iç çekmek

iç çekmek (third-person singular simple present iç çeker)

iç çeker (present singular third-person)
iç çekmek (infinitive)
iç çeken (imperfective impersonal participle)
iç çekmiş (impersonal participle perfective)
iç çekecek (impersonal participle prospective)
iç çektiğim (non-prospective participle personal)
iç çektiğin (non-prospective participle personal)
iç çektiği (non-prospective participle personal)
iç çektiğimiz (non-prospective participle personal)
iç çektiğiniz (non-prospective participle personal)
iç çektikleri (non-prospective participle personal)
iç çekeceğim (participle personal prospective)
iç çekeceğin (participle personal prospective)
iç çekeceği (participle personal prospective)
iç çekeceğimiz (participle personal prospective)
iç çekeceğiniz (participle personal prospective)
iç çekecekleri (participle personal prospective)
iç çekme (noun-from-verb)
iç çekiş (adverbial)
iç çekerim (aorist first-person indicative present singular)
iç çekersin (aorist indicative present second-person singular)
iç çeker (aorist indicative present singular third-person)
iç çekeriz (aorist first-person indicative plural present)
iç çekersiniz (aorist indicative plural present second-person)
iç çekerler (aorist indicative plural present third-person)
iç çekiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iç çekiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iç çekiyor (imperfective indicative present singular third-person)
iç çekiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iç çekiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iç çekiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iç çektim (first-person indicative past perfective singular)
iç çektin (indicative past perfective second-person singular)
iç çekti (indicative past perfective singular third-person)
iç çektik (first-person indicative past perfective plural)
iç çektiniz (indicative past perfective plural second-person)
iç çektiler (indicative past perfective plural third-person)
iç çekiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iç çekiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iç çekiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iç çekiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iç çekiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iç çekiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or iç çekiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
iç çekeceğim (first-person future indicative singular)
iç çekeceksin (future indicative second-person singular)
iç çekecek (future indicative singular third-person)
iç çekeceğiz (first-person future indicative plural)
iç çekeceksiniz (future indicative plural second-person)
iç çekecekler (future indicative plural third-person)
iç çekmişim (first-person inferential perfective singular)
iç çekmişsin (inferential perfective second-person singular)
iç çekmiş (inferential perfective singular third-person)
iç çekmişiz (first-person inferential perfective plural)
iç çekmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iç çekmişler (inferential perfective plural third-person)
iç çekermişim (aorist first-person inferential singular)
iç çekermişsin (aorist inferential second-person singular)
iç çekermiş (aorist inferential singular third-person)
iç çekermişiz (aorist first-person inferential plural)
iç çekermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iç çekerlermiş (or iç çekermişlar) (aorist inferential plural third-person)
iç çekiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iç çekiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iç çekiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iç çekiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iç çekiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iç çekiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iç çeksem (conditional first-person singular)
iç çeksen (conditional second-person singular)
iç çekse (conditional singular third-person)
iç çeksek (conditional first-person plural)
iç çekseniz (conditional plural second-person)
iç çekseler (conditional plural third-person)
iç çekseydim (conditional first-person perfective singular)
iç çekseydin (conditional perfective second-person singular)
iç çekseydi (conditional perfective singular third-person)
iç çekseydik (conditional first-person perfective plural)
iç çekseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iç çekseydiler (conditional perfective plural third-person)
iç çekeyim (first-person optative singular)
iç çekesin (optative second-person singular)
iç çeke (optative singular third-person)
iç çekelim (first-person optative plural)
iç çekesiniz (optative plural second-person)
iç çekeler (optative plural third-person)
iç çekmekteyim (first-person progressive singular)
iç çekmektesin (progressive second-person singular)
iç çekmekte (progressive singular third-person)
iç çekmekteyiz (first-person plural progressive)
iç çekmektesiniz (plural progressive second-person)
iç çekmekteler (plural progressive third-person)
iç çekmeliyim (first-person necessitative singular)
iç çekmelisin (necessitative second-person singular)
iç çekmeli (necessitative singular third-person)
iç çekmeliyiz (first-person necessitative plural)
iç çekmelisiniz (necessitative plural second-person)
iç çekmeliler (necessitative plural third-person)
iç çek (imperative second-person singular)
iç çeksin (imperative singular third-person)
iç çekin (imperative plural second-person)
iç çeksinler (imperative plural third-person)
iç çeker miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iç çeker misin? (aorist indicative present second-person singular)
iç çeker mi? (aorist indicative present singular third-person)
iç çeker miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iç çeker misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iç çekerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iç çekiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iç çekiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iç çekiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iç çekiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iç çekiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iç çekiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iç çektim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iç çektin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iç çekti mi? (indicative past perfective singular third-person)
iç çektik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iç çektiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iç çektiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iç çekiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iç çekiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iç çekiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iç çekiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iç çekiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iç çekiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iç çekecek miyim? (first-person future indicative singular)
iç çekecek misin? (future indicative second-person singular)
iç çekecek mi? (future indicative singular third-person)
iç çekecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iç çekecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iç çekecekler mi? (future indicative plural third-person)
iç çekmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iç çekmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iç çekmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iç çekmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iç çekmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iç çekmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iç çeker miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iç çeker miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iç çeker miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iç çeker miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iç çeker miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iç çekerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iç çekiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iç çekiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iç çekiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iç çekiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iç çekiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iç çekiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iç çeksem mi? (conditional first-person singular)
iç çeksen mi? (conditional second-person singular)
iç çekse mi? (conditional singular third-person)
iç çeksek mi? (conditional first-person plural)
iç çekseniz mi? (conditional plural second-person)
iç çekseler mi? (conditional plural third-person)
iç çekse miydim? (conditional first-person perfective singular)
iç çekse miydin? (conditional perfective second-person singular)
iç çekse miydi? (conditional perfective singular third-person)
iç çekse miydik? (conditional first-person perfective plural)
iç çekse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iç çekseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iç çekmekte miyim? (first-person progressive singular)
iç çekmekte misin? (progressive second-person singular)
iç çekmekte mi? (progressive singular third-person)
iç çekmekte miyiz? (first-person plural progressive)
iç çekmekte misiniz? (plural progressive second-person)
iç çekmekteler mi? (plural progressive third-person)
iç çekmeli miyim? (first-person necessitative singular)
iç çekmeli misin? (necessitative second-person singular)
iç çekmeli mi? (necessitative singular third-person)
iç çekmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iç çekmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iç çekmeliler mi? (necessitative plural third-person)
iç çekmemek (infinitive negative)
iç çekmeyen (imperfective impersonal negative participle)
iç çekmemiş (impersonal negative participle perfective)
iç çekmeyecek (impersonal negative participle prospective)
iç çekmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
iç çekmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
iç çekmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
iç çekmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
iç çekmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
iç çekmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
iç çekmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
iç çekmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
iç çekmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
iç çekmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
iç çekmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
iç çekmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
iç çekmeme (negative noun-from-verb)
iç çekmeyiş (adverbial negative)
iç çekmem (aorist first-person indicative present singular)
iç çekmezsin (aorist indicative present second-person singular)
iç çekmez (aorist indicative present singular third-person)
iç çekmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
iç çekmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
iç çekmezler (aorist indicative plural present third-person)
iç çekmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iç çekmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iç çekmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
iç çekmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iç çekmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iç çekmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iç çekmedim (first-person indicative past perfective singular)
iç çekmedin (indicative past perfective second-person singular)
iç çekmedi (indicative past perfective singular third-person)
iç çekmedik (first-person indicative past perfective plural)
iç çekmediniz (indicative past perfective plural second-person)
iç çekmediler (indicative past perfective plural third-person)
iç çekmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iç çekmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iç çekmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iç çekmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iç çekmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iç çekmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
iç çekmeyeceğim (first-person future indicative singular)
iç çekmeyeceksin (future indicative second-person singular)
iç çekmeyecek (future indicative singular third-person)
iç çekmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
iç çekmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
iç çekmeyecekler (future indicative plural third-person)
iç çekmemişim (first-person inferential perfective singular)
iç çekmemişsin (inferential perfective second-person singular)
iç çekmemiş (inferential perfective singular third-person)
iç çekmemişiz (first-person inferential perfective plural)
iç çekmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iç çekmemişler (inferential perfective plural third-person)
iç çekmezmişim (aorist first-person inferential singular)
iç çekmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
iç çekmezmiş (aorist inferential singular third-person)
iç çekmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
iç çekmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iç çekmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
iç çekmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iç çekmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iç çekmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iç çekmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iç çekmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iç çekmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iç çekmesem (conditional first-person singular)
iç çekmesen (conditional second-person singular)
iç çekmese (conditional singular third-person)
iç çekmesek (conditional first-person plural)
iç çekmeseniz (conditional plural second-person)
iç çekmeseler (conditional plural third-person)
iç çekmeseydim (conditional first-person perfective singular)
iç çekmeseydin (conditional perfective second-person singular)
iç çekmeseydi (conditional perfective singular third-person)
iç çekmeseydik (conditional first-person perfective plural)
iç çekmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iç çekmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
iç çekmeyeyim (first-person optative singular)
iç çekmeyesin (optative second-person singular)
iç çekmeye (optative singular third-person)
iç çekmeyelim (first-person optative plural)
iç çekmeyesiniz (optative plural second-person)
iç çekmeyeler (optative plural third-person)
iç çekmemekteyim (first-person progressive singular)
iç çekmemektesin (progressive second-person singular)
iç çekmemekte (progressive singular third-person)
iç çekmemekteyiz (first-person plural progressive)
iç çekmemektesiniz (plural progressive second-person)
iç çekmemekteler (plural progressive third-person)
iç çekmemeliyim (first-person necessitative singular)
iç çekmemelisin (necessitative second-person singular)
iç çekmemeli (necessitative singular third-person)
iç çekmemeliyiz (first-person necessitative plural)
iç çekmemelisiniz (necessitative plural second-person)
iç çekmemeliler (necessitative plural third-person)
iç çekme (imperative second-person singular)
iç çekmesin (imperative singular third-person)
iç çekmeyin (imperative plural second-person)
iç çekmesinler (imperative plural third-person)
iç çekmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iç çekmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
iç çekmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
iç çekmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iç çekmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iç çekmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iç çekmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iç çekmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iç çekmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iç çekmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iç çekmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iç çekmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iç çekmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iç çekmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iç çekmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
iç çekmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iç çekmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iç çekmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iç çekmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iç çekmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iç çekmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iç çekmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iç çekmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iç çekmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iç çekmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
iç çekmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
iç çekmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
iç çekmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iç çekmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iç çekmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
iç çekmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iç çekmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iç çekmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iç çekmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iç çekmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iç çekmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iç çekmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iç çekmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iç çekmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iç çekmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iç çekmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iç çekmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iç çekmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iç çekmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iç çekmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iç çekmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iç çekmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iç çekmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iç çekmesem mi? (conditional first-person singular)
iç çekmesen mi? (conditional second-person singular)
iç çekmese mi? (conditional singular third-person)
iç çekmesek mi? (conditional first-person plural)
iç çekmeseniz mi? (conditional plural second-person)
iç çekmeseler mi? (conditional plural third-person)
iç çekmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
iç çekmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
iç çekmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
iç çekmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
iç çekmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iç çekmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iç çekmemekte miyim? (first-person progressive singular)
iç çekmemekte misin? (progressive second-person singular)
iç çekmemekte mi? (progressive singular third-person)
iç çekmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
iç çekmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
iç çekmemekteler mi? (plural progressive third-person)
iç çekmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
iç çekmemeli misin? (necessitative second-person singular)
iç çekmemeli mi? (necessitative singular third-person)
iç çekmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iç çekmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iç çekmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish ایچ چكمك (iç çekmek, “to sigh, to sob”), equivalent to compound of iç (“inner, the inside, internal”) + çekmek (“to pull, to draw, to absorb”), literally “to draw in, to pull in”.

com+

(intransitive, idiomatic) To sigh deeply with sadness.


mazur görmek

head

mazur görmek (third-person singular simple present mazur görür)

mazur görür (present singular third-person)
mazur görmek (infinitive)
mazur gören (imperfective impersonal participle)
mazur görmüş (impersonal participle perfective)
mazur görecek (impersonal participle prospective)
mazur gördüğüm (non-prospective participle personal)
mazur gördüğün (non-prospective participle personal)
mazur gördüğü (non-prospective participle personal)
mazur gördüğümüz (non-prospective participle personal)
mazur gördüğünüz (non-prospective participle personal)
mazur gördükleri (non-prospective participle personal)
mazur göreceğim (participle personal prospective)
mazur göreceğin (participle personal prospective)
mazur göreceği (participle personal prospective)
mazur göreceğimiz (participle personal prospective)
mazur göreceğiniz (participle personal prospective)
mazur görecekleri (participle personal prospective)
mazur görme (noun-from-verb)
mazur görüş (adverbial)
mazur görürüm (aorist first-person indicative present singular)
mazur görürsün (aorist indicative present second-person singular)
mazur görür (aorist indicative present singular third-person)
mazur görürüz (aorist first-person indicative plural present)
mazur görürsünüz (aorist indicative plural present second-person)
mazur görürler (aorist indicative plural present third-person)
mazur görüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mazur görüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mazur görüyor (imperfective indicative present singular third-person)
mazur görüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mazur görüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mazur görüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mazur gördüm (first-person indicative past perfective singular)
mazur gördün (indicative past perfective second-person singular)
mazur gördü (indicative past perfective singular third-person)
mazur gördük (first-person indicative past perfective plural)
mazur gördünüz (indicative past perfective plural second-person)
mazur gördüler (indicative past perfective plural third-person)
mazur görüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mazur görüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mazur görüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mazur görüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mazur görüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mazur görüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or mazur görüyordular (imperfective indicative past plural third-person)
mazur göreceğim (first-person future indicative singular)
mazur göreceksin (future indicative second-person singular)
mazur görecek (future indicative singular third-person)
mazur göreceğiz (first-person future indicative plural)
mazur göreceksiniz (future indicative plural second-person)
mazur görecekler (future indicative plural third-person)
mazur görmüşüm (first-person inferential perfective singular)
mazur görmüşsün (inferential perfective second-person singular)
mazur görmüş (inferential perfective singular third-person)
mazur görmüşüz (first-person inferential perfective plural)
mazur görmüşsünüz (inferential perfective plural second-person)
mazur görmüşler (inferential perfective plural third-person)
mazur görürmüşüm (aorist first-person inferential singular)
mazur görürmüşsün (aorist inferential second-person singular)
mazur görürmüş (aorist inferential singular third-person)
mazur görürmüşüz (aorist first-person inferential plural)
mazur görürmüşsünüz (aorist inferential plural second-person)
mazur görürlermiş (aorist inferential plural third-person)
or mazur görürmüşlar (aorist inferential plural third-person)
mazur görüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mazur görüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mazur görüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mazur görüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mazur görüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mazur görüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mazur görsem (conditional first-person singular)
mazur görsen (conditional second-person singular)
mazur görse (conditional singular third-person)
mazur görsek (conditional first-person plural)
mazur görseniz (conditional plural second-person)
mazur görseler (conditional plural third-person)
mazur görseydim (conditional first-person perfective singular)
mazur görseydin (conditional perfective second-person singular)
mazur görseydi (conditional perfective singular third-person)
mazur görseydik (conditional first-person perfective plural)
mazur görseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mazur görseydiler (conditional perfective plural third-person)
mazur göreyim (first-person optative singular)
mazur göresin (optative second-person singular)
mazur göre (optative singular third-person)
mazur görelim (first-person optative plural)
mazur göresiniz (optative plural second-person)
mazur göreler (optative plural third-person)
mazur görmekteyim (first-person progressive singular)
mazur görmektesin (progressive second-person singular)
mazur görmekte (progressive singular third-person)
mazur görmekteyiz (first-person plural progressive)
mazur görmektesiniz (plural progressive second-person)
mazur görmekteler (plural progressive third-person)
mazur görmeliyim (first-person necessitative singular)
mazur görmelisin (necessitative second-person singular)
mazur görmeli (necessitative singular third-person)
mazur görmeliyiz (first-person necessitative plural)
mazur görmelisiniz (necessitative plural second-person)
mazur görmeliler (necessitative plural third-person)
mazur gör (imperative second-person singular)
mazur görsün (imperative singular third-person)
mazur görün (imperative plural second-person)
mazur görsünler (imperative plural third-person)
mazur görür müyüm? (aorist first-person indicative present singular)
mazur görür müsün? (aorist indicative present second-person singular)
mazur görür mü? (aorist indicative present singular third-person)
mazur görür müyüz? (aorist first-person indicative plural present)
mazur görür müsünüz? (aorist indicative plural present second-person)
mazur görürler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mazur görüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mazur görüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mazur görüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mazur görüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mazur görüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mazur görüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mazur gördüm mü? (first-person indicative past perfective singular)
mazur gördün mü? (indicative past perfective second-person singular)
mazur gördü mü? (indicative past perfective singular third-person)
mazur gördük mü? (first-person indicative past perfective plural)
mazur gördünüz mü? (indicative past perfective plural second-person)
mazur gördüler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mazur görüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mazur görüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mazur görüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mazur görüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mazur görüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mazur görüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mazur görecek miyim? (first-person future indicative singular)
mazur görecek misin? (future indicative second-person singular)
mazur görecek mi? (future indicative singular third-person)
mazur görecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mazur görecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mazur görecekler mi? (future indicative plural third-person)
mazur görmüş müyüm? (first-person inferential perfective singular)
mazur görmüş müsün? (inferential perfective second-person singular)
mazur görmüş mü? (inferential perfective singular third-person)
mazur görmüş müyüz? (first-person inferential perfective plural)
mazur görmüş müsünüz? (inferential perfective plural second-person)
mazur görmüşler mi? (inferential perfective plural third-person)
mazur görür müymüşüm? (aorist first-person inferential singular)
mazur görür müymüşsün? (aorist inferential second-person singular)
mazur görür müymüş? (aorist inferential singular third-person)
mazur görür müymüşüz? (aorist first-person inferential plural)
mazur görür müymüşsünüz? (aorist inferential plural second-person)
mazur görürler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mazur görüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mazur görüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mazur görüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mazur görüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mazur görüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mazur görüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mazur görsem mi? (conditional first-person singular)
mazur görsen mi? (conditional second-person singular)
mazur görse mi? (conditional singular third-person)
mazur görsek mi? (conditional first-person plural)
mazur görseniz mi? (conditional plural second-person)
mazur görseler mi? (conditional plural third-person)
mazur görse miydim? (conditional first-person perfective singular)
mazur görse miydin? (conditional perfective second-person singular)
mazur görse miydi? (conditional perfective singular third-person)
mazur görse miydik? (conditional first-person perfective plural)
mazur görse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mazur görseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mazur görmekte miyim? (first-person progressive singular)
mazur görmekte misin? (progressive second-person singular)
mazur görmekte mi? (progressive singular third-person)
mazur görmekte miyiz? (first-person plural progressive)
mazur görmekte misiniz? (plural progressive second-person)
mazur görmekteler mi? (plural progressive third-person)
mazur görmeli miyim? (first-person necessitative singular)
mazur görmeli misin? (necessitative second-person singular)
mazur görmeli mi? (necessitative singular third-person)
mazur görmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mazur görmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mazur görmeliler mi? (necessitative plural third-person)
mazur görmemek (infinitive negative)
mazur görmeyen (imperfective impersonal negative participle)
mazur görmemiş (impersonal negative participle perfective)
mazur görmeyecek (impersonal negative participle prospective)
mazur görmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
mazur görmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
mazur görmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
mazur görmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
mazur görmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
mazur görmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
mazur görmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
mazur görmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
mazur görmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
mazur görmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
mazur görmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
mazur görmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
mazur görmeme (negative noun-from-verb)
mazur görmeyüş (adverbial negative)
mazur görmem (aorist first-person indicative present singular)
mazur görmezsin (aorist indicative present second-person singular)
mazur görmez (aorist indicative present singular third-person)
mazur görmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
mazur görmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
mazur görmezler (aorist indicative plural present third-person)
mazur görmüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mazur görmüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mazur görmüyor (imperfective indicative present singular third-person)
mazur görmüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mazur görmüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mazur görmüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mazur görmedim (first-person indicative past perfective singular)
mazur görmedin (indicative past perfective second-person singular)
mazur görmedi (indicative past perfective singular third-person)
mazur görmedik (first-person indicative past perfective plural)
mazur görmediniz (indicative past perfective plural second-person)
mazur görmediler (indicative past perfective plural third-person)
mazur görmüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mazur görmüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mazur görmüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mazur görmüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mazur görmüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mazur görmüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
mazur görmeyeceğim (first-person future indicative singular)
mazur görmeyeceksin (future indicative second-person singular)
mazur görmeyecek (future indicative singular third-person)
mazur görmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
mazur görmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
mazur görmeyecekler (future indicative plural third-person)
mazur görmemişim (first-person inferential perfective singular)
mazur görmemişsin (inferential perfective second-person singular)
mazur görmemiş (inferential perfective singular third-person)
mazur görmemişiz (first-person inferential perfective plural)
mazur görmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
mazur görmemişler (inferential perfective plural third-person)
mazur görmezmişim (aorist first-person inferential singular)
mazur görmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
mazur görmezmiş (aorist inferential singular third-person)
mazur görmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
mazur görmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
mazur görmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
mazur görmüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mazur görmüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mazur görmüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mazur görmüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mazur görmüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mazur görmüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mazur görmesem (conditional first-person singular)
mazur görmesen (conditional second-person singular)
mazur görmese (conditional singular third-person)
mazur görmesek (conditional first-person plural)
mazur görmeseniz (conditional plural second-person)
mazur görmeseler (conditional plural third-person)
mazur görmeseydim (conditional first-person perfective singular)
mazur görmeseydin (conditional perfective second-person singular)
mazur görmeseydi (conditional perfective singular third-person)
mazur görmeseydik (conditional first-person perfective plural)
mazur görmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mazur görmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
mazur görmeyeyim (first-person optative singular)
mazur görmeyesin (optative second-person singular)
mazur görmeye (optative singular third-person)
mazur görmeyelim (first-person optative plural)
mazur görmeyesiniz (optative plural second-person)
mazur görmeyeler (optative plural third-person)
mazur görmemekteyim (first-person progressive singular)
mazur görmemektesin (progressive second-person singular)
mazur görmemekte (progressive singular third-person)
mazur görmemekteyiz (first-person plural progressive)
mazur görmemektesiniz (plural progressive second-person)
mazur görmemekteler (plural progressive third-person)
mazur görmemeliyim (first-person necessitative singular)
mazur görmemelisin (necessitative second-person singular)
mazur görmemeli (necessitative singular third-person)
mazur görmemeliyiz (first-person necessitative plural)
mazur görmemelisiniz (necessitative plural second-person)
mazur görmemeliler (necessitative plural third-person)
mazur görme (imperative second-person singular)
mazur görmesin (imperative singular third-person)
mazur görmeyin (imperative plural second-person)
mazur görmesinler (imperative plural third-person)
mazur görmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
mazur görmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
mazur görmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
mazur görmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
mazur görmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
mazur görmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mazur görmüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mazur görmüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mazur görmüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mazur görmüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mazur görmüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mazur görmüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mazur görmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
mazur görmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
mazur görmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
mazur görmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
mazur görmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
mazur görmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mazur görmüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mazur görmüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mazur görmüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mazur görmüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mazur görmüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mazur görmüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mazur görmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
mazur görmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
mazur görmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
mazur görmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mazur görmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mazur görmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
mazur görmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
mazur görmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
mazur görmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
mazur görmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
mazur görmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
mazur görmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
mazur görmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
mazur görmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
mazur görmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
mazur görmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
mazur görmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
mazur görmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mazur görmüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mazur görmüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mazur görmüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mazur görmüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mazur görmüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mazur görmüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mazur görmesem mi? (conditional first-person singular)
mazur görmesen mi? (conditional second-person singular)
mazur görmese mi? (conditional singular third-person)
mazur görmesek mi? (conditional first-person plural)
mazur görmeseniz mi? (conditional plural second-person)
mazur görmeseler mi? (conditional plural third-person)
mazur görmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
mazur görmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
mazur görmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
mazur görmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
mazur görmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mazur görmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mazur görmemekte miyim? (first-person progressive singular)
mazur görmemekte misin? (progressive second-person singular)
mazur görmemekte mi? (progressive singular third-person)
mazur görmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
mazur görmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
mazur görmemekteler mi? (plural progressive third-person)
mazur görmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
mazur görmemeli misin? (necessitative second-person singular)
mazur görmemeli mi? (necessitative singular third-person)
mazur görmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mazur görmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mazur görmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

mazur görüyorlardı (or mazur görüyordular)

mazur görürlermiş (or mazur görürmüşlar)

Compound of mazur (“having valid excuse, excused”) + görmek (“to see”), literally “to see as excused”.

com+

Cehaletimi mazur görün, konudan pek anlamıyorum.

Excuse my ignorance, I don't know much about the topic.

(transitive) To excuse, to forgive, to tolerate.


ehemmiyet vermek

head

ehemmiyet vermek (third-person singular simple present ehemmiyet verir)

ehemmiyet verir (present singular third-person)
ehemmiyet vermek (infinitive)
ehemmiyet veren (imperfective impersonal participle)
ehemmiyet vermiş (impersonal participle perfective)
ehemmiyet verecek (impersonal participle prospective)
ehemmiyet verdiğim (non-prospective participle personal)
ehemmiyet verdiğin (non-prospective participle personal)
ehemmiyet verdiği (non-prospective participle personal)
ehemmiyet verdiğimiz (non-prospective participle personal)
ehemmiyet verdiğiniz (non-prospective participle personal)
ehemmiyet verdikleri (non-prospective participle personal)
ehemmiyet vereceğim (participle personal prospective)
ehemmiyet vereceğin (participle personal prospective)
ehemmiyet vereceği (participle personal prospective)
ehemmiyet vereceğimiz (participle personal prospective)
ehemmiyet vereceğiniz (participle personal prospective)
ehemmiyet verecekleri (participle personal prospective)
ehemmiyet verme (noun-from-verb)
ehemmiyet veriş (adverbial)
ehemmiyet veririm (aorist first-person indicative present singular)
ehemmiyet verirsin (aorist indicative present second-person singular)
ehemmiyet verir (aorist indicative present singular third-person)
ehemmiyet veririz (aorist first-person indicative plural present)
ehemmiyet verirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
ehemmiyet verirler (aorist indicative plural present third-person)
ehemmiyet veriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ehemmiyet veriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ehemmiyet veriyor (imperfective indicative present singular third-person)
ehemmiyet veriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ehemmiyet veriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ehemmiyet veriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ehemmiyet verdim (first-person indicative past perfective singular)
ehemmiyet verdin (indicative past perfective second-person singular)
ehemmiyet verdi (indicative past perfective singular third-person)
ehemmiyet verdik (first-person indicative past perfective plural)
ehemmiyet verdiniz (indicative past perfective plural second-person)
ehemmiyet verdiler (indicative past perfective plural third-person)
ehemmiyet veriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ehemmiyet veriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ehemmiyet veriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ehemmiyet veriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ehemmiyet veriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ehemmiyet veriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or ehemmiyet veriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
ehemmiyet vereceğim (first-person future indicative singular)
ehemmiyet vereceksin (future indicative second-person singular)
ehemmiyet verecek (future indicative singular third-person)
ehemmiyet vereceğiz (first-person future indicative plural)
ehemmiyet vereceksiniz (future indicative plural second-person)
ehemmiyet verecekler (future indicative plural third-person)
ehemmiyet vermişim (first-person inferential perfective singular)
ehemmiyet vermişsin (inferential perfective second-person singular)
ehemmiyet vermiş (inferential perfective singular third-person)
ehemmiyet vermişiz (first-person inferential perfective plural)
ehemmiyet vermişsiniz (inferential perfective plural second-person)
ehemmiyet vermişler (inferential perfective plural third-person)
ehemmiyet verirmişim (aorist first-person inferential singular)
ehemmiyet verirmişsin (aorist inferential second-person singular)
ehemmiyet verirmiş (aorist inferential singular third-person)
ehemmiyet verirmişiz (aorist first-person inferential plural)
ehemmiyet verirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
ehemmiyet verirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or ehemmiyet verirmişlar (aorist inferential plural third-person)
ehemmiyet veriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ehemmiyet veriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ehemmiyet veriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ehemmiyet veriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ehemmiyet veriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ehemmiyet veriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ehemmiyet versem (conditional first-person singular)
ehemmiyet versen (conditional second-person singular)
ehemmiyet verse (conditional singular third-person)
ehemmiyet versek (conditional first-person plural)
ehemmiyet verseniz (conditional plural second-person)
ehemmiyet verseler (conditional plural third-person)
ehemmiyet verseydim (conditional first-person perfective singular)
ehemmiyet verseydin (conditional perfective second-person singular)
ehemmiyet verseydi (conditional perfective singular third-person)
ehemmiyet verseydik (conditional first-person perfective plural)
ehemmiyet verseydiniz (conditional perfective plural second-person)
ehemmiyet verseydiler (conditional perfective plural third-person)
ehemmiyet vereyim (first-person optative singular)
ehemmiyet veresin (optative second-person singular)
ehemmiyet vere (optative singular third-person)
ehemmiyet verelim (first-person optative plural)
ehemmiyet veresiniz (optative plural second-person)
ehemmiyet vereler (optative plural third-person)
ehemmiyet vermekteyim (first-person progressive singular)
ehemmiyet vermektesin (progressive second-person singular)
ehemmiyet vermekte (progressive singular third-person)
ehemmiyet vermekteyiz (first-person plural progressive)
ehemmiyet vermektesiniz (plural progressive second-person)
ehemmiyet vermekteler (plural progressive third-person)
ehemmiyet vermeliyim (first-person necessitative singular)
ehemmiyet vermelisin (necessitative second-person singular)
ehemmiyet vermeli (necessitative singular third-person)
ehemmiyet vermeliyiz (first-person necessitative plural)
ehemmiyet vermelisiniz (necessitative plural second-person)
ehemmiyet vermeliler (necessitative plural third-person)
ehemmiyet ver (imperative second-person singular)
ehemmiyet versin (imperative singular third-person)
ehemmiyet verin (imperative plural second-person)
ehemmiyet versinler (imperative plural third-person)
ehemmiyet verir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
ehemmiyet verir misin? (aorist indicative present second-person singular)
ehemmiyet verir mi? (aorist indicative present singular third-person)
ehemmiyet verir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
ehemmiyet verir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
ehemmiyet verirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
ehemmiyet veriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ehemmiyet veriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ehemmiyet veriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ehemmiyet veriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ehemmiyet veriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ehemmiyet veriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ehemmiyet verdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
ehemmiyet verdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
ehemmiyet verdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
ehemmiyet verdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
ehemmiyet verdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
ehemmiyet verdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
ehemmiyet veriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ehemmiyet veriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ehemmiyet veriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ehemmiyet veriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ehemmiyet veriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ehemmiyet veriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ehemmiyet verecek miyim? (first-person future indicative singular)
ehemmiyet verecek misin? (future indicative second-person singular)
ehemmiyet verecek mi? (future indicative singular third-person)
ehemmiyet verecek miyiz? (first-person future indicative plural)
ehemmiyet verecek misiniz? (future indicative plural second-person)
ehemmiyet verecekler mi? (future indicative plural third-person)
ehemmiyet vermiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
ehemmiyet vermiş misin? (inferential perfective second-person singular)
ehemmiyet vermiş mi? (inferential perfective singular third-person)
ehemmiyet vermiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
ehemmiyet vermiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
ehemmiyet vermişler mi? (inferential perfective plural third-person)
ehemmiyet verir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
ehemmiyet verir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
ehemmiyet verir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
ehemmiyet verir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
ehemmiyet verir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
ehemmiyet verirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
ehemmiyet veriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ehemmiyet veriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ehemmiyet veriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ehemmiyet veriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ehemmiyet veriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ehemmiyet veriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ehemmiyet versem mi? (conditional first-person singular)
ehemmiyet versen mi? (conditional second-person singular)
ehemmiyet verse mi? (conditional singular third-person)
ehemmiyet versek mi? (conditional first-person plural)
ehemmiyet verseniz mi? (conditional plural second-person)
ehemmiyet verseler mi? (conditional plural third-person)
ehemmiyet verse miydim? (conditional first-person perfective singular)
ehemmiyet verse miydin? (conditional perfective second-person singular)
ehemmiyet verse miydi? (conditional perfective singular third-person)
ehemmiyet verse miydik? (conditional first-person perfective plural)
ehemmiyet verse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
ehemmiyet verseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
ehemmiyet vermekte miyim? (first-person progressive singular)
ehemmiyet vermekte misin? (progressive second-person singular)
ehemmiyet vermekte mi? (progressive singular third-person)
ehemmiyet vermekte miyiz? (first-person plural progressive)
ehemmiyet vermekte misiniz? (plural progressive second-person)
ehemmiyet vermekteler mi? (plural progressive third-person)
ehemmiyet vermeli miyim? (first-person necessitative singular)
ehemmiyet vermeli misin? (necessitative second-person singular)
ehemmiyet vermeli mi? (necessitative singular third-person)
ehemmiyet vermeli miyiz? (first-person necessitative plural)
ehemmiyet vermeli misiniz? (necessitative plural second-person)
ehemmiyet vermeliler mi? (necessitative plural third-person)
ehemmiyet vermemek (infinitive negative)
ehemmiyet vermeyen (imperfective impersonal negative participle)
ehemmiyet vermemiş (impersonal negative participle perfective)
ehemmiyet vermeyecek (impersonal negative participle prospective)
ehemmiyet vermediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
ehemmiyet vermediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
ehemmiyet vermediği (negative non-prospective participle singular third-person)
ehemmiyet vermediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
ehemmiyet vermediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
ehemmiyet vermedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
ehemmiyet vermeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
ehemmiyet vermeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
ehemmiyet vermeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
ehemmiyet vermeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
ehemmiyet vermeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
ehemmiyet vermeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
ehemmiyet vermeme (negative noun-from-verb)
ehemmiyet vermeyiş (adverbial negative)
ehemmiyet vermem (aorist first-person indicative present singular)
ehemmiyet vermezsin (aorist indicative present second-person singular)
ehemmiyet vermez (aorist indicative present singular third-person)
ehemmiyet vermeyiz (aorist first-person indicative plural present)
ehemmiyet vermezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
ehemmiyet vermezler (aorist indicative plural present third-person)
ehemmiyet vermiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ehemmiyet vermiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ehemmiyet vermiyor (imperfective indicative present singular third-person)
ehemmiyet vermiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ehemmiyet vermiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ehemmiyet vermiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ehemmiyet vermedim (first-person indicative past perfective singular)
ehemmiyet vermedin (indicative past perfective second-person singular)
ehemmiyet vermedi (indicative past perfective singular third-person)
ehemmiyet vermedik (first-person indicative past perfective plural)
ehemmiyet vermediniz (indicative past perfective plural second-person)
ehemmiyet vermediler (indicative past perfective plural third-person)
ehemmiyet vermiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ehemmiyet vermiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ehemmiyet vermiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ehemmiyet vermiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ehemmiyet vermiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ehemmiyet vermiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
ehemmiyet vermeyeceğim (first-person future indicative singular)
ehemmiyet vermeyeceksin (future indicative second-person singular)
ehemmiyet vermeyecek (future indicative singular third-person)
ehemmiyet vermeyeceğiz (first-person future indicative plural)
ehemmiyet vermeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
ehemmiyet vermeyecekler (future indicative plural third-person)
ehemmiyet vermemişim (first-person inferential perfective singular)
ehemmiyet vermemişsin (inferential perfective second-person singular)
ehemmiyet vermemiş (inferential perfective singular third-person)
ehemmiyet vermemişiz (first-person inferential perfective plural)
ehemmiyet vermemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
ehemmiyet vermemişler (inferential perfective plural third-person)
ehemmiyet vermezmişim (aorist first-person inferential singular)
ehemmiyet vermezmişsin (aorist inferential second-person singular)
ehemmiyet vermezmiş (aorist inferential singular third-person)
ehemmiyet vermezmişiz (aorist first-person inferential plural)
ehemmiyet vermezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
ehemmiyet vermezlermiş (aorist inferential plural third-person)
ehemmiyet vermiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ehemmiyet vermiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ehemmiyet vermiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ehemmiyet vermiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ehemmiyet vermiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ehemmiyet vermiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ehemmiyet vermesem (conditional first-person singular)
ehemmiyet vermesen (conditional second-person singular)
ehemmiyet vermese (conditional singular third-person)
ehemmiyet vermesek (conditional first-person plural)
ehemmiyet vermeseniz (conditional plural second-person)
ehemmiyet vermeseler (conditional plural third-person)
ehemmiyet vermeseydim (conditional first-person perfective singular)
ehemmiyet vermeseydin (conditional perfective second-person singular)
ehemmiyet vermeseydi (conditional perfective singular third-person)
ehemmiyet vermeseydik (conditional first-person perfective plural)
ehemmiyet vermeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
ehemmiyet vermeseydiler (conditional perfective plural third-person)
ehemmiyet vermeyeyim (first-person optative singular)
ehemmiyet vermeyesin (optative second-person singular)
ehemmiyet vermeye (optative singular third-person)
ehemmiyet vermeyelim (first-person optative plural)
ehemmiyet vermeyesiniz (optative plural second-person)
ehemmiyet vermeyeler (optative plural third-person)
ehemmiyet vermemekteyim (first-person progressive singular)
ehemmiyet vermemektesin (progressive second-person singular)
ehemmiyet vermemekte (progressive singular third-person)
ehemmiyet vermemekteyiz (first-person plural progressive)
ehemmiyet vermemektesiniz (plural progressive second-person)
ehemmiyet vermemekteler (plural progressive third-person)
ehemmiyet vermemeliyim (first-person necessitative singular)
ehemmiyet vermemelisin (necessitative second-person singular)
ehemmiyet vermemeli (necessitative singular third-person)
ehemmiyet vermemeliyiz (first-person necessitative plural)
ehemmiyet vermemelisiniz (necessitative plural second-person)
ehemmiyet vermemeliler (necessitative plural third-person)
ehemmiyet verme (imperative second-person singular)
ehemmiyet vermesin (imperative singular third-person)
ehemmiyet vermeyin (imperative plural second-person)
ehemmiyet vermesinler (imperative plural third-person)
ehemmiyet vermez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
ehemmiyet vermez misin? (aorist indicative present second-person singular)
ehemmiyet vermez mi? (aorist indicative present singular third-person)
ehemmiyet vermez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
ehemmiyet vermez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
ehemmiyet vermezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
ehemmiyet vermiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ehemmiyet vermiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ehemmiyet vermiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ehemmiyet vermiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ehemmiyet vermiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ehemmiyet vermiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ehemmiyet vermedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
ehemmiyet vermedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
ehemmiyet vermedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
ehemmiyet vermedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
ehemmiyet vermediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
ehemmiyet vermediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
ehemmiyet vermiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ehemmiyet vermiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ehemmiyet vermiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ehemmiyet vermiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ehemmiyet vermiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ehemmiyet vermiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ehemmiyet vermeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
ehemmiyet vermeyecek misin? (future indicative second-person singular)
ehemmiyet vermeyecek mi? (future indicative singular third-person)
ehemmiyet vermeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
ehemmiyet vermeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
ehemmiyet vermeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
ehemmiyet vermemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
ehemmiyet vermemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
ehemmiyet vermemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
ehemmiyet vermemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
ehemmiyet vermemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
ehemmiyet vermemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
ehemmiyet vermez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
ehemmiyet vermez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
ehemmiyet vermez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
ehemmiyet vermez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
ehemmiyet vermez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
ehemmiyet vermezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
ehemmiyet vermiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ehemmiyet vermiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ehemmiyet vermiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ehemmiyet vermiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ehemmiyet vermiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ehemmiyet vermiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ehemmiyet vermesem mi? (conditional first-person singular)
ehemmiyet vermesen mi? (conditional second-person singular)
ehemmiyet vermese mi? (conditional singular third-person)
ehemmiyet vermesek mi? (conditional first-person plural)
ehemmiyet vermeseniz mi? (conditional plural second-person)
ehemmiyet vermeseler mi? (conditional plural third-person)
ehemmiyet vermese miydim? (conditional first-person perfective singular)
ehemmiyet vermese miydin? (conditional perfective second-person singular)
ehemmiyet vermese miydi? (conditional perfective singular third-person)
ehemmiyet vermese miydik? (conditional first-person perfective plural)
ehemmiyet vermese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
ehemmiyet vermeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
ehemmiyet vermemekte miyim? (first-person progressive singular)
ehemmiyet vermemekte misin? (progressive second-person singular)
ehemmiyet vermemekte mi? (progressive singular third-person)
ehemmiyet vermemekte miyiz? (first-person plural progressive)
ehemmiyet vermemekte misiniz? (plural progressive second-person)
ehemmiyet vermemekteler mi? (plural progressive third-person)
ehemmiyet vermemeli miyim? (first-person necessitative singular)
ehemmiyet vermemeli misin? (necessitative second-person singular)
ehemmiyet vermemeli mi? (necessitative singular third-person)
ehemmiyet vermemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
ehemmiyet vermemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
ehemmiyet vermemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

ehemmiyet veriyorlardı (or ehemmiyet veriyordular)

ehemmiyet verirlermiş (or ehemmiyet verirmişlar)

Compound of ehemmiyet (“importance”) + vermek (“to give”), literally “to give importance”.

com+

Babası, yaşamı boyunca onun tahsiline çok ehemmiyet verdi.

Her father placed great importance on her education all his life.

(intransitive, with dative) To care, to consider important or valuable, to place importance on, to set store by, to value.


menetmek

head

menetmek (third-person singular simple present meneder)

meneder (present singular third-person)
menetmek (infinitive)
meneden (imperfective impersonal participle)
menetmiş (impersonal participle perfective)
menedecek (impersonal participle prospective)
menettiğim (non-prospective participle personal)
menettiğin (non-prospective participle personal)
menettiği (non-prospective participle personal)
menettiğimiz (non-prospective participle personal)
menettiğiniz (non-prospective participle personal)
menettikleri (non-prospective participle personal)
menedeceğim (participle personal prospective)
menedeceğin (participle personal prospective)
menedeceği (participle personal prospective)
menedeceğimiz (participle personal prospective)
menedeceğiniz (participle personal prospective)
menedecekleri (participle personal prospective)
menetme (noun-from-verb)
menediş (adverbial)
menederim (aorist first-person indicative present singular)
menedersin (aorist indicative present second-person singular)
meneder (aorist indicative present singular third-person)
menederiz (aorist first-person indicative plural present)
menedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
menederler (aorist indicative plural present third-person)
menediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
menediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
menediyor (imperfective indicative present singular third-person)
menediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
menediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
menediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
menettim (first-person indicative past perfective singular)
menettin (indicative past perfective second-person singular)
menetti (indicative past perfective singular third-person)
menettik (first-person indicative past perfective plural)
menettiniz (indicative past perfective plural second-person)
menettiler (indicative past perfective plural third-person)
menediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
menediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
menediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
menediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
menediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
menediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or menediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
menedeceğim (first-person future indicative singular)
menedeceksin (future indicative second-person singular)
menedecek (future indicative singular third-person)
menedeceğiz (first-person future indicative plural)
menedeceksiniz (future indicative plural second-person)
menedecekler (future indicative plural third-person)
menetmişim (first-person inferential perfective singular)
menetmişsin (inferential perfective second-person singular)
menetmiş (inferential perfective singular third-person)
menetmişiz (first-person inferential perfective plural)
menetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
menetmişler (inferential perfective plural third-person)
menedermişim (aorist first-person inferential singular)
menedermişsin (aorist inferential second-person singular)
menedermiş (aorist inferential singular third-person)
menedermişiz (aorist first-person inferential plural)
menedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
menederlermiş (or menedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
menediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
menediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
menediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
menediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
menediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
menediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
menetsem (conditional first-person singular)
menetsen (conditional second-person singular)
menetse (conditional singular third-person)
menetsek (conditional first-person plural)
menetseniz (conditional plural second-person)
menetseler (conditional plural third-person)
menetseydim (conditional first-person perfective singular)
menetseydin (conditional perfective second-person singular)
menetseydi (conditional perfective singular third-person)
menetseydik (conditional first-person perfective plural)
menetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
menetseydiler (conditional perfective plural third-person)
menedeyim (first-person optative singular)
menedesin (optative second-person singular)
menede (optative singular third-person)
menedelim (first-person optative plural)
menedesiniz (optative plural second-person)
menedeler (optative plural third-person)
menetmekteyim (first-person progressive singular)
menetmektesin (progressive second-person singular)
menetmekte (progressive singular third-person)
menetmekteyiz (first-person plural progressive)
menetmektesiniz (plural progressive second-person)
menetmekteler (plural progressive third-person)
menetmeliyim (first-person necessitative singular)
menetmelisin (necessitative second-person singular)
menetmeli (necessitative singular third-person)
menetmeliyiz (first-person necessitative plural)
menetmelisiniz (necessitative plural second-person)
menetmeliler (necessitative plural third-person)
menet (imperative second-person singular)
menetsin (imperative singular third-person)
menedin (imperative plural second-person)
or menediniz (imperative plural second-person)
menetsinler (imperative plural third-person)
meneder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
meneder misin? (aorist indicative present second-person singular)
meneder mi? (aorist indicative present singular third-person)
meneder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
meneder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
menederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
menediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
menediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
menediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
menediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
menediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
menediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
menettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
menettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
menetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
menettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
menettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
menettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
menediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
menediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
menediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
menediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
menediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
menediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
menedecek miyim? (first-person future indicative singular)
menedecek misin? (future indicative second-person singular)
menedecek mi? (future indicative singular third-person)
menedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
menedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
menedecekler mi? (future indicative plural third-person)
menetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
menetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
menetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
menetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
menetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
menetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
meneder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
meneder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
meneder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
meneder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
meneder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
menederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
menediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
menediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
menediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
menediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
menediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
menediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
menetsem mi? (conditional first-person singular)
menetsen mi? (conditional second-person singular)
menetse mi? (conditional singular third-person)
menetsek mi? (conditional first-person plural)
menetseniz mi? (conditional plural second-person)
menetseler mi? (conditional plural third-person)
menetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
menetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
menetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
menetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
menetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
menetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
menetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
menetmekte misin? (progressive second-person singular)
menetmekte mi? (progressive singular third-person)
menetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
menetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
menetmekteler mi? (plural progressive third-person)
menetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
menetmeli misin? (necessitative second-person singular)
menetmeli mi? (necessitative singular third-person)
menetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
menetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
menetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
menetmemek (infinitive negative)
menetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
menetmemiş (impersonal negative participle perfective)
menetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
menetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
menetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
menetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
menetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
menetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
menetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
menetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
menetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
menetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
menetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
menetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
menetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
menetmeme (negative noun-from-verb)
menetmeyiş (adverbial negative)
menetmem (aorist first-person indicative present singular)
menetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
menetmez (aorist indicative present singular third-person)
menetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
menetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
menetmezler (aorist indicative plural present third-person)
menetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
menetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
menetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
menetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
menetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
menetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
menetmedim (first-person indicative past perfective singular)
menetmedin (indicative past perfective second-person singular)
menetmedi (indicative past perfective singular third-person)
menetmedik (first-person indicative past perfective plural)
menetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
menetmediler (indicative past perfective plural third-person)
menetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
menetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
menetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
menetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
menetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
menetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
menetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
menetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
menetmeyecek (future indicative singular third-person)
menetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
menetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
menetmeyecekler (future indicative plural third-person)
menetmemişim (first-person inferential perfective singular)
menetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
menetmemiş (inferential perfective singular third-person)
menetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
menetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
menetmemişler (inferential perfective plural third-person)
menetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
menetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
menetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
menetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
menetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
menetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
menetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
menetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
menetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
menetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
menetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
menetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
menetmesem (conditional first-person singular)
menetmesen (conditional second-person singular)
menetmese (conditional singular third-person)
menetmesek (conditional first-person plural)
menetmeseniz (conditional plural second-person)
menetmeseler (conditional plural third-person)
menetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
menetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
menetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
menetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
menetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
menetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
menetmeyeyim (first-person optative singular)
menetmeyesin (optative second-person singular)
menetmeye (optative singular third-person)
menetmeyelim (first-person optative plural)
menetmeyesiniz (optative plural second-person)
menetmeyeler (optative plural third-person)
menetmemekteyim (first-person progressive singular)
menetmemektesin (progressive second-person singular)
menetmemekte (progressive singular third-person)
menetmemekteyiz (first-person plural progressive)
menetmemektesiniz (plural progressive second-person)
menetmemekteler (plural progressive third-person)
menetmemeliyim (first-person necessitative singular)
menetmemelisin (necessitative second-person singular)
menetmemeli (necessitative singular third-person)
menetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
menetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
menetmemeliler (necessitative plural third-person)
menetme (imperative second-person singular)
menetmesin (imperative singular third-person)
menetmeyin (imperative plural second-person)
or menetmeyiniz (imperative plural second-person)
menetmesinler (imperative plural third-person)
menetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
menetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
menetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
menetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
menetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
menetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
menetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
menetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
menetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
menetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
menetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
menetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
menetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
menetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
menetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
menetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
menetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
menetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
menetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
menetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
menetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
menetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
menetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
menetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
menetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
menetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
menetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
menetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
menetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
menetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
menetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
menetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
menetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
menetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
menetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
menetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
menetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
menetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
menetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
menetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
menetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
menetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
menetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
menetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
menetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
menetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
menetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
menetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
menetmesem mi? (conditional first-person singular)
menetmesen mi? (conditional second-person singular)
menetmese mi? (conditional singular third-person)
menetmesek mi? (conditional first-person plural)
menetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
menetmeseler mi? (conditional plural third-person)
menetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
menetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
menetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
menetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
menetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
menetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
menetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
menetmemekte misin? (progressive second-person singular)
menetmemekte mi? (progressive singular third-person)
menetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
menetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
menetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
menetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
menetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
menetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
menetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
menetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
menetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish منع ایتمك (menʿ itmek, etmek, “to prevent, to forbid”), equivalent to compound of men (“an act of forbidding, preventing”) + etmek (“to do, to make”).

com+

Mahkeme zanlıyı ülke dışına çıkmaktan menetti.

The court forbade the suspect from leaving the country.

Mahkeme zanlıya ülke dışına çıkmayı menetti.

(transitive, with dative or ablative) To forbid from, to prohibit, to disallow.

(transitive, with dative or ablative) To prevent from, to hinder.