rekzetmek

head

rekzetmek (third-person singular simple present rekzeder)

rekzeder (present singular third-person)
rekzetmek (infinitive)
rekzeden (imperfective impersonal participle)
rekzetmiş (impersonal participle perfective)
rekzedecek (impersonal participle prospective)
rekzettiğim (non-prospective participle personal)
rekzettiğin (non-prospective participle personal)
rekzettiği (non-prospective participle personal)
rekzettiğimiz (non-prospective participle personal)
rekzettiğiniz (non-prospective participle personal)
rekzettikleri (non-prospective participle personal)
rekzedeceğim (participle personal prospective)
rekzedeceğin (participle personal prospective)
rekzedeceği (participle personal prospective)
rekzedeceğimiz (participle personal prospective)
rekzedeceğiniz (participle personal prospective)
rekzedecekleri (participle personal prospective)
rekzetme (noun-from-verb)
rekzediş (adverbial)
rekzederim (aorist first-person indicative present singular)
rekzedersin (aorist indicative present second-person singular)
rekzeder (aorist indicative present singular third-person)
rekzederiz (aorist first-person indicative plural present)
rekzedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
rekzederler (aorist indicative plural present third-person)
rekzediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
rekzediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
rekzediyor (imperfective indicative present singular third-person)
rekzediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
rekzediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
rekzediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
rekzettim (first-person indicative past perfective singular)
rekzettin (indicative past perfective second-person singular)
rekzetti (indicative past perfective singular third-person)
rekzettik (first-person indicative past perfective plural)
rekzettiniz (indicative past perfective plural second-person)
rekzettiler (indicative past perfective plural third-person)
rekzediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
rekzediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
rekzediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
rekzediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
rekzediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
rekzediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or rekzediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
rekzedeceğim (first-person future indicative singular)
rekzedeceksin (future indicative second-person singular)
rekzedecek (future indicative singular third-person)
rekzedeceğiz (first-person future indicative plural)
rekzedeceksiniz (future indicative plural second-person)
rekzedecekler (future indicative plural third-person)
rekzetmişim (first-person inferential perfective singular)
rekzetmişsin (inferential perfective second-person singular)
rekzetmiş (inferential perfective singular third-person)
rekzetmişiz (first-person inferential perfective plural)
rekzetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
rekzetmişler (inferential perfective plural third-person)
rekzedermişim (aorist first-person inferential singular)
rekzedermişsin (aorist inferential second-person singular)
rekzedermiş (aorist inferential singular third-person)
rekzedermişiz (aorist first-person inferential plural)
rekzedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
rekzederlermiş (or rekzedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
rekzediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
rekzediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
rekzediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
rekzediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
rekzediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
rekzediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
rekzetsem (conditional first-person singular)
rekzetsen (conditional second-person singular)
rekzetse (conditional singular third-person)
rekzetsek (conditional first-person plural)
rekzetseniz (conditional plural second-person)
rekzetseler (conditional plural third-person)
rekzetseydim (conditional first-person perfective singular)
rekzetseydin (conditional perfective second-person singular)
rekzetseydi (conditional perfective singular third-person)
rekzetseydik (conditional first-person perfective plural)
rekzetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
rekzetseydiler (conditional perfective plural third-person)
rekzedeyim (first-person optative singular)
rekzedesin (optative second-person singular)
rekzede (optative singular third-person)
rekzedelim (first-person optative plural)
rekzedesiniz (optative plural second-person)
rekzedeler (optative plural third-person)
rekzetmekteyim (first-person progressive singular)
rekzetmektesin (progressive second-person singular)
rekzetmekte (progressive singular third-person)
rekzetmekteyiz (first-person plural progressive)
rekzetmektesiniz (plural progressive second-person)
rekzetmekteler (plural progressive third-person)
rekzetmeliyim (first-person necessitative singular)
rekzetmelisin (necessitative second-person singular)
rekzetmeli (necessitative singular third-person)
rekzetmeliyiz (first-person necessitative plural)
rekzetmelisiniz (necessitative plural second-person)
rekzetmeliler (necessitative plural third-person)
rekzet (imperative second-person singular)
rekzetsin (imperative singular third-person)
rekzedin (imperative plural second-person)
or rekzediniz (imperative plural second-person)
rekzetsinler (imperative plural third-person)
rekzeder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
rekzeder misin? (aorist indicative present second-person singular)
rekzeder mi? (aorist indicative present singular third-person)
rekzeder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
rekzeder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
rekzederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
rekzediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
rekzediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
rekzediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
rekzediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
rekzediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
rekzediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
rekzettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
rekzettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
rekzetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
rekzettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
rekzettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
rekzettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
rekzediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
rekzediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
rekzediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
rekzediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
rekzediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
rekzediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
rekzedecek miyim? (first-person future indicative singular)
rekzedecek misin? (future indicative second-person singular)
rekzedecek mi? (future indicative singular third-person)
rekzedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
rekzedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
rekzedecekler mi? (future indicative plural third-person)
rekzetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
rekzetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
rekzetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
rekzetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
rekzetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
rekzetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
rekzeder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
rekzeder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
rekzeder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
rekzeder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
rekzeder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
rekzederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
rekzediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
rekzediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
rekzediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
rekzediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
rekzediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
rekzediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
rekzetsem mi? (conditional first-person singular)
rekzetsen mi? (conditional second-person singular)
rekzetse mi? (conditional singular third-person)
rekzetsek mi? (conditional first-person plural)
rekzetseniz mi? (conditional plural second-person)
rekzetseler mi? (conditional plural third-person)
rekzetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
rekzetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
rekzetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
rekzetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
rekzetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
rekzetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
rekzetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
rekzetmekte misin? (progressive second-person singular)
rekzetmekte mi? (progressive singular third-person)
rekzetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
rekzetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
rekzetmekteler mi? (plural progressive third-person)
rekzetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
rekzetmeli misin? (necessitative second-person singular)
rekzetmeli mi? (necessitative singular third-person)
rekzetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
rekzetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
rekzetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
rekzetmemek (infinitive negative)
rekzetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
rekzetmemiş (impersonal negative participle perfective)
rekzetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
rekzetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
rekzetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
rekzetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
rekzetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
rekzetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
rekzetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
rekzetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
rekzetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
rekzetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
rekzetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
rekzetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
rekzetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
rekzetmeme (negative noun-from-verb)
rekzetmeyiş (adverbial negative)
rekzetmem (aorist first-person indicative present singular)
rekzetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
rekzetmez (aorist indicative present singular third-person)
rekzetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
rekzetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
rekzetmezler (aorist indicative plural present third-person)
rekzetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
rekzetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
rekzetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
rekzetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
rekzetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
rekzetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
rekzetmedim (first-person indicative past perfective singular)
rekzetmedin (indicative past perfective second-person singular)
rekzetmedi (indicative past perfective singular third-person)
rekzetmedik (first-person indicative past perfective plural)
rekzetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
rekzetmediler (indicative past perfective plural third-person)
rekzetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
rekzetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
rekzetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
rekzetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
rekzetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
rekzetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
rekzetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
rekzetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
rekzetmeyecek (future indicative singular third-person)
rekzetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
rekzetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
rekzetmeyecekler (future indicative plural third-person)
rekzetmemişim (first-person inferential perfective singular)
rekzetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
rekzetmemiş (inferential perfective singular third-person)
rekzetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
rekzetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
rekzetmemişler (inferential perfective plural third-person)
rekzetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
rekzetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
rekzetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
rekzetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
rekzetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
rekzetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
rekzetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
rekzetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
rekzetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
rekzetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
rekzetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
rekzetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
rekzetmesem (conditional first-person singular)
rekzetmesen (conditional second-person singular)
rekzetmese (conditional singular third-person)
rekzetmesek (conditional first-person plural)
rekzetmeseniz (conditional plural second-person)
rekzetmeseler (conditional plural third-person)
rekzetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
rekzetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
rekzetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
rekzetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
rekzetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
rekzetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
rekzetmeyeyim (first-person optative singular)
rekzetmeyesin (optative second-person singular)
rekzetmeye (optative singular third-person)
rekzetmeyelim (first-person optative plural)
rekzetmeyesiniz (optative plural second-person)
rekzetmeyeler (optative plural third-person)
rekzetmemekteyim (first-person progressive singular)
rekzetmemektesin (progressive second-person singular)
rekzetmemekte (progressive singular third-person)
rekzetmemekteyiz (first-person plural progressive)
rekzetmemektesiniz (plural progressive second-person)
rekzetmemekteler (plural progressive third-person)
rekzetmemeliyim (first-person necessitative singular)
rekzetmemelisin (necessitative second-person singular)
rekzetmemeli (necessitative singular third-person)
rekzetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
rekzetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
rekzetmemeliler (necessitative plural third-person)
rekzetme (imperative second-person singular)
rekzetmesin (imperative singular third-person)
rekzetmeyin (imperative plural second-person)
or rekzetmeyiniz (imperative plural second-person)
rekzetmesinler (imperative plural third-person)
rekzetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
rekzetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
rekzetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
rekzetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
rekzetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
rekzetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
rekzetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
rekzetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
rekzetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
rekzetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
rekzetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
rekzetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
rekzetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
rekzetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
rekzetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
rekzetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
rekzetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
rekzetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
rekzetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
rekzetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
rekzetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
rekzetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
rekzetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
rekzetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
rekzetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
rekzetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
rekzetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
rekzetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
rekzetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
rekzetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
rekzetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
rekzetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
rekzetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
rekzetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
rekzetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
rekzetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
rekzetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
rekzetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
rekzetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
rekzetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
rekzetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
rekzetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
rekzetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
rekzetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
rekzetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
rekzetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
rekzetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
rekzetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
rekzetmesem mi? (conditional first-person singular)
rekzetmesen mi? (conditional second-person singular)
rekzetmese mi? (conditional singular third-person)
rekzetmesek mi? (conditional first-person plural)
rekzetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
rekzetmeseler mi? (conditional plural third-person)
rekzetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
rekzetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
rekzetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
rekzetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
rekzetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
rekzetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
rekzetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
rekzetmemekte misin? (progressive second-person singular)
rekzetmemekte mi? (progressive singular third-person)
rekzetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
rekzetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
rekzetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
rekzetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
rekzetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
rekzetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
rekzetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
rekzetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
rekzetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish ركز ایتمك, from Arabic رَكْز (rakz), verbal noun of رَكَزَ (rakaza). Equivalent to rekiz + etmek.

Madde 1 — Gazi Hazretlerinin, İzmire rekzedilecek heykelleri gümrük resmile muamele vergisinden muaftır.

(please add an English translation of this quotation)


yolvermek

yolvermek (third-person singular simple present yolverir)

yolverir (present singular third-person)

From Ottoman Turkish یول ویرمك, equivalent to yol + vermek.


danışma

second-person singular negative imperative of danışmak


caymak

caymak (third-person singular simple present cayar)

From Ottoman Turkish جایمق (caymak), variation of kaymak.

(with ablative) to change one's mind (from); to go back on one's promise


uzatılmak

uzatılmak (third-person singular simple present uzatılır)

uzatılır (present singular third-person)


kuşatma

second-person singular negative imperative of kuşatmak


dikte etmek

dikte etmek (third-person singular simple present dikte eder)

dikte eder (present singular third-person)

From Ottoman Turkish دیكته ایتمك (dikte etmek).


başlatmak

head

başlatmak (third-person singular simple present başlatır)

başlatır (present singular third-person)

From Ottoman Turkish باشلاتمق (başlatmak).

causative of başlamak: to (cause to) begin, commence


görüntülenmek

görüntülenmek (third-person singular simple present görüntülenir)

görüntülenir (present singular third-person)

passive of görüntülemek: to be imaged (photographed, etc.)


duyulmak

duyulmak (third-person singular simple present duyulur)


finanse etmek

finanse etmek (third-person singular simple present finanse eder)

finanse eder (present singular third-person)


bitirme

second-person singular negative imperative of bitirmek


modifiye etmek

modifiye etmek (third-person singular simple present modifiye eder)

modifiye eder (present singular third-person)


talep etmek

talep etmek (third-person singular simple present talep eder)

talep eder (present singular third-person)
talep etmek (infinitive)
talep eden (imperfective impersonal participle)
talep etmiş (impersonal participle perfective)
talep edecek (impersonal participle prospective)
talep ettiğim (non-prospective participle personal)
talep ettiğin (non-prospective participle personal)
talep ettiği (non-prospective participle personal)
talep ettiğimiz (non-prospective participle personal)
talep ettiğiniz (non-prospective participle personal)
talep ettikleri (non-prospective participle personal)
talep edeceğim (participle personal prospective)
talep edeceğin (participle personal prospective)
talep edeceği (participle personal prospective)
talep edeceğimiz (participle personal prospective)
talep edeceğiniz (participle personal prospective)
talep edecekleri (participle personal prospective)
talep etme (noun-from-verb)
talep ediş (adverbial)
talep ederim (aorist first-person indicative present singular)
talep edersin (aorist indicative present second-person singular)
talep eder (aorist indicative present singular third-person)
talep ederiz (aorist first-person indicative plural present)
talep edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
talep ederler (aorist indicative plural present third-person)
talep ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
talep ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
talep ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
talep ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
talep ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
talep ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
talep ettim (first-person indicative past perfective singular)
talep ettin (indicative past perfective second-person singular)
talep etti (indicative past perfective singular third-person)
talep ettik (first-person indicative past perfective plural)
talep ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
talep ettiler (indicative past perfective plural third-person)
talep ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
talep ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
talep ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
talep ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
talep ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
talep ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or talep ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
talep edeceğim (first-person future indicative singular)
talep edeceksin (future indicative second-person singular)
talep edecek (future indicative singular third-person)
talep edeceğiz (first-person future indicative plural)
talep edeceksiniz (future indicative plural second-person)
talep edecekler (future indicative plural third-person)
talep etmişim (first-person inferential perfective singular)
talep etmişsin (inferential perfective second-person singular)
talep etmiş (inferential perfective singular third-person)
talep etmişiz (first-person inferential perfective plural)
talep etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
talep etmişler (inferential perfective plural third-person)
talep edermişim (aorist first-person inferential singular)
talep edermişsin (aorist inferential second-person singular)
talep edermiş (aorist inferential singular third-person)
talep edermişiz (aorist first-person inferential plural)
talep edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
talep ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or talep edermişlar (aorist inferential plural third-person)
talep ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
talep ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
talep ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
talep ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
talep ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
talep ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
talep etsem (conditional first-person singular)
talep etsen (conditional second-person singular)
talep etse (conditional singular third-person)
talep etsek (conditional first-person plural)
talep etseniz (conditional plural second-person)
talep etseler (conditional plural third-person)
talep etseydim (conditional first-person perfective singular)
talep etseydin (conditional perfective second-person singular)
talep etseydi (conditional perfective singular third-person)
talep etseydik (conditional first-person perfective plural)
talep etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
talep etseydiler (conditional perfective plural third-person)
talep edeyim (first-person optative singular)
talep edesin (optative second-person singular)
talep ede (optative singular third-person)
talep edelim (first-person optative plural)
talep edesiniz (optative plural second-person)
talep edeler (optative plural third-person)
talep etmekteyim (first-person progressive singular)
talep etmektesin (progressive second-person singular)
talep etmekte (progressive singular third-person)
talep etmekteyiz (first-person plural progressive)
talep etmektesiniz (plural progressive second-person)
talep etmekteler (plural progressive third-person)
talep etmeliyim (first-person necessitative singular)
talep etmelisin (necessitative second-person singular)
talep etmeli (necessitative singular third-person)
talep etmeliyiz (first-person necessitative plural)
talep etmelisiniz (necessitative plural second-person)
talep etmeliler (necessitative plural third-person)
talep et (imperative second-person singular)
talep etsin (imperative singular third-person)
talep edin (imperative plural second-person)
or talep ediniz (imperative plural second-person)
talep etsinler (imperative plural third-person)
talep eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
talep eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
talep eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
talep eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
talep eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
talep ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
talep ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
talep ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
talep ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
talep ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
talep ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
talep ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
talep ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
talep ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
talep etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
talep ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
talep ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
talep ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
talep ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
talep ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
talep ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
talep ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
talep ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
talep ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
talep edecek miyim? (first-person future indicative singular)
talep edecek misin? (future indicative second-person singular)
talep edecek mi? (future indicative singular third-person)
talep edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
talep edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
talep edecekler mi? (future indicative plural third-person)
talep etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
talep etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
talep etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
talep etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
talep etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
talep etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
talep eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
talep eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
talep eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
talep eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
talep eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
talep ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
talep ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
talep ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
talep ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
talep ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
talep ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
talep ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
talep etsem mi? (conditional first-person singular)
talep etsen mi? (conditional second-person singular)
talep etse mi? (conditional singular third-person)
talep etsek mi? (conditional first-person plural)
talep etseniz mi? (conditional plural second-person)
talep etseler mi? (conditional plural third-person)
talep etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
talep etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
talep etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
talep etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
talep etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
talep etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
talep etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
talep etmekte misin? (progressive second-person singular)
talep etmekte mi? (progressive singular third-person)
talep etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
talep etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
talep etmekteler mi? (plural progressive third-person)
talep etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
talep etmeli misin? (necessitative second-person singular)
talep etmeli mi? (necessitative singular third-person)
talep etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
talep etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
talep etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
talep etmemek (infinitive negative)
talep etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
talep etmemiş (impersonal negative participle perfective)
talep etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
talep etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
talep etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
talep etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
talep etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
talep etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
talep etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
talep etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
talep etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
talep etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
talep etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
talep etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
talep etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
talep etmeme (negative noun-from-verb)
talep etmeyiş (adverbial negative)
talep etmem (aorist first-person indicative present singular)
talep etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
talep etmez (aorist indicative present singular third-person)
talep etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
talep etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
talep etmezler (aorist indicative plural present third-person)
talep etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
talep etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
talep etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
talep etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
talep etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
talep etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
talep etmedim (first-person indicative past perfective singular)
talep etmedin (indicative past perfective second-person singular)
talep etmedi (indicative past perfective singular third-person)
talep etmedik (first-person indicative past perfective plural)
talep etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
talep etmediler (indicative past perfective plural third-person)
talep etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
talep etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
talep etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
talep etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
talep etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
talep etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
talep etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
talep etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
talep etmeyecek (future indicative singular third-person)
talep etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
talep etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
talep etmeyecekler (future indicative plural third-person)
talep etmemişim (first-person inferential perfective singular)
talep etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
talep etmemiş (inferential perfective singular third-person)
talep etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
talep etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
talep etmemişler (inferential perfective plural third-person)
talep etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
talep etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
talep etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
talep etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
talep etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
talep etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
talep etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
talep etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
talep etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
talep etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
talep etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
talep etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
talep etmesem (conditional first-person singular)
talep etmesen (conditional second-person singular)
talep etmese (conditional singular third-person)
talep etmesek (conditional first-person plural)
talep etmeseniz (conditional plural second-person)
talep etmeseler (conditional plural third-person)
talep etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
talep etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
talep etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
talep etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
talep etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
talep etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
talep etmeyeyim (first-person optative singular)
talep etmeyesin (optative second-person singular)
talep etmeye (optative singular third-person)
talep etmeyelim (first-person optative plural)
talep etmeyesiniz (optative plural second-person)
talep etmeyeler (optative plural third-person)
talep etmemekteyim (first-person progressive singular)
talep etmemektesin (progressive second-person singular)
talep etmemekte (progressive singular third-person)
talep etmemekteyiz (first-person plural progressive)
talep etmemektesiniz (plural progressive second-person)
talep etmemekteler (plural progressive third-person)
talep etmemeliyim (first-person necessitative singular)
talep etmemelisin (necessitative second-person singular)
talep etmemeli (necessitative singular third-person)
talep etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
talep etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
talep etmemeliler (necessitative plural third-person)
talep etme (imperative second-person singular)
talep etmesin (imperative singular third-person)
talep etmeyin (imperative plural second-person)
or talep etmeyiniz (imperative plural second-person)
talep etmesinler (imperative plural third-person)
talep etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
talep etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
talep etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
talep etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
talep etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
talep etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
talep etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
talep etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
talep etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
talep etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
talep etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
talep etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
talep etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
talep etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
talep etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
talep etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
talep etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
talep etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
talep etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
talep etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
talep etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
talep etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
talep etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
talep etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
talep etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
talep etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
talep etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
talep etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
talep etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
talep etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
talep etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
talep etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
talep etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
talep etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
talep etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
talep etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
talep etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
talep etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
talep etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
talep etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
talep etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
talep etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
talep etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
talep etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
talep etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
talep etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
talep etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
talep etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
talep etmesem mi? (conditional first-person singular)
talep etmesen mi? (conditional second-person singular)
talep etmese mi? (conditional singular third-person)
talep etmesek mi? (conditional first-person plural)
talep etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
talep etmeseler mi? (conditional plural third-person)
talep etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
talep etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
talep etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
talep etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
talep etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
talep etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
talep etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
talep etmemekte misin? (progressive second-person singular)
talep etmemekte mi? (progressive singular third-person)
talep etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
talep etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
talep etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
talep etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
talep etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
talep etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
talep etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
talep etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
talep etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

talep ediyorlardı (or talep ediyordular)


dönme

second-person singular negative imperative of dönmek


inceleme

second-person singular negative imperative of incelemek


açılma

second-person singular negative imperative of açılmak


bastırmak

head

bastırmak (third-person singular simple present bastırır)

bastırır (present singular third-person)
bastırmak (infinitive)
bastıran (imperfective impersonal participle)
bastırmış (impersonal participle perfective)
bastıracak (impersonal participle prospective)
bastırdığım (non-prospective participle personal)
bastırdığın (non-prospective participle personal)
bastırdığı (non-prospective participle personal)
bastırdığımız (non-prospective participle personal)
bastırdığınız (non-prospective participle personal)
bastırdıkları (non-prospective participle personal)
bastıracağım (participle personal prospective)
bastıracağın (participle personal prospective)
bastıracağı (participle personal prospective)
bastıracağımız (participle personal prospective)
bastıracağınız (participle personal prospective)
bastıracakları (participle personal prospective)
bastırma (noun-from-verb)
bastırış (adverbial)
bastırırım (aorist first-person indicative present singular)
bastırırsın (aorist indicative present second-person singular)
bastırır (aorist indicative present singular third-person)
bastırırız (aorist first-person indicative plural present)
bastırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
bastırırlar (aorist indicative plural present third-person)
bastırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bastırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bastırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
bastırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bastırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bastırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bastırdım (first-person indicative past perfective singular)
bastırdın (indicative past perfective second-person singular)
bastırdı (indicative past perfective singular third-person)
bastırdık (first-person indicative past perfective plural)
bastırdınız (indicative past perfective plural second-person)
bastırdılar (indicative past perfective plural third-person)
bastırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bastırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bastırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bastırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bastırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bastırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or bastırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
bastıracağım (first-person future indicative singular)
bastıracaksın (future indicative second-person singular)
bastıracak (future indicative singular third-person)
bastıracağız (first-person future indicative plural)
bastıracaksınız (future indicative plural second-person)
bastıracaklar (future indicative plural third-person)
bastırmışım (first-person inferential perfective singular)
bastırmışsın (inferential perfective second-person singular)
bastırmış (inferential perfective singular third-person)
bastırmışız (first-person inferential perfective plural)
bastırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
bastırmışlar (inferential perfective plural third-person)
bastırırmışım (aorist first-person inferential singular)
bastırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
bastırırmış (aorist inferential singular third-person)
bastırırmışız (aorist first-person inferential plural)
bastırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
bastırırlarmış (or bastırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
bastırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bastırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bastırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bastırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bastırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bastırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bastırsam (conditional first-person singular)
bastırsan (conditional second-person singular)
bastırsa (conditional singular third-person)
bastırsak (conditional first-person plural)
bastırsanız (conditional plural second-person)
bastırsalar (conditional plural third-person)
bastırsaydım (conditional first-person perfective singular)
bastırsaydın (conditional perfective second-person singular)
bastırsaydı (conditional perfective singular third-person)
bastırsaydık (conditional first-person perfective plural)
bastırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
bastırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
bastırayım (first-person optative singular)
bastırasın (optative second-person singular)
bastıra (optative singular third-person)
bastıralım (first-person optative plural)
bastırasınız (optative plural second-person)
bastıralar (optative plural third-person)
bastırmaktayım (first-person progressive singular)
bastırmaktasın (progressive second-person singular)
bastırmakta (progressive singular third-person)
bastırmaktayız (first-person plural progressive)
bastırmaktasınız (plural progressive second-person)
bastırmaktalar (plural progressive third-person)
bastırmalıyım (first-person necessitative singular)
bastırmalısın (necessitative second-person singular)
bastırmalı (necessitative singular third-person)
bastırmalıyız (first-person necessitative plural)
bastırmalısınız (necessitative plural second-person)
bastırmalılar (necessitative plural third-person)
bastır (imperative second-person singular)
bastırsın (imperative singular third-person)
bastırın (imperative plural second-person)
bastırsınlar (imperative plural third-person)
bastırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
bastırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
bastırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
bastırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
bastırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
bastırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
bastırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bastırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bastırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bastırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bastırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bastırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bastırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
bastırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
bastırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
bastırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
bastırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
bastırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
bastırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bastırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bastırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bastırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bastırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bastırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bastıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
bastıracak mısın? (future indicative second-person singular)
bastıracak mı? (future indicative singular third-person)
bastıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
bastıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
bastıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
bastırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
bastırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
bastırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
bastırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
bastırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
bastırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
bastırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
bastırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
bastırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
bastırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
bastırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
bastırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
bastırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bastırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bastırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bastırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bastırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bastırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bastırsam mı? (conditional first-person singular)
bastırsan mı? (conditional second-person singular)
bastırsa mı? (conditional singular third-person)
bastırsak mı? (conditional first-person plural)
bastırsanız mı? (conditional plural second-person)
bastırsalar mı? (conditional plural third-person)
bastırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
bastırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
bastırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
bastırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
bastırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
bastırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
bastırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
bastırmakta mısın? (progressive second-person singular)
bastırmakta mı? (progressive singular third-person)
bastırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
bastırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
bastırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
bastırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
bastırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
bastırmalı mı? (necessitative singular third-person)
bastırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
bastırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
bastırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
bastırmamak (infinitive negative)
bastırmayan (imperfective impersonal negative participle)
bastırmamış (impersonal negative participle perfective)
bastırmayacak (impersonal negative participle prospective)
bastırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
bastırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
bastırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
bastırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
bastırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
bastırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
bastırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
bastırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
bastırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
bastırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
bastırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
bastırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
bastırmama (negative noun-from-verb)
bastırmayış (adverbial negative)
bastırmam (aorist first-person indicative present singular)
bastırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
bastırmaz (aorist indicative present singular third-person)
bastırmayız (aorist first-person indicative plural present)
bastırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
bastırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
bastırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bastırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bastırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
bastırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bastırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bastırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bastırmadım (first-person indicative past perfective singular)
bastırmadın (indicative past perfective second-person singular)
bastırmadı (indicative past perfective singular third-person)
bastırmadık (first-person indicative past perfective plural)
bastırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
bastırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
bastırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bastırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bastırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bastırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bastırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bastırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
bastırmayacağım (first-person future indicative singular)
bastırmayacaksın (future indicative second-person singular)
bastırmayacak (future indicative singular third-person)
bastırmayacağız (first-person future indicative plural)
bastırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
bastırmayacaklar (future indicative plural third-person)
bastırmamışım (first-person inferential perfective singular)
bastırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
bastırmamış (inferential perfective singular third-person)
bastırmamışız (first-person inferential perfective plural)
bastırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
bastırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
bastırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
bastırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
bastırmazmış (aorist inferential singular third-person)
bastırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
bastırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
bastırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
bastırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bastırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bastırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bastırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bastırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bastırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bastırmasam (conditional first-person singular)
bastırmasan (conditional second-person singular)
bastırmasa (conditional singular third-person)
bastırmasak (conditional first-person plural)
bastırmasanız (conditional plural second-person)
bastırmasalar (conditional plural third-person)
bastırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
bastırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
bastırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
bastırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
bastırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
bastırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
bastırmayayım (first-person optative singular)
bastırmayasın (optative second-person singular)
bastırmaya (optative singular third-person)
bastırmayalım (first-person optative plural)
bastırmayasınız (optative plural second-person)
bastırmayalar (optative plural third-person)
bastırmamaktayım (first-person progressive singular)
bastırmamaktasın (progressive second-person singular)
bastırmamakta (progressive singular third-person)
bastırmamaktayız (first-person plural progressive)
bastırmamaktasınız (plural progressive second-person)
bastırmamaktalar (plural progressive third-person)
bastırmamalıyım (first-person necessitative singular)
bastırmamalısın (necessitative second-person singular)
bastırmamalı (necessitative singular third-person)
bastırmamalıyız (first-person necessitative plural)
bastırmamalısınız (necessitative plural second-person)
bastırmamalılar (necessitative plural third-person)
bastırma (imperative second-person singular)
bastırmasın (imperative singular third-person)
bastırmayın (imperative plural second-person)
bastırmasınlar (imperative plural third-person)
bastırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
bastırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
bastırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
bastırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
bastırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
bastırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
bastırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bastırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bastırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bastırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bastırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bastırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bastırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
bastırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
bastırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
bastırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
bastırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
bastırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
bastırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bastırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bastırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bastırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bastırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bastırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bastırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
bastırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
bastırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
bastırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
bastırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
bastırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
bastırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
bastırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
bastırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
bastırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
bastırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
bastırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
bastırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
bastırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
bastırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
bastırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
bastırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
bastırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
bastırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bastırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bastırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bastırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bastırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bastırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bastırmasam mı? (conditional first-person singular)
bastırmasan mı? (conditional second-person singular)
bastırmasa mı? (conditional singular third-person)
bastırmasak mı? (conditional first-person plural)
bastırmasanız mı? (conditional plural second-person)
bastırmasalar mı? (conditional plural third-person)
bastırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
bastırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
bastırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
bastırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
bastırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
bastırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
bastırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
bastırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
bastırmamakta mı? (progressive singular third-person)
bastırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
bastırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
bastırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
bastırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
bastırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
bastırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
bastırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
bastırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
bastırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

Inherited from Ottoman Turkish باصدرمق (basdırmaḳ, “to let or make press, to make or let printed, to overpower, to suppress”), from Ottoman Turkish باصمق (basmaḳ), morphologically bas- + -tır + -mak

inh+

(transitive) To prevent a harmful situation, to extinguish.

(transitive) To suppress, to subdue, to take under control.

(transitive) To overwhelm, to overpower.

(transitive) To fold the edge of a fabric and sew.

(intransitive) To occur suddenly and with a great force, such as rain.

(intransitive, with dative) To apply pressure, to press.

(transitive, colloquial) To make poultry birds brood.


kavramak

kavramak (infinitive)
kavrayan (imperfective impersonal participle)
kavramış (impersonal participle perfective)
kavrayacak (impersonal participle prospective)
kavradığım (non-prospective participle personal)
kavradığın (non-prospective participle personal)
kavradığı (non-prospective participle personal)
kavradığımız (non-prospective participle personal)
kavradığınız (non-prospective participle personal)
kavradıkları (non-prospective participle personal)
kavrayacağım (participle personal prospective)
kavrayacağın (participle personal prospective)
kavrayacağı (participle personal prospective)
kavrayacağımız (participle personal prospective)
kavrayacağınız (participle personal prospective)
kavrayacakları (participle personal prospective)
kavrama (noun-from-verb)
kavrayış (adverbial)
kavrarım (aorist first-person indicative present singular)
kavrarsın (aorist indicative present second-person singular)
kavrar (aorist indicative present singular third-person)
kavrarız (aorist first-person indicative plural present)
kavrarsınız (aorist indicative plural present second-person)
kavrarlar (aorist indicative plural present third-person)
kavrıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kavrıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kavrıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kavrıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kavrıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kavrıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kavradım (first-person indicative past perfective singular)
kavradın (indicative past perfective second-person singular)
kavradı (indicative past perfective singular third-person)
kavradık (first-person indicative past perfective plural)
kavradınız (indicative past perfective plural second-person)
kavradılar (indicative past perfective plural third-person)
kavrıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kavrıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kavrıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kavrıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kavrıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kavrıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
kavrayacağım (first-person future indicative singular)
kavrayacaksın (future indicative second-person singular)
kavrayacak (future indicative singular third-person)
kavrayacağız (first-person future indicative plural)
kavrayacaksınız (future indicative plural second-person)
kavrayacaklar (future indicative plural third-person)
kavramışım (first-person inferential perfective singular)
kavramışsın (inferential perfective second-person singular)
kavramış (inferential perfective singular third-person)
kavramışız (first-person inferential perfective plural)
kavramışsınız (inferential perfective plural second-person)
kavramışlar (inferential perfective plural third-person)
kavrarmışım (aorist first-person inferential singular)
kavrarmışsın (aorist inferential second-person singular)
kavrarmış (aorist inferential singular third-person)
kavrarmışız (aorist first-person inferential plural)
kavrarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kavrarmışlar (aorist inferential plural third-person)
kavrıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kavrıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kavrıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kavrıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kavrıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kavrıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kavrasam (conditional first-person singular)
kavrasan (conditional second-person singular)
kavrasa (conditional singular third-person)
kavrasak (conditional first-person plural)
kavrasanız (conditional plural second-person)
kavrasalar (conditional plural third-person)
kavrasaydım (conditional first-person perfective singular)
kavrasaydın (conditional perfective second-person singular)
kavrasaydı (conditional perfective singular third-person)
kavrasaydık (conditional first-person perfective plural)
kavrasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kavrasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kavrayayım (first-person optative singular)
kavrayasın (optative second-person singular)
kavraya (optative singular third-person)
kavrayalım (first-person optative plural)
kavrayasınız (optative plural second-person)
kavrayalar (optative plural third-person)
kavramaktayım (first-person progressive singular)
kavramaktasın (progressive second-person singular)
kavramakta (progressive singular third-person)
kavramaktayız (first-person plural progressive)
kavramaktasınız (plural progressive second-person)
kavramaktalar (plural progressive third-person)
kavramalıyım (first-person necessitative singular)
kavramalısın (necessitative second-person singular)
kavramalı (necessitative singular third-person)
kavramalıyız (first-person necessitative plural)
kavramalısınız (necessitative plural second-person)
kavramalılar (necessitative plural third-person)
kavra (imperative second-person singular)
kavrasın (imperative singular third-person)
kavrayın (imperative plural second-person)
kavrasınlar (imperative plural third-person)
kavrar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kavrar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kavrar mı? (aorist indicative present singular third-person)
kavrar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kavrar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kavrarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kavrıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kavrıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kavrıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kavrıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kavrıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kavrıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kavradım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kavradın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kavradı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kavradık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kavradınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kavradılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kavrıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kavrıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kavrıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kavrıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kavrıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kavrıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kavrayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kavrayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kavrayacak mı? (future indicative singular third-person)
kavrayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kavrayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kavrayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kavramış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kavramış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kavramış mı? (inferential perfective singular third-person)
kavramış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kavramış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kavramışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kavrar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kavrar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kavrar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kavrar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kavrar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kavrarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kavrıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kavrıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kavrıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kavrıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kavrıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kavrıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kavrasam mı? (conditional first-person singular)
kavrasan mı? (conditional second-person singular)
kavrasa mı? (conditional singular third-person)
kavrasak mı? (conditional first-person plural)
kavrasanız mı? (conditional plural second-person)
kavrasalar mı? (conditional plural third-person)
kavrasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kavrasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kavrasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kavrasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kavrasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kavrasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kavramakta mıyım? (first-person progressive singular)
kavramakta mısın? (progressive second-person singular)
kavramakta mı? (progressive singular third-person)
kavramakta mıyız? (first-person plural progressive)
kavramakta mısınız? (plural progressive second-person)
kavramaktalar mı? (plural progressive third-person)
kavramalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kavramalı mısın? (necessitative second-person singular)
kavramalı mı? (necessitative singular third-person)
kavramalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kavramalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kavramalılar mı? (necessitative plural third-person)
kavramamak (infinitive negative)
kavramayan (imperfective impersonal negative participle)
kavramamış (impersonal negative participle perfective)
kavramayacak (impersonal negative participle prospective)
kavramadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
kavramadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
kavramadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
kavramadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
kavramadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
kavramadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
kavramayacağım (first-person negative participle prospective singular)
kavramayacağın (negative participle prospective second-person singular)
kavramayacağı (negative participle prospective singular third-person)
kavramayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
kavramayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
kavramayacakları (negative participle plural prospective third-person)
kavramama (negative noun-from-verb)
kavramayış (adverbial negative)
kavramam (aorist first-person indicative present singular)
kavramazsın (aorist indicative present second-person singular)
kavramaz (aorist indicative present singular third-person)
kavramayız (aorist first-person indicative plural present)
kavramazsınız (aorist indicative plural present second-person)
kavramazlar (aorist indicative plural present third-person)
kavramıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kavramıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kavramıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kavramıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kavramıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kavramıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kavramadım (first-person indicative past perfective singular)
kavramadın (indicative past perfective second-person singular)
kavramadı (indicative past perfective singular third-person)
kavramadık (first-person indicative past perfective plural)
kavramadınız (indicative past perfective plural second-person)
kavramadılar (indicative past perfective plural third-person)
kavramıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kavramıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kavramıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kavramıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kavramıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kavramıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
kavramayacağım (first-person future indicative singular)
kavramayacaksın (future indicative second-person singular)
kavramayacak (future indicative singular third-person)
kavramayacağız (first-person future indicative plural)
kavramayacaksınız (future indicative plural second-person)
kavramayacaklar (future indicative plural third-person)
kavramamışım (first-person inferential perfective singular)
kavramamışsın (inferential perfective second-person singular)
kavramamış (inferential perfective singular third-person)
kavramamışız (first-person inferential perfective plural)
kavramamışsınız (inferential perfective plural second-person)
kavramamışlar (inferential perfective plural third-person)
kavramazmışım (aorist first-person inferential singular)
kavramazmışsın (aorist inferential second-person singular)
kavramazmış (aorist inferential singular third-person)
kavramazmışız (aorist first-person inferential plural)
kavramazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kavramazmışlar (aorist inferential plural third-person)
kavramıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kavramıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kavramıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kavramıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kavramıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kavramıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kavramasam (conditional first-person singular)
kavramasan (conditional second-person singular)
kavramasa (conditional singular third-person)
kavramasak (conditional first-person plural)
kavramasanız (conditional plural second-person)
kavramasalar (conditional plural third-person)
kavramasaydım (conditional first-person perfective singular)
kavramasaydın (conditional perfective second-person singular)
kavramasaydı (conditional perfective singular third-person)
kavramasaydık (conditional first-person perfective plural)
kavramasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kavramasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kavramayayım (first-person optative singular)
kavramayasın (optative second-person singular)
kavramaya (optative singular third-person)
kavramayalım (first-person optative plural)
kavramayasınız (optative plural second-person)
kavramayalar (optative plural third-person)
kavramamaktayım (first-person progressive singular)
kavramamaktasın (progressive second-person singular)
kavramamakta (progressive singular third-person)
kavramamaktayız (first-person plural progressive)
kavramamaktasınız (plural progressive second-person)
kavramamaktalar (plural progressive third-person)
kavramamalıyım (first-person necessitative singular)
kavramamalısın (necessitative second-person singular)
kavramamalı (necessitative singular third-person)
kavramamalıyız (first-person necessitative plural)
kavramamalısınız (necessitative plural second-person)
kavramamalılar (necessitative plural third-person)
kavrama (imperative second-person singular)
kavramasın (imperative singular third-person)
kavramayın (imperative plural second-person)
kavramasınlar (imperative plural third-person)
kavramaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kavramaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kavramaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
kavramaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kavramaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kavramazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kavramıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kavramıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kavramıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kavramıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kavramıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kavramıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kavramadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kavramadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kavramadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kavramadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kavramadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kavramadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kavramıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kavramıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kavramıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kavramıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kavramıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kavramıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kavramayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kavramayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kavramayacak mı? (future indicative singular third-person)
kavramayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kavramayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kavramayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kavramamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kavramamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kavramamış mı? (inferential perfective singular third-person)
kavramamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kavramamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kavramamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kavramaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kavramaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kavramaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kavramaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kavramaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kavramazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kavramıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kavramıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kavramıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kavramıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kavramıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kavramıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kavramasam mı? (conditional first-person singular)
kavramasan mı? (conditional second-person singular)
kavramasa mı? (conditional singular third-person)
kavramasak mı? (conditional first-person plural)
kavramasanız mı? (conditional plural second-person)
kavramasalar mı? (conditional plural third-person)
kavramasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kavramasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kavramasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kavramasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kavramasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kavramasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kavramamakta mıyım? (first-person progressive singular)
kavramamakta mısın? (progressive second-person singular)
kavramamakta mı? (progressive singular third-person)
kavramamakta mıyız? (first-person plural progressive)
kavramamakta mısınız? (plural progressive second-person)
kavramamaktalar mı? (plural progressive third-person)
kavramamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kavramamalı mısın? (necessitative second-person singular)
kavramamalı mı? (necessitative singular third-person)
kavramamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kavramamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kavramamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish قاورامق (kavramak), from Proto-Turkic *k(i)arba- (“to grope, grasp”).