ὀνοματογραφία

Motcomposé de ὄνομα, ónoma (« nom ») et de γραφία, graphía (« graphie »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὀνοματογραφιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὀνοματογραφιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ὀνοματογραφίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὀνοματογραφίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὀνοματογραφίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὀνοματογραφίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὀνοματογραφίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὀνοματογραφίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὀνοματογραφίαιν (dual dative)

ὀνοματογραφία, onomatographía


ὁλογραφία

Motdérivé de ὁλόγραφος, hológraphos (« écrit en entier »), avec le suffixe -ία, -ía. référence nécessaire (pourquoi ? résoudre le problème)

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὁλογραφιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὁλογραφιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ὁλογραφίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὁλογραφίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὁλογραφίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὁλογραφίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὁλογραφίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὁλογραφίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὁλογραφίαιν (dual dative)


μυθογραφία

Motdérivé de μυθογράφος, mythographos (« mythographe »), avec le suffixe -ία, -ía.


μεγαλογραφία

Motcomposé de μεγάλος, megálos (« grand ») et de γραφία, graphía (« graphie »).


λογογραφία

Motdérivé de λογογράφος, logográphoss (« prosateur »), avec le suffixe -ία, -ía


κοσμογραφία

Motcomposé de κόσμος, kósmos (« monde ») et de γραφία, graphía (« graphie »)


εὐγραφία

Motcomposé de εὖ, eu (« bon ») et de γραφία, graphía (« graphie »).


πεζός

πεζός, pezós

πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππων

toute la plaine est remplie de fantassins et de cavaliers — (HOMERE, ODYSSEE, CHANT XIV, Traduction française : BARESTE)


σκηνογραφία

Motdérivé de σκηνόγραφος, skênographos (« scénographe »), avec le suffixe -ία, -ía.

σκηνογραφία, skênographia


πορφύρα

Selon certains, d’origine orientale, mais il pourrait dériver de πορφύρω (« bouillir, fulminer, rougir »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πορφύραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πορφύραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
πορφύραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πορφύρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πορφύρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πορφυρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πορφύραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πορφύρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πορφύραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πορφύραιν (dual dative)

πορφύρα, porphýra

Murex tinctorial, mollusque qui produit la pourpre.

τοῦτο δ’ ἐστὶ γλωττοειδές. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ κήρυκες τοῦτο καὶ αἱ πορφύραι στιφρόν

cet organe a quelque chose d’une langue. Les buccins et les pourpres l’ont très dur — (traduction de Jules Barthélemy-Saint-Hilaire, 1883)

Aristote, Histoire des animaux, volume IV, chapitre XI, 343 av. J.-C.

Pourpre, couleur produite par ce mollusque.

Ταῦτα δὲ εἴπας καὶ ἀνεὶς τὸ τόξον παρέδωκε τοῖσι ἥκουσι. λαβὼν δὲ τὸ εἷμα τὸ πορφύρεον εἰρώτα ὅ τι εἴη καὶ ὅκως πεποιημένον· εἰπόντων δὲ τῶν Ἰχθυοφάγων τὴν ἀληθείην περὶ τῆς πορφύρης καὶ τῆς βαφῆς, δολεροὺς μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔφη εἶναι, δολερὰ δὲ αὐτῶν τὰ εἵματα.

Ayant ainsi parlé, il débanda son arc, et le donna aux envoyés. Il prit ensuite l’habit de pourpre, et leur demanda ce que c’était que la pourpre, et comment elle se faisait. Quand les Ichtyophages lui eurent appris le véritable procédé de cette teinture : « Ces hommes, dit-il, sont trompeurs ; leurs vêtements le sont aussi. » — (traduction)


αἱμόφυρτος

αἱμόφυρτον (singular feminine nominative)
αἱμόφυρτε (singular masculine vocative)
αἱμόφυρτε (singular masculine vocative)
αἱμόφυρτον (singular feminine vocative)
αἱμόφυρτον (singular masculine accusative)
αἱμόφυρτον (singular masculine accusative)
αἱμόφυρτον (singular feminine accusative)
αἱμόφυρτου (singular masculine genitive)
αἱμόφυρτου (singular masculine genitive)
αἱμόφυρτου (singular feminine genitive)
αἱμόφυρτῳ (singular masculine dative)
αἱμόφυρτῳ (singular masculine dative)
αἱμόφυρτῳ (singular feminine dative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine nominative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine nominative)
αἱμόφυρτω (singular feminine dual feminine nominative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine vocative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine vocative)
αἱμόφυρτω (singular feminine dual feminine vocative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine accusative)
αἱμόφυρτω (singular masculine dual masculine accusative)
αἱμόφυρτω (singular feminine dual feminine accusative)
αἱμόφυρτοιν (singular masculine dual masculine genitive)
αἱμόφυρτοιν (singular masculine dual masculine genitive)
αἱμόφυρτοιν (singular feminine dual feminine genitive)
αἱμόφυρτοιν (singular masculine dual masculine dative)
αἱμόφυρτοιν (singular masculine dual masculine dative)
αἱμόφυρτοιν (singular feminine dual feminine dative)
αἱμόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
αἱμόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
αἱμόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
αἱμόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
αἱμόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
αἱμόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
αἱμόφυρτους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
αἱμόφυρτους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
αἱμόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
αἱμόφυρτων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
αἱμόφυρτων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
αἱμόφυρτων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
αἱμόφυρτοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
αἱμόφυρτοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
αἱμόφυρτοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

Variante de αἱματόφυρτος.


φύρω

De l’indo-européen commun *bher- (« bouillir ») qui donne le latin ferveo (« bouillir »), le sens de « bouillie » aboutissant à celui de « mélange ».

Δάκρυσιν εἵματ᾽ ἔφυρον.

Il baignèrent (mélangèrent avec) leurs vêtements de leurs larmes.


πορφύρω

Dérivé de φύρω, phúrô, comparer avec le latin perferveo (« être bouillant, très chaud »).

πορφύρω, porphúrô

Être démonté, faire des grosses vagues, en parlant de la mer.

ὡς ὅτε πορφύρῃπέλαγος μέγα κύματι κωφῷ

διάνδιχα νηὸς ἰούσης δίνῃ πορφύροντα διήνυσαν Ἑλλήσποντον

(En parlant de flammes) [φλόγα] φονίῳ σβέσεν αἵματι πορφύρουσαν

πολλὰ δέ οἱ κραδίη πόρφυρε

καὶ τὺ δὲ Κρᾶθι οἴνῳ πορφύροις

δαίδαλα πορφύρων

[οἴνῳ] πορφύρετο πέτρη


δαίδαλος

Avec une évolution *dal-dalos → *daidalos, redoublement du radical indo-européen commun *dal- (« diviser, fendre » → voir crack pour une autre évolution sémantique de « fendre », à « doué ») ») qui donne aussi δάλτος, δέλτος (« tablette pour écrire ») ou le latin dolo (« dégrossir »).

δαίδαλος, daídalos

δαίδαλα πάντα


δέλφος

δέλφος, délphos


δέλφαξ

Voir δελφύς, delphus (« matrice »), lointainement apparenté à Kalb (« veau ») en allemand, жрѣбѧ, žerbę (« poulain ») en slavon.

δέλφαξ, délphax


χοίρα

χοίρα, khoíra


ἀκμή

Apparenté à ἀκή, akḗ (« pointe »), au latin acumen (« pointe »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἀκμαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀκμά (dual nominative)
ἀκμαί (singular vocative)
ἀκμά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἀκμήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἀκμάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀκμά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἀκμῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀκμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀκμαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἀκμῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἀκμαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀκμαῖν (dual dative)

ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς

ἐν χερὸς ἀκμᾷ


βοτόν

βοτόν, botón


βοτήρ

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
βοτῆρες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βοτῆρε (dual nominative)
βοτῆρες (singular vocative)
βοτῆρε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
βοτῆρα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
βοτῆρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βοτῆρε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
βοτῆρος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βοτήρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βοτήροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
βοτῆρι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
βοτῆρσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βοτήροιν (dual dative)

βοτήρ, botếr


βόσκω

Certains le rapprochent de βοῦς, boús (« bœuf ») avec le sens spécifique de « faire paitre les bœufs, le bétail ».

Il est peut-être de la même racine que βίος, bíos (« vie ») (pour la forme en /b/) et ζῶ, zô (« vivre »), soit un causatif : « faire vivre », de là « nourrir ».

Voir πρέσβυς, présbus (« vieux, ancien ») qui présente la même difficulté étymologique.

βόσκω, boskō, futur : βοσκήσω, aoriste : ἐβόσκησα, parfait : inconnu, parfait passif : inconnu, aoriste passif : ἐβοσκήθην

Paitre, se nourrir, en parlant des animaux.


βυθός

Apparenté au tchèque dno (« fond »), à l’anglais dump (« creux »), deep (« profond »), de l’indo-européen commun *dheu-b- (« profond »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
βυθοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βυθώ (dual nominative)
βυθέ (singular vocative)
βυθοί (singular vocative)
βυθώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
βυθόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
βυθούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βυθώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
βυθοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βυθῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βυθοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
βυθῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
βυθοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βυθοῖν (dual dative)

βυθός, bythós

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν ἐς βυθὸν πεσεῖν


βύω

Apparenté au latin imbuo, de l’indo-européen commun *beu- (« enfler »).

νήματος βεβυσμένος


σέβας

Du proto-grec *tségʷos lui-même issu de l’indo-européen commun *tyégʷos.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σέβατα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σέβατε (dual nominative)
σέβατα (singular vocative)
σέβατε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σέβατα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σέβατε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σέβατος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σεβάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σεβάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σέβατι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σέβασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σεβάτοιν (dual dative)

σέβας, sébas


ταγός

ταγός, tagós


δυνάστης

δυνάστης, dunástês


δυναστεία

De δυνάστης, dynastês (« maitre, souverain ») et -ία.

δυναστεία, dynasteía


φρῦνος

De l’indo-européen commun *bʰruHnos- (« luisant », « brillant », « brun »). Apparenté à brun en français.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
φρῦνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φρύνω (dual nominative)
φρῦνε (singular vocative)
φρῦνοι (singular vocative)
φρύνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
φρῦνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
φρύνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φρύνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
φρύνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φρύνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φρύνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
φρύνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
φρύνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φρύνοιν (dual dative)

φρῦνος, phrûnos


φρύγω

Apparenté au latin frigo, de l’indo-européen commun *bʰer- (« frire »).

φρύγω, phrúgô


φράσσω

Apparenté au latin farcio, de l’indo-européen commun *bherekʷ-.

φράσσω, phrássô

Protéger, palissader, enfermer, enclore.

φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ

Se protégeant [en réunissant] lance contre lance, bouclier contre bouclier.


πέσσω

Apparenté au latin coquo, au slavon пєшти, pešti (« cuire »), de l’indo-européen commun *pekʷ- (« cuire »).

πέσσω, futur : πέψω, aoriste : ἔπεψα, parfait : -, parfait passif : πέπεμμαι, aoriste passif : -

σιτία σφί ἐστι ἱρὰ πεσσόμενα

ὅταν [ὁ ἥλιος] ὑγρὸν ὄντα τὸν ἀέρα πέττῃ καὶ διακρίνῃ

Fermenter, couver, en parlant de maladies.

πέσσεταινοῦσος

κοιλίαι πέσσουσι


αἱματόφυρτος

Composé de αἷμα, haîma (« sang »), φύρω, phúrô (« mélanger », « mixer ») et -τος, -tos.

αἱματόφυρτον (singular feminine nominative)
αἱματόφυρτε (singular masculine vocative)
αἱματόφυρτε (singular masculine vocative)
αἱματόφυρτον (singular feminine vocative)
αἱματόφυρτον (singular masculine accusative)
αἱματόφυρτον (singular masculine accusative)
αἱματόφυρτον (singular feminine accusative)
αἱματόφυρτου (singular masculine genitive)
αἱματόφυρτου (singular masculine genitive)
αἱματόφυρτου (singular feminine genitive)
αἱματόφυρτῳ (singular masculine dative)
αἱματόφυρτῳ (singular masculine dative)
αἱματόφυρτῳ (singular feminine dative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine nominative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine nominative)
αἱματόφυρτω (singular feminine dual feminine nominative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine vocative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine vocative)
αἱματόφυρτω (singular feminine dual feminine vocative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine accusative)
αἱματόφυρτω (singular masculine dual masculine accusative)
αἱματόφυρτω (singular feminine dual feminine accusative)
αἱματόφυρτοιν (singular masculine dual masculine genitive)
αἱματόφυρτοιν (singular masculine dual masculine genitive)
αἱματόφυρτοιν (singular feminine dual feminine genitive)
αἱματόφυρτοιν (singular masculine dual masculine dative)
αἱματόφυρτοιν (singular masculine dual masculine dative)
αἱματόφυρτοιν (singular feminine dual feminine dative)
αἱματόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
αἱματόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
αἱματόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
αἱματόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
αἱματόφυρτοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
αἱματόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
αἱματόφυρτους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
αἱματόφυρτους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
αἱματόφυρτα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
αἱματόφυρτων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
αἱματόφυρτων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
αἱματόφυρτων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
αἱματόφυρτοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
αἱματόφυρτοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
αἱματόφυρτοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
αἱμόφυρτος


ἐπιστάτης

De ἐφίσταμαι, voir στατός.

Qui préside à, préposé à, directeur, chef.

(à Athènes) Épistate.
Le président des πρόεδροι.

Inspecteur des travaux publics, constructions, etc.

(à Athènes) Épistate.
Qui se tient à la suite de, derrière.


Ἀρταξέρξης

ὁ (singular nominative)
Ἀρταξέρξη (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀρταξέρξην (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀρταξέρξου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀρταξέρξῃ (singular dative)

Ἀρταξέρξης, Artaxérxēs


πατριώτης

Motdérivé de πατρίς, patrís (« patrie »), avec le suffixe -της, -tês.

πατριώτης, patriôtês

Compatriote, désigne les barbares partageant une même patrie ; pour les Grecs, voir πολίτης.


μυλών

Motdérivé de μύλη, múlê (« meule, moulin »), avec le suffixe -ών, -ốn.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
μυλῶνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μυλῶνε (dual nominative)
μυλῶνες (singular vocative)
μυλῶνε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
μυλῶνα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
μυλῶνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μυλῶνε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μυλῶνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μυλώνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μυλώνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μυλῶνι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μυλῶσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μυλώνοιν (dual dative)

μυλών, mulốn

εἰς μυλῶνακαταβάλλω, descendre au moulin (condamner un esclave à travailler dur).


πλήσσω

Apparenté au latin plango, plecto (« frapper »), au slavon плакати (« pleurer »), de l’indo-européen commun *pleh₂k- (« frapper »).

πλήσσω, futur : πλήξω, aoriste : ἔπληξα, parfait : πέπληγα, parfait passif : πέπληγμαι, aoriste passif : ἐπλήχθην, ἐπλήγην

ἵππους ἐς πόλεμον πεπληγέμεν

Éperonner (frapper des talons) les chevaux vers la bataille.

συμφορῇ πεπληγμένον


ἡμιπληγία

Motcomposé de ἡμιπλήξ, hêmiplêx, ἡμιπληγής, hêmiplêgês et -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἡμιπληγιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἡμιπληγιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ἡμιπληγίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἡμιπληγίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἡμιπληγίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἡμιπληγίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἡμιπληγίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἡμιπληγίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἡμιπληγίαιν (dual dative)

ἡμιπληγία, hêmiplêgía


παλιλλογέω

Motcomposé de πάλιν, pálin (« à nouveau ») et de λέγω, légô (« prendre, cueillir »).

παλιλλογέω, palillogéô


παλιλλογία

Motdérivé de παλίλλογος, palíllogos (« recueilli »), avec le suffixe -ία, -ía.

παλιλλογία, palillogía


ἐμπύρευμα

De ἐμπυρεύω et -μα.

Charbons, braise laissés sous la cendre pour rallumer le feu.


ὁρίζω

Verbedérivé de ὅρος, horos (« limite, borne »), avec le suffixe -ίζω, -ízô.

ὁρίζω, futur : ὁρίσω/ὁριῶ, aoriste : ὤρισα, parfait : ὤρικα, parfait passif : ὤρισμαι, aoriste passif : ὡρίσθην

ὁ Νεῖλος τὴν Ἀσίην οὐρίζει τῆς Λιβύης


ὅρος

Avec pour variantes ὄρϝος, orwos (Corfou), ὄρβος, orbos (Crète), peut-être apparenté au latin urvo, urbo (« délimiter l’enceinte d’une ville »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὅροι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὅρω (dual nominative)
ὅρε (singular vocative)
ὅροι (singular vocative)
ὅρω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὅρον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὅρους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὅρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὅρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὅρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὅροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὅρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὅροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὅροιν (dual dative)
ὄρϝος
ὦρος
ὄρος
οὖρος
ὄρρος

ἀμφ᾽ οὔροισι δύ᾽ ἀνέρε δηριάασθον

ἐς ἑβδομήκοντα ἔτεα οὖρον τῆς ζόης ἀνθρώπῳ προτίθημι

fixant la limite de la vie humaine à soixante-dix ans.

δανείζειν τοὺς ἱερέας . . ἐπὶ χωρίῳ . . καὶ ὅρον ἐφιστάναι

συνθέσθαι πρός τινα ἐπὶ ὅροις, ὥστε…


πάρδος

Apparenté au persan پارس, pars, au sanskrit पृदाकु, pṛ́dāku.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πάρδοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πάρδω (dual nominative)
πάρδε (singular vocative)
πάρδοι (singular vocative)
πάρδω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πάρδον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πάρδους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πάρδω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πάρδου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πάρδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πάρδοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πάρδῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πάρδοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πάρδοιν (dual dative)


Πέργαμον

Apparenté à πύργος, púrgos (« tour »), au latin Brixia.

Πέργαμα
Πέργαμος

τὸ Πριάμου Πέργαμον, [Troie], la citadelle de Priam.


αὔξη

Du verbe αὔξω, auxô (« accroître, grandir »).


αὔξω

→ voir αὐξάνω.

Augmenter, accroître (en taille, en force, en puissance, etc).

Augmenter en paroles, exalter, glorifier, honorer.


πάρευνος

Motcomposé de παρά, para, εὐνή, eunê (« lit ») et -ος, -os.

πάρευνος, páreunos

Compagnon, compagne, concubin, personne qui partage le même lit.

πῆμα πατρὶ πάρευνον


εὐνοῦχος

Expliqué par οἱ τὴν εὐνὴν ἔχοντες : « ceux qui s’occupent de la chambre, chambellans ».

εὐνοῦχος, eunoûkhos


πωλέω

Apparenté au slavon плѣнъ, plěnŭ (« butin »), de l’indo-européen commun *pel- (« vendre, faire du profit »).

Voir ἐμπολή (« marchandise ») et πέλω (« devenir, se mouvoir »).

πωλέω, futur : πωλήσω, aoriste : ἐπώλησα, parfait : inconnu, parfait passif : inconnu, aoriste passif : ἐπωλήθην

ἐπώλεε οὐδενὸς χρήματος

refusait de le vendre à quelque prix que ce soit.


πέλω

Apparenté au latin colo, de l’indo-européen commun *kʷel- (« tourner »).

κλαγγὴ πέλει οὐρανόθι πρό

γῆρας καὶ θάνατος ἐπ᾽ ἀνθρώποισι πέλονται

ὀϊζυρὸς ἔπλεο


ἐμπολή

De ἐμπολάω (« échanger »)composé de ἐν, en et de πωλέω, poléô (« vendre »), apparenté à πόλος (« axe, pôle ») ou πολέω (« retourner »).

ἐμπολή, empolê


ἀνταρκτικός

Motcomposé de ἀντί, antí et de ἀρκτικός, arktikós.

ἀνταρκτικός, antarktikós


ἀμφίπολος

Apparenté au latin anculus, formellementcomposé de ἀμφί, amphí (« autour ») et de πόλος, pólos (« pôle »).

ἀμφίπολος, amphípolos


αἰπόλος

Il est pour *αἰγοπόλος formellementcomposé de αἴξ, aiks (« chèvre ») et de πόλος, pólos (« ce qui tourne, axe, pôle »).

αἰπόλος, aipólos


αἰγίς

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
αἰγίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
αἰγίδε (dual nominative)
αἰγί (singular vocative)
αἰγίδες (singular vocative)
αἰγίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
αἰγίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
αἰγίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
αἰγίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
αἰγίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
αἰγίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
αἰγίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
αἰγίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
αἰγίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
αἰγίδοιν (dual dative)

αἰγίς, aigís


λημνίσκος

De λῆνος, ληνός.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λημνίσκοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λημνίσκω (dual nominative)
λημνίσκε (singular vocative)
λημνίσκοι (singular vocative)
λημνίσκω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λημνίσκον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λημνίσκους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λημνίσκω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λημνίσκου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λημνίσκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λημνίσκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λημνίσκῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λημνίσκοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λημνίσκοιν (dual dative)

λημνίσκος, lêmnískos


Πύῤῥος

ὁ (singular nominative)
Πύῤῥε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Πύῤῥον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Πύῤῥου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Πύῤῥῳ (singular dative)

Πύῤῥος, Pýrrhos


παίω

Apparenté au latin pavio, au slavon пѣти, pieti (« chanter »), de l’indo-européen commun *peu- (« battre »).

παίω, futur : παίσω, aoriste : ἔπαισα, parfait : πέπαικα, parfait passif : πέπαισμαι, aoriste passif : ἐπαίσθην

ἐπαίσατο τὸν μηρόν


ἐξορκιστής

De ἐξορκίζω,composé de ἐξ, ex et de ὁρκίζω, orkízô.

ὁ (singular nominative)
ἐξορκιστης (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἐξορκισται (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐξορκιστα (dual nominative)
ἐξορκιστα (singular vocative)
ἐξορκισται (singular vocative)
ἐξορκιστα (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἐξορκιστην (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐξορκιστας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐξορκιστα (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐξορκιστου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐξορκιστῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐξορκισταιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐξορκιστῃ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐξορκισταις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐξορκισταιν (dual dative)

ἐξορκιστής, exorkistếs


ἐξορκισμός

De ἐξορκίζωcomposé de ἐξ, ex et de ὁρκίζω, orkízô.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἐξορκισμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐξορκισμώ (dual nominative)
ἐξορκισμέ (singular vocative)
ἐξορκισμοί (singular vocative)
ἐξορκισμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἐξορκισμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐξορκισμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐξορκισμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐξορκισμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐξορκισμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐξορκισμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐξορκισμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐξορκισμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐξορκισμοῖν (dual dative)

ἐξορκισμός, exorkismós


ὁρκίζω

Motdérivé de ὅρκος, hórkos (« serment »), avec le suffixe -ίζω, -ízô.

ὁρκίζω, horkízô

Ὁρκίζω σὲ τὸν Θεόν.


ἔργω

Apparenté au latin operio (« couvrir ») ; avec le crément /g/ de l’indo-européen commun *u̯er- (« couvrir, fermer ») qui donne ἐρύομαι, erýomai (« se garder de, observer, se défendre »), ἔρυμα, éryma (« clôture, barrière »).

ἂψ ἐπὶ νῆας ἔεργε


ἔργω

Apparenté à work en anglais, de l’indo-européen commun *werǵ- (« travail »).


Παιάν

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Παιᾶνα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Παιᾶνος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Παιᾶνι (singular dative)

Παιάν, Paián

Médecin des dieux chez Homère, par la suite qualifie Apollon.

Παιήονος γενέθλη


παιάν

De παίω, paíô (« frapper »), voir пѣти en slavon pour le sens de « chant ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
παιᾶνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
παιᾶνε (dual nominative)
παιᾶνες (singular vocative)
παιᾶνε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
παιᾶνα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
παιᾶνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
παιᾶνε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
παιᾶνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
παιάνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
παιάνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
παιᾶνι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
παιᾶσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
παιάνοιν (dual dative)

παιάν, paián

Péan, chant en l’honneur d’Apollon, chant guerrier, chant de la victoire.

ἐξάρχειν τὸν παιᾶνα


ἔξαρχος

Déverbal de ἐξάρχω, exárkhô (« commencer », « initier »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἔξαρχοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐξάρχω (dual nominative)
ἔξαρχε (singular vocative)
ἔξαρχοι (singular vocative)
ἐξάρχω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἔξαρχον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐξάρχους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐξάρχω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐξάρχου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐξάρχων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐξάρχοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐξάρχῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐξάρχοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐξάρχοιν (dual dative)

ἔξαρχος, éxarkhos


κορυφή

Apparenté à κόρυς, kórys (« casque ») et κάρα, kára (« tête »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κορυφαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κορυφά (dual nominative)
κορυφαί (singular vocative)
κορυφά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κορυφήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κορυφάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κορυφά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κορυφῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κορυφῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κορυφαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κορυφῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κορυφαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κορυφαῖν (dual dative)

Παντὸς ἔχει κορυφάν.


κάρα

Apparenté au latin cerebrum, de l’indo-européen commun *ker- (« tête »), d'où l'albanais kre du même sens, ou de κάρ (« coupe [de cheveux] ») la métaphore sémantique étant la même que dans tronche.

Le sommet de quelque chose, par exemple celui d'une montagne.


κάρδαμον

κάρδαμον, kárdamon

Cresson (nasturtium des Romains) dont les graines servent de condiment.

βλέπειν κάρδαμα


κόρδαξ

Apparenté au latin cardo, à σ-καίρω, skairô (« sauter ») → voir sauterie en français.

Cordace, danse lascive, provocante, voire licencieuse et souvent obscène de la comédie grecque antique.

κόρδακα ἑλκύσαι


κορέω

κορέω, koréô


σκαίρω

Apparenté au slavon скакати, skakati (« sauter »), de l’indo-européen commun *(s)ker- (« sauter »).

σκαίρω, skairô


σκολιός

Apparenté au latin scelus, calx, de l’indo-européen commun *(s)kel- (« tourner ») qui donne aussi σκέλος, skélos (« jambe »).

δουλείη κεφαλὴ σκολιή


σκέλλω

σκέλλω, skéllô


κωμόπολις

Motcomposé de κώμη, kômê (« village ») et de πόλις, pólis (« ville »).

κωμόπολις, kômopolis


κώμη

Apparenté à l’anglais home, au slavon сѣмь qui donne le russe семья (« famille »), au lituanien kaimas (« village »), proprement le dérivé de κοιμάω, koimaô (« être couché, étendu ») → voir civis et civitas en latin, le premier pour le radical, le second pour le sens de « village, cité ».

Village, par opposition à une ville fortifiée.

κατοικῆσθαι κατὰ κώμας


κεῖμαι

Apparenté au latin cunae (« berceau », « couches »), civis, de l’indo-européen commun *k̂ei- (« étendre », « coucher »).

κεῖμαι, keîmai

κειμένωι ἐπεμπηδᾶν

le frappant, [alors qu’il est] étendu [à terre].

κακὸν κείμενον

πένθος ἐνὶ φρεσὶ κεῖται


ἄκοιτις

Motdérivé de κοῖτος, koîtos (« lit »), avec le préfixe ἀ-, a- (« in-, en- »). Pour le sens, voir le latin concubina.

ἄκοιτις, ákoitis


κοῖτος

κοῖτος, koítos


γραφεύς

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γραφεῖς (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γραφῆ (dual nominative)
γραφεῦ (singular vocative)
γραφεῖς (singular vocative)
γραφῆ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γραφέα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γραφέας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γραφῆ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γραφέως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γραφέων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γραφέοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γραφεῖ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γραφεῦσι, γραφεῦσιν (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γραφέοιν (dual dative)


γραφίς

Motdérivé de γράφω, gráphô (« écrire »), avec le suffixe -ίς, -ís.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
γραφίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γραφίδε (dual nominative)
γραφί (singular vocative)
γραφίδες (singular vocative)
γραφίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
γραφίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
γραφίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γραφίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
γραφίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γραφίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γραφίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
γραφίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
γραφίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γραφίδοιν (dual dative)

γραφίς, graphís


ἱδρώς

Apparenté au latin sudor et dérivé de ἶδος.

ἱδρώς, hidrôs


ὑδρόμελι

De ὕδωρ, húdôr (« eau ») et μέλι, méli (« miel »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ὑδρομελιτα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὑδρομελιτε (dual nominative)
ὑδρομελιτα (singular vocative)
ὑδρομελιτε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ὑδρομελιτα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὑδρομελιτε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὑδρομελιτος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὑδρομελιτι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὑδρομελισι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)

ὑδρόμελι, hudrómeli


φοινίσσω

φοινίσσω, phoiníssō


φοινός

φοινή (singular masculine nominative)
φοινόν (singular feminine nominative)
φοινέ (singular masculine vocative)
φοινή (singular masculine vocative)
φοινόν (singular feminine vocative)
φοινόν (singular masculine accusative)
φοινήν (singular masculine accusative)
φοινόν (singular feminine accusative)
φοινοῦ (singular masculine genitive)
φοινῆς (singular masculine genitive)
φοινοῦ (singular feminine genitive)
φοινῷ (singular masculine dative)
φοινῇ (singular masculine dative)
φοινῷ (singular feminine dative)
φοινώ (singular masculine dual masculine nominative)
φοινά (singular masculine dual masculine nominative)
φοινώ (singular feminine dual feminine nominative)
φοινώ (singular masculine dual masculine vocative)
φοινά (singular masculine dual masculine vocative)
φοινώ (singular feminine dual feminine vocative)
φοινώ (singular masculine dual masculine accusative)
φοινά (singular masculine dual masculine accusative)
φοινώ (singular feminine dual feminine accusative)
φοινοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
φοιναῖν (singular masculine dual masculine genitive)
φοινοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
φοινοῖν (singular masculine dual masculine dative)
φοιναῖν (singular masculine dual masculine dative)
φοινοῖν (singular feminine dual feminine dative)
φοινοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φοιναί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φοινά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
φοινοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φοιναί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φοινά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
φοινούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φοινάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φοινά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
φοινῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φοινῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φοινῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
φοινοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φοιναῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φοινοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

φοινός, phoinós


φόνος

Du proto-grec *kʷʰónos lui-même issu de l’indo-européen commun *gʷʰónos. Déverbal de θείνω, theínô (« frapper »), apparenté au latin offensus (« heurt »).

φόνος, phónos

φόνου διώκειν τινά

ἐρυγόμενοι φόνον αἵματος

ἐμοῦσα θρόμβους φόνου

φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσι

τὸν Ἑλένας φόνον


θείνω

Du proto-grec *kʷʰéňňō lui-même issu de l’indo-européen commun *gʷʰényeti. Apparenté au latin *fendo, au slavon жѧти žęti (« faucher »), гънати gŭnati (« chasser »), au sanskrit हन्ति hanti (« frapper »), de l’indo-européen commun *gʷhen- (« frapper »). On peut aussi lui rapprocher εὐθενέω, euthenéô (« être propice, florissant », littéralement : « bien tomber ») et ἄφενος, áphenos (« richesse, littéralement : « moisson, récolte, ce qui est coupé ») ou encore παρθένος, parthénos (« jeune fille »).

θείνω, theinô

θεινομένου πρὸς οὔδεϊ

θείνειν ὀνείδει


δολοφονία

Motdérivé de δολοφόνος, dolophónos, avec le suffixe -ία, -ía.

δολοφονία, dolophonía


δολόφονος

Motcomposé de δόλος, dolos (« dol, traitrise ») et de φένω, phénô, variante de θείνω, theinô (« frapper »).

δολόφονος, dolóphonos


δόλος

Apparenté au latin dolus, à tale, talk, tell en anglais.

δόλος, dólos


πέπων

πέπων, pépôn

σίκυοςπέπων

fruit (melon) qui ne se mange que bien mûr.

ὦ πέπον


σίκυος

σίκυος, síkuos


πεπτός

πεπτός, peptós


σορός

Apparenté à σειρά, de l’indo-européen commun *tuer- (« réunir, nouer »).

σορός, sorós


κόπις

Du radical de κόπτω, kóptô (« frapper »).

κόπις, kópis


κοπίς

κοπίς, kopís


ποιϝέω

ποιϝέω, poiwéō


πεύκη

De l’indo-européen commun *peuk, voir pungo en latin.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πεῦκαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πεύκα (dual nominative)
πεῦκαι (singular vocative)
πεύκα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πεύκην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πεύκας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πεύκα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πεύκης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πευκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πεύκαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πεύκῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πεύκαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πεύκαιν (dual dative)

πεύκη, peúkē


λέβης

λέβης, lébês

Bassin où se laver les mains, les pieds.


-ώδης

Suffixe dérivé du verbe ὄζω [" exhaler une odeur, sentir "]

-ῶδες (singular feminine nominative)
-ῶδες (singular masculine vocative)
-ῶδες (singular masculine vocative)
-ῶδες (singular feminine vocative)
-ώδη (singular masculine accusative)
-ώδη (singular masculine accusative)
-ῶδες (singular feminine accusative)
-ώδους (singular masculine genitive)
-ώδους (singular masculine genitive)
-ώδους (singular feminine genitive)
-ώδει (singular masculine dative)
-ώδει (singular masculine dative)
-ώδει (singular feminine dative)
-ώδει (singular masculine dual masculine nominative)
-ώδει (singular masculine dual masculine nominative)
-ώδει (singular feminine dual feminine nominative)
-ώδει (singular masculine dual masculine vocative)
-ώδει (singular masculine dual masculine vocative)
-ώδει (singular feminine dual feminine vocative)
-ώδει (singular masculine dual masculine accusative)
-ώδει (singular masculine dual masculine accusative)
-ώδει (singular feminine dual feminine accusative)
-ώδοιν (singular masculine dual masculine genitive)
-ώδοιν (singular masculine dual masculine genitive)
-ώδοιν (singular feminine dual feminine genitive)
-ώδοιν (singular masculine dual masculine dative)
-ώδοιν (singular masculine dual masculine dative)
-ώδοιν (singular feminine dual feminine dative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
-ώδη (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
-ώδη (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
-ώδεις (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
-ώδη (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
-ώδων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
-ώδων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
-ώδων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
-ώδεσι(ν) (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
-ώδεσι(ν) (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
-ώδεσι(ν) (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

-ώδης, -ṓdēs


τύλος

Apparenté au latin Tullus, au slavon tlъstъ (→ voir tlustý, « gros » en tchèque), de l’indo-européen commun *tēu- (« enfler, abcès, grosseur »).

τύλος, túlos


κάρκαρον

Apparenté au radical *(s)ker (« tourner, tordre ») qui est dans corona (« couronne »), circus (« cirque »), carcer (« prison »).

κάρκαρον, kárkaron


μάνδρα

Apparenté au sanskrit mandura (« étable »), au latin Manduria, de l’indo-européen commun *mand- (« lier »).

μάνδρα, mándra


Μαῖα

→ voir μαῖα.

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Μαῖαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Μαίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Μαίᾳ (singular dative)
Μαιάς


μαῖα

Probablement apparenté à μήτηρ, mḗtēr, μάμμη, mámmē (« mère, maman »), mais une formation sur le radical ma- de Matuta (« bonne mère ») ou celui (différent) de son homonyme latin Maia (« grande [déesse] ») n’est pas à exclure.

Mère, bonne mère, chez Homère, forme d’adresse respectueuse aux vieilles femmes.

Belle-mère, nourrice, femme qui protège et nourrit un enfant sans être forcément sa mère biologique.

μαῖα δὴ κάτω βέβακεν

ἰὼ γαῖαμαῖα


Μαίανδρος

La première partie du mot est apparentée au latin meo et divers hydronymes comme le Main en Allemagne, le Minho en Espagne et au Portugal.

La seconde partie du mot, avec le sens de « courant, cours d’eau », est apparentée à δρόμος, drómos (« course ») et à Drôme.

Μαίανδρος, Maíandros

Νάστης αὖ Καρῶν ἡγήσατο βαρβαροφώνων,
οἳ Μίλητον ἔχον Φθιρῶν τ’ ὄρος ἀκριτόφυλλον
Μαιάνδρου τε ῥοὰς Μυκάλης τ’ αἰπεινὰ κάρηνα·

Et Nastès commandait les Kariens au langage barbare qui habitaient Milètos et les hauteurs Phthiriennes et les bords du Méandre et les cimes de Mykalè.

μαιάνδρους πολλοὺς ἑλίττει


μαίευμα

Motdérivé de μαιεύομαι, maíeuomai (« faire accoucher »), avec le suffixe -μα, -ma.

σὸν μὲν παιδίον, ἐμὸν δὲ μαίευμα


μάκαρ

Apparenté à μακρός, makrós (« grand ») → voir mactus et magnus en latin au sujet du lien sémantique entre « grand » et « béni ».

μάκαρ, mákar

ὦ μάκαρ Ἀτρείδη

ἀνδρὸς μάκαρος κατ᾽ ἄρουραν


μάκαρ

μάκαρ, mákar

Bienheureux, mort, personne délivrée du fardeau et des peines de la vie terrestre.

μακάρων νῆσοι

les îles des bienheureux, Macaronésie.


μακεδνός

Apparenté à μακρός, makrós (« grand, haut ») et μηκεδανός, mêkedanós (« grand, long »).


σμύραινα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σμύραιναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σμυραίνα (dual nominative)
σμύραιναι (singular vocative)
σμυραίνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σμύραιναν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σμυραίνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σμυραίνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σμυραίνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σμυραινῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σμυραίναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σμυραίνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σμυραίναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σμυραίναιν (dual dative)

σμύραινα, smúraina


τάρανδος

Peut-être du proto-finno-ougrien *šardo, *šardō ou *šordō. Il n'existe apparemment aucun lien avec le mot ταῦρος, taûros (« taureau »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τάρανδοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ταράνδω (dual nominative)
τάρανδε (singular vocative)
τάρανδοι (singular vocative)
ταράνδω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τάρανδον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ταράνδους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ταράνδω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ταράνδου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ταράνδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ταράνδοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ταράνδῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ταράνδοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ταράνδοιν (dual dative)

Renne ou élan, bête pourvue de bois venue du pays scythe, aussi appelé ἔλαφος πλατυκέρως.


κέδρος

κέδρος, kédros

Cèdre (par extension certains genévriers : le genévrier cade, le genévrier de Phénicie et le genévrier à encens).

Ὅτι ἔστι δένδρα ἐν Ἰνδοῖς ὑψηλὰ ὥσπερ κέδρος ἢ κυπάριττος

Il y a des arbres en Inde dont la hauteur égale celle du cèdre et du cyprès.

Ctésias, L’Histoire de l’Inde, Vᵉ siècle av. J.-C.

Objet tiré du cèdre.
Cercueil en bois de cèdre.


φάλλαινα

Apparenté à φαλλός (« phallus, membre turgescent »), de φάλλη, de l’indo-européen commun *bhel- (« enfler, grossir »), avec le suffixe -aina qui est dans λύκαινα (« louve »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
φάλλαιναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φαλλαίνα (dual nominative)
φάλλαιναι (singular vocative)
φαλλαίνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
φάλλαιναν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
φαλλαίνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φαλλαίνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
φαλλαίνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φαλλαινῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φαλλαίναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
φαλλαίνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
φαλλαίναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φαλλαίναιν (dual dative)
φάλαινα

φάλλαινα, phállaina

Baleine, monstre marin (→ voir belua et bellua en latin).


Μέντωρ

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Μέντορα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Μέντορος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Μέντορι (singular dative)

Μέντωρ, Méntōr


-τος

-τον (singular feminine nominative)
-τε (singular masculine vocative)
-τε (singular masculine vocative)
-τον (singular feminine vocative)
-τον (singular masculine accusative)
-τον (singular masculine accusative)
-τον (singular feminine accusative)
-του (singular masculine genitive)
-του (singular masculine genitive)
-του (singular feminine genitive)
-τῳ (singular masculine dative)
-τῳ (singular masculine dative)
-τῳ (singular feminine dative)
-τω (singular masculine dual masculine nominative)
-τω (singular masculine dual masculine nominative)
-τω (singular feminine dual feminine nominative)
-τω (singular masculine dual masculine vocative)
-τω (singular masculine dual masculine vocative)
-τω (singular feminine dual feminine vocative)
-τω (singular masculine dual masculine accusative)
-τω (singular masculine dual masculine accusative)
-τω (singular feminine dual feminine accusative)
-τοιν (singular masculine dual masculine genitive)
-τοιν (singular masculine dual masculine genitive)
-τοιν (singular feminine dual feminine genitive)
-τοιν (singular masculine dual masculine dative)
-τοιν (singular masculine dual masculine dative)
-τοιν (singular feminine dual feminine dative)
-τοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
-τοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
-τα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
-τοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
-τοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
-τα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
-τους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
-τους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
-τα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
-των (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
-των (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
-των (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
-τοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
-τοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
-τοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)


λοιμός

Probablement apparenté au latin lues, voir λύμη.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λοιμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λοιμώ (dual nominative)
λοιμέ (singular vocative)
λοιμοί (singular vocative)
λοιμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λοιμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λοιμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λοιμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λοιμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λοιμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λοιμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λοιμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λοιμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λοιμοῖν (dual dative)

λοιμός, loimós

λοιμοῦ σκηπτός


Θεία

Théia, épouse d’Hypérion, mère d’Hélios.

μᾶτερ Ἀελίου πολυώνυμε Θεία


χρηστομάθεια

Motdérivé de χρηστομαθής, khrêstomathếs, avec le suffixe -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
χρηστομαθειαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χρηστομαθεία (dual nominative)
χρηστομαθειαι (singular vocative)
χρηστομαθεία (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
χρηστομάθειαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
χρηστομαθείας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χρηστομαθεία (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
χρηστομαθείας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χρηστομαθεῖῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χρηστομαθείαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
χρηστομαθείᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
χρηστομαθείαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χρηστομαθείαιν (dual dative)

Étude des choses utiles, bonne instruction.


λυπέω

λυπέω, lupéô


τεχνάζω

τεχνάζω, tekhnazô


ὑαλοειδής

Motdérivé de ὕαλος, hýalos (« gemme, verre »), avec le suffixe -ειδής, -eidḗs.

ὑαλοειδής, hyaloeidḗs


ὑάλινος

Motdérivé de ὕαλος, hualos (« gemme, verre »), avec le suffixe -ινος, -inos.


ὑάλεος

Motdérivé de ὕαλος, hualos (« gemme, verre »), avec le suffixe -εος, -eos.


ὑαλικός

Motdérivé de ὕαλος, hualos (« gemme, verre »), avec le suffixe -ικός, -ikos.


ὑαλῖτις

Motdérivé de ὕαλος, hualos (« gemme, verre »), avec le suffixe -ῖτις, -itis.


κύω

Apparenté au latin inciens (« enceinte »), qui, pour le grec, correspond à ἔγκυος, énkyos (« enceinte »), de l’indo-européen commun *k̂eu-, k̂ū- (« grossir »). Il est apparenté à κοῖλος, koîlos (« creux »), κῶος, kôos (« cave, prison »), latin cavus (« creux, cave »), κύλα, kýla (« poches sous les yeux »), κοικύλλω, koikýllō (« faire des yeux ronds, regarder avec étonnement »), κῦρος, kŷros (« pouvoir, puissance »), κύριος, kýrios (« maitre, fort »), gaulois Cavares et ἄκυρος, ákyros (« faible, impuissant »), κύαρ, kýar (« creux »), κύαθος, kýathos, κύος, kýos (« fœtus ») ; en grec ancien, le \kw-, k̂u̯ā-\ est devenu \p-, pa-\, on rattachera les mots πᾶς, pâs (« tout »), πάομαι, páomai (« avoir »), πᾶμα, pâma (« propriété »).

Engendrer, donner naissance, en parlant de la femme.

ἐκυσάμην.

ἔκυσα


κῦμα

Apparenté au latin cumulus,dérivé de κύω, kúô (« engrosser », sens étymologique de « grossir »), avec le suffixe -μα, -ma : « ce qui enfle, flot, vague ».

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
κύματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κύματε (dual nominative)
κύματα (singular vocative)
κύματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
κύματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κύματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κύματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κυμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κυμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κύματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κύμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κυμάτοιν (dual dative)

ὡς τὸ κῦμα ἔστρωτο

κῦμα ἄτης, κακῶν, συμφορᾶς


γραῦς

Apparenté à γέρων, gérôn (« vieillard »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
γρᾶες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γρᾶε (dual nominative)
γραῦ (singular vocative)
γρᾶες (singular vocative)
γρᾶε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
γραῦν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γρᾶε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
γραός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γραῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γραοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
γραΐ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
γραυσί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γραοῖν (dual dative)

γραῦς, graûs


ἀποπομπαῖος

Motdérivé de ἀποπομπή, apopompḗ (« renvoi »), avec le suffixe -αῖος, -aîos.

ἀποπομπαίᾱ (singular masculine nominative)
ἀποπομπαῖον (singular feminine nominative)
ἀποπομπαῖε (singular masculine vocative)
ἀποπομπαίᾱ (singular masculine vocative)
ἀποπομπαῖον (singular feminine vocative)
ἀποπομπαῖον (singular masculine accusative)
ἀποπομπαίᾱν (singular masculine accusative)
ἀποπομπαῖον (singular feminine accusative)
ἀποπομπαίου (singular masculine genitive)
ἀποπομπαίᾱς (singular masculine genitive)
ἀποπομπαίου (singular feminine genitive)
ἀποπομπαίῳ (singular masculine dative)
ἀποπομπαίᾳ (singular masculine dative)
ἀποπομπαίῳ (singular feminine dative)
ἀποπομπαίω (singular masculine dual masculine nominative)
ἀποπομπαίᾱ (singular masculine dual masculine nominative)
ἀποπομπαίω (singular feminine dual feminine nominative)
ἀποπομπαίω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀποπομπαίω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀποπομπαίω (singular feminine dual feminine vocative)
ἀποπομπαίω (singular masculine dual masculine accusative)
ἀποπομπαίᾱ (singular masculine dual masculine accusative)
ἀποπομπαίω (singular feminine dual feminine accusative)
ἀποπομπαίοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀποπομπαίαιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀποπομπαίοιν (singular feminine dual feminine genitive)
ἀποπομπαίοιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀποπομπαίαιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀποπομπαίοιν (singular feminine dual feminine dative)
ἀποπομπαῖοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀποπομπαῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀποπομπαῖᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἀποπομπαῖοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀποπομπαῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀποπομπαῖᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἀποπομπαίους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀποπομπαίᾱς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀποπομπαίᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἀποπομπαίων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀποπομπαίων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀποπομπαίων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἀποπομπαίοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀποπομπαίαις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀποπομπαίοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ἀποπομπαῖος, apopompaîos

ἀποπομπαῖος τράγος


ἀποδιοπομπέομαι

Verbecomposé de ἀπό, apó, Διός, Diós et πομπή, pompế.

ἀποδιοπομπέομαι, apodiopompéomai

Offrir en sacrifice à Zeus pour conjurer le mauvais sort.


πομπή

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πομπαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πομπά (dual nominative)
πομπαί (singular vocative)
πομπά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πομπήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πομπάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πομπά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πομπῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πομπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πομπαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πομπῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πομπαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πομπαῖν (dual dative)

πομπή, pompḗ

ὑπὸ πομπῆς, σὺν πομπῇ

μήλων κνισάεσσα πομπή


Βαρναβᾶς

De l’hébreu ancien בַּר נְבִיָּא, bar nəḇiyyā (« fils du prophète »).

ὁ (singular nominative)
τὸν (singular accusative)
Βαρναβᾶν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Βαρναβᾶ (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Βαρναβᾷ (singular dative)


σεβαστός

Apparenté à σέβας (« révérence, majesté »), de σεβάζομαι, σεβίζω (« honorer »), de σέβομαι (« craindre, se tenir à distance, révérer »), Σεβαστός traduit le latin Augustus (« Auguste »).

σεβαστός, sebastós

Août, mois d’Auguste, dans certains calendriers hellénistiques.


ἀποδιοπομπαῖος

De ἀποδιοπομπέομαι.

ἀποδιοπομπαῖος, apodiopompaîos

Ce qui emporte le mal, offert en sacrifice à Zeus pour conjurer le mauvais sort.


τραγικός

Motdérivé de τράγος, trágos, avec le suffixe -ικός, -ikós.

τραγικός, tragikós

Tragique, majestueux (par opposition à la comédie considérée comme « basse »).

Tragique → voir τραγῳδία.
Tragique, plaintif.


τράγειος

Motdérivé de τράγος, trágos, avec le suffixe -ειος, -eios.


τράγινος

Motdérivé de τράγος, trágos, avec le suffixe -ινος, -inos.


στίγμα

Motdérivé de στίζω, stídzô, avec le suffixe -μα, -ma.

Piqûre au fer rouge infligée entre autres aux esclaves fugitifs


πάλλω

De même radical ^([1]) que πολύς (« plein, nombreux »). Apparenté au latin palpo, palpito, mais aussi, pour le sens à notre mani-puler.

πάλλω, pállô

Brandir un projectile avant de le lancer, secouer.

κλήρους ἐν κυνέηι πάλλον, ils secouèrent les lots dans un casque avant que l'un ne sorte.

Secouer pour mélanger et tirer au sort, tirer au sort.


κινέω

De κίω (« aller, se mouvoir ») avec l’infixe -n-. Apparenté au latin cieo.

κινέω, kinéô

οὐδέ τι κινῆσαι μελέων ἦν

κ. πᾶν χρῆμα, retourner toutes les pierres → tout essayer.

κινεῦντα μηδὲ κάρφος, ne pas bouger un doigt, ne pas lever le petit doigt.

κ. τὸν ἀπ᾽ ἴρας πύματονλίθον, bouger le dernier pion → avoir le dernier mot, jouer sa dernière carte.

Employer tous les moyens juridiques pour ou contre quelqu’un.

πολιτικῶς κ. κατά τινος

κ. τῶν χρημάτων

κ. τι τῶν ἀκινήτων

ἰατρικὴ κινηθεῖσα παρὰ τὰ πάτρια

κατὰ τὸ τέλοςκινεῖσθαι

τοὺς δ᾽ εἴ πέρ τις … κινήσῃ ἀέκων

κ. τινὰ ἐξ ὕπνου

κινεῖται γὰρ εὐθύς μοι χολή

φυγάδα πρόδρομον κινήσασα

Inciter au combat, se battre, batailler.

κ. ἐπιρρόθοις κακοῖσιν

Citer, appeler, faire venir, mettre en mouvement.

Ἐμπεδοκλέα . . πρῶτον ῥητορικὴν κεκινηκέναι Arist.Fr.65


εἰκοσάς

Voir εἰκάς, εἴκοσι.


κοντός

(Adjectif) Voir la variante κονδός, le sens étymologique est « rond, noueux » qui est dans κόνδυλος (« nœud des doigts, articulation »), de là « noueux, trapu », puis « petit, court ».

(Nom commun) De κεντέω, kentéô (« piquer ») qui donne aussi κέντρον (« pointe du compas, centre »).

κοντός, kontós


κοντός

κοντός, kontós

Perche, gaffe, harpon, croc, pointe, lance, pique.


κέντωρ

De κεντέω, kentéō (« piquer »), qui donne aussi κέντρον (« pointe du compas, centre »), voir aussi Κένταυρος (« Centaure »).

κέντωρ, kéntōr

Piqueur, personne qui mène à la baguette (au κοντός) un troupeau.


Κένταυρος

Dérivé de κεντέω, kentéō (« piquer »), soit par le langage de la tauromachie (notre picador moderne), soit par celui de l’élevage, et synonyme de κέντωρ, kéntōr (« piqueur »). La seconde partie du mot ayant été rapprochée de ταῦρος, taûros (« taureau ») d’où la dérivation mythologique de « animal mi-homme mi-taureau ». Étant donné les composés ἱπποκένταυρος (« piqueur de/à cheval », plus tard, « mi-homme, mi-cheval ») et ἰχθυοκένταυρος (« pêcheur au harpon », plus tard « mi-homme, mi-poisson »), mots où ταῦρος n’a rien à faire, on rejettera cette composition fantaisiste et mythologique.

Pokorny rapproche la première partie du mot au latin Catu-riges (« roi du combat »), la seconde partie du mot étant similaire à celle de Isaurus (« habitant de l’Isaurie ») ou, pour revenir à notre sens de « piqueur de taureau », urus (« auroch, ure »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
Κένταυροι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
Κενταύρω (dual nominative)
Κένταυρε (singular vocative)
Κένταυροι (singular vocative)
Κενταύρω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
Κένταυρον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
Κενταύρους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
Κενταύρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
Κενταύρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
Κενταύρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
Κενταύροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
Κενταύρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
Κενταύροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
Κενταύροιν (dual dative)

Κένταυρος, Kéntauros

Centaure, sauvage Thessalien vivant entre Pelion et Ossa, — (Iliade, 11.832, Odyssée, 21.295), chassé de là par les Lapithes.

De par la bestialité qui leur est attribuée

(Proverbial)οὐ παρὰ Κενταύροισι
#*: on n’est pas chez les Centaures, on ne vit pas dans un monde de fantaisie.


Κένταυρος

Κένταυρος, Kéntauros


λῶμα

Il est pour *ϝloma, apparenté au latin vellus (« laine, toison ») ; voir οὖλος, oúlos (« laineux »).


ὕφος

Déverbal de ὑφαίνω, huphaínô (« tisser »), apparenté à web en anglais.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ὕφη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὕφει (dual nominative)
ὕφη (singular vocative)
ὕφει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ὕφη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὕφει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὕφους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὑφῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὑφοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὕφει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὕφεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὑφοῖν (dual dative)


νυστάζω

Apparenté au latin nuo, de l’indo-européen commun *neu- (« faire un signe de tête ») qui donne νεύω.

νυστάζω, nustazô

Laisser tomber sa tête, s'assoupir, s'endormir.

Être nonchalant, insouciant mou, négligeant.


φιλόπαις

De φιλέω, philéô (« aimer ») et παῖς, paîs (« enfant »)

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
φιλοπαῖδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φιλοπαῖδε (dual nominative)
φιλόπαι (singular vocative)
φιλοπαῖδες (singular vocative)
φιλοπαῖδε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
φιλοπαῖδᾰ (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
φιλοπαῖδᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φιλοπαῖδε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
φιλοπαιδός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φιλοπαίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φιλοπαιδοῖν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
φιλοπαιδί (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
φιλοπαισί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φιλοπαιδοῖν (dual dative)

φιλόπαις, philópais


νεφεληγερέτα

Motcomposé de νεφέλη, nephele (« nuage ») et de ἀγείρω, ageirô (« rassembler »).

Qualificatif de Zeus « assemble-nuages, assembleur de nuages ».

νεφεληγερέτα Ζεύς


κραίνω

Bailly l’apparente au latin creo (« créer ») ; avec le sens de achever (voir l’étymologie de ce mot), il est peut-être du même radical κάρα (« tête, chef ») que κρανίον (« crâne »), celui de « commander » est proprement « être le chef ». Comparez avec κεφαλαιόω (« achever »).

κραίνω, krainô

οἵ μευ φέρτεροί εἰσι νοῆσαί τε κρῆναί τε

κραίνων ἀθανάτους τε θεοὺς καὶ γαῖαν ἐρεμνήν, ὡς ἐγένοντο

accomplissant le conte des dieux immortels et de la terre, ainsi qu’ils furent faits.

Régner, commander, diriger, être le chef, dominer.

τοῦ στρατοῦ, τῆς χώρας

δώδεκα γὰρ κατὰ δῆμον . . ἀρχοὶ κραίνουσι

οἵ ῥ᾽ ἔτυμα κραίνουσι

que ces rêves s’accomplissent, se réalisent.


Ἀντίπολις

Composé de ἀντί, antí (« opposé ») et de πόλις, pólis (« ville »).

ἡ (singular nominative)
Ἀντίπολι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Ἀντίπολιν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀντιπόλεως (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀντιπόλει (singular dative)

Ἀντίπολις, Antípolis


ἀποθησαυρίζω

Composé de ἀπό, apó (« mettre au loin ») et de θησαυρός, thêsaurós (« trésor »).

ἀποθησαυρίζω, apothêsaurízô

Mettre en réserve ou conserver des richesses, de l’argent, des trésors.


φανός

(Adjectif) De φαίνω (« briller »), apparenté à bán (« blanc ») en gaélique irlandais.

φανός, phanós


φανός

φανός, phanós


φυτός

φυτός, phutós


ὄναρ

Apparenté à անուրջ, anurj de même sens en arménien, de l’indo-européen commun *oner- (« rêve »).

utilisé seulement au nominatif et accusatif, les autres cas sont fournis par ὄνειρος

Rêve, songe, par opposition à une vision éveillée (ὕπαρ).

παρέρχεται ὡς ὄναρ ἥβη


ὄναρ

ὄναρ ὑμᾶς καλῶ


πλευρόν

Apparenté à πλεύμων, pleúmôn (« poumon ») et πλέω, pléô (« flotter »), le sens propre est « versant ».

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
πλευρά (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πλευρώ (dual nominative)
πλευρά (singular vocative)
πλευρώ (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
πλευρά (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πλευρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πλευροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πλευρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πλευροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πλευρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πλευροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πλευροῖν (dual dative)

πλευρόν, pleurón

τὸ δεξιὸν πλευρὸν.

πλευρόν νεῶν, ancrage des navires.


πλευρῖτις

Motcomposé de πλευρόν, pleurón (« côte ») et de -ῖτις, ítis, littéralement « point de côté, douleur aux flancs, pleurésie ».


ἄσκαυλος

De ἀσκός, askós (« outre ») et αὐλός, aulós (« flute », « sifflet », « tube »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἄσκαυλοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀσκαύλω (dual nominative)
ἄσκαυλε (singular vocative)
ἄσκαυλοι (singular vocative)
ἀσκαύλω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἄσκαυλον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀσκαύλους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀσκαύλω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀσκαύλου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀσκαύλων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀσκαύλοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀσκαύλῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀσκαύλοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀσκαύλοιν (dual dative)

ἄσκαυλος, áskaulos


πάροιμος

Motdérivé de οἶμος, oimos (« route, chemin »), avec le préfixe παρά-, para-.


οἶμος

Dérivé de εἶμι « j’irai », apparenté au vieil indien ḗma (« marche, démarche »).


ἐνούρησις

Dérivé de ἐνουρέω, enouréō (« ne pas pouvoir retenir son urine »), avec le suffixe -σις, -sis.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἐνουρήσεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐνουρήσει (dual nominative)
ἐνούρησι (singular vocative)
ἐνουρήσεις (singular vocative)
ἐνουρήσει (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἐνούρησιν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἐνουρήσεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐνουρήσει (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἐνουρήσεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐνουρήσεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐνουρησέοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἐνουρήσει (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἐνουρήσεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐνουρησέοιν (dual dative)

ἐνούρησις, enoúrēsis


ἐγκόπρησις

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἐγκοπρήσεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐγκοπρήσει (dual nominative)
ἐγκόπρησι (singular vocative)
ἐγκοπρήσεις (singular vocative)
ἐγκοπρήσει (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἐγκόπρησιν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἐγκοπρήσεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐγκοπρήσει (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἐγκοπρήσεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐγκοπρήσεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐγκοπρησέοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἐγκοπρήσει (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἐγκοπρήσεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐγκοπρησέοιν (dual dative)

ἐγκόπρησις, enkóprēsis


τραγόπους

De τράγος, trágos (« bouc ») et πούς, póus (« pied »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τραγοπόδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τραγοπόδε (dual nominative)
τραγοπόδες (singular vocative)
τραγοπόδε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τραγοπόδᾰ (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
τραγοπόδᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τραγοπόδε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τραγοποδός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τραγοποδῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τραγοποδοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τραγοποδί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τραγοποσί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τραγοποδοῖν (dual dative)

τραγόπους, tragópous


ἁλιεύω

ἁλιεύω, halieúō, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


κορωνίς

De κορωνός (« courbe ») : « [ligne] courbe ».

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κορωνίδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κορωνίδε (dual nominative)
κορωνί (singular vocative)
κορωνίδες (singular vocative)
κορωνίδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κορωνίδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κορωνίδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κορωνίδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κορωνίδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κορωνίδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κορωνίδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κορωνίδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κορωνίσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κορωνίδοιν (dual dative)

κορωνίς, korônis

Coronis, signe courbe qui marque la fin d’un chapitre, d’un livre.

ἐπιθεῖναι κορωνίδα τινί Luc.


κορωνός

Apparenté au latin corona, de l’indo-européen commun *kṛwos- (« tourné, courbé, cornu ») qui donne aussi le slavon krivъ (křivý en tchèque), le latin curvus.

κορωνός, korônós


ἐποποιία

Composé de ἔπος, épos (« parole »), ποιέω, poiéō (« faire ») et -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἐποποιιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐποποιιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ἐποποιίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἐποποιίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἐποποιίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐποποιίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἐποποιίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἐποποιίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐποποιίαιν (dual dative)
ἐποποιίη

ἐποποιία, epopoiía


ἐπικός

De ἔπος, épos (« parole ») et -ικός, -ikós (« relatif à »).

ἐπική (singular masculine nominative)
ἐπικόν (singular feminine nominative)
ἐπικέ (singular masculine vocative)
ἐπική (singular masculine vocative)
ἐπικόν (singular feminine vocative)
ἐπικόν (singular masculine accusative)
ἐπικήν (singular masculine accusative)
ἐπικόν (singular feminine accusative)
ἐπικοῦ (singular masculine genitive)
ἐπικῆς (singular masculine genitive)
ἐπικοῦ (singular feminine genitive)
ἐπικῷ (singular masculine dative)
ἐπικῇ (singular masculine dative)
ἐπικῷ (singular feminine dative)
ἐπικώ (singular masculine dual masculine nominative)
ἐπικά (singular masculine dual masculine nominative)
ἐπικώ (singular feminine dual feminine nominative)
ἐπικώ (singular masculine dual masculine vocative)
ἐπικά (singular masculine dual masculine vocative)
ἐπικώ (singular feminine dual feminine vocative)
ἐπικώ (singular masculine dual masculine accusative)
ἐπικά (singular masculine dual masculine accusative)
ἐπικώ (singular feminine dual feminine accusative)
ἐπικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐπικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐπικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ἐπικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἐπικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἐπικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
ἐπικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐπικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐπικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἐπικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐπικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐπικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἐπικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐπικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐπικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἐπικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐπικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐπικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἐπικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐπικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐπικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ἐπικός, epikós


κυνηγέτης

κυνηγέτης, kynēgétēs


κυνηγέω

Avec le sens de « mener les chiens [pour chasser] », probablecomposé de κύων, kuôn et de ἄγω, ágô. Voir κυνηλασία.

κυνηγέω, kunêgéo


κοχλίας

Coquillage en spirale, escargot, limaçon.

ἔοικε δὲ συμπτώματι, καθάπερ ὅπου ἂν ᾖ κοχλίας, σῦς οὐκ ἔστιν οὐδὲ πέρδιξ· κατεσθίουσι γὰρ ἄμφω τοὺς κοχλία

On sait naturellement que là où on rencontre des escargots, il n'y a ni porc ni perdrix, car tous deux mangent les escargots.

Aristote, Histoire des animaux (IVᵉ siècle av. J.-C.


σμιλίον

Diminutif de σμίλη, smílê (« objet tranchant, bistouri »).

Tranchet, petit objet pour couper ou tailler.

εἰ παρολίσθοι τὸ σμιλίον καὶ ἁμάρτοι τῆς τομῆς τῆς ἐπ´ εὐθύ, ὀλίγον τι αἱμάξαι τοὺς δακτύλους ἐντεμόντα·

Si mon tranchet glisse de travers, dévie et coupe, [je risque] de m'entailler les doigts et de saigner un peu.

Lucien de Samosate, Le songe ou le coq, (IIᵉ siècle ap. J.-C.)

Petit bistouri, petit scalpel, petit outil de chirurgie.


σμῆγμα

Motdérivé de σμήχω, smêkhô, avec le suffixe -μα, -ma.

σμῆγμα, smêgma


κόγχη

κόγχη, kónkhē

Sceau rond au bas d’une lettre, d’un diplôme.


Ἐλαφηϐολιών

Ἐλαφηϐολιών, Elaphēboliṓn

Variante de Ἐλαφηβολιών


ζορκάς

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ζορκάδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ζορκάδε (dual nominative)
ζορκάδες (singular vocative)
ζορκάδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ζορκάδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ζορκάδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ζορκάδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ζορκάδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ζορκάδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ζορκάδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ζορκάδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ζορκάσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ζορκάδοιν (dual dative)

ζορκάς, zorkás

Κατὰ τοὺς νομάδας δὲ ἐστὶ τούτων οὐδέν, ἀλλ᾽ ἄλλα τοιάδε, πύγαργοι καὶ ζορκάδες καὶ βουβάλιες καὶ ὄνοι.


δορκάς

Par étymologie populaire apparenté à δέρκομαι, dérkomai avec le sens de « cervidé aux grands yeux » ; de l’indo-européen commun *iorkos et apparenté à yourcʼh (« chevreuil ») en breton, iwrch en gallois, hircus (« bouc »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
δορκάδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δορκάδε (dual nominative)
δορκάδες (singular vocative)
δορκάδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
δορκάδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
δορκάδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δορκάδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
δορκάδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δορκάδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δορκάδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
δορκάδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
δορκάσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δορκάδοιν (dual dative)
δόρκος
δόρκων
δόρξ
ζορκάς
ζόρξ
ἴορκος

δορκάς, dorkás


σφήξ

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σφῆκες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σφῆκε (dual nominative)
σφῆκες (singular vocative)
σφῆκε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σφῆκα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σφῆκας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σφῆκε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σφηκός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σφηκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σφηκοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σφηκί (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σφηξί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σφηκοῖν (dual dative)


λωτρόν

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
λωτρά (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λωτρώ (dual nominative)
λωτρά (singular vocative)
λωτρώ (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
λωτρά (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λωτρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λωτροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λωτρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λωτροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λωτρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λωτροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λωτροῖν (dual dative)


γραμματεύς

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γραμματεῖς (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γραμματῆ (dual nominative)
γραμματεῦ (singular vocative)
γραμματεῖς (singular vocative)
γραμματῆ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γραμματέα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γραμματέας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γραμματῆ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γραμματέως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γραμματέων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γραμματέοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γραμματεῖ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γραμματεῦσι, γραμματεῦσιν (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γραμματέοιν (dual dative)

γραμματεύς, grammateús


Ἀρκτοῦρος

Composé de ἄρκτος, árktos (« ours ») et de οὖρος, oûros (« gardien »). Le nom de cette étoile vient de la proximité entre le Bouvier, la Grande Ourse et la Petite Ourse.

ὁ (singular nominative)
Ἀρκτοῦρε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀρκτοῦρον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀρκτούρου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀρκτούρῳ (singular dative)

Ἀρκτοῦρος, Arktoûros


Βεελζεβούλ

De l’hébreu ancien בַּעַל זְבוּב, Beʿl zebwb.

Βεελζεβούλ, Beelzeboúl


σύμπτωμα

Dérivé de συμπίπτω, sumpíptō (« arriver, se passer, avoir lieu »), avec le suffixe -μα, -ma.

σύμπτωμα, súmptōma

Accident, malchance, quelque chose qui tombe mal.

Symptôme, maladie qui nous tombe dessus.


σύντροφος

σύντροφος, súntrophos


φορολογία

Motdérivé de φορολόγος, phorológos (« qui récolte l'impôt »), avec le suffixe -ία, -ía.

φορολογία, phorología


καταδικάζω

Apparenté à καταδίκη, katadíkê (« jugement »),composé de κατά, katá et de δικάζω, dikázô (« juger »).

καταδικάζω, katadikázô

ἀντέλεγον μὴ δικαίως σφῶν καταδεδικάσθαι

ils jugèrent avoir été traité injustement.


Ἀμύντας

ὁ (singular nominative)
Ἀμύντα (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀμύνταν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀμύντου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀμύντᾳ (singular dative)

Ἀμύντας, Amýntas


συνασπισμός

Motdérivé de συνασπίζω, sunaspízô, avec le suffixe -μός, -mós.

συνασπισμός, sunaspismós


σημαντικός

Motdérivé de σημαντός, sêmantos (« marqué »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

σημαντικός, sêmantikós


σιωπηλός

Motdérivé de σιωπή, siôpê (« silence »), avec le suffixe -αλος, -alos (« -al »).

σιωπηλός, siôpêlós


ἕλκω

De l’indo-européen commun *(s)elk- (« tirer »). Apparenté au latin sulco (« sillonner »).

ἕλκεσθαι χαίτας


ἥδυσμα

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἥδυσματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἥδυσματε (dual nominative)
ἥδυσματα (singular vocative)
ἥδυσματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἥδυσματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἥδυσματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἥδυσματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἡδυσμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἡδυσμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἥδυσματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἥδυσμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἡδυσμάτοιν (dual dative)

ἥδυσμα, hếdusma


ἡδύνω

ἡδύνω, hêdúnô

Assaisonner, parfumer un plat, rendre doux au gout.


βινέω

Apparenté à βιόω (« vivre », « être ») avec le même rapport sémantique qui est, en latin entre futuo (« foutre ») et fio (« devenir », « avoir lieu »), futurus (« à venir »).

βινέω, futur : βινήσω, aoriste : ἐβίνησα, parfait : βεβίνηκα, parfait passif : ἐβίνεον, aoriste passif : ἐβινήθην

Foutre, baiser, avoir un rapport sexuel.

Οὐχί Λαΐς μέν τελευτῶσ’ ἀπέθανεν βινουμένη;


χειμερινός

Motdérivé de χειμέριος, kheimérios (« hivernal »), avec le suffixe -ινός, -inós.

χειμερινός, kheimerinós


κασσίτερος

κασσίτερος, kassíteros


πράγματι

πράγματι, prágmati


Νῶε

Noé, patriarche biblique sauvé du déluge.


θερμοκρασία

Motcomposé de θερμός, thermós (« chaud ») et de κρᾶσις, krásis (« mélange »).

θερμοκρασία, thermorkasía


ζήτημα

Motdérivé de ζητέω, zêtéô (« chercher »), avec le suffixe -μα, -ma.

ζήτημα, zêtêma


Μάγος

Mot vieux perse rapproché par Pokorny de μῆχος, mêkhos, dorien μᾶχος, mâkhos (« moyen, ressource ») et μηχανή, mēkhanē (« machine, machination, ressource, moyen ») ; le vieux persan *magu aurait alors le sens de « homme qui a des pouvoirs, magicien » (→ voir might et mighty en anglais, moc, mocný en tchèque), il est attesté postérieurement au grec ancien…

Μάγος, Mágos

Mage, caste sacerdotale chez les Mèdes, ils s'occupent d'oniromancie.


μέσον

μέσον, méson

Obstacle, empêchement, comme un obstacle au milieu de la route.


ζιζάνιον

Probablement du sumérien 𒍣𒍝𒀭, zizān (« blé »), apparenté à l’arabe زوان, zouan

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ζιζάνια (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ζιζανίω (dual nominative)
ζιζάνια (singular vocative)
ζιζανίω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ζιζάνια (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ζιζανίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ζιζανίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ζιζανίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ζιζανίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ζιζανίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ζιζανίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ζιζανίοιν (dual dative)

ζιζάνιον, zizánion


κακούργημα

Motdérivé de κακουργέω, kakourgéô, avec le suffixe -μα, -ma.

κακούργημα, kakoúrgêma


καθετήρ

Composé de καθίημι, kathíêmi (« mettre en bas, laisser tomber ») et de -τήρ, têr.

ὁ (singular nominative)
καθετὴρ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
καθετῆρες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καθετῆρε (dual nominative)
καθετὴρ (singular vocative)
καθετῆρες (singular vocative)
καθετῆρε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
καθετῆρᾰ (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
καθετῆρᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καθετῆρε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
καθετῆρος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καθετὴρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καθετὴροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
καθετῆρῐ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
καθετῆρσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καθετὴροιν (dual dative)

καθετήρ, kathetêr

Ce qu'on laisse aller en bas ou ce qu'on enfonce.

Instrument médical pour vider la vessie.


σπονδή

Apparenté au latin sponte, de σπένδω (« verser, offrir à boire »).

σπονδή, spondê

σπονδὰς θεοῖς λείβειν

Traité de paix (les traités étaient scellés par des libations), armistice.

μυστηριῶτιςσπονδή, armistice durant les mystères d’Éleusis.


κάπνισμα

Motdérivé de καπνίζω, kapnízô (« fumer »), avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
κάπνισματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κάπνισματε (dual nominative)
κάπνισματα (singular vocative)
κάπνισματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
κάπνισματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κάπνισματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κάπνισματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κάπνισμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κάπνισμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κάπνισματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κάπνισμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κάπνισμάτοιν (dual dative)

κάπνισμα, kápnisma


ῥοφέω

De l’indo-européen commun *sr̥bʰ- (« avaler »).

ῥοφέω, futur : ῥοφήσω, aoriste : ἑρροφεόμην, parfait : ἑρρόφεον, parfait passif : ἑρροφεόμην, aoriste passif : ἐρροφησάμην


φέβομαι

De l’indo-européen commun *bʰegʷ-. Apparenté au lituanien bėgti, au proto-slave *bēgēti (« courir, fuir »), et peut-être au tokharien A pkänt.

φέβομαι, phébomai


ἄβυσσος

Composé de ἀ-, a- (« sans »), βυθός, bythós et βυσσός, byssós (« fond de la mer »).

ἄβυσσον (singular feminine nominative)
ἄβυσσε (singular masculine vocative)
ἄβυσσε (singular masculine vocative)
ἄβυσσον (singular feminine vocative)
ἄβυσσον (singular masculine accusative)
ἄβυσσον (singular masculine accusative)
ἄβυσσον (singular feminine accusative)
ἀβύσσου (singular masculine genitive)
ἀβύσσου (singular masculine genitive)
ἀβύσσου (singular feminine genitive)
ἀβύσσῳ (singular masculine dative)
ἀβύσσῳ (singular masculine dative)
ἀβύσσῳ (singular feminine dative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine nominative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine nominative)
ἀβύσσω (singular feminine dual feminine nominative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀβύσσω (singular feminine dual feminine vocative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine accusative)
ἀβύσσω (singular masculine dual masculine accusative)
ἀβύσσω (singular feminine dual feminine accusative)
ἀβύσσοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀβύσσοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀβύσσοιν (singular feminine dual feminine genitive)
ἀβύσσοιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀβύσσοιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀβύσσοιν (singular feminine dual feminine dative)
ἄβυσσοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἄβυσσοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἄβυσσα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἄβυσσοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἄβυσσοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἄβυσσα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἀβύσσους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀβύσσους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἄβυσσα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἀβύσσων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀβύσσων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀβύσσων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἀβύσσοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀβύσσοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀβύσσοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ἄβυσσος, ábyssos

ὡς δὲ ἄβυσσοι εἰσι αἱ πηγαί, ἐς διάπειραν ἔφη τούτου Ψαμμήτιχον Αἰγύπτου βασιλέα ἀπικέσθαι· πολλέων γὰρ αὐτὸν χιλιάδων ὀργυιέων πλεξάμενον κάλον κατεῖναι ταύτῃ καὶ οὐκ ἐξικέσθαι ἐς βυσσόν.

Pour montrer que ces sources étaient des abîmes, il ajouta que Psammitichus, ayant voulu en faire l’épreuve, y avait fait jeter un câble de plusieurs milliers d’orgyies, mais que la sonde n’avait pas été jusqu’au fond. — (Traduction Larcher)


ἄβυσσος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἄβυσσοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀβύσσω (dual nominative)
ἄβυσσε (singular vocative)
ἄβυσσοι (singular vocative)
ἀβύσσω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἄβυσσον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀβύσσους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀβύσσω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀβύσσου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀβύσσων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀβύσσοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀβύσσῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀβύσσοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀβύσσοιν (dual dative)

ἄβυσσος, ábyssos

Καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν.

Et ils priaient instamment Jésus de ne pas leur ordonner d’aller dans l’abîme.


Βεελφεγώρ

De l’hébreu ancien בַּעַל-פְּעוֹר, Beʿl-peʿor.


ἀσκός

Apparenté à ἄσμα, δίασμα, de διάζομαι pour le lien sémantique entre « tourner, retourner » et « peau », voir ῥινός.

ἀσκός, askós

ἀσκὸν δείρειν τινά, dépecer vif quelqu’un.


ἀσκίον

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἀσκία (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀσκίω (dual nominative)
ἀσκία (singular vocative)
ἀσκίω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἀσκία (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀσκίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀσκίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀσκίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀσκίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀσκίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀσκίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀσκίοιν (dual dative)

ἀσκίον, askíon


μετοχή

Déverbal de μετέχω, metékhô (« participer »).

μετοχή, metokhê


ἐπιβαίνω

Motcomposé de ἐπί, epí (« sur ») et de βαίνω, baínô (« venir, aller »).

ἐπιβαίνω, epibaínô

Monter.
Embarquer, monter dans un bateau.

Monter.
Monter à cheval, aller à cheval.

ἵππων ἐπέβησε, aller à cheval.


κρίσιμος

Motdérivé de κρίσις, krísis, avec le suffixe -μος, -mos.

κρίσιμος, krísimos


μωραίνω

Dénominal de μῶρος (« fou »), voir μωρός, moror en latin.

μωραίνω, môraínô

Être hébété, être sot, être fou, agir ou parler follement.


Πετεφρής

De l’hébreu ancien פּוֹטִיפַר, Poṭypar, dérivé de l’égyptien ancien Pȝ-ḥtp rˁ (« l’offrande à Rê »).

ὁ (singular nominative)
Πετεφρές (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Πετεφρήν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Πετεφροῦ (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Πετεφρῇ (singular dative)

Πετεφρής, Petephrḗs


χῶρος

Apparenté au latin heres, de l’indo-européen commun *ĝhē- (« être vide, manquer de, laisser, quitter »). Le sens propre est proche de notre désert qui désigne aussi tout endroit inhabité, puis habité par la suite. Il est apparenté à κιχάνω, κιγχάνω (« atteindre »), χαλάω (« laisser »), ἀναχάζω (« rejoindre [ceux qu’on a laissés] »), χατέω (« manquer de »), χῆρος (« veuf »), χωρίζω (« séparer »).

χῶρος, khỗros

Campagne, lieu rural, par opposition à la ville.


παρακμή

Motcomposé de παρά, pará et de ἀκμή, akmê (« pointe, sommet »).

παρακμή, parakmê


τροπολογία

Motdérivé de τροπόλογος, tropólogos, avec le suffixe -ία, -ía.

τροπολογία, tropología


θυσία

θυσία, thusía


ὑπερεκπερισσοῦ

Adverbecomposé de ὑπέρ, hupér (« sur ») et de ἐκπερισσῶς, ekperissôs (« abondamment »).

Le texte grec des Elzévir, dit, texte reçu, écrit l'adverbe sous forme de locution adverbiale : ὑπὲρ ἐκ περισσοῦ

ὑπερεκπερισσοῦ, huperekperissoû

Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν

Or à celui qui peut faire infiniment plus que tout ce que nous demandons ou pensons, selon la puissance qui opère en nous — (traduction Darby)


περισσός

περισσή (singular masculine nominative)
περισσόν (singular feminine nominative)
περισσέ (singular masculine vocative)
περισσή (singular masculine vocative)
περισσόν (singular feminine vocative)
περισσόν (singular masculine accusative)
περισσήν (singular masculine accusative)
περισσόν (singular feminine accusative)
περισσοῦ (singular masculine genitive)
περισσῆς (singular masculine genitive)
περισσοῦ (singular feminine genitive)
περισσῷ (singular masculine dative)
περισσῇ (singular masculine dative)
περισσῷ (singular feminine dative)
περισσώ (singular masculine dual masculine nominative)
περισσά (singular masculine dual masculine nominative)
περισσώ (singular feminine dual feminine nominative)
περισσώ (singular masculine dual masculine vocative)
περισσά (singular masculine dual masculine vocative)
περισσώ (singular feminine dual feminine vocative)
περισσώ (singular masculine dual masculine accusative)
περισσά (singular masculine dual masculine accusative)
περισσώ (singular feminine dual feminine accusative)
περισσοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
περισσαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
περισσοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
περισσοῖν (singular masculine dual masculine dative)
περισσαῖν (singular masculine dual masculine dative)
περισσοῖν (singular feminine dual feminine dative)
περισσοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
περισσαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
περισσά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
περισσοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
περισσαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
περισσά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
περισσούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
περισσάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
περισσά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
περισσῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
περισσῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
περισσῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
περισσοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
περισσαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
περισσοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
περιττός

Extraordinaire en grandeur, en grosseur, en beauté.

Remarquable, prodigieux, étrange, singulier.

Qui dépasse la mesure.
Démesurément grand ou nombreux.
Démesuré, excessif.

Qui dépasse la mesure.
Démesurément grand ou nombreux.
Superflu.

Qui dépasse la mesure.
Démesurément grand ou nombreux.
Inutile, vain.

Hors de coutume, extraordinaire, exceptionnel.

Excessif dans ses sentiments, ses passions.

Qui dépasse la mesure.
Surchargé, orné, enflé.

Qui dépasse la quantité, qui est en surplus, qui reste, de reste, les restes, le résidu.


ἐνεργέω

ἐνεργέω, energéô

Agir sur, influencer (particulièrement en mauvaise part en parlant du mauvais esprit).


χυμεία

(Grec hellénistique) Dérivé de χύμα, voir χύμευσις (« alliage »).

χημεία
χειμεία

χυμεία, khumeía


χειμεία

χειμεία, kheimeía


χύμα

Féminin de χυμός, khumos (« jus »), de χέω, khéô (« verser »).

Versement, liquide (en fusion).
Masse informe.

Versement, liquide (en fusion).
Agrégat, élément d'un alliage.


κλύω

Apparenté au latin clueo, de l’indo-européen commun *klew- (« entendre »).

κέκλυτέ μευ, θεοί

κακῶς κλύειν, avoir mauvaise réputation.


φανταστής

Motdérivé de φαντάζω, phantazô (« apparaitre, être ostentatoire, se faire passer pour un autre »), avec le suffixe -τής, -tês.

φανταστής, phantastês


πνίξω

πνίξω, pníxô

Première personne du singulier du futur de l’indicatif de πνίγω.


ἔπνιξα

ἔπνιξα, épnixa

Première personne du singulier de l’aoriste de πνίγω.


πέπνιγμαι

πέπνιγμαι, pépnigmai

Première personne du singulier du parfait de πνίγω.


ἐπνίγην

ἐπνίγην, epnígên

Première personne du singulier de l’aoriste passif de πνίγω.


σχοῖνος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σχοῖνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σχοίνω (dual nominative)
σχοῖνε (singular vocative)
σχοῖνοι (singular vocative)
σχοίνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σχοῖνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σχοίνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σχοίνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σχοίνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σχοίνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σχοίνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σχοίνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σχοίνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σχοίνοιν (dual dative)
ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σχοῖνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σχοίνω (dual nominative)
σχοῖνε (singular vocative)
σχοῖνοι (singular vocative)
σχοίνω (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σχοῖνον (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σχοίνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σχοίνω (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σχοίνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σχοίνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σχοίνοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σχοίνῳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σχοίνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σχοίνοιν (dual dative)

σχοῖνος, skhoînos

Objets fabriqués en jonc.
Palissade autour du jardin.

Objets fabriqués en jonc.
Berceau, corbeille ou natte de jonc.

Objets fabriqués en jonc.
Corde de jonc.

Objets fabriqués en jonc.
Mesure au cordeau.


πηρός

Apparenté au latin penuria (« manque »), à πῆμα (« misère, calamité »), de l’indo-européen commun *pe- (« blesser, souffrir »).

πηϱός (singular masculine nominative)
πηϱά (singular masculine nominative)
πηϱόν (singular feminine nominative)
πηϱέ (singular masculine vocative)
πηϱά (singular masculine vocative)
πηϱόν (singular feminine vocative)
πηϱόν (singular masculine accusative)
πηϱάν (singular masculine accusative)
πηϱόν (singular feminine accusative)
πηϱοῦ (singular masculine genitive)
πηϱᾶς (singular masculine genitive)
πηϱοῦ (singular feminine genitive)
πηϱῷ (singular masculine dative)
πηϱᾷ (singular masculine dative)
πηϱῷ (singular feminine dative)
πηϱώ (singular masculine dual masculine nominative)
πηϱά (singular masculine dual masculine nominative)
πηϱώ (singular feminine dual feminine nominative)
πηϱώ (singular masculine dual masculine vocative)
πηϱά (singular masculine dual masculine vocative)
πηϱώ (singular feminine dual feminine vocative)
πηϱώ (singular masculine dual masculine accusative)
πηϱά (singular masculine dual masculine accusative)
πηϱώ (singular feminine dual feminine accusative)
πηϱοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πηϱαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πηϱοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
πηϱοῖν (singular masculine dual masculine dative)
πηϱαῖν (singular masculine dual masculine dative)
πηϱοῖν (singular feminine dual feminine dative)
πηϱοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πηϱαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πηϱά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
πηϱοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πηϱαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πηϱά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
πηϱούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πηϱάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πηϱά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
πηϱῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πηϱῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πηϱῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
πηϱοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πηϱαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πηϱοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

πηρός, pêrós

Mutilé, estropié.
Émoussé, hébété, impuissant.


ἐκπειράζω

Verbecomposé de ἐκ, ek et de πειράζω, peirazô.

ἐκπειράζω, ekpeirazô


πειράζω

πειράζω, peirazô

Essayer, tenter.
Faire l'épreuve, l'expérience de.

Tenter, chercher à séduire, à corrompre.

Essayer, tenter.
Éprouver en parlant de maladie.


γογγύζω

D’une onomatopée gong, apparenté au sanskrit गुञ्जति, guñjati, au latin gannio.

γογγύζω, gongýzō


ἀρτηρία

ἀρτηρία, artêria

Conduit de l’air pour la respiration, trachée.

προτέρα γὰρ κεῖται ἡ ἀρτηρία τοῦ οἰσοφάγου.

Aristote, Opuscules : traité de la respiration, IVᵉ siècle av. J.-C.