utandırmak

utandırmak (infinitive)
utandıran (imperfective impersonal participle)
utandırmış (impersonal participle perfective)
utandıracak (impersonal participle prospective)
utandırdığım (non-prospective participle personal)
utandırdığın (non-prospective participle personal)
utandırdığı (non-prospective participle personal)
utandırdığımız (non-prospective participle personal)
utandırdığınız (non-prospective participle personal)
utandırdıkları (non-prospective participle personal)
utandıracağım (participle personal prospective)
utandıracağın (participle personal prospective)
utandıracağı (participle personal prospective)
utandıracağımız (participle personal prospective)
utandıracağınız (participle personal prospective)
utandıracakları (participle personal prospective)
utandırma (noun-from-verb)
utandırış (adverbial)
utandırırım (aorist first-person indicative present singular)
utandırırsın (aorist indicative present second-person singular)
utandırır (aorist indicative present singular third-person)
utandırırız (aorist first-person indicative plural present)
utandırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
utandırırlar (aorist indicative plural present third-person)
utandırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
utandırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
utandırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
utandırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
utandırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
utandırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
utandırdım (first-person indicative past perfective singular)
utandırdın (indicative past perfective second-person singular)
utandırdı (indicative past perfective singular third-person)
utandırdık (first-person indicative past perfective plural)
utandırdınız (indicative past perfective plural second-person)
utandırdılar (indicative past perfective plural third-person)
utandırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
utandırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
utandırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
utandırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
utandırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
utandırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or utandırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
utandıracağım (first-person future indicative singular)
utandıracaksın (future indicative second-person singular)
utandıracak (future indicative singular third-person)
utandıracağız (first-person future indicative plural)
utandıracaksınız (future indicative plural second-person)
utandıracaklar (future indicative plural third-person)
utandırmışım (first-person inferential perfective singular)
utandırmışsın (inferential perfective second-person singular)
utandırmış (inferential perfective singular third-person)
utandırmışız (first-person inferential perfective plural)
utandırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
utandırmışlar (inferential perfective plural third-person)
utandırırmışım (aorist first-person inferential singular)
utandırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
utandırırmış (aorist inferential singular third-person)
utandırırmışız (aorist first-person inferential plural)
utandırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
utandırırlarmış (or utandırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
utandırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
utandırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
utandırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
utandırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
utandırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
utandırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
utandırsam (conditional first-person singular)
utandırsan (conditional second-person singular)
utandırsa (conditional singular third-person)
utandırsak (conditional first-person plural)
utandırsanız (conditional plural second-person)
utandırsalar (conditional plural third-person)
utandırsaydım (conditional first-person perfective singular)
utandırsaydın (conditional perfective second-person singular)
utandırsaydı (conditional perfective singular third-person)
utandırsaydık (conditional first-person perfective plural)
utandırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
utandırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
utandırayım (first-person optative singular)
utandırasın (optative second-person singular)
utandıra (optative singular third-person)
utandıralım (first-person optative plural)
utandırasınız (optative plural second-person)
utandıralar (optative plural third-person)
utandırmaktayım (first-person progressive singular)
utandırmaktasın (progressive second-person singular)
utandırmakta (progressive singular third-person)
utandırmaktayız (first-person plural progressive)
utandırmaktasınız (plural progressive second-person)
utandırmaktalar (plural progressive third-person)
utandırmalıyım (first-person necessitative singular)
utandırmalısın (necessitative second-person singular)
utandırmalı (necessitative singular third-person)
utandırmalıyız (first-person necessitative plural)
utandırmalısınız (necessitative plural second-person)
utandırmalılar (necessitative plural third-person)
utandır (imperative second-person singular)
utandırsın (imperative singular third-person)
utandırın (imperative plural second-person)
utandırsınlar (imperative plural third-person)
utandırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
utandırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
utandırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
utandırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
utandırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
utandırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
utandırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
utandırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
utandırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
utandırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
utandırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
utandırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
utandırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
utandırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
utandırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
utandırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
utandırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
utandırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
utandırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
utandırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
utandırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
utandırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
utandırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
utandırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
utandıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
utandıracak mısın? (future indicative second-person singular)
utandıracak mı? (future indicative singular third-person)
utandıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
utandıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
utandıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
utandırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
utandırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
utandırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
utandırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
utandırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
utandırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
utandırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
utandırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
utandırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
utandırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
utandırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
utandırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
utandırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
utandırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
utandırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
utandırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
utandırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
utandırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
utandırsam mı? (conditional first-person singular)
utandırsan mı? (conditional second-person singular)
utandırsa mı? (conditional singular third-person)
utandırsak mı? (conditional first-person plural)
utandırsanız mı? (conditional plural second-person)
utandırsalar mı? (conditional plural third-person)
utandırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
utandırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
utandırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
utandırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
utandırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
utandırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
utandırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
utandırmakta mısın? (progressive second-person singular)
utandırmakta mı? (progressive singular third-person)
utandırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
utandırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
utandırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
utandırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
utandırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
utandırmalı mı? (necessitative singular third-person)
utandırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
utandırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
utandırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
utandırmamak (infinitive negative)
utandırmayan (imperfective impersonal negative participle)
utandırmamış (impersonal negative participle perfective)
utandırmayacak (impersonal negative participle prospective)
utandırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
utandırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
utandırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
utandırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
utandırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
utandırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
utandırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
utandırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
utandırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
utandırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
utandırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
utandırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
utandırmama (negative noun-from-verb)
utandırmayış (adverbial negative)
utandırmam (aorist first-person indicative present singular)
utandırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
utandırmaz (aorist indicative present singular third-person)
utandırmayız (aorist first-person indicative plural present)
utandırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
utandırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
utandırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
utandırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
utandırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
utandırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
utandırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
utandırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
utandırmadım (first-person indicative past perfective singular)
utandırmadın (indicative past perfective second-person singular)
utandırmadı (indicative past perfective singular third-person)
utandırmadık (first-person indicative past perfective plural)
utandırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
utandırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
utandırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
utandırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
utandırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
utandırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
utandırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
utandırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
utandırmayacağım (first-person future indicative singular)
utandırmayacaksın (future indicative second-person singular)
utandırmayacak (future indicative singular third-person)
utandırmayacağız (first-person future indicative plural)
utandırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
utandırmayacaklar (future indicative plural third-person)
utandırmamışım (first-person inferential perfective singular)
utandırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
utandırmamış (inferential perfective singular third-person)
utandırmamışız (first-person inferential perfective plural)
utandırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
utandırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
utandırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
utandırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
utandırmazmış (aorist inferential singular third-person)
utandırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
utandırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
utandırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
utandırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
utandırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
utandırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
utandırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
utandırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
utandırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
utandırmasam (conditional first-person singular)
utandırmasan (conditional second-person singular)
utandırmasa (conditional singular third-person)
utandırmasak (conditional first-person plural)
utandırmasanız (conditional plural second-person)
utandırmasalar (conditional plural third-person)
utandırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
utandırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
utandırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
utandırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
utandırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
utandırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
utandırmayayım (first-person optative singular)
utandırmayasın (optative second-person singular)
utandırmaya (optative singular third-person)
utandırmayalım (first-person optative plural)
utandırmayasınız (optative plural second-person)
utandırmayalar (optative plural third-person)
utandırmamaktayım (first-person progressive singular)
utandırmamaktasın (progressive second-person singular)
utandırmamakta (progressive singular third-person)
utandırmamaktayız (first-person plural progressive)
utandırmamaktasınız (plural progressive second-person)
utandırmamaktalar (plural progressive third-person)
utandırmamalıyım (first-person necessitative singular)
utandırmamalısın (necessitative second-person singular)
utandırmamalı (necessitative singular third-person)
utandırmamalıyız (first-person necessitative plural)
utandırmamalısınız (necessitative plural second-person)
utandırmamalılar (necessitative plural third-person)
utandırma (imperative second-person singular)
utandırmasın (imperative singular third-person)
utandırmayın (imperative plural second-person)
utandırmasınlar (imperative plural third-person)
utandırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
utandırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
utandırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
utandırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
utandırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
utandırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
utandırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
utandırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
utandırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
utandırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
utandırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
utandırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
utandırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
utandırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
utandırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
utandırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
utandırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
utandırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
utandırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
utandırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
utandırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
utandırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
utandırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
utandırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
utandırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
utandırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
utandırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
utandırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
utandırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
utandırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
utandırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
utandırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
utandırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
utandırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
utandırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
utandırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
utandırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
utandırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
utandırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
utandırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
utandırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
utandırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
utandırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
utandırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
utandırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
utandırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
utandırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
utandırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
utandırmasam mı? (conditional first-person singular)
utandırmasan mı? (conditional second-person singular)
utandırmasa mı? (conditional singular third-person)
utandırmasak mı? (conditional first-person plural)
utandırmasanız mı? (conditional plural second-person)
utandırmasalar mı? (conditional plural third-person)
utandırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
utandırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
utandırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
utandırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
utandırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
utandırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
utandırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
utandırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
utandırmamakta mı? (progressive singular third-person)
utandırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
utandırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
utandırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
utandırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
utandırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
utandırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
utandırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
utandırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
utandırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish اوتاندیرمق (utandırmak). By surface analysis, utan- (“be ashamed”) + -dır- (causative suffix) + -mak (infinitive suffix).

surf

(transitive) causative of utanmak: to shame, make someone ashamed, embarrassed


gülünçleşmek

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

gülünçleşmek (infinitive)
gülünçleşen (imperfective impersonal participle)
gülünçleşmiş (impersonal participle perfective)
gülünçleşecek (impersonal participle prospective)
gülünçleştiğim (non-prospective participle personal)
gülünçleştiğin (non-prospective participle personal)
gülünçleştiği (non-prospective participle personal)
gülünçleştiğimiz (non-prospective participle personal)
gülünçleştiğiniz (non-prospective participle personal)
gülünçleştikleri (non-prospective participle personal)
gülünçleşeceğim (participle personal prospective)
gülünçleşeceğin (participle personal prospective)
gülünçleşeceği (participle personal prospective)
gülünçleşeceğimiz (participle personal prospective)
gülünçleşeceğiniz (participle personal prospective)
gülünçleşecekleri (participle personal prospective)
gülünçleşme (noun-from-verb)
gülünçleşiş (adverbial)
gülünçleşirim (aorist first-person indicative present singular)
gülünçleşirsin (aorist indicative present second-person singular)
gülünçleşir (aorist indicative present singular third-person)
gülünçleşiriz (aorist first-person indicative plural present)
gülünçleşirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
gülünçleşirler (aorist indicative plural present third-person)
gülünçleşiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
gülünçleşiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
gülünçleşiyor (imperfective indicative present singular third-person)
gülünçleşiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
gülünçleşiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
gülünçleşiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
gülünçleştim (first-person indicative past perfective singular)
gülünçleştin (indicative past perfective second-person singular)
gülünçleşti (indicative past perfective singular third-person)
gülünçleştik (first-person indicative past perfective plural)
gülünçleştiniz (indicative past perfective plural second-person)
gülünçleştiler (indicative past perfective plural third-person)
gülünçleşiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
gülünçleşiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
gülünçleşiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
gülünçleşiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
gülünçleşiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
gülünçleşiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or gülünçleşiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
gülünçleşeceğim (first-person future indicative singular)
gülünçleşeceksin (future indicative second-person singular)
gülünçleşecek (future indicative singular third-person)
gülünçleşeceğiz (first-person future indicative plural)
gülünçleşeceksiniz (future indicative plural second-person)
gülünçleşecekler (future indicative plural third-person)
gülünçleşmişim (first-person inferential perfective singular)
gülünçleşmişsin (inferential perfective second-person singular)
gülünçleşmiş (inferential perfective singular third-person)
gülünçleşmişiz (first-person inferential perfective plural)
gülünçleşmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
gülünçleşmişler (inferential perfective plural third-person)
gülünçleşirmişim (aorist first-person inferential singular)
gülünçleşirmişsin (aorist inferential second-person singular)
gülünçleşirmiş (aorist inferential singular third-person)
gülünçleşirmişiz (aorist first-person inferential plural)
gülünçleşirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
gülünçleşirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or gülünçleşirmişlar (aorist inferential plural third-person)
gülünçleşiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
gülünçleşiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
gülünçleşiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
gülünçleşiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
gülünçleşiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
gülünçleşiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
gülünçleşsem (conditional first-person singular)
gülünçleşsen (conditional second-person singular)
gülünçleşse (conditional singular third-person)
gülünçleşsek (conditional first-person plural)
gülünçleşseniz (conditional plural second-person)
gülünçleşseler (conditional plural third-person)
gülünçleşseydim (conditional first-person perfective singular)
gülünçleşseydin (conditional perfective second-person singular)
gülünçleşseydi (conditional perfective singular third-person)
gülünçleşseydik (conditional first-person perfective plural)
gülünçleşseydiniz (conditional perfective plural second-person)
gülünçleşseydiler (conditional perfective plural third-person)
gülünçleşeyim (first-person optative singular)
gülünçleşesin (optative second-person singular)
gülünçleşe (optative singular third-person)
gülünçleşelim (first-person optative plural)
gülünçleşesiniz (optative plural second-person)
gülünçleşeler (optative plural third-person)
gülünçleşmekteyim (first-person progressive singular)
gülünçleşmektesin (progressive second-person singular)
gülünçleşmekte (progressive singular third-person)
gülünçleşmekteyiz (first-person plural progressive)
gülünçleşmektesiniz (plural progressive second-person)
gülünçleşmekteler (plural progressive third-person)
gülünçleşmeliyim (first-person necessitative singular)
gülünçleşmelisin (necessitative second-person singular)
gülünçleşmeli (necessitative singular third-person)
gülünçleşmeliyiz (first-person necessitative plural)
gülünçleşmelisiniz (necessitative plural second-person)
gülünçleşmeliler (necessitative plural third-person)
gülünçleş (imperative second-person singular)
gülünçleşsin (imperative singular third-person)
gülünçleşin (imperative plural second-person)
gülünçleşsinler (imperative plural third-person)
gülünçleşir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
gülünçleşir misin? (aorist indicative present second-person singular)
gülünçleşir mi? (aorist indicative present singular third-person)
gülünçleşir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
gülünçleşir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
gülünçleşirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
gülünçleşiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
gülünçleşiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
gülünçleşiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
gülünçleşiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
gülünçleşiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
gülünçleşiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
gülünçleştim mi? (first-person indicative past perfective singular)
gülünçleştin mi? (indicative past perfective second-person singular)
gülünçleşti mi? (indicative past perfective singular third-person)
gülünçleştik mi? (first-person indicative past perfective plural)
gülünçleştiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
gülünçleştiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
gülünçleşiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
gülünçleşiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
gülünçleşiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
gülünçleşiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
gülünçleşiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
gülünçleşiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
gülünçleşecek miyim? (first-person future indicative singular)
gülünçleşecek misin? (future indicative second-person singular)
gülünçleşecek mi? (future indicative singular third-person)
gülünçleşecek miyiz? (first-person future indicative plural)
gülünçleşecek misiniz? (future indicative plural second-person)
gülünçleşecekler mi? (future indicative plural third-person)
gülünçleşmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
gülünçleşmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
gülünçleşmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
gülünçleşmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
gülünçleşmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
gülünçleşmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
gülünçleşir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
gülünçleşir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
gülünçleşir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
gülünçleşir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
gülünçleşir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
gülünçleşirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
gülünçleşiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
gülünçleşiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
gülünçleşiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
gülünçleşiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
gülünçleşiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
gülünçleşiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
gülünçleşsem mi? (conditional first-person singular)
gülünçleşsen mi? (conditional second-person singular)
gülünçleşse mi? (conditional singular third-person)
gülünçleşsek mi? (conditional first-person plural)
gülünçleşseniz mi? (conditional plural second-person)
gülünçleşseler mi? (conditional plural third-person)
gülünçleşse miydim? (conditional first-person perfective singular)
gülünçleşse miydin? (conditional perfective second-person singular)
gülünçleşse miydi? (conditional perfective singular third-person)
gülünçleşse miydik? (conditional first-person perfective plural)
gülünçleşse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
gülünçleşseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
gülünçleşmekte miyim? (first-person progressive singular)
gülünçleşmekte misin? (progressive second-person singular)
gülünçleşmekte mi? (progressive singular third-person)
gülünçleşmekte miyiz? (first-person plural progressive)
gülünçleşmekte misiniz? (plural progressive second-person)
gülünçleşmekteler mi? (plural progressive third-person)
gülünçleşmeli miyim? (first-person necessitative singular)
gülünçleşmeli misin? (necessitative second-person singular)
gülünçleşmeli mi? (necessitative singular third-person)
gülünçleşmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
gülünçleşmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
gülünçleşmeliler mi? (necessitative plural third-person)
gülünçleşmemek (infinitive negative)
gülünçleşmeyen (imperfective impersonal negative participle)
gülünçleşmemiş (impersonal negative participle perfective)
gülünçleşmeyecek (impersonal negative participle prospective)
gülünçleşmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
gülünçleşmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
gülünçleşmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
gülünçleşmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
gülünçleşmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
gülünçleşmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
gülünçleşmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
gülünçleşmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
gülünçleşmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
gülünçleşmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
gülünçleşmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
gülünçleşmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
gülünçleşmeme (negative noun-from-verb)
gülünçleşmeyiş (adverbial negative)
gülünçleşmem (aorist first-person indicative present singular)
gülünçleşmezsin (aorist indicative present second-person singular)
gülünçleşmez (aorist indicative present singular third-person)
gülünçleşmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
gülünçleşmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
gülünçleşmezler (aorist indicative plural present third-person)
gülünçleşmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
gülünçleşmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
gülünçleşmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
gülünçleşmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
gülünçleşmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
gülünçleşmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
gülünçleşmedim (first-person indicative past perfective singular)
gülünçleşmedin (indicative past perfective second-person singular)
gülünçleşmedi (indicative past perfective singular third-person)
gülünçleşmedik (first-person indicative past perfective plural)
gülünçleşmediniz (indicative past perfective plural second-person)
gülünçleşmediler (indicative past perfective plural third-person)
gülünçleşmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
gülünçleşmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
gülünçleşmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
gülünçleşmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
gülünçleşmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
gülünçleşmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
gülünçleşmeyeceğim (first-person future indicative singular)
gülünçleşmeyeceksin (future indicative second-person singular)
gülünçleşmeyecek (future indicative singular third-person)
gülünçleşmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
gülünçleşmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
gülünçleşmeyecekler (future indicative plural third-person)
gülünçleşmemişim (first-person inferential perfective singular)
gülünçleşmemişsin (inferential perfective second-person singular)
gülünçleşmemiş (inferential perfective singular third-person)
gülünçleşmemişiz (first-person inferential perfective plural)
gülünçleşmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
gülünçleşmemişler (inferential perfective plural third-person)
gülünçleşmezmişim (aorist first-person inferential singular)
gülünçleşmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
gülünçleşmezmiş (aorist inferential singular third-person)
gülünçleşmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
gülünçleşmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
gülünçleşmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
gülünçleşmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
gülünçleşmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
gülünçleşmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
gülünçleşmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
gülünçleşmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
gülünçleşmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
gülünçleşmesem (conditional first-person singular)
gülünçleşmesen (conditional second-person singular)
gülünçleşmese (conditional singular third-person)
gülünçleşmesek (conditional first-person plural)
gülünçleşmeseniz (conditional plural second-person)
gülünçleşmeseler (conditional plural third-person)
gülünçleşmeseydim (conditional first-person perfective singular)
gülünçleşmeseydin (conditional perfective second-person singular)
gülünçleşmeseydi (conditional perfective singular third-person)
gülünçleşmeseydik (conditional first-person perfective plural)
gülünçleşmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
gülünçleşmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
gülünçleşmeyeyim (first-person optative singular)
gülünçleşmeyesin (optative second-person singular)
gülünçleşmeye (optative singular third-person)
gülünçleşmeyelim (first-person optative plural)
gülünçleşmeyesiniz (optative plural second-person)
gülünçleşmeyeler (optative plural third-person)
gülünçleşmemekteyim (first-person progressive singular)
gülünçleşmemektesin (progressive second-person singular)
gülünçleşmemekte (progressive singular third-person)
gülünçleşmemekteyiz (first-person plural progressive)
gülünçleşmemektesiniz (plural progressive second-person)
gülünçleşmemekteler (plural progressive third-person)
gülünçleşmemeliyim (first-person necessitative singular)
gülünçleşmemelisin (necessitative second-person singular)
gülünçleşmemeli (necessitative singular third-person)
gülünçleşmemeliyiz (first-person necessitative plural)
gülünçleşmemelisiniz (necessitative plural second-person)
gülünçleşmemeliler (necessitative plural third-person)
gülünçleşme (imperative second-person singular)
gülünçleşmesin (imperative singular third-person)
gülünçleşmeyin (imperative plural second-person)
gülünçleşmesinler (imperative plural third-person)
gülünçleşmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
gülünçleşmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
gülünçleşmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
gülünçleşmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
gülünçleşmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
gülünçleşmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
gülünçleşmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
gülünçleşmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
gülünçleşmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
gülünçleşmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
gülünçleşmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
gülünçleşmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
gülünçleşmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
gülünçleşmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
gülünçleşmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
gülünçleşmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
gülünçleşmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
gülünçleşmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
gülünçleşmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
gülünçleşmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
gülünçleşmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
gülünçleşmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
gülünçleşmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
gülünçleşmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
gülünçleşmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
gülünçleşmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
gülünçleşmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
gülünçleşmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
gülünçleşmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
gülünçleşmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
gülünçleşmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
gülünçleşmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
gülünçleşmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
gülünçleşmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
gülünçleşmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
gülünçleşmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
gülünçleşmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
gülünçleşmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
gülünçleşmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
gülünçleşmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
gülünçleşmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
gülünçleşmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
gülünçleşmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
gülünçleşmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
gülünçleşmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
gülünçleşmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
gülünçleşmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
gülünçleşmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
gülünçleşmesem mi? (conditional first-person singular)
gülünçleşmesen mi? (conditional second-person singular)
gülünçleşmese mi? (conditional singular third-person)
gülünçleşmesek mi? (conditional first-person plural)
gülünçleşmeseniz mi? (conditional plural second-person)
gülünçleşmeseler mi? (conditional plural third-person)
gülünçleşmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
gülünçleşmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
gülünçleşmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
gülünçleşmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
gülünçleşmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
gülünçleşmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
gülünçleşmemekte miyim? (first-person progressive singular)
gülünçleşmemekte misin? (progressive second-person singular)
gülünçleşmemekte mi? (progressive singular third-person)
gülünçleşmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
gülünçleşmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
gülünçleşmemekteler mi? (plural progressive third-person)
gülünçleşmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
gülünçleşmemeli misin? (necessitative second-person singular)
gülünçleşmemeli mi? (necessitative singular third-person)
gülünçleşmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
gülünçleşmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
gülünçleşmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From gülünç (“laughable”), from gülmek (“to laugh”).


keşfetmek

head

keşfetmek (third-person singular simple present keşfeder)

keşfeder (present singular third-person)
keşfetmek (infinitive)
keşfeden (imperfective impersonal participle)
keşfetmiş (impersonal participle perfective)
keşfedecek (impersonal participle prospective)
keşfettiğim (non-prospective participle personal)
keşfettiğin (non-prospective participle personal)
keşfettiği (non-prospective participle personal)
keşfettiğimiz (non-prospective participle personal)
keşfettiğiniz (non-prospective participle personal)
keşfettikleri (non-prospective participle personal)
keşfedeceğim (participle personal prospective)
keşfedeceğin (participle personal prospective)
keşfedeceği (participle personal prospective)
keşfedeceğimiz (participle personal prospective)
keşfedeceğiniz (participle personal prospective)
keşfedecekleri (participle personal prospective)
keşfetme (noun-from-verb)
keşfediş (adverbial)
keşfederim (aorist first-person indicative present singular)
keşfedersin (aorist indicative present second-person singular)
keşfeder (aorist indicative present singular third-person)
keşfederiz (aorist first-person indicative plural present)
keşfedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
keşfederler (aorist indicative plural present third-person)
keşfediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
keşfediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
keşfediyor (imperfective indicative present singular third-person)
keşfediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
keşfediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
keşfediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
keşfettim (first-person indicative past perfective singular)
keşfettin (indicative past perfective second-person singular)
keşfetti (indicative past perfective singular third-person)
keşfettik (first-person indicative past perfective plural)
keşfettiniz (indicative past perfective plural second-person)
keşfettiler (indicative past perfective plural third-person)
keşfediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
keşfediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
keşfediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
keşfediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
keşfediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
keşfediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or keşfediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
keşfedeceğim (first-person future indicative singular)
keşfedeceksin (future indicative second-person singular)
keşfedecek (future indicative singular third-person)
keşfedeceğiz (first-person future indicative plural)
keşfedeceksiniz (future indicative plural second-person)
keşfedecekler (future indicative plural third-person)
keşfetmişim (first-person inferential perfective singular)
keşfetmişsin (inferential perfective second-person singular)
keşfetmiş (inferential perfective singular third-person)
keşfetmişiz (first-person inferential perfective plural)
keşfetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
keşfetmişler (inferential perfective plural third-person)
keşfedermişim (aorist first-person inferential singular)
keşfedermişsin (aorist inferential second-person singular)
keşfedermiş (aorist inferential singular third-person)
keşfedermişiz (aorist first-person inferential plural)
keşfedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
keşfederlermiş (or keşfedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
keşfediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
keşfediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
keşfediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
keşfediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
keşfediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
keşfediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
keşfetsem (conditional first-person singular)
keşfetsen (conditional second-person singular)
keşfetse (conditional singular third-person)
keşfetsek (conditional first-person plural)
keşfetseniz (conditional plural second-person)
keşfetseler (conditional plural third-person)
keşfetseydim (conditional first-person perfective singular)
keşfetseydin (conditional perfective second-person singular)
keşfetseydi (conditional perfective singular third-person)
keşfetseydik (conditional first-person perfective plural)
keşfetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
keşfetseydiler (conditional perfective plural third-person)
keşfedeyim (first-person optative singular)
keşfedesin (optative second-person singular)
keşfede (optative singular third-person)
keşfedelim (first-person optative plural)
keşfedesiniz (optative plural second-person)
keşfedeler (optative plural third-person)
keşfetmekteyim (first-person progressive singular)
keşfetmektesin (progressive second-person singular)
keşfetmekte (progressive singular third-person)
keşfetmekteyiz (first-person plural progressive)
keşfetmektesiniz (plural progressive second-person)
keşfetmekteler (plural progressive third-person)
keşfetmeliyim (first-person necessitative singular)
keşfetmelisin (necessitative second-person singular)
keşfetmeli (necessitative singular third-person)
keşfetmeliyiz (first-person necessitative plural)
keşfetmelisiniz (necessitative plural second-person)
keşfetmeliler (necessitative plural third-person)
keşfet (imperative second-person singular)
keşfetsin (imperative singular third-person)
keşfedin (imperative plural second-person)
or keşfediniz (imperative plural second-person)
keşfetsinler (imperative plural third-person)
keşfeder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
keşfeder misin? (aorist indicative present second-person singular)
keşfeder mi? (aorist indicative present singular third-person)
keşfeder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
keşfeder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
keşfederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
keşfediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
keşfediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
keşfediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
keşfediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
keşfediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
keşfediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
keşfettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
keşfettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
keşfetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
keşfettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
keşfettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
keşfettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
keşfediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
keşfediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
keşfediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
keşfediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
keşfediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
keşfediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
keşfedecek miyim? (first-person future indicative singular)
keşfedecek misin? (future indicative second-person singular)
keşfedecek mi? (future indicative singular third-person)
keşfedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
keşfedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
keşfedecekler mi? (future indicative plural third-person)
keşfetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
keşfetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
keşfetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
keşfetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
keşfetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
keşfetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
keşfeder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
keşfeder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
keşfeder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
keşfeder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
keşfeder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
keşfederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
keşfediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
keşfediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
keşfediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
keşfediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
keşfediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
keşfediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
keşfetsem mi? (conditional first-person singular)
keşfetsen mi? (conditional second-person singular)
keşfetse mi? (conditional singular third-person)
keşfetsek mi? (conditional first-person plural)
keşfetseniz mi? (conditional plural second-person)
keşfetseler mi? (conditional plural third-person)
keşfetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
keşfetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
keşfetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
keşfetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
keşfetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
keşfetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
keşfetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
keşfetmekte misin? (progressive second-person singular)
keşfetmekte mi? (progressive singular third-person)
keşfetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
keşfetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
keşfetmekteler mi? (plural progressive third-person)
keşfetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
keşfetmeli misin? (necessitative second-person singular)
keşfetmeli mi? (necessitative singular third-person)
keşfetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
keşfetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
keşfetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
keşfetmemek (infinitive negative)
keşfetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
keşfetmemiş (impersonal negative participle perfective)
keşfetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
keşfetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
keşfetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
keşfetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
keşfetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
keşfetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
keşfetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
keşfetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
keşfetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
keşfetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
keşfetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
keşfetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
keşfetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
keşfetmeme (negative noun-from-verb)
keşfetmeyiş (adverbial negative)
keşfetmem (aorist first-person indicative present singular)
keşfetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
keşfetmez (aorist indicative present singular third-person)
keşfetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
keşfetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
keşfetmezler (aorist indicative plural present third-person)
keşfetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
keşfetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
keşfetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
keşfetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
keşfetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
keşfetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
keşfetmedim (first-person indicative past perfective singular)
keşfetmedin (indicative past perfective second-person singular)
keşfetmedi (indicative past perfective singular third-person)
keşfetmedik (first-person indicative past perfective plural)
keşfetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
keşfetmediler (indicative past perfective plural third-person)
keşfetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
keşfetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
keşfetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
keşfetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
keşfetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
keşfetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
keşfetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
keşfetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
keşfetmeyecek (future indicative singular third-person)
keşfetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
keşfetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
keşfetmeyecekler (future indicative plural third-person)
keşfetmemişim (first-person inferential perfective singular)
keşfetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
keşfetmemiş (inferential perfective singular third-person)
keşfetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
keşfetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
keşfetmemişler (inferential perfective plural third-person)
keşfetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
keşfetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
keşfetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
keşfetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
keşfetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
keşfetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
keşfetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
keşfetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
keşfetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
keşfetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
keşfetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
keşfetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
keşfetmesem (conditional first-person singular)
keşfetmesen (conditional second-person singular)
keşfetmese (conditional singular third-person)
keşfetmesek (conditional first-person plural)
keşfetmeseniz (conditional plural second-person)
keşfetmeseler (conditional plural third-person)
keşfetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
keşfetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
keşfetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
keşfetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
keşfetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
keşfetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
keşfetmeyeyim (first-person optative singular)
keşfetmeyesin (optative second-person singular)
keşfetmeye (optative singular third-person)
keşfetmeyelim (first-person optative plural)
keşfetmeyesiniz (optative plural second-person)
keşfetmeyeler (optative plural third-person)
keşfetmemekteyim (first-person progressive singular)
keşfetmemektesin (progressive second-person singular)
keşfetmemekte (progressive singular third-person)
keşfetmemekteyiz (first-person plural progressive)
keşfetmemektesiniz (plural progressive second-person)
keşfetmemekteler (plural progressive third-person)
keşfetmemeliyim (first-person necessitative singular)
keşfetmemelisin (necessitative second-person singular)
keşfetmemeli (necessitative singular third-person)
keşfetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
keşfetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
keşfetmemeliler (necessitative plural third-person)
keşfetme (imperative second-person singular)
keşfetmesin (imperative singular third-person)
keşfetmeyin (imperative plural second-person)
or keşfetmeyiniz (imperative plural second-person)
keşfetmesinler (imperative plural third-person)
keşfetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
keşfetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
keşfetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
keşfetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
keşfetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
keşfetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
keşfetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
keşfetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
keşfetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
keşfetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
keşfetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
keşfetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
keşfetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
keşfetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
keşfetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
keşfetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
keşfetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
keşfetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
keşfetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
keşfetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
keşfetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
keşfetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
keşfetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
keşfetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
keşfetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
keşfetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
keşfetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
keşfetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
keşfetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
keşfetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
keşfetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
keşfetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
keşfetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
keşfetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
keşfetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
keşfetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
keşfetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
keşfetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
keşfetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
keşfetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
keşfetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
keşfetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
keşfetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
keşfetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
keşfetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
keşfetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
keşfetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
keşfetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
keşfetmesem mi? (conditional first-person singular)
keşfetmesen mi? (conditional second-person singular)
keşfetmese mi? (conditional singular third-person)
keşfetmesek mi? (conditional first-person plural)
keşfetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
keşfetmeseler mi? (conditional plural third-person)
keşfetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
keşfetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
keşfetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
keşfetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
keşfetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
keşfetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
keşfetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
keşfetmemekte misin? (progressive second-person singular)
keşfetmemekte mi? (progressive singular third-person)
keşfetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
keşfetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
keşfetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
keşfetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
keşfetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
keşfetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
keşfetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
keşfetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
keşfetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish كشف اتمك, by surface analysis, keşif (“discovery”) + etmek (verb formation).


konmak

head

konmak (third-person singular simple present konar)

konar (present singular third-person)
konmak (infinitive)
konan (imperfective impersonal participle)
konmuş (impersonal participle perfective)
konacak (impersonal participle prospective)
konduğum (non-prospective participle personal)
konduğun (non-prospective participle personal)
konduğu (non-prospective participle personal)
konduğumuz (non-prospective participle personal)
konduğunuz (non-prospective participle personal)
kondukları (non-prospective participle personal)
konacağım (participle personal prospective)
konacağın (participle personal prospective)
konacağı (participle personal prospective)
konacağımız (participle personal prospective)
konacağınız (participle personal prospective)
konacakları (participle personal prospective)
konma (noun-from-verb)
konuş (adverbial)
konarım (aorist first-person indicative present singular)
konarsın (aorist indicative present second-person singular)
konar (aorist indicative present singular third-person)
konarız (aorist first-person indicative plural present)
konarsınız (aorist indicative plural present second-person)
konarlar (aorist indicative plural present third-person)
konuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
konuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
konuyor (imperfective indicative present singular third-person)
konuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
konuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
konuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kondum (first-person indicative past perfective singular)
kondun (indicative past perfective second-person singular)
kondu (indicative past perfective singular third-person)
konduk (first-person indicative past perfective plural)
kondunuz (indicative past perfective plural second-person)
kondular (indicative past perfective plural third-person)
konuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
konuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
konuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
konuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
konuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
konuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or konuyordular (imperfective indicative past plural third-person)
konacağım (first-person future indicative singular)
konacaksın (future indicative second-person singular)
konacak (future indicative singular third-person)
konacağız (first-person future indicative plural)
konacaksınız (future indicative plural second-person)
konacaklar (future indicative plural third-person)
konmışım (first-person inferential perfective singular)
konmışsın (inferential perfective second-person singular)
konmış (inferential perfective singular third-person)
konmışız (first-person inferential perfective plural)
konmışsınuz (inferential perfective plural second-person)
konmışlar (inferential perfective plural third-person)
konarmışım (aorist first-person inferential singular)
konarmışsın (aorist inferential second-person singular)
konarmış (aorist inferential singular third-person)
konarmışız (aorist first-person inferential plural)
konarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
konarlarmış (or konarmışlar) (aorist inferential plural third-person)
konuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
konuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
konuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
konuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
konuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
konuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
konsam (conditional first-person singular)
konsan (conditional second-person singular)
konsa (conditional singular third-person)
konsak (conditional first-person plural)
konsanız (conditional plural second-person)
konsalar (conditional plural third-person)
konsaydım (conditional first-person perfective singular)
konsaydın (conditional perfective second-person singular)
konsaydı (conditional perfective singular third-person)
konsaydık (conditional first-person perfective plural)
konsaydınız (conditional perfective plural second-person)
konsaydılar (conditional perfective plural third-person)
konayım (first-person optative singular)
konasın (optative second-person singular)
kona (optative singular third-person)
konalım (first-person optative plural)
konasınız (optative plural second-person)
konalar (optative plural third-person)
konmaktayım (first-person progressive singular)
konmaktasın (progressive second-person singular)
konmakta (progressive singular third-person)
konmaktayız (first-person plural progressive)
konmaktasınız (plural progressive second-person)
konmaktalar (plural progressive third-person)
konmalıyım (first-person necessitative singular)
konmalısın (necessitative second-person singular)
konmalı (necessitative singular third-person)
konmalıyız (first-person necessitative plural)
konmalısınız (necessitative plural second-person)
konmalılar (necessitative plural third-person)
kon (imperative second-person singular)
konsun (imperative singular third-person)
konun (imperative plural second-person)
konsunlar (imperative plural third-person)
konar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
konar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
konar mı? (aorist indicative present singular third-person)
konar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
konar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
konarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
konuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
konuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
konuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
konuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
konuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
konuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kondum mu? (first-person indicative past perfective singular)
kondun mu? (indicative past perfective second-person singular)
kondu mu? (indicative past perfective singular third-person)
konduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
kondunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
kondular mı? (indicative past perfective plural third-person)
konuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
konuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
konuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
konuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
konuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
konuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
konacak mıyım? (first-person future indicative singular)
konacak mısın? (future indicative second-person singular)
konacak mı? (future indicative singular third-person)
konacak mıyız? (first-person future indicative plural)
konacak mısınız? (future indicative plural second-person)
konacaklar mı? (future indicative plural third-person)
konmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
konmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
konmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
konmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
konmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
konmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
konar mıymuşım? (aorist first-person inferential singular)
konar mıymuşsın? (aorist inferential second-person singular)
konar mıymuş? (aorist inferential singular third-person)
konar mıymuşız? (aorist first-person inferential plural)
konar mıymuşsınız? (aorist inferential plural second-person)
konarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
konuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
konuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
konuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
konuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
konuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
konuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
konsam mı? (conditional first-person singular)
konsan mı? (conditional second-person singular)
konsa mı? (conditional singular third-person)
konsak mı? (conditional first-person plural)
konsanız mı? (conditional plural second-person)
konsalar mı? (conditional plural third-person)
konsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
konsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
konsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
konsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
konsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
konsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
konmakta mıyım? (first-person progressive singular)
konmakta mısın? (progressive second-person singular)
konmakta mı? (progressive singular third-person)
konmakta mıyız? (first-person plural progressive)
konmakta mısınız? (plural progressive second-person)
konmaktalar mı? (plural progressive third-person)
konmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
konmalı mısın? (necessitative second-person singular)
konmalı mı? (necessitative singular third-person)
konmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
konmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
konmalılar mı? (necessitative plural third-person)
konmamak (infinitive negative)
konmayan (imperfective impersonal negative participle)
konmamış (impersonal negative participle perfective)
konmayacak (impersonal negative participle prospective)
konmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
konmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
konmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
konmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
konmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
konmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
konmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
konmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
konmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
konmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
konmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
konmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
konmama (negative noun-from-verb)
konmayuş (adverbial negative)
konmam (aorist first-person indicative present singular)
konmazsın (aorist indicative present second-person singular)
konmaz (aorist indicative present singular third-person)
konmayız (aorist first-person indicative plural present)
konmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
konmazlar (aorist indicative plural present third-person)
konmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
konmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
konmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
konmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
konmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
konmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
konmadım (first-person indicative past perfective singular)
konmadın (indicative past perfective second-person singular)
konmadı (indicative past perfective singular third-person)
konmadık (first-person indicative past perfective plural)
konmadınız (indicative past perfective plural second-person)
konmadılar (indicative past perfective plural third-person)
konmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
konmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
konmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
konmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
konmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
konmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
konmayacağım (first-person future indicative singular)
konmayacaksın (future indicative second-person singular)
konmayacak (future indicative singular third-person)
konmayacağız (first-person future indicative plural)
konmayacaksınız (future indicative plural second-person)
konmayacaklar (future indicative plural third-person)
konmamışım (first-person inferential perfective singular)
konmamışsın (inferential perfective second-person singular)
konmamış (inferential perfective singular third-person)
konmamışız (first-person inferential perfective plural)
konmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
konmamışlar (inferential perfective plural third-person)
konmazmışım (aorist first-person inferential singular)
konmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
konmazmış (aorist inferential singular third-person)
konmazmışız (aorist first-person inferential plural)
konmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
konmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
konmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
konmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
konmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
konmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
konmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
konmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
konmasam (conditional first-person singular)
konmasan (conditional second-person singular)
konmasa (conditional singular third-person)
konmasak (conditional first-person plural)
konmasanız (conditional plural second-person)
konmasalar (conditional plural third-person)
konmasaydım (conditional first-person perfective singular)
konmasaydın (conditional perfective second-person singular)
konmasaydı (conditional perfective singular third-person)
konmasaydık (conditional first-person perfective plural)
konmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
konmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
konmayayım (first-person optative singular)
konmayasın (optative second-person singular)
konmaya (optative singular third-person)
konmayalım (first-person optative plural)
konmayasınız (optative plural second-person)
konmayalar (optative plural third-person)
konmamaktayım (first-person progressive singular)
konmamaktasın (progressive second-person singular)
konmamakta (progressive singular third-person)
konmamaktayız (first-person plural progressive)
konmamaktasınız (plural progressive second-person)
konmamaktalar (plural progressive third-person)
konmamalıyım (first-person necessitative singular)
konmamalısın (necessitative second-person singular)
konmamalı (necessitative singular third-person)
konmamalıyız (first-person necessitative plural)
konmamalısınız (necessitative plural second-person)
konmamalılar (necessitative plural third-person)
konma (imperative second-person singular)
konmasın (imperative singular third-person)
konmayın (imperative plural second-person)
konmasınlar (imperative plural third-person)
konmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
konmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
konmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
konmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
konmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
konmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
konmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
konmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
konmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
konmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
konmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
konmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
konmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
konmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
konmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
konmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
konmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
konmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
konmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
konmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
konmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
konmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
konmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
konmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
konmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
konmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
konmayacak mı? (future indicative singular third-person)
konmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
konmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
konmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
konmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
konmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
konmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
konmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
konmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
konmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
konmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
konmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
konmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
konmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
konmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
konmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
konmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
konmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
konmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
konmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
konmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
konmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
konmasam mı? (conditional first-person singular)
konmasan mı? (conditional second-person singular)
konmasa mı? (conditional singular third-person)
konmasak mı? (conditional first-person plural)
konmasanız mı? (conditional plural second-person)
konmasalar mı? (conditional plural third-person)
konmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
konmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
konmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
konmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
konmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
konmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
konmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
konmamakta mısın? (progressive second-person singular)
konmamakta mı? (progressive singular third-person)
konmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
konmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
konmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
konmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
konmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
konmamalı mı? (necessitative singular third-person)
konmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
konmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
konmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

Inherited from Ottoman Turkish قونمق (konmak). Compare Old Turkic [script needed] (kon-).

inh+

1936 January 17, headline in Kurun

(please add an English translation of this quotation)

Petrola ambaro konacak mı konmıyacak mı?!

Şu dala az önce bir kuş kondu.