ἄγω

Du radical indo-européen commun *h₂eǵ- (« conduire », « mener »), qui donne également le latin ago (« conduire », « mouvoir »), le sanskrit अजति, ájati (« conduire »), et en arménien ancien ածեմ, acem (« porter »).

ἄγω, ágô, futur : ᾰ̓́ξω, aoriste : ἤγαγον, parfait : ἦχᾰ, parfait passif : -, aoriste passif : -

Πείσανδρος δ’ ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιο
ἤϊε· τὸν δ’ ἄγε μοῖρα κακὴ θανάτοιο τέλοσδε,
σοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.

Et Peisandros marcha contre l’illustre Ménélas, et le destin fatal le conduisait au seuil de la mort, pour qu’il fût dompté par toi, Ménélas, dans le rude combat.

ἄγειν καὶ φέρειν

mettre à sac, où ἄγειν se réfère aux gens emmenés comme esclaves et φέρειν aux objets emportés.

ἄγειν εἰς δίκην.

φελλοὶ δ᾽ ὣς ἄγουσι δίκτυον.

les bouchons de liège qui portent [font flotter] le filet.

ἄγωμεν


μ

Mu, douzième lettre et huitième consonne de l’alphabet grec ancien.


υ

Upsilon. Vingtième lettre et sixième voyelle de l’alphabet grec (minuscule). Transcription : y, u (après α, ε, η, ι, ο et υ).


φ

Phi. Vingt-et-unième lettre et quinzième consonne de l’alphabet grec (minuscule). Transcription : ‹ ph › et note le phonème : /pʰ/.


χ

Khi : vingt-deuxième lettre et seizième consonne de l’alphabet grec (minuscule). Transcrit : ‹ kh ›. Note le phonème : /kʰ/.


Β

Le bêta minuscule β est utilisé comme lettre initiale, sa majuscule est donc Β. Le bêta bouclé ϐ est employé à une place non initiale (médiane ou finale) et on ne peut donc pas dire que B est sa forme majuscule.

Deuxième lettre et première consonne de l’alphabet grec.


ἄλφα

Le nom de cette lettre a été emprunté presque tel quel au nom qu'elle avait en phénicien (mais où elle transcrivait un autre son) : aleph (« bœuf, taureau ») ; la finale en -a vient peut-être de l’araméen.

Alpha, la première lettre de l’alphabet grec. S’écrit « Α » en majuscule, et « α » en minuscule.


ἄγος

La variante ἅγος, hágos porte la trace d’un ancien s- aspiré que certains rapprochent de sanguis (« sang, sang versé, meurtre »).

Apparenté à ache (« douleur ») en anglais, आगस्, āgas (« faute, péché »), en sanscrit, de l’indo-européen commun *agos- (« faute, sang »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
ἄγη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἄγει (dual nominative)
ἄγη (singular vocative)
ἄγει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
ἄγη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἄγει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἄγους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀγῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀγοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἄγει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἄγεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀγοῖν (dual dative)

Crime contre les dieux, sacrilège, souillure.


ἀγρός

De l’indo-européen commun *h₂éǵros qui donne ager en latin, acre en anglais, etc.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἀγροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀγρώ (dual nominative)
ἀγρέ (singular vocative)
ἀγροί (singular vocative)
ἀγρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἀγρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἀγρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀγρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἀγροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀγρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀγροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἀγρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἀγροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀγροῖν (dual dative)

ἀγρός, agrós

Ferme, bien de campagne, fonds, propriété foncière.

La campagne (par opposition à la ville).


ἀπρόσικτος

Motdérivé de προσιτός, prositós (« accessible »), avec le préfixe ἀ-, a- (« in-, non »), lui-même de πρόσειμι, próseimi (« aller vers, s’approcher »).

ἀπρόσικτος, aprósitos


ἀπροσδοκήτως

De ἀπροσδόκητος.

ἀπροσδοκήτως, aprosdokêtôs


ἀπροσειλος

Motdérivé de πρόσειλος, próseilos (« ensoleillé »), avec le préfixe ἀ-, a- (« in- »), littéralement « pas au soleil ».


κέρας

De l’indo-européen commun *ḱer- qui a également donné cervus en latin et शिरस्, śiras en sanskrit.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
κέρατᾰ (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κέρατε (dual nominative)
κέρατᾰ (singular vocative)
κέρατε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
κέρατᾰ (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κέρατε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κέρατος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κεράτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κεράτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κέρατῐ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κέρᾰσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κεράτοιν (dual dative)

ὀφθαλμοὶ δ᾽ ὡσεὶ κέρα ἔστασαν

ses yeux fixés et immobiles comme des cornes.

Corne d’un animal.
Corne, instrument à vent.

Bras d’un fleuve ; aile ou flanc d’une armée ou d’une flotte.

κατὰ κέρας προσβάλλειν, attaquer sur les flancs.


ὁδός

De l’indo-européen commun *sod- ; apparenté au slavon ходити, choditi (« cheminer, marcher »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ὁδοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὁδώ (dual nominative)
ὁδέ (singular vocative)
ὁδοί (singular vocative)
ὁδώ (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ὁδόν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ὁδούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὁδώ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ὁδοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὁδῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὁδοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ὁδῷ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ὁδοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὁδοῖν (dual dative)
οὐδός

https://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/LL-Q35497 (grc)-Christelle P. (BiblioCanet66)-ὁδός.wav

πρὸς ὁδοῦ, vers l'avant.

κατ᾽ ὁδόν, à propos, soit dit en passant→ voir by the way en anglais, mimochodem en tchèque.

Route parcourue, marche, voyage, parcours.

τὴν εὐθὺς Ἀργοῦς ὁδόν, le parcours direct vers Argos.

θεσπεσία ὁδός, forme d'oracle, de divination.


ὀδαξάω

ὀδαξάω, odaxáô


σπείρασις

Du verbe σπειράω [spiraô] (« se rouler en spirale »).

ἡ σπείρασις, -εως [spirasis]


σκαληνία

De l’adjectif σκαληνός skalénos (« boiteux »).


Ἀκαδήμεια

→ voir Ἀκάδημος.

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Ἀκαδήμειαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἀκαδημείας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἀκαδημείᾳ (singular dative)
Ἀκαδημία

Ἀκαδήμεια, Akadếmeia

Le jardin d’Académos, près d’Athènes, où Platon enseignait.

(Par la suite) L’Académie, école de philosophie platonicienne.


Γερμανία

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Γερμανίαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Γερμανίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Γερμανίᾳ (singular dative)

Γερμανία, Germanía


Γαλλία

Du latin Gallia. Plus tard, les Grecs employèrent le nom « Γαλατία » pour désigner la Gaule.

ἡ (singular nominative)
τὴν (singular accusative)
Γαλλίαν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Γαλλίας (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Γαλλίᾳ (singular dative)

Γαλλία, Gallía


βαρύς

De l’indo-européen commun *gʷréh₂us (« lourd »), qui a également donné brutus et gravis en latin.

βαρεῖα (singular masculine nominative)
βαρύ (singular feminine nominative)
βαρύ (singular masculine vocative)
βαρεῖα (singular masculine vocative)
βαρύ (singular feminine vocative)
βαρύν (singular masculine accusative)
βαρεῖαν (singular masculine accusative)
βαρύ (singular feminine accusative)
βαρέος (singular masculine genitive)
βαρείας (singular masculine genitive)
βαρέος (singular feminine genitive)
βαρεῖ (singular masculine dative)
βαρείᾳ (singular masculine dative)
βαρεῖ (singular feminine dative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine nominative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine nominative)
βαρεῖ (singular feminine dual feminine nominative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine vocative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine vocative)
βαρεῖ (singular feminine dual feminine vocative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine accusative)
βαρεῖ (singular masculine dual masculine accusative)
βαρεῖ (singular feminine dual feminine accusative)
βαρέοιν (singular masculine dual masculine genitive)
βαραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
βαρέοιν (singular feminine dual feminine genitive)
βαρέοιν (singular masculine dual masculine dative)
βαραῖν (singular masculine dual masculine dative)
βαρέοιν (singular feminine dual feminine dative)
βαρεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
βαρεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
βαρέα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
βαρεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
βαρεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
βαρέα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
βαρεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
βαρείας (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
βαρέα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
βαρέων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
βαρειῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
βαρέων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
βαρέσι(ν) (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
βαρείαις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
βαρέσι(ν) (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

βαρύς, barús


βάτος

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
βάτοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βάτω (dual nominative)
βάτε (singular vocative)
βάτοι (singular vocative)
βάτω (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
βάτον (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
βάτους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βάτω (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
βάτου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βάτοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
βάτῳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
βάτοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βάτοιν (dual dative)

βάτος, bátos


βάτος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
βάτοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βάτω (dual nominative)
βάτε (singular vocative)
βάτοι (singular vocative)
βάτω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
βάτον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
βάτους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βάτω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
βάτου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
βάτῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
βάτοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βάτοιν (dual dative)

βάτος, bátos

Sorte de raie (poisson), plus particulièrement raie bouclée, à cause de ses épines.


βάτος

βάτος, bátos

Mesure de cinquante setiers, ou de trois amphores.


βάτραχος

Apparenté au roumain broască (« grenouille »), à l’albanais bretkosë (« grenouille »), à l’anglais frog (« grenouille »), de l’indo-européen commun *preu- (« sauter, courir, courant ») qui donne aussi le russe прыгнуть, prýgnutʹ (« sauter »), le tchèque proud (« courant »), prudký (« brusque, rapide ») avec une dérivation sémantique :

« animal aquatique », qui vit dans les cours d’eau.

Étant donné le sens de « tortue (probablement tortue aquatique) » qui est dans le roumain broască-țestoasă et l’albanais breshkë (« tortue »), la tortue étant tout sauf « sauteuse, bondissante » et le sens de « plante aquatique » qui est dans le diminutif βατράχιον, batrákhion (« renoncule »), le premier sens est probablement le meilleur.

Oucomposé de βοή, boê (« cri ») et de τραχύς, trakhús (« dur, âpre, rude »).

De la racine *bar-, *bra- (« crier » → voir barbare et borborygme), dissimilation de *βράτραχος, *βράτρος (« criard »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
βάτραχοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βατράχω (dual nominative)
βάτραχε (singular vocative)
βάτραχοι (singular vocative)
βατράχω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
βάτραχον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
βατράχους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βατράχω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
βατράχου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βατράχων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βατράχοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
βατράχῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
βατράχοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βατράχοιν (dual dative)
βάθρακος
βότραχος
βρόταχος
βράταχος
βρούχετος
βύρθακος
βρύτιχος
βριαγχόνη

βάτραχος, bátrakhos

Βάτραχοι, Les Grenouilles, titre d'une comédie d'Aristophane.

βατράχοιςοἰνοχοεῖν, verser du vin aux grenouilles : faire quelque chose qui n'est pas demandé.


βιβλιοθήκη

De βιβλίον, biblíon (« livre ») et de θήκη, thếkê (« coffre »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
βιβλιοθῆκαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βιβλιοθήκα (dual nominative)
βιβλιοθῆκαι (singular vocative)
βιβλιοθήκα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
βιβλιοθήκην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
βιβλιοθήκας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βιβλιοθήκα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
βιβλιοθήκης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βιβλιοθηκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βιβλιοθήκαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
βιβλιοθήκῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
βιβλιοθήκαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βιβλιοθήκαιν (dual dative)

βιβλιοθήκη, bibliothếkê

Bibliothèque, coffre à livres, à papiers.


βράχος

βράχος, brákhos


βρέφος

De l’indo-européen commun *gʷrebʰ- qui a également donné жрѣбѧ žrěbę en vieux slave et bromach en gaélique irlandais.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
βρέφη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βρέφει (dual nominative)
βρέφη (singular vocative)
βρέφει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
βρέφη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βρέφει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
βρέφους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βρεφῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βρεφοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
βρέφει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
βρέφεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βρεφοῖν (dual dative)


βροχή

Déverbal de βρέχω, brékhô (« mouiller »).

βροχή, brokhê


βροντή

Déverbal de βρέμω, brémō (« gronder, retentir »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
βρονταί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βροντά (dual nominative)
βρονταί (singular vocative)
βροντά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
βροντήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
βροντάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βροντά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
βροντῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βροντῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βρονταῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
βροντῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
βρονταῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βρονταῖν (dual dative)

βροντή, brontḗ

βροντὴ δ’ ἐρράγη δι’ ἀστραπῆς

État d’un homme frappé par la foudre, stupeur.


δακτύλιος

δακτύλιος, daktúlios


δάκτυλος

Étymologie incertaine, peut-être apparenté à δείκνυμι, deíknymi (« montrer »), voir le latin digitus (« doigt »).

δάκτυλος, dáktylos

Doigt, mesure de longueur d’environ 2 centimètres.


δάσος

De δασύς, dasýs (« touffu ») → voir thick et thicket en anglais, pour le sens.

δάσος, dásos


δέχομαι

Apparenté au latin decet, doceo, celui-ci correspondant à δοκέω (« penser, supposer »), ndjek en albanais, de l’indo-européen commun *dek- (« prendre pour soi, observer une coutume »).

δέχομαι, futur : δέξομαι, aoriste : ἐδεξάμην, parfait : δέδεγμαι, parfait passif : δέδεγμαι, aoriste passif : ἐδέχθην

Accueillir, recevoir, recueillir, adopter.


δέκα

De l’indo-européen commun *déḱm̥t qui a également donné le latin decem, l'anglais ten.


δέλτα

Du dalet, nom de la quatrième lettre de l’alphabet phénicien.

δέλτα, délta

Delta, la quatrième lettre de l’alphabet grec. S’écrit « Δ » en majuscule, et « δ » en minuscule.


δεσπότης

Du proto-grec *déspotis lui-même issu de l’indo-européen commun *déms pótis (« maître de maison ») composé de *dṓm (« maison ») et *pótis (« maître »).

δεσπότης, despótês

Maître d’une maisonnée (qui souvent implique la possession d’esclaves).

Δεσπότα τοίνυν πανάγαθε ! διὰ τί σύ μοι οὐκ ἀρτοδοτεῖς; Ὁρᾷς γὰρ λιμῷ
ἀναλισκόμενον ἐμὲ ἀθλίως. Καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἐμὲ οὐκ ἐλεεῖς οὐδαμῶς,
ζητεῖς δὲ παρ’ ἐμοῦ ἃ οὐ χρή - καὶ ὅμως φιλόλογοι πάντες ὁμολογοῦσι
τότε λόγους τε καὶ ῥήματα περιττὰ ὑπάρχειν, ὁπότε πρᾶγμα αὐτὸ πᾶσι
δῆλον ἐστί - Ἔνθα γὰρ ἀναγκαῖοι μόνον λόγοι εἰσίν, ἵνα πράγματα (ὥν περί
ἀμφισϐητοῦμεν) μὴ προσφόρως ἐπιφαίνεται.

Excellent maître, pourquoi ne me donnes-tu pas de pain ?
Tu me vois périr misérablement de faim, et cependant tu n’as nullement pitié de moi.
Tu me poses des questions importunes. Cependant tous les amis des
lettres sont d’accord que les discours et les paroles sont superflus quand les faits sont évidents pour tous. Les discours ne sont nécessaires que là
où les faits sur lesquels nous sommes en contestation ne se montrent pas clairement.

Retranscription par Fleury de Lécluse du discours en grec de Panurge au chapitre IX de Pantagruel.


διότι

Composé de διά, diá et de ὅτι, óti (« en ce que »).

διότι, dióti


δίψα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
δίψαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δίψαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
δίψαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
δίψας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
δίψης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
διψῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δίψαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
δίψῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
δίψαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δίψαιν (dual dative)
δίϕα
δίψος


δρυμός

Motdérivé de δρῦς, drûs (« bois »), avec le suffixe -μός, -mós ; lointainement apparenté à dru et le sens de « ce qui pousse dru ».

δρυμός, drumós


δυστύχημα

Motdérivé de δυστυχέω, dustukhéô (« être malchanceux, malheureux, infortuné »), avec le suffixe -μα, -ma.

δυστύχημα, dustukhêma


δώδεκα

δώδεκα, dốdeka


φάλαινα

φάλαινα, phálaina


φαρμακοποιός

Motcomposé de φάρμακον, phármakon (« médicament ») et de ποιέω, poiéō (« faire »).

φαρμακοποιός, pharmakopoiós


φιάλη

φιάλη, phiálê

Bol, patère, coupe utilisée, en particulier, lors des libations.


φιλοσοφία

Motdérivé de φιλόσοφος, philósophos, avec le suffixe -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
φιλοσοφίαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φιλοσοφίαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
φιλοσοφίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
φιλοσοφίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
φιλοσοφίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φιλοσοφιῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φιλοσοφίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
φιλοσοφίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
φιλοσοφίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φιλοσοφίαιν (dual dative)

Amour de la science.
Pratique d’un art, d’une science.

Amour de la science.
Art, culture elle-même.

Culture méthodique de l’éloquence ou de la dialectique.

Recherche de l’essence des choses, de la vérité.


φόβος

Du proto-grec *pʰógʷos lui-même issu de l’indo-européen commun *bʰógʷos.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
φόβοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φόβω (dual nominative)
φόβε (singular vocative)
φόβοι (singular vocative)
φόβω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
φόβον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
φόβους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φόβω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
φόβου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φόβων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φόβοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
φόβῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
φόβοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φόβοιν (dual dative)

φόβος, phóbos

Action de faire fuir en effarouchant d’où action de chasser, d’effaroucher, d’effrayer, objet d’épouvante.

Fait d’être effarouché d’où le fait d'être mis en fuite par la crainte.


φόρος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
φόροι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φόρω (dual nominative)
φόρε (singular vocative)
φόροι (singular vocative)
φόρω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
φόρον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
φόρους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φόρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
φόρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φόρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φόροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
φόρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
φόροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φόροιν (dual dative)

φόρος, phóros

φόρον ὑποτελέειν


φρίκη

φρίκη, phríkê


φρόνιμος

φρόνιμον (singular feminine nominative)
φρόνιμε (singular masculine vocative)
φρόνιμε (singular masculine vocative)
φρόνιμον (singular feminine vocative)
φρόνιμον (singular masculine accusative)
φρόνιμον (singular masculine accusative)
φρόνιμον (singular feminine accusative)
φρονίμου (singular masculine genitive)
φρονίμου (singular masculine genitive)
φρονίμου (singular feminine genitive)
φρονίμῳ (singular masculine dative)
φρονίμῳ (singular masculine dative)
φρονίμῳ (singular feminine dative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine nominative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine nominative)
φρονίμω (singular feminine dual feminine nominative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine vocative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine vocative)
φρονίμω (singular feminine dual feminine vocative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine accusative)
φρονίμω (singular masculine dual masculine accusative)
φρονίμω (singular feminine dual feminine accusative)
φρονίμοιν (singular masculine dual masculine genitive)
φρονίμοιν (singular masculine dual masculine genitive)
φρονίμοιν (singular feminine dual feminine genitive)
φρονίμοιν (singular masculine dual masculine dative)
φρονίμοιν (singular masculine dual masculine dative)
φρονίμοιν (singular feminine dual feminine dative)
φρόνιμοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φρόνιμοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φρόνιμα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
φρόνιμοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φρόνιμοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φρόνιμα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
φρονίμους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φρονίμους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φρόνιμα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
φρονίμων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φρονίμων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φρονίμων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
φρονίμοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φρονίμοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φρονίμοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

φρόνιμος, phrónimos

Sensé, qui a sa raison, qui est dans son bon sens.


φωσφόρος

Adjectif composé de φῶς, phôs et φορός, phorós.

φωσφόροςἀστήρ


γάλα

Apparenté au latin lac, lactis (« lait »), d’un radical *glak- qui est dans γλάγος, glágos (« lait »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
γάλακτα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γάλακτε (dual nominative)
γάλακτα (singular vocative)
γάλακτε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
γάλακτα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γάλακτε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γάλακτος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γαλάκτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γαλάκτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γάλακτι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γάλαξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γαλάκτοιν (dual dative)


γέννα

γέννα, génna


γένος

De γίγνομαι, apparenté au latin genus, au sanskrit जनस्, jánas, à ծին cin en arménien ancien, kin en anglais, et γαῖα en grec ancien.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
γένη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γένει (dual nominative)
γένη (singular vocative)
γένει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
γένη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γένει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γένους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γενῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γενοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γένει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γένεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γενοῖν (dual dative)

γένος, génos


γωνία

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
γωνιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γωνιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
γωνίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
γωνίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
γωνίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γωνίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
γωνίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
γωνίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γωνίαιν (dual dative)

γωνία, gônía


χαλκός

Apparenté au vieux slave жєлѣзо, želězo, de l’indo-européen commun *ghel(ē̆)ĝh- (« métal »). Voir aussi χάλυψ, khálubs.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
χαλκοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χαλκώ (dual nominative)
χαλκέ (singular vocative)
χαλκοί (singular vocative)
χαλκώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
χαλκόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
χαλκούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χαλκώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χαλκοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χαλκῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χαλκοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χαλκῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χαλκοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χαλκοῖν (dual dative)
καυχός

χαλκός, khalkós

Objet travaillé en cuivre ou en bronze.
Arme de bronze comme une épée.

Objet travaillé en cuivre ou en bronze.
Vase de bronze.

Objet travaillé en cuivre ou en bronze.
Miroir de métal.

Objet travaillé en cuivre ou en bronze.
Monnaie de cuivre.


χάος

Avec le sens de « renversement, désordre », de χέω, khéô (« verser »), qui explique le sens de χάιος, kháios (« bon, bien tourné »).

Avec le sens de « béance (informe), vide », de χάσκω, kháskô (« béer ») qui donne χάσμα, khásma (« béance, gouffre, abysse »).

Avec le sens de « ténèbres », et pour variante κάος, káos, de καίω, kaíô (« brûler »).

τὸ (singular nominative)
τὸ (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
χάους (singular genitive)
τῷ (singular dative)
χάει (singular dative)

χάους κύνα, Cerbère, le chien des Enfers.


χίλιοι

De l’indo-européen commun *sm̥ǵʰéslom, apparenté au latin mīlle, au sanskrit सहस्र, sahásra'.

χίλιαι (feminine nominative)
χίλια (neuter nominative)
χίλιαι (feminine vocative)
χίλια (neuter vocative)
χιλίους (masculine accusative)
χιλίας (feminine accusative)
χίλια (neuter accusative)
χιλίων, χιλιῶν (masculine genitive)
χιλίων, χιλιῶν (feminine genitive)
χιλίων, χιλιῶν (neuter genitive)
χιλίοις, χιλίοισι, χιλίοισιν (masculine dative)
χιλίαις, χιλίαισι, χιλίαισιν (feminine dative)
χιλίοις, χιλίοισι, χιλίοισιν (neuter dative)
χήλιοι
χείλιοι

χῑ́λιοι, khī́lioi

'χιλίη ἵππος — (Hdt.5.63) τὴν ἵππον τὴν χιλίην'

parfois nom commun suivi du génitif, parfois adjectif numéral


χορός

De l’indo-européen commun *ǵʰoros. Apparenté au latin hortus.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
χοροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χορώ (dual nominative)
χορέ (singular vocative)
χοροί (singular vocative)
χορώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
χορόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
χορούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χορώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χοροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χορῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χοροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χορῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χοροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χοροῖν (dual dative)

χορός, khorós


χρόνος

Apparenté à χείρ, kheír (« main, ce qui saisit ») avec l’idée abstraite de « ce qui contient tout ».

Apparenté à χραίνω, khraínō (« toucher ») et donc χράω, khráō (« frapper, désirer ») avec la même dérivation sémantique qui est dans καιρός, kairós (« temps opportun, occasion »). Pour le sens de « temps opportun », comparer avec le latin occasio, de occido.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
χρόνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χρόνω (dual nominative)
χρόνε (singular vocative)
χρόνοι (singular vocative)
χρόνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
χρόνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
χρόνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χρόνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χρόνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χρόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χρόνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χρόνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χρόνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χρόνοιν (dual dative)

χρόνος, khrónos

πρῶτον μὲν τὸν Πειραιᾶ ἐτειχίσαμεν ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ, εἶτα τὸ μακρὸν τεῖχος τὸ βόρειον

Démosthène, Περὶ τῆς πρὸς Λακεδαιμονίους εἰρήνης

Ὅσον ζῇς φαίνου
μηδὲν ὅλως σὺ λυποῦ·
πρὸς ὀλίγον ἐστὶ τὸ ζῆν.
τὸ τέλος ὁ χρόνος ἀπαιτεῖ.

Tant que tu vis, brille !
Ne t’afflige absolument de rien !
La vie ne dure guère.
Le temps exige son tribut.

Επιτάφιος του Σείκιλου

ὁ μακρὸς ἀνθρώπων χρόνος

Temps, quantité (d’une voyelle, d’une syllabe, etc.)


χήρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
χηραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χηραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
χήραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
χήρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
χήρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χήραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
χήρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
χήραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χήραιν (dual dative)
χῆρος (masculine)


χωρίς

Apparenté au latin heres, de l’indo-européen commun *ĝhē- (« être vide, manquer de, laisser, quitter »). Voir χῶρος.

χωρίς, khôrís


χωρίς

χωρίς, khôrís


χώρα

→ voir χῶρος.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
χωραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χωραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
χώραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
χώρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
χώρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χῶρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χώραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
χώρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
χώραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χώραιν (dual dative)
χώρη

οὐδέ τι πολλὴ χώρη μεσσηγύς

Poste, position, endroit que garde un soldat ou une troupe.

χώραν λείπειν

Moment, position au sein d'une vie, de la société.

Ἄρης δ᾽ οὐκ ἐνὶ χώρᾳ

ἐν ἀνδραπόδων or μισθοφόρων χώρᾳ εἶναι

être dans la position des esclaves ou des mercenaires

Campagne, lieu rural, par opposition à la ville.

ὁ ἐκ τῆς χώρας σῖτος


χημεία

χημεία, khêmeía


καιρός

Apparenté à κείρω, keírô (« couper ») voir aussi καῖρος, καιρία. Pour le lien sémantique entre « couper » et « opportunité, moment opportun » → voir coup de bol.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
καιροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καιρώ (dual nominative)
καιρέ (singular vocative)
καιροί (singular vocative)
καιρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
καιρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
καιρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καιρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
καιροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καιρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καιροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
καιρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
καιροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καιροῖν (dual dative)

καιρός, kairós

καιροῦ πέρα

Moment convenable ou opportun, temps favorable ; occasion.

καιρός ἐστι

ἐς καιρόν

μετὰ μεγίστων καιρῶν


καίω

De l’indo-européen commun *keh₂u- (« allumer, bruler »), qui donne le verbe albanais kall du même sens.

καίω, kaíō, futur : inconnu, aoriste : inconnu, parfait : inconnu, parfait passif : inconnu, aoriste passif : inconnu

Allumer un feu, bruler du bois. Bruler, en parlant du feu, du bois.

πῦρ κήαντο

κάειν καὶ πορθεῖν

τέμνειν καὶ κάειν


κακά

Neutre pluriel de κακός, kakós (« mal »).

κακὰ φέρειν, faire du mal.


κακός

Apparenté au latin caco, de l’indo-européen commun *kak- (« caca, mauvais »). Ce mot dénote une supplétion car son étymologie est distincte de celle de χειρότερος, kheiróteros.

κακή (singular masculine nominative)
κακόν (singular feminine nominative)
κακέ (singular masculine vocative)
κακή (singular masculine vocative)
κακόν (singular feminine vocative)
κακόν (singular masculine accusative)
κακήν (singular masculine accusative)
κακόν (singular feminine accusative)
κακοῦ (singular masculine genitive)
κακῆς (singular masculine genitive)
κακοῦ (singular feminine genitive)
κακῷ (singular masculine dative)
κακῇ (singular masculine dative)
κακῷ (singular feminine dative)
κακώ (singular masculine dual masculine nominative)
κακά (singular masculine dual masculine nominative)
κακώ (singular feminine dual feminine nominative)
κακώ (singular masculine dual masculine vocative)
κακά (singular masculine dual masculine vocative)
κακώ (singular feminine dual feminine vocative)
κακώ (singular masculine dual masculine accusative)
κακά (singular masculine dual masculine accusative)
κακώ (singular feminine dual feminine accusative)
κακοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
κακαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
κακοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
κακοῖν (singular masculine dual masculine dative)
κακαῖν (singular masculine dual masculine dative)
κακοῖν (singular feminine dual feminine dative)
κακοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κακαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κακά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
κακοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κακαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κακά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
κακούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κακάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κακά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
κακῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κακῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κακῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
κακοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κακαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κακοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

κακός, kakós

Qui n'a pas les qualités propres à telle ou telle chose.


κάκτος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κάκτοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κάκτω (dual nominative)
κάκτε (singular vocative)
κάκτοι (singular vocative)
κάκτω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κάκτον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κάκτους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κάκτω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κάκτου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κάκτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κάκτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κάκτῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κάκτοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κάκτοιν (dual dative)

κάκτος, káktos


καρκίνος

Sans doute apparenté au sanskrit कर्कट, karkaṭa, au latin cancer.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
καρκίνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καρκίνω (dual nominative)
καρκίνε (singular vocative)
καρκίνοι (singular vocative)
καρκίνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
καρκίνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
καρκίνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καρκίνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
καρκίνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καρκίνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καρκίνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
καρκίνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
καρκίνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καρκίνοιν (dual dative)

Pince pour saisir ou tenir les objets dans le feu.


καρπός

Apparenté au latin carpo (« saisir, prendre ») avec deux évolutions sémantiques : « ce qui est pris, récolté, fruit » et « ce qui prend, main, poignet » ; voir κείρω.

καρπός, karpós

ἄρα γε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς.

Donc, c'est à leurs fruits que vous les reconnaîtrez.


καρπός

καρπός, karpós


καταρράκτης

De καταρράσσω, καταρρήγνυμι,composé de κατά, katá (« en bas ») et de ῥήγνυμι, rhêgnumi (« briser »).

καταρράκτης, katarrhaktês


καταρράκτης

καταρράκτης, katarrhaktês

καὶ οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν


κατάστημα

Motdérivé de καθίστημι, kathístêmi (« établir »), avec le suffixe -μα, -ma.

κατάστημα, katástêma


καθαρός

καθαρά (singular masculine nominative)
καθαρόν (singular feminine nominative)
καθαρέ (singular masculine vocative)
καθαρά (singular masculine vocative)
καθαρόν (singular feminine vocative)
καθαρόν (singular masculine accusative)
καθαράν (singular masculine accusative)
καθαρόν (singular feminine accusative)
καθαροῦ (singular masculine genitive)
καθαρᾶς (singular masculine genitive)
καθαροῦ (singular feminine genitive)
καθαρῷ (singular masculine dative)
καθαρᾷ (singular masculine dative)
καθαρῷ (singular feminine dative)
καθαρώ (singular masculine dual masculine nominative)
καθαρά (singular masculine dual masculine nominative)
καθαρώ (singular feminine dual feminine nominative)
καθαρώ (singular masculine dual masculine vocative)
καθαρά (singular masculine dual masculine vocative)
καθαρώ (singular feminine dual feminine vocative)
καθαρώ (singular masculine dual masculine accusative)
καθαρά (singular masculine dual masculine accusative)
καθαρώ (singular feminine dual feminine accusative)
καθαροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
καθαραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
καθαροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
καθαροῖν (singular masculine dual masculine dative)
καθαραῖν (singular masculine dual masculine dative)
καθαροῖν (singular feminine dual feminine dative)
καθαροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
καθαραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
καθαρά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
καθαροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
καθαραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
καθαρά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
καθαρούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
καθαράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
καθαρά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
καθαρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
καθαρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
καθαρῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
καθαροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
καθαραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
καθαροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
κοθαρός
κόθαρος

καθαρός, katharós

Pur, net, clair.
Sans tache, sans souillure, propre.

καθαρὸς χεῖρας

τῶν Ἀθηναίων ὅπερ ἐστράτευε καθαρὸν ἐξῆλθε

Pur, net, clair.
Nettoyé, débarrassé de tout obstacle.


κάθισμα

Motdérivé de καθίζω, kathízô (« asseoir »), avec le suffixe -μα, -ma ; voir ἵσμα, hísma (« fondation, siège »).

κάθισμα, káthisma


κεραία

κεραία, keraía

Corne, chose en forme de corne qui protège, qui pointe.


κίνδυνος

Étymologie incertaine. Pokorny le décompose en κύων, κυνός, kúôn, kunós (« chien, symbole de vie dure et de malchance ») et *δῡνος (« action, événement »), voir dění en tchèque et bellum en latin.

ὁ (singular nominative)
κίνδῡνος (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κίνδῡνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κινδύνω (dual nominative)
κίνδῡνε (singular vocative)
κίνδῡνοι (singular vocative)
κινδύνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κίνδῡνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κινδύνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κινδύνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κινδύνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κινδύνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κινδύνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κινδύνῳ (singular dative)
κίνδῡνῐ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κινδύνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κινδύνοιν (dual dative)

κίνδυνος, kíndunos

βεβαιότεροςκίνδυνος, une entreprise plus certaine.


κισσός

κισσός, kissós

Lierre, la variété rampante est aussi appelée ἕλιξ.

κισσῷ … στεφανωθεὶς Διόνυσον θεραπεύει


κίτρινος

Motdérivé de κίτρον, kítron (« citron »), avec le suffixe -ινος, -inos.

κιτρίνη (singular masculine nominative)
κίτρινον (singular feminine nominative)
κίτρινε (singular masculine vocative)
κιτρίνη (singular masculine vocative)
κίτρινον (singular feminine vocative)
κίτρινον (singular masculine accusative)
κιτρίνην (singular masculine accusative)
κίτρινον (singular feminine accusative)
κιτρίνου (singular masculine genitive)
κιτρίνης (singular masculine genitive)
κιτρίνου (singular feminine genitive)
κιτρίνῳ (singular masculine dative)
κιτρίνῃ (singular masculine dative)
κιτρίνῳ (singular feminine dative)
κιτρίνω (singular masculine dual masculine nominative)
κιτρίνα (singular masculine dual masculine nominative)
κιτρίνω (singular feminine dual feminine nominative)
κιτρίνω (singular masculine dual masculine vocative)
κιτρίνω (singular masculine dual masculine vocative)
κιτρίνω (singular feminine dual feminine vocative)
κιτρίνω (singular masculine dual masculine accusative)
κιτρίνα (singular masculine dual masculine accusative)
κιτρίνω (singular feminine dual feminine accusative)
κιτρίνοιν (singular masculine dual masculine genitive)
κιτρίναιν (singular masculine dual masculine genitive)
κιτρίνοιν (singular feminine dual feminine genitive)
κιτρίνοιν (singular masculine dual masculine dative)
κιτρίναιν (singular masculine dual masculine dative)
κιτρίνοιν (singular feminine dual feminine dative)
κίτρινοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κίτριναι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κίτρινα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
κίτρινοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κίτριναι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κίτρινα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
κιτρίνους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κιτρίνας (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κίτρινα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
κιτρίνων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κιτρίνων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κιτρίνων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
κιτρίνοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κιτρίναις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κιτρίνοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

κίτρινος, kítrinos


κλάδος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κλάδοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κλάδω (dual nominative)
κλάδε (singular vocative)
κλάδοι (singular vocative)
κλάδω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κλάδον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κλάδους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κλάδω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κλάδου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κλάδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κλάδοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κλάδῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κλάδοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κλάδοιν (dual dative)

κλάδος, kládos


κλίμα

Motdérivé de κλίνω, klínô (« pencher »), avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
κλίματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κλίματε (dual nominative)
κλίματα (singular vocative)
κλίματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
κλίματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κλίματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κλίματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κλιμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κλιμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κλίματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κλίμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κλιμάτοιν (dual dative)

κλίμα, klíma

Inclinaison de la Terre, latitude, climat.


κνήμη

Voir la forme masculine κνημός, knêmos (« épaule »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κνήμαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κνήμα (dual nominative)
κνήμαι (singular vocative)
κνήμα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κνήμην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κνήμας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κνήμα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κνήμης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κνημῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κνήμαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κνήμῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κνήμαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κνήμαιν (dual dative)

κνήμη, knếmê

Ἔνθ’ Ἀμαρυγκείδην Διώρεα μοῖρα πέδησε·
χερμαδίῳ γὰρ βλῆτο παρὰ σφυρὸν ὀκριόεντι
κνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν ἀγὸς ἀνδρῶν,
Πείρως Ἰμβρασίδης ὃς ἄρ’ Αἰνόθεν εἰληλούθει.
ἀμφοτέρω δὲ τένοντε καὶ ὀστέα λᾶας ἀναιδὴς
ἄχρις ἀπηλοίησεν· ὁ δ’ ὕπτιος ἐν κονίῃσι
κάππεσεν ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας,
θυμὸν ἀποπνείων·

Et la Moire saisit Diôrès Amarynkéide, et il fut frappé à la cheville droite d’une pierre anguleuse. Et ce fut l’Imbraside Peiros, prince des Thrakiens, et qui était venu d’Ainos, qui le frappa. Et la pierre rude fracassa les deux tendons et les os. Et Diôrès tomba à la renverse dans la poussière, étendant les mains vers ses compagnons et respirant à peine.


κόλπος

De l’indo-européen commun *ku̯elp (« courber »), apparenté au latin culcita, à l’anglo-saxon hwealf (« arche », « voute »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κόλποι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κόλπω (dual nominative)
κόλπε (singular vocative)
κόλποι (singular vocative)
κόλπω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κόλπον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κόλπους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κόλπω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κόλπου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κόλπων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κόλποιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κόλπῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κόλποις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κόλποιν (dual dative)

Repli, renfoncement de la mer entre deux vagues.


κόσμος

Pour Beekes : « La reconstruction la plus probable est *k̑oNs-mo-. Cela implique que le mot est apparenté au latin cēnseō « estimer », cēnsiō « appréciation, évaluation », etc., vieux slave sętъ « [il a] dit », et le groupe indo-iranien du sanscrit śaṃs- « louer », vieux perse θah- « déclarer, annoncer ».

D’après Schumacher — (Lexikon der indogermanischen Verben, article *k̑eNs), apparenté au gallois dan-gos- « montrer, indiquer ». L’est aussi, vraisemblablement, l’élément -κάς dans ἑκάς, hekas (« loin »), ἀνδρακάς, andrakas (« par homme »), sanscrit sahasraśás « mille fois ». Le sens premier était probablement « mettre en ordre (par le dire) ». Le sens « orner, parer » est probablement secondaire à l’intérieur du grec.

Pour García-Ramón : « κόσμος appartient en dernière analyse à la même racine que Κασσάνδρα, Kassándra (« Cassandre »)., véd. śaṁs et lat. cēnsēre, comme l’ont proposé depuis longtemps Froehde, ou Brugmann : κόσμος est pour *k̑óns-mo-, continuant formel de *k̑óns-o- « ordre » (véd. śáṁsa-), et présuppose un développement secondaire « ordre » → « bon ordre, bonne disposition (qui en résulte) » à l’intérieur du grec (κατὰ κόσμον « suivant un avis autorisé » → « comme il faut, en ordre ») ; on ne saurait d’ailleurs écarter la possibilité d’une confluence avec *kós-(s)mo- « coiffure, ornement » de *kes- « peigner » → voir česat, voire aussi avec *k̑ond-smo- « distinction » de *[s]k̑end- : κέκασμαι)).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κόσμοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κόσμω (dual nominative)
κόσμε (singular vocative)
κόσμοι (singular vocative)
κόσμω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κόσμον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κόσμους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κόσμω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κόσμου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κόσμων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κόσμοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κόσμῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κόσμοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κόσμοιν (dual dative)
ϰόσμος

κόσμος, kósmos

Ordre.
Bon ordre, convenance, bienséance.

Le régulateur, le directeur, le magistrat suprême.

τί γάρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐάν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;

Car que profitera-t-il à un homme s’il gagne le monde entier, et qu’il fasse la perte de son âme ? (N.T. Matthieu 16/26, trad. Darby)

Les choses terrestres par opposition à celles du ciel.

Ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν· καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλὰξει αὐτήν.

Celui qui affectionne sa vie, la perdra ; et celui qui hait sa vie dans ce monde-ci, la conservera pour la vie éternelle. (N.T. Jean 11/25, trad. Darby).


κυκλοφορία

Motcomposé de κύκλος, kúklos, φορός, phorós et -ία, -ía.

κυκλοφορία, kuklophoría


λαγός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λαγοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λαγώ (dual nominative)
λαγέ (singular vocative)
λαγοί (singular vocative)
λαγώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λαγόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λαγούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λαγώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λαγοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λαγῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λαγοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λαγῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λαγοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λαγοῖν (dual dative)

λαγός, lagós


λίθος

Peut-être apparenté à λιτός (« uni »), par rapport à πέτρα, líthos est une pierre polie ou brillante. Voir le lien qui unit λέπας (« pierre »), le latin lapis et λέπω, lépô.

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
λίθοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λίθω (dual nominative)
λίθε (singular vocative)
λίθοι (singular vocative)
λίθω (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
λίθoν (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
λίθους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λίθω (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
λίθου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λίθων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λίθοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
λίθῳ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
λίθοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λίθοιν (dual dative)

le féminin s’utilise plutôt au sens spécifique (pierre de touche, pierre de Magnésie, etc.)

λίθος, líthos

λίθοι βασιλικοί

Μαγνῆτις λίθος, pierre de Magnésie, aimant.

Petite pierre : disque, palet, caillou, grêlon.

λίθοι χαλάζης, grêlons.

Pierre sur laquelle montait l’orateur dans le Pnyx, pierre pour les proclamations des hérauts, et l’autel.

ὁ πρατὴρ λίθος, pierre sur laquelle montait le vendeur aux enchères.

οἱ λίθοι

πάντα λίθον κινεῖν


λόφος

De λέπω (« peler »), parce que le joug pèle le cou de l'animal.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λόφοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λόφω (dual nominative)
λόφε (singular vocative)
λόφοι (singular vocative)
λόφω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λόφον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λόφους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λόφω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λόφου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λόφων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λόφοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λόφῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λόφοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λόφοιν (dual dative)

λόφος, lóphos

Ὑπὸ ζυγῷ λόφον ἔχειν.

Avoir le cou sous le joug. (obéir patiemment)

Λόφους κείρεσθαι.


λοιπόν

Neutre substantivé et adverbialisé de λοιπός, loipós (« restant »).

λοιπόν, loipón

τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας, le restant du jour.

ἴθι δή, ἦν δ' ἐγώ, καὶ τὰ λοιπά μοι τῆς ἑστιάσεως ἀποπλήρωσον ἀποκρινόμενος ὥσπερ καὶ νῦν.

Et bien, allons ! repris-je ; sers-moi le reste du festin en continuant à répondre. — (traduction)


λοιπόν

λοιπόν, loipón

εἰρημένων δὲ τῶν περὶ τὰς ἀρετάς τε καὶ φιλίας καὶ ἡδονάς, λοιπὸν περὶ εὐδαιμονίας τύπῳ διελθεῖν, ἐπειδὴ τέλος αὐτὴν τίθεμεν τῶν ἀνθρωπίνων.

Après avoir parlé des vertus, des amitiés et des plaisirs, il nous reste à traiter sommairement du bonheur, puisque nous admettons qu’il est la fin de toutes les choses humaines.


λύκος

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λύκοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λύκω (dual nominative)
λύκε (singular vocative)
λύκοι (singular vocative)
λύκω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λύκον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λύκους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λύκω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λύκου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λύκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λύκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λύκῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λύκοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λύκοιν (dual dative)

λύκος, lýkos

Λύκος περὶ φρέαρ χορεύει.

λύκον ἰδεῖν

voir le loup, être frappé de stupeur, une croyance populaire attribuait un pouvoir magique au regard du loup.


μαστός

De la racine μαδ, mad (« être plein de sève »). Voir le latin madeo.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
μαστοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μαστώ (dual nominative)
μαστέ (singular vocative)
μαστοί (singular vocative)
μαστώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
μαστόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
μαστούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μαστώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μαστοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μαστῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μαστοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μαστῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μαστοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μαστοῖν (dual dative)
μαζός
μασδός
μασθός

μαστός, mastós


μελαγχολία

Motdérivé de μελάγχολος, melánkholos (« atrabilaire »), avec le suffixe -ία, -ía.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μελαγχολιαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μελαγχολιαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
μελαγχολίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μελαγχολίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μελαγχολίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μελαγχολίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μελαγχολίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μελαγχολίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μελαγχολίαιν (dual dative)

μελαγχολία, melankholía


μελία

De l’indo-européen commun *mel- (« gris, cendre, poussière ») qui donne aussi μελίνη, melínē (« millet »), le latin milium.

μελία, melía


μέλισσα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μέλισσαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μελίσσα (dual nominative)
μέλισσαι (singular vocative)
μελίσσα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
μέλισσαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μελίσσας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μελίσσα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μελίσσης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μελισσῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μελίσσαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μελίσσῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μελίσσαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μελίσσαιν (dual dative)
μέλιττα

μέλισσα, mélissa


μεταξύ

Motcomposé de μετά, metá (« parmi ») et de ξύν, xún (« avec »).

μεταξύ, metaxú


μεταξύ

μεταξύ, metaxú


μεθόριος

Motcomposé de μετά, metá (« entre ») et de ὅρος, hóros (« borne, limite »).

μεθόριος, methórios

γῆ μεθορία τῆς Ἀργείας καὶ Λακωνικῆς

la terre située entre l'Argolide et la Laconie.


μία

Il est pour *sm-ia, féminin de εἷς, heis.


μικρός

Apparenté à σμικρός, smikrós (« petit »), σμήχω, smêkhô (« frotter »), au latin mica (« miette »), à l’anglais small (« petit »), de l’indo-européen commun *smē- (« frotter, user par le frottement, miette »).

μικρά (singular masculine nominative)
μικρόν (singular feminine nominative)
μικρέ (singular masculine vocative)
μικρά (singular masculine vocative)
μικρόν (singular feminine vocative)
μικρόν (singular masculine accusative)
μικράν (singular masculine accusative)
μικρόν (singular feminine accusative)
μικροῦ (singular masculine genitive)
μικρᾶς (singular masculine genitive)
μικροῦ (singular feminine genitive)
μικρῷ (singular masculine dative)
μικρᾷ (singular masculine dative)
μικρῷ (singular feminine dative)
μικρώ (singular masculine dual masculine nominative)
μικρά (singular masculine dual masculine nominative)
μικρώ (singular feminine dual feminine nominative)
μικρώ (singular masculine dual masculine vocative)
μικρά (singular masculine dual masculine vocative)
μικρώ (singular feminine dual feminine vocative)
μικρώ (singular masculine dual masculine accusative)
μικρά (singular masculine dual masculine accusative)
μικρώ (singular feminine dual feminine accusative)
μικροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
μικραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
μικροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
μικροῖν (singular masculine dual masculine dative)
μικραῖν (singular masculine dual masculine dative)
μικροῖν (singular feminine dual feminine dative)
μικροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
μικραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
μικρά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
μικροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
μικραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
μικρά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
μικρούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
μικράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
μικρά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
μικρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
μικρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
μικρῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
μικροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
μικραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
μικροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
σμικρός
μικκός

μικρός, mikrós

Μικρὸν κακὸν μέγα ἀγαθόν

De médiocre qualité, peu important, faible.


μικρός

μικρός, mikrós

μικροῦ δεῖν

Peu, ou un peu. Il est surtout utilisé devant un adverbe ou un comparatif.


πόλεμος

Apparenté à πελεμίζω, pelemízo (« secouer, trembler »), pour la forme en polem- et πόλις, πτόλις, pólis, ptólis (« ville »), pour la variante en ptol- → voir populus et populor (« peuple », « ravager, détruire ») en latin.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πόλεμοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πολέμω (dual nominative)
πόλεμε (singular vocative)
πόλεμοι (singular vocative)
πολέμω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πόλεμον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πολέμους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πολέμω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πολέμου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πολέμων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πολέμοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πολέμῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πολέμοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πολέμοιν (dual dative)
πτόλεμος

πόλεμος, pólemos


μονή

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μοναί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μονά (dual nominative)
μοναί (singular vocative)
μονά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
μονήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μονάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μονά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μονῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μονῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μοναῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μονῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μοναῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μοναῖν (dual dative)


μήτρα

De μήτηρ (« mère »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μῆτραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μῆτραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
μήτραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μήτρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μήτρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μητρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μήτραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μήτρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μήτραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μήτραιν (dual dative)
μήτρη

μήτρα, mḗtra


μηρός

Apparenté au latin fe-mur, à μῆνιγξ, de l’indo-européen commun *mē(m)sḫro- (« chair »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
μηροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μηρώ (dual nominative)
μηρέ (singular vocative)
μηροί (singular vocative)
μηρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
μηρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
μηρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μηρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
μηροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
μηρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μηροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
μηρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
μηροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μηροῖν (dual dative)

μηρός, mêrós

φάσγανον ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ

tirant l’épée de son côté où elle était pendue.

Νῦν δὲ Διόνυσόν τε λέγουσι οἱ Ἕλληνες ὡς αὐτίκα γενόμενον ἐς τὸν μηρὸν ἐνερράψατο Ζεὺς καὶ ἤνεικε ἐς Νύσαν τὴν ὑπὲρ Αἰγύπτου ἐοῦσαν ἐν τῇ Αἰθιοπίῃ.

Les Grecs assurent que, aussitôt que Bacchus fut né, Jupiter le cousit dans sa cuisse et le porta à Nyse, ville d’Éthiopie, au-dessus de l’Égypte. — (traduction)


ναός

Déverbal de ναίω (« habiter, vivre dans »). Le sens propre est « intérieur ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ναοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ναώ (dual nominative)
ναέ (singular vocative)
ναοί (singular vocative)
ναώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ναόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ναούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ναώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ναοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ναῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ναοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ναῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ναοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ναοῖν (dual dative)
νεώς

Partie la plus intérieure du temple où la statue du Dieu se trouve.


ναύαρχος

Motcomposé de ναῦς, naús (« navire ») et de ἀρχός, arkhós (« chef »).

ναύαρχος, naúarkhos


νεαρός

Forme poétique de νέος, néos (« nouveau, jeune »).

νεαρά (singular masculine nominative)
νεαρόν (singular feminine nominative)
νεαρέ (singular masculine vocative)
νεαρά (singular masculine vocative)
νεαρόν (singular feminine vocative)
νεαρόν (singular masculine accusative)
νεαράν (singular masculine accusative)
νεαρόν (singular feminine accusative)
νεαροῦ (singular masculine genitive)
νεαρᾶς (singular masculine genitive)
νεαροῦ (singular feminine genitive)
νεαρῷ (singular masculine dative)
νεαρᾷ (singular masculine dative)
νεαρῷ (singular feminine dative)
νεαρώ (singular masculine dual masculine nominative)
νεαρά (singular masculine dual masculine nominative)
νεαρώ (singular feminine dual feminine nominative)
νεαρώ (singular masculine dual masculine vocative)
νεαρά (singular masculine dual masculine vocative)
νεαρώ (singular feminine dual feminine vocative)
νεαρώ (singular masculine dual masculine accusative)
νεαρά (singular masculine dual masculine accusative)
νεαρώ (singular feminine dual feminine accusative)
νεαροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
νεαραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
νεαροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
νεαροῖν (singular masculine dual masculine dative)
νεαραῖν (singular masculine dual masculine dative)
νεαροῖν (singular feminine dual feminine dative)
νεαροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
νεαραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
νεαρά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
νεαροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
νεαραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
νεαρά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
νεαρούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
νεαράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
νεαρά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
νεαρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
νεαρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
νεαρῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
νεαροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
νεαραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
νεαροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

νεαρός, nearós


νέος

Anciennement *νέϝος, néwos, de l’indo-européen commun *néwos qui a également donné नव náva en sanskrit, novus en latin, etc.

νέα (singular masculine nominative)
νέον (singular feminine nominative)
νέε (singular masculine vocative)
νέα (singular masculine vocative)
νέον (singular feminine vocative)
νέον (singular masculine accusative)
νέαν (singular masculine accusative)
νέον (singular feminine accusative)
νέου (singular masculine genitive)
νέας (singular masculine genitive)
νέου (singular feminine genitive)
νέῳ (singular masculine dative)
νέᾳ (singular masculine dative)
νέῳ (singular feminine dative)
νέω (singular masculine dual masculine nominative)
νέα (singular masculine dual masculine nominative)
νέω (singular feminine dual feminine nominative)
νέω (singular masculine dual masculine vocative)
νέα (singular masculine dual masculine vocative)
νέω (singular feminine dual feminine vocative)
νέω (singular masculine dual masculine accusative)
νέα (singular masculine dual masculine accusative)
νέω (singular feminine dual feminine accusative)
νέοιν (singular masculine dual masculine genitive)
νέαιν (singular masculine dual masculine genitive)
νέοιν (singular feminine dual feminine genitive)
νέοιν (singular masculine dual masculine dative)
νέαιν (singular masculine dual masculine dative)
νέοιν (singular feminine dual feminine dative)
νέοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
νέαι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
νέα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
νέοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
νέαι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
νέα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
νέους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
νέας (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
νέα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
νέων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
νέων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
νέων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
νέοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
νέαις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
νέοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
νεῖος

ἡ νέα σελήνη, la nouvelle lune.

Neuf.
Non ordinaire, inattendu, surprenant.

ἐκ νέων παίδων


πάγος

Déverbal de πήγνυμι (« ficher, planter ») : « ce qui est fixe, figé, planté » ; apparenté à πάγη, au latin pagus.

πάγος, págos

Ἄρειοςπάγος, Aréopage (colline d'Arès, près d'Athènes).

Tout ce qui est devenu solide, dur, épais.

Écume à la surface du lait, sel (formé par l’évaporation de l’eau de mer).


πάγος

πάγος, págos


παλαίστρα

De παλαιστής, palaistês (« combattant, lutteur »).

παλαίστρα, palaístra


πάντα

Nominatif, vocatif et accusatif neutre pluriel de πᾶς.


πάντοτε

Motcomposé de πᾶς, pâs (« tout ») et de τότε, tóte (« en ce temps, alors »).

πάντοτε, pántote


παραφορά

Déverbal de παραφέρω, paraphérô (« emporter »).

παραφορά, paraphorá

Emportement, dérangement de l'esprit, folie.


πατήρ

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πατέρες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πατέρε (dual nominative)
πάτερ (singular vocative)
πατέρες (singular vocative)
πατέρε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πατέρα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πατέρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πατέρε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πατρός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πατέρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πατέροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πατρί (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πατράσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πατέροιν (dual dative)
μήτηρ (feminine)

https://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/LL-Q35497 (grc)-Christelle P. (BiblioCanet66)-πατήρ.wav

πατήρ, patếr

πατὴρ Ζεύς.

Fondateur d'une race, souche, métropole.


πελαργός

De πελός, pelós (« hâlé ») et ἀργός, argós (« blanc ») : « oiseau noir et blanc ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πελαργοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πελαργώ (dual nominative)
πελαργέ (singular vocative)
πελαργοί (singular vocative)
πελαργώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πελαργόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πελαργούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πελαργώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πελαργοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πελαργῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πελαργοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πελαργῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πελαργοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πελαργοῖν (dual dative)

πελαργός, pelargós


πέντε

De l’indo-européen commun *pénkʷe, qui a également donné पञ्चन् páñcan, en sanskrit, quīnque en latin, հինգ hing en arménien ancien et fīf en anglo-saxon (→ voir five en anglais moderne).

πέντε, pénte


περιμένω

περιμένω, periménô


πέτρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πετραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πετραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
πέτραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πέτρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πέτρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πέτραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πέτρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πέτραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πέτραιν (dual dative)
πέτρη
πέτρος

πέτρα, pétra

(Proverbial) οὐκ ἀπὸ δρυὸς οὐδ᾽ ἀπὸ πέτρης, [tu n'es fait] ni de bois, ni de pierre : tu es un humain, être doué de sensibilité.

ἐκ πέτρας εἰργασμένος, [cœur] fait de pierre, c-à-d. insensible.


πικρός

De πεύκη, peúkê (« pin »), apparenté au latin piget (« peiner, chagriner »).

πικρή (singular masculine nominative)
πικρόν (singular feminine nominative)
πικρέ (singular masculine vocative)
πικρή (singular masculine vocative)
πικρόν (singular feminine vocative)
πικρόν (singular masculine accusative)
πικρήν (singular masculine accusative)
πικρόν (singular feminine accusative)
πικροῦ (singular masculine genitive)
πικρῆς (singular masculine genitive)
πικροῦ (singular feminine genitive)
πικρῷ (singular masculine dative)
πικρῇ (singular masculine dative)
πικρῷ (singular feminine dative)
πικρώ (singular masculine dual masculine nominative)
πικρά (singular masculine dual masculine nominative)
πικρώ (singular feminine dual feminine nominative)
πικρώ (singular masculine dual masculine vocative)
πικρά (singular masculine dual masculine vocative)
πικρώ (singular feminine dual feminine vocative)
πικρώ (singular masculine dual masculine accusative)
πικρά (singular masculine dual masculine accusative)
πικρώ (singular feminine dual feminine accusative)
πικροῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πικραῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πικροῖν (singular feminine dual feminine genitive)
πικροῖν (singular masculine dual masculine dative)
πικραῖν (singular masculine dual masculine dative)
πικροῖν (singular feminine dual feminine dative)
πικροί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πικραί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πικρά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
πικροί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πικραί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πικρά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
πικρούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πικράς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πικρά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
πικρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πικρῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πικρῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
πικροῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πικραῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πικροῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

πικρός, pikrós

γλώσσης πικροῖς κέντροισι

Amer, plein d'amertume, méchant, en parlant des hommes.

πικρὸς θεοῖς, amer envers les dieux.


πλίνθος

Apparenté à πλατύς, platús (« large »), au latin planus, voir later (« brique ») pour des explications détaillées.

πλίνθος, plínthos

πλίνθους ἑλκύσαι


πολεμιστής

Motdérivé de πολεμίζω, polemizô (« faire la guerre »), avec le suffixe -τής, -tês.

πολεμιστής, polemistês


πολιτεία

De πολιτεύω, politeúô.

πολιτεία, politeía

Organisation de la cité, gouvernement, république.


μόλυβδος

μόλυβδος, mólubdos


πόρνη

De πέρνημι, pérnêmi (« vendre ») ; comparez avec l’étymologie de ses synonymes latins meretrix, prostibulum.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
πόρναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πόρνα (dual nominative)
πόρναι (singular vocative)
πόρνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
πόρνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
πόρνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πόρνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
πόρνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πορνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πόρναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
πόρνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
πόρναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πόρναιν (dual dative)

πόρνη, pórnê


ποταμός

Avec le sens de « courant, chute d’eau, rapide », apparenté à ποτάομαι, potáomai (« voler » : « aller vite, courir »), πίπτω, píptô (« tomber, chuter »). Comparer, pour la forme, avec ποτανός, potanós (« volant »).

Liddell & Scott le rapprochent de πίνω, pínô (« boire »), apparenté au latin poto.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ποταμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ποταμώ (dual nominative)
ποταμέ (singular vocative)
ποταμοί (singular vocative)
ποταμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ποταμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ποταμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ποταμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ποταμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ποταμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ποταμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ποταμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ποταμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ποταμοῖν (dual dative)

ποταμός, potamós

ἄνωποταμῶνχωροῦσι παγαί

Ἀλλ’ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋῤῥεῖος ποταμοῖο
Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς, […]

Et quand les Troiens furent arrivés au gué du fleuve au beau cours, du Xanthos tourbillonnant qu’engendra l’immortel Zeus, […] — (traduction)


πρεσβευτής

Motcomposé de πρεσβεύω, presbeúô (« être sénior, âgé »).

πρεσβευτής, presbeutês


πρέσβυς

De l’indo-européen commun *per-, pre- (« avant » → voir prae- et pro-) et d’un radical qui pourrait être :

βίος, bíos (« vie ») : « celui qui a vécu avant (les autres) », de là : « ancien » ; il serait alors apparenté à přežití, přežitek (« survie, survivance ») en tchèque, provivo (« vivre longtemps »), probus (« éprouvé, qui a fait ses preuves », de là « probe, bon ») en latin, प्रभु, prabhu (« capable, puissant, maitre ») en sanscrit.

βοῦς, boús (« bovin ») : « celui qui va avant le bétail », « pasteur ». Le sens religieux de « pasteur » survivant dans les dérivés modernes de presbytre, prêtre mais il explique mal celui de « ancien, âgé ».

πρέσβυς, présbys

Digne de respect, respectable, cher, considérable.


πρέσβυς

πρέσβυς, présbys


πρόγραμμα

Motdérivé de προγράφω, prográphô, avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
πρόγραμματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πρόγραμματε (dual nominative)
πρόγραμματα (singular vocative)
πρόγραμματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
πρόγραμματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πρόγραμματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πρόγραμματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
προγραμμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
προγραμμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πρόγραμματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πρόγραμμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
προγραμμάτοιν (dual dative)

πρόγραμμα, prógramma


πρωτοπόρος

Motcomposé de πρῶτος, prôtos (« premier ») et de πόρος, póros (« passage, voyage »).

πρωτοπόρος, prôtopóros


πύργος

De l’indo-européen commun *bʰérǵʰs qui a également donné बृहत् bṛhát en sanskrit, բարձր barjr en arménien ancien, et burgus en latin, Brixia en gaulois, etc.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πύργοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πύργω (dual nominative)
πύργε (singular vocative)
πύργοι (singular vocative)
πύργω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πύργον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πύργους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πύργω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πύργου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πύργων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πύργοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πύργῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
πύργοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πύργοιν (dual dative)

πύργος, púrgos


πηλός

Apparenté à κηλίς, kêlís (« tache »), κελαινός, kelainós (« noir »), au latin s-qual-idus, au sujet de la variante *\kw\-*\p\ → voir equus ; de l'indo-européen commun *kwal- qui donne aussi le slavon калъ, kal (« boue, lie »).

πηλός, pêlós

ἔξω κομίζεινπηλοῦ πόδα

πηλὸνὀργάζειν


ψαλμός

Composé de ψάλλω, psállô (« jouer de la harpe ») et de -μός, mós.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ψαλμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ψαλμώ (dual nominative)
ψαλμέ (singular vocative)
ψαλμοί (singular vocative)
ψαλμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ψαλμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ψαλμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ψαλμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ψαλμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ψαλμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ψαλμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ψαλμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ψαλμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ψαλμοῖν (dual dative)
ψάλμα

ψαλμός, psalmós

Son de la harpe, air de musique joué sur un instrument à cordes.


σειρά

Apparenté ^([1]) au latin series et dérivé de εἴρω, eírō (« nouer ») avec conservation du *\s\ → voir six et hexa-.

De l’indo-européen commun *tu̯er- (« saisir, nouer ») qui donne aussi σαργάνη, sargánē (« tressage, panier »), σορός, sorós (« contenant, urne »), le gallo-romain Tornacum (« Tournai », proprement : « enceinte »), le slavon творити, tvoriti (« faire »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σειραί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σειραί (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
σειράν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σειράς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σειρᾶς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σειρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σειραῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σειρᾷ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σειραῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σειραῖν (dual dative)
σειρή
σηρά

σειρά, seirá


σελήνη

Du proto-grec *selasnā lui-même issu de l’indo-européen commun *swelō.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σελήναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σελήνα (dual nominative)
σελήναι (singular vocative)
σελήνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σελήνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σελήνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σελήνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σελήνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σεληνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σελήναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σελήνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σελήναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σελήναιν (dual dative)
σελάνα
σελάννα

σελήνη, selḗnē

πρὸς τὴν σελήνην


σίδηρος

Apparenté à sidus, sideris (« astre ») en latin, et donc à ἱδρώς, hidrôs (« sueur ») — avec, pour le sens, l’idée de « fonte » — voir ἑλένη, helenê (« torche ») et σελήνη, selênê (« lune, astre luisant ») en ce qui concerne le maintien du s.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
σίδηροι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σίδηρω (dual nominative)
σίδηρε (singular vocative)
σίδηροι (singular vocative)
σίδηρω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
σίδηρον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
σίδηρους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σίδηρω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σίδηρου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σίδηρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σίδηροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σίδηρῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σίδηροις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σίδηροιν (dual dative)
σίδηρον

σίδηρος, sídêros


σκάφος

De σκάπτω, skáptô (« creuser, gratter »), les plus anciens navires sont des troncs creusés, évidés.

σκάφος, skáphos

σκάφος οἰνέων, houerie de la vigne.


σοφός

De l’indo-européen commun *sap-. Apparenté au latin sapiens (« sage », « savant »).

σοφή (singular masculine nominative)
σοφόν (singular feminine nominative)
σοφέ (singular masculine vocative)
σοφή (singular masculine vocative)
σοφόν (singular feminine vocative)
σοφόν (singular masculine accusative)
σοφήν (singular masculine accusative)
σοφόν (singular feminine accusative)
σοφοῦ (singular masculine genitive)
σοφῆς (singular masculine genitive)
σοφοῦ (singular feminine genitive)
σοφῷ (singular masculine dative)
σοφῇ (singular masculine dative)
σοφῷ (singular feminine dative)
σοφώ (singular masculine dual masculine nominative)
σοφά (singular masculine dual masculine nominative)
σοφώ (singular feminine dual feminine nominative)
σοφώ (singular masculine dual masculine vocative)
σοφά (singular masculine dual masculine vocative)
σοφώ (singular feminine dual feminine vocative)
σοφώ (singular masculine dual masculine accusative)
σοφά (singular masculine dual masculine accusative)
σοφώ (singular feminine dual feminine accusative)
σοφοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σοφαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σοφοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
σοφοῖν (singular masculine dual masculine dative)
σοφαῖν (singular masculine dual masculine dative)
σοφοῖν (singular feminine dual feminine dative)
σοφοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σοφαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σοφά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
σοφοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σοφαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σοφά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
σοφούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σοφάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σοφά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
σοφῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σοφῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σοφῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
σοφοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σοφαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σοφοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

σοφός, sophós

En parlant de l’intelligence ou du caractère


στραβός

Apparenté à στρέφω, stréphô (« tourner »).

στραβός, strabós


στρατός

Pour la construction, équivalent du latin stratus (« étalage ») : le sens étymologique est « déploiement de soldats », il dérive de στορέννυμι, storennymi (« étendre, recouvrir »), son composé στρατηγός, stratêgós (« général ») signifie littéralement : « celui qui dirige le déploiement ».

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
στρατοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
στρατώ (dual nominative)
στρατέ (singular vocative)
στρατοί (singular vocative)
στρατώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
στρατόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
στρατούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
στρατώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
στρατοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
στρατῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
στρατοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
στρατῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
στρατοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
στρατοῖν (dual dative)

στρατός, stratós


συμβουλεύω

Verbecomposé de σύν, sún (« avec ») et de βουλεύω, bouleúô (« prendre conseil »).

συμβουλεύω, sumbouleúô

εἰ οὖν βουλεύοιντο Ἀθηναῖοι τίσιν χρὴ προσπαλαίειν καὶ τίσιν ἀκροχειρίζεσθαι καὶ τίνα τρόπον, σὺ ἄμεινον ἂν συμβουλεύοις ἢ ὁ παιδοτρίβης;

Maintenant, si les Athéniens délibéraient contre qui il faut lutter à bras-le-corps, contre qui lutter avec les mains, et de quelle manière, est-ce toi ou le maître de palestre qui leur donnerait de meilleurs conseils ?


συμβουλή

Motcomposé de σύν, sún (« avec ») et de βουλή, boulê (« conseil »), voir συμβούλομαι.

συμβουλή, sumboulê


σύμπαν

Neutre substantivé de σύμπας, súmpas (« tout ensemble »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σύμπαντα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σύμπαντε (dual nominative)
σύμπαντα (singular vocative)
σύμπαντε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σύμπαντα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σύμπαντε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σύμπαντος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
συμπάντων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
συμπάντοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σύμπαντι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σύμπανσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
συμπάντοιν (dual dative)

σύμπαν, súmpan


συνοδεύω

Dénominal de σύνοδος, súnodos et/oucomposé de σύν, sún (« avec ») et de ὁδεύω, odeúô (« cheminer »).

συνοδεύω, sunodeúô


σύζυγος

Déverbal de συζεύγνυμι, suzeugnumi (« atteler ensemble, unir par le mariage »),dérivé de ζεύγνυμι (« zeúgnumi »), avec le préfixe συν-, sun- (« con- »), littéralement « joindre, mettre sous le même joug », apparenté à ζυγός, zúgos (« joug »).

σύζυγος, súzugos

σύζυγος ὁμαυλίαι.


σύζυγος

σύζυγος, súzugos


σημύδα

σημύδα, sêmúda


τέφρα

De l’indo-européen commun *dʰegʷʰ- qui a également donné foveo en latin, жєщи žešti, en vieux slave, dehet (« goudron ») en tchèque, degti en lituanien, 𐬛𐬀𐬲𐬀𐬌𐬙𐬌 dažaiti en avestique, et दहति dahati en sanskrit.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
τεφραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τεφραι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
τέφραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τέφρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
τέφρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τέφραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
τέφρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
τέφραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τέφραιν (dual dative)
τέφρη

τέφρα, téphra


τέχνη

De l’indo-européen commun *tek̂Þ- (« travailler le bois, le tissu ») qui donne aussi τέκτων, téktôn (« charpentier »), τέκμαρ, tékmar (« borne, but ») ; en latin texo (« tisser »), tignum (« poutre »), en tchèque tesat (« tailler le bois »), tesař (« charpentier »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
τέχναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τέχνα (dual nominative)
τέχναι (singular vocative)
τέχνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
τέχνην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τέχνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τέχνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
τέχνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τεχνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τέχναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
τέχνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
τέχναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τέχναιν (dual dative)

τέχνη, tékhnê

Art manuel, habileté manuelle, industrie, métier, profession.

τὴν τέχνην ἐπίστασθαι

Hérodote, Histoires, livre III : Thalie, 130

τέχναι δ᾽ ἑτέρων ἕτεραι

La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Habileté bonne ou mauvaise, tour, moyen, expédient.

τέχνην κακὴν ἔχει

Art, ensemble des règles qui régissent un savoir, un métier.

τέχνῃ καὶ ἐπιστήμῃ — (Platon, Ion, 532c)


θάλασσα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
θάλασσαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θαλάσσα (dual nominative)
θάλασσαι (singular vocative)
θαλάσσα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
θάλασσαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
θαλάσσας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θαλάσσα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
θαλάσσης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θαλασσῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θαλάσσαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
θαλάσσῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
θαλάσσαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θαλάσσαιν (dual dative)
θάλαττα
σάλασσα

θάλασσα, thálassa

κατὰ θάλασσαν, sur mer, par la mer, par opposition à κατὰ γῆς, πεζῇ, par terre, à pied.

ἡ Ἀτλαντικὴ θάλασσα


θάμνος

Dérivé de θαμά, thamá (« souvent, fréquent »), avec le suffixe -νος.

θάμνος, thámnos

καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ


θαυμάσιος

θαυμάσιος, thaumásios


θαυμασμός

Motdérivé de θαυμάζω, thaumázô, avec le suffixe -μός, -mós.

θαυμασμός, thaumasmós


θαυμαστός

θαυμαστός, thaumastós


θαυμάζω

Motdérivé de θαῦμα, thaúma (« objet d'admiration ou de curiosité »), avec le suffixe -άζω, -ázô.

θαυμάζω, thaumázô


θεός

De l’indo-européen commun *dʰ(e)h₁s- (« souffle, esprit ») qui donne aussi dusius en latin, duch en tchèque.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
θεοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θεώ (dual nominative)
θεέ (singular vocative)
θεοί (singular vocative)
θεώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
θεόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
θεούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θεώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
θεοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θεῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θεοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
θεῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
θεοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θεοῖν (dual dative)
θεύς
θιός
σιός

σὺν θεῷ, σύν γε θεοῖσιν

avec l'aide de Dieu, avec l'aide des dieux.

πρὸς θεῶν


θερμός

De θέρω, thérô (« chauffer ») ; voir l’indo-européen commun *gʷʰermos qui a également donné घर्म, gharma en sanskrit, ջերմ, ǰerm en arménien, formus en latin, et wearm en anglo-saxon (→ voir warm en anglais moderne).

θερμή (singular masculine nominative)
θερμόν (singular feminine nominative)
θερμέ (singular masculine vocative)
θερμή (singular masculine vocative)
θερμόν (singular feminine vocative)
θερμόν (singular masculine accusative)
θερμήν (singular masculine accusative)
θερμόν (singular feminine accusative)
θερμοῦ (singular masculine genitive)
θερμῆς (singular masculine genitive)
θερμοῦ (singular feminine genitive)
θερμῷ (singular masculine dative)
θερμῇ (singular masculine dative)
θερμῷ (singular feminine dative)
θερμώ (singular masculine dual masculine nominative)
θερμά (singular masculine dual masculine nominative)
θερμώ (singular feminine dual feminine nominative)
θερμώ (singular masculine dual masculine vocative)
θερμά (singular masculine dual masculine vocative)
θερμώ (singular feminine dual feminine vocative)
θερμώ (singular masculine dual masculine accusative)
θερμά (singular masculine dual masculine accusative)
θερμώ (singular feminine dual feminine accusative)
θερμοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
θερμαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
θερμοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
θερμοῖν (singular masculine dual masculine dative)
θερμαῖν (singular masculine dual masculine dative)
θερμοῖν (singular feminine dual feminine dative)
θερμοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
θερμαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
θερμά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
θερμοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
θερμαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
θερμά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
θερμούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
θερμάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
θερμά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
θερμῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
θερμῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
θερμῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
θερμοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
θερμαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
θερμοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

θερμός, thermós


θεωρία

Motdérivé de θεωρός, theôrós (« spectateur, théore »), avec le suffixe -ία, -ía.

θεωρία, theôría

θεωρίης εἵνεκεν ἐκδημεῖν, aller à l’étranger pour voir le monde.


θρησκεία

Du verbe θρησκεύω, thrêskeúô (« observer religieusement ») que Julius Pokorny apparente au latin fretus, au sanskrit धर्म, dharma (« loi »)  ^([1]).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
θρησκειαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θρησκειαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
θρησκείαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
θρησκείας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
θρησκείας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θρησκεῖῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θρησκείαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
θρησκείᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
θρησκείαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θρησκείαιν (dual dative)

θρησκεία, thrêskeía


τράγος

Apparenté au latin tergeo (« essuyer »), de l’indo-européen commun *terg-, targ- qui dérive, avec le crèment *\ɡ\ de *ter- de τείρω (« frotter »), pour la dérivation vers « bouc, animal brouteur, herbivore » → voir tráva, « herbe » en tchèque mais aussi τρώγω, trốgô, τράγω, trágô (« brouter », mâcher », « ronger »), τρώξ, trốx (« rongeur »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τράγοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τράγω (dual nominative)
τράγε (singular vocative)
τράγοι (singular vocative)
τράγω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
τράγον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
τράγους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τράγω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τράγου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τράγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τράγοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τράγῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τράγοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τράγοιν (dual dative)

τράγος, trágos

Τὴν αἶγα ὁ τράγος ἀγαπᾷ.

Partie de la cavité de l’oreille qui s’étend vers les tempes.


τράπεζα

Mot peut-êtredérivé de πέζα, péza (« pied »), avec le préfixe τετρα-, tetra- (« quatre ») avec apocope ; ou équivalent de τρίπος (« tripode, trépied »)dérivé de πέζα, péza (« pied »), avec le préfixe τρία, tria- (« trois »), voir τρίπεζαν de même sens.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
τράπεζαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τραπέζα (dual nominative)
τράπεζαι (singular vocative)
τραπέζα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
τράπεζαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τραπέζας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τραπέζα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
τραπέζης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τραπεζῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τραπέζαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
τραπέζῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
τραπέζαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τραπέζαιν (dual dative)

τράπεζα, trápeza

Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,
ἦ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ
τοιοῦδ', οἷος ὅδ' ἐστί, θεοῖσ' ἐναλίγκιος αὐδήν.
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἶναι
ἢ ὅτ' ἐϋφροσύνη μὲν ἔχῃ κάτα δῆμον ἅπαντα,
δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ
ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι
σίτου καὶ κρειῶν, μέθυ δ' ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων
οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσι·

– Roi Alkinoos, le plus illustre de tout le peuple, il est doux d'écouter un aoide tel que celui-ci, semblable aux dieux par la voix. Je ne pense pas que rien soit plus agréable. La joie saisit tout ce peuple, et tes convives, assis en rang dans ta demeure, écoutent l'aoide. Et les tables sont chargées de pain et de chairs, et l'échanson, puisant le vin dans le kratère, en remplit les coupes et le distribue. — (traduction)

Comptoir de changeur ou de banquier, banque.

τῶν τε νομισμάτων τὴν καταλλαγὴν ἀπέδοντο μιᾷ τραπέζῃ, ἑτέρῳ δὲ οὐκ ἦν οὐθενὶ οὔτε ἀποδόσθαι ἑτέρῳ οὔτε πρίασθαι παρ᾽ ἑτέρου: εἰ δὲ μή, στέρησις ἦν.

Ils établirent une banque unique pour le change des monnaies, en défendant, sous peine de confiscation, de faire aucune transaction et aucun achat avec une monnaie étrangère.

Toute surface plane ou carrée.
Pierre tumulaire plate.

Toute surface plane ou carrée.
Tablette ou plaque avec inscription.


τρία

τρεῖς (masculine nominative)
τρεῖς (feminine nominative)
τρεῖς (masculine vocative)
τρεῖς (feminine vocative)
τρεῖς (masculine accusative)
τρεῖς (feminine accusative)
τριῶν (masculine genitive)
τριῶν (feminine genitive)
τριῶν (neuter genitive)
τρισί (masculine dative)
τρισί (feminine dative)
τρισί (neuter dative)

Nominatif, vocatif et accusatif de τρεῖς.