düzelmek

head

düzelmek (third-person singular simple present düzelir)

düzelir (present singular third-person)
düzelmek (infinitive)
düzelen (imperfective impersonal participle)
düzelmiş (impersonal participle perfective)
düzelecek (impersonal participle prospective)
düzeldiğim (non-prospective participle personal)
düzeldiğin (non-prospective participle personal)
düzeldiği (non-prospective participle personal)
düzeldiğimiz (non-prospective participle personal)
düzeldiğiniz (non-prospective participle personal)
düzeldikleri (non-prospective participle personal)
düzeleceğim (participle personal prospective)
düzeleceğin (participle personal prospective)
düzeleceği (participle personal prospective)
düzeleceğimiz (participle personal prospective)
düzeleceğiniz (participle personal prospective)
düzelecekleri (participle personal prospective)
düzelme (noun-from-verb)
düzeliş (adverbial)
düzelirim (aorist first-person indicative present singular)
düzelirsin (aorist indicative present second-person singular)
düzelir (aorist indicative present singular third-person)
düzeliriz (aorist first-person indicative plural present)
düzelirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
düzelirler (aorist indicative plural present third-person)
düzeliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düzeliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düzeliyor (imperfective indicative present singular third-person)
düzeliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düzeliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düzeliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düzeldim (first-person indicative past perfective singular)
düzeldin (indicative past perfective second-person singular)
düzeldi (indicative past perfective singular third-person)
düzeldik (first-person indicative past perfective plural)
düzeldiniz (indicative past perfective plural second-person)
düzeldiler (indicative past perfective plural third-person)
düzeliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düzeliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düzeliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düzeliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düzeliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düzeliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or düzeliyordular (imperfective indicative past plural third-person)
düzeleceğim (first-person future indicative singular)
düzeleceksin (future indicative second-person singular)
düzelecek (future indicative singular third-person)
düzeleceğiz (first-person future indicative plural)
düzeleceksiniz (future indicative plural second-person)
düzelecekler (future indicative plural third-person)
düzelmişim (first-person inferential perfective singular)
düzelmişsin (inferential perfective second-person singular)
düzelmiş (inferential perfective singular third-person)
düzelmişiz (first-person inferential perfective plural)
düzelmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
düzelmişler (inferential perfective plural third-person)
düzelirmişim (aorist first-person inferential singular)
düzelirmişsin (aorist inferential second-person singular)
düzelirmiş (aorist inferential singular third-person)
düzelirmişiz (aorist first-person inferential plural)
düzelirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
düzelirlermiş (or düzelirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
düzeliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düzeliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düzeliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düzeliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düzeliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düzeliyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
düzelsem (conditional first-person singular)
düzelsen (conditional second-person singular)
düzelse (conditional singular third-person)
düzelsek (conditional first-person plural)
düzelseniz (conditional plural second-person)
düzelseler (conditional plural third-person)
düzelseydim (conditional first-person perfective singular)
düzelseydin (conditional perfective second-person singular)
düzelseydi (conditional perfective singular third-person)
düzelseydik (conditional first-person perfective plural)
düzelseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düzelseydiler (conditional perfective plural third-person)
düzeleyim (first-person optative singular)
düzelesin (optative second-person singular)
düzele (optative singular third-person)
düzelelim (first-person optative plural)
düzelesiniz (optative plural second-person)
düzeleler (optative plural third-person)
düzelmekteyim (first-person progressive singular)
düzelmektesin (progressive second-person singular)
düzelmekte (progressive singular third-person)
düzelmekteyiz (first-person plural progressive)
düzelmektesiniz (plural progressive second-person)
düzelmekteler (plural progressive third-person)
düzelmeliyim (first-person necessitative singular)
düzelmelisin (necessitative second-person singular)
düzelmeli (necessitative singular third-person)
düzelmeliyiz (first-person necessitative plural)
düzelmelisiniz (necessitative plural second-person)
düzelmeliler (necessitative plural third-person)
düzel (imperative second-person singular)
düzelsin (imperative singular third-person)
düzelin (imperative plural second-person)
düzelsinler (imperative plural third-person)
düzelir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
düzelir misin? (aorist indicative present second-person singular)
düzelir mi? (aorist indicative present singular third-person)
düzelir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
düzelir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
düzelirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düzeliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düzeliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düzeliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düzeliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düzeliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düzeliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düzeldim mi? (first-person indicative past perfective singular)
düzeldin mi? (indicative past perfective second-person singular)
düzeldi mi? (indicative past perfective singular third-person)
düzeldik mi? (first-person indicative past perfective plural)
düzeldiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
düzeldiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düzeliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düzeliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düzeliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düzeliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düzeliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düzeliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düzelecek miyim? (first-person future indicative singular)
düzelecek misin? (future indicative second-person singular)
düzelecek mi? (future indicative singular third-person)
düzelecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düzelecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düzelecekler mi? (future indicative plural third-person)
düzelmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
düzelmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
düzelmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
düzelmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
düzelmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
düzelmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
düzelir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
düzelir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
düzelir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
düzelir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
düzelir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
düzelirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düzeliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düzeliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düzeliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düzeliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düzeliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düzeliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düzelsem mi? (conditional first-person singular)
düzelsen mi? (conditional second-person singular)
düzelse mi? (conditional singular third-person)
düzelsek mi? (conditional first-person plural)
düzelseniz mi? (conditional plural second-person)
düzelseler mi? (conditional plural third-person)
düzelse miydim? (conditional first-person perfective singular)
düzelse miydin? (conditional perfective second-person singular)
düzelse miydi? (conditional perfective singular third-person)
düzelse miydik? (conditional first-person perfective plural)
düzelse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düzelseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düzelmekte miyim? (first-person progressive singular)
düzelmekte misin? (progressive second-person singular)
düzelmekte mi? (progressive singular third-person)
düzelmekte miyiz? (first-person plural progressive)
düzelmekte misiniz? (plural progressive second-person)
düzelmekteler mi? (plural progressive third-person)
düzelmeli miyim? (first-person necessitative singular)
düzelmeli misin? (necessitative second-person singular)
düzelmeli mi? (necessitative singular third-person)
düzelmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düzelmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düzelmeliler mi? (necessitative plural third-person)
düzelmemek (infinitive negative)
düzelmeyen (imperfective impersonal negative participle)
düzelmemiş (impersonal negative participle perfective)
düzelmeyecek (impersonal negative participle prospective)
düzelmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
düzelmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
düzelmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
düzelmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
düzelmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
düzelmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
düzelmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
düzelmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
düzelmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
düzelmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
düzelmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
düzelmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
düzelmeme (negative noun-from-verb)
düzelmeyiş (adverbial negative)
düzelmem (aorist first-person indicative present singular)
düzelmezsin (aorist indicative present second-person singular)
düzelmez (aorist indicative present singular third-person)
düzelmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
düzelmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
düzelmezler (aorist indicative plural present third-person)
düzelmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düzelmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düzelmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
düzelmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düzelmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düzelmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düzelmedim (first-person indicative past perfective singular)
düzelmedin (indicative past perfective second-person singular)
düzelmedi (indicative past perfective singular third-person)
düzelmedik (first-person indicative past perfective plural)
düzelmediniz (indicative past perfective plural second-person)
düzelmediler (indicative past perfective plural third-person)
düzelmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düzelmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düzelmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düzelmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düzelmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düzelmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
düzelmeyeceğim (first-person future indicative singular)
düzelmeyeceksin (future indicative second-person singular)
düzelmeyecek (future indicative singular third-person)
düzelmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
düzelmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
düzelmeyecekler (future indicative plural third-person)
düzelmemişim (first-person inferential perfective singular)
düzelmemişsin (inferential perfective second-person singular)
düzelmemiş (inferential perfective singular third-person)
düzelmemişiz (first-person inferential perfective plural)
düzelmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
düzelmemişler (inferential perfective plural third-person)
düzelmezmişim (aorist first-person inferential singular)
düzelmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
düzelmezmiş (aorist inferential singular third-person)
düzelmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
düzelmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
düzelmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
düzelmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düzelmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düzelmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düzelmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düzelmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düzelmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
düzelmesem (conditional first-person singular)
düzelmesen (conditional second-person singular)
düzelmese (conditional singular third-person)
düzelmesek (conditional first-person plural)
düzelmeseniz (conditional plural second-person)
düzelmeseler (conditional plural third-person)
düzelmeseydim (conditional first-person perfective singular)
düzelmeseydin (conditional perfective second-person singular)
düzelmeseydi (conditional perfective singular third-person)
düzelmeseydik (conditional first-person perfective plural)
düzelmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düzelmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
düzelmeyeyim (first-person optative singular)
düzelmeyesin (optative second-person singular)
düzelmeye (optative singular third-person)
düzelmeyelim (first-person optative plural)
düzelmeyesiniz (optative plural second-person)
düzelmeyeler (optative plural third-person)
düzelmemekteyim (first-person progressive singular)
düzelmemektesin (progressive second-person singular)
düzelmemekte (progressive singular third-person)
düzelmemekteyiz (first-person plural progressive)
düzelmemektesiniz (plural progressive second-person)
düzelmemekteler (plural progressive third-person)
düzelmemeliyim (first-person necessitative singular)
düzelmemelisin (necessitative second-person singular)
düzelmemeli (necessitative singular third-person)
düzelmemeliyiz (first-person necessitative plural)
düzelmemelisiniz (necessitative plural second-person)
düzelmemeliler (necessitative plural third-person)
düzelme (imperative second-person singular)
düzelmesin (imperative singular third-person)
düzelmeyin (imperative plural second-person)
düzelmesinler (imperative plural third-person)
düzelmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
düzelmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
düzelmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
düzelmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
düzelmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
düzelmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düzelmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düzelmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düzelmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düzelmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düzelmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düzelmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düzelmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
düzelmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
düzelmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
düzelmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
düzelmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
düzelmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düzelmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düzelmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düzelmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düzelmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düzelmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düzelmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düzelmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
düzelmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
düzelmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
düzelmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düzelmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düzelmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
düzelmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
düzelmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
düzelmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
düzelmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
düzelmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
düzelmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
düzelmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
düzelmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
düzelmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
düzelmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
düzelmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
düzelmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düzelmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düzelmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düzelmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düzelmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düzelmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düzelmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düzelmesem mi? (conditional first-person singular)
düzelmesen mi? (conditional second-person singular)
düzelmese mi? (conditional singular third-person)
düzelmesek mi? (conditional first-person plural)
düzelmeseniz mi? (conditional plural second-person)
düzelmeseler mi? (conditional plural third-person)
düzelmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
düzelmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
düzelmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
düzelmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
düzelmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düzelmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düzelmemekte miyim? (first-person progressive singular)
düzelmemekte misin? (progressive second-person singular)
düzelmemekte mi? (progressive singular third-person)
düzelmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
düzelmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
düzelmemekteler mi? (plural progressive third-person)
düzelmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
düzelmemeli misin? (necessitative second-person singular)
düzelmemeli mi? (necessitative singular third-person)
düzelmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düzelmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düzelmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish دوزلمك (düzelmek) from دوز (düz), equivalent to
düz (“straight, flat”) + -el (verb-forming suffix) + -mek.

af

(intransitive) To become straight, to flatten, to become level

(intransitive) To get better from a bad state, to improve.

(intransitive) (for weather) To clear up, to become mild.

(intransitive) (for a sick) To get better, to recover.


devirmek

head

devirmek (third-person singular simple present devirir)

devirir (present singular third-person)
devirmek (infinitive)
deviren (imperfective impersonal participle)
devirmiş (impersonal participle perfective)
devirecek (impersonal participle prospective)
devirdiğim (non-prospective participle personal)
devirdiğin (non-prospective participle personal)
devirdiği (non-prospective participle personal)
devirdiğimiz (non-prospective participle personal)
devirdiğiniz (non-prospective participle personal)
devirdikleri (non-prospective participle personal)
devireceğim (participle personal prospective)
devireceğin (participle personal prospective)
devireceği (participle personal prospective)
devireceğimiz (participle personal prospective)
devireceğiniz (participle personal prospective)
devirecekleri (participle personal prospective)
devirme (noun-from-verb)
deviriş (adverbial)
deviririm (aorist first-person indicative present singular)
devirirsin (aorist indicative present second-person singular)
devirir (aorist indicative present singular third-person)
deviririz (aorist first-person indicative plural present)
devirirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
devirirler (aorist indicative plural present third-person)
deviriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
deviriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
deviriyor (imperfective indicative present singular third-person)
deviriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
deviriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
deviriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
devirdim (first-person indicative past perfective singular)
devirdin (indicative past perfective second-person singular)
devirdi (indicative past perfective singular third-person)
devirdik (first-person indicative past perfective plural)
devirdiniz (indicative past perfective plural second-person)
devirdiler (indicative past perfective plural third-person)
deviriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
deviriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
deviriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
deviriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
deviriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
deviriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or deviriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
devireceğim (first-person future indicative singular)
devireceksin (future indicative second-person singular)
devirecek (future indicative singular third-person)
devireceğiz (first-person future indicative plural)
devireceksiniz (future indicative plural second-person)
devirecekler (future indicative plural third-person)
devirmişim (first-person inferential perfective singular)
devirmişsin (inferential perfective second-person singular)
devirmiş (inferential perfective singular third-person)
devirmişiz (first-person inferential perfective plural)
devirmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
devirmişler (inferential perfective plural third-person)
devirirmişim (aorist first-person inferential singular)
devirirmişsin (aorist inferential second-person singular)
devirirmiş (aorist inferential singular third-person)
devirirmişiz (aorist first-person inferential plural)
devirirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
devirirlermiş (or devirirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
deviriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
deviriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
deviriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
deviriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
deviriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
deviriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
devirsem (conditional first-person singular)
devirsen (conditional second-person singular)
devirse (conditional singular third-person)
devirsek (conditional first-person plural)
devirseniz (conditional plural second-person)
devirseler (conditional plural third-person)
devirseydim (conditional first-person perfective singular)
devirseydin (conditional perfective second-person singular)
devirseydi (conditional perfective singular third-person)
devirseydik (conditional first-person perfective plural)
devirseydiniz (conditional perfective plural second-person)
devirseydiler (conditional perfective plural third-person)
devireyim (first-person optative singular)
deviresin (optative second-person singular)
devire (optative singular third-person)
devirelim (first-person optative plural)
deviresiniz (optative plural second-person)
devireler (optative plural third-person)
devirmekteyim (first-person progressive singular)
devirmektesin (progressive second-person singular)
devirmekte (progressive singular third-person)
devirmekteyiz (first-person plural progressive)
devirmektesiniz (plural progressive second-person)
devirmekteler (plural progressive third-person)
devirmeliyim (first-person necessitative singular)
devirmelisin (necessitative second-person singular)
devirmeli (necessitative singular third-person)
devirmeliyiz (first-person necessitative plural)
devirmelisiniz (necessitative plural second-person)
devirmeliler (necessitative plural third-person)
devir (imperative second-person singular)
devirsin (imperative singular third-person)
devirin (imperative plural second-person)
devirsinler (imperative plural third-person)
devirir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
devirir misin? (aorist indicative present second-person singular)
devirir mi? (aorist indicative present singular third-person)
devirir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
devirir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
devirirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
deviriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
deviriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
deviriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
deviriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
deviriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
deviriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
devirdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
devirdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
devirdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
devirdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
devirdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
devirdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
deviriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
deviriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
deviriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
deviriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
deviriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
deviriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
devirecek miyim? (first-person future indicative singular)
devirecek misin? (future indicative second-person singular)
devirecek mi? (future indicative singular third-person)
devirecek miyiz? (first-person future indicative plural)
devirecek misiniz? (future indicative plural second-person)
devirecekler mi? (future indicative plural third-person)
devirmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
devirmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
devirmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
devirmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
devirmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
devirmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
devirir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
devirir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
devirir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
devirir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
devirir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
devirirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
deviriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
deviriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
deviriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
deviriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
deviriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
deviriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
devirsem mi? (conditional first-person singular)
devirsen mi? (conditional second-person singular)
devirse mi? (conditional singular third-person)
devirsek mi? (conditional first-person plural)
devirseniz mi? (conditional plural second-person)
devirseler mi? (conditional plural third-person)
devirse miydim? (conditional first-person perfective singular)
devirse miydin? (conditional perfective second-person singular)
devirse miydi? (conditional perfective singular third-person)
devirse miydik? (conditional first-person perfective plural)
devirse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
devirseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
devirmekte miyim? (first-person progressive singular)
devirmekte misin? (progressive second-person singular)
devirmekte mi? (progressive singular third-person)
devirmekte miyiz? (first-person plural progressive)
devirmekte misiniz? (plural progressive second-person)
devirmekteler mi? (plural progressive third-person)
devirmeli miyim? (first-person necessitative singular)
devirmeli misin? (necessitative second-person singular)
devirmeli mi? (necessitative singular third-person)
devirmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
devirmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
devirmeliler mi? (necessitative plural third-person)
devirmemek (infinitive negative)
devirmeyen (imperfective impersonal negative participle)
devirmemiş (impersonal negative participle perfective)
devirmeyecek (impersonal negative participle prospective)
devirmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
devirmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
devirmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
devirmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
devirmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
devirmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
devirmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
devirmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
devirmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
devirmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
devirmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
devirmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
devirmeme (negative noun-from-verb)
devirmeyiş (adverbial negative)
devirmem (aorist first-person indicative present singular)
devirmezsin (aorist indicative present second-person singular)
devirmez (aorist indicative present singular third-person)
devirmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
devirmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
devirmezler (aorist indicative plural present third-person)
devirmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
devirmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
devirmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
devirmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
devirmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
devirmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
devirmedim (first-person indicative past perfective singular)
devirmedin (indicative past perfective second-person singular)
devirmedi (indicative past perfective singular third-person)
devirmedik (first-person indicative past perfective plural)
devirmediniz (indicative past perfective plural second-person)
devirmediler (indicative past perfective plural third-person)
devirmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
devirmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
devirmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
devirmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
devirmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
devirmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
devirmeyeceğim (first-person future indicative singular)
devirmeyeceksin (future indicative second-person singular)
devirmeyecek (future indicative singular third-person)
devirmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
devirmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
devirmeyecekler (future indicative plural third-person)
devirmemişim (first-person inferential perfective singular)
devirmemişsin (inferential perfective second-person singular)
devirmemiş (inferential perfective singular third-person)
devirmemişiz (first-person inferential perfective plural)
devirmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
devirmemişler (inferential perfective plural third-person)
devirmezmişim (aorist first-person inferential singular)
devirmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
devirmezmiş (aorist inferential singular third-person)
devirmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
devirmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
devirmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
devirmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
devirmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
devirmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
devirmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
devirmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
devirmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
devirmesem (conditional first-person singular)
devirmesen (conditional second-person singular)
devirmese (conditional singular third-person)
devirmesek (conditional first-person plural)
devirmeseniz (conditional plural second-person)
devirmeseler (conditional plural third-person)
devirmeseydim (conditional first-person perfective singular)
devirmeseydin (conditional perfective second-person singular)
devirmeseydi (conditional perfective singular third-person)
devirmeseydik (conditional first-person perfective plural)
devirmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
devirmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
devirmeyeyim (first-person optative singular)
devirmeyesin (optative second-person singular)
devirmeye (optative singular third-person)
devirmeyelim (first-person optative plural)
devirmeyesiniz (optative plural second-person)
devirmeyeler (optative plural third-person)
devirmemekteyim (first-person progressive singular)
devirmemektesin (progressive second-person singular)
devirmemekte (progressive singular third-person)
devirmemekteyiz (first-person plural progressive)
devirmemektesiniz (plural progressive second-person)
devirmemekteler (plural progressive third-person)
devirmemeliyim (first-person necessitative singular)
devirmemelisin (necessitative second-person singular)
devirmemeli (necessitative singular third-person)
devirmemeliyiz (first-person necessitative plural)
devirmemelisiniz (necessitative plural second-person)
devirmemeliler (necessitative plural third-person)
devirme (imperative second-person singular)
devirmesin (imperative singular third-person)
devirmeyin (imperative plural second-person)
devirmesinler (imperative plural third-person)
devirmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
devirmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
devirmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
devirmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
devirmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
devirmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
devirmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
devirmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
devirmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
devirmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
devirmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
devirmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
devirmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
devirmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
devirmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
devirmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
devirmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
devirmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
devirmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
devirmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
devirmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
devirmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
devirmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
devirmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
devirmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
devirmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
devirmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
devirmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
devirmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
devirmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
devirmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
devirmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
devirmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
devirmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
devirmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
devirmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
devirmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
devirmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
devirmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
devirmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
devirmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
devirmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
devirmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
devirmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
devirmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
devirmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
devirmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
devirmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
devirmesem mi? (conditional first-person singular)
devirmesen mi? (conditional second-person singular)
devirmese mi? (conditional singular third-person)
devirmesek mi? (conditional first-person plural)
devirmeseniz mi? (conditional plural second-person)
devirmeseler mi? (conditional plural third-person)
devirmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
devirmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
devirmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
devirmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
devirmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
devirmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
devirmemekte miyim? (first-person progressive singular)
devirmemekte misin? (progressive second-person singular)
devirmemekte mi? (progressive singular third-person)
devirmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
devirmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
devirmemekteler mi? (plural progressive third-person)
devirmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
devirmemeli misin? (necessitative second-person singular)
devirmemeli mi? (necessitative singular third-person)
devirmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
devirmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
devirmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

From Ottoman Turkish دویرمك (devirmek), from Proto-Turkic *tegir- (“to spin, to roll”).


gelivermek

head

gelivermek (third-person singular simple present geliverir)

geliverir (present singular third-person)

Zaten yanınızdaki binada oturuyorum, yardıma ihtiyacınız olduğunu duyunca geliverdim

I live in the apartment next to yours anyway, I came over real quick when I heard that you needed help.

(intransitive) to come quickly and effortlessly


özelleştirmek

özelleştirmek (third-person singular simple present özelleştirir)

özelleştirir (present singular third-person)

→ Azerbaijani: özəlləşdirmək


yanşamak

From Common Turkic *yaŋša-. Cognate with Azerbaijani yanşamaq, Turkmen ýanjamak.


sübvanse etmek

sübvanse etmek (third-person singular simple present sübvanse eder)

sübvanse eder (present singular third-person)
sübvanse etmek (infinitive)
sübvanse eden (imperfective impersonal participle)
sübvanse etmiş (impersonal participle perfective)
sübvanse edecek (impersonal participle prospective)
sübvanse ettiğim (non-prospective participle personal)
sübvanse ettiğin (non-prospective participle personal)
sübvanse ettiği (non-prospective participle personal)
sübvanse ettiğimiz (non-prospective participle personal)
sübvanse ettiğiniz (non-prospective participle personal)
sübvanse ettikleri (non-prospective participle personal)
sübvanse edeceğim (participle personal prospective)
sübvanse edeceğin (participle personal prospective)
sübvanse edeceği (participle personal prospective)
sübvanse edeceğimiz (participle personal prospective)
sübvanse edeceğiniz (participle personal prospective)
sübvanse edecekleri (participle personal prospective)
sübvanse etme (noun-from-verb)
sübvanse ediş (adverbial)
sübvanse ederim (aorist first-person indicative present singular)
sübvanse edersin (aorist indicative present second-person singular)
sübvanse eder (aorist indicative present singular third-person)
sübvanse ederiz (aorist first-person indicative plural present)
sübvanse edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
sübvanse ederler (aorist indicative plural present third-person)
sübvanse ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
sübvanse ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
sübvanse ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
sübvanse ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
sübvanse ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
sübvanse ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
sübvanse ettim (first-person indicative past perfective singular)
sübvanse ettin (indicative past perfective second-person singular)
sübvanse etti (indicative past perfective singular third-person)
sübvanse ettik (first-person indicative past perfective plural)
sübvanse ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
sübvanse ettiler (indicative past perfective plural third-person)
sübvanse ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
sübvanse ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
sübvanse ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
sübvanse ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
sübvanse ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
sübvanse ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or sübvanse ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
sübvanse edeceğim (first-person future indicative singular)
sübvanse edeceksin (future indicative second-person singular)
sübvanse edecek (future indicative singular third-person)
sübvanse edeceğiz (first-person future indicative plural)
sübvanse edeceksiniz (future indicative plural second-person)
sübvanse edecekler (future indicative plural third-person)
sübvanse etmişim (first-person inferential perfective singular)
sübvanse etmişsin (inferential perfective second-person singular)
sübvanse etmiş (inferential perfective singular third-person)
sübvanse etmişiz (first-person inferential perfective plural)
sübvanse etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
sübvanse etmişler (inferential perfective plural third-person)
sübvanse edermişim (aorist first-person inferential singular)
sübvanse edermişsin (aorist inferential second-person singular)
sübvanse edermiş (aorist inferential singular third-person)
sübvanse edermişiz (aorist first-person inferential plural)
sübvanse edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
sübvanse ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or sübvanse edermişlar (aorist inferential plural third-person)
sübvanse ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
sübvanse ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
sübvanse ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
sübvanse ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
sübvanse ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
sübvanse ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
sübvanse etsem (conditional first-person singular)
sübvanse etsen (conditional second-person singular)
sübvanse etse (conditional singular third-person)
sübvanse etsek (conditional first-person plural)
sübvanse etseniz (conditional plural second-person)
sübvanse etseler (conditional plural third-person)
sübvanse etseydim (conditional first-person perfective singular)
sübvanse etseydin (conditional perfective second-person singular)
sübvanse etseydi (conditional perfective singular third-person)
sübvanse etseydik (conditional first-person perfective plural)
sübvanse etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
sübvanse etseydiler (conditional perfective plural third-person)
sübvanse edeyim (first-person optative singular)
sübvanse edesin (optative second-person singular)
sübvanse ede (optative singular third-person)
sübvanse edelim (first-person optative plural)
sübvanse edesiniz (optative plural second-person)
sübvanse edeler (optative plural third-person)
sübvanse etmekteyim (first-person progressive singular)
sübvanse etmektesin (progressive second-person singular)
sübvanse etmekte (progressive singular third-person)
sübvanse etmekteyiz (first-person plural progressive)
sübvanse etmektesiniz (plural progressive second-person)
sübvanse etmekteler (plural progressive third-person)
sübvanse etmeliyim (first-person necessitative singular)
sübvanse etmelisin (necessitative second-person singular)
sübvanse etmeli (necessitative singular third-person)
sübvanse etmeliyiz (first-person necessitative plural)
sübvanse etmelisiniz (necessitative plural second-person)
sübvanse etmeliler (necessitative plural third-person)
sübvanse et (imperative second-person singular)
sübvanse etsin (imperative singular third-person)
sübvanse edin (imperative plural second-person)
or sübvanse ediniz (imperative plural second-person)
sübvanse etsinler (imperative plural third-person)
sübvanse eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
sübvanse eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
sübvanse eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
sübvanse eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
sübvanse eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
sübvanse ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
sübvanse ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
sübvanse ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
sübvanse ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
sübvanse ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
sübvanse ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
sübvanse ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
sübvanse ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
sübvanse ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
sübvanse etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
sübvanse ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
sübvanse ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
sübvanse ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
sübvanse ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
sübvanse ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
sübvanse ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
sübvanse ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
sübvanse ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
sübvanse ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
sübvanse edecek miyim? (first-person future indicative singular)
sübvanse edecek misin? (future indicative second-person singular)
sübvanse edecek mi? (future indicative singular third-person)
sübvanse edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
sübvanse edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
sübvanse edecekler mi? (future indicative plural third-person)
sübvanse etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
sübvanse etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
sübvanse etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
sübvanse etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
sübvanse etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
sübvanse etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
sübvanse eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
sübvanse eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
sübvanse eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
sübvanse eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
sübvanse eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
sübvanse ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
sübvanse ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
sübvanse ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
sübvanse ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
sübvanse ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
sübvanse ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
sübvanse ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
sübvanse etsem mi? (conditional first-person singular)
sübvanse etsen mi? (conditional second-person singular)
sübvanse etse mi? (conditional singular third-person)
sübvanse etsek mi? (conditional first-person plural)
sübvanse etseniz mi? (conditional plural second-person)
sübvanse etseler mi? (conditional plural third-person)
sübvanse etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
sübvanse etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
sübvanse etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
sübvanse etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
sübvanse etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
sübvanse etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
sübvanse etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
sübvanse etmekte misin? (progressive second-person singular)
sübvanse etmekte mi? (progressive singular third-person)
sübvanse etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
sübvanse etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
sübvanse etmekteler mi? (plural progressive third-person)
sübvanse etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
sübvanse etmeli misin? (necessitative second-person singular)
sübvanse etmeli mi? (necessitative singular third-person)
sübvanse etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
sübvanse etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
sübvanse etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
sübvanse etmemek (infinitive negative)
sübvanse etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
sübvanse etmemiş (impersonal negative participle perfective)
sübvanse etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
sübvanse etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
sübvanse etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
sübvanse etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
sübvanse etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
sübvanse etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
sübvanse etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
sübvanse etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
sübvanse etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
sübvanse etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
sübvanse etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
sübvanse etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
sübvanse etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
sübvanse etmeme (negative noun-from-verb)
sübvanse etmeyiş (adverbial negative)
sübvanse etmem (aorist first-person indicative present singular)
sübvanse etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
sübvanse etmez (aorist indicative present singular third-person)
sübvanse etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
sübvanse etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
sübvanse etmezler (aorist indicative plural present third-person)
sübvanse etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
sübvanse etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
sübvanse etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
sübvanse etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
sübvanse etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
sübvanse etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
sübvanse etmedim (first-person indicative past perfective singular)
sübvanse etmedin (indicative past perfective second-person singular)
sübvanse etmedi (indicative past perfective singular third-person)
sübvanse etmedik (first-person indicative past perfective plural)
sübvanse etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
sübvanse etmediler (indicative past perfective plural third-person)
sübvanse etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
sübvanse etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
sübvanse etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
sübvanse etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
sübvanse etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
sübvanse etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
sübvanse etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
sübvanse etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
sübvanse etmeyecek (future indicative singular third-person)
sübvanse etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
sübvanse etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
sübvanse etmeyecekler (future indicative plural third-person)
sübvanse etmemişim (first-person inferential perfective singular)
sübvanse etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
sübvanse etmemiş (inferential perfective singular third-person)
sübvanse etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
sübvanse etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
sübvanse etmemişler (inferential perfective plural third-person)
sübvanse etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
sübvanse etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
sübvanse etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
sübvanse etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
sübvanse etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
sübvanse etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
sübvanse etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
sübvanse etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
sübvanse etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
sübvanse etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
sübvanse etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
sübvanse etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
sübvanse etmesem (conditional first-person singular)
sübvanse etmesen (conditional second-person singular)
sübvanse etmese (conditional singular third-person)
sübvanse etmesek (conditional first-person plural)
sübvanse etmeseniz (conditional plural second-person)
sübvanse etmeseler (conditional plural third-person)
sübvanse etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
sübvanse etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
sübvanse etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
sübvanse etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
sübvanse etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
sübvanse etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
sübvanse etmeyeyim (first-person optative singular)
sübvanse etmeyesin (optative second-person singular)
sübvanse etmeye (optative singular third-person)
sübvanse etmeyelim (first-person optative plural)
sübvanse etmeyesiniz (optative plural second-person)
sübvanse etmeyeler (optative plural third-person)
sübvanse etmemekteyim (first-person progressive singular)
sübvanse etmemektesin (progressive second-person singular)
sübvanse etmemekte (progressive singular third-person)
sübvanse etmemekteyiz (first-person plural progressive)
sübvanse etmemektesiniz (plural progressive second-person)
sübvanse etmemekteler (plural progressive third-person)
sübvanse etmemeliyim (first-person necessitative singular)
sübvanse etmemelisin (necessitative second-person singular)
sübvanse etmemeli (necessitative singular third-person)
sübvanse etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
sübvanse etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
sübvanse etmemeliler (necessitative plural third-person)
sübvanse etme (imperative second-person singular)
sübvanse etmesin (imperative singular third-person)
sübvanse etmeyin (imperative plural second-person)
or sübvanse etmeyiniz (imperative plural second-person)
sübvanse etmesinler (imperative plural third-person)
sübvanse etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
sübvanse etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
sübvanse etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
sübvanse etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
sübvanse etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
sübvanse etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
sübvanse etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
sübvanse etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
sübvanse etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
sübvanse etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
sübvanse etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
sübvanse etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
sübvanse etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
sübvanse etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
sübvanse etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
sübvanse etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
sübvanse etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
sübvanse etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
sübvanse etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
sübvanse etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
sübvanse etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
sübvanse etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
sübvanse etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
sübvanse etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
sübvanse etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
sübvanse etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
sübvanse etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
sübvanse etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
sübvanse etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
sübvanse etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
sübvanse etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
sübvanse etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
sübvanse etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
sübvanse etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
sübvanse etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
sübvanse etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
sübvanse etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
sübvanse etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
sübvanse etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
sübvanse etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
sübvanse etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
sübvanse etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
sübvanse etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
sübvanse etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
sübvanse etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
sübvanse etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
sübvanse etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
sübvanse etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
sübvanse etmesem mi? (conditional first-person singular)
sübvanse etmesen mi? (conditional second-person singular)
sübvanse etmese mi? (conditional singular third-person)
sübvanse etmesek mi? (conditional first-person plural)
sübvanse etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
sübvanse etmeseler mi? (conditional plural third-person)
sübvanse etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
sübvanse etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
sübvanse etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
sübvanse etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
sübvanse etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
sübvanse etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
sübvanse etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
sübvanse etmemekte misin? (progressive second-person singular)
sübvanse etmemekte mi? (progressive singular third-person)
sübvanse etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
sübvanse etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
sübvanse etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
sübvanse etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
sübvanse etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
sübvanse etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
sübvanse etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
sübvanse etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
sübvanse etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

sübvanse ediyorlardı (or sübvanse ediyordular)

sübvanse ederlermiş (or sübvanse edermişlar)

sübvanse etmeyin (or sübvanse etmeyiniz)


tahakkuk etmek

head

tahakkuk etmek (third-person singular simple present tahakkuk eder)

tahakkuk eder (present singular third-person)
tahakkuk etmek (infinitive)
tahakkuk eden (imperfective impersonal participle)
tahakkuk etmiş (impersonal participle perfective)
tahakkuk edecek (impersonal participle prospective)
tahakkuk ettiğim (non-prospective participle personal)
tahakkuk ettiğin (non-prospective participle personal)
tahakkuk ettiği (non-prospective participle personal)
tahakkuk ettiğimiz (non-prospective participle personal)
tahakkuk ettiğiniz (non-prospective participle personal)
tahakkuk ettikleri (non-prospective participle personal)
tahakkuk edeceğim (participle personal prospective)
tahakkuk edeceğin (participle personal prospective)
tahakkuk edeceği (participle personal prospective)
tahakkuk edeceğimiz (participle personal prospective)
tahakkuk edeceğiniz (participle personal prospective)
tahakkuk edecekleri (participle personal prospective)
tahakkuk etme (noun-from-verb)
tahakkuk ediş (adverbial)
tahakkuk ederim (aorist first-person indicative present singular)
tahakkuk edersin (aorist indicative present second-person singular)
tahakkuk eder (aorist indicative present singular third-person)
tahakkuk ederiz (aorist first-person indicative plural present)
tahakkuk edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
tahakkuk ederler (aorist indicative plural present third-person)
tahakkuk ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tahakkuk ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tahakkuk ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
tahakkuk ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tahakkuk ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tahakkuk ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tahakkuk ettim (first-person indicative past perfective singular)
tahakkuk ettin (indicative past perfective second-person singular)
tahakkuk etti (indicative past perfective singular third-person)
tahakkuk ettik (first-person indicative past perfective plural)
tahakkuk ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
tahakkuk ettiler (indicative past perfective plural third-person)
tahakkuk ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tahakkuk ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tahakkuk ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tahakkuk ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tahakkuk ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tahakkuk ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or tahakkuk ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
tahakkuk edeceğim (first-person future indicative singular)
tahakkuk edeceksin (future indicative second-person singular)
tahakkuk edecek (future indicative singular third-person)
tahakkuk edeceğiz (first-person future indicative plural)
tahakkuk edeceksiniz (future indicative plural second-person)
tahakkuk edecekler (future indicative plural third-person)
tahakkuk etmişim (first-person inferential perfective singular)
tahakkuk etmişsin (inferential perfective second-person singular)
tahakkuk etmiş (inferential perfective singular third-person)
tahakkuk etmişiz (first-person inferential perfective plural)
tahakkuk etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tahakkuk etmişler (inferential perfective plural third-person)
tahakkuk edermişim (aorist first-person inferential singular)
tahakkuk edermişsin (aorist inferential second-person singular)
tahakkuk edermiş (aorist inferential singular third-person)
tahakkuk edermişiz (aorist first-person inferential plural)
tahakkuk edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tahakkuk ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or tahakkuk edermişlar (aorist inferential plural third-person)
tahakkuk ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tahakkuk ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tahakkuk ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tahakkuk ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tahakkuk ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tahakkuk ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tahakkuk etsem (conditional first-person singular)
tahakkuk etsen (conditional second-person singular)
tahakkuk etse (conditional singular third-person)
tahakkuk etsek (conditional first-person plural)
tahakkuk etseniz (conditional plural second-person)
tahakkuk etseler (conditional plural third-person)
tahakkuk etseydim (conditional first-person perfective singular)
tahakkuk etseydin (conditional perfective second-person singular)
tahakkuk etseydi (conditional perfective singular third-person)
tahakkuk etseydik (conditional first-person perfective plural)
tahakkuk etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tahakkuk etseydiler (conditional perfective plural third-person)
tahakkuk edeyim (first-person optative singular)
tahakkuk edesin (optative second-person singular)
tahakkuk ede (optative singular third-person)
tahakkuk edelim (first-person optative plural)
tahakkuk edesiniz (optative plural second-person)
tahakkuk edeler (optative plural third-person)
tahakkuk etmekteyim (first-person progressive singular)
tahakkuk etmektesin (progressive second-person singular)
tahakkuk etmekte (progressive singular third-person)
tahakkuk etmekteyiz (first-person plural progressive)
tahakkuk etmektesiniz (plural progressive second-person)
tahakkuk etmekteler (plural progressive third-person)
tahakkuk etmeliyim (first-person necessitative singular)
tahakkuk etmelisin (necessitative second-person singular)
tahakkuk etmeli (necessitative singular third-person)
tahakkuk etmeliyiz (first-person necessitative plural)
tahakkuk etmelisiniz (necessitative plural second-person)
tahakkuk etmeliler (necessitative plural third-person)
tahakkuk et (imperative second-person singular)
tahakkuk etsin (imperative singular third-person)
tahakkuk edin (imperative plural second-person)
or tahakkuk ediniz (imperative plural second-person)
tahakkuk etsinler (imperative plural third-person)
tahakkuk eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tahakkuk eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
tahakkuk eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
tahakkuk eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tahakkuk eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tahakkuk ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tahakkuk ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tahakkuk ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tahakkuk ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tahakkuk ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tahakkuk ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tahakkuk ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tahakkuk ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tahakkuk ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tahakkuk etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
tahakkuk ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tahakkuk ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tahakkuk ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tahakkuk ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tahakkuk ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tahakkuk ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tahakkuk ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tahakkuk ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tahakkuk ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tahakkuk edecek miyim? (first-person future indicative singular)
tahakkuk edecek misin? (future indicative second-person singular)
tahakkuk edecek mi? (future indicative singular third-person)
tahakkuk edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tahakkuk edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tahakkuk edecekler mi? (future indicative plural third-person)
tahakkuk etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tahakkuk etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tahakkuk etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tahakkuk etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tahakkuk etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tahakkuk etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tahakkuk eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tahakkuk eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tahakkuk eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
tahakkuk eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tahakkuk eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tahakkuk ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tahakkuk ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tahakkuk ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tahakkuk ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tahakkuk ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tahakkuk ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tahakkuk ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tahakkuk etsem mi? (conditional first-person singular)
tahakkuk etsen mi? (conditional second-person singular)
tahakkuk etse mi? (conditional singular third-person)
tahakkuk etsek mi? (conditional first-person plural)
tahakkuk etseniz mi? (conditional plural second-person)
tahakkuk etseler mi? (conditional plural third-person)
tahakkuk etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
tahakkuk etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
tahakkuk etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
tahakkuk etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
tahakkuk etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tahakkuk etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tahakkuk etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
tahakkuk etmekte misin? (progressive second-person singular)
tahakkuk etmekte mi? (progressive singular third-person)
tahakkuk etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
tahakkuk etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
tahakkuk etmekteler mi? (plural progressive third-person)
tahakkuk etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
tahakkuk etmeli misin? (necessitative second-person singular)
tahakkuk etmeli mi? (necessitative singular third-person)
tahakkuk etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tahakkuk etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tahakkuk etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
tahakkuk etmemek (infinitive negative)
tahakkuk etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
tahakkuk etmemiş (impersonal negative participle perfective)
tahakkuk etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
tahakkuk etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
tahakkuk etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
tahakkuk etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
tahakkuk etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
tahakkuk etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
tahakkuk etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
tahakkuk etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
tahakkuk etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
tahakkuk etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
tahakkuk etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
tahakkuk etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
tahakkuk etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
tahakkuk etmeme (negative noun-from-verb)
tahakkuk etmeyiş (adverbial negative)
tahakkuk etmem (aorist first-person indicative present singular)
tahakkuk etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
tahakkuk etmez (aorist indicative present singular third-person)
tahakkuk etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
tahakkuk etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
tahakkuk etmezler (aorist indicative plural present third-person)
tahakkuk etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tahakkuk etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tahakkuk etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
tahakkuk etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tahakkuk etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tahakkuk etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tahakkuk etmedim (first-person indicative past perfective singular)
tahakkuk etmedin (indicative past perfective second-person singular)
tahakkuk etmedi (indicative past perfective singular third-person)
tahakkuk etmedik (first-person indicative past perfective plural)
tahakkuk etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
tahakkuk etmediler (indicative past perfective plural third-person)
tahakkuk etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tahakkuk etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tahakkuk etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tahakkuk etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tahakkuk etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tahakkuk etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
tahakkuk etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
tahakkuk etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
tahakkuk etmeyecek (future indicative singular third-person)
tahakkuk etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
tahakkuk etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
tahakkuk etmeyecekler (future indicative plural third-person)
tahakkuk etmemişim (first-person inferential perfective singular)
tahakkuk etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
tahakkuk etmemiş (inferential perfective singular third-person)
tahakkuk etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
tahakkuk etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tahakkuk etmemişler (inferential perfective plural third-person)
tahakkuk etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
tahakkuk etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
tahakkuk etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
tahakkuk etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
tahakkuk etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tahakkuk etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
tahakkuk etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tahakkuk etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tahakkuk etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tahakkuk etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tahakkuk etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tahakkuk etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tahakkuk etmesem (conditional first-person singular)
tahakkuk etmesen (conditional second-person singular)
tahakkuk etmese (conditional singular third-person)
tahakkuk etmesek (conditional first-person plural)
tahakkuk etmeseniz (conditional plural second-person)
tahakkuk etmeseler (conditional plural third-person)
tahakkuk etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
tahakkuk etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
tahakkuk etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
tahakkuk etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
tahakkuk etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tahakkuk etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
tahakkuk etmeyeyim (first-person optative singular)
tahakkuk etmeyesin (optative second-person singular)
tahakkuk etmeye (optative singular third-person)
tahakkuk etmeyelim (first-person optative plural)
tahakkuk etmeyesiniz (optative plural second-person)
tahakkuk etmeyeler (optative plural third-person)
tahakkuk etmemekteyim (first-person progressive singular)
tahakkuk etmemektesin (progressive second-person singular)
tahakkuk etmemekte (progressive singular third-person)
tahakkuk etmemekteyiz (first-person plural progressive)
tahakkuk etmemektesiniz (plural progressive second-person)
tahakkuk etmemekteler (plural progressive third-person)
tahakkuk etmemeliyim (first-person necessitative singular)
tahakkuk etmemelisin (necessitative second-person singular)
tahakkuk etmemeli (necessitative singular third-person)
tahakkuk etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
tahakkuk etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
tahakkuk etmemeliler (necessitative plural third-person)
tahakkuk etme (imperative second-person singular)
tahakkuk etmesin (imperative singular third-person)
tahakkuk etmeyin (imperative plural second-person)
or tahakkuk etmeyiniz (imperative plural second-person)
tahakkuk etmesinler (imperative plural third-person)
tahakkuk etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tahakkuk etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
tahakkuk etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
tahakkuk etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tahakkuk etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tahakkuk etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tahakkuk etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tahakkuk etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tahakkuk etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tahakkuk etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tahakkuk etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tahakkuk etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tahakkuk etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tahakkuk etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tahakkuk etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
tahakkuk etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tahakkuk etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tahakkuk etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tahakkuk etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tahakkuk etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tahakkuk etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tahakkuk etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tahakkuk etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tahakkuk etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tahakkuk etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
tahakkuk etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
tahakkuk etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
tahakkuk etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tahakkuk etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tahakkuk etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
tahakkuk etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tahakkuk etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tahakkuk etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tahakkuk etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tahakkuk etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tahakkuk etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tahakkuk etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tahakkuk etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tahakkuk etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
tahakkuk etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tahakkuk etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tahakkuk etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tahakkuk etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tahakkuk etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tahakkuk etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tahakkuk etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tahakkuk etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tahakkuk etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tahakkuk etmesem mi? (conditional first-person singular)
tahakkuk etmesen mi? (conditional second-person singular)
tahakkuk etmese mi? (conditional singular third-person)
tahakkuk etmesek mi? (conditional first-person plural)
tahakkuk etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
tahakkuk etmeseler mi? (conditional plural third-person)
tahakkuk etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
tahakkuk etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
tahakkuk etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
tahakkuk etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
tahakkuk etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tahakkuk etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tahakkuk etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
tahakkuk etmemekte misin? (progressive second-person singular)
tahakkuk etmemekte mi? (progressive singular third-person)
tahakkuk etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
tahakkuk etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
tahakkuk etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
tahakkuk etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
tahakkuk etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
tahakkuk etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
tahakkuk etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tahakkuk etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tahakkuk etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

tahakkuk ediyorlardı (or tahakkuk ediyordular)

tahakkuk ederlermiş (or tahakkuk edermişlar)

tahakkuk etmeyin (or tahakkuk etmeyiniz)

From Ottoman Turkish تحقق ایتمك (tahakkuk etmek).


karımak

From Ottoman Turkish قاریمق (karımak), from Proto-Turkic *kạrï (“old, to get old”).


abone olmak

head

abone olmak (third-person singular simple present abone olur)

abone olur (present singular third-person)

Kanalıma abone olmayı unutmayın.

Don't forget to subscribe to my channel.


absorbe olmak

absorbe olmak (third-person singular simple present absorbe olur)

absorbe olur (present singular third-person)


yedeklemek

yedeklemek (third-person singular simple present yedekler)

yedekler (present singular third-person)