uğratmak

head

uğratmak (third-person singular simple present uğratır)

uğratır (present singular third-person)
uğratmak (infinitive)
uğratan (imperfective impersonal participle)
uğratmış (impersonal participle perfective)
uğratacak (impersonal participle prospective)
uğrattığım (non-prospective participle personal)
uğrattığın (non-prospective participle personal)
uğrattığı (non-prospective participle personal)
uğrattığımız (non-prospective participle personal)
uğrattığınız (non-prospective participle personal)
uğrattıkları (non-prospective participle personal)
uğratacağım (participle personal prospective)
uğratacağın (participle personal prospective)
uğratacağı (participle personal prospective)
uğratacağımız (participle personal prospective)
uğratacağınız (participle personal prospective)
uğratacakları (participle personal prospective)
uğratma (noun-from-verb)
uğratış (adverbial)
uğratırım (aorist first-person indicative present singular)
uğratırsın (aorist indicative present second-person singular)
uğratır (aorist indicative present singular third-person)
uğratırız (aorist first-person indicative plural present)
uğratırsınız (aorist indicative plural present second-person)
uğratırlar (aorist indicative plural present third-person)
uğratıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
uğratıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
uğratıyor (imperfective indicative present singular third-person)
uğratıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
uğratıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
uğratıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
uğrattım (first-person indicative past perfective singular)
uğrattın (indicative past perfective second-person singular)
uğrattı (indicative past perfective singular third-person)
uğrattık (first-person indicative past perfective plural)
uğrattınız (indicative past perfective plural second-person)
uğrattılar (indicative past perfective plural third-person)
uğratıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
uğratıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
uğratıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
uğratıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
uğratıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
uğratıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or uğratıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
uğratacağım (first-person future indicative singular)
uğratacaksın (future indicative second-person singular)
uğratacak (future indicative singular third-person)
uğratacağız (first-person future indicative plural)
uğratacaksınız (future indicative plural second-person)
uğratacaklar (future indicative plural third-person)
uğratmışım (first-person inferential perfective singular)
uğratmışsın (inferential perfective second-person singular)
uğratmış (inferential perfective singular third-person)
uğratmışız (first-person inferential perfective plural)
uğratmışsınız (inferential perfective plural second-person)
uğratmışlar (inferential perfective plural third-person)
uğratırmışım (aorist first-person inferential singular)
uğratırmışsın (aorist inferential second-person singular)
uğratırmış (aorist inferential singular third-person)
uğratırmışız (aorist first-person inferential plural)
uğratırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
uğratırlarmış (or uğratırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
uğratıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
uğratıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
uğratıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
uğratıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
uğratıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
uğratıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
uğratsam (conditional first-person singular)
uğratsan (conditional second-person singular)
uğratsa (conditional singular third-person)
uğratsak (conditional first-person plural)
uğratsanız (conditional plural second-person)
uğratsalar (conditional plural third-person)
uğratsaydım (conditional first-person perfective singular)
uğratsaydın (conditional perfective second-person singular)
uğratsaydı (conditional perfective singular third-person)
uğratsaydık (conditional first-person perfective plural)
uğratsaydınız (conditional perfective plural second-person)
uğratsaydılar (conditional perfective plural third-person)
uğratayım (first-person optative singular)
uğratasın (optative second-person singular)
uğrata (optative singular third-person)
uğratalım (first-person optative plural)
uğratasınız (optative plural second-person)
uğratalar (optative plural third-person)
uğratmaktayım (first-person progressive singular)
uğratmaktasın (progressive second-person singular)
uğratmakta (progressive singular third-person)
uğratmaktayız (first-person plural progressive)
uğratmaktasınız (plural progressive second-person)
uğratmaktalar (plural progressive third-person)
uğratmalıyım (first-person necessitative singular)
uğratmalısın (necessitative second-person singular)
uğratmalı (necessitative singular third-person)
uğratmalıyız (first-person necessitative plural)
uğratmalısınız (necessitative plural second-person)
uğratmalılar (necessitative plural third-person)
uğrat (imperative second-person singular)
uğratsın (imperative singular third-person)
uğratın (imperative plural second-person)
uğratsınlar (imperative plural third-person)
uğratır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
uğratır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
uğratır mı? (aorist indicative present singular third-person)
uğratır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
uğratır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
uğratırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
uğratıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
uğratıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
uğratıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
uğratıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
uğratıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
uğratıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
uğrattım mı? (first-person indicative past perfective singular)
uğrattın mı? (indicative past perfective second-person singular)
uğrattı mı? (indicative past perfective singular third-person)
uğrattık mı? (first-person indicative past perfective plural)
uğrattınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
uğrattılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
uğratıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
uğratıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
uğratıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
uğratıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
uğratıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
uğratıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
uğratacak mıyım? (first-person future indicative singular)
uğratacak mısın? (future indicative second-person singular)
uğratacak mı? (future indicative singular third-person)
uğratacak mıyız? (first-person future indicative plural)
uğratacak mısınız? (future indicative plural second-person)
uğratacaklar mı? (future indicative plural third-person)
uğratmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
uğratmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
uğratmış mı? (inferential perfective singular third-person)
uğratmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
uğratmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
uğratmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
uğratır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
uğratır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
uğratır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
uğratır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
uğratır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
uğratırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
uğratıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
uğratıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
uğratıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
uğratıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
uğratıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
uğratıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
uğratsam mı? (conditional first-person singular)
uğratsan mı? (conditional second-person singular)
uğratsa mı? (conditional singular third-person)
uğratsak mı? (conditional first-person plural)
uğratsanız mı? (conditional plural second-person)
uğratsalar mı? (conditional plural third-person)
uğratsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
uğratsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
uğratsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
uğratsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
uğratsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
uğratsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
uğratmakta mıyım? (first-person progressive singular)
uğratmakta mısın? (progressive second-person singular)
uğratmakta mı? (progressive singular third-person)
uğratmakta mıyız? (first-person plural progressive)
uğratmakta mısınız? (plural progressive second-person)
uğratmaktalar mı? (plural progressive third-person)
uğratmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
uğratmalı mısın? (necessitative second-person singular)
uğratmalı mı? (necessitative singular third-person)
uğratmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
uğratmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
uğratmalılar mı? (necessitative plural third-person)
uğratmamak (infinitive negative)
uğratmayan (imperfective impersonal negative participle)
uğratmamış (impersonal negative participle perfective)
uğratmayacak (impersonal negative participle prospective)
uğratmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
uğratmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
uğratmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
uğratmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
uğratmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
uğratmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
uğratmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
uğratmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
uğratmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
uğratmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
uğratmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
uğratmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
uğratmama (negative noun-from-verb)
uğratmayış (adverbial negative)
uğratmam (aorist first-person indicative present singular)
uğratmazsın (aorist indicative present second-person singular)
uğratmaz (aorist indicative present singular third-person)
uğratmayız (aorist first-person indicative plural present)
uğratmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
uğratmazlar (aorist indicative plural present third-person)
uğratmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
uğratmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
uğratmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
uğratmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
uğratmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
uğratmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
uğratmadım (first-person indicative past perfective singular)
uğratmadın (indicative past perfective second-person singular)
uğratmadı (indicative past perfective singular third-person)
uğratmadık (first-person indicative past perfective plural)
uğratmadınız (indicative past perfective plural second-person)
uğratmadılar (indicative past perfective plural third-person)
uğratmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
uğratmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
uğratmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
uğratmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
uğratmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
uğratmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
uğratmayacağım (first-person future indicative singular)
uğratmayacaksın (future indicative second-person singular)
uğratmayacak (future indicative singular third-person)
uğratmayacağız (first-person future indicative plural)
uğratmayacaksınız (future indicative plural second-person)
uğratmayacaklar (future indicative plural third-person)
uğratmamışım (first-person inferential perfective singular)
uğratmamışsın (inferential perfective second-person singular)
uğratmamış (inferential perfective singular third-person)
uğratmamışız (first-person inferential perfective plural)
uğratmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
uğratmamışlar (inferential perfective plural third-person)
uğratmazmışım (aorist first-person inferential singular)
uğratmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
uğratmazmış (aorist inferential singular third-person)
uğratmazmışız (aorist first-person inferential plural)
uğratmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
uğratmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
uğratmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
uğratmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
uğratmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
uğratmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
uğratmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
uğratmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
uğratmasam (conditional first-person singular)
uğratmasan (conditional second-person singular)
uğratmasa (conditional singular third-person)
uğratmasak (conditional first-person plural)
uğratmasanız (conditional plural second-person)
uğratmasalar (conditional plural third-person)
uğratmasaydım (conditional first-person perfective singular)
uğratmasaydın (conditional perfective second-person singular)
uğratmasaydı (conditional perfective singular third-person)
uğratmasaydık (conditional first-person perfective plural)
uğratmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
uğratmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
uğratmayayım (first-person optative singular)
uğratmayasın (optative second-person singular)
uğratmaya (optative singular third-person)
uğratmayalım (first-person optative plural)
uğratmayasınız (optative plural second-person)
uğratmayalar (optative plural third-person)
uğratmamaktayım (first-person progressive singular)
uğratmamaktasın (progressive second-person singular)
uğratmamakta (progressive singular third-person)
uğratmamaktayız (first-person plural progressive)
uğratmamaktasınız (plural progressive second-person)
uğratmamaktalar (plural progressive third-person)
uğratmamalıyım (first-person necessitative singular)
uğratmamalısın (necessitative second-person singular)
uğratmamalı (necessitative singular third-person)
uğratmamalıyız (first-person necessitative plural)
uğratmamalısınız (necessitative plural second-person)
uğratmamalılar (necessitative plural third-person)
uğratma (imperative second-person singular)
uğratmasın (imperative singular third-person)
uğratmayın (imperative plural second-person)
uğratmasınlar (imperative plural third-person)
uğratmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
uğratmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
uğratmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
uğratmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
uğratmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
uğratmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
uğratmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
uğratmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
uğratmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
uğratmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
uğratmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
uğratmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
uğratmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
uğratmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
uğratmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
uğratmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
uğratmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
uğratmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
uğratmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
uğratmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
uğratmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
uğratmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
uğratmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
uğratmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
uğratmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
uğratmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
uğratmayacak mı? (future indicative singular third-person)
uğratmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
uğratmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
uğratmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
uğratmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
uğratmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
uğratmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
uğratmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
uğratmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
uğratmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
uğratmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
uğratmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
uğratmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
uğratmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
uğratmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
uğratmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
uğratmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
uğratmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
uğratmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
uğratmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
uğratmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
uğratmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
uğratmasam mı? (conditional first-person singular)
uğratmasan mı? (conditional second-person singular)
uğratmasa mı? (conditional singular third-person)
uğratmasak mı? (conditional first-person plural)
uğratmasanız mı? (conditional plural second-person)
uğratmasalar mı? (conditional plural third-person)
uğratmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
uğratmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
uğratmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
uğratmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
uğratmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
uğratmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
uğratmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
uğratmamakta mısın? (progressive second-person singular)
uğratmamakta mı? (progressive singular third-person)
uğratmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
uğratmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
uğratmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
uğratmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
uğratmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
uğratmamalı mı? (necessitative singular third-person)
uğratmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
uğratmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
uğratmamalılar mı? (necessitative plural third-person)


affetmek

affetmek (third-person singular simple present affeder)

affeder (present singular third-person)
affetmek (infinitive)
affeden (imperfective impersonal participle)
affetmiş (impersonal participle perfective)
affedecek (impersonal participle prospective)
affettiğim (non-prospective participle personal)
affettiğin (non-prospective participle personal)
affettiği (non-prospective participle personal)
affettiğimiz (non-prospective participle personal)
affettiğiniz (non-prospective participle personal)
affettikleri (non-prospective participle personal)
affedeceğim (participle personal prospective)
affedeceğin (participle personal prospective)
affedeceği (participle personal prospective)
affedeceğimiz (participle personal prospective)
affedeceğiniz (participle personal prospective)
affedecekleri (participle personal prospective)
affetme (noun-from-verb)
affediş (adverbial)
affederim (aorist first-person indicative present singular)
affedersin (aorist indicative present second-person singular)
affeder (aorist indicative present singular third-person)
affederiz (aorist first-person indicative plural present)
affedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
affederler (aorist indicative plural present third-person)
affediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
affediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
affediyor (imperfective indicative present singular third-person)
affediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
affediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
affediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
affettim (first-person indicative past perfective singular)
affettin (indicative past perfective second-person singular)
affetti (indicative past perfective singular third-person)
affettik (first-person indicative past perfective plural)
affettiniz (indicative past perfective plural second-person)
affettiler (indicative past perfective plural third-person)
affediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
affediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
affediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
affediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
affediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
affediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or affediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
affedeceğim (first-person future indicative singular)
affedeceksin (future indicative second-person singular)
affedecek (future indicative singular third-person)
affedeceğiz (first-person future indicative plural)
affedeceksiniz (future indicative plural second-person)
affedecekler (future indicative plural third-person)
affetmişim (first-person inferential perfective singular)
affetmişsin (inferential perfective second-person singular)
affetmiş (inferential perfective singular third-person)
affetmişiz (first-person inferential perfective plural)
affetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
affetmişler (inferential perfective plural third-person)
affedermişim (aorist first-person inferential singular)
affedermişsin (aorist inferential second-person singular)
affedermiş (aorist inferential singular third-person)
affedermişiz (aorist first-person inferential plural)
affedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
affederlermiş (or affedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
affediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
affediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
affediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
affediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
affediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
affediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
affetsem (conditional first-person singular)
affetsen (conditional second-person singular)
affetse (conditional singular third-person)
affetsek (conditional first-person plural)
affetseniz (conditional plural second-person)
affetseler (conditional plural third-person)
affetseydim (conditional first-person perfective singular)
affetseydin (conditional perfective second-person singular)
affetseydi (conditional perfective singular third-person)
affetseydik (conditional first-person perfective plural)
affetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
affetseydiler (conditional perfective plural third-person)
affedeyim (first-person optative singular)
affedesin (optative second-person singular)
affede (optative singular third-person)
affedelim (first-person optative plural)
affedesiniz (optative plural second-person)
affedeler (optative plural third-person)
affetmekteyim (first-person progressive singular)
affetmektesin (progressive second-person singular)
affetmekte (progressive singular third-person)
affetmekteyiz (first-person plural progressive)
affetmektesiniz (plural progressive second-person)
affetmekteler (plural progressive third-person)
affetmeliyim (first-person necessitative singular)
affetmelisin (necessitative second-person singular)
affetmeli (necessitative singular third-person)
affetmeliyiz (first-person necessitative plural)
affetmelisiniz (necessitative plural second-person)
affetmeliler (necessitative plural third-person)
affet (imperative second-person singular)
affetsin (imperative singular third-person)
affedin (imperative plural second-person)
or affediniz (imperative plural second-person)
affetsinler (imperative plural third-person)
affeder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
affeder misin? (aorist indicative present second-person singular)
affeder mi? (aorist indicative present singular third-person)
affeder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
affeder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
affederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
affediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
affediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
affediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
affediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
affediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
affediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
affettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
affettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
affetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
affettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
affettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
affettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
affediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
affediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
affediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
affediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
affediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
affediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
affedecek miyim? (first-person future indicative singular)
affedecek misin? (future indicative second-person singular)
affedecek mi? (future indicative singular third-person)
affedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
affedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
affedecekler mi? (future indicative plural third-person)
affetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
affetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
affetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
affetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
affetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
affetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
affeder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
affeder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
affeder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
affeder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
affeder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
affederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
affediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
affediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
affediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
affediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
affediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
affediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
affetsem mi? (conditional first-person singular)
affetsen mi? (conditional second-person singular)
affetse mi? (conditional singular third-person)
affetsek mi? (conditional first-person plural)
affetseniz mi? (conditional plural second-person)
affetseler mi? (conditional plural third-person)
affetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
affetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
affetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
affetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
affetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
affetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
affetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
affetmekte misin? (progressive second-person singular)
affetmekte mi? (progressive singular third-person)
affetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
affetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
affetmekteler mi? (plural progressive third-person)
affetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
affetmeli misin? (necessitative second-person singular)
affetmeli mi? (necessitative singular third-person)
affetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
affetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
affetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
affetmemek (infinitive negative)
affetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
affetmemiş (impersonal negative participle perfective)
affetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
affetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
affetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
affetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
affetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
affetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
affetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
affetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
affetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
affetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
affetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
affetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
affetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
affetmeme (negative noun-from-verb)
affetmeyiş (adverbial negative)
affetmem (aorist first-person indicative present singular)
affetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
affetmez (aorist indicative present singular third-person)
affetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
affetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
affetmezler (aorist indicative plural present third-person)
affetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
affetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
affetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
affetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
affetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
affetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
affetmedim (first-person indicative past perfective singular)
affetmedin (indicative past perfective second-person singular)
affetmedi (indicative past perfective singular third-person)
affetmedik (first-person indicative past perfective plural)
affetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
affetmediler (indicative past perfective plural third-person)
affetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
affetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
affetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
affetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
affetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
affetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
affetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
affetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
affetmeyecek (future indicative singular third-person)
affetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
affetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
affetmeyecekler (future indicative plural third-person)
affetmemişim (first-person inferential perfective singular)
affetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
affetmemiş (inferential perfective singular third-person)
affetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
affetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
affetmemişler (inferential perfective plural third-person)
affetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
affetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
affetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
affetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
affetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
affetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
affetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
affetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
affetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
affetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
affetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
affetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
affetmesem (conditional first-person singular)
affetmesen (conditional second-person singular)
affetmese (conditional singular third-person)
affetmesek (conditional first-person plural)
affetmeseniz (conditional plural second-person)
affetmeseler (conditional plural third-person)
affetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
affetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
affetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
affetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
affetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
affetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
affetmeyeyim (first-person optative singular)
affetmeyesin (optative second-person singular)
affetmeye (optative singular third-person)
affetmeyelim (first-person optative plural)
affetmeyesiniz (optative plural second-person)
affetmeyeler (optative plural third-person)
affetmemekteyim (first-person progressive singular)
affetmemektesin (progressive second-person singular)
affetmemekte (progressive singular third-person)
affetmemekteyiz (first-person plural progressive)
affetmemektesiniz (plural progressive second-person)
affetmemekteler (plural progressive third-person)
affetmemeliyim (first-person necessitative singular)
affetmemelisin (necessitative second-person singular)
affetmemeli (necessitative singular third-person)
affetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
affetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
affetmemeliler (necessitative plural third-person)
affetme (imperative second-person singular)
affetmesin (imperative singular third-person)
affetmeyin (imperative plural second-person)
or affetmeyiniz (imperative plural second-person)
affetmesinler (imperative plural third-person)
affetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
affetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
affetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
affetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
affetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
affetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
affetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
affetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
affetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
affetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
affetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
affetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
affetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
affetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
affetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
affetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
affetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
affetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
affetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
affetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
affetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
affetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
affetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
affetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
affetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
affetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
affetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
affetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
affetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
affetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
affetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
affetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
affetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
affetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
affetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
affetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
affetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
affetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
affetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
affetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
affetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
affetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
affetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
affetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
affetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
affetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
affetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
affetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
affetmesem mi? (conditional first-person singular)
affetmesen mi? (conditional second-person singular)
affetmese mi? (conditional singular third-person)
affetmesek mi? (conditional first-person plural)
affetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
affetmeseler mi? (conditional plural third-person)
affetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
affetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
affetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
affetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
affetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
affetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
affetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
affetmemekte misin? (progressive second-person singular)
affetmemekte mi? (progressive singular third-person)
affetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
affetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
affetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
affetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
affetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
affetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
affetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
affetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
affetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish عفو ایتمك (afv etmek), by surface analysis, af + etmek.

inh+

Artık seni affedemem.

to forgive, to pardon (both informally and officially), to overlook, to excuse


yılan

present participle of yılmak (to be daunted)


anlatmak

head

anlatmak (third-person singular simple present anlatır)

anlatır (present singular third-person)
anlatmak (infinitive)
anlatan (imperfective impersonal participle)
anlatmış (impersonal participle perfective)
anlatacak (impersonal participle prospective)
anlattığım (non-prospective participle personal)
anlattığın (non-prospective participle personal)
anlattığı (non-prospective participle personal)
anlattığımız (non-prospective participle personal)
anlattığınız (non-prospective participle personal)
anlattıkları (non-prospective participle personal)
anlatacağım (participle personal prospective)
anlatacağın (participle personal prospective)
anlatacağı (participle personal prospective)
anlatacağımız (participle personal prospective)
anlatacağınız (participle personal prospective)
anlatacakları (participle personal prospective)
anlatma (noun-from-verb)
anlatış (adverbial)
anlatırım (aorist first-person indicative present singular)
anlatırsın (aorist indicative present second-person singular)
anlatır (aorist indicative present singular third-person)
anlatırız (aorist first-person indicative plural present)
anlatırsınız (aorist indicative plural present second-person)
anlatırlar (aorist indicative plural present third-person)
anlatıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
anlatıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
anlatıyor (imperfective indicative present singular third-person)
anlatıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
anlatıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
anlatıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
anlattım (first-person indicative past perfective singular)
anlattın (indicative past perfective second-person singular)
anlattı (indicative past perfective singular third-person)
anlattık (first-person indicative past perfective plural)
anlattınız (indicative past perfective plural second-person)
anlattılar (indicative past perfective plural third-person)
anlatıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
anlatıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
anlatıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
anlatıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
anlatıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
anlatıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or anlatıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
anlatacağım (first-person future indicative singular)
anlatacaksın (future indicative second-person singular)
anlatacak (future indicative singular third-person)
anlatacağız (first-person future indicative plural)
anlatacaksınız (future indicative plural second-person)
anlatacaklar (future indicative plural third-person)
anlatmışım (first-person inferential perfective singular)
anlatmışsın (inferential perfective second-person singular)
anlatmış (inferential perfective singular third-person)
anlatmışız (first-person inferential perfective plural)
anlatmışsınız (inferential perfective plural second-person)
anlatmışlar (inferential perfective plural third-person)
anlatırmışım (aorist first-person inferential singular)
anlatırmışsın (aorist inferential second-person singular)
anlatırmış (aorist inferential singular third-person)
anlatırmışız (aorist first-person inferential plural)
anlatırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
anlatırlarmış (or anlatırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
anlatıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
anlatıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
anlatıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
anlatıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
anlatıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
anlatıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
anlatsam (conditional first-person singular)
anlatsan (conditional second-person singular)
anlatsa (conditional singular third-person)
anlatsak (conditional first-person plural)
anlatsanız (conditional plural second-person)
anlatsalar (conditional plural third-person)
anlatsaydım (conditional first-person perfective singular)
anlatsaydın (conditional perfective second-person singular)
anlatsaydı (conditional perfective singular third-person)
anlatsaydık (conditional first-person perfective plural)
anlatsaydınız (conditional perfective plural second-person)
anlatsaydılar (conditional perfective plural third-person)
anlatayım (first-person optative singular)
anlatasın (optative second-person singular)
anlata (optative singular third-person)
anlatalım (first-person optative plural)
anlatasınız (optative plural second-person)
anlatalar (optative plural third-person)
anlatmaktayım (first-person progressive singular)
anlatmaktasın (progressive second-person singular)
anlatmakta (progressive singular third-person)
anlatmaktayız (first-person plural progressive)
anlatmaktasınız (plural progressive second-person)
anlatmaktalar (plural progressive third-person)
anlatmalıyım (first-person necessitative singular)
anlatmalısın (necessitative second-person singular)
anlatmalı (necessitative singular third-person)
anlatmalıyız (first-person necessitative plural)
anlatmalısınız (necessitative plural second-person)
anlatmalılar (necessitative plural third-person)
anlat (imperative second-person singular)
anlatsın (imperative singular third-person)
anlatın (imperative plural second-person)
anlatsınlar (imperative plural third-person)
anlatır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
anlatır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
anlatır mı? (aorist indicative present singular third-person)
anlatır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
anlatır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
anlatırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
anlatıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
anlatıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
anlatıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
anlatıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
anlatıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
anlatıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
anlattım mı? (first-person indicative past perfective singular)
anlattın mı? (indicative past perfective second-person singular)
anlattı mı? (indicative past perfective singular third-person)
anlattık mı? (first-person indicative past perfective plural)
anlattınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
anlattılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
anlatıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
anlatıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
anlatıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
anlatıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
anlatıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
anlatıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
anlatacak mıyım? (first-person future indicative singular)
anlatacak mısın? (future indicative second-person singular)
anlatacak mı? (future indicative singular third-person)
anlatacak mıyız? (first-person future indicative plural)
anlatacak mısınız? (future indicative plural second-person)
anlatacaklar mı? (future indicative plural third-person)
anlatmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
anlatmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
anlatmış mı? (inferential perfective singular third-person)
anlatmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
anlatmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
anlatmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
anlatır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
anlatır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
anlatır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
anlatır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
anlatır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
anlatırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
anlatıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
anlatıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
anlatıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
anlatıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
anlatıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
anlatıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
anlatsam mı? (conditional first-person singular)
anlatsan mı? (conditional second-person singular)
anlatsa mı? (conditional singular third-person)
anlatsak mı? (conditional first-person plural)
anlatsanız mı? (conditional plural second-person)
anlatsalar mı? (conditional plural third-person)
anlatsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
anlatsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
anlatsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
anlatsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
anlatsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
anlatsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
anlatmakta mıyım? (first-person progressive singular)
anlatmakta mısın? (progressive second-person singular)
anlatmakta mı? (progressive singular third-person)
anlatmakta mıyız? (first-person plural progressive)
anlatmakta mısınız? (plural progressive second-person)
anlatmaktalar mı? (plural progressive third-person)
anlatmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
anlatmalı mısın? (necessitative second-person singular)
anlatmalı mı? (necessitative singular third-person)
anlatmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
anlatmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
anlatmalılar mı? (necessitative plural third-person)
anlatmamak (infinitive negative)
anlatmayan (imperfective impersonal negative participle)
anlatmamış (impersonal negative participle perfective)
anlatmayacak (impersonal negative participle prospective)
anlatmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
anlatmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
anlatmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
anlatmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
anlatmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
anlatmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
anlatmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
anlatmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
anlatmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
anlatmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
anlatmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
anlatmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
anlatmama (negative noun-from-verb)
anlatmayış (adverbial negative)
anlatmam (aorist first-person indicative present singular)
anlatmazsın (aorist indicative present second-person singular)
anlatmaz (aorist indicative present singular third-person)
anlatmayız (aorist first-person indicative plural present)
anlatmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
anlatmazlar (aorist indicative plural present third-person)
anlatmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
anlatmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
anlatmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
anlatmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
anlatmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
anlatmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
anlatmadım (first-person indicative past perfective singular)
anlatmadın (indicative past perfective second-person singular)
anlatmadı (indicative past perfective singular third-person)
anlatmadık (first-person indicative past perfective plural)
anlatmadınız (indicative past perfective plural second-person)
anlatmadılar (indicative past perfective plural third-person)
anlatmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
anlatmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
anlatmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
anlatmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
anlatmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
anlatmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
anlatmayacağım (first-person future indicative singular)
anlatmayacaksın (future indicative second-person singular)
anlatmayacak (future indicative singular third-person)
anlatmayacağız (first-person future indicative plural)
anlatmayacaksınız (future indicative plural second-person)
anlatmayacaklar (future indicative plural third-person)
anlatmamışım (first-person inferential perfective singular)
anlatmamışsın (inferential perfective second-person singular)
anlatmamış (inferential perfective singular third-person)
anlatmamışız (first-person inferential perfective plural)
anlatmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
anlatmamışlar (inferential perfective plural third-person)
anlatmazmışım (aorist first-person inferential singular)
anlatmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
anlatmazmış (aorist inferential singular third-person)
anlatmazmışız (aorist first-person inferential plural)
anlatmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
anlatmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
anlatmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
anlatmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
anlatmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
anlatmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
anlatmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
anlatmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
anlatmasam (conditional first-person singular)
anlatmasan (conditional second-person singular)
anlatmasa (conditional singular third-person)
anlatmasak (conditional first-person plural)
anlatmasanız (conditional plural second-person)
anlatmasalar (conditional plural third-person)
anlatmasaydım (conditional first-person perfective singular)
anlatmasaydın (conditional perfective second-person singular)
anlatmasaydı (conditional perfective singular third-person)
anlatmasaydık (conditional first-person perfective plural)
anlatmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
anlatmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
anlatmayayım (first-person optative singular)
anlatmayasın (optative second-person singular)
anlatmaya (optative singular third-person)
anlatmayalım (first-person optative plural)
anlatmayasınız (optative plural second-person)
anlatmayalar (optative plural third-person)
anlatmamaktayım (first-person progressive singular)
anlatmamaktasın (progressive second-person singular)
anlatmamakta (progressive singular third-person)
anlatmamaktayız (first-person plural progressive)
anlatmamaktasınız (plural progressive second-person)
anlatmamaktalar (plural progressive third-person)
anlatmamalıyım (first-person necessitative singular)
anlatmamalısın (necessitative second-person singular)
anlatmamalı (necessitative singular third-person)
anlatmamalıyız (first-person necessitative plural)
anlatmamalısınız (necessitative plural second-person)
anlatmamalılar (necessitative plural third-person)
anlatma (imperative second-person singular)
anlatmasın (imperative singular third-person)
anlatmayın (imperative plural second-person)
anlatmasınlar (imperative plural third-person)
anlatmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
anlatmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
anlatmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
anlatmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
anlatmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
anlatmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
anlatmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
anlatmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
anlatmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
anlatmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
anlatmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
anlatmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
anlatmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
anlatmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
anlatmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
anlatmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
anlatmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
anlatmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
anlatmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
anlatmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
anlatmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
anlatmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
anlatmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
anlatmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
anlatmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
anlatmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
anlatmayacak mı? (future indicative singular third-person)
anlatmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
anlatmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
anlatmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
anlatmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
anlatmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
anlatmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
anlatmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
anlatmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
anlatmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
anlatmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
anlatmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
anlatmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
anlatmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
anlatmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
anlatmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
anlatmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
anlatmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
anlatmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
anlatmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
anlatmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
anlatmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
anlatmasam mı? (conditional first-person singular)
anlatmasan mı? (conditional second-person singular)
anlatmasa mı? (conditional singular third-person)
anlatmasak mı? (conditional first-person plural)
anlatmasanız mı? (conditional plural second-person)
anlatmasalar mı? (conditional plural third-person)
anlatmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
anlatmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
anlatmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
anlatmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
anlatmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
anlatmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
anlatmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
anlatmamakta mısın? (progressive second-person singular)
anlatmamakta mı? (progressive singular third-person)
anlatmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
anlatmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
anlatmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
anlatmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
anlatmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
anlatmamalı mı? (necessitative singular third-person)
anlatmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
anlatmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
anlatmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

Inherited from Ottoman Turkish آڭلاتمق (añlatmak). By surface analysis, anlamak (“to understand”) + -t (causative suffix).


bağırmak

head

bağırmak (third-person singular simple present bağırır)

bağırır (present singular third-person)
bağırmak (infinitive)
bağıran (imperfective impersonal participle)
bağırmış (impersonal participle perfective)
bağıracak (impersonal participle prospective)
bağırdığım (non-prospective participle personal)
bağırdığın (non-prospective participle personal)
bağırdığı (non-prospective participle personal)
bağırdığımız (non-prospective participle personal)
bağırdığınız (non-prospective participle personal)
bağırdıkları (non-prospective participle personal)
bağıracağım (participle personal prospective)
bağıracağın (participle personal prospective)
bağıracağı (participle personal prospective)
bağıracağımız (participle personal prospective)
bağıracağınız (participle personal prospective)
bağıracakları (participle personal prospective)
bağırma (noun-from-verb)
bağırış (adverbial)
bağırırım (aorist first-person indicative present singular)
bağırırsın (aorist indicative present second-person singular)
bağırır (aorist indicative present singular third-person)
bağırırız (aorist first-person indicative plural present)
bağırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
bağırırlar (aorist indicative plural present third-person)
bağırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bağırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bağırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
bağırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bağırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bağırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bağırdım (first-person indicative past perfective singular)
bağırdın (indicative past perfective second-person singular)
bağırdı (indicative past perfective singular third-person)
bağırdık (first-person indicative past perfective plural)
bağırdınız (indicative past perfective plural second-person)
bağırdılar (indicative past perfective plural third-person)
bağırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bağırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bağırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bağırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bağırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bağırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or bağırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
bağıracağım (first-person future indicative singular)
bağıracaksın (future indicative second-person singular)
bağıracak (future indicative singular third-person)
bağıracağız (first-person future indicative plural)
bağıracaksınız (future indicative plural second-person)
bağıracaklar (future indicative plural third-person)
bağırmışım (first-person inferential perfective singular)
bağırmışsın (inferential perfective second-person singular)
bağırmış (inferential perfective singular third-person)
bağırmışız (first-person inferential perfective plural)
bağırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
bağırmışlar (inferential perfective plural third-person)
bağırırmışım (aorist first-person inferential singular)
bağırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
bağırırmış (aorist inferential singular third-person)
bağırırmışız (aorist first-person inferential plural)
bağırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
bağırırlarmış (or bağırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
bağırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bağırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bağırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bağırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bağırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bağırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bağırsam (conditional first-person singular)
bağırsan (conditional second-person singular)
bağırsa (conditional singular third-person)
bağırsak (conditional first-person plural)
bağırsanız (conditional plural second-person)
bağırsalar (conditional plural third-person)
bağırsaydım (conditional first-person perfective singular)
bağırsaydın (conditional perfective second-person singular)
bağırsaydı (conditional perfective singular third-person)
bağırsaydık (conditional first-person perfective plural)
bağırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
bağırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
bağırayım (first-person optative singular)
bağırasın (optative second-person singular)
bağıra (optative singular third-person)
bağıralım (first-person optative plural)
bağırasınız (optative plural second-person)
bağıralar (optative plural third-person)
bağırmaktayım (first-person progressive singular)
bağırmaktasın (progressive second-person singular)
bağırmakta (progressive singular third-person)
bağırmaktayız (first-person plural progressive)
bağırmaktasınız (plural progressive second-person)
bağırmaktalar (plural progressive third-person)
bağırmalıyım (first-person necessitative singular)
bağırmalısın (necessitative second-person singular)
bağırmalı (necessitative singular third-person)
bağırmalıyız (first-person necessitative plural)
bağırmalısınız (necessitative plural second-person)
bağırmalılar (necessitative plural third-person)
bağır (imperative second-person singular)
bağırsın (imperative singular third-person)
bağırın (imperative plural second-person)
bağırsınlar (imperative plural third-person)
bağırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
bağırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
bağırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
bağırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
bağırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
bağırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
bağırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bağırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bağırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bağırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bağırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bağırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bağırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
bağırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
bağırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
bağırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
bağırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
bağırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
bağırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bağırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bağırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bağırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bağırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bağırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bağıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
bağıracak mısın? (future indicative second-person singular)
bağıracak mı? (future indicative singular third-person)
bağıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
bağıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
bağıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
bağırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
bağırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
bağırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
bağırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
bağırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
bağırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
bağırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
bağırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
bağırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
bağırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
bağırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
bağırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
bağırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bağırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bağırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bağırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bağırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bağırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bağırsam mı? (conditional first-person singular)
bağırsan mı? (conditional second-person singular)
bağırsa mı? (conditional singular third-person)
bağırsak mı? (conditional first-person plural)
bağırsanız mı? (conditional plural second-person)
bağırsalar mı? (conditional plural third-person)
bağırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
bağırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
bağırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
bağırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
bağırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
bağırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
bağırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
bağırmakta mısın? (progressive second-person singular)
bağırmakta mı? (progressive singular third-person)
bağırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
bağırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
bağırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
bağırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
bağırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
bağırmalı mı? (necessitative singular third-person)
bağırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
bağırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
bağırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
bağırmamak (infinitive negative)
bağırmayan (imperfective impersonal negative participle)
bağırmamış (impersonal negative participle perfective)
bağırmayacak (impersonal negative participle prospective)
bağırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
bağırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
bağırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
bağırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
bağırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
bağırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
bağırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
bağırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
bağırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
bağırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
bağırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
bağırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
bağırmama (negative noun-from-verb)
bağırmayış (adverbial negative)
bağırmam (aorist first-person indicative present singular)
bağırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
bağırmaz (aorist indicative present singular third-person)
bağırmayız (aorist first-person indicative plural present)
bağırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
bağırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
bağırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bağırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bağırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
bağırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bağırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bağırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bağırmadım (first-person indicative past perfective singular)
bağırmadın (indicative past perfective second-person singular)
bağırmadı (indicative past perfective singular third-person)
bağırmadık (first-person indicative past perfective plural)
bağırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
bağırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
bağırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bağırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bağırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bağırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bağırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bağırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
bağırmayacağım (first-person future indicative singular)
bağırmayacaksın (future indicative second-person singular)
bağırmayacak (future indicative singular third-person)
bağırmayacağız (first-person future indicative plural)
bağırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
bağırmayacaklar (future indicative plural third-person)
bağırmamışım (first-person inferential perfective singular)
bağırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
bağırmamış (inferential perfective singular third-person)
bağırmamışız (first-person inferential perfective plural)
bağırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
bağırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
bağırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
bağırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
bağırmazmış (aorist inferential singular third-person)
bağırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
bağırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
bağırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
bağırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bağırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bağırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bağırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bağırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bağırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bağırmasam (conditional first-person singular)
bağırmasan (conditional second-person singular)
bağırmasa (conditional singular third-person)
bağırmasak (conditional first-person plural)
bağırmasanız (conditional plural second-person)
bağırmasalar (conditional plural third-person)
bağırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
bağırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
bağırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
bağırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
bağırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
bağırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
bağırmayayım (first-person optative singular)
bağırmayasın (optative second-person singular)
bağırmaya (optative singular third-person)
bağırmayalım (first-person optative plural)
bağırmayasınız (optative plural second-person)
bağırmayalar (optative plural third-person)
bağırmamaktayım (first-person progressive singular)
bağırmamaktasın (progressive second-person singular)
bağırmamakta (progressive singular third-person)
bağırmamaktayız (first-person plural progressive)
bağırmamaktasınız (plural progressive second-person)
bağırmamaktalar (plural progressive third-person)
bağırmamalıyım (first-person necessitative singular)
bağırmamalısın (necessitative second-person singular)
bağırmamalı (necessitative singular third-person)
bağırmamalıyız (first-person necessitative plural)
bağırmamalısınız (necessitative plural second-person)
bağırmamalılar (necessitative plural third-person)
bağırma (imperative second-person singular)
bağırmasın (imperative singular third-person)
bağırmayın (imperative plural second-person)
bağırmasınlar (imperative plural third-person)
bağırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
bağırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
bağırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
bağırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
bağırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
bağırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
bağırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bağırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bağırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bağırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bağırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bağırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bağırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
bağırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
bağırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
bağırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
bağırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
bağırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
bağırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bağırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bağırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bağırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bağırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bağırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bağırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
bağırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
bağırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
bağırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
bağırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
bağırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
bağırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
bağırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
bağırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
bağırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
bağırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
bağırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
bağırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
bağırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
bağırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
bağırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
bağırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
bağırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
bağırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bağırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bağırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bağırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bağırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bağırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bağırmasam mı? (conditional first-person singular)
bağırmasan mı? (conditional second-person singular)
bağırmasa mı? (conditional singular third-person)
bağırmasak mı? (conditional first-person plural)
bağırmasanız mı? (conditional plural second-person)
bağırmasalar mı? (conditional plural third-person)
bağırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
bağırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
bağırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
bağırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
bağırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
bağırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
bağırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
bağırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
bağırmamakta mı? (progressive singular third-person)
bağırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
bağırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
bağırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
bağırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
bağırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
bağırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
bağırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
bağırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
bağırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

bağırdığımız

bağırdığınız

bağırırmışım

bağırırmışız

From Ottoman Turkish بغرمق, باغرمق (bağırmak), from Proto-Oghuz [Term?] (*bakır-), from Proto-Turkic [Term?] (*barkır-). Onomatopoeic.


biliyorum

first-person singular present continuous of bilmek


emeklemek

head

emeklemek (third-person singular simple present emekler)

Akin to Old Turkic [script needed] (emgekle-, ömgekle-), from Proto-Turkic *emgek- (“to crawl”).