afacanlaşmak

head

afacanlaşmak (third-person singular simple present afacanlaşır)

afacanlaşır (present singular third-person)
afacanlaşmak (infinitive)
afacanlaşan (imperfective impersonal participle)
afacanlaşmış (impersonal participle perfective)
afacanlaşacak (impersonal participle prospective)
afacanlaştığım (non-prospective participle personal)
afacanlaştığın (non-prospective participle personal)
afacanlaştığı (non-prospective participle personal)
afacanlaştığımız (non-prospective participle personal)
afacanlaştığınız (non-prospective participle personal)
afacanlaştıkları (non-prospective participle personal)
afacanlaşacağım (participle personal prospective)
afacanlaşacağın (participle personal prospective)
afacanlaşacağı (participle personal prospective)
afacanlaşacağımız (participle personal prospective)
afacanlaşacağınız (participle personal prospective)
afacanlaşacakları (participle personal prospective)
afacanlaşma (noun-from-verb)
afacanlaşış (adverbial)
afacanlaşırım (aorist first-person indicative present singular)
afacanlaşırsın (aorist indicative present second-person singular)
afacanlaşır (aorist indicative present singular third-person)
afacanlaşırız (aorist first-person indicative plural present)
afacanlaşırsınız (aorist indicative plural present second-person)
afacanlaşırlar (aorist indicative plural present third-person)
afacanlaşıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
afacanlaşıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
afacanlaşıyor (imperfective indicative present singular third-person)
afacanlaşıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
afacanlaşıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
afacanlaşıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
afacanlaştım (first-person indicative past perfective singular)
afacanlaştın (indicative past perfective second-person singular)
afacanlaştı (indicative past perfective singular third-person)
afacanlaştık (first-person indicative past perfective plural)
afacanlaştınız (indicative past perfective plural second-person)
afacanlaştılar (indicative past perfective plural third-person)
afacanlaşıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
afacanlaşıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
afacanlaşıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
afacanlaşıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
afacanlaşıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
afacanlaşıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or afacanlaşıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
afacanlaşacağım (first-person future indicative singular)
afacanlaşacaksın (future indicative second-person singular)
afacanlaşacak (future indicative singular third-person)
afacanlaşacağız (first-person future indicative plural)
afacanlaşacaksınız (future indicative plural second-person)
afacanlaşacaklar (future indicative plural third-person)
afacanlaşmışım (first-person inferential perfective singular)
afacanlaşmışsın (inferential perfective second-person singular)
afacanlaşmış (inferential perfective singular third-person)
afacanlaşmışız (first-person inferential perfective plural)
afacanlaşmışsınız (inferential perfective plural second-person)
afacanlaşmışlar (inferential perfective plural third-person)
afacanlaşırmışım (aorist first-person inferential singular)
afacanlaşırmışsın (aorist inferential second-person singular)
afacanlaşırmış (aorist inferential singular third-person)
afacanlaşırmışız (aorist first-person inferential plural)
afacanlaşırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
afacanlaşırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or afacanlaşırmışlar (aorist inferential plural third-person)
afacanlaşıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
afacanlaşıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
afacanlaşıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
afacanlaşıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
afacanlaşıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
afacanlaşıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
afacanlaşsam (conditional first-person singular)
afacanlaşsan (conditional second-person singular)
afacanlaşsa (conditional singular third-person)
afacanlaşsak (conditional first-person plural)
afacanlaşsanız (conditional plural second-person)
afacanlaşsalar (conditional plural third-person)
afacanlaşsaydım (conditional first-person perfective singular)
afacanlaşsaydın (conditional perfective second-person singular)
afacanlaşsaydı (conditional perfective singular third-person)
afacanlaşsaydık (conditional first-person perfective plural)
afacanlaşsaydınız (conditional perfective plural second-person)
afacanlaşsaydılar (conditional perfective plural third-person)
afacanlaşayım (first-person optative singular)
afacanlaşasın (optative second-person singular)
afacanlaşa (optative singular third-person)
afacanlaşalım (first-person optative plural)
afacanlaşasınız (optative plural second-person)
afacanlaşalar (optative plural third-person)
afacanlaşmaktayım (first-person progressive singular)
afacanlaşmaktasın (progressive second-person singular)
afacanlaşmakta (progressive singular third-person)
afacanlaşmaktayız (first-person plural progressive)
afacanlaşmaktasınız (plural progressive second-person)
afacanlaşmaktalar (plural progressive third-person)
afacanlaşmalıyım (first-person necessitative singular)
afacanlaşmalısın (necessitative second-person singular)
afacanlaşmalı (necessitative singular third-person)
afacanlaşmalıyız (first-person necessitative plural)
afacanlaşmalısınız (necessitative plural second-person)
afacanlaşmalılar (necessitative plural third-person)
afacanlaş (imperative second-person singular)
afacanlaşsın (imperative singular third-person)
afacanlaşın (imperative plural second-person)
afacanlaşsınlar (imperative plural third-person)
afacanlaşır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
afacanlaşır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
afacanlaşır mı? (aorist indicative present singular third-person)
afacanlaşır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
afacanlaşır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
afacanlaşırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
afacanlaşıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
afacanlaşıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
afacanlaşıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
afacanlaşıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
afacanlaşıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
afacanlaşıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
afacanlaştım mı? (first-person indicative past perfective singular)
afacanlaştın mı? (indicative past perfective second-person singular)
afacanlaştı mı? (indicative past perfective singular third-person)
afacanlaştık mı? (first-person indicative past perfective plural)
afacanlaştınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
afacanlaştılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
afacanlaşıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
afacanlaşıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
afacanlaşıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
afacanlaşıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
afacanlaşıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
afacanlaşıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
afacanlaşacak mıyım? (first-person future indicative singular)
afacanlaşacak mısın? (future indicative second-person singular)
afacanlaşacak mı? (future indicative singular third-person)
afacanlaşacak mıyız? (first-person future indicative plural)
afacanlaşacak mısınız? (future indicative plural second-person)
afacanlaşacaklar mı? (future indicative plural third-person)
afacanlaşmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
afacanlaşmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
afacanlaşmış mı? (inferential perfective singular third-person)
afacanlaşmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
afacanlaşmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
afacanlaşmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
afacanlaşır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
afacanlaşır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
afacanlaşır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
afacanlaşır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
afacanlaşır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
afacanlaşırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
afacanlaşıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
afacanlaşıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
afacanlaşıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
afacanlaşıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
afacanlaşıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
afacanlaşıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
afacanlaşsam mı? (conditional first-person singular)
afacanlaşsan mı? (conditional second-person singular)
afacanlaşsa mı? (conditional singular third-person)
afacanlaşsak mı? (conditional first-person plural)
afacanlaşsanız mı? (conditional plural second-person)
afacanlaşsalar mı? (conditional plural third-person)
afacanlaşsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
afacanlaşsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
afacanlaşsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
afacanlaşsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
afacanlaşsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
afacanlaşsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
afacanlaşmakta mıyım? (first-person progressive singular)
afacanlaşmakta mısın? (progressive second-person singular)
afacanlaşmakta mı? (progressive singular third-person)
afacanlaşmakta mıyız? (first-person plural progressive)
afacanlaşmakta mısınız? (plural progressive second-person)
afacanlaşmaktalar mı? (plural progressive third-person)
afacanlaşmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
afacanlaşmalı mısın? (necessitative second-person singular)
afacanlaşmalı mı? (necessitative singular third-person)
afacanlaşmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
afacanlaşmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
afacanlaşmalılar mı? (necessitative plural third-person)
afacanlaşmamak (infinitive negative)
afacanlaşmayan (imperfective impersonal negative participle)
afacanlaşmamış (impersonal negative participle perfective)
afacanlaşmayacak (impersonal negative participle prospective)
afacanlaşmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
afacanlaşmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
afacanlaşmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
afacanlaşmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
afacanlaşmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
afacanlaşmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
afacanlaşmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
afacanlaşmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
afacanlaşmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
afacanlaşmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
afacanlaşmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
afacanlaşmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
afacanlaşmama (negative noun-from-verb)
afacanlaşmayış (adverbial negative)
afacanlaşmam (aorist first-person indicative present singular)
afacanlaşmazsın (aorist indicative present second-person singular)
afacanlaşmaz (aorist indicative present singular third-person)
afacanlaşmayız (aorist first-person indicative plural present)
afacanlaşmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
afacanlaşmazlar (aorist indicative plural present third-person)
afacanlaşmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
afacanlaşmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
afacanlaşmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
afacanlaşmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
afacanlaşmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
afacanlaşmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
afacanlaşmadım (first-person indicative past perfective singular)
afacanlaşmadın (indicative past perfective second-person singular)
afacanlaşmadı (indicative past perfective singular third-person)
afacanlaşmadık (first-person indicative past perfective plural)
afacanlaşmadınız (indicative past perfective plural second-person)
afacanlaşmadılar (indicative past perfective plural third-person)
afacanlaşmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
afacanlaşmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
afacanlaşmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
afacanlaşmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
afacanlaşmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
afacanlaşmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
afacanlaşmayacağım (first-person future indicative singular)
afacanlaşmayacaksın (future indicative second-person singular)
afacanlaşmayacak (future indicative singular third-person)
afacanlaşmayacağız (first-person future indicative plural)
afacanlaşmayacaksınız (future indicative plural second-person)
afacanlaşmayacaklar (future indicative plural third-person)
afacanlaşmamışım (first-person inferential perfective singular)
afacanlaşmamışsın (inferential perfective second-person singular)
afacanlaşmamış (inferential perfective singular third-person)
afacanlaşmamışız (first-person inferential perfective plural)
afacanlaşmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
afacanlaşmamışlar (inferential perfective plural third-person)
afacanlaşmazmışım (aorist first-person inferential singular)
afacanlaşmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
afacanlaşmazmış (aorist inferential singular third-person)
afacanlaşmazmışız (aorist first-person inferential plural)
afacanlaşmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
afacanlaşmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
afacanlaşmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
afacanlaşmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
afacanlaşmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
afacanlaşmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
afacanlaşmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
afacanlaşmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
afacanlaşmasam (conditional first-person singular)
afacanlaşmasan (conditional second-person singular)
afacanlaşmasa (conditional singular third-person)
afacanlaşmasak (conditional first-person plural)
afacanlaşmasanız (conditional plural second-person)
afacanlaşmasalar (conditional plural third-person)
afacanlaşmasaydım (conditional first-person perfective singular)
afacanlaşmasaydın (conditional perfective second-person singular)
afacanlaşmasaydı (conditional perfective singular third-person)
afacanlaşmasaydık (conditional first-person perfective plural)
afacanlaşmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
afacanlaşmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
afacanlaşmayayım (first-person optative singular)
afacanlaşmayasın (optative second-person singular)
afacanlaşmaya (optative singular third-person)
afacanlaşmayalım (first-person optative plural)
afacanlaşmayasınız (optative plural second-person)
afacanlaşmayalar (optative plural third-person)
afacanlaşmamaktayım (first-person progressive singular)
afacanlaşmamaktasın (progressive second-person singular)
afacanlaşmamakta (progressive singular third-person)
afacanlaşmamaktayız (first-person plural progressive)
afacanlaşmamaktasınız (plural progressive second-person)
afacanlaşmamaktalar (plural progressive third-person)
afacanlaşmamalıyım (first-person necessitative singular)
afacanlaşmamalısın (necessitative second-person singular)
afacanlaşmamalı (necessitative singular third-person)
afacanlaşmamalıyız (first-person necessitative plural)
afacanlaşmamalısınız (necessitative plural second-person)
afacanlaşmamalılar (necessitative plural third-person)
afacanlaşma (imperative second-person singular)
afacanlaşmasın (imperative singular third-person)
afacanlaşmayın (imperative plural second-person)
afacanlaşmasınlar (imperative plural third-person)
afacanlaşmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
afacanlaşmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
afacanlaşmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
afacanlaşmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
afacanlaşmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
afacanlaşmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
afacanlaşmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
afacanlaşmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
afacanlaşmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
afacanlaşmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
afacanlaşmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
afacanlaşmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
afacanlaşmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
afacanlaşmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
afacanlaşmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
afacanlaşmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
afacanlaşmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
afacanlaşmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
afacanlaşmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
afacanlaşmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
afacanlaşmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
afacanlaşmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
afacanlaşmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
afacanlaşmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
afacanlaşmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
afacanlaşmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
afacanlaşmayacak mı? (future indicative singular third-person)
afacanlaşmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
afacanlaşmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
afacanlaşmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
afacanlaşmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
afacanlaşmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
afacanlaşmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
afacanlaşmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
afacanlaşmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
afacanlaşmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
afacanlaşmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
afacanlaşmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
afacanlaşmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
afacanlaşmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
afacanlaşmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
afacanlaşmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
afacanlaşmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
afacanlaşmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
afacanlaşmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
afacanlaşmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
afacanlaşmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
afacanlaşmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
afacanlaşmasam mı? (conditional first-person singular)
afacanlaşmasan mı? (conditional second-person singular)
afacanlaşmasa mı? (conditional singular third-person)
afacanlaşmasak mı? (conditional first-person plural)
afacanlaşmasanız mı? (conditional plural second-person)
afacanlaşmasalar mı? (conditional plural third-person)
afacanlaşmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
afacanlaşmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
afacanlaşmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
afacanlaşmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
afacanlaşmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
afacanlaşmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
afacanlaşmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
afacanlaşmamakta mısın? (progressive second-person singular)
afacanlaşmamakta mı? (progressive singular third-person)
afacanlaşmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
afacanlaşmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
afacanlaşmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
afacanlaşmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
afacanlaşmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
afacanlaşmamalı mı? (necessitative singular third-person)
afacanlaşmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
afacanlaşmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
afacanlaşmamalılar mı? (necessitative plural third-person)


afallama

second-person singular negative imperative of afallamak


tanış

From the verb tanımak "to know, be familiar with"
(compare Old Turkic [script needed] (tanï-, “know, be familiar”), from
Proto-Turkic *tạnu- (“to know”).
Cognate with
Azerbaijani tanış,
Kazakh таныс (tanys),
Kyrgyz тааныш (taanış),
Uzbek tanish (“known, acquainted”),
Bashkir таныш (tanış), etc.

cog

second-person singular imperative of tanışmak


afallaşmak

head

afallaşmak (third-person singular simple present afallaşır)

afallaşır (present singular third-person)
afallaşmak (infinitive)
afallaşan (imperfective impersonal participle)
afallaşmış (impersonal participle perfective)
afallaşacak (impersonal participle prospective)
afallaşdığım (non-prospective participle personal)
afallaşdığın (non-prospective participle personal)
afallaşdığı (non-prospective participle personal)
afallaşdığımız (non-prospective participle personal)
afallaşdığınız (non-prospective participle personal)
afallaşdıkları (non-prospective participle personal)
afallaşacağım (participle personal prospective)
afallaşacağın (participle personal prospective)
afallaşacağı (participle personal prospective)
afallaşacağımız (participle personal prospective)
afallaşacağınız (participle personal prospective)
afallaşacakları (participle personal prospective)
afallaşma (noun-from-verb)
afallaşış (adverbial)
afallaşırım (aorist first-person indicative present singular)
afallaşırsın (aorist indicative present second-person singular)
afallaşır (aorist indicative present singular third-person)
afallaşırız (aorist first-person indicative plural present)
afallaşırsınız (aorist indicative plural present second-person)
afallaşırlar (aorist indicative plural present third-person)
afallaşıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
afallaşıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
afallaşıyor (imperfective indicative present singular third-person)
afallaşıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
afallaşıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
afallaşıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
afallaşdım (first-person indicative past perfective singular)
afallaşdın (indicative past perfective second-person singular)
afallaşdı (indicative past perfective singular third-person)
afallaşdık (first-person indicative past perfective plural)
afallaşdınız (indicative past perfective plural second-person)
afallaşdılar (indicative past perfective plural third-person)
afallaşıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
afallaşıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
afallaşıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
afallaşıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
afallaşıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
afallaşıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or afallaşıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
afallaşacağım (first-person future indicative singular)
afallaşacaksın (future indicative second-person singular)
afallaşacak (future indicative singular third-person)
afallaşacağız (first-person future indicative plural)
afallaşacaksınız (future indicative plural second-person)
afallaşacaklar (future indicative plural third-person)
afallaşmışım (first-person inferential perfective singular)
afallaşmışsın (inferential perfective second-person singular)
afallaşmış (inferential perfective singular third-person)
afallaşmışız (first-person inferential perfective plural)
afallaşmışsınız (inferential perfective plural second-person)
afallaşmışlar (inferential perfective plural third-person)
afallaşırmışım (aorist first-person inferential singular)
afallaşırmışsın (aorist inferential second-person singular)
afallaşırmış (aorist inferential singular third-person)
afallaşırmışız (aorist first-person inferential plural)
afallaşırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
afallaşırlarmış (or afallaşırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
afallaşıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
afallaşıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
afallaşıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
afallaşıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
afallaşıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
afallaşıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
afallaşsam (conditional first-person singular)
afallaşsan (conditional second-person singular)
afallaşsa (conditional singular third-person)
afallaşsak (conditional first-person plural)
afallaşsanız (conditional plural second-person)
afallaşsalar (conditional plural third-person)
afallaşsaydım (conditional first-person perfective singular)
afallaşsaydın (conditional perfective second-person singular)
afallaşsaydı (conditional perfective singular third-person)
afallaşsaydık (conditional first-person perfective plural)
afallaşsaydınız (conditional perfective plural second-person)
afallaşsaydılar (conditional perfective plural third-person)
afallaşayım (first-person optative singular)
afallaşasın (optative second-person singular)
afallaşa (optative singular third-person)
afallaşalım (first-person optative plural)
afallaşasınız (optative plural second-person)
afallaşalar (optative plural third-person)
afallaşmaktayım (first-person progressive singular)
afallaşmaktasın (progressive second-person singular)
afallaşmakta (progressive singular third-person)
afallaşmaktayız (first-person plural progressive)
afallaşmaktasınız (plural progressive second-person)
afallaşmaktalar (plural progressive third-person)
afallaşmalıyım (first-person necessitative singular)
afallaşmalısın (necessitative second-person singular)
afallaşmalı (necessitative singular third-person)
afallaşmalıyız (first-person necessitative plural)
afallaşmalısınız (necessitative plural second-person)
afallaşmalılar (necessitative plural third-person)
afallaş (imperative second-person singular)
afallaşsın (imperative singular third-person)
afallaşın (imperative plural second-person)
afallaşsınlar (imperative plural third-person)
afallaşır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
afallaşır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
afallaşır mı? (aorist indicative present singular third-person)
afallaşır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
afallaşır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
afallaşırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
afallaşıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
afallaşıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
afallaşıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
afallaşıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
afallaşıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
afallaşıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
afallaşdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
afallaşdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
afallaşdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
afallaşdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
afallaşdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
afallaşdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
afallaşıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
afallaşıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
afallaşıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
afallaşıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
afallaşıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
afallaşıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
afallaşacak mıyım? (first-person future indicative singular)
afallaşacak mısın? (future indicative second-person singular)
afallaşacak mı? (future indicative singular third-person)
afallaşacak mıyız? (first-person future indicative plural)
afallaşacak mısınız? (future indicative plural second-person)
afallaşacaklar mı? (future indicative plural third-person)
afallaşmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
afallaşmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
afallaşmış mı? (inferential perfective singular third-person)
afallaşmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
afallaşmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
afallaşmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
afallaşır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
afallaşır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
afallaşır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
afallaşır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
afallaşır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
afallaşırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
afallaşıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
afallaşıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
afallaşıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
afallaşıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
afallaşıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
afallaşıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
afallaşsam mı? (conditional first-person singular)
afallaşsan mı? (conditional second-person singular)
afallaşsa mı? (conditional singular third-person)
afallaşsak mı? (conditional first-person plural)
afallaşsanız mı? (conditional plural second-person)
afallaşsalar mı? (conditional plural third-person)
afallaşsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
afallaşsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
afallaşsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
afallaşsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
afallaşsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
afallaşsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
afallaşmakta mıyım? (first-person progressive singular)
afallaşmakta mısın? (progressive second-person singular)
afallaşmakta mı? (progressive singular third-person)
afallaşmakta mıyız? (first-person plural progressive)
afallaşmakta mısınız? (plural progressive second-person)
afallaşmaktalar mı? (plural progressive third-person)
afallaşmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
afallaşmalı mısın? (necessitative second-person singular)
afallaşmalı mı? (necessitative singular third-person)
afallaşmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
afallaşmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
afallaşmalılar mı? (necessitative plural third-person)
afallaşmamak (infinitive negative)
afallaşmayan (imperfective impersonal negative participle)
afallaşmamış (impersonal negative participle perfective)
afallaşmayacak (impersonal negative participle prospective)
afallaşmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
afallaşmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
afallaşmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
afallaşmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
afallaşmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
afallaşmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
afallaşmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
afallaşmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
afallaşmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
afallaşmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
afallaşmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
afallaşmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
afallaşmama (negative noun-from-verb)
afallaşmayış (adverbial negative)
afallaşmam (aorist first-person indicative present singular)
afallaşmazsın (aorist indicative present second-person singular)
afallaşmaz (aorist indicative present singular third-person)
afallaşmayız (aorist first-person indicative plural present)
afallaşmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
afallaşmazlar (aorist indicative plural present third-person)
afallaşmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
afallaşmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
afallaşmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
afallaşmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
afallaşmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
afallaşmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
afallaşmadım (first-person indicative past perfective singular)
afallaşmadın (indicative past perfective second-person singular)
afallaşmadı (indicative past perfective singular third-person)
afallaşmadık (first-person indicative past perfective plural)
afallaşmadınız (indicative past perfective plural second-person)
afallaşmadılar (indicative past perfective plural third-person)
afallaşmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
afallaşmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
afallaşmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
afallaşmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
afallaşmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
afallaşmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
afallaşmayacağım (first-person future indicative singular)
afallaşmayacaksın (future indicative second-person singular)
afallaşmayacak (future indicative singular third-person)
afallaşmayacağız (first-person future indicative plural)
afallaşmayacaksınız (future indicative plural second-person)
afallaşmayacaklar (future indicative plural third-person)
afallaşmamışım (first-person inferential perfective singular)
afallaşmamışsın (inferential perfective second-person singular)
afallaşmamış (inferential perfective singular third-person)
afallaşmamışız (first-person inferential perfective plural)
afallaşmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
afallaşmamışlar (inferential perfective plural third-person)
afallaşmazmışım (aorist first-person inferential singular)
afallaşmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
afallaşmazmış (aorist inferential singular third-person)
afallaşmazmışız (aorist first-person inferential plural)
afallaşmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
afallaşmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
afallaşmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
afallaşmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
afallaşmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
afallaşmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
afallaşmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
afallaşmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
afallaşmasam (conditional first-person singular)
afallaşmasan (conditional second-person singular)
afallaşmasa (conditional singular third-person)
afallaşmasak (conditional first-person plural)
afallaşmasanız (conditional plural second-person)
afallaşmasalar (conditional plural third-person)
afallaşmasaydım (conditional first-person perfective singular)
afallaşmasaydın (conditional perfective second-person singular)
afallaşmasaydı (conditional perfective singular third-person)
afallaşmasaydık (conditional first-person perfective plural)
afallaşmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
afallaşmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
afallaşmayayım (first-person optative singular)
afallaşmayasın (optative second-person singular)
afallaşmaya (optative singular third-person)
afallaşmayalım (first-person optative plural)
afallaşmayasınız (optative plural second-person)
afallaşmayalar (optative plural third-person)
afallaşmamaktayım (first-person progressive singular)
afallaşmamaktasın (progressive second-person singular)
afallaşmamakta (progressive singular third-person)
afallaşmamaktayız (first-person plural progressive)
afallaşmamaktasınız (plural progressive second-person)
afallaşmamaktalar (plural progressive third-person)
afallaşmamalıyım (first-person necessitative singular)
afallaşmamalısın (necessitative second-person singular)
afallaşmamalı (necessitative singular third-person)
afallaşmamalıyız (first-person necessitative plural)
afallaşmamalısınız (necessitative plural second-person)
afallaşmamalılar (necessitative plural third-person)
afallaşma (imperative second-person singular)
afallaşmasın (imperative singular third-person)
afallaşmayın (imperative plural second-person)
afallaşmasınlar (imperative plural third-person)
afallaşmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
afallaşmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
afallaşmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
afallaşmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
afallaşmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
afallaşmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
afallaşmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
afallaşmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
afallaşmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
afallaşmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
afallaşmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
afallaşmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
afallaşmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
afallaşmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
afallaşmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
afallaşmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
afallaşmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
afallaşmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
afallaşmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
afallaşmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
afallaşmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
afallaşmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
afallaşmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
afallaşmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
afallaşmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
afallaşmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
afallaşmayacak mı? (future indicative singular third-person)
afallaşmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
afallaşmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
afallaşmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
afallaşmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
afallaşmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
afallaşmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
afallaşmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
afallaşmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
afallaşmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
afallaşmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
afallaşmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
afallaşmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
afallaşmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
afallaşmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
afallaşmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
afallaşmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
afallaşmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
afallaşmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
afallaşmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
afallaşmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
afallaşmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
afallaşmasam mı? (conditional first-person singular)
afallaşmasan mı? (conditional second-person singular)
afallaşmasa mı? (conditional singular third-person)
afallaşmasak mı? (conditional first-person plural)
afallaşmasanız mı? (conditional plural second-person)
afallaşmasalar mı? (conditional plural third-person)
afallaşmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
afallaşmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
afallaşmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
afallaşmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
afallaşmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
afallaşmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
afallaşmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
afallaşmamakta mısın? (progressive second-person singular)
afallaşmamakta mı? (progressive singular third-person)
afallaşmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
afallaşmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
afallaşmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
afallaşmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
afallaşmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
afallaşmamalı mı? (necessitative singular third-person)
afallaşmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
afallaşmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
afallaşmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>


konuşuyorum

first-person singular present continuous of konuşmak


konuşuyor

third-person singular present continuous of konuşmak


konuşuyorlar

third-person plural present continuous of konuşmak


konuşuyorsun

second-person singular present continuous of konuşmak


konuşuyorsunuz

second-person plural present continuous of konuşmak


konuşuyoruz

first-person plural present continuous of konuşmak


iki lafın belini kırmak

head

iki lafın belini kırmak (third-person singular simple present iki lafın belini kırar)

iki lafın belini kırar (present singular third-person)
iki lafın belini kırmak (infinitive)
iki lafın belini kıran (imperfective impersonal participle)
iki lafın belini kırmış (impersonal participle perfective)
iki lafın belini kıracak (impersonal participle prospective)
iki lafın belini kırdığım (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kırdığın (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kırdığı (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kırdığımız (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kırdığınız (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kırdıkları (non-prospective participle personal)
iki lafın belini kıracağım (participle personal prospective)
iki lafın belini kıracağın (participle personal prospective)
iki lafın belini kıracağı (participle personal prospective)
iki lafın belini kıracağımız (participle personal prospective)
iki lafın belini kıracağınız (participle personal prospective)
iki lafın belini kıracakları (participle personal prospective)
iki lafın belini kırma (noun-from-verb)
iki lafın belini kırış (adverbial)
iki lafın belini kırarım (aorist first-person indicative present singular)
iki lafın belini kırarsın (aorist indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırar (aorist indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırarız (aorist first-person indicative plural present)
iki lafın belini kırarsınız (aorist indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırarlar (aorist indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iki lafın belini kırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iki lafın belini kırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırdım (first-person indicative past perfective singular)
iki lafın belini kırdın (indicative past perfective second-person singular)
iki lafın belini kırdı (indicative past perfective singular third-person)
iki lafın belini kırdık (first-person indicative past perfective plural)
iki lafın belini kırdınız (indicative past perfective plural second-person)
iki lafın belini kırdılar (indicative past perfective plural third-person)
iki lafın belini kırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iki lafın belini kırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iki lafın belini kırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iki lafın belini kırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iki lafın belini kırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iki lafın belini kırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or iki lafın belini kırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
iki lafın belini kıracağım (first-person future indicative singular)
iki lafın belini kıracaksın (future indicative second-person singular)
iki lafın belini kıracak (future indicative singular third-person)
iki lafın belini kıracağız (first-person future indicative plural)
iki lafın belini kıracaksınız (future indicative plural second-person)
iki lafın belini kıracaklar (future indicative plural third-person)
iki lafın belini kırmışım (first-person inferential perfective singular)
iki lafın belini kırmışsın (inferential perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmış (inferential perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmışız (first-person inferential perfective plural)
iki lafın belini kırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmışlar (inferential perfective plural third-person)
iki lafın belini kırarmışım (aorist first-person inferential singular)
iki lafın belini kırarmışsın (aorist inferential second-person singular)
iki lafın belini kırarmış (aorist inferential singular third-person)
iki lafın belini kırarmışız (aorist first-person inferential plural)
iki lafın belini kırarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
iki lafın belini kırarlarmış (aorist inferential plural third-person)
or iki lafın belini kırarmışlar (aorist inferential plural third-person)
iki lafın belini kırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iki lafın belini kırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iki lafın belini kırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iki lafın belini kırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iki lafın belini kırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iki lafın belini kırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iki lafın belini kırsam (conditional first-person singular)
iki lafın belini kırsan (conditional second-person singular)
iki lafın belini kırsa (conditional singular third-person)
iki lafın belini kırsak (conditional first-person plural)
iki lafın belini kırsanız (conditional plural second-person)
iki lafın belini kırsalar (conditional plural third-person)
iki lafın belini kırsaydım (conditional first-person perfective singular)
iki lafın belini kırsaydın (conditional perfective second-person singular)
iki lafın belini kırsaydı (conditional perfective singular third-person)
iki lafın belini kırsaydık (conditional first-person perfective plural)
iki lafın belini kırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
iki lafın belini kırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
iki lafın belini kırayım (first-person optative singular)
iki lafın belini kırasın (optative second-person singular)
iki lafın belini kıra (optative singular third-person)
iki lafın belini kıralım (first-person optative plural)
iki lafın belini kırasınız (optative plural second-person)
iki lafın belini kıralar (optative plural third-person)
iki lafın belini kırmaktayım (first-person progressive singular)
iki lafın belini kırmaktasın (progressive second-person singular)
iki lafın belini kırmakta (progressive singular third-person)
iki lafın belini kırmaktayız (first-person plural progressive)
iki lafın belini kırmaktasınız (plural progressive second-person)
iki lafın belini kırmaktalar (plural progressive third-person)
iki lafın belini kırmalıyım (first-person necessitative singular)
iki lafın belini kırmalısın (necessitative second-person singular)
iki lafın belini kırmalı (necessitative singular third-person)
iki lafın belini kırmalıyız (first-person necessitative plural)
iki lafın belini kırmalısınız (necessitative plural second-person)
iki lafın belini kırmalılar (necessitative plural third-person)
iki lafın belini kır (imperative second-person singular)
iki lafın belini kırsın (imperative singular third-person)
iki lafın belini kırın (imperative plural second-person)
iki lafın belini kırsınlar (imperative plural third-person)
iki lafın belini kırar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
iki lafın belini kırar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırar mı? (aorist indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
iki lafın belini kırar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iki lafın belini kırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iki lafın belini kırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
iki lafın belini kırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
iki lafın belini kırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
iki lafın belini kırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
iki lafın belini kırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
iki lafın belini kırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
iki lafın belini kırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iki lafın belini kırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iki lafın belini kırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iki lafın belini kırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iki lafın belini kırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iki lafın belini kırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iki lafın belini kıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
iki lafın belini kıracak mısın? (future indicative second-person singular)
iki lafın belini kıracak mı? (future indicative singular third-person)
iki lafın belini kıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
iki lafın belini kıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
iki lafın belini kıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
iki lafın belini kırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
iki lafın belini kırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
iki lafın belini kırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
iki lafın belini kırar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
iki lafın belini kırar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
iki lafın belini kırar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
iki lafın belini kırar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
iki lafın belini kırar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
iki lafın belini kırarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
iki lafın belini kırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iki lafın belini kırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iki lafın belini kırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iki lafın belini kırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iki lafın belini kırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iki lafın belini kırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iki lafın belini kırsam mı? (conditional first-person singular)
iki lafın belini kırsan mı? (conditional second-person singular)
iki lafın belini kırsa mı? (conditional singular third-person)
iki lafın belini kırsak mı? (conditional first-person plural)
iki lafın belini kırsanız mı? (conditional plural second-person)
iki lafın belini kırsalar mı? (conditional plural third-person)
iki lafın belini kırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
iki lafın belini kırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
iki lafın belini kırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
iki lafın belini kırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
iki lafın belini kırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
iki lafın belini kırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
iki lafın belini kırmakta mısın? (progressive second-person singular)
iki lafın belini kırmakta mı? (progressive singular third-person)
iki lafın belini kırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
iki lafın belini kırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
iki lafın belini kırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
iki lafın belini kırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
iki lafın belini kırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
iki lafın belini kırmalı mı? (necessitative singular third-person)
iki lafın belini kırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
iki lafın belini kırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
iki lafın belini kırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
iki lafın belini kırmamak (infinitive negative)
iki lafın belini kırmayan (imperfective impersonal negative participle)
iki lafın belini kırmamış (impersonal negative participle perfective)
iki lafın belini kırmayacak (impersonal negative participle prospective)
iki lafın belini kırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
iki lafın belini kırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
iki lafın belini kırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
iki lafın belini kırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
iki lafın belini kırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
iki lafın belini kırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
iki lafın belini kırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
iki lafın belini kırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
iki lafın belini kırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
iki lafın belini kırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
iki lafın belini kırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
iki lafın belini kırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
iki lafın belini kırmama (negative noun-from-verb)
iki lafın belini kırmayış (adverbial negative)
iki lafın belini kırmam (aorist first-person indicative present singular)
iki lafın belini kırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırmaz (aorist indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırmayız (aorist first-person indicative plural present)
iki lafın belini kırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iki lafın belini kırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iki lafın belini kırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırmadım (first-person indicative past perfective singular)
iki lafın belini kırmadın (indicative past perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmadı (indicative past perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmadık (first-person indicative past perfective plural)
iki lafın belini kırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iki lafın belini kırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iki lafın belini kırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iki lafın belini kırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iki lafın belini kırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iki lafın belini kırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
iki lafın belini kırmayacağım (first-person future indicative singular)
iki lafın belini kırmayacaksın (future indicative second-person singular)
iki lafın belini kırmayacak (future indicative singular third-person)
iki lafın belini kırmayacağız (first-person future indicative plural)
iki lafın belini kırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
iki lafın belini kırmayacaklar (future indicative plural third-person)
iki lafın belini kırmamışım (first-person inferential perfective singular)
iki lafın belini kırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmamış (inferential perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmamışız (first-person inferential perfective plural)
iki lafın belini kırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
iki lafın belini kırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
iki lafın belini kırmazmış (aorist inferential singular third-person)
iki lafın belini kırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
iki lafın belini kırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
iki lafın belini kırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
iki lafın belini kırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iki lafın belini kırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iki lafın belini kırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iki lafın belini kırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iki lafın belini kırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iki lafın belini kırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iki lafın belini kırmasam (conditional first-person singular)
iki lafın belini kırmasan (conditional second-person singular)
iki lafın belini kırmasa (conditional singular third-person)
iki lafın belini kırmasak (conditional first-person plural)
iki lafın belini kırmasanız (conditional plural second-person)
iki lafın belini kırmasalar (conditional plural third-person)
iki lafın belini kırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
iki lafın belini kırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
iki lafın belini kırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmayayım (first-person optative singular)
iki lafın belini kırmayasın (optative second-person singular)
iki lafın belini kırmaya (optative singular third-person)
iki lafın belini kırmayalım (first-person optative plural)
iki lafın belini kırmayasınız (optative plural second-person)
iki lafın belini kırmayalar (optative plural third-person)
iki lafın belini kırmamaktayım (first-person progressive singular)
iki lafın belini kırmamaktasın (progressive second-person singular)
iki lafın belini kırmamakta (progressive singular third-person)
iki lafın belini kırmamaktayız (first-person plural progressive)
iki lafın belini kırmamaktasınız (plural progressive second-person)
iki lafın belini kırmamaktalar (plural progressive third-person)
iki lafın belini kırmamalıyım (first-person necessitative singular)
iki lafın belini kırmamalısın (necessitative second-person singular)
iki lafın belini kırmamalı (necessitative singular third-person)
iki lafın belini kırmamalıyız (first-person necessitative plural)
iki lafın belini kırmamalısınız (necessitative plural second-person)
iki lafın belini kırmamalılar (necessitative plural third-person)
iki lafın belini kırma (imperative second-person singular)
iki lafın belini kırmasın (imperative singular third-person)
iki lafın belini kırmayın (imperative plural second-person)
iki lafın belini kırmasınlar (imperative plural third-person)
iki lafın belini kırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
iki lafın belini kırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
iki lafın belini kırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iki lafın belini kırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iki lafın belini kırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iki lafın belini kırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iki lafın belini kırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iki lafın belini kırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iki lafın belini kırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
iki lafın belini kırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
iki lafın belini kırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iki lafın belini kırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iki lafın belini kırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iki lafın belini kırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iki lafın belini kırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iki lafın belini kırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iki lafın belini kırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
iki lafın belini kırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
iki lafın belini kırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
iki lafın belini kırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
iki lafın belini kırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
iki lafın belini kırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
iki lafın belini kırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
iki lafın belini kırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
iki lafın belini kırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
iki lafın belini kırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
iki lafın belini kırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
iki lafın belini kırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
iki lafın belini kırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
iki lafın belini kırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
iki lafın belini kırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iki lafın belini kırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iki lafın belini kırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iki lafın belini kırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iki lafın belini kırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iki lafın belini kırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iki lafın belini kırmasam mı? (conditional first-person singular)
iki lafın belini kırmasan mı? (conditional second-person singular)
iki lafın belini kırmasa mı? (conditional singular third-person)
iki lafın belini kırmasak mı? (conditional first-person plural)
iki lafın belini kırmasanız mı? (conditional plural second-person)
iki lafın belini kırmasalar mı? (conditional plural third-person)
iki lafın belini kırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
iki lafın belini kırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
iki lafın belini kırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
iki lafın belini kırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
iki lafın belini kırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
iki lafın belini kırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
iki lafın belini kırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
iki lafın belini kırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
iki lafın belini kırmamakta mı? (progressive singular third-person)
iki lafın belini kırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
iki lafın belini kırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
iki lafın belini kırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
iki lafın belini kırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
iki lafın belini kırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
iki lafın belini kırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
iki lafın belini kırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
iki lafın belini kırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
iki lafın belini kırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

iki lafın belini kırıyorlardı (or iki lafın belini kırıyordular)

iki lafın belini kırarlarmış (or iki lafın belini kırarmışlar)

Literally: “to break the waist of two words”, that is, “to crack a few words”.

Hadi gel iki lafın belini kıralım.

Eski dostlarla iki lafın belini kırdım.


yargılamak

head

yargılamak (third-person singular simple present yargılar)

yargılar (present singular third-person)
yargılamak (infinitive)
yargılayan (imperfective impersonal participle)
yargılamış (impersonal participle perfective)
yargılayacak (impersonal participle prospective)
yargıladığım (non-prospective participle personal)
yargıladığın (non-prospective participle personal)
yargıladığı (non-prospective participle personal)
yargıladığımız (non-prospective participle personal)
yargıladığınız (non-prospective participle personal)
yargıladıkları (non-prospective participle personal)
yargılayacağım (participle personal prospective)
yargılayacağın (participle personal prospective)
yargılayacağı (participle personal prospective)
yargılayacağımız (participle personal prospective)
yargılayacağınız (participle personal prospective)
yargılayacakları (participle personal prospective)
yargılama (noun-from-verb)
yargılayış (adverbial)
yargılarım (aorist first-person indicative present singular)
yargılarsın (aorist indicative present second-person singular)
yargılar (aorist indicative present singular third-person)
yargılarız (aorist first-person indicative plural present)
yargılarsınız (aorist indicative plural present second-person)
yargılarlar (aorist indicative plural present third-person)
yargılıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yargılıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yargılıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yargılıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yargılıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yargılıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yargıladım (first-person indicative past perfective singular)
yargıladın (indicative past perfective second-person singular)
yargıladı (indicative past perfective singular third-person)
yargıladık (first-person indicative past perfective plural)
yargıladınız (indicative past perfective plural second-person)
yargıladılar (indicative past perfective plural third-person)
yargılıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yargılıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yargılıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yargılıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yargılıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yargılıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yargılayacağım (first-person future indicative singular)
yargılayacaksın (future indicative second-person singular)
yargılayacak (future indicative singular third-person)
yargılayacağız (first-person future indicative plural)
yargılayacaksınız (future indicative plural second-person)
yargılayacaklar (future indicative plural third-person)
yargılamışım (first-person inferential perfective singular)
yargılamışsın (inferential perfective second-person singular)
yargılamış (inferential perfective singular third-person)
yargılamışız (first-person inferential perfective plural)
yargılamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yargılamışlar (inferential perfective plural third-person)
yargılarmışım (aorist first-person inferential singular)
yargılarmışsın (aorist inferential second-person singular)
yargılarmış (aorist inferential singular third-person)
yargılarmışız (aorist first-person inferential plural)
yargılarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yargılarmışlar (aorist inferential plural third-person)
yargılıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yargılıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yargılıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yargılıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yargılıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yargılıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
yargılasam (conditional first-person singular)
yargılasan (conditional second-person singular)
yargılasa (conditional singular third-person)
yargılasak (conditional first-person plural)
yargılasanız (conditional plural second-person)
yargılasalar (conditional plural third-person)
yargılasaydım (conditional first-person perfective singular)
yargılasaydın (conditional perfective second-person singular)
yargılasaydı (conditional perfective singular third-person)
yargılasaydık (conditional first-person perfective plural)
yargılasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yargılasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yargılayayım (first-person optative singular)
yargılayasın (optative second-person singular)
yargılaya (optative singular third-person)
yargılayalım (first-person optative plural)
yargılayasınız (optative plural second-person)
yargılayalar (optative plural third-person)
yargılamaktayım (first-person progressive singular)
yargılamaktasın (progressive second-person singular)
yargılamakta (progressive singular third-person)
yargılamaktayız (first-person plural progressive)
yargılamaktasınız (plural progressive second-person)
yargılamaktalar (plural progressive third-person)
yargılamalıyım (first-person necessitative singular)
yargılamalısın (necessitative second-person singular)
yargılamalı (necessitative singular third-person)
yargılamalıyız (first-person necessitative plural)
yargılamalısınız (necessitative plural second-person)
yargılamalılar (necessitative plural third-person)
yargıla (imperative second-person singular)
yargılasın (imperative singular third-person)
yargılayın (imperative plural second-person)
yargılasınlar (imperative plural third-person)
yargılar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yargılar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yargılar mı? (aorist indicative present singular third-person)
yargılar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yargılar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yargılarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yargılıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yargılıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yargılıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yargılıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yargılıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yargılıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yargıladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yargıladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yargıladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yargıladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yargıladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yargıladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yargılıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yargılıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yargılıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yargılıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yargılıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yargılıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yargılayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yargılayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yargılayacak mı? (future indicative singular third-person)
yargılayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yargılayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yargılayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yargılamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yargılamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yargılamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yargılamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yargılamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yargılamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yargılar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yargılar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yargılar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yargılar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yargılar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yargılarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yargılıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yargılıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yargılıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yargılıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yargılıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yargılıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yargılasam mı? (conditional first-person singular)
yargılasan mı? (conditional second-person singular)
yargılasa mı? (conditional singular third-person)
yargılasak mı? (conditional first-person plural)
yargılasanız mı? (conditional plural second-person)
yargılasalar mı? (conditional plural third-person)
yargılasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yargılasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yargılasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yargılasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yargılasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yargılasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yargılamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yargılamakta mısın? (progressive second-person singular)
yargılamakta mı? (progressive singular third-person)
yargılamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yargılamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yargılamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yargılamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yargılamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yargılamalı mı? (necessitative singular third-person)
yargılamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yargılamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yargılamalılar mı? (necessitative plural third-person)
yargılamamak (infinitive negative)
yargılamayan (imperfective impersonal negative participle)
yargılamamış (impersonal negative participle perfective)
yargılamayacak (impersonal negative participle prospective)
yargılamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
yargılamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
yargılamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
yargılamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
yargılamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
yargılamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
yargılamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
yargılamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
yargılamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
yargılamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
yargılamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
yargılamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
yargılamama (negative noun-from-verb)
yargılamayış (adverbial negative)
yargılamam (aorist first-person indicative present singular)
yargılamazsın (aorist indicative present second-person singular)
yargılamaz (aorist indicative present singular third-person)
yargılamayız (aorist first-person indicative plural present)
yargılamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
yargılamazlar (aorist indicative plural present third-person)
yargılamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yargılamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yargılamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yargılamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yargılamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yargılamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yargılamadım (first-person indicative past perfective singular)
yargılamadın (indicative past perfective second-person singular)
yargılamadı (indicative past perfective singular third-person)
yargılamadık (first-person indicative past perfective plural)
yargılamadınız (indicative past perfective plural second-person)
yargılamadılar (indicative past perfective plural third-person)
yargılamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yargılamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yargılamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yargılamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yargılamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yargılamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yargılamayacağım (first-person future indicative singular)
yargılamayacaksın (future indicative second-person singular)
yargılamayacak (future indicative singular third-person)
yargılamayacağız (first-person future indicative plural)
yargılamayacaksınız (future indicative plural second-person)
yargılamayacaklar (future indicative plural third-person)
yargılamamışım (first-person inferential perfective singular)
yargılamamışsın (inferential perfective second-person singular)
yargılamamış (inferential perfective singular third-person)
yargılamamışız (first-person inferential perfective plural)
yargılamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yargılamamışlar (inferential perfective plural third-person)
yargılamazmışım (aorist first-person inferential singular)
yargılamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
yargılamazmış (aorist inferential singular third-person)
yargılamazmışız (aorist first-person inferential plural)
yargılamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yargılamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
yargılamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yargılamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yargılamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yargılamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yargılamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yargılamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
yargılamasam (conditional first-person singular)
yargılamasan (conditional second-person singular)
yargılamasa (conditional singular third-person)
yargılamasak (conditional first-person plural)
yargılamasanız (conditional plural second-person)
yargılamasalar (conditional plural third-person)
yargılamasaydım (conditional first-person perfective singular)
yargılamasaydın (conditional perfective second-person singular)
yargılamasaydı (conditional perfective singular third-person)
yargılamasaydık (conditional first-person perfective plural)
yargılamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yargılamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yargılamayayım (first-person optative singular)
yargılamayasın (optative second-person singular)
yargılamaya (optative singular third-person)
yargılamayalım (first-person optative plural)
yargılamayasınız (optative plural second-person)
yargılamayalar (optative plural third-person)
yargılamamaktayım (first-person progressive singular)
yargılamamaktasın (progressive second-person singular)
yargılamamakta (progressive singular third-person)
yargılamamaktayız (first-person plural progressive)
yargılamamaktasınız (plural progressive second-person)
yargılamamaktalar (plural progressive third-person)
yargılamamalıyım (first-person necessitative singular)
yargılamamalısın (necessitative second-person singular)
yargılamamalı (necessitative singular third-person)
yargılamamalıyız (first-person necessitative plural)
yargılamamalısınız (necessitative plural second-person)
yargılamamalılar (necessitative plural third-person)
yargılama (imperative second-person singular)
yargılamasın (imperative singular third-person)
yargılamayın (imperative plural second-person)
yargılamasınlar (imperative plural third-person)
yargılamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yargılamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yargılamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
yargılamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yargılamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yargılamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yargılamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yargılamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yargılamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yargılamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yargılamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yargılamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yargılamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yargılamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yargılamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yargılamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yargılamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yargılamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yargılamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yargılamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yargılamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yargılamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yargılamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yargılamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yargılamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yargılamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yargılamayacak mı? (future indicative singular third-person)
yargılamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yargılamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yargılamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yargılamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yargılamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yargılamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yargılamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yargılamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yargılamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yargılamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yargılamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yargılamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yargılamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yargılamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yargılamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yargılamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yargılamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yargılamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yargılamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yargılamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yargılamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yargılamasam mı? (conditional first-person singular)
yargılamasan mı? (conditional second-person singular)
yargılamasa mı? (conditional singular third-person)
yargılamasak mı? (conditional first-person plural)
yargılamasanız mı? (conditional plural second-person)
yargılamasalar mı? (conditional plural third-person)
yargılamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yargılamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yargılamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yargılamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yargılamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yargılamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yargılamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yargılamamakta mısın? (progressive second-person singular)
yargılamamakta mı? (progressive singular third-person)
yargılamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yargılamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yargılamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yargılamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yargılamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yargılamamalı mı? (necessitative singular third-person)
yargılamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yargılamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yargılamamalılar mı? (necessitative plural third-person)