πελαργός

De πελός, pelós (« hâlé ») et ἀργός, argós (« blanc ») : « oiseau noir et blanc ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πελαργοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πελαργώ (dual nominative)
πελαργέ (singular vocative)
πελαργοί (singular vocative)
πελαργώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πελαργόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πελαργούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πελαργώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πελαργοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πελαργῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πελαργοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πελαργῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πελαργοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πελαργοῖν (dual dative)

πελαργός, pelargós


σπίνος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σπίνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σπίνω (dual nominative)
σπίνε (singular vocative)
σπίνοι (singular vocative)
σπίνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σπίνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σπίνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σπίνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σπίνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σπίνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σπίνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σπίνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σπίνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σπίνοιν (dual dative)

σπίνος, spínos


κόραξ

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κόρακες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κόρακε (dual nominative)
κόρακες (singular vocative)
κόρακε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κόρακα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κόρακας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κόρακε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κόρακος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κοράκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κοράκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κόρακι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κοράκοιν (dual dative)

κόραξ, kórax


ὄρνις

De l’indo-européen commun *h₃er- qui donne 𐌰𐍂𐌰 ara en gotique, Aar en allemand moderne (« aigle »), orel (« aigle ») en tchèque, որոր oror en armenien.

ὁ/ἡ (singular nominative)
ὄρνῑς (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ὄρνῑθες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὄρνῑθε (dual nominative)
ὄρνῑ (singular vocative)
ὄρνῑθες (singular vocative)
ὄρνῑθε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ὄρνῑν/ὄρνῑθᾰ (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ὄρνῑθας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὄρνῑθε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ὄρνῑθος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὀρνίθων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὀρνίθοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ὄρνῑθῐ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ὄρνῑσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὀρνίθοιν (dual dative)

ὄρνις, órnis


ἱέϱαξ

Croisement avec ἱερός (« sacré ») en attique, en dorien ϝῑαρὸς (ὄρνις) : « oiseau qui va vite », en ionien ἵρηξ, de ἵημι (« mettre en mouvement, hâter »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἱέϱακες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἱέϱακε (dual nominative)
ἱέϱακες (singular vocative)
ἱέϱακε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἱέϱακα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἱέϱακας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἱέϱακε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἱέϱακος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἱεϱάκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἱεϱάκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἱέϱακι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἱεϱάκοιν (dual dative)

ἱέϱαξ, hiérax


τρωγλοδύτης

Composé de τρώγλη, trṓglē (« caverne ») et de δύτης, dýtês (« plongeur [celui qui pénêtre dans] »).

ὁ (singular nominative)
τρωγλοδύτηςης (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τρωγλοδύται (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τρωγλοδύτηςα (dual nominative)
τρωγλοδύτα (singular vocative)
τρωγλοδύται (singular vocative)
τρωγλοδύτηςα (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τρωγλοδύτηςην (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
τρωγλοδύτηςας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τρωγλοδύτηςα (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τρωγλοδύτηςου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τρωγλοδυτῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τρωγλοδύτηςαιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τρωγλοδύτηςῃ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τρωγλοδύτηςαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τρωγλοδύτηςαιν (dual dative)

Troglodyte, passereau de la famille des troglodytidés, qui niche dans le murs et les arbres.


γύψ

Apparenté à γύπη, gýpē (« creux, nid de vautour ») ; voir ce mot pour des explications détaillées sur l’étymon du mot.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γῦπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γῦπε (dual nominative)
γῦπες (singular vocative)
γῦπε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γῦπα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γῦπα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γῦπε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γυπός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γυπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γυποῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γυπί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γυψί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γυποῖν (dual dative)


ἅρπη

Apparenté au latin sarpa (« héron ») pour le sens ornithologique, peut-être sarpio (« tailler »).


χελιδών

Apparenté au latin hirundo, de l’indo-européen commun *ghel- (« crier »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
χελιδόνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χελιδόνε (dual nominative)
χελιδόνες (singular vocative)
χελιδόνε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
χελιδόνα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
χελιδόνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χελιδόνε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
χελιδόνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χελιδόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χελιδόνοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
χελιδόνι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
χελιδόσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χελιδόνοιν (dual dative)

χελιδών, khelidṓn

Μία χελιδὼνἔαρ οὐ ποιεῖ

Une hirondelle ne fait pas le printemps.

Aristote, Éthique à Nicomaque (livre I, chapitre VI, 1098a


ἀλεκτρυών

De ἀλέξω, aléxō (« défendre »), voir ἀλέκτωρ, aléktôr.

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ἀλεκτρυόνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀλεκτρυόνε (dual nominative)
ἀλεκτρυόνες (singular vocative)
ἀλεκτρυόνε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ἀλεκτρυόνα (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ἀλεκτρυόνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀλεκτρυόνε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ἀλεκτρυόνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀλεκτρυόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀλεκτρυόνοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ἀλεκτρυόνι (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ἀλεκτρυόνσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀλεκτρυόνοιν (dual dative)
ἀλεκτρύαινα

ἀλεκτρυών, alektryṓn

Ἰοὺ ἰού·
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον·
ἀπέραντον. Οὐδέποθ᾿ ἡμέρα γενήσεται ;
Καὶ μὴν πάλαι γ᾿ ἀλεκτρυόνος ἤκουσ᾿ ἐγώ.
Οἱ δ᾿ οἰκέται ῥέγκουσιν. Ἀλλ᾿ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.
Ἁπόλοιο δῆτ᾿, ὦ πόλεμε, πολλῶν οὕνεκα,
ὅτ᾿ οὐδὲ κολάσ᾿ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.

Iou ! Iou ! Ô souverain Zeus, quelle chose à n’en pas finir que les nuits ! Le jour ne viendra donc pas ? Et il y a déjà longtemps que j’ai entendu le coq ; et mes esclaves dorment encore. Cela ne serait pas arrivé autrefois. Maudite sois-tu, ô guerre, pour toutes sortes de raisons, mais surtout parce qu’il ne m’est pas permis de châtier mes esclaves !


περιστερά

Du sémitique perah Istar (« oiseau d’Ishtar »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
περιστεραί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
περιστεραί (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
περιστεράν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
περιστεράς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
περιστερᾶς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
περιστερῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
περιστεραῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
περιστερᾷ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
περιστεραῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
περιστεραῖν (dual dative)

περιστερά, peristerá


γέρανος

Apparenté au latin grus (« grue »), à l’anglais crane.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
γέρανοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γεράνω (dual nominative)
γέρανε (singular vocative)
γέρανοι (singular vocative)
γεράνω (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
γέρανον (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
γεράνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γεράνω (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
γεράνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γεράνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γεράνοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
γεράνῳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
γεράνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γεράνοιν (dual dative)

γέρανος, géranos


οἰωνός

Il est pour *αἰωνός, de l’indo-européen commun *au̯ei- qui donne le latin avis (« oiseau, présage »).

Dérivé de οἶος, oîos (« seul »), parce que ces oiseaux volent seuls → voir sanglier ; construit comme κοινωνός, koinônós (« compagnon ») sur κοινός, koinós (« commun »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
οἰωνοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
οἰωνώ (dual nominative)
οἰωνέ (singular vocative)
οἰωνοί (singular vocative)
οἰωνώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
οἰωνόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
οἰωνούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
οἰωνώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
οἰωνοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
οἰωνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
οἰωνοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
οἰωνῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
οἰωνοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
οἰωνοῖν (dual dative)

οἰωνός, oiônós

Oiseau de proie, rapace, grand oiseau, aigle ou vautour, par opposition à ὄρνις, órnis (« simple oiseau »).


ἶβις

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἴβιδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἴβιδε (dual nominative)
ἴβιδες (singular vocative)
ἴβιδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἴβιδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἴβιδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἴβιδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἴβιδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἰβίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἰβίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἴβιδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἴβισι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἰβίδοιν (dual dative)


ἱέραξ

Apparenté à ἱερός, hierós (« vif »), au latin ira (« emportement, colère »), l’idée sous-jacente étant celle d’oiseau vif, rapide (→ voir accipiter en latin).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἱέρακες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἱέρακε (dual nominative)
ἱέρακες (singular vocative)
ἱέρακε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἱέρακα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἱέρακας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἱέρακε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἱέρακος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἱεράκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἱεράκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἱέρακι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἱεράκοιν (dual dative)

ἱέραξ, hiérax


πέρδιξ

Peut-être de πέρδομαι, pérdomai (« péter »).

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
πέρδικες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πέρδικε (dual nominative)
πέρδικες (singular vocative)
πέρδικε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
πέρδικᾰ (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
πέρδικᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πέρδικε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
πέρδικος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
περδίκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
περδίκοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
πέρδικῐ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
πέρδικῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
περδίκοιν (dual dative)

πέρδιξ, pérdix

ἔοικε δὲ συμπτώματι, καθάπερ ὅπου ἂν ᾖ κοχλίας, σῦς οὐκ ἔστιν οὐδὲ πέρδιξ· κατεσθίουσι γὰρ ἄμφω τοὺς κοχλίας

On sait naturellement que là où on rencontre des escargots, il n'y a ni porc ni perdrix, car tous deux mangent les escargots.

Aristote, Histoire des animaux (IVᵉ siècle av. J.-C.


κίγκλος

κίγκλος, kínklos


πέλεια

De πελός, pelós (« gris ») : « oiseau gris, couleur de cendre ».

πέλεια, péleia


κόσσυφος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κόσσυφοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κοσσύφω (dual nominative)
κόσσυφε (singular vocative)
κόσσυφοι (singular vocative)
κοσσύφω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κόσσυφον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κοσσύφους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κοσσύφω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κοσσύφου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κοσσύφων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κοσσύφοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κοσσύφῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κοσσύφοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κοσσύφοιν (dual dative)


γλαῦξ

De γλαυκός, glaukós (« brillant »), en référence à leurs yeux.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
γλαῦκες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γλαῦκε (dual nominative)
γλαῦκες (singular vocative)
γλαῦκε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
γλαῦκα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
γλαῦκας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γλαῦκε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
γλαυκός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γλαυκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γλαυκοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
γλαυκί (singular dative)
ταῖς (plural dative)
γλαυξί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γλαυκοῖν (dual dative)

γλαῦξ, glaûx


ἐρῳδιός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἐρῳδιοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐρῳδιώ (dual nominative)
ἐρῳδιέ (singular vocative)
ἐρῳδιοί (singular vocative)
ἐρῳδιώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἐρῳδιόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐρῳδιούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐρῳδιώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐρῳδιοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐρῳδιῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐρῳδιοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐρῳδιῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐρῳδιοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐρῳδιοῖν (dual dative)

ἐρῳδιός, erōidiós


στρουθός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
στρουθοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
στρουθώ (dual nominative)
στρουθέ (singular vocative)
στρουθοί (singular vocative)
στρουθώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
στρουθόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
στρουθούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
στρουθώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
στρουθοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
στρουθῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
στρουθοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
στρουθῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
στρουθοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
στρουθοῖν (dual dative)

στρουθός, strouthós


στρουθιοκάμηλος

Motcomposé de στρουθός, strouthós (« moineau ») et de κάμηλος, kámêlos (« chameau »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
στρουθιοκάμηλοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
στρουθιοκαμήλω (dual nominative)
στρουθιοκάμηλε (singular vocative)
στρουθιοκάμηλοι (singular vocative)
στρουθιοκαμήλω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
στρουθιοκάμηλον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
στρουθιοκαμήλους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
στρουθιοκαμήλω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
στρουθιοκαμήλου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
στρουθιοκαμήλων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
στρουθιοκαμήλοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
στρουθιοκαμήλῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
στρουθιοκαμήλοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
στρουθιοκαμήλοιν (dual dative)

στρουθιοκάμηλος, strouthiokámêlos


πελεκάν

Étymologie discutée :
:# De πελεκάω, pelekáô (« tailler à la hache »), avec une métaphore sémantique obscure, contrairement au πελεκᾶς, pelekâs (« pic-vert ») qui, lui, taille réellement les arbres.
:# Apparenté à πελεκανός, pelekanós (« foulque »), πέλεια, péleia (« colombe »), palumbes : « oiseau au plumage pâle ».


ἐρέσσω

Apparenté au latin remus, de l’indo-européen commun *erǝ- (« ramer »).

ἐρέσσω, eréssô

πτερύγων ἐρετμοῖσιν ἐρεσσόμενοι


ἁλιάετος

Motcomposé de ἅλιος, hálios (« marin, de mer ») et de ἀετός, aetós (« aigle »), littéralement « aigle de mer ».


γλαύξ

→ voir γλαῦξ.

γλαύξ, glaúx


χήν

De l’indo-européen commun *ǵʰans-, qui a également donné *žans-is en proto-balte, *gans en proto-germanique et гѫсь, gǫsĭ en slavon.

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
χῆνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χῆνε (dual nominative)
χῆνες (singular vocative)
χῆνε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
χῆνα (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
χῆνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χῆνε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
χηνός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χηνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χηνοῖν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
χηνί (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
χησί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χηνοῖν (dual dative)

γάλακτι χηνός


ἀλέκτωρ

Dérivé de ἀλέξω, aléxô (« défendre, protéger »), synonyme de ἀλκτήρ, alktếr (« défenseur »), voir, chez les Romains, l’épisode mythique des oies du Capitole, protectrices de Rome en donnant l’alarme.

ἀλέκτωρ, aléktôr


κορώνη

Apparenté au latin cornix, de l’indo-européen commun *ker-, kor-. Comparer avec κόραξ, kóraks (« corbeau »), κορωνός, korōnós (« courbé »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κορώναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κορώνα (dual nominative)
κορώναι (singular vocative)
κορώνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κορώνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κορώνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κορώνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κορώνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κορώνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κορώναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κορώνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κορώναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κορώναιν (dual dative)

κορώνη, korṓnē

Espèce d'oiseau de mer, peut-être le puffin.


πελεκᾶς

De πελεκάω, pelekáô (« tailler à la hache »).


πελεκανός

Voir πελεκάν, pelekán (« pélican, oiseau blanc ») et le latin fulica.


ἱμαντόπους

Motcomposé de ἱμάς, himás (« bande, courroie ») et de πούς, pous (« pied »), littéralement « au pied filiforme ».


ἑλώριος

De ἕλος, élos (« marais »), apparenté à ἐλέα, elea (« parisome »).

ἑλώριος, elôrios


ἐλέα

Apparenté à ἔλαφος, elaphos (« cerf »), ἀλκυών, alkuôn (« martin-pêcheur »), au latin olor (« cygne »), de l’indo-européen commun *el- (« brun-fauve »).


ἀλκυών

Apparenté au latin alcedo, de même sens.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἀλκυόνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀλκυόνε (dual nominative)
ἀλκυόνες (singular vocative)
ἀλκυόνε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἀλκυόνα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἀλκυόνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀλκυόνε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἀλκυόνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀλκυόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀλκυόνοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἀλκυόνι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἀλκυόσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀλκυόνοιν (dual dative)

ἀλκυών, alkyṓn


κήξ

Apparenté au latin cavannus (« chouette »).

κήξ, κηκός, kêks, kêkós


φαλαρίς

Apparenté au latin fulica,dérivé de φάλαρος, phálaros, avec le suffixe -ίς, -ís.

φαλαρίς, phalarís


κόλυμβος

Apparenté au latin columbus, palumbes (« colombe, palombe »), à πελός, pelós (« sombre »), de l’indo-européen commun *kel- (« sombre »).

κόλυμβος, kólumbos

Plongeon, oiseau au plumage sombre qui plonge.


κόψιχος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κόψιχοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κοψίχω (dual nominative)
κόψιχε (singular vocative)
κόψιχοι (singular vocative)
κοψίχω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κόψιχον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κοψίχους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κοψίχω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κοψίχου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κοψίχων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κοψίχοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κοψίχῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κοψίχοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κοψίχοιν (dual dative)


ἀκανθίς

Motdérivé de ἄκανθα, ákantha (« chardon »), avec le suffixe -ίς, -ís. Comparer avec le latin carduelis et notre chardonneret.


τυτώ

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τυτοῖ (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
τυτοῦς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
τυτοῖ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)


κίρκος

Apparenté au latin circus (« cercle ») et au gaulois circos (« impétueux »).

κίρκος, kírkos

ἵρηξκίρκος


κακκάβη

(Nom 2) Apparenté au latin cacabo (« cacaber »), d’une onomatopée kak.

κακκάβη, kakkábê


ἀκαλανθίς

ἀκαλανθίς, akalanthís


λάρος

λάρος, láros


σκώψ

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σκῶπες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σκῶπε (dual nominative)
σκῶπες (singular vocative)
σκῶπε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σκῶπᾰ (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σκῶπᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σκῶπε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σκωπός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σκωπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σκωποῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σκωπί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σκωψί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σκωποῖν (dual dative)


ἱερακίσκος

ἱερακίσκος, hierakískos


ἰκτῖνος

Apparenté à ἴκτις, íktis (« martre, petit mammifère carnassier ») avec le sens de « oiseau de proie ».

ἰκτῖνος, iktînos


ἴυγξ

Déverbal de ἰύζω, iýzō, en raison de son cri.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἴυγγες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἴυγγε (dual nominative)
ἴυγγες (singular vocative)
ἴυγγε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἴυγγα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἴυγγας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἴυγγε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἴυγγος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἰύγγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἰύγγοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἴυγγι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἴυγξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἰύγγοιν (dual dative)


κεβλήπυρις

Motcomposé de κεβλή, keblê et de πῦρ, pûr (« feu ») ; κεβλή est la forme macédonienne contractée de κεφαλή, kephálê (« tête »).

κεβλήπυρις, keblêpuris


κελεός

Déverbal de κλάω, kláô avec le sens étymologique de « oiseau qui frappe le bois ».

κελεός, keleós


κέπφος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κέπφοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κέπφω (dual nominative)
κέπφε (singular vocative)
κέπφοι (singular vocative)
κέπφω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κέπφον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κέπφους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κέπφω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κέπφου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κέπφων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κέπφοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κέπφῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κέπφοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κέπφοιν (dual dative)

κέπφος, képphos


κέρχνη

κέρχνη, kérkhnê


παραός

παραός, paraós


ἀμπελίς

Motdérivé de ἄμπελος, ámpelos (« vigne »), avec le suffixe -ίς, -ís.

ἀμπελίς, ampelís


κάλανδρος

κάλανδρος, kálandra


κύψελος

κύψελος, kúpselos


ἄπους

Motdérivé de πούς, poús (« pied »), avec le préfixe ἄ-, á- (« sans »).

ἄπους, ápous


πορφυρίων

πορφυρίων, porphuríôn


πορφυρίς

Motdérivé de πορφύρα, porphúra (« pourpre »), avec le suffixe -ίς, -ís.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πορφυρίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πορφυρίδε (dual nominative)
πορφυρί (singular vocative)
πορφυρίδες (singular vocative)
πορφυρίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πορφυρίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πορφυρίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πορφυρίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πορφυρίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πορφυρίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πορφυρίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πορφυρίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πορφυρίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πορφυρίδοιν (dual dative)

πορφυρίς, porphurís


δρυοκολάπτης

Motcomposé de δρύος, drúos (« bois »), κολάπτω, koláptō (« piquer du bec ») et -της, -tēs.

δρυοκολάπτης, druokoláptēs


σπίζα

σπίζα, spíza


ἀλεκτρύαινα

Féminin de ἀλεκτρυών, alektruôn (« coq »).


κόττος

κόττος, kóttos


ἀλεκτορίσκος

Diminutif de ἀλέκτωρ, aléktôr (« coq »).

ἀλεκτορίσκος, alektorískos


ἔλανος

ἔλανος, élanos