (« serrer »), avec le préfixe ἀν-, an- (« en »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἀνάγκαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀνάγκα (dual nominative)
ἀνάγκαι (singular vocative)
ἀνάγκα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἀνάγκην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἀνάγκας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀνάγκα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἀνάγκης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀναγκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀνάγκαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἀνάγκῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἀνάγκαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀνάγκαιν (dual dative)

ἀνάγκη, anánkē

πάντως δ’ ἀνάγκη τῶνδέ μοι τόλμαν σχεθεῖν.
εὐωριάζειν γὰρ πατρὸς λόγους βαρύ.

Mais la nécessité me contraint d’oser. Il est terrible d’enfreindre l’ordre du Père. — (traduction)


βούλομαι

Racine *ϝολ ou *ϝελ (« vouloir », « désirer »). Voir également le latin volo.

βούλομαι, boúlomai

Avoir l'intention de, montrer une tendance à.


μαιεύω

Voir μαιεύομαι.

μαιεύω, maieúo


κύκνος

De l’indo-européen commun ḱeuk- (« blanc »), qui a également donné शोचति śocati et शुक्र śukra en sanskrit.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κύκνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κύκνω (dual nominative)
κύκνε (singular vocative)
κύκνοι (singular vocative)
κύκνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κύκνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κύκνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κύκνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κύκνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κύκνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κύκνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κύκνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κύκνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κύκνοιν (dual dative)

κύκνος, kúknos


Κύκλωψ

Composé de κύκλος, kýklos (« cercle, tour, cycle ») et de ὤψ, ṓps (« œil »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
Κύκλωπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
Κύκλωπε (dual nominative)
Κύκλωπες (singular vocative)
Κύκλωπε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
Κύκλωπα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
Κύκλωπας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
Κύκλωπε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
Κύκλωπος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
Κυκλώπων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
Κυκλώποιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
Κύκλωπι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
Κύκλωψι (plural dative)
Κύκλωψιν (plural dative)
τοῖν (dual dative)
Κυκλώποιν (dual dative)

Κύκλωψ, Kýklōps

Cyclope (race de géants de mœurs sauvages, avec un œil au milieu du front, et qui habitaient la Sicile, une partie de l’Italie et du Péloponnèse).


κύλιξ

Apparenté au latin calix de même sens ; voir κάλυξ, kályx.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κύλικες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κύλικε (dual nominative)
κύλικες (singular vocative)
κύλικε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κύλικα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κύλικας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κύλικε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κύλικος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κυλίκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κυλίκοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κύλικι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κύλικι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κυλίκοιν (dual dative)

κύλιξ, kýlix


κυκλόω

Dénominal de κύκλος, kýklos (« cercle, tour, cycle »).

κυκλόω, kyklóō, futur : κυκλώσω, aoriste : ἐκύκλωσα, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -

δίναις κυκλούμενον κέαρ

Cœur où tournoient des pensées vertigineuses.


γαλακτοτροφέω

De γάλα, lait et τρέφω, nourrir. Voir également τροφή, nourriture.


εἴκοσι

De l’indo-européen commun h₁wih₁ḱm̥t qui a également donné विंशति viṃśati en sanskrit, vīgintī en latin, քսան kʿsan en arménien ancien, et wiki en agnéen (tokharien oriental).

ἐείκοσι
ϝίκατι
ϝείκατι
βείκατι

εἴκοσι, eíkosi


θεοπροπίος

De θεοπρόπος.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
θεοπροπίοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θεοπροπίω (dual nominative)
θεοπροπίε (singular vocative)
θεοπροπίοι (singular vocative)
θεοπροπίω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
θεοπροπίον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
θεοπροπίους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θεοπροπίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
θεοπροπίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θεοπροπίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θεοπροπίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
θεοπροπίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
θεοπροπίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θεοπροπίοιν (dual dative)

θεοπροπίος, ου, theopropíos


Ἀλαλίη

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἀλαλίην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀλαλίης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀλαλίῃ (singular dative)

Ἀλαλίη, Alalíē

Alalia, ville de Corse, actuelle Aléria.

Ἐν γὰρ τῇ Κύρνῳ εἴκοσι ἔτεσι πρότερον τούτων ἐκ θεοπροπίου ἐνεκτήσαντο πόλιν, τῇ οὔνομα ἦν Ἀλαλίη.


καταβολή

De καταβάλλω, katabállô (« jeter de haut en bas, abattre, renverser »)composé de κατά, katá et de βάλλω, bállô.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
καταβολαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καταβολά (dual nominative)
καταβολαί (singular vocative)
καταβολά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
καταβολήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
καταβολάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καταβολά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
καταβολῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καταβολῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καταβολαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
καταβολῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
καταβολαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καταβολαῖν (dual dative)

καταβολή, katabolé

Fondement, fondation, principe, commencement.

Action de jeter les fondements.
Dépôt d'une somme d'argent, paiement.

Action de jeter les fondements.
Caution.


ἀράχνη

Apparenté au latin araneus (« araignée »), à ἁρμός, armós (« assemblage »), ἄρκυς, árkus (« filet ») ; le suffixe ‹ χνη › est de *(s)ne- (« nouer ») → voir neo en latin, νέω, néō (« filer ») en grec ancien ^([1]).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἀράχναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀράχνα (dual nominative)
ἀράχναι (singular vocative)
ἀράχνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἀράχνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἀράχνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀράχνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἀράχνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀραχνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀράχναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἀράχνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἀράχναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀράχναιν (dual dative)

ἀράχνη, arákhnē


ἱπποπόταμος

Composé de ἵππος, híppos (« cheval ») et de ποταμός, potamós (« fleuve »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἱπποπόταμοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἱπποποτάμω (dual nominative)
ἱπποπόταμε (singular vocative)
ἱπποπόταμοι (singular vocative)
ἱπποποτάμω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἱπποπόταμον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἱπποποτάμους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἱπποποτάμω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἱπποποτάμου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἱπποποτάμων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἱπποποτάμοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἱπποποτάμῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἱπποποτάμοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἱπποποτάμοιν (dual dative)

ἱπποπόταμος, hippopótamos


θεραπευτικός

Motdérivé de θεραπευτής, therapeutếs (« serviteur »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

θεραπευτική (singular masculine nominative)
θεραπευτικόν (singular feminine nominative)
θεραπευτικέ (singular masculine vocative)
θεραπευτική (singular masculine vocative)
θεραπευτικόν (singular feminine vocative)
θεραπευτικόν (singular masculine accusative)
θεραπευτικήν (singular masculine accusative)
θεραπευτικόν (singular feminine accusative)
θεραπευτικοῦ (singular masculine genitive)
θεραπευτικῆς (singular masculine genitive)
θεραπευτικοῦ (singular feminine genitive)
θεραπευτικῷ (singular masculine dative)
θεραπευτικῇ (singular masculine dative)
θεραπευτικῷ (singular feminine dative)
θεραπευτικώ (singular masculine dual masculine nominative)
θεραπευτικά (singular masculine dual masculine nominative)
θεραπευτικώ (singular feminine dual feminine nominative)
θεραπευτικώ (singular masculine dual masculine vocative)
θεραπευτικά (singular masculine dual masculine vocative)
θεραπευτικώ (singular feminine dual feminine vocative)
θεραπευτικώ (singular masculine dual masculine accusative)
θεραπευτικά (singular masculine dual masculine accusative)
θεραπευτικώ (singular feminine dual feminine accusative)
θεραπευτικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
θεραπευτικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
θεραπευτικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
θεραπευτικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
θεραπευτικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
θεραπευτικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
θεραπευτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
θεραπευτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
θεραπευτικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
θεραπευτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
θεραπευτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
θεραπευτικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
θεραπευτικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
θεραπευτικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
θεραπευτικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
θεραπευτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
θεραπευτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
θεραπευτικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
θεραπευτικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
θεραπευτικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
θεραπευτικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

θεραπευτικός, therapeutikós


χθόνιος

dérivé de χθών, khthṓn (« terre »), avec le suffixe -ιος, -ios.

Χθόνιοι δαίμονες, les dieux des Enfers.

Αἱ χθόνιαι θεαί, les déesses infernales (Déméter et Perséphone, ou les Érinyes).

χθόνιος Ἑρμῆς. Hermès, conducteur des morts aux Enfers.


ὤψ

Du proto-grec *ókʷs lui-même issu de l’indo-européen commun *h₃ókʷs. Apparenté au latin oculus, de l’indo-européen commun *h₃ekʷ- (« voir, œil »). Le *kʷ indo-européen est fréquemment devenu p en grec, la finale grecque -ωπός correspond au latin -ax, -acis ou -ox, -ocis (« qui a un air de »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὦπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὦπε (dual nominative)
ὦπες (singular vocative)
ὦπε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ὦπα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὦπας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὦπε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὠπός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὠπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὠποῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὠπί (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὠψί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὠποῖν (dual dative)


ἅλς

Apparenté au latin sal, de l’indo-européen commun *séh₂ls- (« sel ») qui a également donné सलिल salila en sanskrit, sea, salt en anglais, etc. Comme souvent en grec ancien, le [s] initial a subi une aspiration et est devenu [h] (→ voir sex et septem en latin et ἕξ, héx et ἑπτά, heptá en grec ancien).

Quant au sens de « mer », il vient d’après Anatole Bailly de la racine *sal- (« sauter, bondir » → voir salio en latin, ἅλλομαι en grec) et signifie littérairement « la bondissante »). Pour d'autres, le sens de « sel » suffit, la mer se caractérisant par son eau salée, le latin sal a aussi le sens de « mer ».

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ἅλες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἅλε (dual nominative)
ἅλες (singular vocative)
ἅλε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ἅλᾰ (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ἅλᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἅλε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ἁλός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἁλῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἁλοῖν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ἁλί (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ἁλσί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἁλοῖν (dual dative)
ἅλας

ἁλὸςμέταλλον.

οὐ σύ γ᾽ ἂν […] σῷ ἐπιστάτη οὐδ᾽ ἅλα δοίης


ποίησις

Dérivé de ποιέω, poiéō (« faire »), avec le suffixe -σις, -sis.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ποιήσεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ποιήσει (dual nominative)
ποίησι (singular vocative)
ποιήσεις (singular vocative)
ποιήσει (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ποίησιν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ποιήσεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ποιήσει (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ποιήσεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ποιήσεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ποιησέοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ποιήσει (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ποιήσεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ποιησέοιν (dual dative)

ποίησις, poíēsis

Création, fabrication, façon, production.

Ἡ ποίησις τῆς τραγῳδίας.

περὶ ὧν Ὅμηρος τὴν ποίησιν πεποίηκεν


χθές

De l’indo-européen commun *dʰǵʰyes- avec métathèse. Apparenté à l’anglais yesterday, au latin heri (→ français hier).


Ῥώμη

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ῥώμην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ῥώμης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ῥώμῃ (singular dative)

*\r̥ɔ̌ː.mɛː\


γυμναστής

Motdérivé de γυμνάζω, gumnázô (« entrainer »), avec le suffixe -τής, -tếs.

γυμναστής, gumnastếs


φωτῶν

*\pʰɔː.ˈtɔːˌn\


πυρετός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πυρετοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πυρετώ (dual nominative)
πυρετέ (singular vocative)
πυρετοί (singular vocative)
πυρετώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πυρετόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πυρετούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πυρετώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πυρετοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πυρετῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πυρετοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πυρετῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πυρετοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πυρετοῖν (dual dative)

πυρετός, puretós


σφήν

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σφῆνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σφῆνε (dual nominative)
σφῆνες (singular vocative)
σφῆνε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σφῆνᾰ (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σφῆνᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σφῆνε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σφηνός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σφηνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σφηνοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σφηνί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σφησί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σφηνοῖν (dual dative)


ἐπίπλοον

De ἐπί, epí (« sur ») et πλέω, pléô (« souffler, respirer »).

ἐπίπλοον, epíploon

Expédition navale contre, action de naviguer vers


γόνος

Déverbal de γίγνομαι, gígnomai (« naître »).

γόνος, gónos

ἐς ἔρσενα γόνον


-ῖτις

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
-ίτιδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
-ίτιδε (dual nominative)
-ίτιδες (singular vocative)
-ίτιδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
-ίτιδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
-ίτιδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
-ίτιδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
-ίτιδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
-ιτίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
-ιτίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
-ίτιδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
-ίτισι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
-ιτίδοιν (dual dative)

πολῖτις, πολίτης < πόλις


καρχαρίας

Motdérivé de κάρχαρος, kárkharos (« aux dents pointues, en dents de scie »), avec le suffixe -ίας, -ías, littéralement « poisson aux dents de scie ».

καρχαρίας, karkharías


Αὐνάν

Αὐνάν, Aunán


σύγχρονος

Motcomposé de σύν, sún (« avec ») et de χρόνος, khrónos (« temps »).

σύγχρονος, súnkhronos


βεϐαίως

βεϐαίως, bebaíos


σαρκοβόρος

Motcomposé de σάρξ, sárks (« chair, viande ») et de βορός, borós (« dévorant »).

σαρκοβόρος, sarkobóros


ἅλας

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἅλατα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἅλατε (dual nominative)
ἅλατα (singular vocative)
ἅλατε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἅλατα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἅλατε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἅλατος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἁλάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἁλάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἅλατι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἅλασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἁλάτοιν (dual dative)


πρόβατον

Déverbal de προβαίνω, probaínô (« avancer ») : « ce qui avance ».

Émile Benveniste rapproche le mot de πρόβασις, próbasis (« bétail ») lui-même du précédent, signifiant chez Homère la richesse mobilière - bétail, troupeaux - par opposition à la richesse immobilière, terres, métaux, etc.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
πρόβατα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
προβάτω (dual nominative)
πρόβατα (singular vocative)
προβάτω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
πρόβατα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
προβάτω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
προβάτου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
προβάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
προβάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
προβάτῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
προβάτοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
προβάτοιν (dual dative)

πρόβατον, próbaton

τὰ λεπτὰ τῶν προβάτων, le petit bétail.

τὰ πρόβατα καὶ καρταίποδα, le menu bétail et le gros bétail.


φθόνος

De φθίνω, phthínō, φθίω, phthíō (« amoindrir, détruire »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
φθόνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φθόνω (dual nominative)
φθόνε (singular vocative)
φθόνοι (singular vocative)
φθόνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
φθόνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
φθόνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φθόνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
φθόνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φθόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φθόνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
φθόνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
φθόνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φθόνοιν (dual dative)

Malveillance, esprit de dénigrement, dépréciation.

Action de priver de quelque chose par malveillance, ou par jalousie.


ὕδρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὕδραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὕδραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ὕδραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὕδρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὕδρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὑδρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὕδραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὕδρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὕδραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὕδραιν (dual dative)
ὕδρη

ὕδρα Λερναία, l’hydre de Lerne à 7 têtes, qui renaissaient, 2 pour une, à mesure qu’on les coupait.


δοκιμή

De δόκιμος, voir δέχομαι.

δοκιμή, dokimê


γελαστός

γελαστός, gelastós


ξερός

ξερά (singular masculine nominative)
ξερόν (singular feminine nominative)
ξερέ (singular masculine vocative)
ξερά (singular masculine vocative)
ξερόν (singular feminine vocative)
ξερόν (singular masculine accusative)
ξεράν (singular masculine accusative)
ξερόν (singular feminine accusative)
ξεροῦ (singular masculine genitive)
ξερᾶς (singular masculine genitive)
ξεροῦ (singular feminine genitive)
ξερῷ (singular masculine dative)
ξερᾷ (singular masculine dative)
ξερῷ (singular feminine dative)
ξερώ (singular masculine dual masculine nominative)
ξερά (singular masculine dual masculine nominative)
ξερώ (singular feminine dual feminine nominative)
ξερώ (singular masculine dual masculine vocative)
ξερά (singular masculine dual masculine vocative)
ξερώ (singular feminine dual feminine vocative)
ξερώ (singular masculine dual masculine accusative)
ξερά (singular masculine dual masculine accusative)
ξερώ (singular feminine dual feminine accusative)
ξεροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ξεραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ξεροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ξεροῖν (singular masculine dual masculine dative)
ξεραῖν (singular masculine dual masculine dative)
ξεροῖν (singular feminine dual feminine dative)
ξεροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ξεραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ξερά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ξεροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ξεραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ξερά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ξερούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ξεράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ξερά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ξερῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ξερῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ξερῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ξεροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ξεραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ξεροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ξερός, xerós


παραμονή

Déverbal de παραμένω, parapénô (« rester au côté de »).

παραμονή, paramonê

οἶνος πρὸς παραμονὴν ἐπιτήδειος


Ἥρα

Avec le sens de « déesse protectrice », apparenté à ἥρως, hḗrōs (« héros »).

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἥραν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἥρας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἥρᾳ (singular dative)
Ἥρη


Ματθαῖος

De l’hébreu ancien מַתִּתְיָהוּ, Matatyahu (« don de Dieu »).

ὁ (singular nominative)
Ματθαῖε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ματθαῖον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ματθαίου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ματθαίῳ (singular dative)
Μαθθαῖος

Ματθαῖος, Matthaîos


Ἑρμῆς

Peut-être, avec conservation étymologique du *\s\ étymologique (devenu *\h\ en grec ancien), apparenté à ἕρμα, hérma (« colonne »), les plus anciennes représentations du dieu sont des colonnes marquant les carrefours (voir illustration), au sens propre, il serait alors l’équivalent de la déesse Trivia ou du dieu Terminus latins. Pour le radical, et aussi sémantiquement, il est apparenté et pendant du Sors latin, dieu du destin, du sort, de la bonne fortune.

ὁ (singular nominative)
Ἑρμῆ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἑρμῆν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἑρμοῦ (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἑρμῇ (singular dative)
Ἐρμείας
Ἑρμείης
Ἑρμᾶς
Ἑρμάν
Ἑρμάων

Ἑρμῆς, Hermês

Hermès, fils de Maïa et de Zeus ; dieu de la bonne fortune (ἐριούνιος, ἀκάκητα), des secrets et des stratagèmes (δόλιος), il porte un caducée (χρυσόρραπις), conduit les morts à leur dernière demeure (ψυχοπομπός, πομπαῖος), dieu tutélaire des arts, des carrefours, des routes, des marchés (ἀγοραῖος, ἐμπολαῖος, ὅδιος) et des messagers.

κοινὸς Ἑρμῆς

Ἑρμῆς ἐπεισελήλυθε

un ange passe ; se dit quand la conversation cesse.

Colonne surmontée d’une ou de plusieurs têtes (τρικέφαλος, τετρακέφαλος). En ce sens, il se met au pluriel.

Ἑρμαῖ: παραφυάδια δένδρων ἄχρηστα

τῶν ἱερῶν Ἑρμῶν

ὁ τοῦ Ἑρμοῦ ἀστήρ

ἡμέρα Ἑρμοῦ


εἰσέρχομαι

De εἰς et ἔρχομαι.

εἰσέρχομαι , eisérkhomai

Entrer dans un traité, adhérer à un traité.

Comparaître devant un tribunal, comparaître pour soutenir un procès.

Paraître en public.
Paraître sur la scène.

(Figuré en parlant d'une pensée, d'un sentiment) Entrer dans l'esprit, dans le cœur.


Αἴολος

De αἰόλος, aiólos (« qui se meut sans cesse »).

ὁ (singular nominative)
Αἴολε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Αἴολον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Αἰόλου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Αἰόλῳ (singular dative)

Αἴολος, Aíolos


κατάλαλος

κατά et de λάλος.

ϰατάλαλος (singular masculine nominative)
ϰατάλαλος (singular masculine nominative)
ϰατάλαλον (singular feminine nominative)
ϰατάλαλε (singular masculine vocative)
ϰατάλαλε (singular masculine vocative)
ϰατάλαλον (singular feminine vocative)
ϰατάλαλον (singular masculine accusative)
ϰατάλαλον (singular masculine accusative)
ϰατάλαλον (singular feminine accusative)
ϰαταλάλου (singular masculine genitive)
ϰαταλάλου (singular masculine genitive)
ϰαταλάλου (singular feminine genitive)
ϰαταλάλῳ (singular masculine dative)
ϰαταλάλῳ (singular masculine dative)
ϰαταλάλῳ (singular feminine dative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine nominative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine nominative)
ϰαταλάλω (singular feminine dual feminine nominative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine vocative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine vocative)
ϰαταλάλω (singular feminine dual feminine vocative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine accusative)
ϰαταλάλω (singular masculine dual masculine accusative)
ϰαταλάλω (singular feminine dual feminine accusative)
ϰαταλάλοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ϰαταλάλοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ϰαταλάλοιν (singular feminine dual feminine genitive)
ϰαταλάλοιν (singular masculine dual masculine dative)
ϰαταλάλοιν (singular masculine dual masculine dative)
ϰαταλάλοιν (singular feminine dual feminine dative)
ϰατάλαλοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ϰατάλαλοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ϰατάλαλα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ϰατάλαλοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ϰατάλαλοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ϰατάλαλα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ϰαταλάλους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ϰαταλάλους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ϰατάλαλα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ϰαταλάλων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ϰαταλάλων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ϰαταλάλων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ϰαταλάλοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ϰαταλάλοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ϰαταλάλοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

κατάλαλος, ος, ον [λᾰ]. Autre écriture : ϰατάλαλος.


λάλος

Motdérivé de λάλη, lálê (« bavardage »), avec le suffixe -ος, -os.

λάλον (singular feminine nominative)
λάλε (singular masculine vocative)
λάλε (singular masculine vocative)
λάλον (singular feminine vocative)
λάλον (singular masculine accusative)
λάλον (singular masculine accusative)
λάλον (singular feminine accusative)
λάλου (singular masculine genitive)
λάλου (singular masculine genitive)
λάλου (singular feminine genitive)
λάλῳ (singular masculine dative)
λάλῳ (singular masculine dative)
λάλῳ (singular feminine dative)
λάλω (singular masculine dual masculine nominative)
λάλω (singular masculine dual masculine nominative)
λάλω (singular feminine dual feminine nominative)
λάλω (singular masculine dual masculine vocative)
λάλω (singular masculine dual masculine vocative)
λάλω (singular feminine dual feminine vocative)
λάλω (singular masculine dual masculine accusative)
λάλω (singular masculine dual masculine accusative)
λάλω (singular feminine dual feminine accusative)
λάλοιν (singular masculine dual masculine genitive)
λάλοιν (singular masculine dual masculine genitive)
λάλοιν (singular feminine dual feminine genitive)
λάλοιν (singular masculine dual masculine dative)
λάλοιν (singular masculine dual masculine dative)
λάλοιν (singular feminine dual feminine dative)
λάλοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λάλοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λάλα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
λάλοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λάλοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λάλα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
λάλους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λάλους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λάλα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
λάλων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λάλων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λάλων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
λάλοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λάλοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λάλοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

λάλος, lálos


λαλέω

Apparenté à lull (« chanter une berceuse ») en anglais, lullen en allemand, lallo en latin, d'un radical *la-, ici redoublé, qui est dans le tchèque lát (« râler »).

Voir aussi ἀλαλή, alalê (« bruit,cri »), ἀλαλητός, alalêtós (« cri de guerre »).

λαλέω, laléô

Prononcer des sons inarticulés.
Crier, en parlant des animaux.

Émettre des sons, en parlant des instruments de musique…

Émettre des bruits ou des paroles répercutées.

λαληθήσεταί σοι, il faut te dire [que]...


ὠκεανός

Étymologie obscure. Pokorny l’apparente au latin aqua (« eau »), au russe Ока, Oka (« affluent de la Volga ») ; le sens premier est « fleuve » et Ὠκεάνης désigne le Nil.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὠκεανοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὠκεανώ (dual nominative)
ὠκεανέ (singular vocative)
ὠκεανοί (singular vocative)
ὠκεανώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὠκεανόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὠκεανούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὠκεανώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὠκεανοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὠκεανῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὠκεανοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὠκεανῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὠκεανοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὠκεανοῖν (dual dative)

ὠκεανός, ōkeanós

Fleuve circulaire (il est ἀψόρροος et se jette dans lui-même) qui entoure les terres.

ὠκεανὸς ποταμός

Océan, mer extérieure, par opposition à la Méditerranée ou au Pont (θάλασσα, πόντος).

ὠκεανέ


Ὠκεανός

ὁ (singular nominative)
Ὠκεανέ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ὠκεανόν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ὠκεανοῦ (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ὠκεανῷ (singular dative)

Ὠκεανός, Ōkeanós


Ἥλιος

Antonomase de ἥλιος, hḗlios (« soleil »).

ὁ (singular nominative)
Ἥλιε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἥλιον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἡλίου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἡλίῳ (singular dative)
Ἠέλιος

Ἥλιος, Hḗlios


ἐξέρχομαι

De ἐξ et ἔρχομαι.

Sortir d'une épreuve, d'où être démontré.

Sortir, se faire jour, avoir une issue, aboutir.

(En parlant d'évènements, d'oracles, de songes) Arriver à son terme.

(En parlant du temps) Être passé, écoulé.


Ἥφαιστος

Peut-être dérivé de ἅπτω, háptō (« allumer le feu »).

ὁ (singular nominative)
Ἥφαιστε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἥφαιστον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἡφαίστου – Ἡφαίστοιο (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἡφαίστῳ (singular dative)
Ἅφαιστος
Ἄφαιστος

σκῆπτρον … τὸ μὲν Ἥφαιστος κάμε τεύχων

Ἥφαιστε, σοὶ δὲ χρὴ μέλειν ἐπιστολὰς
ἅς σοι πατὴρ ἐφεῖτο, τόνδε πρὸς πέτραις
ὑψηλοκρήμνοις τὸν λεωργὸν ὀχμάσαι
ἀδαμαντίνων δεσμῶν ἐν ἀῤῥήκτοις πέδαις.
τὸ σὸν γὰρ ἄνθος, παντέχνου πυρὸς σέλας,
θνητοῖσι κλέψας ὤπασεν.

Hèphaistos ! fais ce que le Père t’a ordonné d’accomplir. Par les immuables étreintes des chaînes d’acier, cloue ce Sauveur d’hommes à ces hautes roches escarpées. Il t’a volé la splendeur du Feu qui crée tout, ta Fleur, et il l’a donnée aux mortels. — (traduction)


σφαῖρα

Apparenté à σπαίρω, spaírô (« pâmer »), à σφυρόν, sphurón (« cheville »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σφαιραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σφαίρα (dual nominative)
σφαιραι (singular vocative)
σφαίρα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σφαῖραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σφαίρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σφαίρα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σφαίρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σφαίραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σφαίρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σφαίραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σφαίραιν (dual dative)

σφαῖρα, sphaîra


Γαῖα

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Γαῖαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Γαίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Γαίᾳ (singular dative)
Γαῖη
Γῆ


ἔθω

Apparenté au latin sodalis (« compagnon, ami »), de l’indo-européen commun * su̯ē̆dh- (« faire sien ») qui donne le sanscrit स्वधा, svádhā, c'est proprement un dérivé du pronom *sue (« sien ») devenu σφε en grec → voir suesco de même sens, en latin.

κατὰ τὸ εἰωθός, selon la coutume.

παρὰ τὸ εἰωθός, contrairement à l'usage.

καὶ προσβολαί͵ ὥσπερ εἰώθεσαν͵ ἐγίγνοντο τῶν Ἀθηναίων ἱππέων

la cavalerie athénienne, selon son usage, les attaqua.


ἄναξ

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἀνάκτες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀνάκτε (dual nominative)
ἀνάκτες (singular vocative)
ἀνάκτε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἀνάκτα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀνάκτας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀνάκτε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀνάκτος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀνάκτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀνάκτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀνάκτι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀνάκτοιν (dual dative)


Θησεύς

ὁ (singular nominative)
Θησεῦ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Θησέα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Θησέως (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Θησεῖ (singular dative)

Θησεύς, Thēseús


φορά

ἡ τῶν ἄστρων φορά, le mouvement des astres.


Ῥῆνος

ὁ (singular nominative)
Ῥῆνε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ῥῆνον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ῥήνου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ῥήνῳ (singular dative)

Ῥῆνος, Rhênos


ταῦρος

De l’indo-européen commun *táwros qui a également donné taurus en latin, tur (« bovin ») en tchèque, тур, tur (« auroch ») en russe et stēor en anglo-saxon (→ voir steer en anglais moderne).

Le sens étymologique parait être « gros bovin (mâle), bœuf gras » ; il est employé de façon adjectivale dans ταῦρος βοῦς, taûros boûs. De là les sens de « chose enflée, ronde, turgescente, etc. » ; voir τυρός, tyrós (« fromage ») et βούτυρον, boútyron (« beurre, gras de bovin »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ταῦροι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ταύρω (dual nominative)
ταῦρε (singular vocative)
ταῦροι (singular vocative)
ταύρω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ταῦρον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ταύρους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ταύρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ταύρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ταύρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ταύροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ταύρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ταύροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ταύροιν (dual dative)

ταῦρος, taûros

καὶ Δαμαίῳ μιν θύων ταῦρον ἀργάεντα πατρὶ δεῖξον

Phallus, mont de Vénus, parties génitales, fesses.


ἡφαιστεῖον

Dérivé de Ἥφαιστος, Hḗphaistos (« Héphaïstos »), avec le suffixe -εῖον, -eîon.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἡφαιστεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἡφαιστείω (dual nominative)
ἡφαιστεῖα (singular vocative)
ἡφαιστείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἡφαιστεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἡφαιστείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἡφαιστείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἡφαιστείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἡφαιστείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἡφαιστείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἡφαιστείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἡφαιστείοιν (dual dative)

ἡφαιστεῖον, hēphaisteîon


Μίνως

Apparenté à man (« homme ») selon Pokorny ^([1]), à Ménélas.

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Μίνων (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Μίνωος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Μίνῳ (singular dative)

Μίνως, Mínōs


θέμα

De τίθημι títhêmi (« poser, placer »), apparenté à θησαυρός, θήκη, θῆμα qui lui sont partiellement synonymes.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
θέματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θέματε (dual nominative)
θέματα (singular vocative)
θέματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
θέματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θέματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
θέματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θεμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θεμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
θέματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
θέμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θεμάτοιν (dual dative)

Dépôt, ce qui est placé, posé ou déposé. Endroit où l’on pose ou place quelque chose.

Thème d’une discussion, d’un argument.
Prémisse, proposition.

Décan, position des astres dans le ciel au moment de la naissance.

Thème d’une discussion, d’un argument.
Cause judiciaire, cas.

Radical, élément primaire d’une forme grammaticale.


ὄψ

(Nom commun 1) Du proto-grec *wókʷs lui-même issu de l’indo-européen commun *wṓkʷs. Apparenté au latin vox.

(Nom commun 2) Du proto-grec *ókʷs lui-même issu de l’indo-européen commun *h₃ókʷs. Apparenté au latin oculus.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὄπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὄπε (dual nominative)
ὄπες (singular vocative)
ὄπε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ὄπα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὄπας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὄπε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὀπός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὀπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὀποῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὀπί (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὀψί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὀποῖν (dual dative)


στιγμή

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
στιγμαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
στιγμά (dual nominative)
στιγμαί (singular vocative)
στιγμά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
στιγμήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
στιγμάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
στιγμά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
στιγμῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
στιγμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
στιγμαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
στιγμῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
στιγμαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
στιγμαῖν (dual dative)

στιγμή, stigmḗ


Εἰρήνη

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Εἰρήνην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Εἰρήνης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Εἰρήνῃ (singular dative)

Εἰρήνη, Eirḗnē


Ἥβη

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἥβην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἥβης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἥβῃ (singular dative)


Ἄρης

Ce nom est traditionnellement relié à ἀρή, arḗ. Il existe plusieurs théories sur l’origine du nom. D’après Cox, repris par d’autres auteurs, la racine du mot se retrouve en sanskrit et est commune à celle du dieu latin Mars et du dieu indien Maruts, divinité de la tempête. Max Müller considère également que la racine indo-européenne *Mar présente en sanskrit est commune à Mars et Arès. Julius Pokorny en fait lui un emprunt à la mythologie hittite (tout comme le mythe d’Atlas ; voyez Ἄτλας) et rapproche le mot de ὄρνις, órnis dont le sens initial est « aigle : oiseau royal, oiseau de proie ».

ὁ (singular nominative)
Ἄρες (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἄρη (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἄρεως (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἄρει (singular dative)
Ἄρευς


Ἡρακλῆς

Composé de Ἥρα, Hḗra (« Héra ») et de κλέος, kléos (« gloire »), littéralement « gloire d’Héra ».

ὁ (singular nominative)
Ἡράκλεις (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἡρακλέα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἡρακλέους (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἡρακλεῖ (singular dative)
Ἡρακλέης

Ἡρακλῆς, Hēraklês


σκῆπτρον

De σκήπτω, skếptô (« soutenir », « étayer »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σκῆπτρα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σκήπτρω (dual nominative)
σκῆπτρα (singular vocative)
σκήπτρω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σκῆπτρα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σκήπτρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σκήπτρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σκήπτρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σκήπτροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σκήπτρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σκήπτροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σκήπτροιν (dual dative)

σκῆπτρον, skễptron

Bâton de soutien, étai, bâton de voyageur, de mendiant.

Bâton de commandement.
Bâton de chef, sceptre.

Bâton de commandement.
Bâton de prêtre ou de devin.

Bâton d’ambassadeur ou d’orateur, dans les assemblées aux temps héroïques.


ταπεινοφροσύνη

Motdérivé de ταπεινόφρων, tapeinóphrôn (« humble d’esprit »), avec le suffixe -σύνη, -súnê.

ταπεινοφροσύνη, tapeinophrosúnê


Ἀμφιτρύων

Composé de ἀμφί, amphí et de τρύω, trýō ; comparer avec ἀμφιτρής (« troué »).

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Ἀμφιτρύωνα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀμφιτρύωνος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀμφιτρύωνι (singular dative)

Ἀμφιτρύων, Amphitrýōn


φύλαξ

Déverbal de φυλάσσω, phulássô (« garder »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
φύλακες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φύλακε (dual nominative)
φύλακες (singular vocative)
φύλακε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
φύλακα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
φύλακας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φύλακε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
φύλακος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φυλάκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φυλάκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
φύλακι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
φύλαξι (plural dative)
φύλαξιν (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φυλάκοιν (dual dative)

φύλαξ, phúlax

φύλακες τοῦ σώματος


Ὧρος

(Siècle à préciser) De l’égyptien ancien 𓅃, Ḥr.

ὁ (singular nominative)
Ὧρε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ὧρον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ὥρου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ὥρῳ (singular dative)


Ὄσιρις

ὁ (singular nominative)
Ὄσιρι (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ὀσίριδα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ὀσίριδος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ὀσίριδι (singular dative)

Ὄσιρις, Ósiris


λαός

De l’indo-européen commun *leh₂wos (« peuple »). Peut-être apparenté à λύω, lúō (« délier, séparer ») avec la même motivation sémantique qui donne δῆμος, dêmos (« peuple »).

Émile Benveniste constate que si les termes λαός et δῆμος cohabitent dans l’Iliade, une étude de la répartition de ces termes amène à la conclusion que λαός doit être rattaché à la période achéenne de la Grèce, et δῆμος à la période dorienne. Par exemple, le titre ποιμήν λαῶν, donné 44 fois dans l’Iliade, ne s’adresse principalement qu’à des héros d’origine thessalienne, pour les Grecs, et d’origine phrygienne, pour les Troyens (d’après la tradition, les Phrygiens sont originaires de Thrace).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λαοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λαώ (dual nominative)
λαέ (singular vocative)
λαοί (singular vocative)
λαώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λαόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λαούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λαώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λαοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λαῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λαοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λαῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λαοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λαοῖν (dual dative)
λεώς
ληός

Peuple (en tant que réunion de personnes).

ποιμήν λαῶν

Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
ἦ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ
τοιοῦδ’, οἷος ὅδ’ ἐστί, θεοῖσ’ ἐναλίγκιος αὐδήν.
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημιτέλοςχαριέστερον εἶναι
ἢ ὅτ’ ἐϋφροσύνη μὲν ἔχῃ κάτα δῆμον ἅπαντα,
δαιτυμόνες δ’ ἀνὰ δώματ’ ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ
ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι
σίτου καὶ κρειῶν, μέθυ δ’ ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων
οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσι·

– Roi Alkinoos, le plus illustre de tout le peuple, il est doux d’écouter un aoide tel que celui-ci, semblable aux dieux par la voix. Je ne pense pas que rien soit plus agréable. La joie saisit tout ce peuple, et tes convives, assis en rang dans ta demeure, écoutent l’aoide. Et les tables sont chargées de pain et de chairs, et l’échanson, puisant le vin dans le kratère, en remplit les coupes et le distribue. — (traduction)

Ἀχαιῶν λαός


Ἀρχιμήδης

Dérivé de μήδεα, mḗdea, avec le préfixe ἀρχι-, arkhi- et le suffixe -ης, -ēs

ὁ (singular nominative)
Ἀρχιμῆδες (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀρχιμήδη (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀρχιμήδους (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀρχιμήδει (singular dative)

Ἀρχιμήδης, Arkhimḗdēs


μαλακία

Motdérivé de μαλακός, malakós (« mou »), avec le suffixe -ία, -ía.

μαλακία, malakía

Mollesse, délicatesse, caractère efféminé.


κόσμημα

Motdérivé de κοσμέω, kosméô, avec le suffixe -μα, -ma.

κόσμημα, kosmêma


μήνη

De l’indo-européen commun *mḗh₁n̥s qui l’apparente au latin mensis.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μῆναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μήνα (dual nominative)
μῆναι (singular vocative)
μήνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
μήνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μήνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μήνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μήνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μηνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μήναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μήνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μήναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μήναιν (dual dative)


διάστημα

Apparenté à σύστημα, sústêma (« système »),dérivé de διαστῆναι, diastênai, avec le suffixe -μα, -ma.

διάστημα, diástêma


διαδοχή

διαδοχή, diadokhê


παράλογος

Motcomposé de παρά, pará (« à côté de ») et de λόγος, logós (« raison »).

παράλογος, parálogos


παράλογος

παράλογος, parálogos

ἐν τοῖς ἀνθρωπείοις παραλόγοις, erreur que font les hommes.


Ἀφροδίτη

De ἀφρός, aphrós (« écume »), à prendre dans un sens fertile ^([1]) : la déesse naît de l’écume de la mer certes, mais dont le mythe nous dit qu’elle provient du sexe d’Ouranos, castré par son fils Cronos et jeté à la mer : « tout autour, une blanche écume [le sperme] sortait du membre divin. De cette écume une fille se forma. » — (Hésiode)

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἀφροδίτην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀφροδίτης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀφροδίτῃ (singular dative)
Ἀφοροδίτα
Ἀφορδίτα
Ἀφροδίτα
Ἀφρόδιτα

Ἀφροδίτη, Aphrodítē

Aphrodite, déesse de l’amour et de la fertilité.


Δημήτηρ

De γῆ μήτηρ, gê mḗtēr (« terre-mère ») ou de *Δημομήτηρ, Dēmomḗtēr (« mère de la terre »), de δῆμος, dêmos (« terre, pays »).

ἡ (singular nominative)
Δήμητερ (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Δήμητρα (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Δήμητρος (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Δήμητρι (singular dative)
Δαμάτηρ
Δημήτρα
Δωμάτηρ

Δημήτηρ, Dēmḗtēr


μά

Par. (Particule interjective.) (gouverne l’accusatif)

Μὰ τὸν Ἀπόλλωνα/ᾍδην/Δία/Αἴολον/Ποσειδῶνα

Μὰ τὴν Ἀθηνᾶν/Ἀφροδίτην/Δήμητρα/Ἥϐην/Ἥραν


Μαρία

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Μαρίαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Μαρίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Μαρίᾳ (singular dative)

Μαρία, María


κηδεία

Motdérivé de κηδεύω, kêdeúô (« se marier, épouser »), avec le suffixe -ία, -ía, le sens de « funérailles » tient de κῆδος, kêdos (« soin, souci [porté aux morts] »).

κηδεία, kêdeía


ὑποκριτής

Motdérivé de ὑποκρίνομαι, hupokrínomai (« répondre, jouer une pièce »), avec le suffixe -τής, -tếs.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὑποκριταί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὑποκριτά (dual nominative)
ὑποκριτά (singular vocative)
ὑποκριταί (singular vocative)
ὑποκριτά (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὑποκριτήν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὑποκριτάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὑποκριτά (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὑποκριτοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὑποκριτῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὑποκριταῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὑποκριτῇ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὑποκριταῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὑποκριταῖν (dual dative)

ὑποκριτής, hupokritếs

Celui qui donne une réponse.
Interprète d’un songe.

Celui qui donne une réponse.
Devin, prophète.

Acteur, comédien.
Toute personne qui récite ou déclame.


ἔρως

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἔρωτες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἔρωτε (dual nominative)
ἔρω (singular vocative)
ἔρωτες (singular vocative)
ἔρωτε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἔρωτα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἔρωτας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἔρωτε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἔρωτος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐρώτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐρώτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἔρωτι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἔρωσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐρώτοιν (dual dative)
ἔρος (poetic)


Ἠώς

De ἠώς, ēṓs (« aurore »), par antonomase.

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἠῶ – Ἠοῦν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἠοῦς (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἠοῖ (singular dative)
Αὔως
Ἀώς
Ἕως

ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς


Πάν

D’étymologie incertaine. Selon Bailly, le mot s’apparente peut-être au sanskrit पूषन्, pūṣan, d’une racine indo-européenne *peh₂-.

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Πᾶνα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Πανός (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Πανί (singular dative)


ἐργαλεῖον

→ voir ἔργον.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἐργαλεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐργαλείω (dual nominative)
ἐργαλεῖα (singular vocative)
ἐργαλείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἐργαλεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐργαλείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐργαλείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐργαλείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐργαλείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐργαλείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐργαλείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐργαλείοιν (dual dative)

ἐργαλεῖον, ergaleîon


ἔρωτι

ἔρωτι, érōti


ἔρωτας

ἔρωτας, érōtas


Ἄρτεμις

Étymologie obscure. Voir ἀρτεμής, artemḗs (« sain et sauf »).

ἡ (singular nominative)
Ἄρτεμι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Ἀρτέμιδα – Ἄρτεμιν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀρτέμιδος (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀρτέμιδι (singular dative)
Ἄρταμις

Ἄρτεμις, Ártemis


συγγένεια

Motdérivé de συγγενής, sungenês (« parent »), avec le suffixe -ια, -ia.

συγγένεια, sungéneia


προβληματικός

Motdérivé de πρόβλημα, avec le suffixe -ικός, -ikós.

προβληματικός, problêmatikós


Ἀριάδνη

Dérivé de ἀδνός, adnós (« pur »), avec le préfixe ἀρι-, ari-.

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἀριάδνην (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀριάδνης (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀριάδνῃ (singular dative)

Ἀριάδνη, Ariádnē


ῥήγνυμι

De l’indo-européen commun *wreh₁ǵ-, apparenté au slavon рѣзати, rězati (« couper »). Comparez avec le latin frango de l’indo-européen commun *bhreg-.

ῥηγνύω
ῥήσσω
ῥήττω

ῥήγνυμι, rhếgnymi

Briser, casser, rompre, fracturer, fracasser.

ῥήξασθαι φάλαγγας, στίχας

ῥῆξαι φωνήν

δακρύων ῥήξασανάματα


οὖτις

Οὖτις με κτείνει.

Personne me tue. ("Personne ne me tue", en fait. οὖτις n'est pas "quelqu'un", il est même le contraire de quelqu'un. "Pas quelqu'un". ) En Anglais,cela donnerait "nobody", tandis qu'en Français, "quelqu'un" pourrait mieux se traduire "body" (anybody).


μήνυμα

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
μηνύματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μηνύματε (dual nominative)
μηνύματα (singular vocative)
μηνύματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
μηνύματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μηνύματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μηνύματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μηνυμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μηνυμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μηνύματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μηνύμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μηνυμάτοιν (dual dative)

μήνυμα, mếnuma


θεία

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
θειαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θειαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
θείαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
θείας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
θείας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θεῖῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θείαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
θείᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
θείαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θείαιν (dual dative)
θεῖος (masculine)


παραδοχή

Déverbal de παραδέχομαι, paradekhomai ; voir δοχή, dokhê.

παραδοχή, paradokhê

Réception, action de recevoir ; chose reçue et transmise.


σημασία

σημασία, sêmasía


κολοσσός

Apparentés à κολοφών, kolophôn (« sommet ») ; comparer avec le latin cel-sus (« élevé, élancé, haut, grand »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κολοσσοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κολοσσώ (dual nominative)
κολοσσέ (singular vocative)
κολοσσοί (singular vocative)
κολοσσώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κολοσσόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κολοσσούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κολοσσώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κολοσσοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κολοσσῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κολοσσοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κολοσσῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κολοσσοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κολοσσοῖν (dual dative)
κολοττός

κολοσσός, kolossós


διχόνοια

Motdérivé de διχόνοος, dikhónoos (« d’esprit double »), avec le suffixe -ια, -ia.

διχόνοια, dikhónoia


διασκευή

Motcomposé de διά, diá et de σκευή, skeuê (« équipement »).

διασκευή, diaskeuê


τέτταρες

τέτταρες, téttares


Ἀλκάθοος

Composé de ἀλκή, alkḗ (« force ») et de θοός, thoós (« rapide »).

ὁ (singular nominative)
Ἀλκάθοε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀλκάθοον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀλκάθοου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀλκάθοῳ (singular dative)

Ἀλκάθοος, Alkáthoos


χρέος

De χράομαι, χρή ; voir χρεών.

χρέος, khréos

χρεῖος ἀποστήσασθαι, χρέος ἀποδιδόναι

ἑὸν αὐτοῦ χρεῖος

Chose dont on se charge, office, charge, devoir.

τί δὲ τοῦδ᾽ ἔχει πλέκους χρέος


βιογραφία

Motcomposé de βίος, bíos (« vie ») et de γραφία, graphía (« écriture »). référence nécessaire (pourquoi ? résoudre le problème)

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
βιογραφιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βιογραφιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
βιογραφίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
βιογραφίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
βιογραφίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βιογραφίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
βιογραφίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
βιογραφίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βιογραφίαιν (dual dative)

βιογραφία, biographía


σύνταγμα

Motdérivé de συντάσσω, suntássô (« ordonner, arranger, organiser »), avec le suffixe -μα, -ma, voir τάγμα.

σύνταγμα, súntagma


ὦμος

De l’indo-européen commun *h₁omh₁sos qui a également donné अंस áṃsa en sanskrit, umerus en latin, ուս us en arménien ancien, et 𐌰𐌼𐍃 ams en gotique.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὦμοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὤμω (dual nominative)
ὦμε (singular vocative)
ὦμοι (singular vocative)
ὤμω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὦμον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὤμους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὤμω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὤμου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὤμων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὤμοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὤμῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὤμοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὤμοιν (dual dative)

πρῶτον μὲν ξίφος ὀξὺ περὶ στιβαροῖς βάλετ' ὤμοις,
ἀμφὶ δὲ χλαῖναν ἐέσσατ', ἀλεξάνεμον μάλα πυκνήν,
ἂν δὲ νάκην ἕλετ' αἰγὸς ἐϋτρεφέος μεγάλοιο,
εἵλετο δ' ὀξὺν ἄκοντα, κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν.

Et, d’abord, Eumaios mit une épée aiguë autour de ses robustes épaules ; puis, il se couvrit d’un épais manteau qui garantissait du vent : et il prit aussi la peau d’une grande chèvre, et il saisit une lance aiguë pour se défendre des chiens et des hommes


πολίτευμα

Motdérivé de πολιτεύω, politeúô (« gouverner »), avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
πολίτευματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πολίτευματε (dual nominative)
πολίτευματα (singular vocative)
πολίτευματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
πολίτευματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πολίτευματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πολίτευματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πολίτευμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πολίτευμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πολίτευματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πολίτευμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πολίτευμάτοιν (dual dative)

πολίτευμα, políteuma

Gouvernement, administration, politique menée.

ἔν τε τοῖς κατὰ τὴν πόλιν πολιτεύμασι καὶ ἐν τοῖς Ἑλληνικοῖς


λαϊκός

Dérivé de λαός, laós (« peuple »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

λαϊκός, laïkós


προσβολή

προσβολή, prosbolê

προσβολὴν ἔχειν τῆς Σικελίας