ziyan etmek

head

ziyan etmek (third-person singular simple present ziyan eder)

ziyan eder (present singular third-person)
ziyan etmek (infinitive)
ziyan eden (imperfective impersonal participle)
ziyan etmiş (impersonal participle perfective)
ziyan edecek (impersonal participle prospective)
ziyan ettiğim (non-prospective participle personal)
ziyan ettiğin (non-prospective participle personal)
ziyan ettiği (non-prospective participle personal)
ziyan ettiğimiz (non-prospective participle personal)
ziyan ettiğiniz (non-prospective participle personal)
ziyan ettikleri (non-prospective participle personal)
ziyan edeceğim (participle personal prospective)
ziyan edeceğin (participle personal prospective)
ziyan edeceği (participle personal prospective)
ziyan edeceğimiz (participle personal prospective)
ziyan edeceğiniz (participle personal prospective)
ziyan edecekleri (participle personal prospective)
ziyan etme (noun-from-verb)
ziyan ediş (adverbial)
ziyan ederim (aorist first-person indicative present singular)
ziyan edersin (aorist indicative present second-person singular)
ziyan eder (aorist indicative present singular third-person)
ziyan ederiz (aorist first-person indicative plural present)
ziyan edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
ziyan ederler (aorist indicative plural present third-person)
ziyan ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ziyan ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ziyan ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
ziyan ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ziyan ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ziyan ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ziyan ettim (first-person indicative past perfective singular)
ziyan ettin (indicative past perfective second-person singular)
ziyan etti (indicative past perfective singular third-person)
ziyan ettik (first-person indicative past perfective plural)
ziyan ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
ziyan ettiler (indicative past perfective plural third-person)
ziyan ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ziyan ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ziyan ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ziyan ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ziyan ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ziyan ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or ziyan ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
ziyan edeceğim (first-person future indicative singular)
ziyan edeceksin (future indicative second-person singular)
ziyan edecek (future indicative singular third-person)
ziyan edeceğiz (first-person future indicative plural)
ziyan edeceksiniz (future indicative plural second-person)
ziyan edecekler (future indicative plural third-person)
ziyan etmişim (first-person inferential perfective singular)
ziyan etmişsin (inferential perfective second-person singular)
ziyan etmiş (inferential perfective singular third-person)
ziyan etmişiz (first-person inferential perfective plural)
ziyan etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
ziyan etmişler (inferential perfective plural third-person)
ziyan edermişim (aorist first-person inferential singular)
ziyan edermişsin (aorist inferential second-person singular)
ziyan edermiş (aorist inferential singular third-person)
ziyan edermişiz (aorist first-person inferential plural)
ziyan edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
ziyan ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or ziyan edermişlar (aorist inferential plural third-person)
ziyan ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ziyan ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ziyan ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ziyan ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ziyan ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ziyan ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ziyan etsem (conditional first-person singular)
ziyan etsen (conditional second-person singular)
ziyan etse (conditional singular third-person)
ziyan etsek (conditional first-person plural)
ziyan etseniz (conditional plural second-person)
ziyan etseler (conditional plural third-person)
ziyan etseydim (conditional first-person perfective singular)
ziyan etseydin (conditional perfective second-person singular)
ziyan etseydi (conditional perfective singular third-person)
ziyan etseydik (conditional first-person perfective plural)
ziyan etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
ziyan etseydiler (conditional perfective plural third-person)
ziyan edeyim (first-person optative singular)
ziyan edesin (optative second-person singular)
ziyan ede (optative singular third-person)
ziyan edelim (first-person optative plural)
ziyan edesiniz (optative plural second-person)
ziyan edeler (optative plural third-person)
ziyan etmekteyim (first-person progressive singular)
ziyan etmektesin (progressive second-person singular)
ziyan etmekte (progressive singular third-person)
ziyan etmekteyiz (first-person plural progressive)
ziyan etmektesiniz (plural progressive second-person)
ziyan etmekteler (plural progressive third-person)
ziyan etmeliyim (first-person necessitative singular)
ziyan etmelisin (necessitative second-person singular)
ziyan etmeli (necessitative singular third-person)
ziyan etmeliyiz (first-person necessitative plural)
ziyan etmelisiniz (necessitative plural second-person)
ziyan etmeliler (necessitative plural third-person)
ziyan et (imperative second-person singular)
ziyan etsin (imperative singular third-person)
ziyan edin (imperative plural second-person)
or ziyan ediniz (imperative plural second-person)
ziyan etsinler (imperative plural third-person)
ziyan eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
ziyan eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
ziyan eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
ziyan eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
ziyan eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
ziyan ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
ziyan ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ziyan ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ziyan ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ziyan ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ziyan ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ziyan ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ziyan ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
ziyan ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
ziyan etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
ziyan ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
ziyan ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
ziyan ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
ziyan ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ziyan ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ziyan ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ziyan ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ziyan ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ziyan ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ziyan edecek miyim? (first-person future indicative singular)
ziyan edecek misin? (future indicative second-person singular)
ziyan edecek mi? (future indicative singular third-person)
ziyan edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
ziyan edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
ziyan edecekler mi? (future indicative plural third-person)
ziyan etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
ziyan etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
ziyan etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
ziyan etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
ziyan etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
ziyan etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
ziyan eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
ziyan eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
ziyan eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
ziyan eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
ziyan eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
ziyan ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
ziyan ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ziyan ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ziyan ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ziyan ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ziyan ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ziyan ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ziyan etsem mi? (conditional first-person singular)
ziyan etsen mi? (conditional second-person singular)
ziyan etse mi? (conditional singular third-person)
ziyan etsek mi? (conditional first-person plural)
ziyan etseniz mi? (conditional plural second-person)
ziyan etseler mi? (conditional plural third-person)
ziyan etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
ziyan etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
ziyan etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
ziyan etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
ziyan etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
ziyan etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
ziyan etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
ziyan etmekte misin? (progressive second-person singular)
ziyan etmekte mi? (progressive singular third-person)
ziyan etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
ziyan etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
ziyan etmekteler mi? (plural progressive third-person)
ziyan etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
ziyan etmeli misin? (necessitative second-person singular)
ziyan etmeli mi? (necessitative singular third-person)
ziyan etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
ziyan etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
ziyan etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
ziyan etmemek (infinitive negative)
ziyan etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
ziyan etmemiş (impersonal negative participle perfective)
ziyan etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
ziyan etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
ziyan etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
ziyan etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
ziyan etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
ziyan etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
ziyan etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
ziyan etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
ziyan etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
ziyan etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
ziyan etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
ziyan etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
ziyan etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
ziyan etmeme (negative noun-from-verb)
ziyan etmeyiş (adverbial negative)
ziyan etmem (aorist first-person indicative present singular)
ziyan etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
ziyan etmez (aorist indicative present singular third-person)
ziyan etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
ziyan etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
ziyan etmezler (aorist indicative plural present third-person)
ziyan etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ziyan etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ziyan etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
ziyan etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ziyan etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ziyan etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ziyan etmedim (first-person indicative past perfective singular)
ziyan etmedin (indicative past perfective second-person singular)
ziyan etmedi (indicative past perfective singular third-person)
ziyan etmedik (first-person indicative past perfective plural)
ziyan etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
ziyan etmediler (indicative past perfective plural third-person)
ziyan etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ziyan etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ziyan etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ziyan etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ziyan etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ziyan etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
ziyan etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
ziyan etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
ziyan etmeyecek (future indicative singular third-person)
ziyan etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
ziyan etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
ziyan etmeyecekler (future indicative plural third-person)
ziyan etmemişim (first-person inferential perfective singular)
ziyan etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
ziyan etmemiş (inferential perfective singular third-person)
ziyan etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
ziyan etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
ziyan etmemişler (inferential perfective plural third-person)
ziyan etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
ziyan etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
ziyan etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
ziyan etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
ziyan etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
ziyan etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
ziyan etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ziyan etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ziyan etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ziyan etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ziyan etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ziyan etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
ziyan etmesem (conditional first-person singular)
ziyan etmesen (conditional second-person singular)
ziyan etmese (conditional singular third-person)
ziyan etmesek (conditional first-person plural)
ziyan etmeseniz (conditional plural second-person)
ziyan etmeseler (conditional plural third-person)
ziyan etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
ziyan etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
ziyan etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
ziyan etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
ziyan etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
ziyan etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
ziyan etmeyeyim (first-person optative singular)
ziyan etmeyesin (optative second-person singular)
ziyan etmeye (optative singular third-person)
ziyan etmeyelim (first-person optative plural)
ziyan etmeyesiniz (optative plural second-person)
ziyan etmeyeler (optative plural third-person)
ziyan etmemekteyim (first-person progressive singular)
ziyan etmemektesin (progressive second-person singular)
ziyan etmemekte (progressive singular third-person)
ziyan etmemekteyiz (first-person plural progressive)
ziyan etmemektesiniz (plural progressive second-person)
ziyan etmemekteler (plural progressive third-person)
ziyan etmemeliyim (first-person necessitative singular)
ziyan etmemelisin (necessitative second-person singular)
ziyan etmemeli (necessitative singular third-person)
ziyan etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
ziyan etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
ziyan etmemeliler (necessitative plural third-person)
ziyan etme (imperative second-person singular)
ziyan etmesin (imperative singular third-person)
ziyan etmeyin (imperative plural second-person)
or ziyan etmeyiniz (imperative plural second-person)
ziyan etmesinler (imperative plural third-person)
ziyan etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
ziyan etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
ziyan etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
ziyan etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
ziyan etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
ziyan etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
ziyan etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ziyan etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ziyan etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ziyan etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ziyan etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ziyan etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ziyan etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
ziyan etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
ziyan etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
ziyan etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
ziyan etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
ziyan etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
ziyan etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ziyan etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ziyan etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ziyan etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ziyan etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ziyan etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ziyan etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
ziyan etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
ziyan etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
ziyan etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
ziyan etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
ziyan etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
ziyan etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
ziyan etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
ziyan etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
ziyan etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
ziyan etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
ziyan etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
ziyan etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
ziyan etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
ziyan etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
ziyan etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
ziyan etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
ziyan etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
ziyan etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ziyan etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ziyan etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ziyan etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ziyan etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ziyan etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ziyan etmesem mi? (conditional first-person singular)
ziyan etmesen mi? (conditional second-person singular)
ziyan etmese mi? (conditional singular third-person)
ziyan etmesek mi? (conditional first-person plural)
ziyan etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
ziyan etmeseler mi? (conditional plural third-person)
ziyan etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
ziyan etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
ziyan etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
ziyan etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
ziyan etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
ziyan etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
ziyan etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
ziyan etmemekte misin? (progressive second-person singular)
ziyan etmemekte mi? (progressive singular third-person)
ziyan etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
ziyan etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
ziyan etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
ziyan etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
ziyan etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
ziyan etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
ziyan etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
ziyan etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
ziyan etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

ziyan ediyorlardı (or ziyan ediyordular)

Inherited from Ottoman Turkish زیان ایتمك (ziyān itmek, etmek, “to cause injury or loss”), from زیان (ziyān), equivalent to compound of ziyan (“damage, loss”) + etmek (“to do, to make”).

com+

(transitive) To cause a loss or waste, to spend groundlessly.


alazlamak

head

alazlamak (third-person singular simple present alazlar)

alazlar (present singular third-person)
alazlamak (infinitive)
alazlayan (imperfective impersonal participle)
alazlamış (impersonal participle perfective)
alazlayacak (impersonal participle prospective)
alazladığım (non-prospective participle personal)
alazladığın (non-prospective participle personal)
alazladığı (non-prospective participle personal)
alazladığımız (non-prospective participle personal)
alazladığınız (non-prospective participle personal)
alazladıkları (non-prospective participle personal)
alazlayacağım (participle personal prospective)
alazlayacağın (participle personal prospective)
alazlayacağı (participle personal prospective)
alazlayacağımız (participle personal prospective)
alazlayacağınız (participle personal prospective)
alazlayacakları (participle personal prospective)
alazlama (noun-from-verb)
alazlayış (adverbial)
alazlarım (aorist first-person indicative present singular)
alazlarsın (aorist indicative present second-person singular)
alazlar (aorist indicative present singular third-person)
alazlarız (aorist first-person indicative plural present)
alazlarsınız (aorist indicative plural present second-person)
alazlarlar (aorist indicative plural present third-person)
alazlıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
alazlıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
alazlıyor (imperfective indicative present singular third-person)
alazlıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
alazlıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
alazlıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
alazladım (first-person indicative past perfective singular)
alazladın (indicative past perfective second-person singular)
alazladı (indicative past perfective singular third-person)
alazladık (first-person indicative past perfective plural)
alazladınız (indicative past perfective plural second-person)
alazladılar (indicative past perfective plural third-person)
alazlıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
alazlıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
alazlıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
alazlıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
alazlıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
alazlıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
alazlayacağım (first-person future indicative singular)
alazlayacaksın (future indicative second-person singular)
alazlayacak (future indicative singular third-person)
alazlayacağız (first-person future indicative plural)
alazlayacaksınız (future indicative plural second-person)
alazlayacaklar (future indicative plural third-person)
alazlamışım (first-person inferential perfective singular)
alazlamışsın (inferential perfective second-person singular)
alazlamış (inferential perfective singular third-person)
alazlamışız (first-person inferential perfective plural)
alazlamışsınız (inferential perfective plural second-person)
alazlamışlar (inferential perfective plural third-person)
alazlarmışım (aorist first-person inferential singular)
alazlarmışsın (aorist inferential second-person singular)
alazlarmış (aorist inferential singular third-person)
alazlarmışız (aorist first-person inferential plural)
alazlarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
alazlarmışlar (aorist inferential plural third-person)
alazlıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
alazlıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
alazlıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
alazlıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
alazlıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
alazlıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
alazlasam (conditional first-person singular)
alazlasan (conditional second-person singular)
alazlasa (conditional singular third-person)
alazlasak (conditional first-person plural)
alazlasanız (conditional plural second-person)
alazlasalar (conditional plural third-person)
alazlasaydım (conditional first-person perfective singular)
alazlasaydın (conditional perfective second-person singular)
alazlasaydı (conditional perfective singular third-person)
alazlasaydık (conditional first-person perfective plural)
alazlasaydınız (conditional perfective plural second-person)
alazlasaydılar (conditional perfective plural third-person)
alazlayayım (first-person optative singular)
alazlayasın (optative second-person singular)
alazlaya (optative singular third-person)
alazlayalım (first-person optative plural)
alazlayasınız (optative plural second-person)
alazlayalar (optative plural third-person)
alazlamaktayım (first-person progressive singular)
alazlamaktasın (progressive second-person singular)
alazlamakta (progressive singular third-person)
alazlamaktayız (first-person plural progressive)
alazlamaktasınız (plural progressive second-person)
alazlamaktalar (plural progressive third-person)
alazlamalıyım (first-person necessitative singular)
alazlamalısın (necessitative second-person singular)
alazlamalı (necessitative singular third-person)
alazlamalıyız (first-person necessitative plural)
alazlamalısınız (necessitative plural second-person)
alazlamalılar (necessitative plural third-person)
alazla (imperative second-person singular)
alazlasın (imperative singular third-person)
alazlayın (imperative plural second-person)
alazlasınlar (imperative plural third-person)
alazlar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
alazlar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
alazlar mı? (aorist indicative present singular third-person)
alazlar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
alazlar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
alazlarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
alazlıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
alazlıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
alazlıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
alazlıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
alazlıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
alazlıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
alazladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
alazladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
alazladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
alazladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
alazladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
alazladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
alazlıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
alazlıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
alazlıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
alazlıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
alazlıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
alazlıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
alazlayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
alazlayacak mısın? (future indicative second-person singular)
alazlayacak mı? (future indicative singular third-person)
alazlayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
alazlayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
alazlayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
alazlamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
alazlamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
alazlamış mı? (inferential perfective singular third-person)
alazlamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
alazlamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
alazlamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
alazlar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
alazlar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
alazlar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
alazlar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
alazlar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
alazlarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
alazlıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
alazlıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
alazlıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
alazlıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
alazlıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
alazlıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
alazlasam mı? (conditional first-person singular)
alazlasan mı? (conditional second-person singular)
alazlasa mı? (conditional singular third-person)
alazlasak mı? (conditional first-person plural)
alazlasanız mı? (conditional plural second-person)
alazlasalar mı? (conditional plural third-person)
alazlasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
alazlasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
alazlasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
alazlasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
alazlasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
alazlasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
alazlamakta mıyım? (first-person progressive singular)
alazlamakta mısın? (progressive second-person singular)
alazlamakta mı? (progressive singular third-person)
alazlamakta mıyız? (first-person plural progressive)
alazlamakta mısınız? (plural progressive second-person)
alazlamaktalar mı? (plural progressive third-person)
alazlamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
alazlamalı mısın? (necessitative second-person singular)
alazlamalı mı? (necessitative singular third-person)
alazlamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
alazlamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
alazlamalılar mı? (necessitative plural third-person)
alazlamamak (infinitive negative)
alazlamayan (imperfective impersonal negative participle)
alazlamamış (impersonal negative participle perfective)
alazlamayacak (impersonal negative participle prospective)
alazlamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
alazlamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
alazlamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
alazlamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
alazlamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
alazlamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
alazlamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
alazlamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
alazlamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
alazlamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
alazlamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
alazlamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
alazlamama (negative noun-from-verb)
alazlamayış (adverbial negative)
alazlamam (aorist first-person indicative present singular)
alazlamazsın (aorist indicative present second-person singular)
alazlamaz (aorist indicative present singular third-person)
alazlamayız (aorist first-person indicative plural present)
alazlamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
alazlamazlar (aorist indicative plural present third-person)
alazlamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
alazlamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
alazlamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
alazlamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
alazlamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
alazlamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
alazlamadım (first-person indicative past perfective singular)
alazlamadın (indicative past perfective second-person singular)
alazlamadı (indicative past perfective singular third-person)
alazlamadık (first-person indicative past perfective plural)
alazlamadınız (indicative past perfective plural second-person)
alazlamadılar (indicative past perfective plural third-person)
alazlamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
alazlamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
alazlamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
alazlamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
alazlamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
alazlamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
alazlamayacağım (first-person future indicative singular)
alazlamayacaksın (future indicative second-person singular)
alazlamayacak (future indicative singular third-person)
alazlamayacağız (first-person future indicative plural)
alazlamayacaksınız (future indicative plural second-person)
alazlamayacaklar (future indicative plural third-person)
alazlamamışım (first-person inferential perfective singular)
alazlamamışsın (inferential perfective second-person singular)
alazlamamış (inferential perfective singular third-person)
alazlamamışız (first-person inferential perfective plural)
alazlamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
alazlamamışlar (inferential perfective plural third-person)
alazlamazmışım (aorist first-person inferential singular)
alazlamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
alazlamazmış (aorist inferential singular third-person)
alazlamazmışız (aorist first-person inferential plural)
alazlamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
alazlamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
alazlamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
alazlamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
alazlamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
alazlamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
alazlamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
alazlamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
alazlamasam (conditional first-person singular)
alazlamasan (conditional second-person singular)
alazlamasa (conditional singular third-person)
alazlamasak (conditional first-person plural)
alazlamasanız (conditional plural second-person)
alazlamasalar (conditional plural third-person)
alazlamasaydım (conditional first-person perfective singular)
alazlamasaydın (conditional perfective second-person singular)
alazlamasaydı (conditional perfective singular third-person)
alazlamasaydık (conditional first-person perfective plural)
alazlamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
alazlamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
alazlamayayım (first-person optative singular)
alazlamayasın (optative second-person singular)
alazlamaya (optative singular third-person)
alazlamayalım (first-person optative plural)
alazlamayasınız (optative plural second-person)
alazlamayalar (optative plural third-person)
alazlamamaktayım (first-person progressive singular)
alazlamamaktasın (progressive second-person singular)
alazlamamakta (progressive singular third-person)
alazlamamaktayız (first-person plural progressive)
alazlamamaktasınız (plural progressive second-person)
alazlamamaktalar (plural progressive third-person)
alazlamamalıyım (first-person necessitative singular)
alazlamamalısın (necessitative second-person singular)
alazlamamalı (necessitative singular third-person)
alazlamamalıyız (first-person necessitative plural)
alazlamamalısınız (necessitative plural second-person)
alazlamamalılar (necessitative plural third-person)
alazlama (imperative second-person singular)
alazlamasın (imperative singular third-person)
alazlamayın (imperative plural second-person)
alazlamasınlar (imperative plural third-person)
alazlamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
alazlamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
alazlamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
alazlamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
alazlamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
alazlamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
alazlamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
alazlamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
alazlamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
alazlamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
alazlamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
alazlamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
alazlamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
alazlamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
alazlamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
alazlamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
alazlamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
alazlamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
alazlamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
alazlamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
alazlamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
alazlamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
alazlamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
alazlamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
alazlamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
alazlamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
alazlamayacak mı? (future indicative singular third-person)
alazlamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
alazlamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
alazlamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
alazlamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
alazlamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
alazlamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
alazlamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
alazlamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
alazlamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
alazlamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
alazlamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
alazlamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
alazlamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
alazlamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
alazlamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
alazlamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
alazlamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
alazlamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
alazlamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
alazlamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
alazlamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
alazlamasam mı? (conditional first-person singular)
alazlamasan mı? (conditional second-person singular)
alazlamasa mı? (conditional singular third-person)
alazlamasak mı? (conditional first-person plural)
alazlamasanız mı? (conditional plural second-person)
alazlamasalar mı? (conditional plural third-person)
alazlamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
alazlamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
alazlamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
alazlamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
alazlamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
alazlamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
alazlamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
alazlamamakta mısın? (progressive second-person singular)
alazlamamakta mı? (progressive singular third-person)
alazlamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
alazlamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
alazlamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
alazlamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
alazlamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
alazlamamalı mı? (necessitative singular third-person)
alazlamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
alazlamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
alazlamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish آلازلمق (alazlamak), related to al (“red”). Ultimately derived from Proto-Turkic *āl (“red, scarlet”).


meşgul olmak

meşgul olmak (third-person singular simple present meşgul olur)

meşgul olur (present singular third-person)
meşgul olmak (infinitive)
meşgul olan (imperfective impersonal participle)
meşgul olmuş (impersonal participle perfective)
meşgul olacak (impersonal participle prospective)
meşgul olduğum (non-prospective participle personal)
meşgul olduğun (non-prospective participle personal)
meşgul olduğu (non-prospective participle personal)
meşgul olduğumuz (non-prospective participle personal)
meşgul olduğunuz (non-prospective participle personal)
meşgul oldukları (non-prospective participle personal)
meşgul olacağım (participle personal prospective)
meşgul olacağın (participle personal prospective)
meşgul olacağı (participle personal prospective)
meşgul olacağımız (participle personal prospective)
meşgul olacağınız (participle personal prospective)
meşgul olacakları (participle personal prospective)
meşgul olma (noun-from-verb)
meşgul oluş (adverbial)
meşgul olurum (aorist first-person indicative present singular)
meşgul olursun (aorist indicative present second-person singular)
meşgul olur (aorist indicative present singular third-person)
meşgul oluruz (aorist first-person indicative plural present)
meşgul olursunuz (aorist indicative plural present second-person)
meşgul olurlar (aorist indicative plural present third-person)
meşgul oluyorum (first-person imperfective indicative present singular)
meşgul oluyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
meşgul oluyor (imperfective indicative present singular third-person)
meşgul oluyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
meşgul oluyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
meşgul oluyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
meşgul oldum (first-person indicative past perfective singular)
meşgul oldun (indicative past perfective second-person singular)
meşgul oldu (indicative past perfective singular third-person)
meşgul olduk (first-person indicative past perfective plural)
meşgul oldunuz (indicative past perfective plural second-person)
meşgul oldular (indicative past perfective plural third-person)
meşgul oluyordum (first-person imperfective indicative past singular)
meşgul oluyordun (imperfective indicative past second-person singular)
meşgul oluyordu (imperfective indicative past singular third-person)
meşgul oluyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
meşgul oluyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
meşgul oluyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or meşgul oluyordular (imperfective indicative past plural third-person)
meşgul olacağım (first-person future indicative singular)
meşgul olacaksın (future indicative second-person singular)
meşgul olacak (future indicative singular third-person)
meşgul olacağız (first-person future indicative plural)
meşgul olacaksınız (future indicative plural second-person)
meşgul olacaklar (future indicative plural third-person)
meşgul olmuşum (first-person inferential perfective singular)
meşgul olmuşsun (inferential perfective second-person singular)
meşgul olmuş (inferential perfective singular third-person)
meşgul olmuşuz (first-person inferential perfective plural)
meşgul olmuşsunuz (inferential perfective plural second-person)
meşgul olmuşlar (inferential perfective plural third-person)
meşgul olurmuşum (aorist first-person inferential singular)
meşgul olurmuşsun (aorist inferential second-person singular)
meşgul olurmuş (aorist inferential singular third-person)
meşgul olurmuşuz (aorist first-person inferential plural)
meşgul olurmuşsunuz (aorist inferential plural second-person)
meşgul olurlarmış (aorist inferential plural third-person)
or meşgul olurmuşlar (aorist inferential plural third-person)
meşgul oluyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
meşgul oluyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
meşgul oluyormuş (imperfective inferential singular third-person)
meşgul oluyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
meşgul oluyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
meşgul oluyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
meşgul olsam (conditional first-person singular)
meşgul olsan (conditional second-person singular)
meşgul olsa (conditional singular third-person)
meşgul olsak (conditional first-person plural)
meşgul olsanız (conditional plural second-person)
meşgul olsalar (conditional plural third-person)
meşgul olsaydım (conditional first-person perfective singular)
meşgul olsaydın (conditional perfective second-person singular)
meşgul olsaydı (conditional perfective singular third-person)
meşgul olsaydık (conditional first-person perfective plural)
meşgul olsaydınız (conditional perfective plural second-person)
meşgul olsaydılar (conditional perfective plural third-person)
meşgul olayım (first-person optative singular)
meşgul olasın (optative second-person singular)
meşgul ola (optative singular third-person)
meşgul olalım (first-person optative plural)
meşgul olasınız (optative plural second-person)
meşgul olalar (optative plural third-person)
meşgul olmaktayım (first-person progressive singular)
meşgul olmaktasın (progressive second-person singular)
meşgul olmakta (progressive singular third-person)
meşgul olmaktayız (first-person plural progressive)
meşgul olmaktasınız (plural progressive second-person)
meşgul olmaktalar (plural progressive third-person)
meşgul olmalıyım (first-person necessitative singular)
meşgul olmalısın (necessitative second-person singular)
meşgul olmalı (necessitative singular third-person)
meşgul olmalıyız (first-person necessitative plural)
meşgul olmalısınız (necessitative plural second-person)
meşgul olmalılar (necessitative plural third-person)
meşgul ol (imperative second-person singular)
meşgul olsun (imperative singular third-person)
meşgul olun (imperative plural second-person)
meşgul olsunlar (imperative plural third-person)
meşgul olur muyum? (aorist first-person indicative present singular)
meşgul olur musun? (aorist indicative present second-person singular)
meşgul olur mu? (aorist indicative present singular third-person)
meşgul olur muyuz? (aorist first-person indicative plural present)
meşgul olur musunuz? (aorist indicative plural present second-person)
meşgul olurlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
meşgul oluyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
meşgul oluyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
meşgul oluyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
meşgul oluyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
meşgul oluyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
meşgul oluyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
meşgul oldum mu? (first-person indicative past perfective singular)
meşgul oldun mu? (indicative past perfective second-person singular)
meşgul oldu mu? (indicative past perfective singular third-person)
meşgul olduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
meşgul oldunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
meşgul oldular mı? (indicative past perfective plural third-person)
meşgul oluyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
meşgul oluyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
meşgul oluyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
meşgul oluyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
meşgul oluyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
meşgul oluyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
meşgul olacak mıyım? (first-person future indicative singular)
meşgul olacak mısın? (future indicative second-person singular)
meşgul olacak mı? (future indicative singular third-person)
meşgul olacak mıyız? (first-person future indicative plural)
meşgul olacak mısınız? (future indicative plural second-person)
meşgul olacaklar mı? (future indicative plural third-person)
meşgul olmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
meşgul olmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
meşgul olmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
meşgul olmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
meşgul olmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
meşgul olmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
meşgul olur muymuşum? (aorist first-person inferential singular)
meşgul olur muymuşsun? (aorist inferential second-person singular)
meşgul olur muymuş? (aorist inferential singular third-person)
meşgul olur muymuşuz? (aorist first-person inferential plural)
meşgul olur muymuşsunuz? (aorist inferential plural second-person)
meşgul olurlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
meşgul oluyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
meşgul oluyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
meşgul oluyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
meşgul oluyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
meşgul oluyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
meşgul oluyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
meşgul olsam mı? (conditional first-person singular)
meşgul olsan mı? (conditional second-person singular)
meşgul olsa mı? (conditional singular third-person)
meşgul olsak mı? (conditional first-person plural)
meşgul olsanız mı? (conditional plural second-person)
meşgul olsalar mı? (conditional plural third-person)
meşgul olsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
meşgul olsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
meşgul olsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
meşgul olsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
meşgul olsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
meşgul olsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
meşgul olmakta mıyım? (first-person progressive singular)
meşgul olmakta mısın? (progressive second-person singular)
meşgul olmakta mı? (progressive singular third-person)
meşgul olmakta mıyız? (first-person plural progressive)
meşgul olmakta mısınız? (plural progressive second-person)
meşgul olmaktalar mı? (plural progressive third-person)
meşgul olmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
meşgul olmalı mısın? (necessitative second-person singular)
meşgul olmalı mı? (necessitative singular third-person)
meşgul olmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
meşgul olmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
meşgul olmalılar mı? (necessitative plural third-person)
meşgul olmamak (infinitive negative)
meşgul olmayan (imperfective impersonal negative participle)
meşgul olmamış (impersonal negative participle perfective)
meşgul olmayacak (impersonal negative participle prospective)
meşgul olmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
meşgul olmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
meşgul olmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
meşgul olmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
meşgul olmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
meşgul olmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
meşgul olmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
meşgul olmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
meşgul olmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
meşgul olmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
meşgul olmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
meşgul olmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
meşgul olmama (negative noun-from-verb)
meşgul olmayuş (adverbial negative)
meşgul olmam (aorist first-person indicative present singular)
meşgul olmazsın (aorist indicative present second-person singular)
meşgul olmaz (aorist indicative present singular third-person)
meşgul olmayız (aorist first-person indicative plural present)
meşgul olmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
meşgul olmazlar (aorist indicative plural present third-person)
meşgul olmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
meşgul olmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
meşgul olmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
meşgul olmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
meşgul olmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
meşgul olmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
meşgul olmadım (first-person indicative past perfective singular)
meşgul olmadın (indicative past perfective second-person singular)
meşgul olmadı (indicative past perfective singular third-person)
meşgul olmadık (first-person indicative past perfective plural)
meşgul olmadınız (indicative past perfective plural second-person)
meşgul olmadılar (indicative past perfective plural third-person)
meşgul olmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
meşgul olmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
meşgul olmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
meşgul olmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
meşgul olmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
meşgul olmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
meşgul olmayacağım (first-person future indicative singular)
meşgul olmayacaksın (future indicative second-person singular)
meşgul olmayacak (future indicative singular third-person)
meşgul olmayacağız (first-person future indicative plural)
meşgul olmayacaksınız (future indicative plural second-person)
meşgul olmayacaklar (future indicative plural third-person)
meşgul olmamışım (first-person inferential perfective singular)
meşgul olmamışsın (inferential perfective second-person singular)
meşgul olmamış (inferential perfective singular third-person)
meşgul olmamışız (first-person inferential perfective plural)
meşgul olmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
meşgul olmamışlar (inferential perfective plural third-person)
meşgul olmazmışım (aorist first-person inferential singular)
meşgul olmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
meşgul olmazmış (aorist inferential singular third-person)
meşgul olmazmışız (aorist first-person inferential plural)
meşgul olmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
meşgul olmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
meşgul olmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
meşgul olmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
meşgul olmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
meşgul olmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
meşgul olmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
meşgul olmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
meşgul olmasam (conditional first-person singular)
meşgul olmasan (conditional second-person singular)
meşgul olmasa (conditional singular third-person)
meşgul olmasak (conditional first-person plural)
meşgul olmasanız (conditional plural second-person)
meşgul olmasalar (conditional plural third-person)
meşgul olmasaydım (conditional first-person perfective singular)
meşgul olmasaydın (conditional perfective second-person singular)
meşgul olmasaydı (conditional perfective singular third-person)
meşgul olmasaydık (conditional first-person perfective plural)
meşgul olmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
meşgul olmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
meşgul olmayayım (first-person optative singular)
meşgul olmayasın (optative second-person singular)
meşgul olmaya (optative singular third-person)
meşgul olmayalım (first-person optative plural)
meşgul olmayasınız (optative plural second-person)
meşgul olmayalar (optative plural third-person)
meşgul olmamaktayım (first-person progressive singular)
meşgul olmamaktasın (progressive second-person singular)
meşgul olmamakta (progressive singular third-person)
meşgul olmamaktayız (first-person plural progressive)
meşgul olmamaktasınız (plural progressive second-person)
meşgul olmamaktalar (plural progressive third-person)
meşgul olmamalıyım (first-person necessitative singular)
meşgul olmamalısın (necessitative second-person singular)
meşgul olmamalı (necessitative singular third-person)
meşgul olmamalıyız (first-person necessitative plural)
meşgul olmamalısınız (necessitative plural second-person)
meşgul olmamalılar (necessitative plural third-person)
meşgul olma (imperative second-person singular)
meşgul olmasın (imperative singular third-person)
meşgul olmayın (imperative plural second-person)
meşgul olmasınlar (imperative plural third-person)
meşgul olmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
meşgul olmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
meşgul olmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
meşgul olmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
meşgul olmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
meşgul olmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
meşgul olmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
meşgul olmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
meşgul olmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
meşgul olmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
meşgul olmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
meşgul olmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
meşgul olmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
meşgul olmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
meşgul olmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
meşgul olmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
meşgul olmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
meşgul olmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
meşgul olmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
meşgul olmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
meşgul olmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
meşgul olmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
meşgul olmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
meşgul olmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
meşgul olmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
meşgul olmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
meşgul olmayacak mı? (future indicative singular third-person)
meşgul olmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
meşgul olmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
meşgul olmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
meşgul olmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
meşgul olmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
meşgul olmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
meşgul olmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
meşgul olmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
meşgul olmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
meşgul olmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
meşgul olmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
meşgul olmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
meşgul olmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
meşgul olmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
meşgul olmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
meşgul olmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
meşgul olmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
meşgul olmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
meşgul olmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
meşgul olmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
meşgul olmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
meşgul olmasam mı? (conditional first-person singular)
meşgul olmasan mı? (conditional second-person singular)
meşgul olmasa mı? (conditional singular third-person)
meşgul olmasak mı? (conditional first-person plural)
meşgul olmasanız mı? (conditional plural second-person)
meşgul olmasalar mı? (conditional plural third-person)
meşgul olmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
meşgul olmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
meşgul olmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
meşgul olmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
meşgul olmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
meşgul olmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
meşgul olmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
meşgul olmamakta mısın? (progressive second-person singular)
meşgul olmamakta mı? (progressive singular third-person)
meşgul olmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
meşgul olmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
meşgul olmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
meşgul olmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
meşgul olmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
meşgul olmamalı mı? (necessitative singular third-person)
meşgul olmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
meşgul olmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
meşgul olmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

meşgul oluyorlardı (or meşgul oluyordular)

meşgul olurlarmış (or meşgul olurmuşlar)

Inherited from Ottoman Turkish مشغول اولمق (meşgul olmaḳ, “to be busy or occupied”), from مشغول (meşgul), equivalent to compound of meşgul (“busy, occupied”) + olmak (“to be, to become”).

com+

(intransitive) To be busy with something, to busy oneself with something, to spend time on something.


tahmin etmek

head

tahmin etmek (third-person singular simple present tahmin eder)

tahmin eder (present singular third-person)
tahmin etmek (infinitive)
tahmin eden (imperfective impersonal participle)
tahmin etmiş (impersonal participle perfective)
tahmin edecek (impersonal participle prospective)
tahmin ettiğim (non-prospective participle personal)
tahmin ettiğin (non-prospective participle personal)
tahmin ettiği (non-prospective participle personal)
tahmin ettiğimiz (non-prospective participle personal)
tahmin ettiğiniz (non-prospective participle personal)
tahmin ettikleri (non-prospective participle personal)
tahmin edeceğim (participle personal prospective)
tahmin edeceğin (participle personal prospective)
tahmin edeceği (participle personal prospective)
tahmin edeceğimiz (participle personal prospective)
tahmin edeceğiniz (participle personal prospective)
tahmin edecekleri (participle personal prospective)
tahmin etme (noun-from-verb)
tahmin ediş (adverbial)
tahmin ederim (aorist first-person indicative present singular)
tahmin edersin (aorist indicative present second-person singular)
tahmin eder (aorist indicative present singular third-person)
tahmin ederiz (aorist first-person indicative plural present)
tahmin edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
tahmin ederler (aorist indicative plural present third-person)
tahmin ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tahmin ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tahmin ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
tahmin ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tahmin ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tahmin ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tahmin ettim (first-person indicative past perfective singular)
tahmin ettin (indicative past perfective second-person singular)
tahmin etti (indicative past perfective singular third-person)
tahmin ettik (first-person indicative past perfective plural)
tahmin ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
tahmin ettiler (indicative past perfective plural third-person)
tahmin ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tahmin ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tahmin ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tahmin ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tahmin ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tahmin ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or tahmin ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
tahmin edeceğim (first-person future indicative singular)
tahmin edeceksin (future indicative second-person singular)
tahmin edecek (future indicative singular third-person)
tahmin edeceğiz (first-person future indicative plural)
tahmin edeceksiniz (future indicative plural second-person)
tahmin edecekler (future indicative plural third-person)
tahmin etmişim (first-person inferential perfective singular)
tahmin etmişsin (inferential perfective second-person singular)
tahmin etmiş (inferential perfective singular third-person)
tahmin etmişiz (first-person inferential perfective plural)
tahmin etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tahmin etmişler (inferential perfective plural third-person)
tahmin edermişim (aorist first-person inferential singular)
tahmin edermişsin (aorist inferential second-person singular)
tahmin edermiş (aorist inferential singular third-person)
tahmin edermişiz (aorist first-person inferential plural)
tahmin edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tahmin ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or tahmin edermişlar (aorist inferential plural third-person)
tahmin ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tahmin ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tahmin ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tahmin ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tahmin ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tahmin ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tahmin etsem (conditional first-person singular)
tahmin etsen (conditional second-person singular)
tahmin etse (conditional singular third-person)
tahmin etsek (conditional first-person plural)
tahmin etseniz (conditional plural second-person)
tahmin etseler (conditional plural third-person)
tahmin etseydim (conditional first-person perfective singular)
tahmin etseydin (conditional perfective second-person singular)
tahmin etseydi (conditional perfective singular third-person)
tahmin etseydik (conditional first-person perfective plural)
tahmin etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tahmin etseydiler (conditional perfective plural third-person)
tahmin edeyim (first-person optative singular)
tahmin edesin (optative second-person singular)
tahmin ede (optative singular third-person)
tahmin edelim (first-person optative plural)
tahmin edesiniz (optative plural second-person)
tahmin edeler (optative plural third-person)
tahmin etmekteyim (first-person progressive singular)
tahmin etmektesin (progressive second-person singular)
tahmin etmekte (progressive singular third-person)
tahmin etmekteyiz (first-person plural progressive)
tahmin etmektesiniz (plural progressive second-person)
tahmin etmekteler (plural progressive third-person)
tahmin etmeliyim (first-person necessitative singular)
tahmin etmelisin (necessitative second-person singular)
tahmin etmeli (necessitative singular third-person)
tahmin etmeliyiz (first-person necessitative plural)
tahmin etmelisiniz (necessitative plural second-person)
tahmin etmeliler (necessitative plural third-person)
tahmin et (imperative second-person singular)
tahmin etsin (imperative singular third-person)
tahmin edin (imperative plural second-person)
or tahmin ediniz (imperative plural second-person)
tahmin etsinler (imperative plural third-person)
tahmin eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tahmin eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
tahmin eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
tahmin eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tahmin eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tahmin ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tahmin ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tahmin ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tahmin ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tahmin ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tahmin ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tahmin ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tahmin ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tahmin ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tahmin etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
tahmin ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tahmin ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tahmin ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tahmin ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tahmin ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tahmin ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tahmin ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tahmin ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tahmin ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tahmin edecek miyim? (first-person future indicative singular)
tahmin edecek misin? (future indicative second-person singular)
tahmin edecek mi? (future indicative singular third-person)
tahmin edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tahmin edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tahmin edecekler mi? (future indicative plural third-person)
tahmin etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tahmin etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tahmin etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tahmin etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tahmin etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tahmin etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tahmin eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tahmin eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tahmin eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
tahmin eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tahmin eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tahmin ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tahmin ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tahmin ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tahmin ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tahmin ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tahmin ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tahmin ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tahmin etsem mi? (conditional first-person singular)
tahmin etsen mi? (conditional second-person singular)
tahmin etse mi? (conditional singular third-person)
tahmin etsek mi? (conditional first-person plural)
tahmin etseniz mi? (conditional plural second-person)
tahmin etseler mi? (conditional plural third-person)
tahmin etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
tahmin etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
tahmin etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
tahmin etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
tahmin etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tahmin etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tahmin etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
tahmin etmekte misin? (progressive second-person singular)
tahmin etmekte mi? (progressive singular third-person)
tahmin etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
tahmin etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
tahmin etmekteler mi? (plural progressive third-person)
tahmin etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
tahmin etmeli misin? (necessitative second-person singular)
tahmin etmeli mi? (necessitative singular third-person)
tahmin etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tahmin etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tahmin etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
tahmin etmemek (infinitive negative)
tahmin etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
tahmin etmemiş (impersonal negative participle perfective)
tahmin etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
tahmin etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
tahmin etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
tahmin etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
tahmin etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
tahmin etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
tahmin etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
tahmin etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
tahmin etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
tahmin etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
tahmin etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
tahmin etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
tahmin etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
tahmin etmeme (negative noun-from-verb)
tahmin etmeyiş (adverbial negative)
tahmin etmem (aorist first-person indicative present singular)
tahmin etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
tahmin etmez (aorist indicative present singular third-person)
tahmin etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
tahmin etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
tahmin etmezler (aorist indicative plural present third-person)
tahmin etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tahmin etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tahmin etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
tahmin etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tahmin etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tahmin etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tahmin etmedim (first-person indicative past perfective singular)
tahmin etmedin (indicative past perfective second-person singular)
tahmin etmedi (indicative past perfective singular third-person)
tahmin etmedik (first-person indicative past perfective plural)
tahmin etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
tahmin etmediler (indicative past perfective plural third-person)
tahmin etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tahmin etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tahmin etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tahmin etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tahmin etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tahmin etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
tahmin etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
tahmin etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
tahmin etmeyecek (future indicative singular third-person)
tahmin etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
tahmin etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
tahmin etmeyecekler (future indicative plural third-person)
tahmin etmemişim (first-person inferential perfective singular)
tahmin etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
tahmin etmemiş (inferential perfective singular third-person)
tahmin etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
tahmin etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tahmin etmemişler (inferential perfective plural third-person)
tahmin etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
tahmin etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
tahmin etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
tahmin etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
tahmin etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tahmin etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
tahmin etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tahmin etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tahmin etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tahmin etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tahmin etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tahmin etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tahmin etmesem (conditional first-person singular)
tahmin etmesen (conditional second-person singular)
tahmin etmese (conditional singular third-person)
tahmin etmesek (conditional first-person plural)
tahmin etmeseniz (conditional plural second-person)
tahmin etmeseler (conditional plural third-person)
tahmin etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
tahmin etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
tahmin etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
tahmin etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
tahmin etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tahmin etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
tahmin etmeyeyim (first-person optative singular)
tahmin etmeyesin (optative second-person singular)
tahmin etmeye (optative singular third-person)
tahmin etmeyelim (first-person optative plural)
tahmin etmeyesiniz (optative plural second-person)
tahmin etmeyeler (optative plural third-person)
tahmin etmemekteyim (first-person progressive singular)
tahmin etmemektesin (progressive second-person singular)
tahmin etmemekte (progressive singular third-person)
tahmin etmemekteyiz (first-person plural progressive)
tahmin etmemektesiniz (plural progressive second-person)
tahmin etmemekteler (plural progressive third-person)
tahmin etmemeliyim (first-person necessitative singular)
tahmin etmemelisin (necessitative second-person singular)
tahmin etmemeli (necessitative singular third-person)
tahmin etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
tahmin etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
tahmin etmemeliler (necessitative plural third-person)
tahmin etme (imperative second-person singular)
tahmin etmesin (imperative singular third-person)
tahmin etmeyin (imperative plural second-person)
or tahmin etmeyiniz (imperative plural second-person)
tahmin etmesinler (imperative plural third-person)
tahmin etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tahmin etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
tahmin etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
tahmin etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tahmin etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tahmin etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tahmin etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tahmin etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tahmin etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tahmin etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tahmin etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tahmin etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tahmin etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tahmin etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tahmin etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
tahmin etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tahmin etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tahmin etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tahmin etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tahmin etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tahmin etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tahmin etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tahmin etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tahmin etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tahmin etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
tahmin etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
tahmin etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
tahmin etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tahmin etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tahmin etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
tahmin etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tahmin etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tahmin etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tahmin etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tahmin etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tahmin etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tahmin etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tahmin etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tahmin etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
tahmin etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tahmin etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tahmin etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tahmin etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tahmin etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tahmin etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tahmin etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tahmin etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tahmin etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tahmin etmesem mi? (conditional first-person singular)
tahmin etmesen mi? (conditional second-person singular)
tahmin etmese mi? (conditional singular third-person)
tahmin etmesek mi? (conditional first-person plural)
tahmin etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
tahmin etmeseler mi? (conditional plural third-person)
tahmin etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
tahmin etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
tahmin etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
tahmin etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
tahmin etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tahmin etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tahmin etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
tahmin etmemekte misin? (progressive second-person singular)
tahmin etmemekte mi? (progressive singular third-person)
tahmin etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
tahmin etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
tahmin etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
tahmin etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
tahmin etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
tahmin etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
tahmin etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tahmin etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tahmin etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

tahmin ediyorlardı (or tahmin ediyordular)

tahmin ederlermiş (or tahmin edermişlar)

Inherited from Ottoman Turkish تخمین ایتمك (taḫmin itmek, etmek, “to estimate”), from تخمین (taḫmin), equivalent to compound of tahmin (“a guess, an estimation”) + etmek (“to do, to make”).

com+

(transitive) To guess roughly, to conjecture.

Geleceği tahmin etmek zordur.

(transitive) To forecast based on data, hunch etc.


terleme

second-person singular negative imperative of terlemek