eklemek

head

eklemek (third-person singular simple present ekler)

ekler (present singular third-person)
eklemek (infinitive)
ekleyen (imperfective impersonal participle)
eklemiş (impersonal participle perfective)
ekleyecek (impersonal participle prospective)
eklediğim (non-prospective participle personal)
eklediğin (non-prospective participle personal)
eklediği (non-prospective participle personal)
eklediğimiz (non-prospective participle personal)
eklediğiniz (non-prospective participle personal)
ekledikleri (non-prospective participle personal)
ekleyeceğim (participle personal prospective)
ekleyeceğin (participle personal prospective)
ekleyeceği (participle personal prospective)
ekleyeceğimiz (participle personal prospective)
ekleyeceğiniz (participle personal prospective)
ekleyecekleri (participle personal prospective)
ekleme (noun-from-verb)
ekleyiş (adverbial)
eklerim (aorist first-person indicative present singular)
eklersin (aorist indicative present second-person singular)
ekler (aorist indicative present singular third-person)
ekleriz (aorist first-person indicative plural present)
eklersiniz (aorist indicative plural present second-person)
eklerler (aorist indicative plural present third-person)
ekliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ekliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ekliyor (imperfective indicative present singular third-person)
ekliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ekliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ekliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ekledim (first-person indicative past perfective singular)
ekledin (indicative past perfective second-person singular)
ekledi (indicative past perfective singular third-person)
ekledik (first-person indicative past perfective plural)
eklediniz (indicative past perfective plural second-person)
eklediler (indicative past perfective plural third-person)
ekliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ekliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ekliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ekliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ekliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ekliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
ekleyeceğim (first-person future indicative singular)
ekleyeceksin (future indicative second-person singular)
ekleyecek (future indicative singular third-person)
ekleyeceğiz (first-person future indicative plural)
ekleyeceksiniz (future indicative plural second-person)
ekleyecekler (future indicative plural third-person)
eklemişim (first-person inferential perfective singular)
eklemişsin (inferential perfective second-person singular)
eklemiş (inferential perfective singular third-person)
eklemişiz (first-person inferential perfective plural)
eklemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
eklemişler (inferential perfective plural third-person)
eklermişim (aorist first-person inferential singular)
eklermişsin (aorist inferential second-person singular)
eklermiş (aorist inferential singular third-person)
eklermişiz (aorist first-person inferential plural)
eklermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
eklermişler (aorist inferential plural third-person)
ekliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ekliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ekliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ekliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ekliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ekliyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
eklesem (conditional first-person singular)
eklesen (conditional second-person singular)
eklese (conditional singular third-person)
eklesek (conditional first-person plural)
ekleseniz (conditional plural second-person)
ekleseler (conditional plural third-person)
ekleseydim (conditional first-person perfective singular)
ekleseydin (conditional perfective second-person singular)
ekleseydi (conditional perfective singular third-person)
ekleseydik (conditional first-person perfective plural)
ekleseydiniz (conditional perfective plural second-person)
ekleseydiler (conditional perfective plural third-person)
ekleyeyim (first-person optative singular)
ekleyesin (optative second-person singular)
ekleye (optative singular third-person)
ekleyelim (first-person optative plural)
ekleyesiniz (optative plural second-person)
ekleyeler (optative plural third-person)
eklemekteyim (first-person progressive singular)
eklemektesin (progressive second-person singular)
eklemekte (progressive singular third-person)
eklemekteyiz (first-person plural progressive)
eklemektesiniz (plural progressive second-person)
eklemekteler (plural progressive third-person)
eklemeliyim (first-person necessitative singular)
eklemelisin (necessitative second-person singular)
eklemeli (necessitative singular third-person)
eklemeliyiz (first-person necessitative plural)
eklemelisiniz (necessitative plural second-person)
eklemeliler (necessitative plural third-person)
ekle (imperative second-person singular)
eklesin (imperative singular third-person)
ekleyin (imperative plural second-person)
eklesinler (imperative plural third-person)
ekler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
ekler misin? (aorist indicative present second-person singular)
ekler mi? (aorist indicative present singular third-person)
ekler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
ekler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
eklerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
ekliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ekliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ekliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ekliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ekliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ekliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ekledim mi? (first-person indicative past perfective singular)
ekledin mi? (indicative past perfective second-person singular)
ekledi mi? (indicative past perfective singular third-person)
ekledik mi? (first-person indicative past perfective plural)
eklediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
eklediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
ekliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ekliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ekliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ekliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ekliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ekliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ekleyecek miyim? (first-person future indicative singular)
ekleyecek misin? (future indicative second-person singular)
ekleyecek mi? (future indicative singular third-person)
ekleyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
ekleyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
ekleyecekler mi? (future indicative plural third-person)
eklemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
eklemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
eklemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
eklemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
eklemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
eklemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
ekler miymişim? (aorist first-person inferential singular)
ekler miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
ekler miymiş? (aorist inferential singular third-person)
ekler miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
ekler miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
eklerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
ekliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ekliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ekliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ekliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ekliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ekliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
eklesem mi? (conditional first-person singular)
eklesen mi? (conditional second-person singular)
eklese mi? (conditional singular third-person)
eklesek mi? (conditional first-person plural)
ekleseniz mi? (conditional plural second-person)
ekleseler mi? (conditional plural third-person)
eklese miydim? (conditional first-person perfective singular)
eklese miydin? (conditional perfective second-person singular)
eklese miydi? (conditional perfective singular third-person)
eklese miydik? (conditional first-person perfective plural)
eklese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
ekleseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
eklemekte miyim? (first-person progressive singular)
eklemekte misin? (progressive second-person singular)
eklemekte mi? (progressive singular third-person)
eklemekte miyiz? (first-person plural progressive)
eklemekte misiniz? (plural progressive second-person)
eklemekteler mi? (plural progressive third-person)
eklemeli miyim? (first-person necessitative singular)
eklemeli misin? (necessitative second-person singular)
eklemeli mi? (necessitative singular third-person)
eklemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
eklemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
eklemeliler mi? (necessitative plural third-person)
eklememek (infinitive negative)
eklemeyen (imperfective impersonal negative participle)
eklememiş (impersonal negative participle perfective)
eklemeyecek (impersonal negative participle prospective)
eklemediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
eklemediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
eklemediği (negative non-prospective participle singular third-person)
eklemediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
eklemediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
eklemedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
eklemeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
eklemeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
eklemeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
eklemeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
eklemeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
eklemeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
eklememe (negative noun-from-verb)
eklemeyiş (adverbial negative)
eklemem (aorist first-person indicative present singular)
eklemezsin (aorist indicative present second-person singular)
eklemez (aorist indicative present singular third-person)
eklemeyiz (aorist first-person indicative plural present)
eklemezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
eklemezler (aorist indicative plural present third-person)
eklemiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
eklemiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
eklemiyor (imperfective indicative present singular third-person)
eklemiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
eklemiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
eklemiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
eklemedim (first-person indicative past perfective singular)
eklemedin (indicative past perfective second-person singular)
eklemedi (indicative past perfective singular third-person)
eklemedik (first-person indicative past perfective plural)
eklemediniz (indicative past perfective plural second-person)
eklemediler (indicative past perfective plural third-person)
eklemiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
eklemiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
eklemiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
eklemiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
eklemiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
eklemiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
eklemeyeceğim (first-person future indicative singular)
eklemeyeceksin (future indicative second-person singular)
eklemeyecek (future indicative singular third-person)
eklemeyeceğiz (first-person future indicative plural)
eklemeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
eklemeyecekler (future indicative plural third-person)
eklememişim (first-person inferential perfective singular)
eklememişsin (inferential perfective second-person singular)
eklememiş (inferential perfective singular third-person)
eklememişiz (first-person inferential perfective plural)
eklememişsiniz (inferential perfective plural second-person)
eklememişler (inferential perfective plural third-person)
eklemezmişim (aorist first-person inferential singular)
eklemezmişsin (aorist inferential second-person singular)
eklemezmiş (aorist inferential singular third-person)
eklemezmişiz (aorist first-person inferential plural)
eklemezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
eklemezmişler (aorist inferential plural third-person)
eklemiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
eklemiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
eklemiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
eklemiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
eklemiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
eklemiyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
eklemesem (conditional first-person singular)
eklemesen (conditional second-person singular)
eklemese (conditional singular third-person)
eklemesek (conditional first-person plural)
eklemeseniz (conditional plural second-person)
eklemeseler (conditional plural third-person)
eklemeseydim (conditional first-person perfective singular)
eklemeseydin (conditional perfective second-person singular)
eklemeseydi (conditional perfective singular third-person)
eklemeseydik (conditional first-person perfective plural)
eklemeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
eklemeseydiler (conditional perfective plural third-person)
eklemeyeyim (first-person optative singular)
eklemeyesin (optative second-person singular)
eklemeye (optative singular third-person)
eklemeyelim (first-person optative plural)
eklemeyesiniz (optative plural second-person)
eklemeyeler (optative plural third-person)
eklememekteyim (first-person progressive singular)
eklememektesin (progressive second-person singular)
eklememekte (progressive singular third-person)
eklememekteyiz (first-person plural progressive)
eklememektesiniz (plural progressive second-person)
eklememekteler (plural progressive third-person)
eklememeliyim (first-person necessitative singular)
eklememelisin (necessitative second-person singular)
eklememeli (necessitative singular third-person)
eklememeliyiz (first-person necessitative plural)
eklememelisiniz (necessitative plural second-person)
eklememeliler (necessitative plural third-person)
ekleme (imperative second-person singular)
eklemesin (imperative singular third-person)
eklemeyin (imperative plural second-person)
eklemesinler (imperative plural third-person)
eklemez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
eklemez misin? (aorist indicative present second-person singular)
eklemez mi? (aorist indicative present singular third-person)
eklemez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
eklemez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
eklemezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
eklemiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
eklemiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
eklemiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
eklemiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
eklemiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
eklemiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
eklemedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
eklemedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
eklemedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
eklemedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
eklemediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
eklemediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
eklemiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
eklemiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
eklemiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
eklemiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
eklemiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
eklemiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
eklemeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
eklemeyecek misin? (future indicative second-person singular)
eklemeyecek mi? (future indicative singular third-person)
eklemeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
eklemeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
eklemeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
eklememiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
eklememiş misin? (inferential perfective second-person singular)
eklememiş mi? (inferential perfective singular third-person)
eklememiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
eklememiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
eklememişler mi? (inferential perfective plural third-person)
eklemez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
eklemez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
eklemez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
eklemez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
eklemez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
eklemezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
eklemiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
eklemiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
eklemiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
eklemiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
eklemiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
eklemiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
eklemesem mi? (conditional first-person singular)
eklemesen mi? (conditional second-person singular)
eklemese mi? (conditional singular third-person)
eklemesek mi? (conditional first-person plural)
eklemeseniz mi? (conditional plural second-person)
eklemeseler mi? (conditional plural third-person)
eklemese miydim? (conditional first-person perfective singular)
eklemese miydin? (conditional perfective second-person singular)
eklemese miydi? (conditional perfective singular third-person)
eklemese miydik? (conditional first-person perfective plural)
eklemese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
eklemeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
eklememekte miyim? (first-person progressive singular)
eklememekte misin? (progressive second-person singular)
eklememekte mi? (progressive singular third-person)
eklememekte miyiz? (first-person plural progressive)
eklememekte misiniz? (plural progressive second-person)
eklememekteler mi? (plural progressive third-person)
eklememeli miyim? (first-person necessitative singular)
eklememeli misin? (necessitative second-person singular)
eklememeli mi? (necessitative singular third-person)
eklememeli miyiz? (first-person necessitative plural)
eklememeli misiniz? (necessitative plural second-person)
eklememeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish اكلمك, اكلهمك (eklemek). By surface analysis, ek + -le + mek.


gül

second-person singular imperative of gülmek


düşünce

From the verb "düşmek" (to fall): düşün + ce.

Küçük Ekrem sandalyeden düşünce ağlamadı, göz yaşlarını yuttu.

When little Ekrem fell from the chair, he didn't cry, swallowing his tears.


düşünmek

düşünmek (third-person singular simple present düşünür)

düşünür (present singular third-person)
düşünmek (infinitive)
düşünen (imperfective impersonal participle)
düşünmüş (impersonal participle perfective)
düşünecek (impersonal participle prospective)
düşündüğüm (non-prospective participle personal)
düşündüğün (non-prospective participle personal)
düşündüğü (non-prospective participle personal)
düşündüğümüz (non-prospective participle personal)
düşündüğünüz (non-prospective participle personal)
düşündükleri (non-prospective participle personal)
düşüneceğim (participle personal prospective)
düşüneceğin (participle personal prospective)
düşüneceği (participle personal prospective)
düşüneceğimiz (participle personal prospective)
düşüneceğiniz (participle personal prospective)
düşünecekleri (participle personal prospective)
düşünme (noun-from-verb)
düşünüş (adverbial)
düşünürüm (aorist first-person indicative present singular)
düşünürsün (aorist indicative present second-person singular)
düşünür (aorist indicative present singular third-person)
düşünürüz (aorist first-person indicative plural present)
düşünürsünüz (aorist indicative plural present second-person)
düşünürler (aorist indicative plural present third-person)
düşünüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düşünüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düşünüyor (imperfective indicative present singular third-person)
düşünüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düşünüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düşünüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düşündüm (first-person indicative past perfective singular)
düşündün (indicative past perfective second-person singular)
düşündü (indicative past perfective singular third-person)
düşündük (first-person indicative past perfective plural)
düşündünüz (indicative past perfective plural second-person)
düşündüler (indicative past perfective plural third-person)
düşünüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düşünüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düşünüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düşünüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düşünüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düşünüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or düşünüyordular (imperfective indicative past plural third-person)
düşüneceğim (first-person future indicative singular)
düşüneceksin (future indicative second-person singular)
düşünecek (future indicative singular third-person)
düşüneceğiz (first-person future indicative plural)
düşüneceksiniz (future indicative plural second-person)
düşünecekler (future indicative plural third-person)
düşünmüşüm (first-person inferential perfective singular)
düşünmüşsün (inferential perfective second-person singular)
düşünmüş (inferential perfective singular third-person)
düşünmüşüz (first-person inferential perfective plural)
düşünmüşsünüz (inferential perfective plural second-person)
düşünmüşler (inferential perfective plural third-person)
düşünürmüşüm (aorist first-person inferential singular)
düşünürmüşsün (aorist inferential second-person singular)
düşünürmüş (aorist inferential singular third-person)
düşünürmüşüz (aorist first-person inferential plural)
düşünürmüşsünüz (aorist inferential plural second-person)
düşünürlermiş (or düşünürmüşlar) (aorist inferential plural third-person)
düşünüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düşünüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düşünüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düşünüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düşünüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düşünüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
düşünsem (conditional first-person singular)
düşünsen (conditional second-person singular)
düşünse (conditional singular third-person)
düşünsek (conditional first-person plural)
düşünseniz (conditional plural second-person)
düşünseler (conditional plural third-person)
düşünseydim (conditional first-person perfective singular)
düşünseydin (conditional perfective second-person singular)
düşünseydi (conditional perfective singular third-person)
düşünseydik (conditional first-person perfective plural)
düşünseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düşünseydiler (conditional perfective plural third-person)
düşüneyim (first-person optative singular)
düşünesin (optative second-person singular)
düşüne (optative singular third-person)
düşünelim (first-person optative plural)
düşünesiniz (optative plural second-person)
düşüneler (optative plural third-person)
düşünmekteyim (first-person progressive singular)
düşünmektesin (progressive second-person singular)
düşünmekte (progressive singular third-person)
düşünmekteyiz (first-person plural progressive)
düşünmektesiniz (plural progressive second-person)
düşünmekteler (plural progressive third-person)
düşünmeliyim (first-person necessitative singular)
düşünmelisin (necessitative second-person singular)
düşünmeli (necessitative singular third-person)
düşünmeliyiz (first-person necessitative plural)
düşünmelisiniz (necessitative plural second-person)
düşünmeliler (necessitative plural third-person)
düşün (imperative second-person singular)
düşünsün (imperative singular third-person)
düşünün (imperative plural second-person)
düşünsünler (imperative plural third-person)
düşünür müyüm? (aorist first-person indicative present singular)
düşünür müsün? (aorist indicative present second-person singular)
düşünür mü? (aorist indicative present singular third-person)
düşünür müyüz? (aorist first-person indicative plural present)
düşünür müsünüz? (aorist indicative plural present second-person)
düşünürler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düşünüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düşünüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düşünüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düşünüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düşünüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düşünüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düşündüm mü? (first-person indicative past perfective singular)
düşündün mü? (indicative past perfective second-person singular)
düşündü mü? (indicative past perfective singular third-person)
düşündük mü? (first-person indicative past perfective plural)
düşündünüz mü? (indicative past perfective plural second-person)
düşündüler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düşünüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düşünüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düşünüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düşünüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düşünüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düşünüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düşünecek miyim? (first-person future indicative singular)
düşünecek misin? (future indicative second-person singular)
düşünecek mi? (future indicative singular third-person)
düşünecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düşünecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düşünecekler mi? (future indicative plural third-person)
düşünmüş müyüm? (first-person inferential perfective singular)
düşünmüş müsün? (inferential perfective second-person singular)
düşünmüş mü? (inferential perfective singular third-person)
düşünmüş müyüz? (first-person inferential perfective plural)
düşünmüş müsünüz? (inferential perfective plural second-person)
düşünmüşler mi? (inferential perfective plural third-person)
düşünür müymüşüm? (aorist first-person inferential singular)
düşünür müymüşsün? (aorist inferential second-person singular)
düşünür müymüş? (aorist inferential singular third-person)
düşünür müymüşüz? (aorist first-person inferential plural)
düşünür müymüşsünüz? (aorist inferential plural second-person)
düşünürler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düşünüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düşünüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düşünüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düşünüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düşünüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düşünüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düşünsem mi? (conditional first-person singular)
düşünsen mi? (conditional second-person singular)
düşünse mi? (conditional singular third-person)
düşünsek mi? (conditional first-person plural)
düşünseniz mi? (conditional plural second-person)
düşünseler mi? (conditional plural third-person)
düşünse miydim? (conditional first-person perfective singular)
düşünse miydin? (conditional perfective second-person singular)
düşünse miydi? (conditional perfective singular third-person)
düşünse miydik? (conditional first-person perfective plural)
düşünse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düşünseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düşünmekte miyim? (first-person progressive singular)
düşünmekte misin? (progressive second-person singular)
düşünmekte mi? (progressive singular third-person)
düşünmekte miyiz? (first-person plural progressive)
düşünmekte misiniz? (plural progressive second-person)
düşünmekteler mi? (plural progressive third-person)
düşünmeli miyim? (first-person necessitative singular)
düşünmeli misin? (necessitative second-person singular)
düşünmeli mi? (necessitative singular third-person)
düşünmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düşünmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düşünmeliler mi? (necessitative plural third-person)
düşünmemek (infinitive negative)
düşünmeyen (imperfective impersonal negative participle)
düşünmemiş (impersonal negative participle perfective)
düşünmeyecek (impersonal negative participle prospective)
düşünmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
düşünmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
düşünmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
düşünmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
düşünmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
düşünmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
düşünmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
düşünmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
düşünmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
düşünmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
düşünmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
düşünmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
düşünmeme (negative noun-from-verb)
düşünmeyüş (adverbial negative)
düşünmem (aorist first-person indicative present singular)
düşünmezsin (aorist indicative present second-person singular)
düşünmez (aorist indicative present singular third-person)
düşünmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
düşünmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
düşünmezler (aorist indicative plural present third-person)
düşünmüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düşünmüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düşünmüyor (imperfective indicative present singular third-person)
düşünmüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düşünmüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düşünmüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düşünmedim (first-person indicative past perfective singular)
düşünmedin (indicative past perfective second-person singular)
düşünmedi (indicative past perfective singular third-person)
düşünmedik (first-person indicative past perfective plural)
düşünmediniz (indicative past perfective plural second-person)
düşünmediler (indicative past perfective plural third-person)
düşünmüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düşünmüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düşünmüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düşünmüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düşünmüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düşünmüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
düşünmeyeceğim (first-person future indicative singular)
düşünmeyeceksin (future indicative second-person singular)
düşünmeyecek (future indicative singular third-person)
düşünmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
düşünmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
düşünmeyecekler (future indicative plural third-person)
düşünmemişim (first-person inferential perfective singular)
düşünmemişsin (inferential perfective second-person singular)
düşünmemiş (inferential perfective singular third-person)
düşünmemişiz (first-person inferential perfective plural)
düşünmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
düşünmemişler (inferential perfective plural third-person)
düşünmezmişim (aorist first-person inferential singular)
düşünmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
düşünmezmiş (aorist inferential singular third-person)
düşünmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
düşünmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
düşünmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
düşünmüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düşünmüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düşünmüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düşünmüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düşünmüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düşünmüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
düşünmesem (conditional first-person singular)
düşünmesen (conditional second-person singular)
düşünmese (conditional singular third-person)
düşünmesek (conditional first-person plural)
düşünmeseniz (conditional plural second-person)
düşünmeseler (conditional plural third-person)
düşünmeseydim (conditional first-person perfective singular)
düşünmeseydin (conditional perfective second-person singular)
düşünmeseydi (conditional perfective singular third-person)
düşünmeseydik (conditional first-person perfective plural)
düşünmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düşünmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
düşünmeyeyim (first-person optative singular)
düşünmeyesin (optative second-person singular)
düşünmeye (optative singular third-person)
düşünmeyelim (first-person optative plural)
düşünmeyesiniz (optative plural second-person)
düşünmeyeler (optative plural third-person)
düşünmemekteyim (first-person progressive singular)
düşünmemektesin (progressive second-person singular)
düşünmemekte (progressive singular third-person)
düşünmemekteyiz (first-person plural progressive)
düşünmemektesiniz (plural progressive second-person)
düşünmemekteler (plural progressive third-person)
düşünmemeliyim (first-person necessitative singular)
düşünmemelisin (necessitative second-person singular)
düşünmemeli (necessitative singular third-person)
düşünmemeliyiz (first-person necessitative plural)
düşünmemelisiniz (necessitative plural second-person)
düşünmemeliler (necessitative plural third-person)
düşünme (imperative second-person singular)
düşünmesin (imperative singular third-person)
düşünmeyin (imperative plural second-person)
düşünmesinler (imperative plural third-person)
düşünmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
düşünmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
düşünmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
düşünmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
düşünmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
düşünmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düşünmüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düşünmüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düşünmüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düşünmüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düşünmüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düşünmüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düşünmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
düşünmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
düşünmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
düşünmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
düşünmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
düşünmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düşünmüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düşünmüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düşünmüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düşünmüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düşünmüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düşünmüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düşünmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
düşünmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
düşünmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
düşünmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düşünmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düşünmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
düşünmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
düşünmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
düşünmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
düşünmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
düşünmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
düşünmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
düşünmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
düşünmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
düşünmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
düşünmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
düşünmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
düşünmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düşünmüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düşünmüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düşünmüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düşünmüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düşünmüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düşünmüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düşünmesem mi? (conditional first-person singular)
düşünmesen mi? (conditional second-person singular)
düşünmese mi? (conditional singular third-person)
düşünmesek mi? (conditional first-person plural)
düşünmeseniz mi? (conditional plural second-person)
düşünmeseler mi? (conditional plural third-person)
düşünmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
düşünmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
düşünmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
düşünmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
düşünmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düşünmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düşünmemekte miyim? (first-person progressive singular)
düşünmemekte misin? (progressive second-person singular)
düşünmemekte mi? (progressive singular third-person)
düşünmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
düşünmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
düşünmemekteler mi? (plural progressive third-person)
düşünmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
düşünmemeli misin? (necessitative second-person singular)
düşünmemeli mi? (necessitative singular third-person)
düşünmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düşünmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düşünmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

düşündüğümüz

düşündüğünüz

düşünürsünüz

düşünürmüşüm

düşünürmüşsün

düşünürmüşüz

düşünürmüşsünüz

düşünmüşsünüz

düşünür müymüşüm?

düşünür müymüş?

düşünür müymüşüz?

düşünmüş müyüm?

düşünmüş müsün?

düşünmüş mü?

düşünmüş müyüz?

düşünmüş müsünüz?

Inherited from Ottoman Turkish دوشنمك, دوشونمك (düşünmek), from Proto-Turkic *tüĺ-ün- (“to think, understand”). Cognate with Uyghur چۈشەنمەك (chüshenmek, “to understand”), Uzbek tushunmoq (“to understand”), and Kazakh түсіну (tüsınu, “to understand”).

cog

Fakat bunu düşünürken yalnız o adamların dışlarına bakarız

1943, Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna:

But when we think about this, we only look at the outside of those men.


yaratmak

head

yaratmak (third-person singular simple present yaratır)

yaratır (present singular third-person)
yaratmak (infinitive)
yaratan (imperfective impersonal participle)
yaratmış (impersonal participle perfective)
yaratacak (impersonal participle prospective)
yarattığım (non-prospective participle personal)
yarattığın (non-prospective participle personal)
yarattığı (non-prospective participle personal)
yarattığımız (non-prospective participle personal)
yarattığınız (non-prospective participle personal)
yarattıkları (non-prospective participle personal)
yaratacağım (participle personal prospective)
yaratacağın (participle personal prospective)
yaratacağı (participle personal prospective)
yaratacağımız (participle personal prospective)
yaratacağınız (participle personal prospective)
yaratacakları (participle personal prospective)
yaratma (noun-from-verb)
yaratış (adverbial)
yaratırım (aorist first-person indicative present singular)
yaratırsın (aorist indicative present second-person singular)
yaratır (aorist indicative present singular third-person)
yaratırız (aorist first-person indicative plural present)
yaratırsınız (aorist indicative plural present second-person)
yaratırlar (aorist indicative plural present third-person)
yaratıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yaratıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yaratıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yaratıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yaratıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yaratıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yarattım (first-person indicative past perfective singular)
yarattın (indicative past perfective second-person singular)
yarattı (indicative past perfective singular third-person)
yarattık (first-person indicative past perfective plural)
yarattınız (indicative past perfective plural second-person)
yarattılar (indicative past perfective plural third-person)
yaratıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yaratıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yaratıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yaratıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yaratıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yaratıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yaratıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yaratacağım (first-person future indicative singular)
yaratacaksın (future indicative second-person singular)
yaratacak (future indicative singular third-person)
yaratacağız (first-person future indicative plural)
yaratacaksınız (future indicative plural second-person)
yaratacaklar (future indicative plural third-person)
yaratmışım (first-person inferential perfective singular)
yaratmışsın (inferential perfective second-person singular)
yaratmış (inferential perfective singular third-person)
yaratmışız (first-person inferential perfective plural)
yaratmışsınız (inferential perfective plural second-person)
yaratmışlar (inferential perfective plural third-person)
yaratırmışım (aorist first-person inferential singular)
yaratırmışsın (aorist inferential second-person singular)
yaratırmış (aorist inferential singular third-person)
yaratırmışız (aorist first-person inferential plural)
yaratırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yaratırlarmış (or yaratırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
yaratıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yaratıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yaratıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yaratıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yaratıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yaratıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yaratsam (conditional first-person singular)
yaratsan (conditional second-person singular)
yaratsa (conditional singular third-person)
yaratsak (conditional first-person plural)
yaratsanız (conditional plural second-person)
yaratsalar (conditional plural third-person)
yaratsaydım (conditional first-person perfective singular)
yaratsaydın (conditional perfective second-person singular)
yaratsaydı (conditional perfective singular third-person)
yaratsaydık (conditional first-person perfective plural)
yaratsaydınız (conditional perfective plural second-person)
yaratsaydılar (conditional perfective plural third-person)
yaratayım (first-person optative singular)
yaratasın (optative second-person singular)
yarata (optative singular third-person)
yaratalım (first-person optative plural)
yaratasınız (optative plural second-person)
yaratalar (optative plural third-person)
yaratmaktayım (first-person progressive singular)
yaratmaktasın (progressive second-person singular)
yaratmakta (progressive singular third-person)
yaratmaktayız (first-person plural progressive)
yaratmaktasınız (plural progressive second-person)
yaratmaktalar (plural progressive third-person)
yaratmalıyım (first-person necessitative singular)
yaratmalısın (necessitative second-person singular)
yaratmalı (necessitative singular third-person)
yaratmalıyız (first-person necessitative plural)
yaratmalısınız (necessitative plural second-person)
yaratmalılar (necessitative plural third-person)
yarat (imperative second-person singular)
yaratsın (imperative singular third-person)
yaratın (imperative plural second-person)
yaratsınlar (imperative plural third-person)
yaratır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yaratır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yaratır mı? (aorist indicative present singular third-person)
yaratır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yaratır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yaratırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yaratıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yaratıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yaratıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yaratıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yaratıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yaratıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yarattım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yarattın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yarattı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yarattık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yarattınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yarattılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yaratıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yaratıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yaratıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yaratıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yaratıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yaratıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yaratacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yaratacak mısın? (future indicative second-person singular)
yaratacak mı? (future indicative singular third-person)
yaratacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yaratacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yaratacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yaratmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yaratmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yaratmış mı? (inferential perfective singular third-person)
yaratmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yaratmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yaratmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yaratır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yaratır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yaratır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yaratır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yaratır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yaratırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yaratıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yaratıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yaratıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yaratıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yaratıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yaratıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yaratsam mı? (conditional first-person singular)
yaratsan mı? (conditional second-person singular)
yaratsa mı? (conditional singular third-person)
yaratsak mı? (conditional first-person plural)
yaratsanız mı? (conditional plural second-person)
yaratsalar mı? (conditional plural third-person)
yaratsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yaratsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yaratsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yaratsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yaratsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yaratsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yaratmakta mıyım? (first-person progressive singular)
yaratmakta mısın? (progressive second-person singular)
yaratmakta mı? (progressive singular third-person)
yaratmakta mıyız? (first-person plural progressive)
yaratmakta mısınız? (plural progressive second-person)
yaratmaktalar mı? (plural progressive third-person)
yaratmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yaratmalı mısın? (necessitative second-person singular)
yaratmalı mı? (necessitative singular third-person)
yaratmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yaratmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yaratmalılar mı? (necessitative plural third-person)
yaratmamak (infinitive negative)
yaratmayan (imperfective impersonal negative participle)
yaratmamış (impersonal negative participle perfective)
yaratmayacak (impersonal negative participle prospective)
yaratmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
yaratmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
yaratmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
yaratmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
yaratmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
yaratmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
yaratmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
yaratmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
yaratmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
yaratmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
yaratmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
yaratmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
yaratmama (negative noun-from-verb)
yaratmayış (adverbial negative)
yaratmam (aorist first-person indicative present singular)
yaratmazsın (aorist indicative present second-person singular)
yaratmaz (aorist indicative present singular third-person)
yaratmayız (aorist first-person indicative plural present)
yaratmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
yaratmazlar (aorist indicative plural present third-person)
yaratmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yaratmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yaratmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yaratmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yaratmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yaratmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yaratmadım (first-person indicative past perfective singular)
yaratmadın (indicative past perfective second-person singular)
yaratmadı (indicative past perfective singular third-person)
yaratmadık (first-person indicative past perfective plural)
yaratmadınız (indicative past perfective plural second-person)
yaratmadılar (indicative past perfective plural third-person)
yaratmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yaratmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yaratmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yaratmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yaratmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yaratmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yaratmayacağım (first-person future indicative singular)
yaratmayacaksın (future indicative second-person singular)
yaratmayacak (future indicative singular third-person)
yaratmayacağız (first-person future indicative plural)
yaratmayacaksınız (future indicative plural second-person)
yaratmayacaklar (future indicative plural third-person)
yaratmamışım (first-person inferential perfective singular)
yaratmamışsın (inferential perfective second-person singular)
yaratmamış (inferential perfective singular third-person)
yaratmamışız (first-person inferential perfective plural)
yaratmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yaratmamışlar (inferential perfective plural third-person)
yaratmazmışım (aorist first-person inferential singular)
yaratmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
yaratmazmış (aorist inferential singular third-person)
yaratmazmışız (aorist first-person inferential plural)
yaratmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yaratmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
yaratmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yaratmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yaratmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yaratmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yaratmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yaratmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yaratmasam (conditional first-person singular)
yaratmasan (conditional second-person singular)
yaratmasa (conditional singular third-person)
yaratmasak (conditional first-person plural)
yaratmasanız (conditional plural second-person)
yaratmasalar (conditional plural third-person)
yaratmasaydım (conditional first-person perfective singular)
yaratmasaydın (conditional perfective second-person singular)
yaratmasaydı (conditional perfective singular third-person)
yaratmasaydık (conditional first-person perfective plural)
yaratmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yaratmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yaratmayayım (first-person optative singular)
yaratmayasın (optative second-person singular)
yaratmaya (optative singular third-person)
yaratmayalım (first-person optative plural)
yaratmayasınız (optative plural second-person)
yaratmayalar (optative plural third-person)
yaratmamaktayım (first-person progressive singular)
yaratmamaktasın (progressive second-person singular)
yaratmamakta (progressive singular third-person)
yaratmamaktayız (first-person plural progressive)
yaratmamaktasınız (plural progressive second-person)
yaratmamaktalar (plural progressive third-person)
yaratmamalıyım (first-person necessitative singular)
yaratmamalısın (necessitative second-person singular)
yaratmamalı (necessitative singular third-person)
yaratmamalıyız (first-person necessitative plural)
yaratmamalısınız (necessitative plural second-person)
yaratmamalılar (necessitative plural third-person)
yaratma (imperative second-person singular)
yaratmasın (imperative singular third-person)
yaratmayın (imperative plural second-person)
yaratmasınlar (imperative plural third-person)
yaratmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yaratmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yaratmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
yaratmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yaratmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yaratmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yaratmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yaratmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yaratmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yaratmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yaratmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yaratmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yaratmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yaratmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yaratmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yaratmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yaratmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yaratmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yaratmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yaratmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yaratmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yaratmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yaratmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yaratmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yaratmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yaratmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yaratmayacak mı? (future indicative singular third-person)
yaratmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yaratmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yaratmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yaratmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yaratmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yaratmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yaratmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yaratmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yaratmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yaratmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yaratmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yaratmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yaratmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yaratmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yaratmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yaratmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yaratmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yaratmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yaratmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yaratmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yaratmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yaratmasam mı? (conditional first-person singular)
yaratmasan mı? (conditional second-person singular)
yaratmasa mı? (conditional singular third-person)
yaratmasak mı? (conditional first-person plural)
yaratmasanız mı? (conditional plural second-person)
yaratmasalar mı? (conditional plural third-person)
yaratmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yaratmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yaratmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yaratmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yaratmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yaratmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yaratmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yaratmamakta mısın? (progressive second-person singular)
yaratmamakta mı? (progressive singular third-person)
yaratmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yaratmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yaratmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yaratmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yaratmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yaratmamalı mı? (necessitative singular third-person)
yaratmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yaratmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yaratmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish یراتمق (yaratmak), ultimately from Proto-Turkic *yarat- (“to create”).

inh+

Kendime hayalî bir arkadaş yarattım.

I have created myself an imaginary friend.


alışmak

head

alışmak (third-person singular simple present alışır)

alışır (present singular third-person)
alışmak (infinitive)
alışan (imperfective impersonal participle)
alışmış (impersonal participle perfective)
alışacak (impersonal participle prospective)
alıştığım (non-prospective participle personal)
alıştığın (non-prospective participle personal)
alıştığı (non-prospective participle personal)
alıştığımız (non-prospective participle personal)
alıştığınız (non-prospective participle personal)
alıştıkları (non-prospective participle personal)
alışacağım (participle personal prospective)
alışacağın (participle personal prospective)
alışacağı (participle personal prospective)
alışacağımız (participle personal prospective)
alışacağınız (participle personal prospective)
alışacakları (participle personal prospective)
alışma (noun-from-verb)
alışış (adverbial)
alışırım (aorist first-person indicative present singular)
alışırsın (aorist indicative present second-person singular)
alışır (aorist indicative present singular third-person)
alışırız (aorist first-person indicative plural present)
alışırsınız (aorist indicative plural present second-person)
alışırlar (aorist indicative plural present third-person)
alışıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
alışıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
alışıyor (imperfective indicative present singular third-person)
alışıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
alışıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
alışıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
alıştım (first-person indicative past perfective singular)
alıştın (indicative past perfective second-person singular)
alıştı (indicative past perfective singular third-person)
alıştık (first-person indicative past perfective plural)
alıştınız (indicative past perfective plural second-person)
alıştılar (indicative past perfective plural third-person)
alışıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
alışıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
alışıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
alışıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
alışıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
alışıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or alışıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
alışacağım (first-person future indicative singular)
alışacaksın (future indicative second-person singular)
alışacak (future indicative singular third-person)
alışacağız (first-person future indicative plural)
alışacaksınız (future indicative plural second-person)
alışacaklar (future indicative plural third-person)
alışmışım (first-person inferential perfective singular)
alışmışsın (inferential perfective second-person singular)
alışmış (inferential perfective singular third-person)
alışmışız (first-person inferential perfective plural)
alışmışsınız (inferential perfective plural second-person)
alışmışlar (inferential perfective plural third-person)
alışırmışım (aorist first-person inferential singular)
alışırmışsın (aorist inferential second-person singular)
alışırmış (aorist inferential singular third-person)
alışırmışız (aorist first-person inferential plural)
alışırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
alışırlarmış (or alışırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
alışıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
alışıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
alışıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
alışıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
alışıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
alışıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
alışsam (conditional first-person singular)
alışsan (conditional second-person singular)
alışsa (conditional singular third-person)
alışsak (conditional first-person plural)
alışsanız (conditional plural second-person)
alışsalar (conditional plural third-person)
alışsaydım (conditional first-person perfective singular)
alışsaydın (conditional perfective second-person singular)
alışsaydı (conditional perfective singular third-person)
alışsaydık (conditional first-person perfective plural)
alışsaydınız (conditional perfective plural second-person)
alışsaydılar (conditional perfective plural third-person)
alışayım (first-person optative singular)
alışasın (optative second-person singular)
alışa (optative singular third-person)
alışalım (first-person optative plural)
alışasınız (optative plural second-person)
alışalar (optative plural third-person)
alışmaktayım (first-person progressive singular)
alışmaktasın (progressive second-person singular)
alışmakta (progressive singular third-person)
alışmaktayız (first-person plural progressive)
alışmaktasınız (plural progressive second-person)
alışmaktalar (plural progressive third-person)
alışmalıyım (first-person necessitative singular)
alışmalısın (necessitative second-person singular)
alışmalı (necessitative singular third-person)
alışmalıyız (first-person necessitative plural)
alışmalısınız (necessitative plural second-person)
alışmalılar (necessitative plural third-person)
alış (imperative second-person singular)
alışsın (imperative singular third-person)
alışın (imperative plural second-person)
alışsınlar (imperative plural third-person)
alışır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
alışır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
alışır mı? (aorist indicative present singular third-person)
alışır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
alışır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
alışırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
alışıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
alışıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
alışıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
alışıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
alışıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
alışıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
alıştım mı? (first-person indicative past perfective singular)
alıştın mı? (indicative past perfective second-person singular)
alıştı mı? (indicative past perfective singular third-person)
alıştık mı? (first-person indicative past perfective plural)
alıştınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
alıştılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
alışıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
alışıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
alışıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
alışıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
alışıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
alışıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
alışacak mıyım? (first-person future indicative singular)
alışacak mısın? (future indicative second-person singular)
alışacak mı? (future indicative singular third-person)
alışacak mıyız? (first-person future indicative plural)
alışacak mısınız? (future indicative plural second-person)
alışacaklar mı? (future indicative plural third-person)
alışmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
alışmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
alışmış mı? (inferential perfective singular third-person)
alışmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
alışmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
alışmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
alışır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
alışır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
alışır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
alışır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
alışır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
alışırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
alışıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
alışıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
alışıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
alışıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
alışıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
alışıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
alışsam mı? (conditional first-person singular)
alışsan mı? (conditional second-person singular)
alışsa mı? (conditional singular third-person)
alışsak mı? (conditional first-person plural)
alışsanız mı? (conditional plural second-person)
alışsalar mı? (conditional plural third-person)
alışsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
alışsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
alışsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
alışsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
alışsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
alışsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
alışmakta mıyım? (first-person progressive singular)
alışmakta mısın? (progressive second-person singular)
alışmakta mı? (progressive singular third-person)
alışmakta mıyız? (first-person plural progressive)
alışmakta mısınız? (plural progressive second-person)
alışmaktalar mı? (plural progressive third-person)
alışmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
alışmalı mısın? (necessitative second-person singular)
alışmalı mı? (necessitative singular third-person)
alışmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
alışmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
alışmalılar mı? (necessitative plural third-person)
alışmamak (infinitive negative)
alışmayan (imperfective impersonal negative participle)
alışmamış (impersonal negative participle perfective)
alışmayacak (impersonal negative participle prospective)
alışmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
alışmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
alışmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
alışmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
alışmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
alışmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
alışmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
alışmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
alışmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
alışmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
alışmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
alışmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
alışmama (negative noun-from-verb)
alışmayış (adverbial negative)
alışmam (aorist first-person indicative present singular)
alışmazsın (aorist indicative present second-person singular)
alışmaz (aorist indicative present singular third-person)
alışmayız (aorist first-person indicative plural present)
alışmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
alışmazlar (aorist indicative plural present third-person)
alışmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
alışmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
alışmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
alışmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
alışmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
alışmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
alışmadım (first-person indicative past perfective singular)
alışmadın (indicative past perfective second-person singular)
alışmadı (indicative past perfective singular third-person)
alışmadık (first-person indicative past perfective plural)
alışmadınız (indicative past perfective plural second-person)
alışmadılar (indicative past perfective plural third-person)
alışmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
alışmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
alışmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
alışmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
alışmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
alışmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
alışmayacağım (first-person future indicative singular)
alışmayacaksın (future indicative second-person singular)
alışmayacak (future indicative singular third-person)
alışmayacağız (first-person future indicative plural)
alışmayacaksınız (future indicative plural second-person)
alışmayacaklar (future indicative plural third-person)
alışmamışım (first-person inferential perfective singular)
alışmamışsın (inferential perfective second-person singular)
alışmamış (inferential perfective singular third-person)
alışmamışız (first-person inferential perfective plural)
alışmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
alışmamışlar (inferential perfective plural third-person)
alışmazmışım (aorist first-person inferential singular)
alışmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
alışmazmış (aorist inferential singular third-person)
alışmazmışız (aorist first-person inferential plural)
alışmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
alışmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
alışmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
alışmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
alışmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
alışmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
alışmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
alışmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
alışmasam (conditional first-person singular)
alışmasan (conditional second-person singular)
alışmasa (conditional singular third-person)
alışmasak (conditional first-person plural)
alışmasanız (conditional plural second-person)
alışmasalar (conditional plural third-person)
alışmasaydım (conditional first-person perfective singular)
alışmasaydın (conditional perfective second-person singular)
alışmasaydı (conditional perfective singular third-person)
alışmasaydık (conditional first-person perfective plural)
alışmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
alışmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
alışmayayım (first-person optative singular)
alışmayasın (optative second-person singular)
alışmaya (optative singular third-person)
alışmayalım (first-person optative plural)
alışmayasınız (optative plural second-person)
alışmayalar (optative plural third-person)
alışmamaktayım (first-person progressive singular)
alışmamaktasın (progressive second-person singular)
alışmamakta (progressive singular third-person)
alışmamaktayız (first-person plural progressive)
alışmamaktasınız (plural progressive second-person)
alışmamaktalar (plural progressive third-person)
alışmamalıyım (first-person necessitative singular)
alışmamalısın (necessitative second-person singular)
alışmamalı (necessitative singular third-person)
alışmamalıyız (first-person necessitative plural)
alışmamalısınız (necessitative plural second-person)
alışmamalılar (necessitative plural third-person)
alışma (imperative second-person singular)
alışmasın (imperative singular third-person)
alışmayın (imperative plural second-person)
alışmasınlar (imperative plural third-person)
alışmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
alışmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
alışmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
alışmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
alışmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
alışmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
alışmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
alışmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
alışmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
alışmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
alışmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
alışmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
alışmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
alışmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
alışmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
alışmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
alışmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
alışmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
alışmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
alışmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
alışmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
alışmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
alışmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
alışmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
alışmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
alışmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
alışmayacak mı? (future indicative singular third-person)
alışmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
alışmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
alışmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
alışmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
alışmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
alışmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
alışmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
alışmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
alışmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
alışmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
alışmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
alışmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
alışmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
alışmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
alışmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
alışmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
alışmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
alışmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
alışmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
alışmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
alışmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
alışmasam mı? (conditional first-person singular)
alışmasan mı? (conditional second-person singular)
alışmasa mı? (conditional singular third-person)
alışmasak mı? (conditional first-person plural)
alışmasanız mı? (conditional plural second-person)
alışmasalar mı? (conditional plural third-person)
alışmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
alışmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
alışmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
alışmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
alışmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
alışmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
alışmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
alışmamakta mısın? (progressive second-person singular)
alışmamakta mı? (progressive singular third-person)
alışmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
alışmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
alışmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
alışmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
alışmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
alışmamalı mı? (necessitative singular third-person)
alışmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
alışmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
alışmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

alışırmışsın

alışırmışsınız

alışmışsınız

Inherited from Ottoman Turkish آلشمق or آلیشمق (alışmaḳ), equivalent to al- (“to take, to receive”) + -ış (“reciprocative suffix”) + -mak.

af

(intransitive, with dative) To become familiar with, to get or grow accustomed to, to get used to.

(intransitive, with dative) To suit over time, to grow into.

(intransitive, with dative) To get addicted to, to develop a habit for.

(intransitive, figuratively, with dative) To warm to.

(intransitive) To catch fire, to have flames start to come out of it, to become aflame.


etsin

third-person singular imperative of etmek


sapa

See the etymology of the corresponding lemma form.

nonlemma

third-person singular optative of sapmak