tamamlamak

head

tamamlamak (third-person singular simple present tamamlar)

tamamlar (present singular third-person)
tamamlamak (infinitive)
tamamlayan (imperfective impersonal participle)
tamamlamış (impersonal participle perfective)
tamamlayacak (impersonal participle prospective)
tamamladığım (non-prospective participle personal)
tamamladığın (non-prospective participle personal)
tamamladığı (non-prospective participle personal)
tamamladığımız (non-prospective participle personal)
tamamladığınız (non-prospective participle personal)
tamamladıkları (non-prospective participle personal)
tamamlayacağım (participle personal prospective)
tamamlayacağın (participle personal prospective)
tamamlayacağı (participle personal prospective)
tamamlayacağımız (participle personal prospective)
tamamlayacağınız (participle personal prospective)
tamamlayacakları (participle personal prospective)
tamamlama (noun-from-verb)
tamamlayış (adverbial)
tamamlarım (aorist first-person indicative present singular)
tamamlarsın (aorist indicative present second-person singular)
tamamlar (aorist indicative present singular third-person)
tamamlarız (aorist first-person indicative plural present)
tamamlarsınız (aorist indicative plural present second-person)
tamamlarlar (aorist indicative plural present third-person)
tamamlıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tamamlıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tamamlıyor (imperfective indicative present singular third-person)
tamamlıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tamamlıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tamamlıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tamamladım (first-person indicative past perfective singular)
tamamladın (indicative past perfective second-person singular)
tamamladı (indicative past perfective singular third-person)
tamamladık (first-person indicative past perfective plural)
tamamladınız (indicative past perfective plural second-person)
tamamladılar (indicative past perfective plural third-person)
tamamlıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tamamlıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tamamlıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tamamlıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tamamlıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tamamlıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
tamamlayacağım (first-person future indicative singular)
tamamlayacaksın (future indicative second-person singular)
tamamlayacak (future indicative singular third-person)
tamamlayacağız (first-person future indicative plural)
tamamlayacaksınız (future indicative plural second-person)
tamamlayacaklar (future indicative plural third-person)
tamamlamışım (first-person inferential perfective singular)
tamamlamışsın (inferential perfective second-person singular)
tamamlamış (inferential perfective singular third-person)
tamamlamışız (first-person inferential perfective plural)
tamamlamışsınız (inferential perfective plural second-person)
tamamlamışlar (inferential perfective plural third-person)
tamamlarmışım (aorist first-person inferential singular)
tamamlarmışsın (aorist inferential second-person singular)
tamamlarmış (aorist inferential singular third-person)
tamamlarmışız (aorist first-person inferential plural)
tamamlarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
tamamlarmışlar (aorist inferential plural third-person)
tamamlıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tamamlıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tamamlıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tamamlıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tamamlıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tamamlıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
tamamlasam (conditional first-person singular)
tamamlasan (conditional second-person singular)
tamamlasa (conditional singular third-person)
tamamlasak (conditional first-person plural)
tamamlasanız (conditional plural second-person)
tamamlasalar (conditional plural third-person)
tamamlasaydım (conditional first-person perfective singular)
tamamlasaydın (conditional perfective second-person singular)
tamamlasaydı (conditional perfective singular third-person)
tamamlasaydık (conditional first-person perfective plural)
tamamlasaydınız (conditional perfective plural second-person)
tamamlasaydılar (conditional perfective plural third-person)
tamamlayayım (first-person optative singular)
tamamlayasın (optative second-person singular)
tamamlaya (optative singular third-person)
tamamlayalım (first-person optative plural)
tamamlayasınız (optative plural second-person)
tamamlayalar (optative plural third-person)
tamamlamaktayım (first-person progressive singular)
tamamlamaktasın (progressive second-person singular)
tamamlamakta (progressive singular third-person)
tamamlamaktayız (first-person plural progressive)
tamamlamaktasınız (plural progressive second-person)
tamamlamaktalar (plural progressive third-person)
tamamlamalıyım (first-person necessitative singular)
tamamlamalısın (necessitative second-person singular)
tamamlamalı (necessitative singular third-person)
tamamlamalıyız (first-person necessitative plural)
tamamlamalısınız (necessitative plural second-person)
tamamlamalılar (necessitative plural third-person)
tamamla (imperative second-person singular)
tamamlasın (imperative singular third-person)
tamamlayın (imperative plural second-person)
tamamlasınlar (imperative plural third-person)
tamamlar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
tamamlar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
tamamlar mı? (aorist indicative present singular third-person)
tamamlar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
tamamlar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
tamamlarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
tamamlıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tamamlıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tamamlıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tamamlıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tamamlıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tamamlıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tamamladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
tamamladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
tamamladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
tamamladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
tamamladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
tamamladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
tamamlıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tamamlıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tamamlıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tamamlıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tamamlıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tamamlıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tamamlayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
tamamlayacak mısın? (future indicative second-person singular)
tamamlayacak mı? (future indicative singular third-person)
tamamlayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
tamamlayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
tamamlayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
tamamlamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
tamamlamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
tamamlamış mı? (inferential perfective singular third-person)
tamamlamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
tamamlamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
tamamlamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
tamamlar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
tamamlar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
tamamlar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
tamamlar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
tamamlar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
tamamlarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
tamamlıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tamamlıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tamamlıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tamamlıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tamamlıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tamamlıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tamamlasam mı? (conditional first-person singular)
tamamlasan mı? (conditional second-person singular)
tamamlasa mı? (conditional singular third-person)
tamamlasak mı? (conditional first-person plural)
tamamlasanız mı? (conditional plural second-person)
tamamlasalar mı? (conditional plural third-person)
tamamlasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
tamamlasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
tamamlasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
tamamlasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
tamamlasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
tamamlasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
tamamlamakta mıyım? (first-person progressive singular)
tamamlamakta mısın? (progressive second-person singular)
tamamlamakta mı? (progressive singular third-person)
tamamlamakta mıyız? (first-person plural progressive)
tamamlamakta mısınız? (plural progressive second-person)
tamamlamaktalar mı? (plural progressive third-person)
tamamlamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
tamamlamalı mısın? (necessitative second-person singular)
tamamlamalı mı? (necessitative singular third-person)
tamamlamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
tamamlamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
tamamlamalılar mı? (necessitative plural third-person)
tamamlamamak (infinitive negative)
tamamlamayan (imperfective impersonal negative participle)
tamamlamamış (impersonal negative participle perfective)
tamamlamayacak (impersonal negative participle prospective)
tamamlamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
tamamlamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
tamamlamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
tamamlamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
tamamlamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
tamamlamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
tamamlamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
tamamlamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
tamamlamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
tamamlamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
tamamlamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
tamamlamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
tamamlamama (negative noun-from-verb)
tamamlamayış (adverbial negative)
tamamlamam (aorist first-person indicative present singular)
tamamlamazsın (aorist indicative present second-person singular)
tamamlamaz (aorist indicative present singular third-person)
tamamlamayız (aorist first-person indicative plural present)
tamamlamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
tamamlamazlar (aorist indicative plural present third-person)
tamamlamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tamamlamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tamamlamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
tamamlamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tamamlamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tamamlamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tamamlamadım (first-person indicative past perfective singular)
tamamlamadın (indicative past perfective second-person singular)
tamamlamadı (indicative past perfective singular third-person)
tamamlamadık (first-person indicative past perfective plural)
tamamlamadınız (indicative past perfective plural second-person)
tamamlamadılar (indicative past perfective plural third-person)
tamamlamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tamamlamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tamamlamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tamamlamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tamamlamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tamamlamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
tamamlamayacağım (first-person future indicative singular)
tamamlamayacaksın (future indicative second-person singular)
tamamlamayacak (future indicative singular third-person)
tamamlamayacağız (first-person future indicative plural)
tamamlamayacaksınız (future indicative plural second-person)
tamamlamayacaklar (future indicative plural third-person)
tamamlamamışım (first-person inferential perfective singular)
tamamlamamışsın (inferential perfective second-person singular)
tamamlamamış (inferential perfective singular third-person)
tamamlamamışız (first-person inferential perfective plural)
tamamlamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
tamamlamamışlar (inferential perfective plural third-person)
tamamlamazmışım (aorist first-person inferential singular)
tamamlamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
tamamlamazmış (aorist inferential singular third-person)
tamamlamazmışız (aorist first-person inferential plural)
tamamlamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
tamamlamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
tamamlamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tamamlamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tamamlamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tamamlamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tamamlamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tamamlamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
tamamlamasam (conditional first-person singular)
tamamlamasan (conditional second-person singular)
tamamlamasa (conditional singular third-person)
tamamlamasak (conditional first-person plural)
tamamlamasanız (conditional plural second-person)
tamamlamasalar (conditional plural third-person)
tamamlamasaydım (conditional first-person perfective singular)
tamamlamasaydın (conditional perfective second-person singular)
tamamlamasaydı (conditional perfective singular third-person)
tamamlamasaydık (conditional first-person perfective plural)
tamamlamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
tamamlamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
tamamlamayayım (first-person optative singular)
tamamlamayasın (optative second-person singular)
tamamlamaya (optative singular third-person)
tamamlamayalım (first-person optative plural)
tamamlamayasınız (optative plural second-person)
tamamlamayalar (optative plural third-person)
tamamlamamaktayım (first-person progressive singular)
tamamlamamaktasın (progressive second-person singular)
tamamlamamakta (progressive singular third-person)
tamamlamamaktayız (first-person plural progressive)
tamamlamamaktasınız (plural progressive second-person)
tamamlamamaktalar (plural progressive third-person)
tamamlamamalıyım (first-person necessitative singular)
tamamlamamalısın (necessitative second-person singular)
tamamlamamalı (necessitative singular third-person)
tamamlamamalıyız (first-person necessitative plural)
tamamlamamalısınız (necessitative plural second-person)
tamamlamamalılar (necessitative plural third-person)
tamamlama (imperative second-person singular)
tamamlamasın (imperative singular third-person)
tamamlamayın (imperative plural second-person)
tamamlamasınlar (imperative plural third-person)
tamamlamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
tamamlamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
tamamlamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
tamamlamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
tamamlamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
tamamlamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
tamamlamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tamamlamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tamamlamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tamamlamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tamamlamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tamamlamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tamamlamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
tamamlamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
tamamlamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
tamamlamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
tamamlamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
tamamlamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
tamamlamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tamamlamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tamamlamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tamamlamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tamamlamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tamamlamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tamamlamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
tamamlamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
tamamlamayacak mı? (future indicative singular third-person)
tamamlamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
tamamlamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
tamamlamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
tamamlamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
tamamlamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
tamamlamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
tamamlamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
tamamlamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
tamamlamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
tamamlamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
tamamlamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
tamamlamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
tamamlamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
tamamlamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
tamamlamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
tamamlamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tamamlamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tamamlamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tamamlamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tamamlamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tamamlamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tamamlamasam mı? (conditional first-person singular)
tamamlamasan mı? (conditional second-person singular)
tamamlamasa mı? (conditional singular third-person)
tamamlamasak mı? (conditional first-person plural)
tamamlamasanız mı? (conditional plural second-person)
tamamlamasalar mı? (conditional plural third-person)
tamamlamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
tamamlamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
tamamlamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
tamamlamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
tamamlamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
tamamlamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
tamamlamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
tamamlamamakta mısın? (progressive second-person singular)
tamamlamamakta mı? (progressive singular third-person)
tamamlamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
tamamlamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
tamamlamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
tamamlamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
tamamlamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
tamamlamamalı mı? (necessitative singular third-person)
tamamlamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
tamamlamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
tamamlamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From tamam (“complete”) + -la (“adverbial suffix”) + -mak (“infinitive suffix”)


istiyorum

first-person singular indicative present continuous of istemek


olacak

third-person singular indicative future of olmak


ayak basmak

head

ayak basmak (third-person singular simple present ayak basar)

ayak basar (present singular third-person)

From ayak ("foot") + basmak ("to tread").


temizlenme

second-person singular negative imperative of temizlenmek


kurtarma

second-person singular negative imperative of kurtarmak


yâd etmek

yâd etmek (third-person singular simple present yad eder)

yad eder (present singular third-person)
yâd etmek (infinitive)
yâd eden (imperfective impersonal participle)
yâd etmiş (impersonal participle perfective)
yâd edecek (impersonal participle prospective)
yâd ettiğim (non-prospective participle personal)
yâd ettiğin (non-prospective participle personal)
yâd ettiği (non-prospective participle personal)
yâd ettiğimiz (non-prospective participle personal)
yâd ettiğiniz (non-prospective participle personal)
yâd ettikleri (non-prospective participle personal)
yâd edeceğim (participle personal prospective)
yâd edeceğin (participle personal prospective)
yâd edeceği (participle personal prospective)
yâd edeceğimiz (participle personal prospective)
yâd edeceğiniz (participle personal prospective)
yâd edecekleri (participle personal prospective)
yâd etme (noun-from-verb)
yâd ediş (adverbial)
yâd ederim (aorist first-person indicative present singular)
yâd edersin (aorist indicative present second-person singular)
yâd eder (aorist indicative present singular third-person)
yâd ederiz (aorist first-person indicative plural present)
yâd edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
yâd ederler (aorist indicative plural present third-person)
yâd ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yâd ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yâd ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
yâd ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yâd ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yâd ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yâd ettim (first-person indicative past perfective singular)
yâd ettin (indicative past perfective second-person singular)
yâd etti (indicative past perfective singular third-person)
yâd ettik (first-person indicative past perfective plural)
yâd ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
yâd ettiler (indicative past perfective plural third-person)
yâd ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yâd ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yâd ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yâd ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yâd ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yâd ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yâd ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yâd edeceğim (first-person future indicative singular)
yâd edeceksin (future indicative second-person singular)
yâd edecek (future indicative singular third-person)
yâd edeceğiz (first-person future indicative plural)
yâd edeceksiniz (future indicative plural second-person)
yâd edecekler (future indicative plural third-person)
yâd etmişim (first-person inferential perfective singular)
yâd etmişsin (inferential perfective second-person singular)
yâd etmiş (inferential perfective singular third-person)
yâd etmişiz (first-person inferential perfective plural)
yâd etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yâd etmişler (inferential perfective plural third-person)
yâd edermişim (aorist first-person inferential singular)
yâd edermişsin (aorist inferential second-person singular)
yâd edermiş (aorist inferential singular third-person)
yâd edermişiz (aorist first-person inferential plural)
yâd edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yâd ederlermiş (or yâd edermişlar) (aorist inferential plural third-person)
yâd ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yâd ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yâd ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yâd ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yâd ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yâd ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yâd etsem (conditional first-person singular)
yâd etsen (conditional second-person singular)
yâd etse (conditional singular third-person)
yâd etsek (conditional first-person plural)
yâd etseniz (conditional plural second-person)
yâd etseler (conditional plural third-person)
yâd etseydim (conditional first-person perfective singular)
yâd etseydin (conditional perfective second-person singular)
yâd etseydi (conditional perfective singular third-person)
yâd etseydik (conditional first-person perfective plural)
yâd etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yâd etseydiler (conditional perfective plural third-person)
yâd edeyim (first-person optative singular)
yâd edesin (optative second-person singular)
yâd ede (optative singular third-person)
yâd edelim (first-person optative plural)
yâd edesiniz (optative plural second-person)
yâd edeler (optative plural third-person)
yâd etmekteyim (first-person progressive singular)
yâd etmektesin (progressive second-person singular)
yâd etmekte (progressive singular third-person)
yâd etmekteyiz (first-person plural progressive)
yâd etmektesiniz (plural progressive second-person)
yâd etmekteler (plural progressive third-person)
yâd etmeliyim (first-person necessitative singular)
yâd etmelisin (necessitative second-person singular)
yâd etmeli (necessitative singular third-person)
yâd etmeliyiz (first-person necessitative plural)
yâd etmelisiniz (necessitative plural second-person)
yâd etmeliler (necessitative plural third-person)
yâd et (imperative second-person singular)
yâd etsin (imperative singular third-person)
yâd edin (imperative plural second-person)
or yâd ediniz (imperative plural second-person)
yâd etsinler (imperative plural third-person)
yâd eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yâd eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
yâd eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
yâd eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yâd eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yâd ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yâd ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yâd ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yâd ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yâd ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yâd ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yâd ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yâd ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yâd ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yâd etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
yâd ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yâd ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yâd ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yâd ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yâd ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yâd ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yâd ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yâd ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yâd ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yâd edecek miyim? (first-person future indicative singular)
yâd edecek misin? (future indicative second-person singular)
yâd edecek mi? (future indicative singular third-person)
yâd edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yâd edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yâd edecekler mi? (future indicative plural third-person)
yâd etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yâd etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yâd etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yâd etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yâd etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yâd etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yâd eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yâd eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yâd eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yâd eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yâd eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yâd ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yâd ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yâd ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yâd ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yâd ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yâd ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yâd ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yâd etsem mi? (conditional first-person singular)
yâd etsen mi? (conditional second-person singular)
yâd etse mi? (conditional singular third-person)
yâd etsek mi? (conditional first-person plural)
yâd etseniz mi? (conditional plural second-person)
yâd etseler mi? (conditional plural third-person)
yâd etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
yâd etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
yâd etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
yâd etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
yâd etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yâd etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yâd etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
yâd etmekte misin? (progressive second-person singular)
yâd etmekte mi? (progressive singular third-person)
yâd etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
yâd etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
yâd etmekteler mi? (plural progressive third-person)
yâd etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
yâd etmeli misin? (necessitative second-person singular)
yâd etmeli mi? (necessitative singular third-person)
yâd etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yâd etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yâd etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
yâd etmemek (infinitive negative)
yâd etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
yâd etmemiş (impersonal negative participle perfective)
yâd etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
yâd etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
yâd etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
yâd etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
yâd etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
yâd etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
yâd etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
yâd etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
yâd etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
yâd etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
yâd etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
yâd etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
yâd etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
yâd etmeme (negative noun-from-verb)
yâd etmeyiş (adverbial negative)
yâd etmem (aorist first-person indicative present singular)
yâd etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
yâd etmez (aorist indicative present singular third-person)
yâd etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
yâd etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
yâd etmezler (aorist indicative plural present third-person)
yâd etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yâd etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yâd etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
yâd etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yâd etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yâd etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yâd etmedim (first-person indicative past perfective singular)
yâd etmedin (indicative past perfective second-person singular)
yâd etmedi (indicative past perfective singular third-person)
yâd etmedik (first-person indicative past perfective plural)
yâd etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
yâd etmediler (indicative past perfective plural third-person)
yâd etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yâd etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yâd etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yâd etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yâd etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yâd etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yâd etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
yâd etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
yâd etmeyecek (future indicative singular third-person)
yâd etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
yâd etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
yâd etmeyecekler (future indicative plural third-person)
yâd etmemişim (first-person inferential perfective singular)
yâd etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
yâd etmemiş (inferential perfective singular third-person)
yâd etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
yâd etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yâd etmemişler (inferential perfective plural third-person)
yâd etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
yâd etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
yâd etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
yâd etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
yâd etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yâd etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
yâd etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yâd etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yâd etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yâd etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yâd etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yâd etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yâd etmesem (conditional first-person singular)
yâd etmesen (conditional second-person singular)
yâd etmese (conditional singular third-person)
yâd etmesek (conditional first-person plural)
yâd etmeseniz (conditional plural second-person)
yâd etmeseler (conditional plural third-person)
yâd etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
yâd etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
yâd etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
yâd etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
yâd etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yâd etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
yâd etmeyeyim (first-person optative singular)
yâd etmeyesin (optative second-person singular)
yâd etmeye (optative singular third-person)
yâd etmeyelim (first-person optative plural)
yâd etmeyesiniz (optative plural second-person)
yâd etmeyeler (optative plural third-person)
yâd etmemekteyim (first-person progressive singular)
yâd etmemektesin (progressive second-person singular)
yâd etmemekte (progressive singular third-person)
yâd etmemekteyiz (first-person plural progressive)
yâd etmemektesiniz (plural progressive second-person)
yâd etmemekteler (plural progressive third-person)
yâd etmemeliyim (first-person necessitative singular)
yâd etmemelisin (necessitative second-person singular)
yâd etmemeli (necessitative singular third-person)
yâd etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
yâd etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
yâd etmemeliler (necessitative plural third-person)
yâd etme (imperative second-person singular)
yâd etmesin (imperative singular third-person)
yâd etmeyin (imperative plural second-person)
or yâd etmeyiniz (imperative plural second-person)
yâd etmesinler (imperative plural third-person)
yâd etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yâd etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
yâd etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
yâd etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yâd etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yâd etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yâd etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yâd etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yâd etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yâd etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yâd etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yâd etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yâd etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yâd etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yâd etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
yâd etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yâd etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yâd etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yâd etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yâd etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yâd etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yâd etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yâd etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yâd etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yâd etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
yâd etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
yâd etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
yâd etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yâd etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yâd etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
yâd etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yâd etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yâd etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yâd etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yâd etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yâd etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yâd etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yâd etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yâd etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
yâd etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yâd etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yâd etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yâd etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yâd etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yâd etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yâd etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yâd etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yâd etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yâd etmesem mi? (conditional first-person singular)
yâd etmesen mi? (conditional second-person singular)
yâd etmese mi? (conditional singular third-person)
yâd etmesek mi? (conditional first-person plural)
yâd etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
yâd etmeseler mi? (conditional plural third-person)
yâd etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
yâd etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
yâd etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
yâd etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
yâd etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yâd etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yâd etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
yâd etmemekte misin? (progressive second-person singular)
yâd etmemekte mi? (progressive singular third-person)
yâd etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
yâd etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
yâd etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
yâd etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
yâd etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
yâd etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
yâd etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yâd etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yâd etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish یاد ایتمك (yād itmek, etmek, “to remember, to recollect, to mention by name”), from یاد (yād), equivalent to compound of yâd (“an act of remembering, remembrance”) + etmek (“to do, to make”).

com+

Bugün kıymetli büyüklerimizin aziz hatırasını yâd ediyoruz.

Today we are honoring the dear memory of our venerable elders.

(transitive) To remember positively, to honor or commemorate someone's memory.


azmetmek

head

azmetmek (third-person singular simple present azmeder)

azmeder (present singular third-person)
azmetmek (infinitive)
azmeden (imperfective impersonal participle)
azmetmiş (impersonal participle perfective)
azmedecek (impersonal participle prospective)
azmettiğim (non-prospective participle personal)
azmettiğin (non-prospective participle personal)
azmettiği (non-prospective participle personal)
azmettiğimiz (non-prospective participle personal)
azmettiğiniz (non-prospective participle personal)
azmettikleri (non-prospective participle personal)
azmedeceğim (participle personal prospective)
azmedeceğin (participle personal prospective)
azmedeceği (participle personal prospective)
azmedeceğimiz (participle personal prospective)
azmedeceğiniz (participle personal prospective)
azmedecekleri (participle personal prospective)
azmetme (noun-from-verb)
azmediş (adverbial)
azmederim (aorist first-person indicative present singular)
azmedersin (aorist indicative present second-person singular)
azmeder (aorist indicative present singular third-person)
azmederiz (aorist first-person indicative plural present)
azmedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
azmederler (aorist indicative plural present third-person)
azmediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
azmediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
azmediyor (imperfective indicative present singular third-person)
azmediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
azmediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
azmediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
azmettim (first-person indicative past perfective singular)
azmettin (indicative past perfective second-person singular)
azmetti (indicative past perfective singular third-person)
azmettik (first-person indicative past perfective plural)
azmettiniz (indicative past perfective plural second-person)
azmettiler (indicative past perfective plural third-person)
azmediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
azmediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
azmediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
azmediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
azmediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
azmediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or azmediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
azmedeceğim (first-person future indicative singular)
azmedeceksin (future indicative second-person singular)
azmedecek (future indicative singular third-person)
azmedeceğiz (first-person future indicative plural)
azmedeceksiniz (future indicative plural second-person)
azmedecekler (future indicative plural third-person)
azmetmişim (first-person inferential perfective singular)
azmetmişsin (inferential perfective second-person singular)
azmetmiş (inferential perfective singular third-person)
azmetmişiz (first-person inferential perfective plural)
azmetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
azmetmişler (inferential perfective plural third-person)
azmedermişim (aorist first-person inferential singular)
azmedermişsin (aorist inferential second-person singular)
azmedermiş (aorist inferential singular third-person)
azmedermişiz (aorist first-person inferential plural)
azmedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
azmederlermiş (or azmedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
azmediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
azmediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
azmediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
azmediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
azmediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
azmediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
azmetsem (conditional first-person singular)
azmetsen (conditional second-person singular)
azmetse (conditional singular third-person)
azmetsek (conditional first-person plural)
azmetseniz (conditional plural second-person)
azmetseler (conditional plural third-person)
azmetseydim (conditional first-person perfective singular)
azmetseydin (conditional perfective second-person singular)
azmetseydi (conditional perfective singular third-person)
azmetseydik (conditional first-person perfective plural)
azmetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
azmetseydiler (conditional perfective plural third-person)
azmedeyim (first-person optative singular)
azmedesin (optative second-person singular)
azmede (optative singular third-person)
azmedelim (first-person optative plural)
azmedesiniz (optative plural second-person)
azmedeler (optative plural third-person)
azmetmekteyim (first-person progressive singular)
azmetmektesin (progressive second-person singular)
azmetmekte (progressive singular third-person)
azmetmekteyiz (first-person plural progressive)
azmetmektesiniz (plural progressive second-person)
azmetmekteler (plural progressive third-person)
azmetmeliyim (first-person necessitative singular)
azmetmelisin (necessitative second-person singular)
azmetmeli (necessitative singular third-person)
azmetmeliyiz (first-person necessitative plural)
azmetmelisiniz (necessitative plural second-person)
azmetmeliler (necessitative plural third-person)
azmet (imperative second-person singular)
azmetsin (imperative singular third-person)
azmedin (imperative plural second-person)
or azmediniz (imperative plural second-person)
azmetsinler (imperative plural third-person)
azmeder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
azmeder misin? (aorist indicative present second-person singular)
azmeder mi? (aorist indicative present singular third-person)
azmeder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
azmeder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
azmederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
azmediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
azmediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
azmediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
azmediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
azmediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
azmediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
azmettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
azmettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
azmetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
azmettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
azmettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
azmettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
azmediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
azmediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
azmediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
azmediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
azmediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
azmediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
azmedecek miyim? (first-person future indicative singular)
azmedecek misin? (future indicative second-person singular)
azmedecek mi? (future indicative singular third-person)
azmedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
azmedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
azmedecekler mi? (future indicative plural third-person)
azmetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
azmetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
azmetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
azmetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
azmetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
azmetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
azmeder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
azmeder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
azmeder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
azmeder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
azmeder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
azmederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
azmediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
azmediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
azmediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
azmediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
azmediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
azmediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
azmetsem mi? (conditional first-person singular)
azmetsen mi? (conditional second-person singular)
azmetse mi? (conditional singular third-person)
azmetsek mi? (conditional first-person plural)
azmetseniz mi? (conditional plural second-person)
azmetseler mi? (conditional plural third-person)
azmetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
azmetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
azmetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
azmetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
azmetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
azmetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
azmetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
azmetmekte misin? (progressive second-person singular)
azmetmekte mi? (progressive singular third-person)
azmetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
azmetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
azmetmekteler mi? (plural progressive third-person)
azmetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
azmetmeli misin? (necessitative second-person singular)
azmetmeli mi? (necessitative singular third-person)
azmetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
azmetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
azmetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
azmetmemek (infinitive negative)
azmetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
azmetmemiş (impersonal negative participle perfective)
azmetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
azmetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
azmetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
azmetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
azmetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
azmetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
azmetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
azmetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
azmetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
azmetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
azmetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
azmetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
azmetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
azmetmeme (negative noun-from-verb)
azmetmeyiş (adverbial negative)
azmetmem (aorist first-person indicative present singular)
azmetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
azmetmez (aorist indicative present singular third-person)
azmetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
azmetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
azmetmezler (aorist indicative plural present third-person)
azmetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
azmetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
azmetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
azmetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
azmetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
azmetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
azmetmedim (first-person indicative past perfective singular)
azmetmedin (indicative past perfective second-person singular)
azmetmedi (indicative past perfective singular third-person)
azmetmedik (first-person indicative past perfective plural)
azmetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
azmetmediler (indicative past perfective plural third-person)
azmetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
azmetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
azmetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
azmetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
azmetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
azmetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
azmetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
azmetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
azmetmeyecek (future indicative singular third-person)
azmetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
azmetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
azmetmeyecekler (future indicative plural third-person)
azmetmemişim (first-person inferential perfective singular)
azmetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
azmetmemiş (inferential perfective singular third-person)
azmetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
azmetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
azmetmemişler (inferential perfective plural third-person)
azmetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
azmetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
azmetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
azmetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
azmetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
azmetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
azmetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
azmetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
azmetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
azmetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
azmetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
azmetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
azmetmesem (conditional first-person singular)
azmetmesen (conditional second-person singular)
azmetmese (conditional singular third-person)
azmetmesek (conditional first-person plural)
azmetmeseniz (conditional plural second-person)
azmetmeseler (conditional plural third-person)
azmetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
azmetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
azmetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
azmetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
azmetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
azmetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
azmetmeyeyim (first-person optative singular)
azmetmeyesin (optative second-person singular)
azmetmeye (optative singular third-person)
azmetmeyelim (first-person optative plural)
azmetmeyesiniz (optative plural second-person)
azmetmeyeler (optative plural third-person)
azmetmemekteyim (first-person progressive singular)
azmetmemektesin (progressive second-person singular)
azmetmemekte (progressive singular third-person)
azmetmemekteyiz (first-person plural progressive)
azmetmemektesiniz (plural progressive second-person)
azmetmemekteler (plural progressive third-person)
azmetmemeliyim (first-person necessitative singular)
azmetmemelisin (necessitative second-person singular)
azmetmemeli (necessitative singular third-person)
azmetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
azmetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
azmetmemeliler (necessitative plural third-person)
azmetme (imperative second-person singular)
azmetmesin (imperative singular third-person)
azmetmeyin (imperative plural second-person)
or azmetmeyiniz (imperative plural second-person)
azmetmesinler (imperative plural third-person)
azmetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
azmetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
azmetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
azmetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
azmetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
azmetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
azmetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
azmetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
azmetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
azmetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
azmetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
azmetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
azmetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
azmetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
azmetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
azmetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
azmetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
azmetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
azmetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
azmetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
azmetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
azmetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
azmetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
azmetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
azmetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
azmetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
azmetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
azmetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
azmetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
azmetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
azmetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
azmetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
azmetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
azmetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
azmetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
azmetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
azmetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
azmetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
azmetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
azmetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
azmetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
azmetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
azmetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
azmetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
azmetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
azmetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
azmetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
azmetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
azmetmesem mi? (conditional first-person singular)
azmetmesen mi? (conditional second-person singular)
azmetmese mi? (conditional singular third-person)
azmetmesek mi? (conditional first-person plural)
azmetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
azmetmeseler mi? (conditional plural third-person)
azmetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
azmetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
azmetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
azmetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
azmetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
azmetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
azmetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
azmetmemekte misin? (progressive second-person singular)
azmetmemekte mi? (progressive singular third-person)
azmetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
azmetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
azmetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
azmetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
azmetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
azmetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
azmetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
azmetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
azmetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish عزم ایتمك (ʿazm itmek, etmek, “to undertake, to begin, to set out”), from عزم (ʿazm), equivalent to compound of azim (“determination to overcome obstacles”) + etmek (“to do, to make”).

com+

(intransitive, with dative) To have determination to overcome the obstacles in one's way.


yadırgamak

head

yadırgamak (third-person singular simple present yadırgar)

yadırgar (present singular third-person)
yadırgamak (infinitive)
yadırgayan (imperfective impersonal participle)
yadırgamış (impersonal participle perfective)
yadırgayacak (impersonal participle prospective)
yadırgadığım (non-prospective participle personal)
yadırgadığın (non-prospective participle personal)
yadırgadığı (non-prospective participle personal)
yadırgadığımız (non-prospective participle personal)
yadırgadığınız (non-prospective participle personal)
yadırgadıkları (non-prospective participle personal)
yadırgayacağım (participle personal prospective)
yadırgayacağın (participle personal prospective)
yadırgayacağı (participle personal prospective)
yadırgayacağımız (participle personal prospective)
yadırgayacağınız (participle personal prospective)
yadırgayacakları (participle personal prospective)
yadırgama (noun-from-verb)
yadırgayış (adverbial)
yadırgarım (aorist first-person indicative present singular)
yadırgarsın (aorist indicative present second-person singular)
yadırgar (aorist indicative present singular third-person)
yadırgarız (aorist first-person indicative plural present)
yadırgarsınız (aorist indicative plural present second-person)
yadırgarlar (aorist indicative plural present third-person)
yadırgıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yadırgıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yadırgıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yadırgıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yadırgıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yadırgıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yadırgadım (first-person indicative past perfective singular)
yadırgadın (indicative past perfective second-person singular)
yadırgadı (indicative past perfective singular third-person)
yadırgadık (first-person indicative past perfective plural)
yadırgadınız (indicative past perfective plural second-person)
yadırgadılar (indicative past perfective plural third-person)
yadırgıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yadırgıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yadırgıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yadırgıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yadırgıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yadırgıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yadırgayacağım (first-person future indicative singular)
yadırgayacaksın (future indicative second-person singular)
yadırgayacak (future indicative singular third-person)
yadırgayacağız (first-person future indicative plural)
yadırgayacaksınız (future indicative plural second-person)
yadırgayacaklar (future indicative plural third-person)
yadırgamışım (first-person inferential perfective singular)
yadırgamışsın (inferential perfective second-person singular)
yadırgamış (inferential perfective singular third-person)
yadırgamışız (first-person inferential perfective plural)
yadırgamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yadırgamışlar (inferential perfective plural third-person)
yadırgarmışım (aorist first-person inferential singular)
yadırgarmışsın (aorist inferential second-person singular)
yadırgarmış (aorist inferential singular third-person)
yadırgarmışız (aorist first-person inferential plural)
yadırgarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yadırgarmışlar (aorist inferential plural third-person)
yadırgıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yadırgıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yadırgıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yadırgıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yadırgıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yadırgıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
yadırgasam (conditional first-person singular)
yadırgasan (conditional second-person singular)
yadırgasa (conditional singular third-person)
yadırgasak (conditional first-person plural)
yadırgasanız (conditional plural second-person)
yadırgasalar (conditional plural third-person)
yadırgasaydım (conditional first-person perfective singular)
yadırgasaydın (conditional perfective second-person singular)
yadırgasaydı (conditional perfective singular third-person)
yadırgasaydık (conditional first-person perfective plural)
yadırgasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yadırgasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yadırgayayım (first-person optative singular)
yadırgayasın (optative second-person singular)
yadırgaya (optative singular third-person)
yadırgayalım (first-person optative plural)
yadırgayasınız (optative plural second-person)
yadırgayalar (optative plural third-person)
yadırgamaktayım (first-person progressive singular)
yadırgamaktasın (progressive second-person singular)
yadırgamakta (progressive singular third-person)
yadırgamaktayız (first-person plural progressive)
yadırgamaktasınız (plural progressive second-person)
yadırgamaktalar (plural progressive third-person)
yadırgamalıyım (first-person necessitative singular)
yadırgamalısın (necessitative second-person singular)
yadırgamalı (necessitative singular third-person)
yadırgamalıyız (first-person necessitative plural)
yadırgamalısınız (necessitative plural second-person)
yadırgamalılar (necessitative plural third-person)
yadırga (imperative second-person singular)
yadırgasın (imperative singular third-person)
yadırgayın (imperative plural second-person)
yadırgasınlar (imperative plural third-person)
yadırgar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yadırgar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yadırgar mı? (aorist indicative present singular third-person)
yadırgar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yadırgar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yadırgarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yadırgıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yadırgıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yadırgıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yadırgıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yadırgıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yadırgıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yadırgadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yadırgadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yadırgadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yadırgadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yadırgadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yadırgadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yadırgıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yadırgıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yadırgıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yadırgıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yadırgıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yadırgıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yadırgayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yadırgayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yadırgayacak mı? (future indicative singular third-person)
yadırgayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yadırgayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yadırgayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yadırgamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yadırgamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yadırgamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yadırgamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yadırgamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yadırgamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yadırgar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yadırgar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yadırgar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yadırgar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yadırgar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yadırgarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yadırgıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yadırgıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yadırgıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yadırgıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yadırgıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yadırgıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yadırgasam mı? (conditional first-person singular)
yadırgasan mı? (conditional second-person singular)
yadırgasa mı? (conditional singular third-person)
yadırgasak mı? (conditional first-person plural)
yadırgasanız mı? (conditional plural second-person)
yadırgasalar mı? (conditional plural third-person)
yadırgasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yadırgasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yadırgasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yadırgasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yadırgasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yadırgasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yadırgamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yadırgamakta mısın? (progressive second-person singular)
yadırgamakta mı? (progressive singular third-person)
yadırgamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yadırgamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yadırgamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yadırgamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yadırgamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yadırgamalı mı? (necessitative singular third-person)
yadırgamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yadırgamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yadırgamalılar mı? (necessitative plural third-person)
yadırgamamak (infinitive negative)
yadırgamayan (imperfective impersonal negative participle)
yadırgamamış (impersonal negative participle perfective)
yadırgamayacak (impersonal negative participle prospective)
yadırgamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
yadırgamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
yadırgamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
yadırgamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
yadırgamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
yadırgamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
yadırgamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
yadırgamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
yadırgamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
yadırgamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
yadırgamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
yadırgamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
yadırgamama (negative noun-from-verb)
yadırgamayış (adverbial negative)
yadırgamam (aorist first-person indicative present singular)
yadırgamazsın (aorist indicative present second-person singular)
yadırgamaz (aorist indicative present singular third-person)
yadırgamayız (aorist first-person indicative plural present)
yadırgamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
yadırgamazlar (aorist indicative plural present third-person)
yadırgamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yadırgamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yadırgamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
yadırgamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yadırgamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yadırgamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yadırgamadım (first-person indicative past perfective singular)
yadırgamadın (indicative past perfective second-person singular)
yadırgamadı (indicative past perfective singular third-person)
yadırgamadık (first-person indicative past perfective plural)
yadırgamadınız (indicative past perfective plural second-person)
yadırgamadılar (indicative past perfective plural third-person)
yadırgamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yadırgamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yadırgamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yadırgamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yadırgamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yadırgamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yadırgamayacağım (first-person future indicative singular)
yadırgamayacaksın (future indicative second-person singular)
yadırgamayacak (future indicative singular third-person)
yadırgamayacağız (first-person future indicative plural)
yadırgamayacaksınız (future indicative plural second-person)
yadırgamayacaklar (future indicative plural third-person)
yadırgamamışım (first-person inferential perfective singular)
yadırgamamışsın (inferential perfective second-person singular)
yadırgamamış (inferential perfective singular third-person)
yadırgamamışız (first-person inferential perfective plural)
yadırgamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yadırgamamışlar (inferential perfective plural third-person)
yadırgamazmışım (aorist first-person inferential singular)
yadırgamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
yadırgamazmış (aorist inferential singular third-person)
yadırgamazmışız (aorist first-person inferential plural)
yadırgamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yadırgamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
yadırgamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yadırgamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yadırgamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yadırgamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yadırgamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yadırgamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
yadırgamasam (conditional first-person singular)
yadırgamasan (conditional second-person singular)
yadırgamasa (conditional singular third-person)
yadırgamasak (conditional first-person plural)
yadırgamasanız (conditional plural second-person)
yadırgamasalar (conditional plural third-person)
yadırgamasaydım (conditional first-person perfective singular)
yadırgamasaydın (conditional perfective second-person singular)
yadırgamasaydı (conditional perfective singular third-person)
yadırgamasaydık (conditional first-person perfective plural)
yadırgamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yadırgamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yadırgamayayım (first-person optative singular)
yadırgamayasın (optative second-person singular)
yadırgamaya (optative singular third-person)
yadırgamayalım (first-person optative plural)
yadırgamayasınız (optative plural second-person)
yadırgamayalar (optative plural third-person)
yadırgamamaktayım (first-person progressive singular)
yadırgamamaktasın (progressive second-person singular)
yadırgamamakta (progressive singular third-person)
yadırgamamaktayız (first-person plural progressive)
yadırgamamaktasınız (plural progressive second-person)
yadırgamamaktalar (plural progressive third-person)
yadırgamamalıyım (first-person necessitative singular)
yadırgamamalısın (necessitative second-person singular)
yadırgamamalı (necessitative singular third-person)
yadırgamamalıyız (first-person necessitative plural)
yadırgamamalısınız (necessitative plural second-person)
yadırgamamalılar (necessitative plural third-person)
yadırgama (imperative second-person singular)
yadırgamasın (imperative singular third-person)
yadırgamayın (imperative plural second-person)
yadırgamasınlar (imperative plural third-person)
yadırgamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yadırgamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yadırgamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
yadırgamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yadırgamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yadırgamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yadırgamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yadırgamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yadırgamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yadırgamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yadırgamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yadırgamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yadırgamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yadırgamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yadırgamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yadırgamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yadırgamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yadırgamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yadırgamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yadırgamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yadırgamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yadırgamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yadırgamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yadırgamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yadırgamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yadırgamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yadırgamayacak mı? (future indicative singular third-person)
yadırgamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yadırgamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yadırgamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yadırgamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yadırgamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yadırgamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yadırgamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yadırgamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yadırgamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yadırgamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yadırgamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yadırgamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yadırgamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yadırgamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yadırgamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yadırgamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yadırgamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yadırgamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yadırgamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yadırgamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yadırgamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yadırgamasam mı? (conditional first-person singular)
yadırgamasan mı? (conditional second-person singular)
yadırgamasa mı? (conditional singular third-person)
yadırgamasak mı? (conditional first-person plural)
yadırgamasanız mı? (conditional plural second-person)
yadırgamasalar mı? (conditional plural third-person)
yadırgamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yadırgamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yadırgamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yadırgamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yadırgamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yadırgamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yadırgamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yadırgamamakta mısın? (progressive second-person singular)
yadırgamamakta mı? (progressive singular third-person)
yadırgamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yadırgamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yadırgamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yadırgamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yadırgamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yadırgamamalı mı? (necessitative singular third-person)
yadırgamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yadırgamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yadırgamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish یادرغامق (yadırgamak, “to find strange”), ultimately from Proto-Turkic *yāt (“foreign, foreigner”), whence yad. Cognate with Turkmen ýadyrgamak (“to find strange”).

inh

to find something or somewhere strange, odd