mahvetmek

mahvetmek (third-person singular simple present mahveder)

mahveder (present singular third-person)
mahvetmek (infinitive)
mahveden (imperfective impersonal participle)
mahvetmiş (impersonal participle perfective)
mahvedecek (impersonal participle prospective)
mahvettiğim (non-prospective participle personal)
mahvettiğin (non-prospective participle personal)
mahvettiği (non-prospective participle personal)
mahvettiğimiz (non-prospective participle personal)
mahvettiğiniz (non-prospective participle personal)
mahvettikleri (non-prospective participle personal)
mahvedeceğim (participle personal prospective)
mahvedeceğin (participle personal prospective)
mahvedeceği (participle personal prospective)
mahvedeceğimiz (participle personal prospective)
mahvedeceğiniz (participle personal prospective)
mahvedecekleri (participle personal prospective)
mahvetme (noun-from-verb)
mahvediş (adverbial)
mahvederim (aorist first-person indicative present singular)
mahvedersin (aorist indicative present second-person singular)
mahveder (aorist indicative present singular third-person)
mahvederiz (aorist first-person indicative plural present)
mahvedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
mahvederler (aorist indicative plural present third-person)
mahvediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mahvediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mahvediyor (imperfective indicative present singular third-person)
mahvediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mahvediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mahvediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mahvettim (first-person indicative past perfective singular)
mahvettin (indicative past perfective second-person singular)
mahvetti (indicative past perfective singular third-person)
mahvettik (first-person indicative past perfective plural)
mahvettiniz (indicative past perfective plural second-person)
mahvettiler (indicative past perfective plural third-person)
mahvediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mahvediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mahvediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mahvediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mahvediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mahvediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or mahvediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
mahvedeceğim (first-person future indicative singular)
mahvedeceksin (future indicative second-person singular)
mahvedecek (future indicative singular third-person)
mahvedeceğiz (first-person future indicative plural)
mahvedeceksiniz (future indicative plural second-person)
mahvedecekler (future indicative plural third-person)
mahvetmişim (first-person inferential perfective singular)
mahvetmişsin (inferential perfective second-person singular)
mahvetmiş (inferential perfective singular third-person)
mahvetmişiz (first-person inferential perfective plural)
mahvetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
mahvetmişler (inferential perfective plural third-person)
mahvedermişim (aorist first-person inferential singular)
mahvedermişsin (aorist inferential second-person singular)
mahvedermiş (aorist inferential singular third-person)
mahvedermişiz (aorist first-person inferential plural)
mahvedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
mahvederlermiş (or mahvedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
mahvediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mahvediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mahvediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mahvediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mahvediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mahvediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mahvetsem (conditional first-person singular)
mahvetsen (conditional second-person singular)
mahvetse (conditional singular third-person)
mahvetsek (conditional first-person plural)
mahvetseniz (conditional plural second-person)
mahvetseler (conditional plural third-person)
mahvetseydim (conditional first-person perfective singular)
mahvetseydin (conditional perfective second-person singular)
mahvetseydi (conditional perfective singular third-person)
mahvetseydik (conditional first-person perfective plural)
mahvetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mahvetseydiler (conditional perfective plural third-person)
mahvedeyim (first-person optative singular)
mahvedesin (optative second-person singular)
mahvede (optative singular third-person)
mahvedelim (first-person optative plural)
mahvedesiniz (optative plural second-person)
mahvedeler (optative plural third-person)
mahvetmekteyim (first-person progressive singular)
mahvetmektesin (progressive second-person singular)
mahvetmekte (progressive singular third-person)
mahvetmekteyiz (first-person plural progressive)
mahvetmektesiniz (plural progressive second-person)
mahvetmekteler (plural progressive third-person)
mahvetmeliyim (first-person necessitative singular)
mahvetmelisin (necessitative second-person singular)
mahvetmeli (necessitative singular third-person)
mahvetmeliyiz (first-person necessitative plural)
mahvetmelisiniz (necessitative plural second-person)
mahvetmeliler (necessitative plural third-person)
mahvet (imperative second-person singular)
mahvetsin (imperative singular third-person)
mahvedin (imperative plural second-person)
or mahvediniz (imperative plural second-person)
mahvetsinler (imperative plural third-person)
mahveder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
mahveder misin? (aorist indicative present second-person singular)
mahveder mi? (aorist indicative present singular third-person)
mahveder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
mahveder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
mahvederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mahvediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mahvediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mahvediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mahvediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mahvediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mahvediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mahvettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
mahvettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
mahvetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
mahvettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
mahvettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
mahvettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mahvediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mahvediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mahvediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mahvediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mahvediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mahvediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mahvedecek miyim? (first-person future indicative singular)
mahvedecek misin? (future indicative second-person singular)
mahvedecek mi? (future indicative singular third-person)
mahvedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mahvedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mahvedecekler mi? (future indicative plural third-person)
mahvetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
mahvetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
mahvetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
mahvetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
mahvetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
mahvetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
mahveder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
mahveder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
mahveder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
mahveder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
mahveder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
mahvederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mahvediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mahvediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mahvediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mahvediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mahvediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mahvediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mahvetsem mi? (conditional first-person singular)
mahvetsen mi? (conditional second-person singular)
mahvetse mi? (conditional singular third-person)
mahvetsek mi? (conditional first-person plural)
mahvetseniz mi? (conditional plural second-person)
mahvetseler mi? (conditional plural third-person)
mahvetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
mahvetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
mahvetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
mahvetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
mahvetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mahvetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mahvetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
mahvetmekte misin? (progressive second-person singular)
mahvetmekte mi? (progressive singular third-person)
mahvetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
mahvetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
mahvetmekteler mi? (plural progressive third-person)
mahvetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
mahvetmeli misin? (necessitative second-person singular)
mahvetmeli mi? (necessitative singular third-person)
mahvetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mahvetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mahvetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
mahvetmemek (infinitive negative)
mahvetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
mahvetmemiş (impersonal negative participle perfective)
mahvetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
mahvetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
mahvetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
mahvetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
mahvetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
mahvetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
mahvetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
mahvetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
mahvetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
mahvetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
mahvetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
mahvetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
mahvetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
mahvetmeme (negative noun-from-verb)
mahvetmeyiş (adverbial negative)
mahvetmem (aorist first-person indicative present singular)
mahvetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
mahvetmez (aorist indicative present singular third-person)
mahvetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
mahvetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
mahvetmezler (aorist indicative plural present third-person)
mahvetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mahvetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mahvetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
mahvetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mahvetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mahvetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mahvetmedim (first-person indicative past perfective singular)
mahvetmedin (indicative past perfective second-person singular)
mahvetmedi (indicative past perfective singular third-person)
mahvetmedik (first-person indicative past perfective plural)
mahvetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
mahvetmediler (indicative past perfective plural third-person)
mahvetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mahvetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mahvetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mahvetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mahvetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mahvetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
mahvetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
mahvetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
mahvetmeyecek (future indicative singular third-person)
mahvetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
mahvetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
mahvetmeyecekler (future indicative plural third-person)
mahvetmemişim (first-person inferential perfective singular)
mahvetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
mahvetmemiş (inferential perfective singular third-person)
mahvetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
mahvetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
mahvetmemişler (inferential perfective plural third-person)
mahvetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
mahvetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
mahvetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
mahvetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
mahvetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
mahvetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
mahvetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mahvetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mahvetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mahvetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mahvetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mahvetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mahvetmesem (conditional first-person singular)
mahvetmesen (conditional second-person singular)
mahvetmese (conditional singular third-person)
mahvetmesek (conditional first-person plural)
mahvetmeseniz (conditional plural second-person)
mahvetmeseler (conditional plural third-person)
mahvetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
mahvetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
mahvetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
mahvetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
mahvetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mahvetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
mahvetmeyeyim (first-person optative singular)
mahvetmeyesin (optative second-person singular)
mahvetmeye (optative singular third-person)
mahvetmeyelim (first-person optative plural)
mahvetmeyesiniz (optative plural second-person)
mahvetmeyeler (optative plural third-person)
mahvetmemekteyim (first-person progressive singular)
mahvetmemektesin (progressive second-person singular)
mahvetmemekte (progressive singular third-person)
mahvetmemekteyiz (first-person plural progressive)
mahvetmemektesiniz (plural progressive second-person)
mahvetmemekteler (plural progressive third-person)
mahvetmemeliyim (first-person necessitative singular)
mahvetmemelisin (necessitative second-person singular)
mahvetmemeli (necessitative singular third-person)
mahvetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
mahvetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
mahvetmemeliler (necessitative plural third-person)
mahvetme (imperative second-person singular)
mahvetmesin (imperative singular third-person)
mahvetmeyin (imperative plural second-person)
or mahvetmeyiniz (imperative plural second-person)
mahvetmesinler (imperative plural third-person)
mahvetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
mahvetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
mahvetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
mahvetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
mahvetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
mahvetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mahvetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mahvetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mahvetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mahvetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mahvetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mahvetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mahvetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
mahvetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
mahvetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
mahvetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
mahvetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
mahvetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mahvetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mahvetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mahvetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mahvetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mahvetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mahvetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mahvetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
mahvetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
mahvetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
mahvetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mahvetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mahvetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
mahvetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
mahvetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
mahvetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
mahvetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
mahvetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
mahvetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
mahvetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
mahvetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
mahvetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
mahvetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
mahvetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
mahvetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mahvetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mahvetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mahvetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mahvetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mahvetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mahvetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mahvetmesem mi? (conditional first-person singular)
mahvetmesen mi? (conditional second-person singular)
mahvetmese mi? (conditional singular third-person)
mahvetmesek mi? (conditional first-person plural)
mahvetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
mahvetmeseler mi? (conditional plural third-person)
mahvetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
mahvetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
mahvetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
mahvetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
mahvetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mahvetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mahvetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
mahvetmemekte misin? (progressive second-person singular)
mahvetmemekte mi? (progressive singular third-person)
mahvetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
mahvetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
mahvetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
mahvetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
mahvetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
mahvetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
mahvetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mahvetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mahvetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From mahıv + etmek. Compare Azerbaijani məhv etmək.


konsantre olmak

to concentrate (focus one's thought or attention)


yarma

Inherited from Ottoman Turkish یارمه (yarma, “an act of splitting or a thing cloven, split asunder lengthways”), from Ottoman Turkish یارمق (yarmaḳ, “to split, to rend, to cut asunder lengthways”), from Proto-Turkic *yār- (“to split”), equivalent to yar- + -ma.

der

second-person singular negative imperative of yarmak


klark çekmek

head

klark çekmek (third-person singular simple present klark çeker)

klark çeker (present singular third-person)

Klark in this phrase is Clark Gable's first name.

(slang) to look at someone ostentatiously.

(slang) to give somebody the cold shoulder


nişanlanmak

nişanlanmak (third-person singular simple present nişanlanır)

nişanlanır (present singular third-person)
nişanlanmak (infinitive)
nişanlanan (imperfective impersonal participle)
nişanlanmış (impersonal participle perfective)
nişanlanacak (impersonal participle prospective)
nişanlandığım (non-prospective participle personal)
nişanlandığın (non-prospective participle personal)
nişanlandığı (non-prospective participle personal)
nişanlandığımız (non-prospective participle personal)
nişanlandığınız (non-prospective participle personal)
nişanlandıkları (non-prospective participle personal)
nişanlanacağım (participle personal prospective)
nişanlanacağın (participle personal prospective)
nişanlanacağı (participle personal prospective)
nişanlanacağımız (participle personal prospective)
nişanlanacağınız (participle personal prospective)
nişanlanacakları (participle personal prospective)
nişanlanma (noun-from-verb)
nişanlanış (adverbial)
nişanlanırım (aorist first-person indicative present singular)
nişanlanırsın (aorist indicative present second-person singular)
nişanlanır (aorist indicative present singular third-person)
nişanlanırız (aorist first-person indicative plural present)
nişanlanırsınız (aorist indicative plural present second-person)
nişanlanırlar (aorist indicative plural present third-person)
nişanlanıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
nişanlanıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
nişanlanıyor (imperfective indicative present singular third-person)
nişanlanıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
nişanlanıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
nişanlanıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
nişanlandım (first-person indicative past perfective singular)
nişanlandın (indicative past perfective second-person singular)
nişanlandı (indicative past perfective singular third-person)
nişanlandık (first-person indicative past perfective plural)
nişanlandınız (indicative past perfective plural second-person)
nişanlandılar (indicative past perfective plural third-person)
nişanlanıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
nişanlanıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
nişanlanıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
nişanlanıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
nişanlanıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
nişanlanıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or nişanlanıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
nişanlanacağım (first-person future indicative singular)
nişanlanacaksın (future indicative second-person singular)
nişanlanacak (future indicative singular third-person)
nişanlanacağız (first-person future indicative plural)
nişanlanacaksınız (future indicative plural second-person)
nişanlanacaklar (future indicative plural third-person)
nişanlanmışım (first-person inferential perfective singular)
nişanlanmışsın (inferential perfective second-person singular)
nişanlanmış (inferential perfective singular third-person)
nişanlanmışız (first-person inferential perfective plural)
nişanlanmışsınız (inferential perfective plural second-person)
nişanlanmışlar (inferential perfective plural third-person)
nişanlanırmışım (aorist first-person inferential singular)
nişanlanırmışsın (aorist inferential second-person singular)
nişanlanırmış (aorist inferential singular third-person)
nişanlanırmışız (aorist first-person inferential plural)
nişanlanırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
nişanlanırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or nişanlanırmışlar (aorist inferential plural third-person)
nişanlanıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
nişanlanıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
nişanlanıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
nişanlanıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
nişanlanıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
nişanlanıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
nişanlansam (conditional first-person singular)
nişanlansan (conditional second-person singular)
nişanlansa (conditional singular third-person)
nişanlansak (conditional first-person plural)
nişanlansanız (conditional plural second-person)
nişanlansalar (conditional plural third-person)
nişanlansaydım (conditional first-person perfective singular)
nişanlansaydın (conditional perfective second-person singular)
nişanlansaydı (conditional perfective singular third-person)
nişanlansaydık (conditional first-person perfective plural)
nişanlansaydınız (conditional perfective plural second-person)
nişanlansaydılar (conditional perfective plural third-person)
nişanlanayım (first-person optative singular)
nişanlanasın (optative second-person singular)
nişanlana (optative singular third-person)
nişanlanalım (first-person optative plural)
nişanlanasınız (optative plural second-person)
nişanlanalar (optative plural third-person)
nişanlanmaktayım (first-person progressive singular)
nişanlanmaktasın (progressive second-person singular)
nişanlanmakta (progressive singular third-person)
nişanlanmaktayız (first-person plural progressive)
nişanlanmaktasınız (plural progressive second-person)
nişanlanmaktalar (plural progressive third-person)
nişanlanmalıyım (first-person necessitative singular)
nişanlanmalısın (necessitative second-person singular)
nişanlanmalı (necessitative singular third-person)
nişanlanmalıyız (first-person necessitative plural)
nişanlanmalısınız (necessitative plural second-person)
nişanlanmalılar (necessitative plural third-person)
nişanlan (imperative second-person singular)
nişanlansın (imperative singular third-person)
nişanlanın (imperative plural second-person)
nişanlansınlar (imperative plural third-person)
nişanlanır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
nişanlanır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
nişanlanır mı? (aorist indicative present singular third-person)
nişanlanır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
nişanlanır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
nişanlanırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
nişanlanıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
nişanlanıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
nişanlanıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
nişanlanıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
nişanlanıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
nişanlanıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
nişanlandım mı? (first-person indicative past perfective singular)
nişanlandın mı? (indicative past perfective second-person singular)
nişanlandı mı? (indicative past perfective singular third-person)
nişanlandık mı? (first-person indicative past perfective plural)
nişanlandınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
nişanlandılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
nişanlanıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
nişanlanıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
nişanlanıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
nişanlanıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
nişanlanıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
nişanlanıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
nişanlanacak mıyım? (first-person future indicative singular)
nişanlanacak mısın? (future indicative second-person singular)
nişanlanacak mı? (future indicative singular third-person)
nişanlanacak mıyız? (first-person future indicative plural)
nişanlanacak mısınız? (future indicative plural second-person)
nişanlanacaklar mı? (future indicative plural third-person)
nişanlanmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
nişanlanmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
nişanlanmış mı? (inferential perfective singular third-person)
nişanlanmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
nişanlanmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
nişanlanmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
nişanlanır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
nişanlanır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
nişanlanır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
nişanlanır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
nişanlanır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
nişanlanırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
nişanlanıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
nişanlanıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
nişanlanıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
nişanlanıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
nişanlanıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
nişanlanıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
nişanlansam mı? (conditional first-person singular)
nişanlansan mı? (conditional second-person singular)
nişanlansa mı? (conditional singular third-person)
nişanlansak mı? (conditional first-person plural)
nişanlansanız mı? (conditional plural second-person)
nişanlansalar mı? (conditional plural third-person)
nişanlansa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
nişanlansa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
nişanlansa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
nişanlansa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
nişanlansa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
nişanlansalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
nişanlanmakta mıyım? (first-person progressive singular)
nişanlanmakta mısın? (progressive second-person singular)
nişanlanmakta mı? (progressive singular third-person)
nişanlanmakta mıyız? (first-person plural progressive)
nişanlanmakta mısınız? (plural progressive second-person)
nişanlanmaktalar mı? (plural progressive third-person)
nişanlanmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
nişanlanmalı mısın? (necessitative second-person singular)
nişanlanmalı mı? (necessitative singular third-person)
nişanlanmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
nişanlanmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
nişanlanmalılar mı? (necessitative plural third-person)
nişanlanmamak (infinitive negative)
nişanlanmayan (imperfective impersonal negative participle)
nişanlanmamış (impersonal negative participle perfective)
nişanlanmayacak (impersonal negative participle prospective)
nişanlanmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
nişanlanmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
nişanlanmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
nişanlanmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
nişanlanmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
nişanlanmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
nişanlanmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
nişanlanmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
nişanlanmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
nişanlanmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
nişanlanmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
nişanlanmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
nişanlanmama (negative noun-from-verb)
nişanlanmayış (adverbial negative)
nişanlanmam (aorist first-person indicative present singular)
nişanlanmazsın (aorist indicative present second-person singular)
nişanlanmaz (aorist indicative present singular third-person)
nişanlanmayız (aorist first-person indicative plural present)
nişanlanmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
nişanlanmazlar (aorist indicative plural present third-person)
nişanlanmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
nişanlanmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
nişanlanmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
nişanlanmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
nişanlanmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
nişanlanmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
nişanlanmadım (first-person indicative past perfective singular)
nişanlanmadın (indicative past perfective second-person singular)
nişanlanmadı (indicative past perfective singular third-person)
nişanlanmadık (first-person indicative past perfective plural)
nişanlanmadınız (indicative past perfective plural second-person)
nişanlanmadılar (indicative past perfective plural third-person)
nişanlanmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
nişanlanmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
nişanlanmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
nişanlanmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
nişanlanmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
nişanlanmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
nişanlanmayacağım (first-person future indicative singular)
nişanlanmayacaksın (future indicative second-person singular)
nişanlanmayacak (future indicative singular third-person)
nişanlanmayacağız (first-person future indicative plural)
nişanlanmayacaksınız (future indicative plural second-person)
nişanlanmayacaklar (future indicative plural third-person)
nişanlanmamışım (first-person inferential perfective singular)
nişanlanmamışsın (inferential perfective second-person singular)
nişanlanmamış (inferential perfective singular third-person)
nişanlanmamışız (first-person inferential perfective plural)
nişanlanmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
nişanlanmamışlar (inferential perfective plural third-person)
nişanlanmazmışım (aorist first-person inferential singular)
nişanlanmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
nişanlanmazmış (aorist inferential singular third-person)
nişanlanmazmışız (aorist first-person inferential plural)
nişanlanmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
nişanlanmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
nişanlanmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
nişanlanmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
nişanlanmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
nişanlanmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
nişanlanmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
nişanlanmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
nişanlanmasam (conditional first-person singular)
nişanlanmasan (conditional second-person singular)
nişanlanmasa (conditional singular third-person)
nişanlanmasak (conditional first-person plural)
nişanlanmasanız (conditional plural second-person)
nişanlanmasalar (conditional plural third-person)
nişanlanmasaydım (conditional first-person perfective singular)
nişanlanmasaydın (conditional perfective second-person singular)
nişanlanmasaydı (conditional perfective singular third-person)
nişanlanmasaydık (conditional first-person perfective plural)
nişanlanmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
nişanlanmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
nişanlanmayayım (first-person optative singular)
nişanlanmayasın (optative second-person singular)
nişanlanmaya (optative singular third-person)
nişanlanmayalım (first-person optative plural)
nişanlanmayasınız (optative plural second-person)
nişanlanmayalar (optative plural third-person)
nişanlanmamaktayım (first-person progressive singular)
nişanlanmamaktasın (progressive second-person singular)
nişanlanmamakta (progressive singular third-person)
nişanlanmamaktayız (first-person plural progressive)
nişanlanmamaktasınız (plural progressive second-person)
nişanlanmamaktalar (plural progressive third-person)
nişanlanmamalıyım (first-person necessitative singular)
nişanlanmamalısın (necessitative second-person singular)
nişanlanmamalı (necessitative singular third-person)
nişanlanmamalıyız (first-person necessitative plural)
nişanlanmamalısınız (necessitative plural second-person)
nişanlanmamalılar (necessitative plural third-person)
nişanlanma (imperative second-person singular)
nişanlanmasın (imperative singular third-person)
nişanlanmayın (imperative plural second-person)
nişanlanmasınlar (imperative plural third-person)
nişanlanmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
nişanlanmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
nişanlanmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
nişanlanmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
nişanlanmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
nişanlanmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
nişanlanmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
nişanlanmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
nişanlanmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
nişanlanmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
nişanlanmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
nişanlanmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
nişanlanmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
nişanlanmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
nişanlanmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
nişanlanmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
nişanlanmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
nişanlanmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
nişanlanmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
nişanlanmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
nişanlanmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
nişanlanmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
nişanlanmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
nişanlanmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
nişanlanmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
nişanlanmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
nişanlanmayacak mı? (future indicative singular third-person)
nişanlanmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
nişanlanmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
nişanlanmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
nişanlanmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
nişanlanmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
nişanlanmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
nişanlanmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
nişanlanmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
nişanlanmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
nişanlanmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
nişanlanmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
nişanlanmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
nişanlanmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
nişanlanmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
nişanlanmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
nişanlanmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
nişanlanmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
nişanlanmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
nişanlanmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
nişanlanmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
nişanlanmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
nişanlanmasam mı? (conditional first-person singular)
nişanlanmasan mı? (conditional second-person singular)
nişanlanmasa mı? (conditional singular third-person)
nişanlanmasak mı? (conditional first-person plural)
nişanlanmasanız mı? (conditional plural second-person)
nişanlanmasalar mı? (conditional plural third-person)
nişanlanmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
nişanlanmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
nişanlanmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
nişanlanmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
nişanlanmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
nişanlanmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
nişanlanmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
nişanlanmamakta mısın? (progressive second-person singular)
nişanlanmamakta mı? (progressive singular third-person)
nişanlanmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
nişanlanmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
nişanlanmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
nişanlanmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
nişanlanmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
nişanlanmamalı mı? (necessitative singular third-person)
nişanlanmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
nişanlanmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
nişanlanmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

From Ottoman Turkish نشانلانمق (nişanlanmak), by surface analysis, nişan + -la + -n + -mak.

surf

Zeynep Mehmet ile nişanlandı.
Zeynep has got engaged to Mehmet.


edersin

second-person singular indicative aorist of etmek


barış yapmak

head

barış yapmak (third-person singular simple present barış yapar)

barış yapar (present singular third-person)
barış yapmak (infinitive)
barış yapan (imperfective impersonal participle)
barış yapmış (impersonal participle perfective)
barış yapacak (impersonal participle prospective)
barış yaptığım (non-prospective participle personal)
barış yaptığın (non-prospective participle personal)
barış yaptığı (non-prospective participle personal)
barış yaptığımız (non-prospective participle personal)
barış yaptığınız (non-prospective participle personal)
barış yaptıkları (non-prospective participle personal)
barış yapacağım (participle personal prospective)
barış yapacağın (participle personal prospective)
barış yapacağı (participle personal prospective)
barış yapacağımız (participle personal prospective)
barış yapacağınız (participle personal prospective)
barış yapacakları (participle personal prospective)
barış yapma (noun-from-verb)
barış yapış (adverbial)
barış yaparım (aorist first-person indicative present singular)
barış yaparsın (aorist indicative present second-person singular)
barış yapar (aorist indicative present singular third-person)
barış yaparız (aorist first-person indicative plural present)
barış yaparsınız (aorist indicative plural present second-person)
barış yaparlar (aorist indicative plural present third-person)
barış yapıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
barış yapıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
barış yapıyor (imperfective indicative present singular third-person)
barış yapıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
barış yapıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
barış yapıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
barış yaptım (first-person indicative past perfective singular)
barış yaptın (indicative past perfective second-person singular)
barış yaptı (indicative past perfective singular third-person)
barış yaptık (first-person indicative past perfective plural)
barış yaptınız (indicative past perfective plural second-person)
barış yaptılar (indicative past perfective plural third-person)
barış yapıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
barış yapıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
barış yapıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
barış yapıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
barış yapıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
barış yapıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or barış yapıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
barış yapacağım (first-person future indicative singular)
barış yapacaksın (future indicative second-person singular)
barış yapacak (future indicative singular third-person)
barış yapacağız (first-person future indicative plural)
barış yapacaksınız (future indicative plural second-person)
barış yapacaklar (future indicative plural third-person)
barış yapmışım (first-person inferential perfective singular)
barış yapmışsın (inferential perfective second-person singular)
barış yapmış (inferential perfective singular third-person)
barış yapmışız (first-person inferential perfective plural)
barış yapmışsınız (inferential perfective plural second-person)
barış yapmışlar (inferential perfective plural third-person)
barış yaparmışım (aorist first-person inferential singular)
barış yaparmışsın (aorist inferential second-person singular)
barış yaparmış (aorist inferential singular third-person)
barış yaparmışız (aorist first-person inferential plural)
barış yaparmışsınız (aorist inferential plural second-person)
barış yaparlarmış (aorist inferential plural third-person)
or barış yaparmışlar (aorist inferential plural third-person)
barış yapıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
barış yapıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
barış yapıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
barış yapıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
barış yapıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
barış yapıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
barış yapsam (conditional first-person singular)
barış yapsan (conditional second-person singular)
barış yapsa (conditional singular third-person)
barış yapsak (conditional first-person plural)
barış yapsanız (conditional plural second-person)
barış yapsalar (conditional plural third-person)
barış yapsaydım (conditional first-person perfective singular)
barış yapsaydın (conditional perfective second-person singular)
barış yapsaydı (conditional perfective singular third-person)
barış yapsaydık (conditional first-person perfective plural)
barış yapsaydınız (conditional perfective plural second-person)
barış yapsaydılar (conditional perfective plural third-person)
barış yapayım (first-person optative singular)
barış yapasın (optative second-person singular)
barış yapa (optative singular third-person)
barış yapalım (first-person optative plural)
barış yapasınız (optative plural second-person)
barış yapalar (optative plural third-person)
barış yapmaktayım (first-person progressive singular)
barış yapmaktasın (progressive second-person singular)
barış yapmakta (progressive singular third-person)
barış yapmaktayız (first-person plural progressive)
barış yapmaktasınız (plural progressive second-person)
barış yapmaktalar (plural progressive third-person)
barış yapmalıyım (first-person necessitative singular)
barış yapmalısın (necessitative second-person singular)
barış yapmalı (necessitative singular third-person)
barış yapmalıyız (first-person necessitative plural)
barış yapmalısınız (necessitative plural second-person)
barış yapmalılar (necessitative plural third-person)
barış yap (imperative second-person singular)
barış yapsın (imperative singular third-person)
barış yapın (imperative plural second-person)
barış yapsınlar (imperative plural third-person)
barış yapar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
barış yapar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
barış yapar mı? (aorist indicative present singular third-person)
barış yapar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
barış yapar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
barış yaparlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
barış yapıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
barış yapıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
barış yapıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
barış yapıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
barış yapıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
barış yapıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
barış yaptım mı? (first-person indicative past perfective singular)
barış yaptın mı? (indicative past perfective second-person singular)
barış yaptı mı? (indicative past perfective singular third-person)
barış yaptık mı? (first-person indicative past perfective plural)
barış yaptınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
barış yaptılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
barış yapıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
barış yapıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
barış yapıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
barış yapıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
barış yapıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
barış yapıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
barış yapacak mıyım? (first-person future indicative singular)
barış yapacak mısın? (future indicative second-person singular)
barış yapacak mı? (future indicative singular third-person)
barış yapacak mıyız? (first-person future indicative plural)
barış yapacak mısınız? (future indicative plural second-person)
barış yapacaklar mı? (future indicative plural third-person)
barış yapmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
barış yapmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
barış yapmış mı? (inferential perfective singular third-person)
barış yapmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
barış yapmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
barış yapmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
barış yapar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
barış yapar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
barış yapar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
barış yapar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
barış yapar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
barış yaparlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
barış yapıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
barış yapıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
barış yapıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
barış yapıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
barış yapıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
barış yapıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
barış yapsam mı? (conditional first-person singular)
barış yapsan mı? (conditional second-person singular)
barış yapsa mı? (conditional singular third-person)
barış yapsak mı? (conditional first-person plural)
barış yapsanız mı? (conditional plural second-person)
barış yapsalar mı? (conditional plural third-person)
barış yapsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
barış yapsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
barış yapsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
barış yapsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
barış yapsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
barış yapsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
barış yapmakta mıyım? (first-person progressive singular)
barış yapmakta mısın? (progressive second-person singular)
barış yapmakta mı? (progressive singular third-person)
barış yapmakta mıyız? (first-person plural progressive)
barış yapmakta mısınız? (plural progressive second-person)
barış yapmaktalar mı? (plural progressive third-person)
barış yapmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
barış yapmalı mısın? (necessitative second-person singular)
barış yapmalı mı? (necessitative singular third-person)
barış yapmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
barış yapmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
barış yapmalılar mı? (necessitative plural third-person)
barış yapmamak (infinitive negative)
barış yapmayan (imperfective impersonal negative participle)
barış yapmamış (impersonal negative participle perfective)
barış yapmayacak (impersonal negative participle prospective)
barış yapmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
barış yapmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
barış yapmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
barış yapmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
barış yapmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
barış yapmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
barış yapmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
barış yapmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
barış yapmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
barış yapmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
barış yapmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
barış yapmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
barış yapmama (negative noun-from-verb)
barış yapmayış (adverbial negative)
barış yapmam (aorist first-person indicative present singular)
barış yapmazsın (aorist indicative present second-person singular)
barış yapmaz (aorist indicative present singular third-person)
barış yapmayız (aorist first-person indicative plural present)
barış yapmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
barış yapmazlar (aorist indicative plural present third-person)
barış yapmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
barış yapmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
barış yapmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
barış yapmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
barış yapmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
barış yapmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
barış yapmadım (first-person indicative past perfective singular)
barış yapmadın (indicative past perfective second-person singular)
barış yapmadı (indicative past perfective singular third-person)
barış yapmadık (first-person indicative past perfective plural)
barış yapmadınız (indicative past perfective plural second-person)
barış yapmadılar (indicative past perfective plural third-person)
barış yapmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
barış yapmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
barış yapmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
barış yapmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
barış yapmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
barış yapmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
barış yapmayacağım (first-person future indicative singular)
barış yapmayacaksın (future indicative second-person singular)
barış yapmayacak (future indicative singular third-person)
barış yapmayacağız (first-person future indicative plural)
barış yapmayacaksınız (future indicative plural second-person)
barış yapmayacaklar (future indicative plural third-person)
barış yapmamışım (first-person inferential perfective singular)
barış yapmamışsın (inferential perfective second-person singular)
barış yapmamış (inferential perfective singular third-person)
barış yapmamışız (first-person inferential perfective plural)
barış yapmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
barış yapmamışlar (inferential perfective plural third-person)
barış yapmazmışım (aorist first-person inferential singular)
barış yapmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
barış yapmazmış (aorist inferential singular third-person)
barış yapmazmışız (aorist first-person inferential plural)
barış yapmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
barış yapmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
barış yapmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
barış yapmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
barış yapmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
barış yapmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
barış yapmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
barış yapmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
barış yapmasam (conditional first-person singular)
barış yapmasan (conditional second-person singular)
barış yapmasa (conditional singular third-person)
barış yapmasak (conditional first-person plural)
barış yapmasanız (conditional plural second-person)
barış yapmasalar (conditional plural third-person)
barış yapmasaydım (conditional first-person perfective singular)
barış yapmasaydın (conditional perfective second-person singular)
barış yapmasaydı (conditional perfective singular third-person)
barış yapmasaydık (conditional first-person perfective plural)
barış yapmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
barış yapmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
barış yapmayayım (first-person optative singular)
barış yapmayasın (optative second-person singular)
barış yapmaya (optative singular third-person)
barış yapmayalım (first-person optative plural)
barış yapmayasınız (optative plural second-person)
barış yapmayalar (optative plural third-person)
barış yapmamaktayım (first-person progressive singular)
barış yapmamaktasın (progressive second-person singular)
barış yapmamakta (progressive singular third-person)
barış yapmamaktayız (first-person plural progressive)
barış yapmamaktasınız (plural progressive second-person)
barış yapmamaktalar (plural progressive third-person)
barış yapmamalıyım (first-person necessitative singular)
barış yapmamalısın (necessitative second-person singular)
barış yapmamalı (necessitative singular third-person)
barış yapmamalıyız (first-person necessitative plural)
barış yapmamalısınız (necessitative plural second-person)
barış yapmamalılar (necessitative plural third-person)
barış yapma (imperative second-person singular)
barış yapmasın (imperative singular third-person)
barış yapmayın (imperative plural second-person)
barış yapmasınlar (imperative plural third-person)
barış yapmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
barış yapmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
barış yapmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
barış yapmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
barış yapmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
barış yapmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
barış yapmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
barış yapmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
barış yapmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
barış yapmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
barış yapmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
barış yapmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
barış yapmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
barış yapmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
barış yapmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
barış yapmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
barış yapmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
barış yapmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
barış yapmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
barış yapmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
barış yapmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
barış yapmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
barış yapmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
barış yapmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
barış yapmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
barış yapmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
barış yapmayacak mı? (future indicative singular third-person)
barış yapmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
barış yapmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
barış yapmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
barış yapmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
barış yapmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
barış yapmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
barış yapmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
barış yapmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
barış yapmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
barış yapmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
barış yapmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
barış yapmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
barış yapmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
barış yapmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
barış yapmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
barış yapmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
barış yapmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
barış yapmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
barış yapmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
barış yapmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
barış yapmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
barış yapmasam mı? (conditional first-person singular)
barış yapmasan mı? (conditional second-person singular)
barış yapmasa mı? (conditional singular third-person)
barış yapmasak mı? (conditional first-person plural)
barış yapmasanız mı? (conditional plural second-person)
barış yapmasalar mı? (conditional plural third-person)
barış yapmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
barış yapmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
barış yapmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
barış yapmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
barış yapmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
barış yapmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
barış yapmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
barış yapmamakta mısın? (progressive second-person singular)
barış yapmamakta mı? (progressive singular third-person)
barış yapmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
barış yapmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
barış yapmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
barış yapmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
barış yapmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
barış yapmamalı mı? (necessitative singular third-person)
barış yapmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
barış yapmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
barış yapmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

barış yapıyorlardı (or barış yapıyordular)

barış yaparlarmış (or barış yaparmışlar)


ayıtmak

From Ottoman Turkish آیتمق (ayıtmak), ایتمك (eyitmek), from Proto-Turkic *ayt-, causative of *āy- (“to say”).
Cognate with
Tatar әйтү (äytü, “to say”),
Kazakh айту (aitu, “to say”),
Kyrgyz айтуу (aytuu, “to say”),
Crimean Tatar aytmaq (“to say”),
Uzbek aytmoq (“to say”),
Uyghur ئېيتماق (ëytmaq, “to say”),
Kumyk айтмакъ (aytmaq, “to say”),
dialectal Khakas айт- (ayt-, “to say”), айыт- (ayıt-, “to sing”),
Yakut ыйыт- (ıyıt-, “to ask”),
Chuvash ыйт (yjt, “to ask”).


derdi

third-person singular indicative simple past of dermek


yiyip içmek

head

yiyip içmek (third-person singular simple present yiyip içer)

yiyip içer (present singular third-person)
yiyip içmek (infinitive)
yiyip içen (imperfective impersonal participle)
yiyip içmiş (impersonal participle perfective)
yiyip içecek (impersonal participle prospective)
yiyip içtiğim (non-prospective participle personal)
yiyip içtiğin (non-prospective participle personal)
yiyip içtiği (non-prospective participle personal)
yiyip içtiğimiz (non-prospective participle personal)
yiyip içtiğiniz (non-prospective participle personal)
yiyip içtikleri (non-prospective participle personal)
yiyip içeceğim (participle personal prospective)
yiyip içeceğin (participle personal prospective)
yiyip içeceği (participle personal prospective)
yiyip içeceğimiz (participle personal prospective)
yiyip içeceğiniz (participle personal prospective)
yiyip içecekleri (participle personal prospective)
yiyip içme (noun-from-verb)
yiyip içiş (adverbial)
yiyip içerim (aorist first-person indicative present singular)
yiyip içersin (aorist indicative present second-person singular)
yiyip içer (aorist indicative present singular third-person)
yiyip içeriz (aorist first-person indicative plural present)
yiyip içersiniz (aorist indicative plural present second-person)
yiyip içerler (aorist indicative plural present third-person)
yiyip içiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yiyip içiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yiyip içiyor (imperfective indicative present singular third-person)
yiyip içiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yiyip içiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yiyip içiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yiyip içtim (first-person indicative past perfective singular)
yiyip içtin (indicative past perfective second-person singular)
yiyip içti (indicative past perfective singular third-person)
yiyip içtik (first-person indicative past perfective plural)
yiyip içtiniz (indicative past perfective plural second-person)
yiyip içtiler (indicative past perfective plural third-person)
yiyip içiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yiyip içiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yiyip içiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yiyip içiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yiyip içiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yiyip içiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yiyip içiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yiyip içeceğim (first-person future indicative singular)
yiyip içeceksin (future indicative second-person singular)
yiyip içecek (future indicative singular third-person)
yiyip içeceğiz (first-person future indicative plural)
yiyip içeceksiniz (future indicative plural second-person)
yiyip içecekler (future indicative plural third-person)
yiyip içmişim (first-person inferential perfective singular)
yiyip içmişsin (inferential perfective second-person singular)
yiyip içmiş (inferential perfective singular third-person)
yiyip içmişiz (first-person inferential perfective plural)
yiyip içmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yiyip içmişler (inferential perfective plural third-person)
yiyip içermişim (aorist first-person inferential singular)
yiyip içermişsin (aorist inferential second-person singular)
yiyip içermiş (aorist inferential singular third-person)
yiyip içermişiz (aorist first-person inferential plural)
yiyip içermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yiyip içerlermiş (aorist inferential plural third-person)
or yiyip içermişlar (aorist inferential plural third-person)
yiyip içiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yiyip içiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yiyip içiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yiyip içiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yiyip içiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yiyip içiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yiyip içsem (conditional first-person singular)
yiyip içsen (conditional second-person singular)
yiyip içse (conditional singular third-person)
yiyip içsek (conditional first-person plural)
yiyip içseniz (conditional plural second-person)
yiyip içseler (conditional plural third-person)
yiyip içseydim (conditional first-person perfective singular)
yiyip içseydin (conditional perfective second-person singular)
yiyip içseydi (conditional perfective singular third-person)
yiyip içseydik (conditional first-person perfective plural)
yiyip içseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yiyip içseydiler (conditional perfective plural third-person)
yiyip içeyim (first-person optative singular)
yiyip içesin (optative second-person singular)
yiyip içe (optative singular third-person)
yiyip içelim (first-person optative plural)
yiyip içesiniz (optative plural second-person)
yiyip içeler (optative plural third-person)
yiyip içmekteyim (first-person progressive singular)
yiyip içmektesin (progressive second-person singular)
yiyip içmekte (progressive singular third-person)
yiyip içmekteyiz (first-person plural progressive)
yiyip içmektesiniz (plural progressive second-person)
yiyip içmekteler (plural progressive third-person)
yiyip içmeliyim (first-person necessitative singular)
yiyip içmelisin (necessitative second-person singular)
yiyip içmeli (necessitative singular third-person)
yiyip içmeliyiz (first-person necessitative plural)
yiyip içmelisiniz (necessitative plural second-person)
yiyip içmeliler (necessitative plural third-person)
yiyip iç (imperative second-person singular)
yiyip içsin (imperative singular third-person)
yiyip için (imperative plural second-person)
yiyip içsinler (imperative plural third-person)
yiyip içer miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yiyip içer misin? (aorist indicative present second-person singular)
yiyip içer mi? (aorist indicative present singular third-person)
yiyip içer miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yiyip içer misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yiyip içerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yiyip içiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yiyip içiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yiyip içiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yiyip içiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yiyip içiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yiyip içiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yiyip içtim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yiyip içtin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yiyip içti mi? (indicative past perfective singular third-person)
yiyip içtik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yiyip içtiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yiyip içtiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yiyip içiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yiyip içiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yiyip içiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yiyip içiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yiyip içiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yiyip içiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yiyip içecek miyim? (first-person future indicative singular)
yiyip içecek misin? (future indicative second-person singular)
yiyip içecek mi? (future indicative singular third-person)
yiyip içecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yiyip içecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yiyip içecekler mi? (future indicative plural third-person)
yiyip içmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yiyip içmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yiyip içmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yiyip içmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yiyip içmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yiyip içmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yiyip içer miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yiyip içer miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yiyip içer miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yiyip içer miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yiyip içer miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yiyip içerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yiyip içiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yiyip içiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yiyip içiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yiyip içiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yiyip içiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yiyip içiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yiyip içsem mi? (conditional first-person singular)
yiyip içsen mi? (conditional second-person singular)
yiyip içse mi? (conditional singular third-person)
yiyip içsek mi? (conditional first-person plural)
yiyip içseniz mi? (conditional plural second-person)
yiyip içseler mi? (conditional plural third-person)
yiyip içse miydim? (conditional first-person perfective singular)
yiyip içse miydin? (conditional perfective second-person singular)
yiyip içse miydi? (conditional perfective singular third-person)
yiyip içse miydik? (conditional first-person perfective plural)
yiyip içse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yiyip içseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yiyip içmekte miyim? (first-person progressive singular)
yiyip içmekte misin? (progressive second-person singular)
yiyip içmekte mi? (progressive singular third-person)
yiyip içmekte miyiz? (first-person plural progressive)
yiyip içmekte misiniz? (plural progressive second-person)
yiyip içmekteler mi? (plural progressive third-person)
yiyip içmeli miyim? (first-person necessitative singular)
yiyip içmeli misin? (necessitative second-person singular)
yiyip içmeli mi? (necessitative singular third-person)
yiyip içmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yiyip içmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yiyip içmeliler mi? (necessitative plural third-person)
yiyip içmemek (infinitive negative)
yiyip içmeyen (imperfective impersonal negative participle)
yiyip içmemiş (impersonal negative participle perfective)
yiyip içmeyecek (impersonal negative participle prospective)
yiyip içmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
yiyip içmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
yiyip içmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
yiyip içmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
yiyip içmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
yiyip içmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
yiyip içmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
yiyip içmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
yiyip içmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
yiyip içmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
yiyip içmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
yiyip içmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
yiyip içmeme (negative noun-from-verb)
yiyip içmeyiş (adverbial negative)
yiyip içmem (aorist first-person indicative present singular)
yiyip içmezsin (aorist indicative present second-person singular)
yiyip içmez (aorist indicative present singular third-person)
yiyip içmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
yiyip içmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
yiyip içmezler (aorist indicative plural present third-person)
yiyip içmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yiyip içmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yiyip içmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
yiyip içmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yiyip içmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yiyip içmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yiyip içmedim (first-person indicative past perfective singular)
yiyip içmedin (indicative past perfective second-person singular)
yiyip içmedi (indicative past perfective singular third-person)
yiyip içmedik (first-person indicative past perfective plural)
yiyip içmediniz (indicative past perfective plural second-person)
yiyip içmediler (indicative past perfective plural third-person)
yiyip içmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yiyip içmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yiyip içmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yiyip içmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yiyip içmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yiyip içmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yiyip içmeyeceğim (first-person future indicative singular)
yiyip içmeyeceksin (future indicative second-person singular)
yiyip içmeyecek (future indicative singular third-person)
yiyip içmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
yiyip içmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
yiyip içmeyecekler (future indicative plural third-person)
yiyip içmemişim (first-person inferential perfective singular)
yiyip içmemişsin (inferential perfective second-person singular)
yiyip içmemiş (inferential perfective singular third-person)
yiyip içmemişiz (first-person inferential perfective plural)
yiyip içmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yiyip içmemişler (inferential perfective plural third-person)
yiyip içmezmişim (aorist first-person inferential singular)
yiyip içmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
yiyip içmezmiş (aorist inferential singular third-person)
yiyip içmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
yiyip içmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yiyip içmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
yiyip içmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yiyip içmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yiyip içmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yiyip içmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yiyip içmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yiyip içmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yiyip içmesem (conditional first-person singular)
yiyip içmesen (conditional second-person singular)
yiyip içmese (conditional singular third-person)
yiyip içmesek (conditional first-person plural)
yiyip içmeseniz (conditional plural second-person)
yiyip içmeseler (conditional plural third-person)
yiyip içmeseydim (conditional first-person perfective singular)
yiyip içmeseydin (conditional perfective second-person singular)
yiyip içmeseydi (conditional perfective singular third-person)
yiyip içmeseydik (conditional first-person perfective plural)
yiyip içmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yiyip içmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
yiyip içmeyeyim (first-person optative singular)
yiyip içmeyesin (optative second-person singular)
yiyip içmeye (optative singular third-person)
yiyip içmeyelim (first-person optative plural)
yiyip içmeyesiniz (optative plural second-person)
yiyip içmeyeler (optative plural third-person)
yiyip içmemekteyim (first-person progressive singular)
yiyip içmemektesin (progressive second-person singular)
yiyip içmemekte (progressive singular third-person)
yiyip içmemekteyiz (first-person plural progressive)
yiyip içmemektesiniz (plural progressive second-person)
yiyip içmemekteler (plural progressive third-person)
yiyip içmemeliyim (first-person necessitative singular)
yiyip içmemelisin (necessitative second-person singular)
yiyip içmemeli (necessitative singular third-person)
yiyip içmemeliyiz (first-person necessitative plural)
yiyip içmemelisiniz (necessitative plural second-person)
yiyip içmemeliler (necessitative plural third-person)
yiyip içme (imperative second-person singular)
yiyip içmesin (imperative singular third-person)
yiyip içmeyin (imperative plural second-person)
yiyip içmesinler (imperative plural third-person)
yiyip içmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yiyip içmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
yiyip içmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
yiyip içmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yiyip içmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yiyip içmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yiyip içmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yiyip içmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yiyip içmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yiyip içmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yiyip içmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yiyip içmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yiyip içmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yiyip içmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yiyip içmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
yiyip içmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yiyip içmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yiyip içmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yiyip içmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yiyip içmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yiyip içmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yiyip içmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yiyip içmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yiyip içmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yiyip içmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
yiyip içmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
yiyip içmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
yiyip içmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yiyip içmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yiyip içmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
yiyip içmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yiyip içmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yiyip içmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yiyip içmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yiyip içmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yiyip içmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yiyip içmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yiyip içmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yiyip içmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yiyip içmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yiyip içmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yiyip içmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yiyip içmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yiyip içmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yiyip içmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yiyip içmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yiyip içmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yiyip içmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yiyip içmesem mi? (conditional first-person singular)
yiyip içmesen mi? (conditional second-person singular)
yiyip içmese mi? (conditional singular third-person)
yiyip içmesek mi? (conditional first-person plural)
yiyip içmeseniz mi? (conditional plural second-person)
yiyip içmeseler mi? (conditional plural third-person)
yiyip içmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
yiyip içmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
yiyip içmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
yiyip içmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
yiyip içmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yiyip içmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yiyip içmemekte miyim? (first-person progressive singular)
yiyip içmemekte misin? (progressive second-person singular)
yiyip içmemekte mi? (progressive singular third-person)
yiyip içmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
yiyip içmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
yiyip içmemekteler mi? (plural progressive third-person)
yiyip içmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
yiyip içmemeli misin? (necessitative second-person singular)
yiyip içmemeli mi? (necessitative singular third-person)
yiyip içmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yiyip içmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yiyip içmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

yiyip içiyorlardı (or yiyip içiyordular)

ye- (“to eat”) + -(y)ip + içmek, literally “to eat and drink”.

af

(intransitive) to feed oneself, to fill one's stomach