boklamak

head

boklamak (third-person singular simple present boklamak)

boklamak (present singular third-person)
boklamak (infinitive)
boklayan (imperfective impersonal participle)
boklamış (impersonal participle perfective)
boklayacak (impersonal participle prospective)
bokladığım (non-prospective participle personal)
bokladığın (non-prospective participle personal)
bokladığı (non-prospective participle personal)
bokladığımız (non-prospective participle personal)
bokladığınız (non-prospective participle personal)
bokladıkları (non-prospective participle personal)
boklayacağım (participle personal prospective)
boklayacağın (participle personal prospective)
boklayacağı (participle personal prospective)
boklayacağımız (participle personal prospective)
boklayacağınız (participle personal prospective)
boklayacakları (participle personal prospective)
boklama (noun-from-verb)
boklayış (adverbial)
boklarım (aorist first-person indicative present singular)
boklarsın (aorist indicative present second-person singular)
boklar (aorist indicative present singular third-person)
boklarız (aorist first-person indicative plural present)
boklarsınız (aorist indicative plural present second-person)
boklarlar (aorist indicative plural present third-person)
boklıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
boklıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
boklıyor (imperfective indicative present singular third-person)
boklıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
boklıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
boklıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bokladım (first-person indicative past perfective singular)
bokladın (indicative past perfective second-person singular)
bokladı (indicative past perfective singular third-person)
bokladık (first-person indicative past perfective plural)
bokladınız (indicative past perfective plural second-person)
bokladılar (indicative past perfective plural third-person)
boklıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
boklıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
boklıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
boklıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
boklıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
boklıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
boklayacağım (first-person future indicative singular)
boklayacaksın (future indicative second-person singular)
boklayacak (future indicative singular third-person)
boklayacağız (first-person future indicative plural)
boklayacaksınız (future indicative plural second-person)
boklayacaklar (future indicative plural third-person)
boklamışım (first-person inferential perfective singular)
boklamışsın (inferential perfective second-person singular)
boklamış (inferential perfective singular third-person)
boklamışız (first-person inferential perfective plural)
boklamışsınız (inferential perfective plural second-person)
boklamışlar (inferential perfective plural third-person)
boklarmışım (aorist first-person inferential singular)
boklarmışsın (aorist inferential second-person singular)
boklarmış (aorist inferential singular third-person)
boklarmışız (aorist first-person inferential plural)
boklarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
boklarmışlar (aorist inferential plural third-person)
boklıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
boklıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
boklıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
boklıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
boklıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
boklıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
boklasam (conditional first-person singular)
boklasan (conditional second-person singular)
boklasa (conditional singular third-person)
boklasak (conditional first-person plural)
boklasanız (conditional plural second-person)
boklasalar (conditional plural third-person)
boklasaydım (conditional first-person perfective singular)
boklasaydın (conditional perfective second-person singular)
boklasaydı (conditional perfective singular third-person)
boklasaydık (conditional first-person perfective plural)
boklasaydınız (conditional perfective plural second-person)
boklasaydılar (conditional perfective plural third-person)
boklayayım (first-person optative singular)
boklayasın (optative second-person singular)
boklaya (optative singular third-person)
boklayalım (first-person optative plural)
boklayasınız (optative plural second-person)
boklayalar (optative plural third-person)
boklamaktayım (first-person progressive singular)
boklamaktasın (progressive second-person singular)
boklamakta (progressive singular third-person)
boklamaktayız (first-person plural progressive)
boklamaktasınız (plural progressive second-person)
boklamaktalar (plural progressive third-person)
boklamalıyım (first-person necessitative singular)
boklamalısın (necessitative second-person singular)
boklamalı (necessitative singular third-person)
boklamalıyız (first-person necessitative plural)
boklamalısınız (necessitative plural second-person)
boklamalılar (necessitative plural third-person)
bokla (imperative second-person singular)
boklasın (imperative singular third-person)
boklayın (imperative plural second-person)
boklasınlar (imperative plural third-person)
boklar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
boklar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
boklar mı? (aorist indicative present singular third-person)
boklar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
boklar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
boklarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
boklıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
boklıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
boklıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
boklıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
boklıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
boklıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bokladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
bokladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
bokladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
bokladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
bokladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
bokladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
boklıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
boklıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
boklıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
boklıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
boklıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
boklıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
boklayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
boklayacak mısın? (future indicative second-person singular)
boklayacak mı? (future indicative singular third-person)
boklayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
boklayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
boklayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
boklamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
boklamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
boklamış mı? (inferential perfective singular third-person)
boklamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
boklamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
boklamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
boklar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
boklar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
boklar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
boklar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
boklar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
boklarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
boklıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
boklıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
boklıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
boklıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
boklıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
boklıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
boklasam mı? (conditional first-person singular)
boklasan mı? (conditional second-person singular)
boklasa mı? (conditional singular third-person)
boklasak mı? (conditional first-person plural)
boklasanız mı? (conditional plural second-person)
boklasalar mı? (conditional plural third-person)
boklasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
boklasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
boklasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
boklasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
boklasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
boklasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
boklamakta mıyım? (first-person progressive singular)
boklamakta mısın? (progressive second-person singular)
boklamakta mı? (progressive singular third-person)
boklamakta mıyız? (first-person plural progressive)
boklamakta mısınız? (plural progressive second-person)
boklamaktalar mı? (plural progressive third-person)
boklamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
boklamalı mısın? (necessitative second-person singular)
boklamalı mı? (necessitative singular third-person)
boklamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
boklamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
boklamalılar mı? (necessitative plural third-person)
boklamamak (infinitive negative)
boklamayan (imperfective impersonal negative participle)
boklamamış (impersonal negative participle perfective)
boklamayacak (impersonal negative participle prospective)
boklamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
boklamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
boklamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
boklamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
boklamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
boklamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
boklamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
boklamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
boklamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
boklamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
boklamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
boklamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
boklamama (negative noun-from-verb)
boklamayış (adverbial negative)
boklamam (aorist first-person indicative present singular)
boklamazsın (aorist indicative present second-person singular)
boklamaz (aorist indicative present singular third-person)
boklamayız (aorist first-person indicative plural present)
boklamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
boklamazlar (aorist indicative plural present third-person)
boklamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
boklamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
boklamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
boklamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
boklamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
boklamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
boklamadım (first-person indicative past perfective singular)
boklamadın (indicative past perfective second-person singular)
boklamadı (indicative past perfective singular third-person)
boklamadık (first-person indicative past perfective plural)
boklamadınız (indicative past perfective plural second-person)
boklamadılar (indicative past perfective plural third-person)
boklamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
boklamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
boklamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
boklamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
boklamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
boklamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
boklamayacağım (first-person future indicative singular)
boklamayacaksın (future indicative second-person singular)
boklamayacak (future indicative singular third-person)
boklamayacağız (first-person future indicative plural)
boklamayacaksınız (future indicative plural second-person)
boklamayacaklar (future indicative plural third-person)
boklamamışım (first-person inferential perfective singular)
boklamamışsın (inferential perfective second-person singular)
boklamamış (inferential perfective singular third-person)
boklamamışız (first-person inferential perfective plural)
boklamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
boklamamışlar (inferential perfective plural third-person)
boklamazmışım (aorist first-person inferential singular)
boklamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
boklamazmış (aorist inferential singular third-person)
boklamazmışız (aorist first-person inferential plural)
boklamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
boklamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
boklamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
boklamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
boklamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
boklamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
boklamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
boklamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
boklamasam (conditional first-person singular)
boklamasan (conditional second-person singular)
boklamasa (conditional singular third-person)
boklamasak (conditional first-person plural)
boklamasanız (conditional plural second-person)
boklamasalar (conditional plural third-person)
boklamasaydım (conditional first-person perfective singular)
boklamasaydın (conditional perfective second-person singular)
boklamasaydı (conditional perfective singular third-person)
boklamasaydık (conditional first-person perfective plural)
boklamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
boklamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
boklamayayım (first-person optative singular)
boklamayasın (optative second-person singular)
boklamaya (optative singular third-person)
boklamayalım (first-person optative plural)
boklamayasınız (optative plural second-person)
boklamayalar (optative plural third-person)
boklamamaktayım (first-person progressive singular)
boklamamaktasın (progressive second-person singular)
boklamamakta (progressive singular third-person)
boklamamaktayız (first-person plural progressive)
boklamamaktasınız (plural progressive second-person)
boklamamaktalar (plural progressive third-person)
boklamamalıyım (first-person necessitative singular)
boklamamalısın (necessitative second-person singular)
boklamamalı (necessitative singular third-person)
boklamamalıyız (first-person necessitative plural)
boklamamalısınız (necessitative plural second-person)
boklamamalılar (necessitative plural third-person)
boklama (imperative second-person singular)
boklamasın (imperative singular third-person)
boklamayın (imperative plural second-person)
boklamasınlar (imperative plural third-person)
boklamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
boklamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
boklamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
boklamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
boklamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
boklamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
boklamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
boklamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
boklamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
boklamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
boklamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
boklamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
boklamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
boklamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
boklamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
boklamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
boklamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
boklamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
boklamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
boklamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
boklamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
boklamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
boklamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
boklamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
boklamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
boklamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
boklamayacak mı? (future indicative singular third-person)
boklamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
boklamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
boklamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
boklamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
boklamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
boklamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
boklamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
boklamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
boklamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
boklamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
boklamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
boklamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
boklamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
boklamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
boklamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
boklamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
boklamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
boklamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
boklamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
boklamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
boklamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
boklamasam mı? (conditional first-person singular)
boklamasan mı? (conditional second-person singular)
boklamasa mı? (conditional singular third-person)
boklamasak mı? (conditional first-person plural)
boklamasanız mı? (conditional plural second-person)
boklamasalar mı? (conditional plural third-person)
boklamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
boklamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
boklamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
boklamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
boklamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
boklamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
boklamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
boklamamakta mısın? (progressive second-person singular)
boklamamakta mı? (progressive singular third-person)
boklamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
boklamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
boklamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
boklamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
boklamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
boklamamalı mı? (necessitative singular third-person)
boklamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
boklamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
boklamamalılar mı? (necessitative plural third-person)


kısalmak

kısalmak (third-person singular simple present kısalır)

kısalır (present singular third-person)
kısalmak (infinitive)
kısalan (imperfective impersonal participle)
kısalmış (impersonal participle perfective)
kısalacak (impersonal participle prospective)
kısaldığım (non-prospective participle personal)
kısaldığın (non-prospective participle personal)
kısaldığı (non-prospective participle personal)
kısaldığımız (non-prospective participle personal)
kısaldığınız (non-prospective participle personal)
kısaldıkları (non-prospective participle personal)
kısalacağım (participle personal prospective)
kısalacağın (participle personal prospective)
kısalacağı (participle personal prospective)
kısalacağımız (participle personal prospective)
kısalacağınız (participle personal prospective)
kısalacakları (participle personal prospective)
kısalma (noun-from-verb)
kısalış (adverbial)
kısalırım (aorist first-person indicative present singular)
kısalırsın (aorist indicative present second-person singular)
kısalır (aorist indicative present singular third-person)
kısalırız (aorist first-person indicative plural present)
kısalırsınız (aorist indicative plural present second-person)
kısalırlar (aorist indicative plural present third-person)
kısalıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kısalıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kısalıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kısalıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kısalıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kısalıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kısaldım (first-person indicative past perfective singular)
kısaldın (indicative past perfective second-person singular)
kısaldı (indicative past perfective singular third-person)
kısaldık (first-person indicative past perfective plural)
kısaldınız (indicative past perfective plural second-person)
kısaldılar (indicative past perfective plural third-person)
kısalıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kısalıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kısalıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kısalıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kısalıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kısalıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or kısalıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
kısalacağım (first-person future indicative singular)
kısalacaksın (future indicative second-person singular)
kısalacak (future indicative singular third-person)
kısalacağız (first-person future indicative plural)
kısalacaksınız (future indicative plural second-person)
kısalacaklar (future indicative plural third-person)
kısalmışım (first-person inferential perfective singular)
kısalmışsın (inferential perfective second-person singular)
kısalmış (inferential perfective singular third-person)
kısalmışız (first-person inferential perfective plural)
kısalmışsınız (inferential perfective plural second-person)
kısalmışlar (inferential perfective plural third-person)
kısalırmışım (aorist first-person inferential singular)
kısalırmışsın (aorist inferential second-person singular)
kısalırmış (aorist inferential singular third-person)
kısalırmışız (aorist first-person inferential plural)
kısalırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kısalırlarmış (or kısalırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
kısalıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kısalıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kısalıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kısalıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kısalıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kısalıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
kısalsam (conditional first-person singular)
kısalsan (conditional second-person singular)
kısalsa (conditional singular third-person)
kısalsak (conditional first-person plural)
kısalsanız (conditional plural second-person)
kısalsalar (conditional plural third-person)
kısalsaydım (conditional first-person perfective singular)
kısalsaydın (conditional perfective second-person singular)
kısalsaydı (conditional perfective singular third-person)
kısalsaydık (conditional first-person perfective plural)
kısalsaydınız (conditional perfective plural second-person)
kısalsaydılar (conditional perfective plural third-person)
kısalayım (first-person optative singular)
kısalasın (optative second-person singular)
kısala (optative singular third-person)
kısalalım (first-person optative plural)
kısalasınız (optative plural second-person)
kısalalar (optative plural third-person)
kısalmaktayım (first-person progressive singular)
kısalmaktasın (progressive second-person singular)
kısalmakta (progressive singular third-person)
kısalmaktayız (first-person plural progressive)
kısalmaktasınız (plural progressive second-person)
kısalmaktalar (plural progressive third-person)
kısalmalıyım (first-person necessitative singular)
kısalmalısın (necessitative second-person singular)
kısalmalı (necessitative singular third-person)
kısalmalıyız (first-person necessitative plural)
kısalmalısınız (necessitative plural second-person)
kısalmalılar (necessitative plural third-person)
kısal (imperative second-person singular)
kısalsın (imperative singular third-person)
kısalın (imperative plural second-person)
kısalsınlar (imperative plural third-person)
kısalır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kısalır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kısalır mı? (aorist indicative present singular third-person)
kısalır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kısalır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kısalırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kısalıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kısalıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kısalıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kısalıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kısalıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kısalıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kısaldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kısaldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kısaldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kısaldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kısaldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kısaldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kısalıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kısalıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kısalıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kısalıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kısalıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kısalıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kısalacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kısalacak mısın? (future indicative second-person singular)
kısalacak mı? (future indicative singular third-person)
kısalacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kısalacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kısalacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kısalmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kısalmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kısalmış mı? (inferential perfective singular third-person)
kısalmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kısalmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kısalmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kısalır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kısalır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kısalır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kısalır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kısalır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kısalırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kısalıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kısalıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kısalıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kısalıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kısalıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kısalıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kısalsam mı? (conditional first-person singular)
kısalsan mı? (conditional second-person singular)
kısalsa mı? (conditional singular third-person)
kısalsak mı? (conditional first-person plural)
kısalsanız mı? (conditional plural second-person)
kısalsalar mı? (conditional plural third-person)
kısalsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kısalsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kısalsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kısalsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kısalsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kısalsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kısalmakta mıyım? (first-person progressive singular)
kısalmakta mısın? (progressive second-person singular)
kısalmakta mı? (progressive singular third-person)
kısalmakta mıyız? (first-person plural progressive)
kısalmakta mısınız? (plural progressive second-person)
kısalmaktalar mı? (plural progressive third-person)
kısalmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kısalmalı mısın? (necessitative second-person singular)
kısalmalı mı? (necessitative singular third-person)
kısalmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kısalmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kısalmalılar mı? (necessitative plural third-person)
kısalmamak (infinitive negative)
kısalmayan (imperfective impersonal negative participle)
kısalmamış (impersonal negative participle perfective)
kısalmayacak (impersonal negative participle prospective)
kısalmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
kısalmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
kısalmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
kısalmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
kısalmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
kısalmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
kısalmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
kısalmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
kısalmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
kısalmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
kısalmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
kısalmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
kısalmama (negative noun-from-verb)
kısalmayış (adverbial negative)
kısalmam (aorist first-person indicative present singular)
kısalmazsın (aorist indicative present second-person singular)
kısalmaz (aorist indicative present singular third-person)
kısalmayız (aorist first-person indicative plural present)
kısalmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
kısalmazlar (aorist indicative plural present third-person)
kısalmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kısalmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kısalmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kısalmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kısalmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kısalmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kısalmadım (first-person indicative past perfective singular)
kısalmadın (indicative past perfective second-person singular)
kısalmadı (indicative past perfective singular third-person)
kısalmadık (first-person indicative past perfective plural)
kısalmadınız (indicative past perfective plural second-person)
kısalmadılar (indicative past perfective plural third-person)
kısalmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kısalmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kısalmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kısalmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kısalmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kısalmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
kısalmayacağım (first-person future indicative singular)
kısalmayacaksın (future indicative second-person singular)
kısalmayacak (future indicative singular third-person)
kısalmayacağız (first-person future indicative plural)
kısalmayacaksınız (future indicative plural second-person)
kısalmayacaklar (future indicative plural third-person)
kısalmamışım (first-person inferential perfective singular)
kısalmamışsın (inferential perfective second-person singular)
kısalmamış (inferential perfective singular third-person)
kısalmamışız (first-person inferential perfective plural)
kısalmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
kısalmamışlar (inferential perfective plural third-person)
kısalmazmışım (aorist first-person inferential singular)
kısalmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
kısalmazmış (aorist inferential singular third-person)
kısalmazmışız (aorist first-person inferential plural)
kısalmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kısalmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
kısalmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kısalmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kısalmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kısalmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kısalmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kısalmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
kısalmasam (conditional first-person singular)
kısalmasan (conditional second-person singular)
kısalmasa (conditional singular third-person)
kısalmasak (conditional first-person plural)
kısalmasanız (conditional plural second-person)
kısalmasalar (conditional plural third-person)
kısalmasaydım (conditional first-person perfective singular)
kısalmasaydın (conditional perfective second-person singular)
kısalmasaydı (conditional perfective singular third-person)
kısalmasaydık (conditional first-person perfective plural)
kısalmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kısalmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kısalmayayım (first-person optative singular)
kısalmayasın (optative second-person singular)
kısalmaya (optative singular third-person)
kısalmayalım (first-person optative plural)
kısalmayasınız (optative plural second-person)
kısalmayalar (optative plural third-person)
kısalmamaktayım (first-person progressive singular)
kısalmamaktasın (progressive second-person singular)
kısalmamakta (progressive singular third-person)
kısalmamaktayız (first-person plural progressive)
kısalmamaktasınız (plural progressive second-person)
kısalmamaktalar (plural progressive third-person)
kısalmamalıyım (first-person necessitative singular)
kısalmamalısın (necessitative second-person singular)
kısalmamalı (necessitative singular third-person)
kısalmamalıyız (first-person necessitative plural)
kısalmamalısınız (necessitative plural second-person)
kısalmamalılar (necessitative plural third-person)
kısalma (imperative second-person singular)
kısalmasın (imperative singular third-person)
kısalmayın (imperative plural second-person)
kısalmasınlar (imperative plural third-person)
kısalmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kısalmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kısalmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
kısalmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kısalmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kısalmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kısalmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kısalmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kısalmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kısalmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kısalmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kısalmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kısalmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kısalmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kısalmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kısalmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kısalmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kısalmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kısalmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kısalmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kısalmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kısalmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kısalmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kısalmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kısalmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kısalmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kısalmayacak mı? (future indicative singular third-person)
kısalmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kısalmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kısalmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kısalmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kısalmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kısalmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
kısalmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kısalmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kısalmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kısalmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kısalmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kısalmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kısalmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kısalmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kısalmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kısalmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kısalmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kısalmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kısalmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kısalmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kısalmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kısalmasam mı? (conditional first-person singular)
kısalmasan mı? (conditional second-person singular)
kısalmasa mı? (conditional singular third-person)
kısalmasak mı? (conditional first-person plural)
kısalmasanız mı? (conditional plural second-person)
kısalmasalar mı? (conditional plural third-person)
kısalmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kısalmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kısalmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kısalmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kısalmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kısalmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kısalmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
kısalmamakta mısın? (progressive second-person singular)
kısalmamakta mı? (progressive singular third-person)
kısalmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
kısalmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
kısalmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
kısalmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kısalmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
kısalmamalı mı? (necessitative singular third-person)
kısalmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kısalmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kısalmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

From Ottoman Turkish قیصالمق (kısalmak).

Liste her yıl biraz daha kısalıyor

(intransitive) to become shorter (in length or duration), to shorten


sabunlama

second-person singular negative imperative of sabunlamak


serinleme

second-person singular negative imperative of serinlemek


hissetme

second-person singular negative imperative of hissetmek


eyleme

second-person singular negative imperative of eylemek


sabretme

second-person singular negative imperative of sabretmek


olunabilme

second-person singular negative imperative of olunabilmek


olunma

second-person singular negative imperative of olunmak


sözlenme

second-person singular negative imperative of sözlenmek


öldürtme

second-person singular negative imperative of öldürtmek


sağlanma

second-person singular negative imperative of sağlanmak


sağaltma

second-person singular negative imperative of sağaltmak


sağma

second-person singular negative imperative of sağmak


saplanma

second-person singular negative imperative of saplanmak


saklanma

second-person singular negative imperative of saklanmak


sallandırma

second-person singular negative imperative of sallandırmak


sararma

second-person singular negative imperative of sararmak


sallanma

second-person singular negative imperative of sallanmak


sabahlama

second-person singular negative imperative of sabahlamak


sarsma

second-person singular negative imperative of sarsmak


sarkma

second-person singular negative imperative of sarkmak


sarsılma

second-person singular negative imperative of sarsılmak


sasıma

second-person singular negative imperative of sasımak


saydırtma

second-person singular negative imperative of saydırtmak


saydırma

second-person singular negative imperative of saydırmak


savsaklama

second-person singular negative imperative of savsaklamak


ciddiye almak

head

ciddiye almak (third-person singular simple present ciddiye alır)

ciddiye alır (present singular third-person)
ciddiye almak (infinitive)
ciddiye alan (imperfective impersonal participle)
ciddiye almış (impersonal participle perfective)
ciddiye alacak (impersonal participle prospective)
ciddiye aldığım (non-prospective participle personal)
ciddiye aldığın (non-prospective participle personal)
ciddiye aldığı (non-prospective participle personal)
ciddiye aldığımız (non-prospective participle personal)
ciddiye aldığınız (non-prospective participle personal)
ciddiye aldıkları (non-prospective participle personal)
ciddiye alacağım (participle personal prospective)
ciddiye alacağın (participle personal prospective)
ciddiye alacağı (participle personal prospective)
ciddiye alacağımız (participle personal prospective)
ciddiye alacağınız (participle personal prospective)
ciddiye alacakları (participle personal prospective)
ciddiye alma (noun-from-verb)
ciddiye alış (adverbial)
ciddiye alırım (aorist first-person indicative present singular)
ciddiye alırsın (aorist indicative present second-person singular)
ciddiye alır (aorist indicative present singular third-person)
ciddiye alırız (aorist first-person indicative plural present)
ciddiye alırsınız (aorist indicative plural present second-person)
ciddiye alırlar (aorist indicative plural present third-person)
ciddiye alıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ciddiye alıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ciddiye alıyor (imperfective indicative present singular third-person)
ciddiye alıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ciddiye alıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ciddiye alıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ciddiye aldım (first-person indicative past perfective singular)
ciddiye aldın (indicative past perfective second-person singular)
ciddiye aldı (indicative past perfective singular third-person)
ciddiye aldık (first-person indicative past perfective plural)
ciddiye aldınız (indicative past perfective plural second-person)
ciddiye aldılar (indicative past perfective plural third-person)
ciddiye alıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ciddiye alıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ciddiye alıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ciddiye alıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ciddiye alıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ciddiye alıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or ciddiye alıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
ciddiye alacağım (first-person future indicative singular)
ciddiye alacaksın (future indicative second-person singular)
ciddiye alacak (future indicative singular third-person)
ciddiye alacağız (first-person future indicative plural)
ciddiye alacaksınız (future indicative plural second-person)
ciddiye alacaklar (future indicative plural third-person)
ciddiye almışım (first-person inferential perfective singular)
ciddiye almışsın (inferential perfective second-person singular)
ciddiye almış (inferential perfective singular third-person)
ciddiye almışız (first-person inferential perfective plural)
ciddiye almışsınız (inferential perfective plural second-person)
ciddiye almışlar (inferential perfective plural third-person)
ciddiye alırmışım (aorist first-person inferential singular)
ciddiye alırmışsın (aorist inferential second-person singular)
ciddiye alırmış (aorist inferential singular third-person)
ciddiye alırmışız (aorist first-person inferential plural)
ciddiye alırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
ciddiye alırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or ciddiye alırmışlar (aorist inferential plural third-person)
ciddiye alıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ciddiye alıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ciddiye alıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ciddiye alıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ciddiye alıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ciddiye alıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ciddiye alsam (conditional first-person singular)
ciddiye alsan (conditional second-person singular)
ciddiye alsa (conditional singular third-person)
ciddiye alsak (conditional first-person plural)
ciddiye alsanız (conditional plural second-person)
ciddiye alsalar (conditional plural third-person)
ciddiye alsaydım (conditional first-person perfective singular)
ciddiye alsaydın (conditional perfective second-person singular)
ciddiye alsaydı (conditional perfective singular third-person)
ciddiye alsaydık (conditional first-person perfective plural)
ciddiye alsaydınız (conditional perfective plural second-person)
ciddiye alsaydılar (conditional perfective plural third-person)
ciddiye alayım (first-person optative singular)
ciddiye alasın (optative second-person singular)
ciddiye ala (optative singular third-person)
ciddiye alalım (first-person optative plural)
ciddiye alasınız (optative plural second-person)
ciddiye alalar (optative plural third-person)
ciddiye almaktayım (first-person progressive singular)
ciddiye almaktasın (progressive second-person singular)
ciddiye almakta (progressive singular third-person)
ciddiye almaktayız (first-person plural progressive)
ciddiye almaktasınız (plural progressive second-person)
ciddiye almaktalar (plural progressive third-person)
ciddiye almalıyım (first-person necessitative singular)
ciddiye almalısın (necessitative second-person singular)
ciddiye almalı (necessitative singular third-person)
ciddiye almalıyız (first-person necessitative plural)
ciddiye almalısınız (necessitative plural second-person)
ciddiye almalılar (necessitative plural third-person)
ciddiye al (imperative second-person singular)
ciddiye alsın (imperative singular third-person)
ciddiye alın (imperative plural second-person)
ciddiye alsınlar (imperative plural third-person)
ciddiye alır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
ciddiye alır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
ciddiye alır mı? (aorist indicative present singular third-person)
ciddiye alır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
ciddiye alır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
ciddiye alırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
ciddiye alıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ciddiye alıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ciddiye alıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ciddiye alıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ciddiye alıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ciddiye alıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ciddiye aldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
ciddiye aldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
ciddiye aldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
ciddiye aldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
ciddiye aldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
ciddiye aldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
ciddiye alıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ciddiye alıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ciddiye alıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ciddiye alıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ciddiye alıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ciddiye alıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ciddiye alacak mıyım? (first-person future indicative singular)
ciddiye alacak mısın? (future indicative second-person singular)
ciddiye alacak mı? (future indicative singular third-person)
ciddiye alacak mıyız? (first-person future indicative plural)
ciddiye alacak mısınız? (future indicative plural second-person)
ciddiye alacaklar mı? (future indicative plural third-person)
ciddiye almış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
ciddiye almış mısın? (inferential perfective second-person singular)
ciddiye almış mı? (inferential perfective singular third-person)
ciddiye almış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
ciddiye almış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
ciddiye almışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
ciddiye alır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
ciddiye alır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
ciddiye alır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
ciddiye alır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
ciddiye alır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
ciddiye alırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
ciddiye alıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ciddiye alıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ciddiye alıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ciddiye alıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ciddiye alıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ciddiye alıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ciddiye alsam mı? (conditional first-person singular)
ciddiye alsan mı? (conditional second-person singular)
ciddiye alsa mı? (conditional singular third-person)
ciddiye alsak mı? (conditional first-person plural)
ciddiye alsanız mı? (conditional plural second-person)
ciddiye alsalar mı? (conditional plural third-person)
ciddiye alsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
ciddiye alsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
ciddiye alsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
ciddiye alsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
ciddiye alsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
ciddiye alsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
ciddiye almakta mıyım? (first-person progressive singular)
ciddiye almakta mısın? (progressive second-person singular)
ciddiye almakta mı? (progressive singular third-person)
ciddiye almakta mıyız? (first-person plural progressive)
ciddiye almakta mısınız? (plural progressive second-person)
ciddiye almaktalar mı? (plural progressive third-person)
ciddiye almalı mıyım? (first-person necessitative singular)
ciddiye almalı mısın? (necessitative second-person singular)
ciddiye almalı mı? (necessitative singular third-person)
ciddiye almalı mıyız? (first-person necessitative plural)
ciddiye almalı mısınız? (necessitative plural second-person)
ciddiye almalılar mı? (necessitative plural third-person)
ciddiye almamak (infinitive negative)
ciddiye almayan (imperfective impersonal negative participle)
ciddiye almamış (impersonal negative participle perfective)
ciddiye almayacak (impersonal negative participle prospective)
ciddiye almadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
ciddiye almadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
ciddiye almadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
ciddiye almadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
ciddiye almadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
ciddiye almadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
ciddiye almayacağım (first-person negative participle prospective singular)
ciddiye almayacağın (negative participle prospective second-person singular)
ciddiye almayacağı (negative participle prospective singular third-person)
ciddiye almayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
ciddiye almayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
ciddiye almayacakları (negative participle plural prospective third-person)
ciddiye almama (negative noun-from-verb)
ciddiye almayış (adverbial negative)
ciddiye almam (aorist first-person indicative present singular)
ciddiye almazsın (aorist indicative present second-person singular)
ciddiye almaz (aorist indicative present singular third-person)
ciddiye almayız (aorist first-person indicative plural present)
ciddiye almazsınız (aorist indicative plural present second-person)
ciddiye almazlar (aorist indicative plural present third-person)
ciddiye almıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ciddiye almıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ciddiye almıyor (imperfective indicative present singular third-person)
ciddiye almıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ciddiye almıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ciddiye almıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ciddiye almadım (first-person indicative past perfective singular)
ciddiye almadın (indicative past perfective second-person singular)
ciddiye almadı (indicative past perfective singular third-person)
ciddiye almadık (first-person indicative past perfective plural)
ciddiye almadınız (indicative past perfective plural second-person)
ciddiye almadılar (indicative past perfective plural third-person)
ciddiye almıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ciddiye almıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ciddiye almıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ciddiye almıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ciddiye almıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ciddiye almıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
ciddiye almayacağım (first-person future indicative singular)
ciddiye almayacaksın (future indicative second-person singular)
ciddiye almayacak (future indicative singular third-person)
ciddiye almayacağız (first-person future indicative plural)
ciddiye almayacaksınız (future indicative plural second-person)
ciddiye almayacaklar (future indicative plural third-person)
ciddiye almamışım (first-person inferential perfective singular)
ciddiye almamışsın (inferential perfective second-person singular)
ciddiye almamış (inferential perfective singular third-person)
ciddiye almamışız (first-person inferential perfective plural)
ciddiye almamışsınız (inferential perfective plural second-person)
ciddiye almamışlar (inferential perfective plural third-person)
ciddiye almazmışım (aorist first-person inferential singular)
ciddiye almazmışsın (aorist inferential second-person singular)
ciddiye almazmış (aorist inferential singular third-person)
ciddiye almazmışız (aorist first-person inferential plural)
ciddiye almazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
ciddiye almazlarmış (aorist inferential plural third-person)
ciddiye almıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ciddiye almıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ciddiye almıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ciddiye almıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ciddiye almıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ciddiye almıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ciddiye almasam (conditional first-person singular)
ciddiye almasan (conditional second-person singular)
ciddiye almasa (conditional singular third-person)
ciddiye almasak (conditional first-person plural)
ciddiye almasanız (conditional plural second-person)
ciddiye almasalar (conditional plural third-person)
ciddiye almasaydım (conditional first-person perfective singular)
ciddiye almasaydın (conditional perfective second-person singular)
ciddiye almasaydı (conditional perfective singular third-person)
ciddiye almasaydık (conditional first-person perfective plural)
ciddiye almasaydınız (conditional perfective plural second-person)
ciddiye almasaydılar (conditional perfective plural third-person)
ciddiye almayayım (first-person optative singular)
ciddiye almayasın (optative second-person singular)
ciddiye almaya (optative singular third-person)
ciddiye almayalım (first-person optative plural)
ciddiye almayasınız (optative plural second-person)
ciddiye almayalar (optative plural third-person)
ciddiye almamaktayım (first-person progressive singular)
ciddiye almamaktasın (progressive second-person singular)
ciddiye almamakta (progressive singular third-person)
ciddiye almamaktayız (first-person plural progressive)
ciddiye almamaktasınız (plural progressive second-person)
ciddiye almamaktalar (plural progressive third-person)
ciddiye almamalıyım (first-person necessitative singular)
ciddiye almamalısın (necessitative second-person singular)
ciddiye almamalı (necessitative singular third-person)
ciddiye almamalıyız (first-person necessitative plural)
ciddiye almamalısınız (necessitative plural second-person)
ciddiye almamalılar (necessitative plural third-person)
ciddiye alma (imperative second-person singular)
ciddiye almasın (imperative singular third-person)
ciddiye almayın (imperative plural second-person)
ciddiye almasınlar (imperative plural third-person)
ciddiye almaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
ciddiye almaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
ciddiye almaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
ciddiye almaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
ciddiye almaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
ciddiye almazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
ciddiye almıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ciddiye almıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ciddiye almıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ciddiye almıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ciddiye almıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ciddiye almıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ciddiye almadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
ciddiye almadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
ciddiye almadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
ciddiye almadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
ciddiye almadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
ciddiye almadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
ciddiye almıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ciddiye almıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ciddiye almıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ciddiye almıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ciddiye almıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ciddiye almıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ciddiye almayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
ciddiye almayacak mısın? (future indicative second-person singular)
ciddiye almayacak mı? (future indicative singular third-person)
ciddiye almayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
ciddiye almayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
ciddiye almayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
ciddiye almamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
ciddiye almamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
ciddiye almamış mı? (inferential perfective singular third-person)
ciddiye almamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
ciddiye almamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
ciddiye almamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
ciddiye almaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
ciddiye almaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
ciddiye almaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
ciddiye almaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
ciddiye almaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
ciddiye almazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
ciddiye almıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ciddiye almıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ciddiye almıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ciddiye almıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ciddiye almıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ciddiye almıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ciddiye almasam mı? (conditional first-person singular)
ciddiye almasan mı? (conditional second-person singular)
ciddiye almasa mı? (conditional singular third-person)
ciddiye almasak mı? (conditional first-person plural)
ciddiye almasanız mı? (conditional plural second-person)
ciddiye almasalar mı? (conditional plural third-person)
ciddiye almasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
ciddiye almasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
ciddiye almasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
ciddiye almasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
ciddiye almasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
ciddiye almasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
ciddiye almamakta mıyım? (first-person progressive singular)
ciddiye almamakta mısın? (progressive second-person singular)
ciddiye almamakta mı? (progressive singular third-person)
ciddiye almamakta mıyız? (first-person plural progressive)
ciddiye almamakta mısınız? (plural progressive second-person)
ciddiye almamaktalar mı? (plural progressive third-person)
ciddiye almamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
ciddiye almamalı mısın? (necessitative second-person singular)
ciddiye almamalı mı? (necessitative singular third-person)
ciddiye almamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
ciddiye almamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
ciddiye almamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

ciddiye alıyorlardı (or ciddiye alıyordular)

ciddiye alırlarmış (or ciddiye alırmışlar)


sattırma

second-person singular negative imperative of sattırmak


sayıklama

second-person singular negative imperative of sayıklamak


sayılma

second-person singular negative imperative of sayılmak


saylama

second-person singular negative imperative of saylamak


sıkılma

second-person singular negative imperative of sıkılmak


sıkışma

second-person singular negative imperative of sıkışmak


sıkıştırma

second-person singular negative imperative of sıkıştırmak


sınama

second-person singular negative imperative of sınamak


sıralanma

second-person singular negative imperative of sıralanmak


sıralatma

second-person singular negative imperative of sıralatmak


sırıtma

second-person singular negative imperative of sırıtmak


sıvılaşma

second-person singular negative imperative of sıvılaşmak


sıvılaştırma

second-person singular negative imperative of sıvılaştırmak


sıyırma

second-person singular negative imperative of sıyırmak


silahlanma

second-person singular negative imperative of silahlanmak


silahlandırma

second-person singular negative imperative of silahlandırmak


sokulma

second-person singular negative imperative of sokulmak


soğurma

second-person singular negative imperative of soğurmak


soğutma

second-person singular negative imperative of soğutmak


sorulma

second-person singular negative imperative of sorulmak


somurma

second-person singular negative imperative of somurmak


somurtma

second-person singular negative imperative of somurtmak


soyunma

second-person singular negative imperative of soyunmak


soyulma

second-person singular negative imperative of soyulmak


sulanma

second-person singular negative imperative of sulanmak


dilenmek

head

dilenmek (third-person singular simple present dilenir)

dilenir (present singular third-person)
dilenmek (infinitive)
dilenen (imperfective impersonal participle)
dilenmiş (impersonal participle perfective)
dilenecek (impersonal participle prospective)
dilendiğim (non-prospective participle personal)
dilendiğin (non-prospective participle personal)
dilendiği (non-prospective participle personal)
dilendiğimiz (non-prospective participle personal)
dilendiğiniz (non-prospective participle personal)
dilendikleri (non-prospective participle personal)
dileneceğim (participle personal prospective)
dileneceğin (participle personal prospective)
dileneceği (participle personal prospective)
dileneceğimiz (participle personal prospective)
dileneceğiniz (participle personal prospective)
dilenecekleri (participle personal prospective)
dilenme (noun-from-verb)
dileniş (adverbial)
dilenirim (aorist first-person indicative present singular)
dilenirsin (aorist indicative present second-person singular)
dilenir (aorist indicative present singular third-person)
dileniriz (aorist first-person indicative plural present)
dilenirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
dilenirler (aorist indicative plural present third-person)
dileniyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dileniyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dileniyor (imperfective indicative present singular third-person)
dileniyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dileniyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dileniyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dilendim (first-person indicative past perfective singular)
dilendin (indicative past perfective second-person singular)
dilendi (indicative past perfective singular third-person)
dilendik (first-person indicative past perfective plural)
dilendiniz (indicative past perfective plural second-person)
dilendiler (indicative past perfective plural third-person)
dileniyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dileniyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dileniyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dileniyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dileniyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dileniyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or dileniyordular (imperfective indicative past plural third-person)
dileneceğim (first-person future indicative singular)
dileneceksin (future indicative second-person singular)
dilenecek (future indicative singular third-person)
dileneceğiz (first-person future indicative plural)
dileneceksiniz (future indicative plural second-person)
dilenecekler (future indicative plural third-person)
dilenmişim (first-person inferential perfective singular)
dilenmişsin (inferential perfective second-person singular)
dilenmiş (inferential perfective singular third-person)
dilenmişiz (first-person inferential perfective plural)
dilenmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
dilenmişler (inferential perfective plural third-person)
dilenirmişim (aorist first-person inferential singular)
dilenirmişsin (aorist inferential second-person singular)
dilenirmiş (aorist inferential singular third-person)
dilenirmişiz (aorist first-person inferential plural)
dilenirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
dilenirlermiş (or dilenirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
dileniyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dileniyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dileniyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dileniyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dileniyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dileniyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
dilensem (conditional first-person singular)
dilensen (conditional second-person singular)
dilense (conditional singular third-person)
dilensek (conditional first-person plural)
dilenseniz (conditional plural second-person)
dilenseler (conditional plural third-person)
dilenseydim (conditional first-person perfective singular)
dilenseydin (conditional perfective second-person singular)
dilenseydi (conditional perfective singular third-person)
dilenseydik (conditional first-person perfective plural)
dilenseydiniz (conditional perfective plural second-person)
dilenseydiler (conditional perfective plural third-person)
dileneyim (first-person optative singular)
dilenesin (optative second-person singular)
dilene (optative singular third-person)
dilenelim (first-person optative plural)
dilenesiniz (optative plural second-person)
dileneler (optative plural third-person)
dilenmekteyim (first-person progressive singular)
dilenmektesin (progressive second-person singular)
dilenmekte (progressive singular third-person)
dilenmekteyiz (first-person plural progressive)
dilenmektesiniz (plural progressive second-person)
dilenmekteler (plural progressive third-person)
dilenmeliyim (first-person necessitative singular)
dilenmelisin (necessitative second-person singular)
dilenmeli (necessitative singular third-person)
dilenmeliyiz (first-person necessitative plural)
dilenmelisiniz (necessitative plural second-person)
dilenmeliler (necessitative plural third-person)
dilen (imperative second-person singular)
dilensin (imperative singular third-person)
dilenin (imperative plural second-person)
dilensinler (imperative plural third-person)
dilenir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
dilenir misin? (aorist indicative present second-person singular)
dilenir mi? (aorist indicative present singular third-person)
dilenir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
dilenir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
dilenirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
dileniyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dileniyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dileniyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dileniyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dileniyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dileniyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dilendim mi? (first-person indicative past perfective singular)
dilendin mi? (indicative past perfective second-person singular)
dilendi mi? (indicative past perfective singular third-person)
dilendik mi? (first-person indicative past perfective plural)
dilendiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
dilendiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
dileniyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dileniyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dileniyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dileniyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dileniyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dileniyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dilenecek miyim? (first-person future indicative singular)
dilenecek misin? (future indicative second-person singular)
dilenecek mi? (future indicative singular third-person)
dilenecek miyiz? (first-person future indicative plural)
dilenecek misiniz? (future indicative plural second-person)
dilenecekler mi? (future indicative plural third-person)
dilenmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
dilenmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
dilenmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
dilenmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
dilenmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
dilenmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
dilenir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
dilenir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
dilenir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
dilenir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
dilenir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
dilenirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
dileniyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dileniyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dileniyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dileniyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dileniyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dileniyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dilensem mi? (conditional first-person singular)
dilensen mi? (conditional second-person singular)
dilense mi? (conditional singular third-person)
dilensek mi? (conditional first-person plural)
dilenseniz mi? (conditional plural second-person)
dilenseler mi? (conditional plural third-person)
dilense miydim? (conditional first-person perfective singular)
dilense miydin? (conditional perfective second-person singular)
dilense miydi? (conditional perfective singular third-person)
dilense miydik? (conditional first-person perfective plural)
dilense miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
dilenseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
dilenmekte miyim? (first-person progressive singular)
dilenmekte misin? (progressive second-person singular)
dilenmekte mi? (progressive singular third-person)
dilenmekte miyiz? (first-person plural progressive)
dilenmekte misiniz? (plural progressive second-person)
dilenmekteler mi? (plural progressive third-person)
dilenmeli miyim? (first-person necessitative singular)
dilenmeli misin? (necessitative second-person singular)
dilenmeli mi? (necessitative singular third-person)
dilenmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
dilenmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
dilenmeliler mi? (necessitative plural third-person)
dilenmemek (infinitive negative)
dilenmeyen (imperfective impersonal negative participle)
dilenmemiş (impersonal negative participle perfective)
dilenmeyecek (impersonal negative participle prospective)
dilenmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
dilenmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
dilenmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
dilenmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
dilenmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
dilenmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
dilenmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
dilenmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
dilenmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
dilenmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
dilenmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
dilenmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
dilenmeme (negative noun-from-verb)
dilenmeyiş (adverbial negative)
dilenmem (aorist first-person indicative present singular)
dilenmezsin (aorist indicative present second-person singular)
dilenmez (aorist indicative present singular third-person)
dilenmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
dilenmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
dilenmezler (aorist indicative plural present third-person)
dilenmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dilenmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dilenmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
dilenmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dilenmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dilenmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dilenmedim (first-person indicative past perfective singular)
dilenmedin (indicative past perfective second-person singular)
dilenmedi (indicative past perfective singular third-person)
dilenmedik (first-person indicative past perfective plural)
dilenmediniz (indicative past perfective plural second-person)
dilenmediler (indicative past perfective plural third-person)
dilenmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dilenmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dilenmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dilenmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dilenmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dilenmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
dilenmeyeceğim (first-person future indicative singular)
dilenmeyeceksin (future indicative second-person singular)
dilenmeyecek (future indicative singular third-person)
dilenmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
dilenmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
dilenmeyecekler (future indicative plural third-person)
dilenmemişim (first-person inferential perfective singular)
dilenmemişsin (inferential perfective second-person singular)
dilenmemiş (inferential perfective singular third-person)
dilenmemişiz (first-person inferential perfective plural)
dilenmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
dilenmemişler (inferential perfective plural third-person)
dilenmezmişim (aorist first-person inferential singular)
dilenmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
dilenmezmiş (aorist inferential singular third-person)
dilenmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
dilenmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
dilenmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
dilenmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dilenmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dilenmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dilenmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dilenmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dilenmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
dilenmesem (conditional first-person singular)
dilenmesen (conditional second-person singular)
dilenmese (conditional singular third-person)
dilenmesek (conditional first-person plural)
dilenmeseniz (conditional plural second-person)
dilenmeseler (conditional plural third-person)
dilenmeseydim (conditional first-person perfective singular)
dilenmeseydin (conditional perfective second-person singular)
dilenmeseydi (conditional perfective singular third-person)
dilenmeseydik (conditional first-person perfective plural)
dilenmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
dilenmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
dilenmeyeyim (first-person optative singular)
dilenmeyesin (optative second-person singular)
dilenmeye (optative singular third-person)
dilenmeyelim (first-person optative plural)
dilenmeyesiniz (optative plural second-person)
dilenmeyeler (optative plural third-person)
dilenmemekteyim (first-person progressive singular)
dilenmemektesin (progressive second-person singular)
dilenmemekte (progressive singular third-person)
dilenmemekteyiz (first-person plural progressive)
dilenmemektesiniz (plural progressive second-person)
dilenmemekteler (plural progressive third-person)
dilenmemeliyim (first-person necessitative singular)
dilenmemelisin (necessitative second-person singular)
dilenmemeli (necessitative singular third-person)
dilenmemeliyiz (first-person necessitative plural)
dilenmemelisiniz (necessitative plural second-person)
dilenmemeliler (necessitative plural third-person)
dilenme (imperative second-person singular)
dilenmesin (imperative singular third-person)
dilenmeyin (imperative plural second-person)
dilenmesinler (imperative plural third-person)
dilenmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
dilenmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
dilenmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
dilenmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
dilenmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
dilenmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
dilenmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dilenmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dilenmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dilenmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dilenmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dilenmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dilenmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
dilenmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
dilenmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
dilenmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
dilenmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
dilenmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
dilenmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dilenmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dilenmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dilenmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dilenmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dilenmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dilenmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
dilenmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
dilenmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
dilenmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
dilenmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
dilenmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
dilenmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
dilenmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
dilenmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
dilenmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
dilenmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
dilenmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
dilenmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
dilenmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
dilenmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
dilenmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
dilenmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
dilenmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
dilenmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dilenmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dilenmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dilenmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dilenmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dilenmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dilenmesem mi? (conditional first-person singular)
dilenmesen mi? (conditional second-person singular)
dilenmese mi? (conditional singular third-person)
dilenmesek mi? (conditional first-person plural)
dilenmeseniz mi? (conditional plural second-person)
dilenmeseler mi? (conditional plural third-person)
dilenmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
dilenmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
dilenmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
dilenmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
dilenmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
dilenmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
dilenmemekte miyim? (first-person progressive singular)
dilenmemekte misin? (progressive second-person singular)
dilenmemekte mi? (progressive singular third-person)
dilenmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
dilenmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
dilenmemekteler mi? (plural progressive third-person)
dilenmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
dilenmemeli misin? (necessitative second-person singular)
dilenmemeli mi? (necessitative singular third-person)
dilenmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
dilenmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
dilenmemeliler mi? (necessitative plural third-person)