karar kılmak

karar kılmak (third-person singular simple present karar kılar)

karar kılar (present singular third-person)
karar kılmak (infinitive)
karar kılan (imperfective impersonal participle)
karar kılmış (impersonal participle perfective)
karar kılacak (impersonal participle prospective)
karar kıldığım (non-prospective participle personal)
karar kıldığın (non-prospective participle personal)
karar kıldığı (non-prospective participle personal)
karar kıldığımız (non-prospective participle personal)
karar kıldığınız (non-prospective participle personal)
karar kıldıkları (non-prospective participle personal)
karar kılacağım (participle personal prospective)
karar kılacağın (participle personal prospective)
karar kılacağı (participle personal prospective)
karar kılacağımız (participle personal prospective)
karar kılacağınız (participle personal prospective)
karar kılacakları (participle personal prospective)
karar kılma (noun-from-verb)
karar kılış (adverbial)
karar kılarım (aorist first-person indicative present singular)
karar kılarsın (aorist indicative present second-person singular)
karar kılar (aorist indicative present singular third-person)
karar kılarız (aorist first-person indicative plural present)
karar kılarsınız (aorist indicative plural present second-person)
karar kılarlar (aorist indicative plural present third-person)
karar kılıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karar kılıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karar kılıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karar kılıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karar kılıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karar kılıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karar kıldım (first-person indicative past perfective singular)
karar kıldın (indicative past perfective second-person singular)
karar kıldı (indicative past perfective singular third-person)
karar kıldık (first-person indicative past perfective plural)
karar kıldınız (indicative past perfective plural second-person)
karar kıldılar (indicative past perfective plural third-person)
karar kılıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karar kılıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karar kılıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karar kılıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karar kılıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karar kılıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or karar kılıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
karar kılacağım (first-person future indicative singular)
karar kılacaksın (future indicative second-person singular)
karar kılacak (future indicative singular third-person)
karar kılacağız (first-person future indicative plural)
karar kılacaksınız (future indicative plural second-person)
karar kılacaklar (future indicative plural third-person)
karar kılmışım (first-person inferential perfective singular)
karar kılmışsın (inferential perfective second-person singular)
karar kılmış (inferential perfective singular third-person)
karar kılmışız (first-person inferential perfective plural)
karar kılmışsınız (inferential perfective plural second-person)
karar kılmışlar (inferential perfective plural third-person)
karar kılarmışım (aorist first-person inferential singular)
karar kılarmışsın (aorist inferential second-person singular)
karar kılarmış (aorist inferential singular third-person)
karar kılarmışız (aorist first-person inferential plural)
karar kılarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karar kılarlarmış (aorist inferential plural third-person)
or karar kılarmışlar (aorist inferential plural third-person)
karar kılıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karar kılıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karar kılıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karar kılıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karar kılıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karar kılıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
karar kılsam (conditional first-person singular)
karar kılsan (conditional second-person singular)
karar kılsa (conditional singular third-person)
karar kılsak (conditional first-person plural)
karar kılsanız (conditional plural second-person)
karar kılsalar (conditional plural third-person)
karar kılsaydım (conditional first-person perfective singular)
karar kılsaydın (conditional perfective second-person singular)
karar kılsaydı (conditional perfective singular third-person)
karar kılsaydık (conditional first-person perfective plural)
karar kılsaydınız (conditional perfective plural second-person)
karar kılsaydılar (conditional perfective plural third-person)
karar kılayım (first-person optative singular)
karar kılasın (optative second-person singular)
karar kıla (optative singular third-person)
karar kılalım (first-person optative plural)
karar kılasınız (optative plural second-person)
karar kılalar (optative plural third-person)
karar kılmaktayım (first-person progressive singular)
karar kılmaktasın (progressive second-person singular)
karar kılmakta (progressive singular third-person)
karar kılmaktayız (first-person plural progressive)
karar kılmaktasınız (plural progressive second-person)
karar kılmaktalar (plural progressive third-person)
karar kılmalıyım (first-person necessitative singular)
karar kılmalısın (necessitative second-person singular)
karar kılmalı (necessitative singular third-person)
karar kılmalıyız (first-person necessitative plural)
karar kılmalısınız (necessitative plural second-person)
karar kılmalılar (necessitative plural third-person)
karar kıl (imperative second-person singular)
karar kılsın (imperative singular third-person)
karar kılın (imperative plural second-person)
karar kılsınlar (imperative plural third-person)
karar kılar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karar kılar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karar kılar mı? (aorist indicative present singular third-person)
karar kılar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karar kılar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karar kılarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karar kılıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karar kılıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karar kılıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karar kılıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karar kılıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karar kılıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karar kıldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karar kıldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karar kıldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karar kıldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karar kıldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karar kıldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karar kılıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karar kılıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karar kılıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karar kılıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karar kılıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karar kılıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karar kılacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karar kılacak mısın? (future indicative second-person singular)
karar kılacak mı? (future indicative singular third-person)
karar kılacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karar kılacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karar kılacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karar kılmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karar kılmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karar kılmış mı? (inferential perfective singular third-person)
karar kılmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karar kılmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karar kılmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karar kılar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karar kılar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karar kılar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karar kılar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karar kılar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karar kılarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karar kılıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karar kılıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karar kılıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karar kılıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karar kılıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karar kılıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karar kılsam mı? (conditional first-person singular)
karar kılsan mı? (conditional second-person singular)
karar kılsa mı? (conditional singular third-person)
karar kılsak mı? (conditional first-person plural)
karar kılsanız mı? (conditional plural second-person)
karar kılsalar mı? (conditional plural third-person)
karar kılsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karar kılsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karar kılsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karar kılsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karar kılsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karar kılsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karar kılmakta mıyım? (first-person progressive singular)
karar kılmakta mısın? (progressive second-person singular)
karar kılmakta mı? (progressive singular third-person)
karar kılmakta mıyız? (first-person plural progressive)
karar kılmakta mısınız? (plural progressive second-person)
karar kılmaktalar mı? (plural progressive third-person)
karar kılmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karar kılmalı mısın? (necessitative second-person singular)
karar kılmalı mı? (necessitative singular third-person)
karar kılmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karar kılmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karar kılmalılar mı? (necessitative plural third-person)
karar kılmamak (infinitive negative)
karar kılmayan (imperfective impersonal negative participle)
karar kılmamış (impersonal negative participle perfective)
karar kılmayacak (impersonal negative participle prospective)
karar kılmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
karar kılmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
karar kılmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
karar kılmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
karar kılmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
karar kılmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
karar kılmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
karar kılmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
karar kılmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
karar kılmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
karar kılmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
karar kılmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
karar kılmama (negative noun-from-verb)
karar kılmayış (adverbial negative)
karar kılmam (aorist first-person indicative present singular)
karar kılmazsın (aorist indicative present second-person singular)
karar kılmaz (aorist indicative present singular third-person)
karar kılmayız (aorist first-person indicative plural present)
karar kılmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
karar kılmazlar (aorist indicative plural present third-person)
karar kılmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karar kılmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karar kılmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karar kılmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karar kılmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karar kılmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karar kılmadım (first-person indicative past perfective singular)
karar kılmadın (indicative past perfective second-person singular)
karar kılmadı (indicative past perfective singular third-person)
karar kılmadık (first-person indicative past perfective plural)
karar kılmadınız (indicative past perfective plural second-person)
karar kılmadılar (indicative past perfective plural third-person)
karar kılmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karar kılmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karar kılmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karar kılmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karar kılmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karar kılmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
karar kılmayacağım (first-person future indicative singular)
karar kılmayacaksın (future indicative second-person singular)
karar kılmayacak (future indicative singular third-person)
karar kılmayacağız (first-person future indicative plural)
karar kılmayacaksınız (future indicative plural second-person)
karar kılmayacaklar (future indicative plural third-person)
karar kılmamışım (first-person inferential perfective singular)
karar kılmamışsın (inferential perfective second-person singular)
karar kılmamış (inferential perfective singular third-person)
karar kılmamışız (first-person inferential perfective plural)
karar kılmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
karar kılmamışlar (inferential perfective plural third-person)
karar kılmazmışım (aorist first-person inferential singular)
karar kılmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
karar kılmazmış (aorist inferential singular third-person)
karar kılmazmışız (aorist first-person inferential plural)
karar kılmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karar kılmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
karar kılmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karar kılmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karar kılmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karar kılmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karar kılmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karar kılmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
karar kılmasam (conditional first-person singular)
karar kılmasan (conditional second-person singular)
karar kılmasa (conditional singular third-person)
karar kılmasak (conditional first-person plural)
karar kılmasanız (conditional plural second-person)
karar kılmasalar (conditional plural third-person)
karar kılmasaydım (conditional first-person perfective singular)
karar kılmasaydın (conditional perfective second-person singular)
karar kılmasaydı (conditional perfective singular third-person)
karar kılmasaydık (conditional first-person perfective plural)
karar kılmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
karar kılmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
karar kılmayayım (first-person optative singular)
karar kılmayasın (optative second-person singular)
karar kılmaya (optative singular third-person)
karar kılmayalım (first-person optative plural)
karar kılmayasınız (optative plural second-person)
karar kılmayalar (optative plural third-person)
karar kılmamaktayım (first-person progressive singular)
karar kılmamaktasın (progressive second-person singular)
karar kılmamakta (progressive singular third-person)
karar kılmamaktayız (first-person plural progressive)
karar kılmamaktasınız (plural progressive second-person)
karar kılmamaktalar (plural progressive third-person)
karar kılmamalıyım (first-person necessitative singular)
karar kılmamalısın (necessitative second-person singular)
karar kılmamalı (necessitative singular third-person)
karar kılmamalıyız (first-person necessitative plural)
karar kılmamalısınız (necessitative plural second-person)
karar kılmamalılar (necessitative plural third-person)
karar kılma (imperative second-person singular)
karar kılmasın (imperative singular third-person)
karar kılmayın (imperative plural second-person)
karar kılmasınlar (imperative plural third-person)
karar kılmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karar kılmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karar kılmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
karar kılmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karar kılmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karar kılmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karar kılmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karar kılmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karar kılmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karar kılmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karar kılmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karar kılmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karar kılmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karar kılmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karar kılmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karar kılmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karar kılmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karar kılmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karar kılmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karar kılmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karar kılmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karar kılmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karar kılmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karar kılmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karar kılmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karar kılmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
karar kılmayacak mı? (future indicative singular third-person)
karar kılmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karar kılmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karar kılmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karar kılmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karar kılmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karar kılmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
karar kılmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karar kılmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karar kılmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karar kılmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karar kılmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karar kılmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karar kılmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karar kılmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karar kılmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karar kılmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karar kılmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karar kılmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karar kılmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karar kılmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karar kılmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karar kılmasam mı? (conditional first-person singular)
karar kılmasan mı? (conditional second-person singular)
karar kılmasa mı? (conditional singular third-person)
karar kılmasak mı? (conditional first-person plural)
karar kılmasanız mı? (conditional plural second-person)
karar kılmasalar mı? (conditional plural third-person)
karar kılmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karar kılmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karar kılmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karar kılmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karar kılmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karar kılmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karar kılmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
karar kılmamakta mısın? (progressive second-person singular)
karar kılmamakta mı? (progressive singular third-person)
karar kılmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
karar kılmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
karar kılmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
karar kılmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karar kılmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
karar kılmamalı mı? (necessitative singular third-person)
karar kılmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karar kılmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karar kılmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

karar kılıyorlardı (or karar kılıyordular)

karar kılarlarmış (or karar kılarmışlar)

Biz bu yıl evde olmakta karar kıldık


kefeni yırtmak

head

kefeni yırtmak (third-person singular simple present kefeni yırtar)

kefeni yırtar (present singular third-person)

(idiomatic) to overcome the vital dangers of an illness


uydurur

third-person singular indicative aorist of uydurmak


uydur

second-person singular imperative of uydurmak


gideriz

first-person plural indicative aorist of gitmek


gittik

first-person plural indicative simple past of gitmek


gittiler

third-person plural indicative simple past of gitmek


gideceğim

first-person singular indicative future of gitmek


gidecek

third-person singular indicative future of gitmek


gideceğiz

first-person plural indicative future of gitmek


gideceksiniz

second-person plural indicative future of gitmek


gideceksin

second-person singular indicative future of gitmek


gitmeyiz

first-person plural indicative negative aorist of gitmek


gitmezsiniz

second-person plural indicative negative aorist of gitmek


gitmediler

third-person plural indicative negative simple past of gitmek


gidersiniz

second-person plural indicative aorist of gitmek


gideririm

first-person singular indicative aorist of gidermek


gitmeyeceksiniz

second-person plural indicative negative future of gitmek


giderdiler

third-person plural indicative simple past of gidermek


gitmedik

first-person plural indicative negative simple past of gitmek


giderdim

first-person singular indicative simple past of gidermek


gitmedi

third-person singular indicative negative simple past of gitmek


giderdik

first-person plural indicative simple past of gidermek


gitmeyecek

third-person singular indicative negative future of gitmek


giderir

third-person singular indicative aorist of gidermek


giderdi

third-person singular indicative simple past of gidermek


gitmezsin

second-person singular indicative negative aorist of gitmek


gitmeyecekler

third-person plural indicative negative future of gitmek


giderdiniz

second-person plural indicative simple past of gidermek


gidereceksin

second-person singular indicative future of gidermek


giderdin

second-person singular indicative simple past of gidermek


giderirsiniz

second-person plural indicative aorist of gidermek


gideririz

first-person plural indicative aorist of gidermek


gitmeyeceğiz

first-person plural indicative negative future of gitmek


gidereceğim

first-person singular indicative future of gidermek


giderirsin

second-person singular indicative aorist of gidermek


gitmeyeceksin

second-person singular indicative negative future of gitmek


giderecekler

third-person plural indicative future of gidermek


gitmeyeceğim

first-person singular indicative negative future of gitmek


giderecek

third-person singular indicative future of gidermek


gitmezler

third-person plural indicative negative aorist of gitmek


gidersinler

third-person plural imperative of gidermek


gidereceksiniz

second-person plural indicative future of gidermek


gidersin

second-person singular indicative aorist of gitmek


gidersin

third-person singular imperative of gidermek


gitmem

first-person singular indicative negative aorist of gitmek


giderin

second-person plural imperative of gidermek


giderirler

third-person plural indicative aorist of gidermek


gidereceğiz

first-person plural indicative future of gidermek


gidecekler

third-person plural indicative future of gitmek


cesaretlendirmek

cesaretlendirmek (third-person singular simple present cesaretlendirir)

cesaretlendirir (present singular third-person)
cesaretlendirmek (infinitive)
cesaretlendiren (imperfective impersonal participle)
cesaretlendirmiş (impersonal participle perfective)
cesaretlendirecek (impersonal participle prospective)
cesaretlendirdiğim (non-prospective participle personal)
cesaretlendirdiğin (non-prospective participle personal)
cesaretlendirdiği (non-prospective participle personal)
cesaretlendirdiğimiz (non-prospective participle personal)
cesaretlendirdiğiniz (non-prospective participle personal)
cesaretlendirdikleri (non-prospective participle personal)
cesaretlendireceğim (participle personal prospective)
cesaretlendireceğin (participle personal prospective)
cesaretlendireceği (participle personal prospective)
cesaretlendireceğimiz (participle personal prospective)
cesaretlendireceğiniz (participle personal prospective)
cesaretlendirecekleri (participle personal prospective)
cesaretlendirme (noun-from-verb)
cesaretlendiriş (adverbial)
cesaretlendiririm (aorist first-person indicative present singular)
cesaretlendirirsin (aorist indicative present second-person singular)
cesaretlendirir (aorist indicative present singular third-person)
cesaretlendiririz (aorist first-person indicative plural present)
cesaretlendirirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
cesaretlendirirler (aorist indicative plural present third-person)
cesaretlendiriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
cesaretlendiriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
cesaretlendiriyor (imperfective indicative present singular third-person)
cesaretlendiriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
cesaretlendiriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
cesaretlendiriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
cesaretlendirdim (first-person indicative past perfective singular)
cesaretlendirdin (indicative past perfective second-person singular)
cesaretlendirdi (indicative past perfective singular third-person)
cesaretlendirdik (first-person indicative past perfective plural)
cesaretlendirdiniz (indicative past perfective plural second-person)
cesaretlendirdiler (indicative past perfective plural third-person)
cesaretlendiriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
cesaretlendiriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
cesaretlendiriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
cesaretlendiriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
cesaretlendiriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
cesaretlendiriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or cesaretlendiriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
cesaretlendireceğim (first-person future indicative singular)
cesaretlendireceksin (future indicative second-person singular)
cesaretlendirecek (future indicative singular third-person)
cesaretlendireceğiz (first-person future indicative plural)
cesaretlendireceksiniz (future indicative plural second-person)
cesaretlendirecekler (future indicative plural third-person)
cesaretlendirmişim (first-person inferential perfective singular)
cesaretlendirmişsin (inferential perfective second-person singular)
cesaretlendirmiş (inferential perfective singular third-person)
cesaretlendirmişiz (first-person inferential perfective plural)
cesaretlendirmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
cesaretlendirmişler (inferential perfective plural third-person)
cesaretlendirirmişim (aorist first-person inferential singular)
cesaretlendirirmişsin (aorist inferential second-person singular)
cesaretlendirirmiş (aorist inferential singular third-person)
cesaretlendirirmişiz (aorist first-person inferential plural)
cesaretlendirirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
cesaretlendirirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or cesaretlendirirmişlar (aorist inferential plural third-person)
cesaretlendiriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
cesaretlendiriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
cesaretlendiriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
cesaretlendiriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
cesaretlendiriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
cesaretlendiriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
cesaretlendirsem (conditional first-person singular)
cesaretlendirsen (conditional second-person singular)
cesaretlendirse (conditional singular third-person)
cesaretlendirsek (conditional first-person plural)
cesaretlendirseniz (conditional plural second-person)
cesaretlendirseler (conditional plural third-person)
cesaretlendirseydim (conditional first-person perfective singular)
cesaretlendirseydin (conditional perfective second-person singular)
cesaretlendirseydi (conditional perfective singular third-person)
cesaretlendirseydik (conditional first-person perfective plural)
cesaretlendirseydiniz (conditional perfective plural second-person)
cesaretlendirseydiler (conditional perfective plural third-person)
cesaretlendireyim (first-person optative singular)
cesaretlendiresin (optative second-person singular)
cesaretlendire (optative singular third-person)
cesaretlendirelim (first-person optative plural)
cesaretlendiresiniz (optative plural second-person)
cesaretlendireler (optative plural third-person)
cesaretlendirmekteyim (first-person progressive singular)
cesaretlendirmektesin (progressive second-person singular)
cesaretlendirmekte (progressive singular third-person)
cesaretlendirmekteyiz (first-person plural progressive)
cesaretlendirmektesiniz (plural progressive second-person)
cesaretlendirmekteler (plural progressive third-person)
cesaretlendirmeliyim (first-person necessitative singular)
cesaretlendirmelisin (necessitative second-person singular)
cesaretlendirmeli (necessitative singular third-person)
cesaretlendirmeliyiz (first-person necessitative plural)
cesaretlendirmelisiniz (necessitative plural second-person)
cesaretlendirmeliler (necessitative plural third-person)
cesaretlendir (imperative second-person singular)
cesaretlendirsin (imperative singular third-person)
cesaretlendirin (imperative plural second-person)
cesaretlendirsinler (imperative plural third-person)
cesaretlendirir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
cesaretlendirir misin? (aorist indicative present second-person singular)
cesaretlendirir mi? (aorist indicative present singular third-person)
cesaretlendirir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
cesaretlendirir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
cesaretlendirirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
cesaretlendiriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
cesaretlendiriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
cesaretlendiriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
cesaretlendiriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
cesaretlendiriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
cesaretlendiriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
cesaretlendirdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
cesaretlendirdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
cesaretlendirdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
cesaretlendirdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
cesaretlendirdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
cesaretlendirdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
cesaretlendiriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
cesaretlendiriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
cesaretlendiriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
cesaretlendiriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
cesaretlendiriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
cesaretlendiriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
cesaretlendirecek miyim? (first-person future indicative singular)
cesaretlendirecek misin? (future indicative second-person singular)
cesaretlendirecek mi? (future indicative singular third-person)
cesaretlendirecek miyiz? (first-person future indicative plural)
cesaretlendirecek misiniz? (future indicative plural second-person)
cesaretlendirecekler mi? (future indicative plural third-person)
cesaretlendirmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
cesaretlendirmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
cesaretlendirmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
cesaretlendirmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
cesaretlendirmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
cesaretlendirmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
cesaretlendirir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
cesaretlendirir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
cesaretlendirir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
cesaretlendirir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
cesaretlendirir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
cesaretlendirirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
cesaretlendiriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
cesaretlendiriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
cesaretlendiriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
cesaretlendiriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
cesaretlendiriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
cesaretlendiriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
cesaretlendirsem mi? (conditional first-person singular)
cesaretlendirsen mi? (conditional second-person singular)
cesaretlendirse mi? (conditional singular third-person)
cesaretlendirsek mi? (conditional first-person plural)
cesaretlendirseniz mi? (conditional plural second-person)
cesaretlendirseler mi? (conditional plural third-person)
cesaretlendirse miydim? (conditional first-person perfective singular)
cesaretlendirse miydin? (conditional perfective second-person singular)
cesaretlendirse miydi? (conditional perfective singular third-person)
cesaretlendirse miydik? (conditional first-person perfective plural)
cesaretlendirse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
cesaretlendirseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
cesaretlendirmekte miyim? (first-person progressive singular)
cesaretlendirmekte misin? (progressive second-person singular)
cesaretlendirmekte mi? (progressive singular third-person)
cesaretlendirmekte miyiz? (first-person plural progressive)
cesaretlendirmekte misiniz? (plural progressive second-person)
cesaretlendirmekteler mi? (plural progressive third-person)
cesaretlendirmeli miyim? (first-person necessitative singular)
cesaretlendirmeli misin? (necessitative second-person singular)
cesaretlendirmeli mi? (necessitative singular third-person)
cesaretlendirmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
cesaretlendirmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
cesaretlendirmeliler mi? (necessitative plural third-person)
cesaretlendirmemek (infinitive negative)
cesaretlendirmeyen (imperfective impersonal negative participle)
cesaretlendirmemiş (impersonal negative participle perfective)
cesaretlendirmeyecek (impersonal negative participle prospective)
cesaretlendirmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
cesaretlendirmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
cesaretlendirmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
cesaretlendirmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
cesaretlendirmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
cesaretlendirmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
cesaretlendirmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
cesaretlendirmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
cesaretlendirmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
cesaretlendirmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
cesaretlendirmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
cesaretlendirmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
cesaretlendirmeme (negative noun-from-verb)
cesaretlendirmeyiş (adverbial negative)
cesaretlendirmem (aorist first-person indicative present singular)
cesaretlendirmezsin (aorist indicative present second-person singular)
cesaretlendirmez (aorist indicative present singular third-person)
cesaretlendirmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
cesaretlendirmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
cesaretlendirmezler (aorist indicative plural present third-person)
cesaretlendirmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
cesaretlendirmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
cesaretlendirmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
cesaretlendirmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
cesaretlendirmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
cesaretlendirmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
cesaretlendirmedim (first-person indicative past perfective singular)
cesaretlendirmedin (indicative past perfective second-person singular)
cesaretlendirmedi (indicative past perfective singular third-person)
cesaretlendirmedik (first-person indicative past perfective plural)
cesaretlendirmediniz (indicative past perfective plural second-person)
cesaretlendirmediler (indicative past perfective plural third-person)
cesaretlendirmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
cesaretlendirmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
cesaretlendirmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
cesaretlendirmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
cesaretlendirmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
cesaretlendirmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
cesaretlendirmeyeceğim (first-person future indicative singular)
cesaretlendirmeyeceksin (future indicative second-person singular)
cesaretlendirmeyecek (future indicative singular third-person)
cesaretlendirmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
cesaretlendirmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
cesaretlendirmeyecekler (future indicative plural third-person)
cesaretlendirmemişim (first-person inferential perfective singular)
cesaretlendirmemişsin (inferential perfective second-person singular)
cesaretlendirmemiş (inferential perfective singular third-person)
cesaretlendirmemişiz (first-person inferential perfective plural)
cesaretlendirmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
cesaretlendirmemişler (inferential perfective plural third-person)
cesaretlendirmezmişim (aorist first-person inferential singular)
cesaretlendirmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
cesaretlendirmezmiş (aorist inferential singular third-person)
cesaretlendirmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
cesaretlendirmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
cesaretlendirmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
cesaretlendirmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
cesaretlendirmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
cesaretlendirmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
cesaretlendirmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
cesaretlendirmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
cesaretlendirmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
cesaretlendirmesem (conditional first-person singular)
cesaretlendirmesen (conditional second-person singular)
cesaretlendirmese (conditional singular third-person)
cesaretlendirmesek (conditional first-person plural)
cesaretlendirmeseniz (conditional plural second-person)
cesaretlendirmeseler (conditional plural third-person)
cesaretlendirmeseydim (conditional first-person perfective singular)
cesaretlendirmeseydin (conditional perfective second-person singular)
cesaretlendirmeseydi (conditional perfective singular third-person)
cesaretlendirmeseydik (conditional first-person perfective plural)
cesaretlendirmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
cesaretlendirmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
cesaretlendirmeyeyim (first-person optative singular)
cesaretlendirmeyesin (optative second-person singular)
cesaretlendirmeye (optative singular third-person)
cesaretlendirmeyelim (first-person optative plural)
cesaretlendirmeyesiniz (optative plural second-person)
cesaretlendirmeyeler (optative plural third-person)
cesaretlendirmemekteyim (first-person progressive singular)
cesaretlendirmemektesin (progressive second-person singular)
cesaretlendirmemekte (progressive singular third-person)
cesaretlendirmemekteyiz (first-person plural progressive)
cesaretlendirmemektesiniz (plural progressive second-person)
cesaretlendirmemekteler (plural progressive third-person)
cesaretlendirmemeliyim (first-person necessitative singular)
cesaretlendirmemelisin (necessitative second-person singular)
cesaretlendirmemeli (necessitative singular third-person)
cesaretlendirmemeliyiz (first-person necessitative plural)
cesaretlendirmemelisiniz (necessitative plural second-person)
cesaretlendirmemeliler (necessitative plural third-person)
cesaretlendirme (imperative second-person singular)
cesaretlendirmesin (imperative singular third-person)
cesaretlendirmeyin (imperative plural second-person)
cesaretlendirmesinler (imperative plural third-person)
cesaretlendirmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
cesaretlendirmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
cesaretlendirmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
cesaretlendirmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
cesaretlendirmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
cesaretlendirmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
cesaretlendirmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
cesaretlendirmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
cesaretlendirmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
cesaretlendirmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
cesaretlendirmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
cesaretlendirmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
cesaretlendirmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
cesaretlendirmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
cesaretlendirmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
cesaretlendirmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
cesaretlendirmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
cesaretlendirmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
cesaretlendirmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
cesaretlendirmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
cesaretlendirmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
cesaretlendirmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
cesaretlendirmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
cesaretlendirmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
cesaretlendirmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
cesaretlendirmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
cesaretlendirmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
cesaretlendirmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
cesaretlendirmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
cesaretlendirmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
cesaretlendirmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
cesaretlendirmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
cesaretlendirmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
cesaretlendirmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
cesaretlendirmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
cesaretlendirmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
cesaretlendirmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
cesaretlendirmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
cesaretlendirmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
cesaretlendirmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
cesaretlendirmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
cesaretlendirmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
cesaretlendirmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
cesaretlendirmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
cesaretlendirmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
cesaretlendirmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
cesaretlendirmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
cesaretlendirmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
cesaretlendirmesem mi? (conditional first-person singular)
cesaretlendirmesen mi? (conditional second-person singular)
cesaretlendirmese mi? (conditional singular third-person)
cesaretlendirmesek mi? (conditional first-person plural)
cesaretlendirmeseniz mi? (conditional plural second-person)
cesaretlendirmeseler mi? (conditional plural third-person)
cesaretlendirmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
cesaretlendirmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
cesaretlendirmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
cesaretlendirmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
cesaretlendirmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
cesaretlendirmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
cesaretlendirmemekte miyim? (first-person progressive singular)
cesaretlendirmemekte misin? (progressive second-person singular)
cesaretlendirmemekte mi? (progressive singular third-person)
cesaretlendirmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
cesaretlendirmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
cesaretlendirmemekteler mi? (plural progressive third-person)
cesaretlendirmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
cesaretlendirmemeli misin? (necessitative second-person singular)
cesaretlendirmemeli mi? (necessitative singular third-person)
cesaretlendirmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
cesaretlendirmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
cesaretlendirmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

From Ottoman Turkish جسارتلندرمك (cesaretlendirmek).

inh

causative of cesaretlenmek
(transitive) to encourage, to embolden

causative of cesaretlenmek
to encourage, to embolden


bağırır

third-person singular indicative aorist of bağırmak


bağırırım

first-person singular indicative aorist of bağırmak


bağırırız

first-person plural indicative aorist of bağırmak


bağırırlar

third-person plural indicative aorist of bağırmak


bağırdılar

third-person plural indicative simple past of bağırmak


bağırdım

first-person singular indicative simple past of bağırmak


bağırırsınız

second-person plural indicative aorist of bağırmak


bağırdık

first-person plural indicative simple past of bağırmak


bağırdınız

second-person plural indicative simple past of bağırmak


bağırdı

third-person singular indicative simple past of bağırmak


bağırsınlar

third-person plural imperative of bağırmak


bağırmam

first-person singular indicative negative aorist of bağırmak


bağırın

second-person plural imperative of bağırmak


bağırırsın

second-person singular indicative aorist of bağırmak


bağırmayız

first-person plural indicative negative aorist of bağırmak


bağırmazsınız

second-person plural indicative negative aorist of bağırmak


bağırmazlar

third-person plural indicative negative aorist of bağırmak


bağırdın

second-person singular indicative simple past of bağırmak


bağırmayacak

third-person singular indicative negative future of bağırmak


bağırmadı

third-person singular indicative negative simple past of bağırmak


bağırmadın

second-person singular indicative negative simple past of bağırmak


bağırmadınız

second-person plural indicative negative simple past of bağırmak


bağırmazsın

second-person singular indicative negative aorist of bağırmak


bağırmayacağım

first-person singular indicative negative future of bağırmak


bağırmayacağız

first-person plural indicative negative future of bağırmak


bağırma

second-person singular negative imperative of bağırmak


bağırmayacaksın

second-person singular indicative negative future of bağırmak


bağırmayın

second-person plural negative imperative of bağırmak


bağırmadım

first-person singular indicative negative simple past of bağırmak


bağırmadılar

third-person plural indicative negative simple past of bağırmak


bağırmasınlar

third-person plural negative imperative of bağırmak


bağırmayacaklar

third-person plural indicative negative future of bağırmak


bağırmayacaksınız

second-person plural indicative negative future of bağırmak


bağırmasın

third-person singular negative imperative of bağırmak


bağırmadık

first-person plural indicative negative simple past of bağırmak


bağırmaz

third-person singular indicative negative aorist of bağırmak


bağırsın

third-person singular imperative of bağırmak


çelmek

head

çelmek (third-person singular simple present çeler)

çeler (present singular third-person)
çelmek (infinitive)
çelen (imperfective impersonal participle)
çelmiş (impersonal participle perfective)
çelecek (impersonal participle prospective)
çeldiğim (non-prospective participle personal)
çeldiğin (non-prospective participle personal)
çeldiği (non-prospective participle personal)
çeldiğimiz (non-prospective participle personal)
çeldiğiniz (non-prospective participle personal)
çeldikleri (non-prospective participle personal)
çeleceğim (participle personal prospective)
çeleceğin (participle personal prospective)
çeleceği (participle personal prospective)
çeleceğimiz (participle personal prospective)
çeleceğiniz (participle personal prospective)
çelecekleri (participle personal prospective)
çelme (noun-from-verb)
çeliş (adverbial)
çelerim (aorist first-person indicative present singular)
çelersin (aorist indicative present second-person singular)
çeler (aorist indicative present singular third-person)
çeleriz (aorist first-person indicative plural present)
çelersiniz (aorist indicative plural present second-person)
çelerler (aorist indicative plural present third-person)
çeliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çeliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çeliyor (imperfective indicative present singular third-person)
çeliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çeliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çeliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çeldim (first-person indicative past perfective singular)
çeldin (indicative past perfective second-person singular)
çeldi (indicative past perfective singular third-person)
çeldik (first-person indicative past perfective plural)
çeldiniz (indicative past perfective plural second-person)
çeldiler (indicative past perfective plural third-person)
çeliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çeliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çeliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çeliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çeliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çeliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or çeliyordular (imperfective indicative past plural third-person)
çeleceğim (first-person future indicative singular)
çeleceksin (future indicative second-person singular)
çelecek (future indicative singular third-person)
çeleceğiz (first-person future indicative plural)
çeleceksiniz (future indicative plural second-person)
çelecekler (future indicative plural third-person)
çelmişim (first-person inferential perfective singular)
çelmişsin (inferential perfective second-person singular)
çelmiş (inferential perfective singular third-person)
çelmişiz (first-person inferential perfective plural)
çelmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
çelmişler (inferential perfective plural third-person)
çelermişim (aorist first-person inferential singular)
çelermişsin (aorist inferential second-person singular)
çelermiş (aorist inferential singular third-person)
çelermişiz (aorist first-person inferential plural)
çelermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
çelerlermiş (or çelermişlar) (aorist inferential plural third-person)
çeliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çeliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çeliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çeliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çeliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çeliyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çelsem (conditional first-person singular)
çelsen (conditional second-person singular)
çelse (conditional singular third-person)
çelsek (conditional first-person plural)
çelseniz (conditional plural second-person)
çelseler (conditional plural third-person)
çelseydim (conditional first-person perfective singular)
çelseydin (conditional perfective second-person singular)
çelseydi (conditional perfective singular third-person)
çelseydik (conditional first-person perfective plural)
çelseydiniz (conditional perfective plural second-person)
çelseydiler (conditional perfective plural third-person)
çeleyim (first-person optative singular)
çelesin (optative second-person singular)
çele (optative singular third-person)
çelelim (first-person optative plural)
çelesiniz (optative plural second-person)
çeleler (optative plural third-person)
çelmekteyim (first-person progressive singular)
çelmektesin (progressive second-person singular)
çelmekte (progressive singular third-person)
çelmekteyiz (first-person plural progressive)
çelmektesiniz (plural progressive second-person)
çelmekteler (plural progressive third-person)
çelmeliyim (first-person necessitative singular)
çelmelisin (necessitative second-person singular)
çelmeli (necessitative singular third-person)
çelmeliyiz (first-person necessitative plural)
çelmelisiniz (necessitative plural second-person)
çelmeliler (necessitative plural third-person)
çel (imperative second-person singular)
çelsin (imperative singular third-person)
çelin (imperative plural second-person)
çelsinler (imperative plural third-person)
çeler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
çeler misin? (aorist indicative present second-person singular)
çeler mi? (aorist indicative present singular third-person)
çeler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
çeler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
çelerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
çeliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çeliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çeliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çeliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çeliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çeliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çeldim mi? (first-person indicative past perfective singular)
çeldin mi? (indicative past perfective second-person singular)
çeldi mi? (indicative past perfective singular third-person)
çeldik mi? (first-person indicative past perfective plural)
çeldiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
çeldiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
çeliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çeliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çeliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çeliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çeliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çeliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çelecek miyim? (first-person future indicative singular)
çelecek misin? (future indicative second-person singular)
çelecek mi? (future indicative singular third-person)
çelecek miyiz? (first-person future indicative plural)
çelecek misiniz? (future indicative plural second-person)
çelecekler mi? (future indicative plural third-person)
çelmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
çelmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
çelmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
çelmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
çelmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
çelmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
çeler miymişim? (aorist first-person inferential singular)
çeler miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
çeler miymiş? (aorist inferential singular third-person)
çeler miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
çeler miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
çelerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
çeliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çeliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çeliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çeliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çeliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çeliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çelsem mi? (conditional first-person singular)
çelsen mi? (conditional second-person singular)
çelse mi? (conditional singular third-person)
çelsek mi? (conditional first-person plural)
çelseniz mi? (conditional plural second-person)
çelseler mi? (conditional plural third-person)
çelse miydim? (conditional first-person perfective singular)
çelse miydin? (conditional perfective second-person singular)
çelse miydi? (conditional perfective singular third-person)
çelse miydik? (conditional first-person perfective plural)
çelse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
çelseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
çelmekte miyim? (first-person progressive singular)
çelmekte misin? (progressive second-person singular)
çelmekte mi? (progressive singular third-person)
çelmekte miyiz? (first-person plural progressive)
çelmekte misiniz? (plural progressive second-person)
çelmekteler mi? (plural progressive third-person)
çelmeli miyim? (first-person necessitative singular)
çelmeli misin? (necessitative second-person singular)
çelmeli mi? (necessitative singular third-person)
çelmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
çelmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
çelmeliler mi? (necessitative plural third-person)
çelmemek (infinitive negative)
çelmeyen (imperfective impersonal negative participle)
çelmemiş (impersonal negative participle perfective)
çelmeyecek (impersonal negative participle prospective)
çelmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
çelmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
çelmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
çelmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
çelmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
çelmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
çelmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
çelmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
çelmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
çelmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
çelmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
çelmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
çelmeme (negative noun-from-verb)
çelmeyiş (adverbial negative)
çelmem (aorist first-person indicative present singular)
çelmezsin (aorist indicative present second-person singular)
çelmez (aorist indicative present singular third-person)
çelmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
çelmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
çelmezler (aorist indicative plural present third-person)
çelmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çelmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çelmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
çelmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çelmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çelmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çelmedim (first-person indicative past perfective singular)
çelmedin (indicative past perfective second-person singular)
çelmedi (indicative past perfective singular third-person)
çelmedik (first-person indicative past perfective plural)
çelmediniz (indicative past perfective plural second-person)
çelmediler (indicative past perfective plural third-person)
çelmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çelmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çelmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çelmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çelmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çelmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
çelmeyeceğim (first-person future indicative singular)
çelmeyeceksin (future indicative second-person singular)
çelmeyecek (future indicative singular third-person)
çelmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
çelmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
çelmeyecekler (future indicative plural third-person)
çelmemişim (first-person inferential perfective singular)
çelmemişsin (inferential perfective second-person singular)
çelmemiş (inferential perfective singular third-person)
çelmemişiz (first-person inferential perfective plural)
çelmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
çelmemişler (inferential perfective plural third-person)
çelmezmişim (aorist first-person inferential singular)
çelmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
çelmezmiş (aorist inferential singular third-person)
çelmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
çelmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
çelmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
çelmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çelmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çelmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çelmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çelmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çelmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çelmesem (conditional first-person singular)
çelmesen (conditional second-person singular)
çelmese (conditional singular third-person)
çelmesek (conditional first-person plural)
çelmeseniz (conditional plural second-person)
çelmeseler (conditional plural third-person)
çelmeseydim (conditional first-person perfective singular)
çelmeseydin (conditional perfective second-person singular)
çelmeseydi (conditional perfective singular third-person)
çelmeseydik (conditional first-person perfective plural)
çelmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
çelmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
çelmeyeyim (first-person optative singular)
çelmeyesin (optative second-person singular)
çelmeye (optative singular third-person)
çelmeyelim (first-person optative plural)
çelmeyesiniz (optative plural second-person)
çelmeyeler (optative plural third-person)
çelmemekteyim (first-person progressive singular)
çelmemektesin (progressive second-person singular)
çelmemekte (progressive singular third-person)
çelmemekteyiz (first-person plural progressive)
çelmemektesiniz (plural progressive second-person)
çelmemekteler (plural progressive third-person)
çelmemeliyim (first-person necessitative singular)
çelmemelisin (necessitative second-person singular)
çelmemeli (necessitative singular third-person)
çelmemeliyiz (first-person necessitative plural)
çelmemelisiniz (necessitative plural second-person)
çelmemeliler (necessitative plural third-person)
çelme (imperative second-person singular)
çelmesin (imperative singular third-person)
çelmeyin (imperative plural second-person)
çelmesinler (imperative plural third-person)
çelmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
çelmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
çelmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
çelmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
çelmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
çelmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
çelmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çelmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çelmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çelmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çelmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çelmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çelmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
çelmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
çelmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
çelmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
çelmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
çelmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
çelmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çelmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çelmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çelmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çelmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çelmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çelmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
çelmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
çelmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
çelmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
çelmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
çelmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
çelmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
çelmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
çelmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
çelmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
çelmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
çelmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
çelmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
çelmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
çelmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
çelmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
çelmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
çelmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
çelmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çelmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çelmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çelmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çelmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çelmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çelmesem mi? (conditional first-person singular)
çelmesen mi? (conditional second-person singular)
çelmese mi? (conditional singular third-person)
çelmesek mi? (conditional first-person plural)
çelmeseniz mi? (conditional plural second-person)
çelmeseler mi? (conditional plural third-person)
çelmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
çelmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
çelmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
çelmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
çelmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
çelmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
çelmemekte miyim? (first-person progressive singular)
çelmemekte misin? (progressive second-person singular)
çelmemekte mi? (progressive singular third-person)
çelmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
çelmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
çelmemekteler mi? (plural progressive third-person)
çelmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
çelmemeli misin? (necessitative second-person singular)
çelmemeli mi? (necessitative singular third-person)
çelmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
çelmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
çelmemeliler mi? (necessitative plural third-person)