κέρας

De l’indo-européen commun *ḱer- qui a également donné cervus en latin et शिरस्, śiras en sanskrit.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
κέρατᾰ (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κέρατε (dual nominative)
κέρατᾰ (singular vocative)
κέρατε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
κέρατᾰ (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κέρατε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κέρατος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κεράτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κεράτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κέρατῐ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κέρᾰσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κεράτοιν (dual dative)

Corne d’un animal.
Corne, instrument à vent.


μουσική

(Par ellipse) Ellipse de μουσική τέχνη. Féminin substantivé, sous-entendant τέχνη, tékhnê (« art »), de μουσικός, mousikós (« des Muses »).

μουσική, mousikê


λύρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
λύραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λύραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
λύραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
λύρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
λύρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λυρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λύραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
λύρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
λύραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λύραιν (dual dative)

κέλαδος ἑπτατόνου λύρας


συμφωνία

Motdérivé de σύμφωνος, súmphonos, avec le suffixe -ία, -ía.

συμφωνία, sumphônía


ᾠδή

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ᾠδαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ᾠδά (dual nominative)
ᾠδαί (singular vocative)
ᾠδά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ᾠδήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ᾠδάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ᾠδά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ᾠδῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ᾠδῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ᾠδαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ᾠδῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ᾠδαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ᾠδαῖν (dual dative)

*\ɔːi̯.dɛ̌ː\

La première lettre possède un iota souscrit (ᾠ) que l’on écrit exceptionnellement à côté (iota adscrit) (ὠι), par exemple lorsque le mot s’écrit avec des majuscules : ΩΙΔΗ.


τόνος

De τείνω, teínô (« tendre »), apparenté à tenor en latin.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τόνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τόνω (dual nominative)
τόνε (singular vocative)
τόνοι (singular vocative)
τόνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τόνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
τόνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τόνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τόνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τόνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τόνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τόνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τόνοιν (dual dative)

τόνος, tónos

Action de tendre.
Mode. Ton (aigu ou grave).


νόμος

Déverbal de νέμω (« diviser, partager »), doublet lexical de νομός (« portion, part »), le partage, la division impliquant une idée d'ordre, puis de loi → voir ratio (« ration, raison ») et lex (« loi »), déverbal de legere (« choisir, prendre à part, trier ») en latin. Voir aussi νέμεσις.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
νόμοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
νόμω (dual nominative)
νόμε (singular vocative)
νόμοι (singular vocative)
νόμω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
νόμον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
νόμους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
νόμω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
νόμου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
νόμων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
νόμοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
νόμῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
νόμοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
νόμοιν (dual dative)

νόμος, nómos

Opinion générale. Maxime. Règle de conduite.


τρόπος

Tour, manière, façon, mode, attitude.
Mode, ton.


χρῶμα

Déverbal en -μα, de χράω, khráō (« frapper ») → voir pellis et pello, « peau, frapper » en latin, krôma est passé au sens de « couleur » à partir de « peau, teint, carnation » ^([1]).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
χρώματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χρώματε (dual nominative)
χρώματα (singular vocative)
χρώματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
χρώματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χρώματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χρώματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χρωμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χρωμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χρώματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χρώμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χρωμάτοιν (dual dative)

χρῶμα, khrôma

Couleur du corps, de la peau, carnation.


ᾠδεῖον

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ᾠδεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ᾠδείω (dual nominative)
ᾠδεῖα (singular vocative)
ᾠδείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ᾠδεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ᾠδείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ᾠδείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ᾠδείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ᾠδείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ᾠδείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ᾠδείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ᾠδείοιν (dual dative)

ᾠδεῖον, ôideîon


μελῳδία

Motdérivé de μελῳδός, melôidós (« mélodieux »), avec le suffixe -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μελῳδιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μελῳδιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
μελῳδίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μελῳδίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μελῳδίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μελῳδίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μελῳδίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μελῳδίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μελῳδίαιν (dual dative)

μελῳδία, melôidía


ἀοιδός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἀοιδοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀοιδώ (dual nominative)
ἀοιδέ (singular vocative)
ἀοιδοί (singular vocative)
ἀοιδώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἀοιδόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀοιδούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀοιδώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀοιδοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀοιδῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀοιδοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀοιδῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀοιδοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀοιδοῖν (dual dative)

ἀοιδός, aoidós

«Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
ἦ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ
τοιοῦδ’, οἷος ὅδ’ ἐστί, θεοῖσ’ ἐναλίγκιος αὐδήν.
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἶναι
ἢ ὅτ’ ἐϋφροσύνη μὲν ἔχῃ κάτα δῆμον ἅπαντα,
δαιτυμόνες δ’ ἀνὰ δώματ’ ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ
ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι
σίτου καὶ κρειῶν, μέθυ δ’ ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων
οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσι·
τοῦτό τί μοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι.

– Roi Alkinoos, le plus illustre de tout le peuple, il est doux d’écouter un aoide tel que celui-ci, semblable aux dieux par la voix. Je ne pense pas que rien soit plus agréable. La joie saisit tout ce peuple, et tes convives, assis en rang dans ta demeure, écoutent l’aoide. Et les tables sont chargées de pain et de chairs, et l’échanson, puisant le vin dans le kratère, en remplit les coupes et le distribue. — (traduction)


σῦριγξ

Avec le sens de « tube, creux », apparenté à σῆραγξ, sêranx (« cave »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σύριγγες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σύριγγε (dual nominative)
σύριγγες (singular vocative)
σύριγγε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σύριγγα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σύριγγας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σύριγγε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σύριγγος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
συρίγγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
συρίγγοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σύριγγι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σύριγξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
συρίγγοιν (dual dative)

σῦριγξ, sŷrinx


ἁρμονία

Sens d'adéquation (anglais fitness), apparenté à ou dérivé de ἁρμόζω, harmozō (« (bien) aller ensemble, joindre, unir »), comparer avec le latin sermo qui a, pour sa part, évolué de « action de serrer » vers « ton de la conversation, sermon ».

ἁρμονία, harmonía


ἄσκαυλος

De ἀσκός, askós (« outre ») et αὐλός, aulós (« flute », « sifflet », « tube »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἄσκαυλοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀσκαύλω (dual nominative)
ἄσκαυλε (singular vocative)
ἄσκαυλοι (singular vocative)
ἀσκαύλω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἄσκαυλον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀσκαύλους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀσκαύλω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀσκαύλου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀσκαύλων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀσκαύλοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀσκαύλῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀσκαύλοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀσκαύλοιν (dual dative)

ἄσκαυλος, áskaulos


κιθάρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κιθαραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κιθαραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
κιθάραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κιθάρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κιθάρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κιθάραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κιθάρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κιθάραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κιθάραιν (dual dative)

κιθάρα, kithára


αὐλητής

Motdérivé de αὐλέω, auléô (« jouer de la flute »), avec le suffixe -τής, -sis.

αὐλητής, aulêtês


αὐλός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
αὐλοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
αὐλώ (dual nominative)
αὐλέ (singular vocative)
αὐλοί (singular vocative)
αὐλώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
αὐλόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
αὐλούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
αὐλώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
αὐλοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
αὐλῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
αὐλοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
αὐλῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
αὐλοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
αὐλοῖν (dual dative)

αὐλός, aulós


προσῳδία

Motdérivé de προσῳδός, prosōidós (« chantant bien »), avec le suffixe -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
προσῳδίαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
προσῳδίαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
προσῳδίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
προσῳδίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
προσῳδίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
προσῳδιῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
προσῳδίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
προσῳδίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
προσῳδίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
προσῳδίαιν (dual dative)

Chant d’accord avec.
Chant pour accompagner la lyre.


τονικός

Motdérivé de τόνος, tónos (« corde, ton »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

τονικός, tonikós

Tonique en parlant de la gamme musicale.

τὸ τονικὸνχρῶμα


χέλυς

Apparenté au tchèque želva, de l’indo-européen commun *ghelu- (« tortue »).

χέλυς, khélys

Lyre (les plus anciennes lyres avaient une carapace de tortue comme caisse de résonnance).


σκόλιον

Neutre substantivé de σκολιός, skoliós (« courbe, rond »).


ψάλλω

ψάλλω, psállô

Toucher ou frapper des cordes, faire vibrer un instrument musical d’une façon douce.


ὁμόφωνος

Motcomposé de ὁμός, homós (« même ») et de φωνή, phônê (« son, voix »).


ὁμοφωνία

Motdérivé de ὁμόφωνος, homophonos, avec le suffixe -ία, -ía.


μελογραφία

Motdérivé de μελογράφος, melográphos (« écrivain de chansons »), avec le suffixe -ία, -ía.

μελογραφία, melographía


αὐλητήρ

αὐλητήρ, aulêtêr


δίεσις

Motdérivé de διίημι, diíêmi (« conduire »), avec le suffixe -σις, -sis.

δίεσις, díesis


ἁρμόζω

Apparenté à ἄρω, árô (« lier »),dérivé de ἁρμός, armós (« joint »), avec le suffixe -άζω, -ázô.

ἁρμόζω, harmózô

Composer selon les lois de l’harmonie, accorder un instrument.

ἡρμοσμένος, accordé, en harmonie.


παραπαίω

Motcomposé de παρά, pará et de παίω, paíô.

παραπαίω, parapaíô


μάγαδις

μάγαδις, mágadis


μαγάς

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μαγάδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μαγάδε (dual nominative)
μαγάδες (singular vocative)
μαγάδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
μαγάδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μαγάδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μαγάδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μαγάδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μαγάδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μαγάδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μαγάδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μαγάσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μαγάδοιν (dual dative)

μαγάς, magás

Bras de la cithare sur lequel sont tendues les cordes.


πηκτίς

Motdérivé de πηκτός, pêktós, avec le suffixe -ίς, -ís.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πηκτίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πηκτίδε (dual nominative)
πηκτί (singular vocative)
πηκτίδες (singular vocative)
πηκτίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πηκτίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πηκτίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πηκτίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πηκτίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πηκτίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πηκτίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πηκτίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πηκτίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πηκτίδοιν (dual dative)

πηκτίς, pêktís


πανδοῦρα

Étymologie obscure :
:# emprunt au substrat pré-grec ;
:# peut-être lecomposé de πᾶς, pâs (« tout ») et de δοῦρα, doûra (« bois »), littéralement « [luth] tout en bois », par opposition à λύρα, lúra (« lyre ») fait d’une carapace de tortue ; δοῦρα est une variante de δοῦρα de δόρυ, dóru. Comparer avec l’étymologie de luth issu, via l’espagnol, de l’arabe عُودٌ (3ûdũ) (ici, « oud ») à la forme définie (العُودُ (el_3ûdu)).

πανδοῦρα, pandoûra


διάτονος

De διατείνω, diateínô ; voir τόνος, tónos (« ton »).

διάτονος, diátonos


σύντονος

Déverbal de συντείνω, sunteínô ; voir τόνος, tónos.

σύντονος, súntonos


ᾆσμα

Motdérivé de ἀείδω, aeídô (« chanter »), avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ᾆσματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ᾆσματε (dual nominative)
ᾆσματα (singular vocative)
ᾆσματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ᾆσματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ᾆσματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ᾆσματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ᾆσμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ᾆσμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ᾆσματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ᾆσμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ᾆσμάτοιν (dual dative)


μελοποιία

Motcomposé de μέλος, mélos (« chant, air ») et de ποιέω, poiëô (« faire »).

μελοποιία, melopoiía


μόναυλος

Motcomposé de μόνος, mónos (« unique ») et de αὐλός, aulós (« flute »).

μόναυλος, mónaulos


μοναυλέω

μοναυλέω, monauléô


μοναυλία

(Nom 1)Composé de μόνος, mónos et de αὐλή, aulê, littéralement « (vie) seul à la maison ».

(Nom 2)Dérivé de μόναυλος, mónaulos (« flutiste »), avec le suffixe -ία, -ía.

μοναυλία, monaulía


μονῳδία

Motdérivé de μονῳδός, monôdós (« soliste »), avec le suffixe -ία, -ía.

μονῳδία, monôdía

Monodie, chant solo, par opposition aux chants du chœur.


σείστρον

σείστρον, seístron


σεῖστρον

Motdérivé de σείω, seíô (« secouer »), avec le suffixe -τρον, -tron.

σεῖστρον, seístron


ἀπῳδός

Motcomposé de ἀπό, apó (« hors de »), ᾠδή, ôidế (« ode, chant ») et -ος, -os.

ἀπῳδός, apôidós


σαλπίζω

Verbedérivé de σάλπη, sálpê, avec le suffixe -ίζω, -ízô.

σαλπίζω, salpízô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -

καὶ ἐγένετο μία φωνὴ ἐν τῷ σαλπίζειν καὶ ἐν τῷ ψαλτῳδεῖν καὶ ἐν τῷ ἀναφωνεῖν φωνῇ μιᾷ τοῦ ἐξομολογεῖσθαι καὶ αἰνεῖν τῷ Κυρίῳ~ καὶ ὕψωσαν φωνὴν ἐν σάλπιγξι καὶ ἐν κυμβάλοις καὶ ἐν ὀργάνοις τῶν ᾠδῶν καὶ ἔλεγον· ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθόν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. καὶ ὁ οἶκος ἐνεπλήσθη νεφέλης δόξης Κυρίου

Tous chantant donc en un même temps avec des trompettes, des voix, des timbales, des orgues, et diverses autres sortes d’instruments de musique, et faisant retentir leur voix fort haut, ce bruit s’entendait de bien loin. Et quand ils eurent commencé à louer le Seigneur, et à entonner ce cantique, Rendez gloire au Seigneur, parce qu’il est bon, et parce que sa miséricorde est éternelle ; la maison de Dieu fut remplie d’une nuée — (traduction)


προῳδός

Motcomposé de πρό, pró (« avant ») et de ᾠδή, ôidê (« chant »).

προῳδός, proôidos


προᾴδω

Verbecomposé de πρό, pró (« avant ») et de ᾄδω, áidô (« chanter »).

προᾴδω, proáidô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


προαύλιον

Apparenté à προαυλέω, proauléô (« jouer un prélude à la flute »).

προαύλιον, proaúlion


προαυλέω

Verbecomposé de πρό, pró (« avant ») et de αὐλέω, auléô (« jouer de la flute »).

προαυλέω, proauléô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


αὐλέω

αὐλέω, auléô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


σαμβύκη

De l’araméen biblique סַבְּכָא, sabbəḵā (« lyre »).

Sambuque, sorte de harpe en forme de triangle.


δίαυλος

(Double flûte)Composé de δίς, dís (« double ») et de αὐλός, aulós (« flûte »).

(Double stade)Composé de δίς, dís (« double ») et de αὐλή, aulê (« cour, endroit clos »).


συνθέτης

Déverbal de συντίθημι, suntíthemi (« composer, mettre ensemble »).

συνθέτης, sunthétês


κιθαριστής

Motdérivé de κιθαρίζω, kitharízô (« jouer de la cithare »), avec le suffixe -τής, -tês.

κιθαρίστρια (feminine)

κιθαριστής, kitharistês

τοίη Μουσάων ἱερὴ δόσις ἀνθρώποισιν.
ἐκ γάρ τοι Μουσέων καὶ ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος
ἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθόνα καὶ κιθαρισταί,
ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες· ὃ δ᾽ὄλβιος, ὅν τινα Μοῦσαι
φίλωνται· γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.

Tels sont pour les humains les célestes présents des Muses. Des Muses et d’Apollon viennent les poètes, les maîtres de la lyre ; de Zeus viennent les rois. Heureux le mortel aimé des Muses ! Une douce voix coule de sa bouche.