arzu etmek

head

arzu etmek (third-person singular simple present arzu eder)

arzu eder (present singular third-person)
arzu etmek (infinitive)
arzu eden (imperfective impersonal participle)
arzu etmiş (impersonal participle perfective)
arzu edecek (impersonal participle prospective)
arzu ettiğim (non-prospective participle personal)
arzu ettiğin (non-prospective participle personal)
arzu ettiği (non-prospective participle personal)
arzu ettiğimiz (non-prospective participle personal)
arzu ettiğiniz (non-prospective participle personal)
arzu ettikleri (non-prospective participle personal)
arzu edeceğim (participle personal prospective)
arzu edeceğin (participle personal prospective)
arzu edeceği (participle personal prospective)
arzu edeceğimiz (participle personal prospective)
arzu edeceğiniz (participle personal prospective)
arzu edecekleri (participle personal prospective)
arzu etme (noun-from-verb)
arzu ediş (adverbial)
arzu ederim (aorist first-person indicative present singular)
arzu edersin (aorist indicative present second-person singular)
arzu eder (aorist indicative present singular third-person)
arzu ederiz (aorist first-person indicative plural present)
arzu edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
arzu ederler (aorist indicative plural present third-person)
arzu ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
arzu ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
arzu ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
arzu ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
arzu ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
arzu ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
arzu ettim (first-person indicative past perfective singular)
arzu ettin (indicative past perfective second-person singular)
arzu etti (indicative past perfective singular third-person)
arzu ettik (first-person indicative past perfective plural)
arzu ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
arzu ettiler (indicative past perfective plural third-person)
arzu ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
arzu ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
arzu ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
arzu ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
arzu ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
arzu ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or arzu ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
arzu edeceğim (first-person future indicative singular)
arzu edeceksin (future indicative second-person singular)
arzu edecek (future indicative singular third-person)
arzu edeceğiz (first-person future indicative plural)
arzu edeceksiniz (future indicative plural second-person)
arzu edecekler (future indicative plural third-person)
arzu etmişim (first-person inferential perfective singular)
arzu etmişsin (inferential perfective second-person singular)
arzu etmiş (inferential perfective singular third-person)
arzu etmişiz (first-person inferential perfective plural)
arzu etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
arzu etmişler (inferential perfective plural third-person)
arzu edermişim (aorist first-person inferential singular)
arzu edermişsin (aorist inferential second-person singular)
arzu edermiş (aorist inferential singular third-person)
arzu edermişiz (aorist first-person inferential plural)
arzu edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
arzu ederlermiş (or arzu edermişlar) (aorist inferential plural third-person)
arzu ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
arzu ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
arzu ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
arzu ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
arzu ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
arzu ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
arzu etsem (conditional first-person singular)
arzu etsen (conditional second-person singular)
arzu etse (conditional singular third-person)
arzu etsek (conditional first-person plural)
arzu etseniz (conditional plural second-person)
arzu etseler (conditional plural third-person)
arzu etseydim (conditional first-person perfective singular)
arzu etseydin (conditional perfective second-person singular)
arzu etseydi (conditional perfective singular third-person)
arzu etseydik (conditional first-person perfective plural)
arzu etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
arzu etseydiler (conditional perfective plural third-person)
arzu edeyim (first-person optative singular)
arzu edesin (optative second-person singular)
arzu ede (optative singular third-person)
arzu edelim (first-person optative plural)
arzu edesiniz (optative plural second-person)
arzu edeler (optative plural third-person)
arzu etmekteyim (first-person progressive singular)
arzu etmektesin (progressive second-person singular)
arzu etmekte (progressive singular third-person)
arzu etmekteyiz (first-person plural progressive)
arzu etmektesiniz (plural progressive second-person)
arzu etmekteler (plural progressive third-person)
arzu etmeliyim (first-person necessitative singular)
arzu etmelisin (necessitative second-person singular)
arzu etmeli (necessitative singular third-person)
arzu etmeliyiz (first-person necessitative plural)
arzu etmelisiniz (necessitative plural second-person)
arzu etmeliler (necessitative plural third-person)
arzu et (imperative second-person singular)
arzu etsin (imperative singular third-person)
arzu edin (imperative plural second-person)
or arzu ediniz (imperative plural second-person)
arzu etsinler (imperative plural third-person)
arzu eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
arzu eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
arzu eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
arzu eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
arzu eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
arzu ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
arzu ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
arzu ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
arzu ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
arzu ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
arzu ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
arzu ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
arzu ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
arzu ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
arzu etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
arzu ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
arzu ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
arzu ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
arzu ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
arzu ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
arzu ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
arzu ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
arzu ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
arzu ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
arzu edecek miyim? (first-person future indicative singular)
arzu edecek misin? (future indicative second-person singular)
arzu edecek mi? (future indicative singular third-person)
arzu edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
arzu edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
arzu edecekler mi? (future indicative plural third-person)
arzu etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
arzu etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
arzu etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
arzu etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
arzu etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
arzu etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
arzu eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
arzu eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
arzu eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
arzu eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
arzu eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
arzu ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
arzu ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
arzu ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
arzu ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
arzu ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
arzu ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
arzu ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
arzu etsem mi? (conditional first-person singular)
arzu etsen mi? (conditional second-person singular)
arzu etse mi? (conditional singular third-person)
arzu etsek mi? (conditional first-person plural)
arzu etseniz mi? (conditional plural second-person)
arzu etseler mi? (conditional plural third-person)
arzu etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
arzu etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
arzu etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
arzu etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
arzu etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
arzu etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
arzu etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
arzu etmekte misin? (progressive second-person singular)
arzu etmekte mi? (progressive singular third-person)
arzu etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
arzu etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
arzu etmekteler mi? (plural progressive third-person)
arzu etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
arzu etmeli misin? (necessitative second-person singular)
arzu etmeli mi? (necessitative singular third-person)
arzu etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
arzu etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
arzu etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
arzu etmemek (infinitive negative)
arzu etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
arzu etmemiş (impersonal negative participle perfective)
arzu etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
arzu etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
arzu etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
arzu etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
arzu etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
arzu etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
arzu etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
arzu etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
arzu etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
arzu etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
arzu etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
arzu etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
arzu etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
arzu etmeme (negative noun-from-verb)
arzu etmeyiş (adverbial negative)
arzu etmem (aorist first-person indicative present singular)
arzu etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
arzu etmez (aorist indicative present singular third-person)
arzu etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
arzu etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
arzu etmezler (aorist indicative plural present third-person)
arzu etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
arzu etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
arzu etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
arzu etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
arzu etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
arzu etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
arzu etmedim (first-person indicative past perfective singular)
arzu etmedin (indicative past perfective second-person singular)
arzu etmedi (indicative past perfective singular third-person)
arzu etmedik (first-person indicative past perfective plural)
arzu etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
arzu etmediler (indicative past perfective plural third-person)
arzu etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
arzu etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
arzu etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
arzu etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
arzu etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
arzu etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
arzu etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
arzu etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
arzu etmeyecek (future indicative singular third-person)
arzu etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
arzu etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
arzu etmeyecekler (future indicative plural third-person)
arzu etmemişim (first-person inferential perfective singular)
arzu etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
arzu etmemiş (inferential perfective singular third-person)
arzu etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
arzu etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
arzu etmemişler (inferential perfective plural third-person)
arzu etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
arzu etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
arzu etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
arzu etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
arzu etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
arzu etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
arzu etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
arzu etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
arzu etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
arzu etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
arzu etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
arzu etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
arzu etmesem (conditional first-person singular)
arzu etmesen (conditional second-person singular)
arzu etmese (conditional singular third-person)
arzu etmesek (conditional first-person plural)
arzu etmeseniz (conditional plural second-person)
arzu etmeseler (conditional plural third-person)
arzu etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
arzu etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
arzu etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
arzu etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
arzu etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
arzu etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
arzu etmeyeyim (first-person optative singular)
arzu etmeyesin (optative second-person singular)
arzu etmeye (optative singular third-person)
arzu etmeyelim (first-person optative plural)
arzu etmeyesiniz (optative plural second-person)
arzu etmeyeler (optative plural third-person)
arzu etmemekteyim (first-person progressive singular)
arzu etmemektesin (progressive second-person singular)
arzu etmemekte (progressive singular third-person)
arzu etmemekteyiz (first-person plural progressive)
arzu etmemektesiniz (plural progressive second-person)
arzu etmemekteler (plural progressive third-person)
arzu etmemeliyim (first-person necessitative singular)
arzu etmemelisin (necessitative second-person singular)
arzu etmemeli (necessitative singular third-person)
arzu etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
arzu etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
arzu etmemeliler (necessitative plural third-person)
arzu etme (imperative second-person singular)
arzu etmesin (imperative singular third-person)
arzu etmeyin (imperative plural second-person)
or arzu etmeyiniz (imperative plural second-person)
arzu etmesinler (imperative plural third-person)
arzu etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
arzu etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
arzu etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
arzu etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
arzu etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
arzu etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
arzu etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
arzu etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
arzu etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
arzu etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
arzu etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
arzu etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
arzu etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
arzu etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
arzu etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
arzu etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
arzu etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
arzu etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
arzu etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
arzu etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
arzu etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
arzu etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
arzu etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
arzu etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
arzu etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
arzu etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
arzu etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
arzu etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
arzu etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
arzu etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
arzu etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
arzu etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
arzu etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
arzu etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
arzu etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
arzu etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
arzu etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
arzu etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
arzu etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
arzu etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
arzu etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
arzu etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
arzu etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
arzu etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
arzu etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
arzu etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
arzu etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
arzu etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
arzu etmesem mi? (conditional first-person singular)
arzu etmesen mi? (conditional second-person singular)
arzu etmese mi? (conditional singular third-person)
arzu etmesek mi? (conditional first-person plural)
arzu etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
arzu etmeseler mi? (conditional plural third-person)
arzu etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
arzu etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
arzu etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
arzu etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
arzu etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
arzu etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
arzu etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
arzu etmemekte misin? (progressive second-person singular)
arzu etmemekte mi? (progressive singular third-person)
arzu etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
arzu etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
arzu etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
arzu etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
arzu etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
arzu etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
arzu etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
arzu etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
arzu etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

arzu (“desire”) + etmek (“to make”). Cognate with Azerbaijani arzu etmək.


yemin etmek

yemin etmek (third-person singular simple present yemin eder)

yemin eder (present singular third-person)
yemin etmek (infinitive)
yemin eden (imperfective impersonal participle)
yemin etmiş (impersonal participle perfective)
yemin edecek (impersonal participle prospective)
yemin ettiğim (non-prospective participle personal)
yemin ettiğin (non-prospective participle personal)
yemin ettiği (non-prospective participle personal)
yemin ettiğimiz (non-prospective participle personal)
yemin ettiğiniz (non-prospective participle personal)
yemin ettikleri (non-prospective participle personal)
yemin edeceğim (participle personal prospective)
yemin edeceğin (participle personal prospective)
yemin edeceği (participle personal prospective)
yemin edeceğimiz (participle personal prospective)
yemin edeceğiniz (participle personal prospective)
yemin edecekleri (participle personal prospective)
yemin etme (noun-from-verb)
yemin ediş (adverbial)
yemin ederim (aorist first-person indicative present singular)
yemin edersin (aorist indicative present second-person singular)
yemin eder (aorist indicative present singular third-person)
yemin ederiz (aorist first-person indicative plural present)
yemin edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
yemin ederler (aorist indicative plural present third-person)
yemin ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yemin ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yemin ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
yemin ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yemin ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yemin ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yemin ettim (first-person indicative past perfective singular)
yemin ettin (indicative past perfective second-person singular)
yemin etti (indicative past perfective singular third-person)
yemin ettik (first-person indicative past perfective plural)
yemin ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
yemin ettiler (indicative past perfective plural third-person)
yemin ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yemin ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yemin ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yemin ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yemin ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yemin ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yemin ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yemin edeceğim (first-person future indicative singular)
yemin edeceksin (future indicative second-person singular)
yemin edecek (future indicative singular third-person)
yemin edeceğiz (first-person future indicative plural)
yemin edeceksiniz (future indicative plural second-person)
yemin edecekler (future indicative plural third-person)
yemin etmişim (first-person inferential perfective singular)
yemin etmişsin (inferential perfective second-person singular)
yemin etmiş (inferential perfective singular third-person)
yemin etmişiz (first-person inferential perfective plural)
yemin etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yemin etmişler (inferential perfective plural third-person)
yemin edermişim (aorist first-person inferential singular)
yemin edermişsin (aorist inferential second-person singular)
yemin edermiş (aorist inferential singular third-person)
yemin edermişiz (aorist first-person inferential plural)
yemin edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yemin ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or yemin edermişlar (aorist inferential plural third-person)
yemin ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yemin ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yemin ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yemin ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yemin ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yemin ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yemin etsem (conditional first-person singular)
yemin etsen (conditional second-person singular)
yemin etse (conditional singular third-person)
yemin etsek (conditional first-person plural)
yemin etseniz (conditional plural second-person)
yemin etseler (conditional plural third-person)
yemin etseydim (conditional first-person perfective singular)
yemin etseydin (conditional perfective second-person singular)
yemin etseydi (conditional perfective singular third-person)
yemin etseydik (conditional first-person perfective plural)
yemin etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yemin etseydiler (conditional perfective plural third-person)
yemin edeyim (first-person optative singular)
yemin edesin (optative second-person singular)
yemin ede (optative singular third-person)
yemin edelim (first-person optative plural)
yemin edesiniz (optative plural second-person)
yemin edeler (optative plural third-person)
yemin etmekteyim (first-person progressive singular)
yemin etmektesin (progressive second-person singular)
yemin etmekte (progressive singular third-person)
yemin etmekteyiz (first-person plural progressive)
yemin etmektesiniz (plural progressive second-person)
yemin etmekteler (plural progressive third-person)
yemin etmeliyim (first-person necessitative singular)
yemin etmelisin (necessitative second-person singular)
yemin etmeli (necessitative singular third-person)
yemin etmeliyiz (first-person necessitative plural)
yemin etmelisiniz (necessitative plural second-person)
yemin etmeliler (necessitative plural third-person)
yemin et (imperative second-person singular)
yemin etsin (imperative singular third-person)
yemin edin (imperative plural second-person)
or yemin ediniz (imperative plural second-person)
yemin etsinler (imperative plural third-person)
yemin eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yemin eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
yemin eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
yemin eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yemin eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yemin ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yemin ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yemin ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yemin ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yemin ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yemin ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yemin ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yemin ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yemin ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yemin etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
yemin ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yemin ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yemin ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yemin ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yemin ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yemin ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yemin ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yemin ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yemin ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yemin edecek miyim? (first-person future indicative singular)
yemin edecek misin? (future indicative second-person singular)
yemin edecek mi? (future indicative singular third-person)
yemin edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yemin edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yemin edecekler mi? (future indicative plural third-person)
yemin etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yemin etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yemin etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yemin etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yemin etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yemin etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yemin eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yemin eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yemin eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yemin eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yemin eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yemin ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yemin ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yemin ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yemin ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yemin ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yemin ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yemin ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yemin etsem mi? (conditional first-person singular)
yemin etsen mi? (conditional second-person singular)
yemin etse mi? (conditional singular third-person)
yemin etsek mi? (conditional first-person plural)
yemin etseniz mi? (conditional plural second-person)
yemin etseler mi? (conditional plural third-person)
yemin etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
yemin etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
yemin etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
yemin etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
yemin etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yemin etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yemin etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
yemin etmekte misin? (progressive second-person singular)
yemin etmekte mi? (progressive singular third-person)
yemin etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
yemin etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
yemin etmekteler mi? (plural progressive third-person)
yemin etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
yemin etmeli misin? (necessitative second-person singular)
yemin etmeli mi? (necessitative singular third-person)
yemin etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yemin etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yemin etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
yemin etmemek (infinitive negative)
yemin etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
yemin etmemiş (impersonal negative participle perfective)
yemin etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
yemin etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
yemin etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
yemin etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
yemin etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
yemin etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
yemin etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
yemin etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
yemin etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
yemin etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
yemin etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
yemin etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
yemin etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
yemin etmeme (negative noun-from-verb)
yemin etmeyiş (adverbial negative)
yemin etmem (aorist first-person indicative present singular)
yemin etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
yemin etmez (aorist indicative present singular third-person)
yemin etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
yemin etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
yemin etmezler (aorist indicative plural present third-person)
yemin etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yemin etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yemin etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
yemin etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yemin etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yemin etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yemin etmedim (first-person indicative past perfective singular)
yemin etmedin (indicative past perfective second-person singular)
yemin etmedi (indicative past perfective singular third-person)
yemin etmedik (first-person indicative past perfective plural)
yemin etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
yemin etmediler (indicative past perfective plural third-person)
yemin etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yemin etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yemin etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yemin etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yemin etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yemin etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yemin etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
yemin etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
yemin etmeyecek (future indicative singular third-person)
yemin etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
yemin etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
yemin etmeyecekler (future indicative plural third-person)
yemin etmemişim (first-person inferential perfective singular)
yemin etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
yemin etmemiş (inferential perfective singular third-person)
yemin etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
yemin etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yemin etmemişler (inferential perfective plural third-person)
yemin etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
yemin etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
yemin etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
yemin etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
yemin etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yemin etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
yemin etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yemin etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yemin etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yemin etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yemin etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yemin etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yemin etmesem (conditional first-person singular)
yemin etmesen (conditional second-person singular)
yemin etmese (conditional singular third-person)
yemin etmesek (conditional first-person plural)
yemin etmeseniz (conditional plural second-person)
yemin etmeseler (conditional plural third-person)
yemin etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
yemin etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
yemin etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
yemin etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
yemin etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yemin etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
yemin etmeyeyim (first-person optative singular)
yemin etmeyesin (optative second-person singular)
yemin etmeye (optative singular third-person)
yemin etmeyelim (first-person optative plural)
yemin etmeyesiniz (optative plural second-person)
yemin etmeyeler (optative plural third-person)
yemin etmemekteyim (first-person progressive singular)
yemin etmemektesin (progressive second-person singular)
yemin etmemekte (progressive singular third-person)
yemin etmemekteyiz (first-person plural progressive)
yemin etmemektesiniz (plural progressive second-person)
yemin etmemekteler (plural progressive third-person)
yemin etmemeliyim (first-person necessitative singular)
yemin etmemelisin (necessitative second-person singular)
yemin etmemeli (necessitative singular third-person)
yemin etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
yemin etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
yemin etmemeliler (necessitative plural third-person)
yemin etme (imperative second-person singular)
yemin etmesin (imperative singular third-person)
yemin etmeyin (imperative plural second-person)
or yemin etmeyiniz (imperative plural second-person)
yemin etmesinler (imperative plural third-person)
yemin etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yemin etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
yemin etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
yemin etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yemin etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yemin etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yemin etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yemin etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yemin etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yemin etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yemin etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yemin etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yemin etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yemin etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yemin etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
yemin etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yemin etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yemin etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yemin etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yemin etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yemin etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yemin etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yemin etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yemin etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yemin etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
yemin etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
yemin etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
yemin etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yemin etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yemin etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
yemin etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yemin etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yemin etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yemin etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yemin etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yemin etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yemin etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yemin etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yemin etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
yemin etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yemin etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yemin etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yemin etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yemin etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yemin etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yemin etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yemin etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yemin etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yemin etmesem mi? (conditional first-person singular)
yemin etmesen mi? (conditional second-person singular)
yemin etmese mi? (conditional singular third-person)
yemin etmesek mi? (conditional first-person plural)
yemin etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
yemin etmeseler mi? (conditional plural third-person)
yemin etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
yemin etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
yemin etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
yemin etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
yemin etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yemin etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yemin etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
yemin etmemekte misin? (progressive second-person singular)
yemin etmemekte mi? (progressive singular third-person)
yemin etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
yemin etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
yemin etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
yemin etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
yemin etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
yemin etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
yemin etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yemin etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yemin etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

yemin ediyorlardı (or yemin ediyordular)


arzulamak

arzulamak (infinitive)
arzulayan (imperfective impersonal participle)
arzulamış (impersonal participle perfective)
arzulayacak (impersonal participle prospective)
arzuladığım (non-prospective participle personal)
arzuladığın (non-prospective participle personal)
arzuladığı (non-prospective participle personal)
arzuladığımız (non-prospective participle personal)
arzuladığınız (non-prospective participle personal)
arzuladıkları (non-prospective participle personal)
arzulayacağım (participle personal prospective)
arzulayacağın (participle personal prospective)
arzulayacağı (participle personal prospective)
arzulayacağımız (participle personal prospective)
arzulayacağınız (participle personal prospective)
arzulayacakları (participle personal prospective)
arzulama (noun-from-verb)
arzulayış (adverbial)
arzularım (aorist first-person indicative present singular)
arzularsın (aorist indicative present second-person singular)
arzular (aorist indicative present singular third-person)
arzularız (aorist first-person indicative plural present)
arzularsınız (aorist indicative plural present second-person)
arzularlar (aorist indicative plural present third-person)
arzuluyorum (first-person imperfective indicative present singular)
arzuluyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
arzuluyor (imperfective indicative present singular third-person)
arzuluyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
arzuluyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
arzuluyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
arzuladım (first-person indicative past perfective singular)
arzuladın (indicative past perfective second-person singular)
arzuladı (indicative past perfective singular third-person)
arzuladık (first-person indicative past perfective plural)
arzuladınız (indicative past perfective plural second-person)
arzuladılar (indicative past perfective plural third-person)
arzuluyordum (first-person imperfective indicative past singular)
arzuluyordun (imperfective indicative past second-person singular)
arzuluyordu (imperfective indicative past singular third-person)
arzuluyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
arzuluyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
arzuluyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
arzulayacağım (first-person future indicative singular)
arzulayacaksın (future indicative second-person singular)
arzulayacak (future indicative singular third-person)
arzulayacağız (first-person future indicative plural)
arzulayacaksınız (future indicative plural second-person)
arzulayacaklar (future indicative plural third-person)
arzulamışım (first-person inferential perfective singular)
arzulamışsın (inferential perfective second-person singular)
arzulamış (inferential perfective singular third-person)
arzulamışız (first-person inferential perfective plural)
arzulamışsınız (inferential perfective plural second-person)
arzulamışlar (inferential perfective plural third-person)
arzularmışım (aorist first-person inferential singular)
arzularmışsın (aorist inferential second-person singular)
arzularmış (aorist inferential singular third-person)
arzularmışız (aorist first-person inferential plural)
arzularmışsınız (aorist inferential plural second-person)
arzularmışlar (aorist inferential plural third-person)
arzuluyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
arzuluyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
arzuluyormuş (imperfective inferential singular third-person)
arzuluyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
arzuluyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
arzuluyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
arzulasam (conditional first-person singular)
arzulasan (conditional second-person singular)
arzulasa (conditional singular third-person)
arzulasak (conditional first-person plural)
arzulasanız (conditional plural second-person)
arzulasalar (conditional plural third-person)
arzulasaydım (conditional first-person perfective singular)
arzulasaydın (conditional perfective second-person singular)
arzulasaydı (conditional perfective singular third-person)
arzulasaydık (conditional first-person perfective plural)
arzulasaydınız (conditional perfective plural second-person)
arzulasaydılar (conditional perfective plural third-person)
arzulayayım (first-person optative singular)
arzulayasın (optative second-person singular)
arzulaya (optative singular third-person)
arzulayalım (first-person optative plural)
arzulayasınız (optative plural second-person)
arzulayalar (optative plural third-person)
arzulamaktayım (first-person progressive singular)
arzulamaktasın (progressive second-person singular)
arzulamakta (progressive singular third-person)
arzulamaktayız (first-person plural progressive)
arzulamaktasınız (plural progressive second-person)
arzulamaktalar (plural progressive third-person)
arzulamalıyım (first-person necessitative singular)
arzulamalısın (necessitative second-person singular)
arzulamalı (necessitative singular third-person)
arzulamalıyız (first-person necessitative plural)
arzulamalısınız (necessitative plural second-person)
arzulamalılar (necessitative plural third-person)
arzula (imperative second-person singular)
arzulasın (imperative singular third-person)
arzulayın (imperative plural second-person)
arzulasınlar (imperative plural third-person)
arzular mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
arzular mısın? (aorist indicative present second-person singular)
arzular mı? (aorist indicative present singular third-person)
arzular mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
arzular mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
arzularlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
arzuluyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
arzuluyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
arzuluyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
arzuluyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
arzuluyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
arzuluyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
arzuladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
arzuladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
arzuladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
arzuladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
arzuladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
arzuladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
arzuluyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
arzuluyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
arzuluyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
arzuluyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
arzuluyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
arzuluyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
arzulayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
arzulayacak mısın? (future indicative second-person singular)
arzulayacak mı? (future indicative singular third-person)
arzulayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
arzulayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
arzulayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
arzulamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
arzulamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
arzulamış mı? (inferential perfective singular third-person)
arzulamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
arzulamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
arzulamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
arzular mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
arzular mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
arzular mıymış? (aorist inferential singular third-person)
arzular mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
arzular mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
arzularlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
arzuluyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
arzuluyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
arzuluyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
arzuluyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
arzuluyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
arzuluyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
arzulasam mı? (conditional first-person singular)
arzulasan mı? (conditional second-person singular)
arzulasa mı? (conditional singular third-person)
arzulasak mı? (conditional first-person plural)
arzulasanız mı? (conditional plural second-person)
arzulasalar mı? (conditional plural third-person)
arzulasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
arzulasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
arzulasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
arzulasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
arzulasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
arzulasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
arzulamakta mıyım? (first-person progressive singular)
arzulamakta mısın? (progressive second-person singular)
arzulamakta mı? (progressive singular third-person)
arzulamakta mıyız? (first-person plural progressive)
arzulamakta mısınız? (plural progressive second-person)
arzulamaktalar mı? (plural progressive third-person)
arzulamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
arzulamalı mısın? (necessitative second-person singular)
arzulamalı mı? (necessitative singular third-person)
arzulamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
arzulamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
arzulamalılar mı? (necessitative plural third-person)
arzulamamak (infinitive negative)
arzulamayan (imperfective impersonal negative participle)
arzulamamış (impersonal negative participle perfective)
arzulamayacak (impersonal negative participle prospective)
arzulamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
arzulamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
arzulamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
arzulamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
arzulamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
arzulamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
arzulamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
arzulamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
arzulamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
arzulamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
arzulamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
arzulamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
arzulamama (negative noun-from-verb)
arzulamayış (adverbial negative)
arzulamam (aorist first-person indicative present singular)
arzulamazsın (aorist indicative present second-person singular)
arzulamaz (aorist indicative present singular third-person)
arzulamayız (aorist first-person indicative plural present)
arzulamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
arzulamazlar (aorist indicative plural present third-person)
arzulamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
arzulamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
arzulamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
arzulamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
arzulamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
arzulamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
arzulamadım (first-person indicative past perfective singular)
arzulamadın (indicative past perfective second-person singular)
arzulamadı (indicative past perfective singular third-person)
arzulamadık (first-person indicative past perfective plural)
arzulamadınız (indicative past perfective plural second-person)
arzulamadılar (indicative past perfective plural third-person)
arzulamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
arzulamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
arzulamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
arzulamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
arzulamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
arzulamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
arzulamayacağım (first-person future indicative singular)
arzulamayacaksın (future indicative second-person singular)
arzulamayacak (future indicative singular third-person)
arzulamayacağız (first-person future indicative plural)
arzulamayacaksınız (future indicative plural second-person)
arzulamayacaklar (future indicative plural third-person)
arzulamamışım (first-person inferential perfective singular)
arzulamamışsın (inferential perfective second-person singular)
arzulamamış (inferential perfective singular third-person)
arzulamamışız (first-person inferential perfective plural)
arzulamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
arzulamamışlar (inferential perfective plural third-person)
arzulamazmışım (aorist first-person inferential singular)
arzulamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
arzulamazmış (aorist inferential singular third-person)
arzulamazmışız (aorist first-person inferential plural)
arzulamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
arzulamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
arzulamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
arzulamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
arzulamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
arzulamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
arzulamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
arzulamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
arzulamasam (conditional first-person singular)
arzulamasan (conditional second-person singular)
arzulamasa (conditional singular third-person)
arzulamasak (conditional first-person plural)
arzulamasanız (conditional plural second-person)
arzulamasalar (conditional plural third-person)
arzulamasaydım (conditional first-person perfective singular)
arzulamasaydın (conditional perfective second-person singular)
arzulamasaydı (conditional perfective singular third-person)
arzulamasaydık (conditional first-person perfective plural)
arzulamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
arzulamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
arzulamayayım (first-person optative singular)
arzulamayasın (optative second-person singular)
arzulamaya (optative singular third-person)
arzulamayalım (first-person optative plural)
arzulamayasınız (optative plural second-person)
arzulamayalar (optative plural third-person)
arzulamamaktayım (first-person progressive singular)
arzulamamaktasın (progressive second-person singular)
arzulamamakta (progressive singular third-person)
arzulamamaktayız (first-person plural progressive)
arzulamamaktasınız (plural progressive second-person)
arzulamamaktalar (plural progressive third-person)
arzulamamalıyım (first-person necessitative singular)
arzulamamalısın (necessitative second-person singular)
arzulamamalı (necessitative singular third-person)
arzulamamalıyız (first-person necessitative plural)
arzulamamalısınız (necessitative plural second-person)
arzulamamalılar (necessitative plural third-person)
arzulama (imperative second-person singular)
arzulamasın (imperative singular third-person)
arzulamayın (imperative plural second-person)
arzulamasınlar (imperative plural third-person)
arzulamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
arzulamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
arzulamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
arzulamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
arzulamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
arzulamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
arzulamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
arzulamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
arzulamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
arzulamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
arzulamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
arzulamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
arzulamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
arzulamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
arzulamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
arzulamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
arzulamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
arzulamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
arzulamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
arzulamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
arzulamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
arzulamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
arzulamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
arzulamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
arzulamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
arzulamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
arzulamayacak mı? (future indicative singular third-person)
arzulamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
arzulamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
arzulamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
arzulamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
arzulamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
arzulamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
arzulamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
arzulamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
arzulamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
arzulamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
arzulamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
arzulamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
arzulamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
arzulamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
arzulamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
arzulamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
arzulamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
arzulamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
arzulamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
arzulamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
arzulamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
arzulamasam mı? (conditional first-person singular)
arzulamasan mı? (conditional second-person singular)
arzulamasa mı? (conditional singular third-person)
arzulamasak mı? (conditional first-person plural)
arzulamasanız mı? (conditional plural second-person)
arzulamasalar mı? (conditional plural third-person)
arzulamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
arzulamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
arzulamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
arzulamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
arzulamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
arzulamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
arzulamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
arzulamamakta mısın? (progressive second-person singular)
arzulamamakta mı? (progressive singular third-person)
arzulamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
arzulamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
arzulamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
arzulamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
arzulamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
arzulamamalı mı? (necessitative singular third-person)
arzulamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
arzulamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
arzulamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From arzu + -la + -mak. Cognate with Azerbaijani arzulamaq.


yapıcam

(informal) Spoken variant of yapacağım, first-person singular future of yapmak


yapıyom

(informal, dialectal, İzmir) Spoken variant of yapıyorum, first-person singular present of yapmak


yanılmak

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

yanılmak (infinitive)
yanılan (imperfective impersonal participle)
yanılmış (impersonal participle perfective)
yanılacak (impersonal participle prospective)
yanıldığım (non-prospective participle personal)
yanıldığın (non-prospective participle personal)
yanıldığı (non-prospective participle personal)
yanıldığımız (non-prospective participle personal)
yanıldığınız (non-prospective participle personal)
yanıldıkları (non-prospective participle personal)
yanılacağım (participle personal prospective)
yanılacağın (participle personal prospective)
yanılacağı (participle personal prospective)
yanılacağımız (participle personal prospective)
yanılacağınız (participle personal prospective)
yanılacakları (participle personal prospective)
yanılma (noun-from-verb)
yanılış (adverbial)
yanılırım (aorist first-person indicative present singular)
yanılırsın (aorist indicative present second-person singular)
yanılır (aorist indicative present singular third-person)
yanılırız (aorist first-person indicative plural present)
yanılırsınız (aorist indicative plural present second-person)
yanılırlar (aorist indicative plural present third-person)
yanılıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yanılıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yanılıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yanılıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yanılıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yanılıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yanıldım (first-person indicative past perfective singular)
yanıldın (indicative past perfective second-person singular)
yanıldı (indicative past perfective singular third-person)
yanıldık (first-person indicative past perfective plural)
yanıldınız (indicative past perfective plural second-person)
yanıldılar (indicative past perfective plural third-person)
yanılıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yanılıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yanılıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yanılıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yanılıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yanılıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yanılıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yanılacağım (first-person future indicative singular)
yanılacaksın (future indicative second-person singular)
yanılacak (future indicative singular third-person)
yanılacağız (first-person future indicative plural)
yanılacaksınız (future indicative plural second-person)
yanılacaklar (future indicative plural third-person)
yanılmışım (first-person inferential perfective singular)
yanılmışsın (inferential perfective second-person singular)
yanılmış (inferential perfective singular third-person)
yanılmışız (first-person inferential perfective plural)
yanılmışsınız (inferential perfective plural second-person)
yanılmışlar (inferential perfective plural third-person)
yanılırmışım (aorist first-person inferential singular)
yanılırmışsın (aorist inferential second-person singular)
yanılırmış (aorist inferential singular third-person)
yanılırmışız (aorist first-person inferential plural)
yanılırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yanılırlarmış (or yanılırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
yanılıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yanılıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yanılıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yanılıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yanılıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yanılıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yanılsam (conditional first-person singular)
yanılsan (conditional second-person singular)
yanılsa (conditional singular third-person)
yanılsak (conditional first-person plural)
yanılsanız (conditional plural second-person)
yanılsalar (conditional plural third-person)
yanılsaydım (conditional first-person perfective singular)
yanılsaydın (conditional perfective second-person singular)
yanılsaydı (conditional perfective singular third-person)
yanılsaydık (conditional first-person perfective plural)
yanılsaydınız (conditional perfective plural second-person)
yanılsaydılar (conditional perfective plural third-person)
yanılayım (first-person optative singular)
yanılasın (optative second-person singular)
yanıla (optative singular third-person)
yanılalım (first-person optative plural)
yanılasınız (optative plural second-person)
yanılalar (optative plural third-person)
yanılmaktayım (first-person progressive singular)
yanılmaktasın (progressive second-person singular)
yanılmakta (progressive singular third-person)
yanılmaktayız (first-person plural progressive)
yanılmaktasınız (plural progressive second-person)
yanılmaktalar (plural progressive third-person)
yanılmalıyım (first-person necessitative singular)
yanılmalısın (necessitative second-person singular)
yanılmalı (necessitative singular third-person)
yanılmalıyız (first-person necessitative plural)
yanılmalısınız (necessitative plural second-person)
yanılmalılar (necessitative plural third-person)
yanıl (imperative second-person singular)
yanılsın (imperative singular third-person)
yanılın (imperative plural second-person)
yanılsınlar (imperative plural third-person)
yanılır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yanılır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yanılır mı? (aorist indicative present singular third-person)
yanılır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yanılır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yanılırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yanılıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yanılıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yanılıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yanılıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yanılıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yanılıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yanıldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yanıldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yanıldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yanıldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yanıldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yanıldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yanılıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yanılıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yanılıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yanılıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yanılıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yanılıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yanılacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yanılacak mısın? (future indicative second-person singular)
yanılacak mı? (future indicative singular third-person)
yanılacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yanılacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yanılacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yanılmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yanılmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yanılmış mı? (inferential perfective singular third-person)
yanılmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yanılmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yanılmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yanılır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yanılır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yanılır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yanılır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yanılır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yanılırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yanılıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yanılıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yanılıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yanılıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yanılıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yanılıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yanılsam mı? (conditional first-person singular)
yanılsan mı? (conditional second-person singular)
yanılsa mı? (conditional singular third-person)
yanılsak mı? (conditional first-person plural)
yanılsanız mı? (conditional plural second-person)
yanılsalar mı? (conditional plural third-person)
yanılsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yanılsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yanılsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yanılsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yanılsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yanılsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yanılmakta mıyım? (first-person progressive singular)
yanılmakta mısın? (progressive second-person singular)
yanılmakta mı? (progressive singular third-person)
yanılmakta mıyız? (first-person plural progressive)
yanılmakta mısınız? (plural progressive second-person)
yanılmaktalar mı? (plural progressive third-person)
yanılmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yanılmalı mısın? (necessitative second-person singular)
yanılmalı mı? (necessitative singular third-person)
yanılmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yanılmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yanılmalılar mı? (necessitative plural third-person)
yanılmamak (infinitive negative)
yanılmayan (imperfective impersonal negative participle)
yanılmamış (impersonal negative participle perfective)
yanılmayacak (impersonal negative participle prospective)
yanılmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
yanılmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
yanılmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
yanılmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
yanılmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
yanılmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
yanılmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
yanılmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
yanılmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
yanılmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
yanılmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
yanılmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
yanılmama (negative noun-from-verb)
yanılmayış (adverbial negative)
yanılmam (aorist first-person indicative present singular)
yanılmazsın (aorist indicative present second-person singular)
yanılmaz (aorist indicative present singular third-person)
yanılmayız (aorist first-person indicative plural present)
yanılmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
yanılmazlar (aorist indicative plural present third-person)
yanılmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yanılmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yanılmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yanılmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yanılmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yanılmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yanılmadım (first-person indicative past perfective singular)
yanılmadın (indicative past perfective second-person singular)
yanılmadı (indicative past perfective singular third-person)
yanılmadık (first-person indicative past perfective plural)
yanılmadınız (indicative past perfective plural second-person)
yanılmadılar (indicative past perfective plural third-person)
yanılmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yanılmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yanılmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yanılmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yanılmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yanılmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yanılmayacağım (first-person future indicative singular)
yanılmayacaksın (future indicative second-person singular)
yanılmayacak (future indicative singular third-person)
yanılmayacağız (first-person future indicative plural)
yanılmayacaksınız (future indicative plural second-person)
yanılmayacaklar (future indicative plural third-person)
yanılmamışım (first-person inferential perfective singular)
yanılmamışsın (inferential perfective second-person singular)
yanılmamış (inferential perfective singular third-person)
yanılmamışız (first-person inferential perfective plural)
yanılmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yanılmamışlar (inferential perfective plural third-person)
yanılmazmışım (aorist first-person inferential singular)
yanılmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
yanılmazmış (aorist inferential singular third-person)
yanılmazmışız (aorist first-person inferential plural)
yanılmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yanılmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
yanılmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yanılmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yanılmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yanılmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yanılmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yanılmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yanılmasam (conditional first-person singular)
yanılmasan (conditional second-person singular)
yanılmasa (conditional singular third-person)
yanılmasak (conditional first-person plural)
yanılmasanız (conditional plural second-person)
yanılmasalar (conditional plural third-person)
yanılmasaydım (conditional first-person perfective singular)
yanılmasaydın (conditional perfective second-person singular)
yanılmasaydı (conditional perfective singular third-person)
yanılmasaydık (conditional first-person perfective plural)
yanılmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yanılmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yanılmayayım (first-person optative singular)
yanılmayasın (optative second-person singular)
yanılmaya (optative singular third-person)
yanılmayalım (first-person optative plural)
yanılmayasınız (optative plural second-person)
yanılmayalar (optative plural third-person)
yanılmamaktayım (first-person progressive singular)
yanılmamaktasın (progressive second-person singular)
yanılmamakta (progressive singular third-person)
yanılmamaktayız (first-person plural progressive)
yanılmamaktasınız (plural progressive second-person)
yanılmamaktalar (plural progressive third-person)
yanılmamalıyım (first-person necessitative singular)
yanılmamalısın (necessitative second-person singular)
yanılmamalı (necessitative singular third-person)
yanılmamalıyız (first-person necessitative plural)
yanılmamalısınız (necessitative plural second-person)
yanılmamalılar (necessitative plural third-person)
yanılma (imperative second-person singular)
yanılmasın (imperative singular third-person)
yanılmayın (imperative plural second-person)
yanılmasınlar (imperative plural third-person)
yanılmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yanılmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yanılmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
yanılmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yanılmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yanılmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yanılmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yanılmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yanılmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yanılmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yanılmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yanılmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yanılmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yanılmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yanılmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yanılmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yanılmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yanılmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yanılmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yanılmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yanılmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yanılmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yanılmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yanılmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yanılmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yanılmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yanılmayacak mı? (future indicative singular third-person)
yanılmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yanılmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yanılmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yanılmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yanılmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yanılmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yanılmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yanılmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yanılmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yanılmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yanılmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yanılmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yanılmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yanılmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yanılmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yanılmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yanılmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yanılmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yanılmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yanılmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yanılmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yanılmasam mı? (conditional first-person singular)
yanılmasan mı? (conditional second-person singular)
yanılmasa mı? (conditional singular third-person)
yanılmasak mı? (conditional first-person plural)
yanılmasanız mı? (conditional plural second-person)
yanılmasalar mı? (conditional plural third-person)
yanılmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yanılmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yanılmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yanılmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yanılmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yanılmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yanılmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yanılmamakta mısın? (progressive second-person singular)
yanılmamakta mı? (progressive singular third-person)
yanılmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yanılmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yanılmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yanılmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yanılmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yanılmamalı mı? (necessitative singular third-person)
yanılmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yanılmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yanılmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish یاڭلمق, from Proto-Turkic *yaŋïl-. Cognate with Azerbaijani yanılmaq. Doublet of yamulmak.


dikkat etmek

head

dikkat etmek (third-person singular simple present dikkat eder)

dikkat eder (present singular third-person)


incelemek

incelemek (third-person singular simple present inceler)

Coined during the language reforms from ince + -le + -mek.


uygulanmak

uygulanmak (third-person singular simple present uygulanır)

uygulanır (present singular third-person)

passive of uygulamak: to be implemented, to enforce


yayımlanmak

yayımlanmak (third-person singular simple present yayımlanır)

yayımlanır (present singular third-person)


bozulmak

bozulmak (third-person singular simple present bozulur)

Son zamanlarda sıhhati çok bozulmuştu.
Lately her health had deteriorated a great deal.

1934 July 5, “Madam Küri öldü [Madam Curie dead]”, in Hakimiyeti Milliye, page 5:


düşünülmek

düşünülmek (third-person singular simple present düşünülür)

düşünülür (present singular third-person)

From Ottoman Turkish دوشنلمك, دوشونلمك (düşünülmek).


ilerlemek

ilerlemek (third-person singular simple present ilerler)

From Ottoman Turkish ایلرولمك (ilerilemek, ilerlemek). From the same root as ileri.

inh

to advance, to move forward, to progress


ifade etmek

head

ifade etmek (third-person singular simple present ifade eder)

ifade eder (present singular third-person)


çıkarılmak

çıkarılmak (third-person singular simple present çıkarılır)

çıkarılır (present singular third-person)

From Ottoman Turkish چیقارلمق (çıkarılmak). See çıkmak.

1934 September 14, advertisement on page 6 of Hakimiyeti Milliye

(please add an English translation of this quotation)

Halil Naci Kâğıtçılık ve Matbaacılık. Her nevi plân ve resimlerin kopyaları süratle çıkarılır.


takılmak

takılmak (third-person singular simple present takılır)

Yürürken Ahmet'in ayağı bir dala takıldı

As he was walking, Ahmet stumbled over a branch

Üçüncü soruda takıldım, yardım etsene.

I'm stuck on the third question, can you help me?

(intransitive) to be stuck on somewhere [with locative]

Sakin ol, sadece seninle takılıyorum.

Yarın Eylül'le takılacağız.
Tomorrow we will hang out with Eylül.


bağlanmak

bağlanmak (third-person singular simple present bağlanır)

bağlanır (present singular third-person)

From Ottoman Turkish باغلانمق (bağlanmak). Passive verb form of bağ (“connection”).

radyoya, yayına, programa etc. bağlanma

to listen in (to a broadcast); to tune in


yayın

second-person plural imperative of yaymak


bakış

second-person singular imperative of bakışmak (to look at one another)