başından savmak

head

başından savmak (third-person singular simple present başından savar)

başından savar (present singular third-person)
başından savmak (infinitive)
başından savan (imperfective impersonal participle)
başından savmış (impersonal participle perfective)
başından savacak (impersonal participle prospective)
başından savdığım (non-prospective participle personal)
başından savdığın (non-prospective participle personal)
başından savdığı (non-prospective participle personal)
başından savdığımız (non-prospective participle personal)
başından savdığınız (non-prospective participle personal)
başından savdıkları (non-prospective participle personal)
başından savacağım (participle personal prospective)
başından savacağın (participle personal prospective)
başından savacağı (participle personal prospective)
başından savacağımız (participle personal prospective)
başından savacağınız (participle personal prospective)
başından savacakları (participle personal prospective)
başından savma (noun-from-verb)
başından savış (adverbial)
başından savarım (aorist first-person indicative present singular)
başından savarsın (aorist indicative present second-person singular)
başından savar (aorist indicative present singular third-person)
başından savarız (aorist first-person indicative plural present)
başından savarsınız (aorist indicative plural present second-person)
başından savarlar (aorist indicative plural present third-person)
başından savıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
başından savıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
başından savıyor (imperfective indicative present singular third-person)
başından savıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
başından savıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
başından savıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
başından savdım (first-person indicative past perfective singular)
başından savdın (indicative past perfective second-person singular)
başından savdı (indicative past perfective singular third-person)
başından savdık (first-person indicative past perfective plural)
başından savdınız (indicative past perfective plural second-person)
başından savdılar (indicative past perfective plural third-person)
başından savıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
başından savıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
başından savıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
başından savıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
başından savıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
başından savıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or başından savıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
başından savacağım (first-person future indicative singular)
başından savacaksın (future indicative second-person singular)
başından savacak (future indicative singular third-person)
başından savacağız (first-person future indicative plural)
başından savacaksınız (future indicative plural second-person)
başından savacaklar (future indicative plural third-person)
başından savmışım (first-person inferential perfective singular)
başından savmışsın (inferential perfective second-person singular)
başından savmış (inferential perfective singular third-person)
başından savmışız (first-person inferential perfective plural)
başından savmışsınız (inferential perfective plural second-person)
başından savmışlar (inferential perfective plural third-person)
başından savarmışım (aorist first-person inferential singular)
başından savarmışsın (aorist inferential second-person singular)
başından savarmış (aorist inferential singular third-person)
başından savarmışız (aorist first-person inferential plural)
başından savarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
başından savarlarmış (aorist inferential plural third-person)
or başından savarmışlar (aorist inferential plural third-person)
başından savıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
başından savıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
başından savıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
başından savıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
başından savıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
başından savıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
başından savsam (conditional first-person singular)
başından savsan (conditional second-person singular)
başından savsa (conditional singular third-person)
başından savsak (conditional first-person plural)
başından savsanız (conditional plural second-person)
başından savsalar (conditional plural third-person)
başından savsaydım (conditional first-person perfective singular)
başından savsaydın (conditional perfective second-person singular)
başından savsaydı (conditional perfective singular third-person)
başından savsaydık (conditional first-person perfective plural)
başından savsaydınız (conditional perfective plural second-person)
başından savsaydılar (conditional perfective plural third-person)
başından savayım (first-person optative singular)
başından savasın (optative second-person singular)
başından sava (optative singular third-person)
başından savalım (first-person optative plural)
başından savasınız (optative plural second-person)
başından savalar (optative plural third-person)
başından savmaktayım (first-person progressive singular)
başından savmaktasın (progressive second-person singular)
başından savmakta (progressive singular third-person)
başından savmaktayız (first-person plural progressive)
başından savmaktasınız (plural progressive second-person)
başından savmaktalar (plural progressive third-person)
başından savmalıyım (first-person necessitative singular)
başından savmalısın (necessitative second-person singular)
başından savmalı (necessitative singular third-person)
başından savmalıyız (first-person necessitative plural)
başından savmalısınız (necessitative plural second-person)
başından savmalılar (necessitative plural third-person)
başından sav (imperative second-person singular)
başından savsın (imperative singular third-person)
başından savın (imperative plural second-person)
başından savsınlar (imperative plural third-person)
başından savar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
başından savar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
başından savar mı? (aorist indicative present singular third-person)
başından savar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
başından savar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
başından savarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
başından savıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
başından savıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
başından savıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
başından savıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
başından savıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
başından savıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
başından savdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
başından savdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
başından savdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
başından savdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
başından savdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
başından savdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
başından savıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
başından savıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
başından savıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
başından savıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
başından savıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
başından savıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
başından savacak mıyım? (first-person future indicative singular)
başından savacak mısın? (future indicative second-person singular)
başından savacak mı? (future indicative singular third-person)
başından savacak mıyız? (first-person future indicative plural)
başından savacak mısınız? (future indicative plural second-person)
başından savacaklar mı? (future indicative plural third-person)
başından savmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
başından savmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
başından savmış mı? (inferential perfective singular third-person)
başından savmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
başından savmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
başından savmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
başından savar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
başından savar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
başından savar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
başından savar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
başından savar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
başından savarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
başından savıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
başından savıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
başından savıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
başından savıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
başından savıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
başından savıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
başından savsam mı? (conditional first-person singular)
başından savsan mı? (conditional second-person singular)
başından savsa mı? (conditional singular third-person)
başından savsak mı? (conditional first-person plural)
başından savsanız mı? (conditional plural second-person)
başından savsalar mı? (conditional plural third-person)
başından savsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
başından savsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
başından savsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
başından savsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
başından savsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
başından savsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
başından savmakta mıyım? (first-person progressive singular)
başından savmakta mısın? (progressive second-person singular)
başından savmakta mı? (progressive singular third-person)
başından savmakta mıyız? (first-person plural progressive)
başından savmakta mısınız? (plural progressive second-person)
başından savmaktalar mı? (plural progressive third-person)
başından savmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
başından savmalı mısın? (necessitative second-person singular)
başından savmalı mı? (necessitative singular third-person)
başından savmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
başından savmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
başından savmalılar mı? (necessitative plural third-person)
başından savmamak (infinitive negative)
başından savmayan (imperfective impersonal negative participle)
başından savmamış (impersonal negative participle perfective)
başından savmayacak (impersonal negative participle prospective)
başından savmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
başından savmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
başından savmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
başından savmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
başından savmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
başından savmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
başından savmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
başından savmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
başından savmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
başından savmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
başından savmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
başından savmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
başından savmama (negative noun-from-verb)
başından savmayış (adverbial negative)
başından savmam (aorist first-person indicative present singular)
başından savmazsın (aorist indicative present second-person singular)
başından savmaz (aorist indicative present singular third-person)
başından savmayız (aorist first-person indicative plural present)
başından savmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
başından savmazlar (aorist indicative plural present third-person)
başından savmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
başından savmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
başından savmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
başından savmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
başından savmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
başından savmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
başından savmadım (first-person indicative past perfective singular)
başından savmadın (indicative past perfective second-person singular)
başından savmadı (indicative past perfective singular third-person)
başından savmadık (first-person indicative past perfective plural)
başından savmadınız (indicative past perfective plural second-person)
başından savmadılar (indicative past perfective plural third-person)
başından savmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
başından savmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
başından savmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
başından savmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
başından savmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
başından savmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
başından savmayacağım (first-person future indicative singular)
başından savmayacaksın (future indicative second-person singular)
başından savmayacak (future indicative singular third-person)
başından savmayacağız (first-person future indicative plural)
başından savmayacaksınız (future indicative plural second-person)
başından savmayacaklar (future indicative plural third-person)
başından savmamışım (first-person inferential perfective singular)
başından savmamışsın (inferential perfective second-person singular)
başından savmamış (inferential perfective singular third-person)
başından savmamışız (first-person inferential perfective plural)
başından savmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
başından savmamışlar (inferential perfective plural third-person)
başından savmazmışım (aorist first-person inferential singular)
başından savmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
başından savmazmış (aorist inferential singular third-person)
başından savmazmışız (aorist first-person inferential plural)
başından savmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
başından savmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
başından savmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
başından savmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
başından savmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
başından savmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
başından savmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
başından savmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
başından savmasam (conditional first-person singular)
başından savmasan (conditional second-person singular)
başından savmasa (conditional singular third-person)
başından savmasak (conditional first-person plural)
başından savmasanız (conditional plural second-person)
başından savmasalar (conditional plural third-person)
başından savmasaydım (conditional first-person perfective singular)
başından savmasaydın (conditional perfective second-person singular)
başından savmasaydı (conditional perfective singular third-person)
başından savmasaydık (conditional first-person perfective plural)
başından savmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
başından savmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
başından savmayayım (first-person optative singular)
başından savmayasın (optative second-person singular)
başından savmaya (optative singular third-person)
başından savmayalım (first-person optative plural)
başından savmayasınız (optative plural second-person)
başından savmayalar (optative plural third-person)
başından savmamaktayım (first-person progressive singular)
başından savmamaktasın (progressive second-person singular)
başından savmamakta (progressive singular third-person)
başından savmamaktayız (first-person plural progressive)
başından savmamaktasınız (plural progressive second-person)
başından savmamaktalar (plural progressive third-person)
başından savmamalıyım (first-person necessitative singular)
başından savmamalısın (necessitative second-person singular)
başından savmamalı (necessitative singular third-person)
başından savmamalıyız (first-person necessitative plural)
başından savmamalısınız (necessitative plural second-person)
başından savmamalılar (necessitative plural third-person)
başından savma (imperative second-person singular)
başından savmasın (imperative singular third-person)
başından savmayın (imperative plural second-person)
başından savmasınlar (imperative plural third-person)
başından savmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
başından savmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
başından savmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
başından savmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
başından savmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
başından savmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
başından savmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
başından savmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
başından savmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
başından savmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
başından savmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
başından savmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
başından savmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
başından savmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
başından savmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
başından savmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
başından savmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
başından savmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
başından savmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
başından savmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
başından savmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
başından savmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
başından savmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
başından savmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
başından savmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
başından savmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
başından savmayacak mı? (future indicative singular third-person)
başından savmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
başından savmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
başından savmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
başından savmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
başından savmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
başından savmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
başından savmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
başından savmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
başından savmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
başından savmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
başından savmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
başından savmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
başından savmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
başından savmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
başından savmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
başından savmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
başından savmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
başından savmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
başından savmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
başından savmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
başından savmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
başından savmasam mı? (conditional first-person singular)
başından savmasan mı? (conditional second-person singular)
başından savmasa mı? (conditional singular third-person)
başından savmasak mı? (conditional first-person plural)
başından savmasanız mı? (conditional plural second-person)
başından savmasalar mı? (conditional plural third-person)
başından savmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
başından savmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
başından savmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
başından savmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
başından savmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
başından savmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
başından savmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
başından savmamakta mısın? (progressive second-person singular)
başından savmamakta mı? (progressive singular third-person)
başından savmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
başından savmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
başından savmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
başından savmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
başından savmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
başından savmamalı mı? (necessitative singular third-person)
başından savmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
başından savmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
başından savmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

başından savıyorlardı (or başından savıyordular)

başından savarlarmış (or başından savarmışlar)

Inherited from Ottoman Turkish باشدان صاومق (başdan ṣavmaḳ, “to tell one politely to go about his business, to get rid of”). Morphologically baş (“head”) + -ı + -ndan + sav- (“to fend off, to get rid of”) + -mak. Literally, “to fend off from one’s head”.

inh

باشدان صاومق

inh+

باشدان صاومق

lit

Başımdan savmak için tuvalete daldım.

I dashed into the bathroom to get rid of him.

(transitive) To turn away or avoid someone seeking to talk


diz çökmek

head

diz çökmek (third-person singular simple present diz çöker)

diz çöker (present singular third-person)
diz çökmek (infinitive)
diz çöken (imperfective impersonal participle)
diz çökmüş (impersonal participle perfective)
diz çökecek (impersonal participle prospective)
diz çöktüğüm (non-prospective participle personal)
diz çöktüğün (non-prospective participle personal)
diz çöktüğü (non-prospective participle personal)
diz çöktüğümüz (non-prospective participle personal)
diz çöktüğünüz (non-prospective participle personal)
diz çöktükleri (non-prospective participle personal)
diz çökeceğim (participle personal prospective)
diz çökeceğin (participle personal prospective)
diz çökeceği (participle personal prospective)
diz çökeceğimiz (participle personal prospective)
diz çökeceğiniz (participle personal prospective)
diz çökecekleri (participle personal prospective)
diz çökme (noun-from-verb)
diz çöküş (adverbial)
diz çökerüm (aorist first-person indicative present singular)
diz çökersün (aorist indicative present second-person singular)
diz çöker (aorist indicative present singular third-person)
diz çökerüz (aorist first-person indicative plural present)
diz çökersünüz (aorist indicative plural present second-person)
diz çökerler (aorist indicative plural present third-person)
diz çöküyorum (first-person imperfective indicative present singular)
diz çöküyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
diz çöküyor (imperfective indicative present singular third-person)
diz çöküyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
diz çöküyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
diz çöküyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
diz çöktüm (first-person indicative past perfective singular)
diz çöktün (indicative past perfective second-person singular)
diz çöktü (indicative past perfective singular third-person)
diz çöktük (first-person indicative past perfective plural)
diz çöktünüz (indicative past perfective plural second-person)
diz çöktüler (indicative past perfective plural third-person)
diz çöküyordum (first-person imperfective indicative past singular)
diz çöküyordun (imperfective indicative past second-person singular)
diz çöküyordu (imperfective indicative past singular third-person)
diz çöküyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
diz çöküyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
diz çöküyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or diz çöküyordular (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökeceğim (first-person future indicative singular)
diz çökeceksin (future indicative second-person singular)
diz çökecek (future indicative singular third-person)
diz çökeceğiz (first-person future indicative plural)
diz çökeceksiniz (future indicative plural second-person)
diz çökecekler (future indicative plural third-person)
diz çökmüşüm (first-person inferential perfective singular)
diz çökmüşsün (inferential perfective second-person singular)
diz çökmüş (inferential perfective singular third-person)
diz çökmüşüz (first-person inferential perfective plural)
diz çökmüşsünüz (inferential perfective plural second-person)
diz çökmüşler (inferential perfective plural third-person)
diz çökermüşüm (aorist first-person inferential singular)
diz çökermüşsün (aorist inferential second-person singular)
diz çökermüş (aorist inferential singular third-person)
diz çökermüşüz (aorist first-person inferential plural)
diz çökermüşsünüz (aorist inferential plural second-person)
diz çökerlermiş (or diz çökermüşlar) (aorist inferential plural third-person)
diz çöküyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
diz çöküyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
diz çöküyormuş (imperfective inferential singular third-person)
diz çöküyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
diz çöküyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
diz çöküyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
diz çöksem (conditional first-person singular)
diz çöksen (conditional second-person singular)
diz çökse (conditional singular third-person)
diz çöksek (conditional first-person plural)
diz çökseniz (conditional plural second-person)
diz çökseler (conditional plural third-person)
diz çökseydim (conditional first-person perfective singular)
diz çökseydin (conditional perfective second-person singular)
diz çökseydi (conditional perfective singular third-person)
diz çökseydik (conditional first-person perfective plural)
diz çökseydiniz (conditional perfective plural second-person)
diz çökseydiler (conditional perfective plural third-person)
diz çökeyim (first-person optative singular)
diz çökesin (optative second-person singular)
diz çöke (optative singular third-person)
diz çökelim (first-person optative plural)
diz çökesiniz (optative plural second-person)
diz çökeler (optative plural third-person)
diz çökmekteyim (first-person progressive singular)
diz çökmektesin (progressive second-person singular)
diz çökmekte (progressive singular third-person)
diz çökmekteyiz (first-person plural progressive)
diz çökmektesiniz (plural progressive second-person)
diz çökmekteler (plural progressive third-person)
diz çökmeliyim (first-person necessitative singular)
diz çökmelisin (necessitative second-person singular)
diz çökmeli (necessitative singular third-person)
diz çökmeliyiz (first-person necessitative plural)
diz çökmelisiniz (necessitative plural second-person)
diz çökmeliler (necessitative plural third-person)
diz çök (imperative second-person singular)
diz çöksün (imperative singular third-person)
diz çökün (imperative plural second-person)
diz çöksünler (imperative plural third-person)
diz çöker müyüm? (aorist first-person indicative present singular)
diz çöker müsün? (aorist indicative present second-person singular)
diz çöker mü? (aorist indicative present singular third-person)
diz çöker müyüz? (aorist first-person indicative plural present)
diz çöker müsünüz? (aorist indicative plural present second-person)
diz çökerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
diz çöküyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
diz çöküyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
diz çöküyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
diz çöküyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
diz çöküyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
diz çöküyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
diz çöktüm mü? (first-person indicative past perfective singular)
diz çöktün mü? (indicative past perfective second-person singular)
diz çöktü mü? (indicative past perfective singular third-person)
diz çöktük mü? (first-person indicative past perfective plural)
diz çöktünüz mü? (indicative past perfective plural second-person)
diz çöktüler mi? (indicative past perfective plural third-person)
diz çöküyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
diz çöküyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
diz çöküyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
diz çöküyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
diz çöküyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
diz çöküyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökecek miyim? (first-person future indicative singular)
diz çökecek misin? (future indicative second-person singular)
diz çökecek mi? (future indicative singular third-person)
diz çökecek miyiz? (first-person future indicative plural)
diz çökecek misiniz? (future indicative plural second-person)
diz çökecekler mi? (future indicative plural third-person)
diz çökmüş müyüm? (first-person inferential perfective singular)
diz çökmüş müsün? (inferential perfective second-person singular)
diz çökmüş mü? (inferential perfective singular third-person)
diz çökmüş müyüz? (first-person inferential perfective plural)
diz çökmüş müsünüz? (inferential perfective plural second-person)
diz çökmüşler mi? (inferential perfective plural third-person)
diz çöker müymüşüm? (aorist first-person inferential singular)
diz çöker müymüşsün? (aorist inferential second-person singular)
diz çöker müymüş? (aorist inferential singular third-person)
diz çöker müymüşüz? (aorist first-person inferential plural)
diz çöker müymüşsünüz? (aorist inferential plural second-person)
diz çökerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
diz çöküyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
diz çöküyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
diz çöküyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
diz çöküyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
diz çöküyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
diz çöküyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
diz çöksem mi? (conditional first-person singular)
diz çöksen mi? (conditional second-person singular)
diz çökse mi? (conditional singular third-person)
diz çöksek mi? (conditional first-person plural)
diz çökseniz mi? (conditional plural second-person)
diz çökseler mi? (conditional plural third-person)
diz çökse miydim? (conditional first-person perfective singular)
diz çökse miydin? (conditional perfective second-person singular)
diz çökse miydi? (conditional perfective singular third-person)
diz çökse miydik? (conditional first-person perfective plural)
diz çökse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
diz çökseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
diz çökmekte miyim? (first-person progressive singular)
diz çökmekte misin? (progressive second-person singular)
diz çökmekte mi? (progressive singular third-person)
diz çökmekte miyiz? (first-person plural progressive)
diz çökmekte misiniz? (plural progressive second-person)
diz çökmekteler mi? (plural progressive third-person)
diz çökmeli miyim? (first-person necessitative singular)
diz çökmeli misin? (necessitative second-person singular)
diz çökmeli mi? (necessitative singular third-person)
diz çökmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
diz çökmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
diz çökmeliler mi? (necessitative plural third-person)
diz çökmemek (infinitive negative)
diz çökmeyen (imperfective impersonal negative participle)
diz çökmemiş (impersonal negative participle perfective)
diz çökmeyecek (impersonal negative participle prospective)
diz çökmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
diz çökmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
diz çökmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
diz çökmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
diz çökmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
diz çökmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
diz çökmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
diz çökmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
diz çökmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
diz çökmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
diz çökmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
diz çökmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
diz çökmeme (negative noun-from-verb)
diz çökmeyüş (adverbial negative)
diz çökmem (aorist first-person indicative present singular)
diz çökmezsin (aorist indicative present second-person singular)
diz çökmez (aorist indicative present singular third-person)
diz çökmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
diz çökmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
diz çökmezler (aorist indicative plural present third-person)
diz çökmüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
diz çökmüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
diz çökmüyor (imperfective indicative present singular third-person)
diz çökmüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
diz çökmüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
diz çökmüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
diz çökmedim (first-person indicative past perfective singular)
diz çökmedin (indicative past perfective second-person singular)
diz çökmedi (indicative past perfective singular third-person)
diz çökmedik (first-person indicative past perfective plural)
diz çökmediniz (indicative past perfective plural second-person)
diz çökmediler (indicative past perfective plural third-person)
diz çökmüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
diz çökmüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
diz çökmüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
diz çökmüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
diz çökmüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
diz çökmüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökmeyeceğim (first-person future indicative singular)
diz çökmeyeceksin (future indicative second-person singular)
diz çökmeyecek (future indicative singular third-person)
diz çökmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
diz çökmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
diz çökmeyecekler (future indicative plural third-person)
diz çökmemişim (first-person inferential perfective singular)
diz çökmemişsin (inferential perfective second-person singular)
diz çökmemiş (inferential perfective singular third-person)
diz çökmemişiz (first-person inferential perfective plural)
diz çökmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
diz çökmemişler (inferential perfective plural third-person)
diz çökmezmişim (aorist first-person inferential singular)
diz çökmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
diz çökmezmiş (aorist inferential singular third-person)
diz çökmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
diz çökmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
diz çökmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
diz çökmüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
diz çökmüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
diz çökmüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
diz çökmüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
diz çökmüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
diz çökmüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
diz çökmesem (conditional first-person singular)
diz çökmesen (conditional second-person singular)
diz çökmese (conditional singular third-person)
diz çökmesek (conditional first-person plural)
diz çökmeseniz (conditional plural second-person)
diz çökmeseler (conditional plural third-person)
diz çökmeseydim (conditional first-person perfective singular)
diz çökmeseydin (conditional perfective second-person singular)
diz çökmeseydi (conditional perfective singular third-person)
diz çökmeseydik (conditional first-person perfective plural)
diz çökmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
diz çökmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
diz çökmeyeyim (first-person optative singular)
diz çökmeyesin (optative second-person singular)
diz çökmeye (optative singular third-person)
diz çökmeyelim (first-person optative plural)
diz çökmeyesiniz (optative plural second-person)
diz çökmeyeler (optative plural third-person)
diz çökmemekteyim (first-person progressive singular)
diz çökmemektesin (progressive second-person singular)
diz çökmemekte (progressive singular third-person)
diz çökmemekteyiz (first-person plural progressive)
diz çökmemektesiniz (plural progressive second-person)
diz çökmemekteler (plural progressive third-person)
diz çökmemeliyim (first-person necessitative singular)
diz çökmemelisin (necessitative second-person singular)
diz çökmemeli (necessitative singular third-person)
diz çökmemeliyiz (first-person necessitative plural)
diz çökmemelisiniz (necessitative plural second-person)
diz çökmemeliler (necessitative plural third-person)
diz çökme (imperative second-person singular)
diz çökmesin (imperative singular third-person)
diz çökmeyin (imperative plural second-person)
diz çökmesinler (imperative plural third-person)
diz çökmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
diz çökmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
diz çökmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
diz çökmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
diz çökmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
diz çökmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
diz çökmüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
diz çökmüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
diz çökmüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
diz çökmüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
diz çökmüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
diz çökmüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
diz çökmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
diz çökmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
diz çökmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
diz çökmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
diz çökmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
diz çökmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
diz çökmüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
diz çökmüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
diz çökmüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
diz çökmüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
diz çökmüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
diz çökmüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
diz çökmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
diz çökmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
diz çökmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
diz çökmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
diz çökmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
diz çökmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
diz çökmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
diz çökmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
diz çökmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
diz çökmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
diz çökmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
diz çökmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
diz çökmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
diz çökmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
diz çökmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
diz çökmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
diz çökmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
diz çökmüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
diz çökmüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
diz çökmüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
diz çökmüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
diz çökmüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
diz çökmüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
diz çökmesem mi? (conditional first-person singular)
diz çökmesen mi? (conditional second-person singular)
diz çökmese mi? (conditional singular third-person)
diz çökmesek mi? (conditional first-person plural)
diz çökmeseniz mi? (conditional plural second-person)
diz çökmeseler mi? (conditional plural third-person)
diz çökmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
diz çökmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
diz çökmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
diz çökmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
diz çökmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
diz çökmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
diz çökmemekte miyim? (first-person progressive singular)
diz çökmemekte misin? (progressive second-person singular)
diz çökmemekte mi? (progressive singular third-person)
diz çökmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
diz çökmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
diz çökmemekteler mi? (plural progressive third-person)
diz çökmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
diz çökmemeli misin? (necessitative second-person singular)
diz çökmemeli mi? (necessitative singular third-person)
diz çökmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
diz çökmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
diz çökmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish دیز چوكمك (diz çökmek, “to kneel down”), from دیز (diz, “knee”) and چوكمك (çökmek, “to collapse, to kneel or crouch down”), equivalent to diz + çökmek. Cognates with Azerbaijani diz çökmək, Uzbek tiz choʻkmoq.

der

(intransitive) To sit down by putting one's knees down; to kneel down.

(intransitive, with dative) To bow down, to bend the knee, to genuflect.


sayma

second-person singular negative imperative of saymak


kekelemek

head

kekelemek (third-person singular simple present kekeler)

kekeler (present singular third-person)
kekelemek (infinitive)
kekeleyen (imperfective impersonal participle)
kekelemiş (impersonal participle perfective)
kekeleyecek (impersonal participle prospective)
kekelediğim (non-prospective participle personal)
kekelediğin (non-prospective participle personal)
kekelediği (non-prospective participle personal)
kekelediğimiz (non-prospective participle personal)
kekelediğiniz (non-prospective participle personal)
kekeledikleri (non-prospective participle personal)
kekeleyeceğim (participle personal prospective)
kekeleyeceğin (participle personal prospective)
kekeleyeceği (participle personal prospective)
kekeleyeceğimiz (participle personal prospective)
kekeleyeceğiniz (participle personal prospective)
kekeleyecekleri (participle personal prospective)
kekeleme (noun-from-verb)
kekeleyiş (adverbial)
kekelerim (aorist first-person indicative present singular)
kekelersin (aorist indicative present second-person singular)
kekeler (aorist indicative present singular third-person)
kekeleriz (aorist first-person indicative plural present)
kekelersiniz (aorist indicative plural present second-person)
kekelerler (aorist indicative plural present third-person)
kekeliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kekeliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kekeliyor (imperfective indicative present singular third-person)
kekeliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kekeliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kekeliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kekeledim (first-person indicative past perfective singular)
kekeledin (indicative past perfective second-person singular)
kekeledi (indicative past perfective singular third-person)
kekeledik (first-person indicative past perfective plural)
kekelediniz (indicative past perfective plural second-person)
kekelediler (indicative past perfective plural third-person)
kekeliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kekeliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kekeliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kekeliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kekeliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kekeliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
kekeleyeceğim (first-person future indicative singular)
kekeleyeceksin (future indicative second-person singular)
kekeleyecek (future indicative singular third-person)
kekeleyeceğiz (first-person future indicative plural)
kekeleyeceksiniz (future indicative plural second-person)
kekeleyecekler (future indicative plural third-person)
kekelemişim (first-person inferential perfective singular)
kekelemişsin (inferential perfective second-person singular)
kekelemiş (inferential perfective singular third-person)
kekelemişiz (first-person inferential perfective plural)
kekelemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
kekelemişler (inferential perfective plural third-person)
kekelermişim (aorist first-person inferential singular)
kekelermişsin (aorist inferential second-person singular)
kekelermiş (aorist inferential singular third-person)
kekelermişiz (aorist first-person inferential plural)
kekelermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
kekelermişler (aorist inferential plural third-person)
kekeliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kekeliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kekeliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kekeliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kekeliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kekeliyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kekelesem (conditional first-person singular)
kekelesen (conditional second-person singular)
kekelese (conditional singular third-person)
kekelesek (conditional first-person plural)
kekeleseniz (conditional plural second-person)
kekeleseler (conditional plural third-person)
kekeleseydim (conditional first-person perfective singular)
kekeleseydin (conditional perfective second-person singular)
kekeleseydi (conditional perfective singular third-person)
kekeleseydik (conditional first-person perfective plural)
kekeleseydiniz (conditional perfective plural second-person)
kekeleseydiler (conditional perfective plural third-person)
kekeleyeyim (first-person optative singular)
kekeleyesin (optative second-person singular)
kekeleye (optative singular third-person)
kekeleyelim (first-person optative plural)
kekeleyesiniz (optative plural second-person)
kekeleyeler (optative plural third-person)
kekelemekteyim (first-person progressive singular)
kekelemektesin (progressive second-person singular)
kekelemekte (progressive singular third-person)
kekelemekteyiz (first-person plural progressive)
kekelemektesiniz (plural progressive second-person)
kekelemekteler (plural progressive third-person)
kekelemeliyim (first-person necessitative singular)
kekelemelisin (necessitative second-person singular)
kekelemeli (necessitative singular third-person)
kekelemeliyiz (first-person necessitative plural)
kekelemelisiniz (necessitative plural second-person)
kekelemeliler (necessitative plural third-person)
kekele (imperative second-person singular)
kekelesin (imperative singular third-person)
kekeleyin (imperative plural second-person)
kekelesinler (imperative plural third-person)
kekeler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
kekeler misin? (aorist indicative present second-person singular)
kekeler mi? (aorist indicative present singular third-person)
kekeler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
kekeler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
kekelerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
kekeliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kekeliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kekeliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kekeliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kekeliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kekeliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kekeledim mi? (first-person indicative past perfective singular)
kekeledin mi? (indicative past perfective second-person singular)
kekeledi mi? (indicative past perfective singular third-person)
kekeledik mi? (first-person indicative past perfective plural)
kekelediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
kekelediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
kekeliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kekeliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kekeliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kekeliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kekeliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kekeliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kekeleyecek miyim? (first-person future indicative singular)
kekeleyecek misin? (future indicative second-person singular)
kekeleyecek mi? (future indicative singular third-person)
kekeleyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
kekeleyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
kekeleyecekler mi? (future indicative plural third-person)
kekelemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
kekelemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
kekelemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
kekelemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
kekelemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
kekelemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
kekeler miymişim? (aorist first-person inferential singular)
kekeler miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
kekeler miymiş? (aorist inferential singular third-person)
kekeler miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
kekeler miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
kekelerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
kekeliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kekeliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kekeliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kekeliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kekeliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kekeliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kekelesem mi? (conditional first-person singular)
kekelesen mi? (conditional second-person singular)
kekelese mi? (conditional singular third-person)
kekelesek mi? (conditional first-person plural)
kekeleseniz mi? (conditional plural second-person)
kekeleseler mi? (conditional plural third-person)
kekelese miydim? (conditional first-person perfective singular)
kekelese miydin? (conditional perfective second-person singular)
kekelese miydi? (conditional perfective singular third-person)
kekelese miydik? (conditional first-person perfective plural)
kekelese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
kekeleseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
kekelemekte miyim? (first-person progressive singular)
kekelemekte misin? (progressive second-person singular)
kekelemekte mi? (progressive singular third-person)
kekelemekte miyiz? (first-person plural progressive)
kekelemekte misiniz? (plural progressive second-person)
kekelemekteler mi? (plural progressive third-person)
kekelemeli miyim? (first-person necessitative singular)
kekelemeli misin? (necessitative second-person singular)
kekelemeli mi? (necessitative singular third-person)
kekelemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
kekelemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
kekelemeliler mi? (necessitative plural third-person)
kekelememek (infinitive negative)
kekelemeyen (imperfective impersonal negative participle)
kekelememiş (impersonal negative participle perfective)
kekelemeyecek (impersonal negative participle prospective)
kekelemediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
kekelemediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
kekelemediği (negative non-prospective participle singular third-person)
kekelemediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
kekelemediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
kekelemedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
kekelemeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
kekelemeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
kekelemeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
kekelemeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
kekelemeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
kekelemeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
kekelememe (negative noun-from-verb)
kekelemeyiş (adverbial negative)
kekelemem (aorist first-person indicative present singular)
kekelemezsin (aorist indicative present second-person singular)
kekelemez (aorist indicative present singular third-person)
kekelemeyiz (aorist first-person indicative plural present)
kekelemezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
kekelemezler (aorist indicative plural present third-person)
kekelemiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kekelemiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kekelemiyor (imperfective indicative present singular third-person)
kekelemiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kekelemiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kekelemiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kekelemedim (first-person indicative past perfective singular)
kekelemedin (indicative past perfective second-person singular)
kekelemedi (indicative past perfective singular third-person)
kekelemedik (first-person indicative past perfective plural)
kekelemediniz (indicative past perfective plural second-person)
kekelemediler (indicative past perfective plural third-person)
kekelemiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kekelemiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kekelemiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kekelemiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kekelemiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kekelemiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
kekelemeyeceğim (first-person future indicative singular)
kekelemeyeceksin (future indicative second-person singular)
kekelemeyecek (future indicative singular third-person)
kekelemeyeceğiz (first-person future indicative plural)
kekelemeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
kekelemeyecekler (future indicative plural third-person)
kekelememişim (first-person inferential perfective singular)
kekelememişsin (inferential perfective second-person singular)
kekelememiş (inferential perfective singular third-person)
kekelememişiz (first-person inferential perfective plural)
kekelememişsiniz (inferential perfective plural second-person)
kekelememişler (inferential perfective plural third-person)
kekelemezmişim (aorist first-person inferential singular)
kekelemezmişsin (aorist inferential second-person singular)
kekelemezmiş (aorist inferential singular third-person)
kekelemezmişiz (aorist first-person inferential plural)
kekelemezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
kekelemezmişler (aorist inferential plural third-person)
kekelemiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kekelemiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kekelemiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kekelemiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kekelemiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kekelemiyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kekelemesem (conditional first-person singular)
kekelemesen (conditional second-person singular)
kekelemese (conditional singular third-person)
kekelemesek (conditional first-person plural)
kekelemeseniz (conditional plural second-person)
kekelemeseler (conditional plural third-person)
kekelemeseydim (conditional first-person perfective singular)
kekelemeseydin (conditional perfective second-person singular)
kekelemeseydi (conditional perfective singular third-person)
kekelemeseydik (conditional first-person perfective plural)
kekelemeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
kekelemeseydiler (conditional perfective plural third-person)
kekelemeyeyim (first-person optative singular)
kekelemeyesin (optative second-person singular)
kekelemeye (optative singular third-person)
kekelemeyelim (first-person optative plural)
kekelemeyesiniz (optative plural second-person)
kekelemeyeler (optative plural third-person)
kekelememekteyim (first-person progressive singular)
kekelememektesin (progressive second-person singular)
kekelememekte (progressive singular third-person)
kekelememekteyiz (first-person plural progressive)
kekelememektesiniz (plural progressive second-person)
kekelememekteler (plural progressive third-person)
kekelememeliyim (first-person necessitative singular)
kekelememelisin (necessitative second-person singular)
kekelememeli (necessitative singular third-person)
kekelememeliyiz (first-person necessitative plural)
kekelememelisiniz (necessitative plural second-person)
kekelememeliler (necessitative plural third-person)
kekeleme (imperative second-person singular)
kekelemesin (imperative singular third-person)
kekelemeyin (imperative plural second-person)
kekelemesinler (imperative plural third-person)
kekelemez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
kekelemez misin? (aorist indicative present second-person singular)
kekelemez mi? (aorist indicative present singular third-person)
kekelemez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
kekelemez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
kekelemezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
kekelemiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kekelemiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kekelemiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kekelemiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kekelemiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kekelemiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kekelemedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
kekelemedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
kekelemedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
kekelemedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
kekelemediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
kekelemediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
kekelemiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kekelemiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kekelemiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kekelemiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kekelemiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kekelemiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kekelemeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
kekelemeyecek misin? (future indicative second-person singular)
kekelemeyecek mi? (future indicative singular third-person)
kekelemeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
kekelemeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
kekelemeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
kekelememiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
kekelememiş misin? (inferential perfective second-person singular)
kekelememiş mi? (inferential perfective singular third-person)
kekelememiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
kekelememiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
kekelememişler mi? (inferential perfective plural third-person)
kekelemez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
kekelemez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
kekelemez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
kekelemez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
kekelemez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
kekelemezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
kekelemiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kekelemiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kekelemiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kekelemiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kekelemiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kekelemiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kekelemesem mi? (conditional first-person singular)
kekelemesen mi? (conditional second-person singular)
kekelemese mi? (conditional singular third-person)
kekelemesek mi? (conditional first-person plural)
kekelemeseniz mi? (conditional plural second-person)
kekelemeseler mi? (conditional plural third-person)
kekelemese miydim? (conditional first-person perfective singular)
kekelemese miydin? (conditional perfective second-person singular)
kekelemese miydi? (conditional perfective singular third-person)
kekelemese miydik? (conditional first-person perfective plural)
kekelemese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
kekelemeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
kekelememekte miyim? (first-person progressive singular)
kekelememekte misin? (progressive second-person singular)
kekelememekte mi? (progressive singular third-person)
kekelememekte miyiz? (first-person plural progressive)
kekelememekte misiniz? (plural progressive second-person)
kekelememekteler mi? (plural progressive third-person)
kekelememeli miyim? (first-person necessitative singular)
kekelememeli misin? (necessitative second-person singular)
kekelememeli mi? (necessitative singular third-person)
kekelememeli miyiz? (first-person necessitative plural)
kekelememeli misiniz? (necessitative plural second-person)
kekelememeliler mi? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish ككه (keke, “a bird's beak, one who stutters over the letter "ke;" onomatopoeic”), morphologically keke + -le + -mek.

der

(intransitive) To stutter, to stammer, especially on palatal sounds.

(intransitive, figuratively, by extension) To get what one was going to say mixed-up due to nervousness.


karalamak

head

karalamak (third-person singular simple present karalar)

karalar (present singular third-person)
karalamak (infinitive)
karalayan (imperfective impersonal participle)
karalamış (impersonal participle perfective)
karalayacak (impersonal participle prospective)
karaladığım (non-prospective participle personal)
karaladığın (non-prospective participle personal)
karaladığı (non-prospective participle personal)
karaladığımız (non-prospective participle personal)
karaladığınız (non-prospective participle personal)
karaladıkları (non-prospective participle personal)
karalayacağım (participle personal prospective)
karalayacağın (participle personal prospective)
karalayacağı (participle personal prospective)
karalayacağımız (participle personal prospective)
karalayacağınız (participle personal prospective)
karalayacakları (participle personal prospective)
karalama (noun-from-verb)
karalayış (adverbial)
karalarım (aorist first-person indicative present singular)
karalarsın (aorist indicative present second-person singular)
karalar (aorist indicative present singular third-person)
karalarız (aorist first-person indicative plural present)
karalarsınız (aorist indicative plural present second-person)
karalarlar (aorist indicative plural present third-person)
karalıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karalıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karalıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karalıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karalıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karalıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karaladım (first-person indicative past perfective singular)
karaladın (indicative past perfective second-person singular)
karaladı (indicative past perfective singular third-person)
karaladık (first-person indicative past perfective plural)
karaladınız (indicative past perfective plural second-person)
karaladılar (indicative past perfective plural third-person)
karalıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karalıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karalıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karalıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karalıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karalıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
karalayacağım (first-person future indicative singular)
karalayacaksın (future indicative second-person singular)
karalayacak (future indicative singular third-person)
karalayacağız (first-person future indicative plural)
karalayacaksınız (future indicative plural second-person)
karalayacaklar (future indicative plural third-person)
karalamışım (first-person inferential perfective singular)
karalamışsın (inferential perfective second-person singular)
karalamış (inferential perfective singular third-person)
karalamışız (first-person inferential perfective plural)
karalamışsınız (inferential perfective plural second-person)
karalamışlar (inferential perfective plural third-person)
karalarmışım (aorist first-person inferential singular)
karalarmışsın (aorist inferential second-person singular)
karalarmış (aorist inferential singular third-person)
karalarmışız (aorist first-person inferential plural)
karalarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karalarmışlar (aorist inferential plural third-person)
karalıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karalıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karalıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karalıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karalıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karalıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
karalasam (conditional first-person singular)
karalasan (conditional second-person singular)
karalasa (conditional singular third-person)
karalasak (conditional first-person plural)
karalasanız (conditional plural second-person)
karalasalar (conditional plural third-person)
karalasaydım (conditional first-person perfective singular)
karalasaydın (conditional perfective second-person singular)
karalasaydı (conditional perfective singular third-person)
karalasaydık (conditional first-person perfective plural)
karalasaydınız (conditional perfective plural second-person)
karalasaydılar (conditional perfective plural third-person)
karalayayım (first-person optative singular)
karalayasın (optative second-person singular)
karalaya (optative singular third-person)
karalayalım (first-person optative plural)
karalayasınız (optative plural second-person)
karalayalar (optative plural third-person)
karalamaktayım (first-person progressive singular)
karalamaktasın (progressive second-person singular)
karalamakta (progressive singular third-person)
karalamaktayız (first-person plural progressive)
karalamaktasınız (plural progressive second-person)
karalamaktalar (plural progressive third-person)
karalamalıyım (first-person necessitative singular)
karalamalısın (necessitative second-person singular)
karalamalı (necessitative singular third-person)
karalamalıyız (first-person necessitative plural)
karalamalısınız (necessitative plural second-person)
karalamalılar (necessitative plural third-person)
karala (imperative second-person singular)
karalasın (imperative singular third-person)
karalayın (imperative plural second-person)
karalasınlar (imperative plural third-person)
karalar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karalar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karalar mı? (aorist indicative present singular third-person)
karalar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karalar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karalarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karalıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karalıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karalıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karalıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karalıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karalıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karaladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karaladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karaladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karaladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karaladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karaladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karalıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karalıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karalıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karalıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karalıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karalıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karalayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karalayacak mısın? (future indicative second-person singular)
karalayacak mı? (future indicative singular third-person)
karalayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karalayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karalayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karalamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karalamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karalamış mı? (inferential perfective singular third-person)
karalamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karalamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karalamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karalar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karalar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karalar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karalar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karalar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karalarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karalıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karalıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karalıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karalıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karalıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karalıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karalasam mı? (conditional first-person singular)
karalasan mı? (conditional second-person singular)
karalasa mı? (conditional singular third-person)
karalasak mı? (conditional first-person plural)
karalasanız mı? (conditional plural second-person)
karalasalar mı? (conditional plural third-person)
karalasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karalasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karalasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karalasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karalasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karalasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karalamakta mıyım? (first-person progressive singular)
karalamakta mısın? (progressive second-person singular)
karalamakta mı? (progressive singular third-person)
karalamakta mıyız? (first-person plural progressive)
karalamakta mısınız? (plural progressive second-person)
karalamaktalar mı? (plural progressive third-person)
karalamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karalamalı mısın? (necessitative second-person singular)
karalamalı mı? (necessitative singular third-person)
karalamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karalamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karalamalılar mı? (necessitative plural third-person)
karalamamak (infinitive negative)
karalamayan (imperfective impersonal negative participle)
karalamamış (impersonal negative participle perfective)
karalamayacak (impersonal negative participle prospective)
karalamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
karalamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
karalamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
karalamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
karalamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
karalamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
karalamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
karalamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
karalamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
karalamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
karalamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
karalamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
karalamama (negative noun-from-verb)
karalamayış (adverbial negative)
karalamam (aorist first-person indicative present singular)
karalamazsın (aorist indicative present second-person singular)
karalamaz (aorist indicative present singular third-person)
karalamayız (aorist first-person indicative plural present)
karalamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
karalamazlar (aorist indicative plural present third-person)
karalamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karalamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karalamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karalamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karalamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karalamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karalamadım (first-person indicative past perfective singular)
karalamadın (indicative past perfective second-person singular)
karalamadı (indicative past perfective singular third-person)
karalamadık (first-person indicative past perfective plural)
karalamadınız (indicative past perfective plural second-person)
karalamadılar (indicative past perfective plural third-person)
karalamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karalamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karalamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karalamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karalamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karalamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
karalamayacağım (first-person future indicative singular)
karalamayacaksın (future indicative second-person singular)
karalamayacak (future indicative singular third-person)
karalamayacağız (first-person future indicative plural)
karalamayacaksınız (future indicative plural second-person)
karalamayacaklar (future indicative plural third-person)
karalamamışım (first-person inferential perfective singular)
karalamamışsın (inferential perfective second-person singular)
karalamamış (inferential perfective singular third-person)
karalamamışız (first-person inferential perfective plural)
karalamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
karalamamışlar (inferential perfective plural third-person)
karalamazmışım (aorist first-person inferential singular)
karalamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
karalamazmış (aorist inferential singular third-person)
karalamazmışız (aorist first-person inferential plural)
karalamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karalamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
karalamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karalamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karalamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karalamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karalamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karalamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
karalamasam (conditional first-person singular)
karalamasan (conditional second-person singular)
karalamasa (conditional singular third-person)
karalamasak (conditional first-person plural)
karalamasanız (conditional plural second-person)
karalamasalar (conditional plural third-person)
karalamasaydım (conditional first-person perfective singular)
karalamasaydın (conditional perfective second-person singular)
karalamasaydı (conditional perfective singular third-person)
karalamasaydık (conditional first-person perfective plural)
karalamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
karalamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
karalamayayım (first-person optative singular)
karalamayasın (optative second-person singular)
karalamaya (optative singular third-person)
karalamayalım (first-person optative plural)
karalamayasınız (optative plural second-person)
karalamayalar (optative plural third-person)
karalamamaktayım (first-person progressive singular)
karalamamaktasın (progressive second-person singular)
karalamamakta (progressive singular third-person)
karalamamaktayız (first-person plural progressive)
karalamamaktasınız (plural progressive second-person)
karalamamaktalar (plural progressive third-person)
karalamamalıyım (first-person necessitative singular)
karalamamalısın (necessitative second-person singular)
karalamamalı (necessitative singular third-person)
karalamamalıyız (first-person necessitative plural)
karalamamalısınız (necessitative plural second-person)
karalamamalılar (necessitative plural third-person)
karalama (imperative second-person singular)
karalamasın (imperative singular third-person)
karalamayın (imperative plural second-person)
karalamasınlar (imperative plural third-person)
karalamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karalamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karalamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
karalamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karalamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karalamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karalamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karalamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karalamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karalamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karalamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karalamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karalamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karalamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karalamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karalamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karalamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karalamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karalamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karalamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karalamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karalamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karalamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karalamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karalamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karalamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
karalamayacak mı? (future indicative singular third-person)
karalamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karalamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karalamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karalamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karalamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karalamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
karalamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karalamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karalamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karalamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karalamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karalamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karalamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karalamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karalamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karalamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karalamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karalamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karalamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karalamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karalamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karalamasam mı? (conditional first-person singular)
karalamasan mı? (conditional second-person singular)
karalamasa mı? (conditional singular third-person)
karalamasak mı? (conditional first-person plural)
karalamasanız mı? (conditional plural second-person)
karalamasalar mı? (conditional plural third-person)
karalamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karalamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karalamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karalamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karalamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karalamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karalamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
karalamamakta mısın? (progressive second-person singular)
karalamamakta mı? (progressive singular third-person)
karalamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
karalamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
karalamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
karalamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karalamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
karalamamalı mı? (necessitative singular third-person)
karalamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karalamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karalamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish قرهلامق (ḳaralamaḳ, “to blacken, to cover a paper with writing calligraphic exercises, scribbling etc.”), from Ottoman Turkish قره (ḳara, “black”), from Proto-Turkic *kara (“black”), morphologically kara + -la + -mak.

der

(transitive) To smear by drawing or painting with a pen, pencil or paint.

(transitive) To cross out a text by drawing over it.

(transitive) To write or draw as a draft; to sketch.

(transitive, figuratively) To slander or defame someone, to besmirch.