σημεῖον

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σημεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σημείω (dual nominative)
σημεῖα (singular vocative)
σημείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σημεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σημείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σημείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σημείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σημείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σημείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σημείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σημείοιν (dual dative)

σημεῖον, sêmeîon

Marque distinctive, ce à quoi on reconnait quelqu’un.

Signe.
Signe d'en haut, prodige, présage.

Signe.
Signe gravé (ou écrit).
Signe de reconnaissance.

Drapeau sur la tente d’un général, pavillon sur un vaisseau amiral.


σῆμα

De l’indo-européen commun *dʰḙiə- (« montrer »), doublet lexical de θαῦμα (« merveille », ce qu'on admire).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σήματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σήματε (dual nominative)
σήματα (singular vocative)
σήματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σήματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σήματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σήματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σημάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σημάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σήματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σήμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σημάτοιν (dual dative)
σᾶμα

Signe.
Signe d’en haut, augure, présage.

Signe auquel on reconnait une sépulture, tombe, tombeau. Chez Homère le tombeau est un σήμα, c'est-à-dire un « signe », au même titre que les lettres ou les dessins gravés sur une tablette (//. 6. 168, 176, 178), les marques qui permettent d'identifier le propriétaire d'un objet...Toutes les caractéristiques du σήμα homérique découlent de sa fonction qui est de signifier de manière durable et visible la grandeur des morts de jadis. Tombes épiques d'Homère à Apollonios [article] Suzanne Saïd Publications de la Maison de l'Orient et de la Méditerranée Année 1998 27 pp. 9-20

Signe figuratif, signe de reconnaissance, sceau.


Ἔρωτα

Ἔρωτα, Érōta


Ἔρωτος

Ἔρωτος, Érōtos


Ἔρωτι

Ἔρωτι, Érōti


τύμπανον

Dérivé de τύπτω, túptô (« frapper »), avec le suffixe -ανον, -anon.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
τύμπανα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τυμπάνω (dual nominative)
τύμπανα (singular vocative)
τυμπάνω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
τύμπανα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τυμπάνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τυμπάνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τυμπάνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τυμπάνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τυμπάνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τυμπάνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τυμπάνοιν (dual dative)

τύμπανον, túmpanon

Ὡς δὲ ἀπίκετο ἐς τὴν Σκυθικήν καταδὺς ἐς τὴν καλεομένην Ὑλαίην (ἡ δ᾽ ἔστι μὲν παρὰ τὸν Ἀχιλλήιον δρόμον, τυγχάνει δὲ πᾶσα ἐοῦσα δενδρέων παντοίων πλέη), ἐς ταύτην δὴ καταδὺς ὁ Ἀνάχαρσις τὴν ὁρτὴν ἐπετέλεε πᾶσαν τῇ θεῷ, τύμπανον τε ἔχων καὶ ἐκδησάμενος ἀγάλματα.

Lorsqu'il fut arrivé dans l'Hylée, contrée de la Scythie entièrement couverte d'arbres de toute espèce et située près de la Course d'Achille, il célébra la fête en l'honneur de la déesse, ayant de petites statues attachées sur lui, et tenant à la main un tambourin.

Hérodote, Livre IV - Melpomène, §76 ; traduit par Larcher en 1850


ἀποτυμπανισμός

Motdérivé de ἀποτυμπανίζω, apotumpanízô (« bastonner »), avec le suffixe -μός, -mós.

Louis Gernet pense que cette mise à mort s'adresse originellement aux κακοῦργοι (voleurs, bandits, etc.) pris en flagrant délit (ἐπ' αὐτοφώρῳ) et condamnés sommairement (→ voir ἀπαγωγή), peine laïque par opposition à d'autres types de mises à mort plus religieuses comme la λιθοβολία, lithobolía (« lapidation »), la précipitation (à Athènes, dans le βάραθρον, bárathron).

ἀποτυμπανισμός, apotumpanismós

Bastonnade, mode d'exécution capitale , utilisé en Grèce, notamment à Athènes.

Crucifixion où le condamné était attaché nu, par cinq crampons, à un poteau vertical dressé sur le sol, un carcan de fer autour du cou.


σῦκον

Altération de la variante boétienne τῦκον, tûkon, emprunt qui remonte à l’akkadien tīʾu ; à rapprocher de l’arménien թուզ, tʿuz, qui est aussi un emprunt.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σῦκα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σύκω (dual nominative)
σῦκα (singular vocative)
σύκω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σῦκα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σύκω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σύκου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σύκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σύκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σύκῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σύκοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σύκοιν (dual dative)
τῦκον

σῦκον, sûkon


συκοφάντης

Mot à mot, « celui qui dénonce le voleur de figues » ; de σῦκον, sûkon (« figue ») et φαίνω, phaínô (« indiquer », « dénoncer »).

συκοφάντης, sukophántês


λοπάς

De λέπω, les plats étaient taillés dans le bois, voir λεπίς (« coque, lamelle »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
λοπάδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λοπάδε (dual nominative)
λοπάδες (singular vocative)
λοπάδε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
λοπάδα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
λοπάδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λοπάδε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
λοπάδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λοπάδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λοπάδοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
λοπάδι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
λοπάσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λοπάδοιν (dual dative)

λοπάς, lopás

Écuelle, plat où on servait les aliments.


γαλεός

Variante de γαλῆ (« belette »), apparenté au latin glis (« loir »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γαλεοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γαλεώ (dual nominative)
γαλεέ (singular vocative)
γαλεοί (singular vocative)
γαλεώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γαλεόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γαλεούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γαλεώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γαλεοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γαλεῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γαλεοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γαλεῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γαλεοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γαλεοῖν (dual dative)

γαλεός, galeós


σίραιον

σίραιον, ου (τὸ), [síraion]


δριμύς

Apparenté à δρῖλος (« coupé, châtré »), δορός, de δέρω dont le sens étymologique est « couper, percer ».

δριμύς, drimús

δριμεῖαμάχη, âpre combat.


τέμαχος

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
τεμάχη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τεμάχει (dual nominative)
τεμάχη (singular vocative)
τεμάχει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
τεμάχη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τεμάχει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τεμάχους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τεμαχῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τεμαχοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τεμάχει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τεμάχεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τεμαχοῖν (dual dative)

τέμαχος, témakhos

Tranche, morceau.
Tranche de poisson salé.


πρυτανεῖον

De πρύτανις.

πρυτανεῖον, ου (τὸ), [prutaneĩon]

Prytanée (édifice public des villes grecques, pour y entretenir le foyer sacré et y nourrir les hôtes publics et les pensionnaires de l'état).

Nom du tribunal qui siégeait au prytanée d'Athènes.

pluriel Sommes qu'on déposait d'avance pour frais de procédure.


πρύτανις

Probablement dérivé de ou apparenté à πρῶτος, prôtos (« premier »).

πρύτανις, εως, prútanis

πρυτάνεις κόσμου, maitre de l'univers.

Prytane, magistrat suprême dans les villes grecques.

τοὺς πρυτάνεις τοὺς τότε πρυτανεύσαντας

πρυτάνεις τῶν ναυκράρων, amiral.


πρυτανεία

De πρύτανις.

πρυτανεία, prutaneía

Durée du pouvoir des prytanes à Athènes (35 à 36 jours), période durant laquelle les prytanes de chaque tribu présidaient tour à tour le sénat et l'assemblée.

Κατὰ πρυτανείαν, par période de prytanie.


πρυτανεύω

De πρύτανις.

πρυτανεύω, prutaneúô

Être prytane, exercer la fonction de prytane.

Diriger, prendre soin de, présider à (comme les prytanes).

(Au passif) Se laisser diriger par quelqu'un.

Entretenir au prytanée.
(D'où, au passif) être à la solde de.


σέλαχος

→ voir σέλας.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
σέλαχη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σέλαχει (dual nominative)
σέλαχη (singular vocative)
σέλαχει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
σέλαχη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σέλαχει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
σέλαχους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σελαχῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σελαχοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
σέλαχει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
σέλαχεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σελαχοῖν (dual dative)

σέλαχος, sélakhos


λείψανον

λείψανον, leípsanon

Restes (d'un repas, d'un édifice, d'un mort).


ὑπότριμμα

De ὑποτρίβω, voir aussi τρῖμμα.

ὑπότριμμα, hupótrimma

Plat proche du moretum latin, antique pesto.

Sauce aux herbes, sauce verte et piquante.


κάραβος

Avec le sens de « animal à cornes, à pinces recourbées », apparenté à κέρας, kéras (« corne », chose courbe : « aile », « bras d’un fleuve »), etc. Comparez avec le latin crabro.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κάραβοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καράβω (dual nominative)
κάραβε (singular vocative)
κάραβοι (singular vocative)
καράβω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κάραβον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
καράβους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καράβω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
καράβου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καράβων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καράβοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
καράβῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
καράβοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καράβοιν (dual dative)

κάραβος, kárabos


ἀλεκτρυών

De ἀλέξω, aléxō (« défendre »), voir ἀλέκτωρ, aléktôr.

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ἀλεκτρυόνες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀλεκτρυόνε (dual nominative)
ἀλεκτρυόνες (singular vocative)
ἀλεκτρυόνε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ἀλεκτρυόνα (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ἀλεκτρυόνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀλεκτρυόνε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ἀλεκτρυόνος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀλεκτρυόνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀλεκτρυόνοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ἀλεκτρυόνι (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ἀλεκτρυόνσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀλεκτρυόνοιν (dual dative)
ἀλεκτρύαινα

ἀλεκτρυών, alektryṓn

Ἰοὺ ἰού·
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον·
ἀπέραντον. Οὐδέποθ᾿ ἡμέρα γενήσεται ;
Καὶ μὴν πάλαι γ᾿ ἀλεκτρυόνος ἤκουσ᾿ ἐγώ.
Οἱ δ᾿ οἰκέται ῥέγκουσιν. Ἀλλ᾿ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.
Ἁπόλοιο δῆτ᾿, ὦ πόλεμε, πολλῶν οὕνεκα,
ὅτ᾿ οὐδὲ κολάσ᾿ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.

Iou ! Iou ! Ô souverain Zeus, quelle chose à n’en pas finir que les nuits ! Le jour ne viendra donc pas ? Et il y a déjà longtemps que j’ai entendu le coq ; et mes esclaves dorment encore. Cela ne serait pas arrivé autrefois. Maudite sois-tu, ô guerre, pour toutes sortes de raisons, mais surtout parce qu’il ne m’est pas permis de châtier mes esclaves !


φρήν

De l’indo-européen commun *gʷhren- (« âme », « esprit ») qui a également donné grunr (« suspicieux ») en vieux norrois, ren, renes (« reins ») en latin.

Voir aussi φράζω, phrázô (« mettre dans l’esprit, faire comprendre, expliquer, dire »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
φρένες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φρένε (dual nominative)
φρένες (singular vocative)
φρένε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
φρένᾰ (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
φρένᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φρένε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
φρενός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φρενῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φρενοῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
φρενί (singular dative)
ταῖς (plural dative)
φρεσί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φρενοῖν (dual dative)
φράν

Toute membrane qui enveloppe un organe.
Enveloppe du cœur.

Toute membrane qui enveloppe un organe.
Enveloppe du foie.

Toute membrane qui enveloppe un organe.
Membrane d’un viscère, diaphragme.
Viscères, entrailles.

ἐκ φρενός, du cœur.

, Cœur, âme.
Comme siège des sentiments.

κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν, du cœur et de l’esprit.

, Cœur, âme.
Comme siège de l’intelligence.


κλίνω

De l’indo-européen commun *ḱley- (« pencher ») Apparenté au latin clino (« pencher »).

κλίνω, klínô


κάθαρσις

Du verbe καθαίρω, kathaírô (« purger, nettoyer, laver »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
καθάρσεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
καθάρσει (dual nominative)
κάθαρσι (singular vocative)
καθάρσεις (singular vocative)
καθάρσει (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
κάθαρσιν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
καθάρσεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
καθάρσει (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
καθάρσεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
καθάρσεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
καθαρσέοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
καθάρσει (singular dative)
ταῖς (plural dative)
καθάρσεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
καθαρσέοιν (dual dative)
κόθαρσις

κάθαρσις, kátharsis


καθαίρω

De καθαρός, pur.

καθαίρω, [kathaírô]

(Au moyen)
Se purifier, se conserver pur.


παρακαλέω

Composé de παρά, pará et de καλέω, kaléô, littéralement « appeler auprès de soi ».

παρακαλέω, parakaléô

Appeler auprès de soi.
Appeler à son secours.

Appeler auprès de soi.
Inviter, convier.

ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν, εἰς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει διὰ τῆς παρακλήσεως ἧς παρακαλούμεθα αὐτοὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ·

qui nous console dans toutes nos afflictions, afin que, par la consolation dont nous sommes l’objet de la part de Dieu, nous puissions consoler ceux qui se trouvent dans quelque l’affliction !


ῥητορικός

Motdérivé de ῥήτωρ, rhêtôr (« orateur »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

ῥητορικός, rhêtorikós

(Substantif)Ἡ ῥητορικὴ ἄρα, ὡς ἔοικεν, πειθοῦς δημιουργός ἐστιν πιστευτικῆς ἀλλ' οὐ διδασκαλικῆς περὶ τὸ δίκαιόν τε καὶ ἄδικον. — (Platon, Gorgias, 455a - traduction)
#*: La rhétorique, à ce qu'il paraît, est donc ouvrière de la persuasion qui fait croire, et non de celle qui fait savoir, relativement au juste et à l'injuste..


κεραμικός

Motdérivé de κέραμος, kéramos (« argile, terre cuite »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

κεραμικός, keramikós


κέραμος

dérivé de κεράω, keráō (« mélanger »), avec le suffixe -μος, -mos, littéralement « ce qui est mélangé » ; → voir cratère

apparenté avec le sens de « terre cuite » (les poteries sont cuites au four) au latin cremo. Pour les sens de « pot, tuile, carapace », comparer avec le latin testa (« pot, tuile, coquille »), de torreo (« bruler »).

Voir les illustrations représentant les deux étymons possibles.

κέραμος, kéramos

ἐκ κεράμων μέθυ πίνετο

κέραμα ἐσάγεται πλήρης οἴνου

τοῦ τέγους τὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις … ξυντρίψομεν

ἰὼ χελῶναι μακάριαι τοῦ δέρματος,
καὶ τρὶς μακάριαι τοῦ ᾽πὶ ταῖς πλευραῖς τέγους.
ὡς εὖ κατηρέψασθε καὶ νουβυστικῶς
κεράμῳ τὸ νῶτον ὥστε τὰς πληγὰς στέγειν.
ἐγὼ δ᾽ ἀπόλωλα στιζόμενος βακτηρίᾳ.

Heureuses les tortues d’avoir une carapace ! Trois fois heureuses de l’enveloppe qui recouvre leurs flancs ! Avec quelle prudence et quelle ingéniosité vous avez garni votre dos d’une écaille pour vous garantir des coups ! Moi je suis mort, sillonné par le bâton ! — (traduction)

Atelier de potier, endroit où se font les poteries.

χαλκέῳ ἐν κεράμῳ δέδετο


ῥήτωρ

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ῥήτορες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ῥήτορε (dual nominative)
ῥήτορες (singular vocative)
ῥήτορε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ῥήτορᾰ (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ῥήτορᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ῥήτορε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ῥήτορος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ῥητόρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ῥητόροιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ῥήτορῐ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ῥήτορσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ῥητόροιν (dual dative)

\r̥ɛ̌ː.tɔːr\

ῥήτωρ, rhếtôr

À Athènes, orateur public dans l’assemblée.

Ὁ ῥήτωρ. L’orateur par excellence, i.e. Démosthène.

Οὐδ' ἄρα διδασκαλικὸς ὁ ῥήτωρ ἐστὶν δικαστηρίων τε καὶ τῶν ἄλλων ὄχλων δικαίων τε πέρι καὶ ἀδίκων, ἀλλὰ πιστικὸς μόνον·.


Νέμεσις

ἡ (singular nominative)
Νέμεσι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Νέμεσιν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Νεμέσεως (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Νεμέσει (singular dative)

Νέμεσις, Némesis


φλεγματικός

Motdérivé de φλέγμα, phlégma (« flamme, flegme »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

φλεγματικός, phlegmatikós


κυνικός

De κύων, κυνός, kúôn, kunós (« chien ») avec le suffixe -ικός, -ikós. Le sens philosophique vient du fait que les philosophes « cyniques » rejetaient toute pudeur, certains se promenant nus.

κυνική (singular masculine nominative)
κυνικόν (singular feminine nominative)
κυνικέ (singular masculine vocative)
κυνική (singular masculine vocative)
κυνικόν (singular feminine vocative)
κυνικόν (singular masculine accusative)
κυνικήν (singular masculine accusative)
κυνικόν (singular feminine accusative)
κυνικοῦ (singular masculine genitive)
κυνικῆς (singular masculine genitive)
κυνικοῦ (singular feminine genitive)
κυνικῷ (singular masculine dative)
κυνικῇ (singular masculine dative)
κυνικῷ (singular feminine dative)
κυνικώ (singular masculine dual masculine nominative)
κυνικά (singular masculine dual masculine nominative)
κυνικώ (singular feminine dual feminine nominative)
κυνικώ (singular masculine dual masculine vocative)
κυνικά (singular masculine dual masculine vocative)
κυνικώ (singular feminine dual feminine vocative)
κυνικώ (singular masculine dual masculine accusative)
κυνικά (singular masculine dual masculine accusative)
κυνικώ (singular feminine dual feminine accusative)
κυνικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
κυνικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
κυνικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
κυνικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
κυνικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
κυνικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
κυνικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κυνικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
κυνικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
κυνικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κυνικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
κυνικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
κυνικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κυνικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
κυνικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
κυνικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κυνικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
κυνικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
κυνικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κυνικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
κυνικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

κυνικός, kunikós

Canin, de chien, qui concerne le chien, qui ressemble à un chien.


σκεπτικός

Du verbe σκέπτομαι, sképtomai (« considérer », « examiner avec soin »).

σκεπτική (singular masculine nominative)
σκεπτικόν (singular feminine nominative)
σκεπτικέ (singular masculine vocative)
σκεπτική (singular masculine vocative)
σκεπτικόν (singular feminine vocative)
σκεπτικόν (singular masculine accusative)
σκεπτικήν (singular masculine accusative)
σκεπτικόν (singular feminine accusative)
σκεπτικοῦ (singular masculine genitive)
σκεπτικῆς (singular masculine genitive)
σκεπτικοῦ (singular feminine genitive)
σκεπτικῷ (singular masculine dative)
σκεπτικῇ (singular masculine dative)
σκεπτικῷ (singular feminine dative)
σκεπτικώ (singular masculine dual masculine nominative)
σκεπτικά (singular masculine dual masculine nominative)
σκεπτικώ (singular feminine dual feminine nominative)
σκεπτικώ (singular masculine dual masculine vocative)
σκεπτικά (singular masculine dual masculine vocative)
σκεπτικώ (singular feminine dual feminine vocative)
σκεπτικώ (singular masculine dual masculine accusative)
σκεπτικά (singular masculine dual masculine accusative)
σκεπτικώ (singular feminine dual feminine accusative)
σκεπτικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σκεπτικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
σκεπτικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
σκεπτικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
σκεπτικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
σκεπτικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
σκεπτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σκεπτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
σκεπτικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
σκεπτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σκεπτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
σκεπτικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
σκεπτικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σκεπτικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
σκεπτικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
σκεπτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σκεπτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
σκεπτικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
σκεπτικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σκεπτικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
σκεπτικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

σκεπτικός, skeptikós

Οἱ Σκεπτικοί.


σκέπτομαι

De l'indo-européen commun *speḱ- qui donne le latin specio ou, via une racine germanique, épier, espion en français, spy en anglais.

σκέπτομαι, sképtomai

Considérer, observer, regarder attentivement.

Imaginer en réfléchissant, trouver après réflexion.

(avec signification passive aux temps aoristes, parfaits, futurs antérieurs) Être examiné, considéré.


ὕστριξ

Motcomposé de ὗς, hús (« porc ») et de θρίξ, thrix (« poil, crin »).

ὕστριξ, hústrix


ὗς

ὁ/ἡ (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ὕες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὕε (dual nominative)
ὗ (singular vocative)
ὕες (singular vocative)
ὕε (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ὗν (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὕε (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ὑός (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὑῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὑοῖν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ὑΐ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ὑσί(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὑοῖν (dual dative)
σῦς


Ἄρεως

Ἄρεως, Áreōs


Θέτις

→ voir θέτης.

ἡ (singular nominative)
Θέτι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Θέτιδα (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Θέτιδος (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Θέτιδι (singular dative)

Θέτις, Thétis


Θέμιδος

Θέμιδος, Thémidos


Θέμιδα

Θέμιδα, Thémida


Θέμιδι

Θέμιδι, Thémidi


Ἄρτεμι

Ἄρτεμι, Ártemi


Ἀρτέμιδα

Ἀρτέμιδα, Artémida


Ἀρτέμιδος

Ἀρτέμιδος, Artémidos


Ἀρτέμιδι

Ἀρτέμιδι, Artémidi


Ἀντέρως

Composé de ἀντί, antí (« en face de ») et de ἔρως, érōs (« amour, désir »).

ὁ (singular nominative)
Ἀντέρω (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀντέρωτα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀντέρωτος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀντέρωτι (singular dative)

Ἀντέρως, Antérōs


Ἀντέρω

Ἀντέρω, Antérō


Ἀντέρωτα

Ἀντέρωτα, Antérōta


Ἀντέρωτος

Ἀντέρωτος, Antérōtos


Ἀντέρωτι

Ἀντέρωτι, Antérōti


Τηθύς

Probablement apparenté à τήθη, tḗthē (« grand-mère »).

ἡ (singular nominative)
Τηθύ (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Τηθύν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Τηθύος (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Τηθύϊ (singular dative)

Τηθύς, Tēthýs

Τηθὺς δ’ Ὠκεανῷ Ποταμοὺς τέκε δινήεντας,
Νεῖλόν τ’ Ἀλφειόν τε καὶ Ἠριδανὸν βαθυδίνην
Στρυμόνα Μαίανδρόν τε καὶ Ἴστρον καλλιρέεθρον
Φᾶσίν τε Ῥῆσόν τ’ Ἀχελώιόν τ’ ἀργυροδίνην
Νέσσον τε Ῥοδίον θ’ Ἁλιάκμονά θ’ Ἑπτάπορόν τε
Γρήνικόν τε καὶ Αἴσηπον θεῖόν τε Σιμοῦντα
Πηνειόν τε καὶ Ἕρμον ἐυῤῥείτην τε Κάικον
Σαγγάριόν τε μέγαν Λάδωνά τε Παρθένιόν τε
Εὔηνόν τε καὶ Ἄρδησκον θεῖόν τε Σκάμανδρον.

Téthys donna à l’Océan (30) des Fleuves au cours sinueux, le Nil, l’Alphée, l’Éridan aux gouffres profonds, le Strymon, le Méandre, l’Ister aux belles eaux, le Phase, le Rhésus, l’Achéloüs aux flots argentés, le Nessus, le Rhodius, l’Haliacmon, l’Heptapore, le Granique, l’Ésépus, le divin Simoïs, le Pénée, l’Hermus, le Caïque aux ondes gracieuses, le large Sangarius, le Ladon, le Parthénius, l’Événus, l’Ardesque et le divin Scamandre. — (traduction)


χάρτης

De χαράσσω, kharássô (« gratter, inscrire »).

χάρτης, khártês


εἶναι

εἶναι, eînai


ῥεῖν

Forme contractée de ῥέειν, infinitif présent actif de ῥέω.


φαρμακευτικός

Motdérivé de φαρμακευτής, pharmakeutês, avec le suffixe -ικός, -ikós.

φαρμακευτικός, pharmakeutikós


ἀνώδυνος

Composé de ἀν-, an- (« préfixe privatif ») et ὀδύνη, odúnê (« douleur »). (L’omicron initial (ὀ-) devient oméga (ω) quand il est en composition.)

ἀνώδυνον (singular feminine nominative)
ἀνώδυνε (singular masculine vocative)
ἀνώδυνε (singular masculine vocative)
ἀνώδυνον (singular feminine vocative)
ἀνώδυνον (singular masculine accusative)
ἀνώδυνον (singular masculine accusative)
ἀνώδυνον (singular feminine accusative)
ἀνωδύνου (singular masculine genitive)
ἀνωδύνου (singular masculine genitive)
ἀνωδύνου (singular feminine genitive)
ἀνωδύνῳ (singular masculine dative)
ἀνωδύνῳ (singular masculine dative)
ἀνωδύνῳ (singular feminine dative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine nominative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine nominative)
ἀνωδύνω (singular feminine dual feminine nominative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine vocative)
ἀνωδύνω (singular feminine dual feminine vocative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine accusative)
ἀνωδύνω (singular masculine dual masculine accusative)
ἀνωδύνω (singular feminine dual feminine accusative)
ἀνωδύνοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀνωδύνοιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀνωδύνοιν (singular feminine dual feminine genitive)
ἀνωδύνοιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀνωδύνοιν (singular masculine dual masculine dative)
ἀνωδύνοιν (singular feminine dual feminine dative)
ἀνώδυνοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀνώδυνοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀνώδυνα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἀνώδυνοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀνώδυνοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀνώδυνα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἀνωδύνους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀνωδύνους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀνώδυνα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἀνωδύνων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀνωδύνων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀνωδύνων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἀνωδύνοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀνωδύνοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀνωδύνοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ἀνώδυνος, anốdunos

Qui ne cause pas de douleur, qui n’est pas douloureux.


πίναξ

Apparenté au tchèque peň (« tronc »), de l’indo-européen commun *pin- (« bois »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
πίνακες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
πίνακε (dual nominative)
πίνακες (singular vocative)
πίνακε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
πίνακα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
πίνακας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
πίνακε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
πίνακος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
πινάκων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
πινάκοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
πίνακι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
πινάκοιν (dual dative)

πίναξ, pínax


στρατηγός

Motcomposé de στρατός, stratós (« armée ») et de ἄγω, ágô (« conduire »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
στρατηγοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
στρατηγώ (dual nominative)
στρατηγέ (singular vocative)
στρατηγοί (singular vocative)
στρατηγώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
στρατηγόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
στρατηγούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
στρατηγώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
στρατηγοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
στρατηγῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
στρατηγοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
στρατηγῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
στρατηγοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
στρατηγοῖν (dual dative)
στραταγός
στρόταγος

στρατηγός, stratêgós

Général de l’infanterie, par opposition à ναύαρχος (« amiral ») ou ἵππαρχος (« général de cavalerie »)


Βάκχος

Avec pour variante ^([1]) Ἴακχος, Íakkhos, du radical *wakh- (« tonner ») qui donne ἠχέω, ēkhéō (« résonner, retentir »), Ἠχώ, Ēkhṓ → voir écho, Echo ; comparez avec le latin tonans (« tonnant »), épithète de Jupiter.

ὁ (singular nominative)
Βάκχε (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Βάκχον (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Βάκχου (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Βάκχῳ (singular dative)

Βάκχος, Bákkhos

Bacchus, épithète de Dionysos, parfois de Zeus.


λιθάζω

λιθάζω, [litházô]


λιθοβολέω

De λιθοβόλος.

λιθοβολέω, [lithoboléô]


λιθοβόλος

De λίθος et βάλλω.

λιθοβόλος, ος, ον, [lithobólos]


βάραθρον

Motdérivé de βορά, borá (« nourriture »), avec le suffixe -θρον, -thron → voir gurges en latin, gouffre, goinfre en français.

βάραθρον, bárathron

Barathre, gouffre où on précipitait les condamnés à Athènes.

Μιλτιάδην δὲ τὸν ἐν Μαραθῶνι νικήσαντα εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν ἐψηφίσαντο, καὶ εἰ μὴ διὰ τὸν πρύτανιν, ἐνέπεσεν ἄν;


λιθοβολία

Motcomposé de λιθόβολος, lithóbolos et de -ία.

λιθοβολία, lithobolía


ἵστωρ

ἵστωρ, hístōr


ἴστωρ

Dérivé de οἶδα, oîda (« savoir que, bien savoir, s’assurer que »).

ἴστωρ, ístōr


ἐπιχθόνιος

Motcomposé de ἐπί, epí (« sur ») et de χθόνιος, khthónios (« de terre »).


ἐπιχθόνιος

Οἱ ἐπιχθόνιοι, les habitants de la Terre, les humains.


ὑποχθόνιος

De ὑπό et χθών.

ὑποχθόνιος, ος ou α, ον, [hupokhthónios]

Qui est sous terre, souterrain.
Qui est dans les enfers.


ἀπάγω

Verbecomposé de ἀπό, apó (« hors de ») et de ἄγω, ágô (« mener »).

ἀποπροαιρέω, apágô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -

(à Athènes) Emmener devant (les θεσμοθέται, Thesmothètes), citer en justice.

Emmener hors du droit chemin, faire dévier, détourner.

Ἄπαγε. Va-t'en !

(Au moyen)
Emmener chez soi ou pour soi.

Παρθένον ἀπάγειν, prendre pour femme une jeune fille.


θεσμοθέτης

De θεσμός et θέτης.

θεσμοθέτης, thesmothétês

Thesmothète (à Athènes, nom des six derniers archontes, chargés de réviser chaque année les lois).


θεσμός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
θεσμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θεσμώ (dual nominative)
θεσμέ (singular vocative)
θεσμοί (singular vocative)
θεσμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
θεσμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
θεσμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θεσμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
θεσμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θεσμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θεσμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
θεσμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
θεσμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θεσμοῖν (dual dative)

θεσμός, thesmós

Toute loi ou institution établie par les dieux, institution sacrée, rite, coutume antique.

Loi divine ou naturelle, par opposition à la loi écrite.


θέμις

De τίθημι (« poser ») ; « ce qui est posé, établi » (→ voir θέμα).

θέμις, thémis

ἣ θέμις ἐστὶ γυναικός

οἵτε θέμιστας εἰρύαται

Volonté des dieux.
Décrets des dieux, volontés des dieux.

Διὸς θέμιστες

Redevances dues à un roi, impôts, tributs.


φιλόγελως

De φίλος et γέλως.

φιλόγελως, ωτος (ὁ ou ἡ ou τό), [philógelôs]


γέλως

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
γέλωτες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
γέλωτε (dual nominative)
γέλω (singular vocative)
γέλωτες (singular vocative)
γέλωτε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
γέλωτᾰ (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
γέλωτᾰς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
γέλωτε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
γέλωτος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
γελώτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
γελώτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
γέλωτῐ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
γέλωσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
γελώτοιν (dual dative)
γέλος

γέλως, gélôs


Μωϋσῆς

ὁ (singular nominative)
Μωϋσῆ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Μωϋσῆν (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Μωϋσέως (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Μωϋσεῖ (singular dative)
Μωσῆς
Μωϋσῆ
Μοϋσῆς

Μωϋσῆς, Mōÿsês


Ἔρις

ἡ (singular nominative)
Ἔρι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
Ἔριδα – Ἔριν (singular accusative)
τῆς (singular genitive)
Ἔριδος (singular genitive)
τῇ (singular dative)
Ἔριδι (singular dative)


Ἐπιμηθεύς

ὁ (singular nominative)
Ἐπιμηθεῦ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἐπιμηθέα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἐπιμηθέως (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἐπιμηθεῖ (singular dative)

Ἐπιμηθεύς, Epimētheús


Προμηθεύς

De προμηθής, promēthḗs (« prévoyant ») ; voir Ἐπιμηθεύς, Epimētheús.

ὁ (singular nominative)
Προμηθεῦ (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Προμηθέα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Προμηθέως (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Προμηθεῖ (singular dative)

Προμηθεύς, Promētheús

Προμηθεύς Δεσμώτης


ἐξαίρεσις

Du verbe ἐξαιρέω, exairéô (« retirer »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἐξαίρεσεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐξαίρεσει (dual nominative)
ἐξαίρεσι (singular vocative)
ἐξαίρεσεις (singular vocative)
ἐξαίρεσει (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἐξαίρεσιν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἐξαίρεσεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐξαίρεσει (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἐξαίρεσεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐξαίρεσεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐξαιρεσέοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἐξαίρεσει (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἐξαίρεσεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐξαιρεσέοιν (dual dative)

ἐξαίρεσις, exaíresis


ἐξαιρέω

De αἱρέω, airéô (« prendre ») avec le préfixe ἐξ, ex-.

ἐξαιρέω, exairéô

Extraire, retrancher.
Détruire, dévaster.


Προμηθέως

Génitif de Προμηθεύς.


Προμηθεῖ

Datif de Προμηθεύς.


Ἐπιμηθέως

Génitif de Ἐπιμηθεύς.


Ἐπιμηθεῖ

Datif de Ἐπιμηθεύς.


βουστροφηδόν

Motcomposé de βοῦς, boûs (« bœuf »), στροφή, strophế (« tournure ») et -δόν, -don, par comparaison avec des bœufs labourant d'un sillon à l'autre.

βουστροφηδόν, boustrophêdón

En écrivant alternativement de gauche à droite, puis de droite à gauche.


πεντήκοντα

De πέντε, pénte (« cinq »). Voir τριάκοντα, triákonta au sujet de la finale.

πεντήκοντα, pentếkonta

δύο χρεοφειλέται ἦσαν δανιστῇ τινι· ὁ εἷς ὤφειλεν δηνάρια πεντακόσια, ὁ δὲ ἕτερος πεντήκοντα

Un créancier avait deux débiteurs : l’un devait cinq cents deniers, et l’autre cinquante.


χρῶμα

Déverbal en -μα, de χράω, khráō (« frapper ») → voir pellis et pello, « peau, frapper » en latin, krôma est passé au sens de « couleur » à partir de « peau, teint, carnation » ^([1]).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
χρώματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χρώματε (dual nominative)
χρώματα (singular vocative)
χρώματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
χρώματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χρώματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χρώματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χρωμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χρωμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χρώματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χρώμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χρωμάτοιν (dual dative)

χρῶμα, khrôma

Couleur du corps, de la peau, carnation.

Couleur artificielle, notamment pour la peinture.


προπαιδεύω

Verbecomposé de πρό, pró (« avant ») et de παιδεύω, paideuô (« élever un enfant »).

προπαιδεύω, propaideúô


παιδεύω

παιδεύω, paideúô

Élever un enfant.
Élever, instruire, éduquer.

Élever un enfant.
Redresser, réprimander, châtier, punir.


Ἄδωνις

selon certains ^([1]), de l’hébreu ancien אָדוֹן, adón (« maitre, seigneur ») (→ voir Adonaï). Mais rien dans le mythe ne le rapproche d’une quelconque maitrise : c’est le rejeton incestueux de Μύρρα, Mýrrha (« Myrrha »), il est associé au cycle des saisons (partageant son temps et son amour entre Περσεφόνη, Persephónē (« Perséphone »), déesse des Enfers, symbole de l’hiver, et Ἀφροδίτη, Aphrodítē (« Aphrodite »), déesse de l’amour, symbole du renouveau fertile du printemps) ;

avec le sens de « plaisant », il relève peut-être de ἁδονά, hadoná variante de ἡδονή, hēdonḗ (« plaisir ») (→ voir suadeo sur la présence ou non de l’esprit rude, ‹ s- ›) ;

avec le sens de « chantant, aède », il est peut-être à rapprocher de ἀδών, adṓn variante de ἀηδών, aēdṓn (« rossignol »), ἀδονίς, adonís variante de ἀηδονίς, aēdonís ; de ᾴδω, áidō, forme attique contracté de ἀείδω, aeídō (« chanter ») ;

avec le sens de « aimant, amant », il est peut-être apparenté au latin avidus avec la même crase aued- → ád- que ci-dessus, à ἐνηής, enēḗs (« aimable »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
Ἀδώνιδες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
Ἀδώνιδε (dual nominative)
Ἀδώνιδες (singular vocative)
Ἀδώνιδε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀδώνιδα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
Ἀδώνιδας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
Ἀδώνιδε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀδώνιδος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
Ἀδώνιδων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
Ἀδώνιδοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀδώνιδι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
Ἀδώνισι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
Ἀδώνιδοιν (dual dative)
Ἄδων

Ἄδωνις, Ádōnis

Ἔλεγε δ᾽ ὁ μὴ ὥρασι μὲν Δημόστρατος
πλεῖν ἐς Σικελίαν, ἡ (Γυνή) δ᾽ ὀρχουμένη
“Αἰαῖ Ἄδωνιν” φησίν, ὁ δὲ Δημόστρατος
ἔλεγεν ὁπλίτας καταλέγειν Ζακυνθίων·
ἡ δ᾽ ὑποπεπωκυῖ᾽ ἡ (Γυνή) ᾽πὶ τοῦ τέγους
“Κόπτεσθ᾽ Ἄδωνιν” φησίν.

Démostratos, cet orateur que le ciel confonde,
proposait de faire voile vers la Sicile ; et sa femme
criait en dansant : “Hélas ! hélas ! Adonis !”.
Démostratos proposait de lever des hoplites à
Zacynthe ; et sa femme, déjà ivre, criait sur le toit :
“Pleurez Adonis !”.

Ἀριστοφάνους, Λυσιστράτη, 391-396 ; Aristophane, Lysistrata, traduction Georges-G. Toudouze, Tallandier, s.d.

Αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις.
Ὤλετο καλὸς Ἄδωνις, ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.
Μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι, Κύπρι, κάθευδε·
Ἔγρεο δειλαία κυανοστόλε καὶ πλατάγησον
Στάθεα, καὶ λέγε πᾶσιν, Ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις.

Je pleure Adônis. — Il est mort, le bel Adônis ; il est mort, le bel Adônis ! pleurent les Érôs.
Ne dors plus, ô Kypris, sur des lits de pourpre. Debout, malheureuse ! Vêtue de noir, frappe ta poitrine et dis à tous : — Il est mort, le bel Adônis !

Βίωνος τοῦ Σμυρναίου, Εἰδύλλιον αʹ, Ἐπιτάφιος Ἀδώνιδος, 1-5 ; Bion de Smyrne, Idylles de Biôn I, Épitaphe d’Adônis, traduction de Leconte de Lisle, Alphonse Lemerre, Paris, [1869]

Ἀδωνίων γὰρ εἰς τὰς ἡμέρας ἐκείνας καθηκόντων, εἴδωλά τε πολλαχοῦ νεκροῖς ἐκκομιζομένοις ὅμοια προὔκειντο ταῖς γυναιξί, καὶ ταφὰς ἐμιμοῦντο κοπτόμεναι καὶ θρήνους ᾖδον.

Les fêtes d'Adonis tombaient en effet ces jours-là, jours où les femmes, un peu partout, présentaient des simulacres figurant des morts conduits en terre, où elles imitaient, en se frappant la poitrine, des rites d'ensevelissement et où elles entonnaient des hymnes funèbres.

Πλουτάρχου, Ἀλκιβιάδης, 18, 5 ; Plutarque, Vie d’Alcibiade, traduction M.-P. Loicq-Berger

Εἰσὶ δ᾽ οἳ καὶ ἐπὶ κάλλει θαυμάζεσθαι ἐθέλουσιν, καὶ δεῖ Ἀδώνιδας αὐτοὺς καὶ Ὑακίνθους ἀκούειν, πήχεως ἐνίοτε τὴν ῥῖνα ἔχοντας.

Il en est d’autres qui veulent être admirés pour leur beauté et devront s’entendre dire qu’ils sont des Adonis ou des Hyacinthes, quand bien même ils se paieraient un tarin long d’une coudée.

Λουκιανοῦ τοῦ Σαμοσατέως, Περὶ τῶν ἐπὶ μισθῷ συνόντων, 35 ; Lucien de Samosate, Sur les salariés, traduction Joseph Longton, 2008

Δίφιλος δ᾽ ἐν Θησεῖ τρεῖς ποτε κόρας Σαμίας φησὶν Ἀδωνίοισιν γριφεύειν παρὰ πότον.

Diphile dit, dans son Thésée, que trois jeunes filles de Samos se proposèrent différents griphes en buvant, lors des fêtes d’Adonis.

Ἀθηναίου τοῦ Nαυκρατίτους, Οἱ Δειπνοσοφισταί, livre X, 451b ; Athénée de Naucratis, Les Deipnosophistes, traduction Jean-Baptiste Lefebvre de Villebrune, Lamy, Paris, 1789

Θαλλοῦ δὲ στέφανον ἔχων ὁ βασιλεὺς ἄρτι μὲν τῇ Ἀθηνᾷ τεθυκὼς ἐτύγχανεν ἐν αὐλῇ Ἀδώνιδος, ἡ δὲ αὐλὴ ἀνθέων ἐτεθήλει κήποις, οὓς Ἀδώνιδι Ἀσσύριοι ποιοῦνται ὑπὲρ ὀργίων ὁμωροφίους αὐτοὺς φυτεύοντες.

Domitien avait alors sur la tête une couronne formée d’une branche verte, parce qu’il venait de sacrifier à Minerve dans une cour du palais, consacrée au dieu Adonis, et toute remplie de verdure et de fleurs, selon une mode venue d’Assyrie d’avoir dans l’intérieur même des habitations des jardins pour la célébration des mystères d’Adonis.

Φιλοστράτου τοῦ Ἀθηναίου, Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον, livre VII, 32 ; Philostrate d’Athènes, Vie d’Apollonius de Tyane, traduction A. Chassang, Didier, Paris, 1862


Ἄδωνις

ὁ (singular nominative)
Ἀδώνι (singular vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἀδώνιδα (singular accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἀδώνιδος (singular genitive)
τῷ (singular dative)
Ἀδώνιδι (singular dative)

Ἄδωνις, Ádōnis

Εἶτα μετὰ ταύτην [τὴν Βύβλον] Ἄδωνις ποταμὸς καὶ ὄρος Κλῖμαξ καὶ Παλαίβυβλος.

Passé Byblos, on rencontre successivement l’embouchure de l’Adonis, le mont Climax et Palaebyblos.

Στράβωνος Γεωγραφικών ΙϚʹ, 19 ; Strabon, Geographica, livre XVI, ch. 2, 19, traduction Amédée Tardieu

Ἔνι δὲ καὶ ἄλλο θωῦμα ἐν τῇ χώρῃ τῇ Βυβλίῃ. Ποταμὸς ἐκ τοῦ Λιβάνου τοῦ οὔρεος ἐς τὴν ἅλα ἐκδιδοῖ· οὔνομα τῷ ποταμῷ Ἄδωνις ἐπικέαται. Ὁ δὲ ποταμὸς ἑκάστου ἔτεος αἱμάσσεται καὶ τὴν χροιὴν ὀλέσας ἐσπίπτει ἐς τὴν θάλασσαν καὶ φοινίσσει τὸ πολλὸν τοῦ πελάγεος καὶ σημαίνει τοῖς Βυβλίοις τὰ πένθεα. Μυθέονται δὲ ὅτι ταύτῃσι τῇσι ἡμέρῃσιν ὁ Ἄδωνις ἀνὰ τὸν Λίβανον τιτρώσκεται, καὶ τὸ αἷμα ἐς τὸ ὕδωρ ἐρχόμενον ἀλλάσσει τὸν ποταμὸν καὶ τῷ ῥόῳ τὴν ἐπωνυμίην διδοῖ.

On voit encore une autre merveille dans le territoire de cette ville : c’est un fleuve qui descend du mont Liban et va se jeter dans la mer. On lui a donné le nom d’Adonis. Chaque année, son eau se change en sang ; et, après avoir perdu sa couleur naturelle, il se répand dans la mer, dont il rougit une partie considérable, ce qui indique aux habitants de Byblos le moment de prendre le deuil. Or, on dit que, dans ces mêmes jours, Adonis est blessé sur le Liban, que son sang change la couleur de l’eau, et que de là vient le surnom du fleuve.

Λουκιανοῦ τοῦ Σαμοσατέως, Περὶ τῆς Συρίης θεοῦ, 8 ; Lucien de Samosate, Sur la déesse syrienne, traduction Eugène Talbot, Hachette, Paris, 1912


Ἑκατόγχειρες

Composé de ἑκατόν, hekatón (« cent ») et de χείρ, kheír (« main »), littéralement « cent mains ».

ὁ (singular nominative)
Ἑκατόγχειρ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
Ἑκατόγχειρε (dual nominative)
Ἑκατόγχειρ (singular vocative)
Ἑκατόγχειρε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
Ἑκατόγχειρα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
Ἑκατόγχειρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
Ἑκατόγχειρε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
Ἑκατόγχειρος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
Ἑκατόγχειρων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
Ἑκατόγχειροιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
Ἑκατόγχειρι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
Ἑκατόγχειροιν (dual dative)


χρῆμα

Motdérivé de χράω, khráô (« utiliser, avoir besoin »), avec le suffixe -μα, -ma.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
χρήματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
χρήματε (dual nominative)
χρήματα (singular vocative)
χρήματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
χρήματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
χρήματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
χρήματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
χρημάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
χρημάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
χρήματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
χρήμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
χρημάτοιν (dual dative)

χρῆμα, khrễma

(singulier) Ce dont on se sert ou dont on a besoin, chose, affaire.


κοῖλος

De l’indo-européen commun *kowos. Apparenté à κύλα (« poche sous les yeux »), au latin cavus de même sens ; voir κύω pour d’autres mots de même radical.

κόϊλος
κώϊλος

κοῖλος, koîlos

Creux, cave.
Qui se creuse, ou s'enfonce.

Creux, cave.
Qui se creuse, qui se vide.


ἄκανθα

Motcomposé de ἀκή, akḗ (« pointe ») et de ἄνθος, ánthos (« fleur »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἄκανθαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἀκάνθα (dual nominative)
ἄκανθαι (singular vocative)
ἀκάνθα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἄκανθαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἀκάνθας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἀκάνθα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἀκάνθης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἀκανθῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἀκάνθαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἀκάνθῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἀκάνθαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἀκάνθαιν (dual dative)

ἄκανθα, ákantha

Chardon (n’importe quelle plante épineuse probablement le panicaut champêtre).


ὀπός

De l’indo-européen commun *s(u̯)ekʷo-s (« suc, sang ») qui donne aussi αἷμα, haîma (« sang »), et le sanskrit सोम, soma (« jus, nectar »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὀποί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὀπώ (dual nominative)
ὀπέ (singular vocative)
ὀποί (singular vocative)
ὀπώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὀπόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὀπούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὀπώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὀποῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὀπῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὀποῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὀπῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὀποῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὀποῖν (dual dative)


ἔλπομαι

De l’indo-européen commun *uel (« désirer, choisir ») qui donne aussi βούλομαι boúlomai, volo en latin, wollen en allemand, to will en anglais, volit en tchèque.

ἔλπομαι, élpomai

Imaginer, s’attendre à ; voix moyenne de ἔλπω.

ἐλπόμενός τί οἱ κακὸν εἶναι

craignant que ne se produise quelque chose de mal.


δύνασθαι

Infinitif présent de δύναμαι (verbe n'existant que sous la voix moyenne).


ἐχῖνος

De l’indo-européen commun h₁eǵʰi- qui a également donné ոզնի, ozni en arménien ancien, *igilaz en proto-germanique, et *(j)ežь en proto-slave.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἐχῖνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐχίνω (dual nominative)
ἐχῖνε (singular vocative)
ἐχῖνοι (singular vocative)
ἐχίνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἐχῖνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἐχίνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐχίνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἐχίνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐχίνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐχίνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἐχίνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἐχίνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐχίνοιν (dual dative)

ἐχῖνος, ekhînos

Estomac de certains animaux.
Paroi interne de l’estomac des oiseaux.


πλατύς

De l’indo-européen commun *plā̆t-. Apparenté au latin planta (« plante du pied »), au breton led (« largeur »), à l’anglais flat (« plat »), au lituanien platus (« large »).

πλατεῖα (singular masculine nominative)
πλατύ (singular feminine nominative)
πλατύ (singular masculine vocative)
πλατεῖᾰ (singular masculine vocative)
πλατύ (singular feminine vocative)
πλατύν (singular masculine accusative)
πλατεῖᾰν (singular masculine accusative)
πλατύ (singular feminine accusative)
πλατέος (singular masculine genitive)
πλατείᾱς (singular masculine genitive)
πλατέος (singular feminine genitive)
πλατεῖ (singular masculine dative)
πλατείᾳ (singular masculine dative)
πλατεῖ (singular feminine dative)
πλατέε (singular masculine dual masculine nominative)
πλατείᾱ (singular masculine dual masculine nominative)
πλατέε (singular feminine dual feminine nominative)
πλατέε (singular masculine dual masculine vocative)
πλατείᾱ (singular masculine dual masculine vocative)
πλατέε (singular feminine dual feminine vocative)
πλατέε (singular masculine dual masculine accusative)
πλατείᾱ (singular masculine dual masculine accusative)
πλατείᾱ (singular feminine dual feminine accusative)
πλατέοιν (singular masculine dual masculine genitive)
πλατείαιν (singular masculine dual masculine genitive)
πλατέοιν (singular feminine dual feminine genitive)
πλατέοιν (singular masculine dual masculine dative)
πλατείαιν (singular masculine dual masculine dative)
πλατέοιν (singular feminine dual feminine dative)
πλατεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πλατεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πλατέᾰ (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
πλατεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πλατεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πλατέᾰ (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
πλατεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πλατείᾱς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πλατέᾰ (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
πλατέων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πλατειῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πλατέων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
πλατέσι(ν) (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πλατείαις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πλατέσι(ν) (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

πλατύς, platús

αἰπόλια πλατέ᾽ αἰγῶν.

Répandu ou disséminé sur un large espace.

Salé, âcre (en particulier en parlant d'eau).


ἔχιδνα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἔχιδναι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐχίδνα (dual nominative)
ἔχιδναι (singular vocative)
ἐχίδνα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
ἔχιδναν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἐχίδνας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐχίδνα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἐχίδνης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐχιδνῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐχίδναιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἐχίδνῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἐχίδναις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐχίδναιν (dual dative)

ἔχιδνα, ékhidna


φιλεῖν

φιλεῖν, phileĩn

Infinitif présent actif de φιλῶ, forme contractée de φιλέω.


λάρυγξ

Apparenté au latin lurcor (« engloutir »), avec influence de φάρυγξ ^([1]).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
λάρυγγες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
λάρυγγε (dual nominative)
λάρυγγες (singular vocative)
λάρυγγε (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
λάρυγγα (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
λάρυγγας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
λάρυγγε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
λάρυγγος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
λαρύγγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
λαρύγγοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
λάρυγγι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
λάρυγξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
λαρύγγοιν (dual dative)

λάρυγξ, lárynx


ἔχις

ὁ (singular nominative)
ἔχῐς (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἔχεις (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἔχει (dual nominative)
ἔχῐ (singular vocative)
ἔχεις (singular vocative)
ἔχει (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἔχῐν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἔχεις (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἔχει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἔχεως (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἔχεων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐχέοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἔχει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἔχεσῐ(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐχέοιν (dual dative)


ῥινός

Apparenté au vieux slave рана (« blessure »), ῥινός est proprement la « peau écorchée, retournée ».

ῥινός, rhinós

Peau d'un homme (vivant ou mort ou réputé mort).

Peau.
Peau d'un animal (vivant ou mort).


ῥινός

ῥινός, rhinós


μύκητος

μύκητος, múkētos


ἄμβων

De l’indo-européen commun *h₃m̥bʰ-, variante de *h₃enbʰ-, *h₃nebʰ-, *h₃nobʰ-. Cette racine indo-européenne à également donnée नभ्य nabhya en sanskrit, umbilīcus en latin, et nafela en anglo-saxon. (→ voir navel en anglais moderne)

ἄμβων, ámbôn


ἕρκος

ἕρκος, hérkos

Clôture, cloison, barrière.
Clôture de jardin ou de vigne.

Clôture, cloison, barrière.
Enceinte de la cour de la maison.

Clôture, cloison, barrière.
Clôture, enceinte, rempart d'une ville.


πολιορκέω

Construit sur πόλις pólis, « ville, cité », et ἕρκος hérkos, « clôture ».

πολιορκέω, [poliorkéô]


δεσμός

Déverbal de δέω, déô (« lier », « attacher »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
δεσμοί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δεσμώ (dual nominative)
δεσμέ (singular vocative)
δεσμοί (singular vocative)
δεσμώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
δεσμόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
δεσμούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δεσμώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
δεσμοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δεσμῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δεσμοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
δεσμῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
δεσμοῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δεσμοῖν (dual dative)

δεσμός, desmós

Lien, corde, câble, amarre, courroie, nœud.

Ἥφαιστε, σοὶ δὲ χρὴ μέλειν ἐπιστολὰς
ἅς σοι πατὴρ ἐφεῖτο, τόνδε πρὸς πέτραις
ὑψηλοκρήμνοις τὸν λεωργὸν ὀχμάσαι
ἀδαμαντίνωνδεσμῶν ἐν ἀῤῥήκτοις πέδαις.
τὸ σὸν γὰρ ἄνθος, παντέχνου πυρὸς σέλας,
θνητοῖσι κλέψας ὤπασεν.

Hèphaistos ! fais ce que le Père t’a ordonné d’accomplir. Par les immuables étreintes des chaînes d’acier, cloue ce Sauveur d’hommes à ces hautes roches escarpées. Il t’a volé la splendeur du Feu qui crée tout, ta Fleur, et il l’a donnée aux mortels. — (traduction)


τροφός

τροφός, trophós


τροφός

τροφός, trophós


σημαία

σημαία, sêmaía

Manipule, cohorte, troupe de fantassins ou de cavaliers.


ὀπάλλιος

Du sanskrit उपल, upala (« pierre précieuse »).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὀπάλλιοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὀπαλλίω (dual nominative)
ὀπάλλιε (singular vocative)
ὀπάλλιοι (singular vocative)
ὀπαλλίω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὀπάλλιον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὀπαλλίους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὀπαλλίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὀπαλλίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὀπαλλίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὀπαλλίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὀπαλλίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὀπαλλίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὀπαλλίοιν (dual dative)

ὀπάλλιος, opállios


φάρυγξ

D’origine pré-grecque. À comparer avec λάρυγξ.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
φάρυγγες (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
φάρυγγε (dual nominative)
φάρυγγες (singular vocative)
φάρυγγε (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
φάρυγγα (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
φάρυγγας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
φάρυγγε (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
φάρυγγος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
φαρύγγων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
φαρύγγοιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
φάρυγγι (singular dative)
ταῖς (plural dative)
φάρυγξι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
φαρύγγοιν (dual dative)

φάρυγξ, phárynx


πολιορκητικός

Motdérivé de πολιορκητής, poliorkêtês (« assiégeur »), avec le suffixe -ικός, -ikós, dérivé de πολιορκέω, poliorkheô (« assiéger »).

πολιορκητικός, poliorkêtikós


στενός

Apparenté au latin tenuis (« ténu »), le mot fait στεινός en grec ionique, de στείνω (« tendre »)composé de σ-, s- et de τείνω, teinô.

στενή (singular masculine nominative)
στενόν (singular feminine nominative)
στενέ (singular masculine vocative)
στενή (singular masculine vocative)
στενόν (singular feminine vocative)
στενόν (singular masculine accusative)
στενήν (singular masculine accusative)
στενόν (singular feminine accusative)
στενοῦ (singular masculine genitive)
στενῆς (singular masculine genitive)
στενοῦ (singular feminine genitive)
στενῷ (singular masculine dative)
στενῇ (singular masculine dative)
στενῷ (singular feminine dative)
στενώ (singular masculine dual masculine nominative)
στενά (singular masculine dual masculine nominative)
στενώ (singular feminine dual feminine nominative)
στενώ (singular masculine dual masculine vocative)
στενά (singular masculine dual masculine vocative)
στενώ (singular feminine dual feminine vocative)
στενώ (singular masculine dual masculine accusative)
στενά (singular masculine dual masculine accusative)
στενώ (singular feminine dual feminine accusative)
στενοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
στεναῖν (singular masculine dual masculine genitive)
στενοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
στενοῖν (singular masculine dual masculine dative)
στεναῖν (singular masculine dual masculine dative)
στενοῖν (singular feminine dual feminine dative)
στενοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
στεναί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
στενά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
στενοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
στεναί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
στενά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
στενούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
στενάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
στενά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
στενῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
στενῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
στενῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
στενοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
στεναῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
στενοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

στενός, stenós

(En parlant du style) Maigre, sec, pauvre.


σταφυλή

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
σταφυλαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
σταφυλά (dual nominative)
σταφυλαί (singular vocative)
σταφυλά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
σταφυλήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
σταφυλάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
σταφυλά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
σταφυλῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
σταφυλῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
σταφυλαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
σταφυλῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
σταφυλαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
σταφυλαῖν (dual dative)

σταφυλή, staphylḗ


γλυκύς

De l’indo-européen commun *dl̥kú- (« doux ») qui a également donné dulcis en latin.

γλυκεῖα (singular masculine nominative)
γλυκύ (singular feminine nominative)
γλυκύ (singular masculine vocative)
γλυκεῖα (singular masculine vocative)
γλυκύ (singular feminine vocative)
γλυκύν (singular masculine accusative)
γλυκεῖαν (singular masculine accusative)
γλυκύ (singular feminine accusative)
γλυκέος (singular masculine genitive)
γλυκείας (singular masculine genitive)
γλυκέος (singular feminine genitive)
γλυκεῖ (singular masculine dative)
γλυκείᾳ (singular masculine dative)
γλυκεῖ (singular feminine dative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine nominative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine nominative)
γλυκεῖ (singular feminine dual feminine nominative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine vocative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine vocative)
γλυκεῖ (singular feminine dual feminine vocative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine accusative)
γλυκεῖ (singular masculine dual masculine accusative)
γλυκεῖ (singular feminine dual feminine accusative)
γλυκέοιν (singular masculine dual masculine genitive)
γλυκαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
γλυκέοιν (singular feminine dual feminine genitive)
γλυκέοιν (singular masculine dual masculine dative)
γλυκαῖν (singular masculine dual masculine dative)
γλυκέοιν (singular feminine dual feminine dative)
γλυκεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
γλυκεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
γλυκέα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
γλυκεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
γλυκεῖαι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
γλυκέα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
γλυκεῖς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
γλυκείας (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
γλυκέα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
γλυκέων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
γλυκειῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
γλυκέων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
γλυκέσι(ν) (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
γλυκείαις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
γλυκέσι(ν) (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

γλυκύς, glukús


νεφρός

De l'indo-européen commun *negʷʰrós qui a également donné nefrōnes en latin, et nioro en vieux haut allemand.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
νεφροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
νεφρώ (dual nominative)
νεφρέ (singular vocative)
νεφροί (singular vocative)
νεφρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
νεφρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
νεφρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
νεφρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
νεφροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
νεφρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
νεφροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
νεφρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
νεφροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
νεφροῖν (dual dative)

νεφρός, nephrós


ἔλαφος

Apparenté à ѥлєнь jeleni en vieux slave, Elen, Elch en allemand ; voir ἑλλός (« faon ») pour le lien avec le radical indo-européen commun *el-.

ὁ/ἡ (singular nominative)
ἔλᾰφος (singular nominative)
οἱ/αἱ (plural nominative)
ἔλᾰφοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἐλάφω (dual nominative)
ἔλᾰφε (singular vocative)
ἔλᾰφοι (singular vocative)
ἐλάφω (plural vocative)
τὸν/τὴν (singular accusative)
ἔλᾰφον (singular accusative)
τοὺς/τὰς (plural accusative)
ἐλάφους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἐλάφω (dual accusative)
τοῦ/τῆς (singular genitive)
ἐλάφου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἐλάφων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἐλάφοιν (dual genitive)
τῷ/τῇ (singular dative)
ἐλάφῳ (singular dative)
τοῖς/ταῖς (plural dative)
ἐλάφοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἐλάφοιν (dual dative)

ἔλαφος, élaphos


τεῖχος

De l’indo-européen commun dʰeiǵʰ- qui a également donné देग्धि, degdhi en sanskrit, fingō en latin, 𐬛𐬀𐬉𐬰𐬀, daēza en avestique, et դէզ, dēz en arménien ancien.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
τείχη (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τείχει (dual nominative)
τείχη (singular vocative)
τείχει (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
τείχη (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τείχει (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
τείχους (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τειχῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τειχοῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
τείχει (singular dative)
τοῖς (plural dative)
τείχεσι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τειχοῖν (dual dative)

τεῖχος, teîkhos

πορεύομαι δὲ πρὸς περίπατον ἔξω τείχους

Platon, Phèdre, 227a, vers 370 av. J.-C., traduction de Victor Cousin

(À Athènes) Τὰ μακρὰ τείχη, tà makrà teíkhê, les Longs Murs (ligne de protection joignant la ville au Pirée).

Τὰ δὲ μακρὰ τείχη πρὸς τὸν Πειραιᾶ τεσσαράκοντα σταδίων, ὧν τὸ ἔξωθεν ἐτηρεῖτο·
Tà dè makrà teíkhê pròs tòn Peiraiâ tessarákonta stadíôn, hỗn tò éxôthen etêreîto.

Les longues murailles vers le Pirée étaient de quarante stades, et l’on faisait la garde à la face extérieure. — (traduction de Jean-Baptiste Gail, Guerre du Péloponnèse, livre deuxième, chapitre 13, 1835, dans Bibliothèque historique et militaire, page 154)

Thucydide, La Guerre du Péloponnèse, livre II, 13.7, fin du Vᵉ siècle av. J.-C.

Ἡμέρῃ δὲ δεκάτῃ ἀπ᾽ ἧς παρέλαβε τὸ τεῖχος τὸ ἐν Μέμφι Καμβύσης, κατίσας ἐς τὸ προάστειον ἐπὶ λύμῃ τὸν βασιλέα τῶν Αἰγυπτίων Ψαμμήνιτον, βασιλεύσαντα μῆνας ἕξ, τοῦτον κατίσας σὺν ἄλλοισι Αἰγυπτίοισι διεπειρᾶτο αὐτοῦ τῆς ψυχῆς ποιέων τοιάδε·
Hêmérêi dè dekátêi ap’ hễs parélabe tò teîkhos tò en Mémphi Kambúsês, katísas es tò proásteion epì lùmêi tòn basiléa tỗn Aiguptíôn Psammếniton, basileúsanta mễnas héx, toûton katísas sùn álloisi Aiguptíoisi diepeirâto autoû tễs psukhễs poiléôn toiáde.

Le dixième jour après la prise de la citadelle de Memphis, Psamménite, roi d’Égypte, qui n’avait régné que six mois, fut conduit, par ordre de Cambyse, devant la ville avec quelques autres Égyptiens. — (traduction de Pierre-Henri Larcher, Histoire d’Hérodote, livre troisième, XIV, Éditions Charpentier, 1850, tome 1, page 239)

Hérodote, Histoires, livre III, 14, vers 445 av. J.-C.

ἐς δὲ τὴν Σηστὸν ταύτην, ὡς ἐόντος ἰσχυροτάτου τείχεος τῶν ταύτῃ, συνῆλθον, ὡς ἤκουσαν παρεῖναι τοὺς Ἕλληνας ἐς τὸν Ἑλλήσποντον, ἔκ τε τῶν ἀλλέων τῶν περιοικίδων
es dè tền Sêstòn taútên, hôs eóntos iskhurotátou teíkheos tỗn taútêi, sunễlthon, hôs ếkousan pareînai toùs Héllênas es tòn Hellếsponton, ék te tỗn alléôn tỗn perioikídôn

Comme Sestos était la plus forte place de tout le pays, on s’y rendit des villes voisines aussitôt qu’on eut appris l’arrivée des Grecs dans l’Hellespont — (traduction de Pierre-Henri Larcher, Histoire d’Hérodote, livre neuvième, CXIV, Éditions Charpentier, 1850, tome 2, page 298)

Hérodote, Histoires, livre IX, 115, vers 445 av. J.-C.


στήμων

De ἵστημι, doublet de στῆμα → voir stamen en latin.

στήμων, stếmôn


πῦον

πῦον, ου (τό), [pũon]


οὐρήθρα

οὐρήθρα, ourếthra


οὐρέω

οὐρέω, ouréô, futur : -, aoriste : -, parfait : -, parfait passif : -, aoriste passif : -


πτωτός

Participe passé de πίπτω, piptô (« tomber »).

πτωτός, ptôtós


κηρός

De l’indo-européen commun *ka:r (« cire ») qui donne le latin cera.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
κηροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κηρώ (dual nominative)
κηρέ (singular vocative)
κηροί (singular vocative)
κηρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
κηρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
κηρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
κηρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
κηροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κηρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κηροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
κηρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
κηροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κηροῖν (dual dative)

κηρός, kêrós

λόγους εἰς γραμμάτιον καὶ κηρὸν ἐρχομένους


δεύτερος

De δύο, duo (« deux ») et -τερος, voir ἑκάτερος, ἐξώτερος.

δεύτερος, deúteros


λάρυγγος

λάρυγγος, láruggos


ὕπνος

De l’indo-européen commun *súpnos (« sommeil »), dérivé de *swep- (« dormir ») (→ voir sopio, somnus et supo en latin, spaní en tchèque).

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ὕπνοι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ὕπνω (dual nominative)
ὕπνε (singular vocative)
ὕπνοι (singular vocative)
ὕπνω (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ὕπνον (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ὕπνους (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ὕπνω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ὕπνου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ὕπνων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ὕπνοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ὕπνῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ὕπνοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ὕπνοιν (dual dative)

ὕπνος, hýpnos

ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος


κόλλα

Apparenté au polonais klej, de l’indo-européen commun *kel- (« colle »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
κόλλαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
κόλλαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
κόλλαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
κόλλας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
κόλλης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
κολλῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
κόλλαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
κόλλῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
κόλλαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
κόλλαιν (dual dative)

κόλλα, kólla


λεπτός

Du verbe λέπω, lépô (« peler », « écosser », « écorcher »).

λεπτή (singular masculine nominative)
λεπτόν (singular feminine nominative)
λεπτέ (singular masculine vocative)
λεπτή (singular masculine vocative)
λεπτόν (singular feminine vocative)
λεπτόν (singular masculine accusative)
λεπτήν (singular masculine accusative)
λεπτόν (singular feminine accusative)
λεπτοῦ (singular masculine genitive)
λεπτῆς (singular masculine genitive)
λεπτοῦ (singular feminine genitive)
λεπτῷ (singular masculine dative)
λεπτῇ (singular masculine dative)
λεπτῷ (singular feminine dative)
λεπτώ (singular masculine dual masculine nominative)
λεπτά (singular masculine dual masculine nominative)
λεπτώ (singular feminine dual feminine nominative)
λεπτώ (singular masculine dual masculine vocative)
λεπτά (singular masculine dual masculine vocative)
λεπτώ (singular feminine dual feminine vocative)
λεπτώ (singular masculine dual masculine accusative)
λεπτά (singular masculine dual masculine accusative)
λεπτώ (singular feminine dual feminine accusative)
λεπτοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
λεπταῖν (singular masculine dual masculine genitive)
λεπτοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
λεπτοῖν (singular masculine dual masculine dative)
λεπταῖν (singular masculine dual masculine dative)
λεπτοῖν (singular feminine dual feminine dative)
λεπτοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λεπταί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
λεπτά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
λεπτοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λεπταί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
λεπτά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
λεπτούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λεπτάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
λεπτά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
λεπτῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λεπτῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
λεπτῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
λεπτοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λεπταῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
λεπτοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

λεπτός, leptós


λέπω

Apparenté au latin liber, lepidus, de l’indo-européen commun *lep- (« peler »).

περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψεν φύλλα τε καὶ φλοιόν


κύρτωσις

κύρτωσις, εως (ἡ), [kúrtôsis]


κυρτός

Apparenté au latin cratis, cortina, de l’indo-européen commun *kert- (« tourner, courber »).

κυρτός, kurtós


κυρτόω

κυρτόω, [kurtóô]


στρατηγία

ἀνάσσων Ἑλλάδος στρατηγίας.


πολιτικός

Motdérivé de πολίτης, polítēs (« citoyen »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

πολιτική (singular masculine nominative)
πολιτικόν (singular feminine nominative)
πολιτικέ (singular masculine vocative)
πολιτική (singular masculine vocative)
πολιτικόν (singular feminine vocative)
πολιτικόν (singular masculine accusative)
πολιτικήν (singular masculine accusative)
πολιτικόν (singular feminine accusative)
πολιτικοῦ (singular masculine genitive)
πολιτικῆς (singular masculine genitive)
πολιτικοῦ (singular feminine genitive)
πολιτικῷ (singular masculine dative)
πολιτικῇ (singular masculine dative)
πολιτικῷ (singular feminine dative)
πολιτικώ (singular masculine dual masculine nominative)
πολιτικά (singular masculine dual masculine nominative)
πολιτικώ (singular feminine dual feminine nominative)
πολιτικώ (singular masculine dual masculine vocative)
πολιτικά (singular masculine dual masculine vocative)
πολιτικώ (singular feminine dual feminine vocative)
πολιτικώ (singular masculine dual masculine accusative)
πολιτικά (singular masculine dual masculine accusative)
πολιτικώ (singular feminine dual feminine accusative)
πολιτικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πολιτικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
πολιτικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
πολιτικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
πολιτικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
πολιτικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
πολιτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πολιτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
πολιτικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
πολιτικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πολιτικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
πολιτικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
πολιτικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πολιτικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
πολιτικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
πολιτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πολιτικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
πολιτικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
πολιτικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πολιτικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
πολιτικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

πολιτικός, politikós


φανταστικός

Motdérivé de φανταστής, phantastês (« vantard »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

φανταστική (singular masculine nominative)
φανταστικόν (singular feminine nominative)
φανταστικέ (singular masculine vocative)
φανταστική (singular masculine vocative)
φανταστικόν (singular feminine vocative)
φανταστικόν (singular masculine accusative)
φανταστικήν (singular masculine accusative)
φανταστικόν (singular feminine accusative)
φανταστικοῦ (singular masculine genitive)
φανταστικῆς (singular masculine genitive)
φανταστικοῦ (singular feminine genitive)
φανταστικῷ (singular masculine dative)
φανταστικῇ (singular masculine dative)
φανταστικῷ (singular feminine dative)
φανταστικώ (singular masculine dual masculine nominative)
φανταστικά (singular masculine dual masculine nominative)
φανταστικώ (singular feminine dual feminine nominative)
φανταστικώ (singular masculine dual masculine vocative)
φανταστικά (singular masculine dual masculine vocative)
φανταστικώ (singular feminine dual feminine vocative)
φανταστικώ (singular masculine dual masculine accusative)
φανταστικά (singular masculine dual masculine accusative)
φανταστικώ (singular feminine dual feminine accusative)
φανταστικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
φανταστικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
φανταστικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
φανταστικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
φανταστικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
φανταστικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
φανταστικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φανταστικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
φανταστικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
φανταστικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φανταστικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
φανταστικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
φανταστικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φανταστικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
φανταστικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
φανταστικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φανταστικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
φανταστικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
φανταστικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φανταστικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
φανταστικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

φανταστικός, phantastikós


ἰατρός

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
ἰατροί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἰατρώ (dual nominative)
ἰατρέ (singular vocative)
ἰατροί (singular vocative)
ἰατρώ (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
ἰατρόν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
ἰατρούς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
ἰατρώ (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
ἰατροῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἰατρῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἰατροῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
ἰατρῷ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
ἰατροῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἰατροῖν (dual dative)
ἰητρός

ἰατρός, iatrós

Médecin, docteur, guérisseur, guérisseuse.

Οὐ πρὸς ἰατροῦ σοφοῦ θρηνεῖν ἐπῳδὰς πρὸς τομῶντι πήματι.


ἀγωγός

ἀγωγή (singular masculine nominative)
ἀγωγόν (singular feminine nominative)
ἀγωγέ (singular masculine vocative)
ἀγωγή (singular masculine vocative)
ἀγωγόν (singular feminine vocative)
ἀγωγόν (singular masculine accusative)
ἀγωγήν (singular masculine accusative)
ἀγωγόν (singular feminine accusative)
ἀγωγοῦ (singular masculine genitive)
ἀγωγῆς (singular masculine genitive)
ἀγωγοῦ (singular feminine genitive)
ἀγωγῷ (singular masculine dative)
ἀγωγῇ (singular masculine dative)
ἀγωγῷ (singular feminine dative)
ἀγωγώ (singular masculine dual masculine nominative)
ἀγωγά (singular masculine dual masculine nominative)
ἀγωγώ (singular feminine dual feminine nominative)
ἀγωγώ (singular masculine dual masculine vocative)
ἀγωγά (singular masculine dual masculine vocative)
ἀγωγώ (singular feminine dual feminine vocative)
ἀγωγώ (singular masculine dual masculine accusative)
ἀγωγά (singular masculine dual masculine accusative)
ἀγωγώ (singular feminine dual feminine accusative)
ἀγωγοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀγωγαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀγωγοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ἀγωγοῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἀγωγαῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἀγωγοῖν (singular feminine dual feminine dative)
ἀγωγοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀγωγαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀγωγά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἀγωγοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀγωγαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀγωγά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἀγωγούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀγωγάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀγωγά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἀγωγῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀγωγῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀγωγῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἀγωγοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀγωγαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀγωγοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

ἀγωγός, agôgós

Qui conduit, qui guide.
Ὁ ἀγωγός. Le guide.

Qui conduit, qui guide.
Οἱ ἀγωγοί. L’escorte.


θεῖον

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
θεῖα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
θείω (dual nominative)
θεῖα (singular vocative)
θείω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
θεῖα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
θείω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
θείου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
θείων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
θείοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
θείῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
θείοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
θείοιν (dual dative)

θεῖον, theîon


φαντάζω

De φαίνω, phaínō (« briller, apparaitre »).

φαντάζω, phantázō

Au moyen — seulement au présent et aoriste

En général en parlant de phénomènes extraordinaires : météores


δόγμα

Motdérivé de δοκέω, dokéō (« penser »), avec le suffixe -μα, -ma, apparenté au latin doc-trina.

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
δόγματα (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δόγματε (dual nominative)
δόγματα (singular vocative)
δόγματε (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
δόγματα (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δόγματε (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
δόγματος (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δογμάτων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δογμάτοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
δόγματι (singular dative)
τοῖς (plural dative)
δόγμασι(ν) (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δογμάτοιν (dual dative)

δόγμα, dógma


δασύς

Apparenté au latin densus, de l’indo-européen commun *dens- (« dense »).

δασύς, dasýs

θρίδαξ δασέα


κολεός

κολεός, koleós


κολεόν

Voir κολεός.


δυναμικός

Motdérivé de δύναμις, dúnamis (« puissance »), avec le suffixe -ικός, -ikós.

δυναμική (singular masculine nominative)
δυναμικόν (singular feminine nominative)
δυναμικέ (singular masculine vocative)
δυναμική (singular masculine vocative)
δυναμικόν (singular feminine vocative)
δυναμικόν (singular masculine accusative)
δυναμικήν (singular masculine accusative)
δυναμικόν (singular feminine accusative)
δυναμικοῦ (singular masculine genitive)
δυναμικῆς (singular masculine genitive)
δυναμικοῦ (singular feminine genitive)
δυναμικῷ (singular masculine dative)
δυναμικῇ (singular masculine dative)
δυναμικῷ (singular feminine dative)
δυναμικώ (singular masculine dual masculine nominative)
δυναμικά (singular masculine dual masculine nominative)
δυναμικώ (singular feminine dual feminine nominative)
δυναμικώ (singular masculine dual masculine vocative)
δυναμικά (singular masculine dual masculine vocative)
δυναμικώ (singular feminine dual feminine vocative)
δυναμικώ (singular masculine dual masculine accusative)
δυναμικά (singular masculine dual masculine accusative)
δυναμικώ (singular feminine dual feminine accusative)
δυναμικοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
δυναμικαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
δυναμικοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
δυναμικοῖν (singular masculine dual masculine dative)
δυναμικαῖν (singular masculine dual masculine dative)
δυναμικοῖν (singular feminine dual feminine dative)
δυναμικοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δυναμικαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δυναμικά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
δυναμικοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δυναμικαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δυναμικά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
δυναμικούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δυναμικάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δυναμικά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
δυναμικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δυναμικῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δυναμικῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
δυναμικοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δυναμικαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δυναμικοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

δυναμικός, dunamikós


δίδυμος

δίδυμον (singular feminine nominative)
δίδυμε (singular masculine vocative)
δίδυμε (singular masculine vocative)
δίδυμον (singular feminine vocative)
δίδυμον (singular masculine accusative)
δίδυμον (singular masculine accusative)
δίδυμον (singular feminine accusative)
δίδυμου (singular masculine genitive)
δίδυμου (singular masculine genitive)
δίδυμου (singular feminine genitive)
δίδυμῳ (singular masculine dative)
δίδυμῳ (singular masculine dative)
δίδυμῳ (singular feminine dative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine nominative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine nominative)
δίδυμω (singular feminine dual feminine nominative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine vocative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine vocative)
δίδυμω (singular feminine dual feminine vocative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine accusative)
δίδυμω (singular masculine dual masculine accusative)
δίδυμω (singular feminine dual feminine accusative)
δίδυμοιν (singular masculine dual masculine genitive)
δίδυμοιν (singular masculine dual masculine genitive)
δίδυμοιν (singular feminine dual feminine genitive)
δίδυμοιν (singular masculine dual masculine dative)
δίδυμοιν (singular masculine dual masculine dative)
δίδυμοιν (singular feminine dual feminine dative)
δίδυμοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δίδυμοι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
δίδυμα (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
δίδυμοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δίδυμοι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
δίδυμα (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
δίδυμους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δίδυμους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
δίδυμα (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
δίδυμων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δίδυμων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
δίδυμων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
δίδυμοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δίδυμοις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
δίδυμοις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

δίδυμος, dídumos

διδύμηἅλς, les deux mers (le Bosphore et le Pont-Euxin)


ἐλεύθερος

De l’indo-européen commun *h₁leudʰ qui a également donné līber en latin, людинъ, ljudinŭ (« homme libre ») en vieux slave, et leōd en anglo-saxon.

ἐλευθέρᾱ (singular masculine nominative)
ἐλεύθερον (singular feminine nominative)
ἐλεύθερε (singular masculine vocative)
ἐλευθέρᾱ (singular masculine vocative)
ἐλεύθερον (singular feminine vocative)
ἐλεύθερον (singular masculine accusative)
ἐλευθέρᾱν (singular masculine accusative)
ἐλεύθερον (singular feminine accusative)
ἐλευθέρου (singular masculine genitive)
ἐλευθέρᾱς (singular masculine genitive)
ἐλευθέρου (singular feminine genitive)
ἐλευθέρῳ (singular masculine dative)
ἐλευθέρᾳ (singular masculine dative)
ἐλευθέρῳ (singular feminine dative)
ἐλευθέρω (singular masculine dual masculine nominative)
ἐλευθέρᾱ (singular masculine dual masculine nominative)
ἐλευθέρω (singular feminine dual feminine nominative)
ἐλευθέρω (singular masculine dual masculine vocative)
ἐλευθέρω (singular masculine dual masculine vocative)
ἐλευθέρω (singular feminine dual feminine vocative)
ἐλευθέρω (singular masculine dual masculine accusative)
ἐλευθέρᾱ (singular masculine dual masculine accusative)
ἐλευθέρω (singular feminine dual feminine accusative)
ἐλευθέροιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐλευθέραιν (singular masculine dual masculine genitive)
ἐλευθέροιν (singular feminine dual feminine genitive)
ἐλευθέροιν (singular masculine dual masculine dative)
ἐλευθέραιν (singular masculine dual masculine dative)
ἐλευθέροιν (singular feminine dual feminine dative)
ἐλεύθεροι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐλεύθεραι (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἐλεύθερᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἐλεύθεροι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐλεύθεραι (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἐλεύθερᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἐλευθέρους (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐλευθέρᾱς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἐλευθέρᾱ (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἐλευθέρων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐλευθέρων (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἐλευθέρων (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἐλευθέροις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐλευθέραις (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἐλευθέροις (singular feminine dual feminine plural feminine dative)

Libre.
Qui n’est gêné par aucune entrave.

Qui convient à un homme libre, digne d’un homme libre.


ἀπολογία

Motdérivé de ἀπόλογος, apologos, avec le suffixe -ία, -ía.

ἀπολογία, apología


ἀπόλογος

ἀπόλογος, apólogos


δικαστήριον

De δικαστής, dikastês (« juge »), δικάζω, dikázô (« juger »).

τὸ (singular nominative)
τὰ (plural nominative)
δικαστήρια (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δικαστηρίω (dual nominative)
δικαστήρια (singular vocative)
δικαστηρίω (plural vocative)
τὸ (singular accusative)
τὰ (plural accusative)
δικαστήρια (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δικαστηρίω (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
δικαστηρίου (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δικαστηρίων (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δικαστηρίοιν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
δικαστηρίῳ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
δικαστηρίοις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δικαστηρίοιν (dual dative)

δικαστήριον, dikastếrion

Οὐχ ὁρᾶς τὰ Ἀθηναίων δικαστήρια ὡς πολλάκις μὲν οὐδὲν ἀδικοῦντας λόγῳ παραχθέντες ἀπέκτειναν, πολλακίς δὲ ἀδικοῦντας ἤ ἐκ τοῦ λόγου οἰκτίσαντες ἢ ἐπιχαρίτως εἰπόντας ἀπέλυσαν; ·


δικαστής

Motdérivé de δικάζω, dikázô (« juger »), avec le suffixe -τής, -tês.

ὁ (singular nominative)
οἱ (plural nominative)
δικασταί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δικαστά (dual nominative)
δικαστά (singular vocative)
δικασταί (singular vocative)
δικαστά (plural vocative)
τὸν (singular accusative)
δικαστήν (singular accusative)
τοὺς (plural accusative)
δικαστάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
δικαστά (dual accusative)
τοῦ (singular genitive)
δικαστοῦ (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δικαστῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δικασταῖν (dual genitive)
τῷ (singular dative)
δικαστῇ (singular dative)
τοῖς (plural dative)
δικασταῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δικασταῖν (dual dative)

δικαστής, dikastếs


δικάζω

Motdérivé de δίκη, díkê (« droit »), avec le suffixe -άζω, -ázô.

δικάζω, dikádzô

Rendre une décision (en parlant d'oracles).

(moyen) Plaider en justice, être en procès.


δόξα

Déverbal de δοκέω, dokéô (« penser », « supposer », « sembler »), apparenté au latin decor (« convenance, décor »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
δόξαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
δόξαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
δόξαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
δόξας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
δόξης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
δοξῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
δόξαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
δόξῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
δόξαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
δόξαιν (dual dative)
δόξις

Opinion, vue, point de vue, conjecture, supposition.

δόξῃ ἐπίστασθαι

ἀπὸ δόξης

Opinion que les autres se font de quelqu'un, réputation.

δόξαν φέρεσθαι

Δόξα τῷ Θεῷ


βουλή

Du verbe βούλομαι, boúlomai (« vouloir »).

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
βουλαί (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
βουλά (dual nominative)
βουλαί (singular vocative)
βουλά (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
βουλήν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
βουλάς (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
βουλά (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
βουλῆς (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
βουλῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
βουλαῖν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
βουλῇ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
βουλαῖς (plural dative)
τοῖν (dual dative)
βουλαῖν (dual dative)
βόλλα
βωλά

βουλή, boulế


ἰδιώτης

De ἴδιος, ídios (« propre, particulier ») oudérivé de ἰδιόομαι, idióomai, avec le suffixe -της, -tês.

ἰδιώτης, idiốtês

ξυμφέροντα καὶ πόλεσι καὶ ἰδιώταις

Non-spécialiste, personne qui n'a pas de connaissance particulière.

ἰατρὸς καὶ ἰδιώτης, les médecins et les profanes


ἡγεμονία

Motdérivé de ἡγεμών, hēgemṓn, avec le suffixe -ία, -ía, de ἡγέομαι.

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
ἡγεμονίαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
ἡγεμονίαι (singular vocative)
τὴν (singular accusative)
ἡγεμονίαν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
ἡγεμονίας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
ἡγεμονίας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
ἡγεμονιῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
ἡγεμονίαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
ἡγεμονίᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
ἡγεμονίαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
ἡγεμονίαιν (dual dative)

ἡγεμονία, hēgemonía


τύχη

Déverbal de τυγχάνω, tunkhánō (« se produire », « atteindre un but, une cible »)« τύχη », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage, l’idée sous-jacente est celle de « toucher au but, arriver à bon port ».

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
τύχαι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
τύχα (dual nominative)
τύχαι (singular vocative)
τύχα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
τύχην (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
τύχας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
τύχα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
τύχης (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τυχῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
τύχαιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
τύχῃ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
τύχαις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
τύχαιν (dual dative)
τιούχα
τούχα

Ἀγαθῇ τύχῃ


μοῖρα

ἡ (singular nominative)
αἱ (plural nominative)
μοιραι (plural nominative)
τὼ (dual nominative)
μοίρα (dual nominative)
μοιραι (singular vocative)
μοίρα (plural vocative)
τὴν (singular accusative)
μοῖραν (singular accusative)
τὰς (plural accusative)
μοίρας (plural accusative)
τὼ (dual accusative)
μοίρα (dual accusative)
τῆς (singular genitive)
μοίρας (singular genitive)
τῶν (plural genitive)
τοῖν (dual genitive)
μοίραιν (dual genitive)
τῇ (singular dative)
μοίρᾳ (singular dative)
ταῖς (plural dative)
μοίραις (plural dative)
τοῖν (dual dative)
μοίραιν (dual dative)

μοῖρα, moîra


ἀγαθός

Peut-être lié au radical *godh- ^([1]) de good en anglais, годный, godniy en russe (→ voir hodný et vhodný en tchèque).

Voir γαθέω (« se réjouir »), pour un radical en *gath-, et ἀγανός (« doux, gentil ») pour le sens ; tous deux de γαίω (« exulter, se réjouir »).

ἀγαθή (singular masculine nominative)
ἀγαθόν (singular feminine nominative)
ἀγαθέ (singular masculine vocative)
ἀγαθή (singular masculine vocative)
ἀγαθόν (singular feminine vocative)
ἀγαθόν (singular masculine accusative)
ἀγαθήν (singular masculine accusative)
ἀγαθόν (singular feminine accusative)
ἀγαθοῦ (singular masculine genitive)
ἀγαθῆς (singular masculine genitive)
ἀγαθοῦ (singular feminine genitive)
ἀγαθῷ (singular masculine dative)
ἀγαθῇ (singular masculine dative)
ἀγαθῷ (singular feminine dative)
ἀγαθώ (singular masculine dual masculine nominative)
ἀγαθά (singular masculine dual masculine nominative)
ἀγαθώ (singular feminine dual feminine nominative)
ἀγαθώ (singular masculine dual masculine vocative)
ἀγαθά (singular masculine dual masculine vocative)
ἀγαθώ (singular feminine dual feminine vocative)
ἀγαθώ (singular masculine dual masculine accusative)
ἀγαθά (singular masculine dual masculine accusative)
ἀγαθώ (singular feminine dual feminine accusative)
ἀγαθοῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀγαθαῖν (singular masculine dual masculine genitive)
ἀγαθοῖν (singular feminine dual feminine genitive)
ἀγαθοῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἀγαθαῖν (singular masculine dual masculine dative)
ἀγαθοῖν (singular feminine dual feminine dative)
ἀγαθοί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀγαθαί (singular masculine dual masculine plural masculine nominative)
ἀγαθά (singular feminine dual feminine plural feminine nominative)
ἀγαθοί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀγαθαί (singular masculine dual masculine plural masculine vocative)
ἀγαθά (singular feminine dual feminine plural feminine vocative)
ἀγαθούς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀγαθάς (singular masculine dual masculine plural masculine accusative)
ἀγαθά (singular feminine dual feminine plural feminine accusative)
ἀγαθῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀγαθῶν (singular masculine dual masculine plural masculine genitive)
ἀγαθῶν (singular feminine dual feminine plural feminine genitive)
ἀγαθοῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀγαθαῖς (singular masculine dual masculine plural masculine dative)
ἀγαθοῖς (singular feminine dual feminine plural feminine dative)
ἀγασός
ἀζαθός

ἀγαθός, agathós