deşifre etmek

head

deşifre etmek (third-person singular simple present deşifre eder)

deşifre eder (present singular third-person)
deşifre etmek (infinitive)
deşifre eden (imperfective impersonal participle)
deşifre etmiş (impersonal participle perfective)
deşifre edecek (impersonal participle prospective)
deşifre ettiğim (non-prospective participle personal)
deşifre ettiğin (non-prospective participle personal)
deşifre ettiği (non-prospective participle personal)
deşifre ettiğimiz (non-prospective participle personal)
deşifre ettiğiniz (non-prospective participle personal)
deşifre ettikleri (non-prospective participle personal)
deşifre edeceğim (participle personal prospective)
deşifre edeceğin (participle personal prospective)
deşifre edeceği (participle personal prospective)
deşifre edeceğimiz (participle personal prospective)
deşifre edeceğiniz (participle personal prospective)
deşifre edecekleri (participle personal prospective)
deşifre etme (noun-from-verb)
deşifre ediş (adverbial)
deşifre ederim (aorist first-person indicative present singular)
deşifre edersin (aorist indicative present second-person singular)
deşifre eder (aorist indicative present singular third-person)
deşifre ederiz (aorist first-person indicative plural present)
deşifre edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
deşifre ederler (aorist indicative plural present third-person)
deşifre ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
deşifre ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
deşifre ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
deşifre ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
deşifre ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
deşifre ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
deşifre ettim (first-person indicative past perfective singular)
deşifre ettin (indicative past perfective second-person singular)
deşifre etti (indicative past perfective singular third-person)
deşifre ettik (first-person indicative past perfective plural)
deşifre ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
deşifre ettiler (indicative past perfective plural third-person)
deşifre ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
deşifre ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
deşifre ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
deşifre ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
deşifre ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
deşifre ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or deşifre ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
deşifre edeceğim (first-person future indicative singular)
deşifre edeceksin (future indicative second-person singular)
deşifre edecek (future indicative singular third-person)
deşifre edeceğiz (first-person future indicative plural)
deşifre edeceksiniz (future indicative plural second-person)
deşifre edecekler (future indicative plural third-person)
deşifre etmişim (first-person inferential perfective singular)
deşifre etmişsin (inferential perfective second-person singular)
deşifre etmiş (inferential perfective singular third-person)
deşifre etmişiz (first-person inferential perfective plural)
deşifre etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
deşifre etmişler (inferential perfective plural third-person)
deşifre edermişim (aorist first-person inferential singular)
deşifre edermişsin (aorist inferential second-person singular)
deşifre edermiş (aorist inferential singular third-person)
deşifre edermişiz (aorist first-person inferential plural)
deşifre edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
deşifre ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or deşifre edermişlar (aorist inferential plural third-person)
deşifre ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
deşifre ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
deşifre ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
deşifre ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
deşifre ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
deşifre ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
deşifre etsem (conditional first-person singular)
deşifre etsen (conditional second-person singular)
deşifre etse (conditional singular third-person)
deşifre etsek (conditional first-person plural)
deşifre etseniz (conditional plural second-person)
deşifre etseler (conditional plural third-person)
deşifre etseydim (conditional first-person perfective singular)
deşifre etseydin (conditional perfective second-person singular)
deşifre etseydi (conditional perfective singular third-person)
deşifre etseydik (conditional first-person perfective plural)
deşifre etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
deşifre etseydiler (conditional perfective plural third-person)
deşifre edeyim (first-person optative singular)
deşifre edesin (optative second-person singular)
deşifre ede (optative singular third-person)
deşifre edelim (first-person optative plural)
deşifre edesiniz (optative plural second-person)
deşifre edeler (optative plural third-person)
deşifre etmekteyim (first-person progressive singular)
deşifre etmektesin (progressive second-person singular)
deşifre etmekte (progressive singular third-person)
deşifre etmekteyiz (first-person plural progressive)
deşifre etmektesiniz (plural progressive second-person)
deşifre etmekteler (plural progressive third-person)
deşifre etmeliyim (first-person necessitative singular)
deşifre etmelisin (necessitative second-person singular)
deşifre etmeli (necessitative singular third-person)
deşifre etmeliyiz (first-person necessitative plural)
deşifre etmelisiniz (necessitative plural second-person)
deşifre etmeliler (necessitative plural third-person)
deşifre et (imperative second-person singular)
deşifre etsin (imperative singular third-person)
deşifre edin (imperative plural second-person)
or deşifre ediniz (imperative plural second-person)
deşifre etsinler (imperative plural third-person)
deşifre eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
deşifre eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
deşifre eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
deşifre eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
deşifre eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
deşifre ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
deşifre ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
deşifre ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
deşifre ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
deşifre ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
deşifre ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
deşifre ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
deşifre ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
deşifre ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
deşifre etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
deşifre ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
deşifre ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
deşifre ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
deşifre ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
deşifre ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
deşifre ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
deşifre ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
deşifre ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
deşifre ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
deşifre edecek miyim? (first-person future indicative singular)
deşifre edecek misin? (future indicative second-person singular)
deşifre edecek mi? (future indicative singular third-person)
deşifre edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
deşifre edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
deşifre edecekler mi? (future indicative plural third-person)
deşifre etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
deşifre etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
deşifre etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
deşifre etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
deşifre etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
deşifre etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
deşifre eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
deşifre eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
deşifre eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
deşifre eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
deşifre eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
deşifre ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
deşifre ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
deşifre ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
deşifre ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
deşifre ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
deşifre ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
deşifre ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
deşifre etsem mi? (conditional first-person singular)
deşifre etsen mi? (conditional second-person singular)
deşifre etse mi? (conditional singular third-person)
deşifre etsek mi? (conditional first-person plural)
deşifre etseniz mi? (conditional plural second-person)
deşifre etseler mi? (conditional plural third-person)
deşifre etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
deşifre etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
deşifre etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
deşifre etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
deşifre etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
deşifre etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
deşifre etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
deşifre etmekte misin? (progressive second-person singular)
deşifre etmekte mi? (progressive singular third-person)
deşifre etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
deşifre etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
deşifre etmekteler mi? (plural progressive third-person)
deşifre etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
deşifre etmeli misin? (necessitative second-person singular)
deşifre etmeli mi? (necessitative singular third-person)
deşifre etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
deşifre etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
deşifre etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
deşifre etmemek (infinitive negative)
deşifre etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
deşifre etmemiş (impersonal negative participle perfective)
deşifre etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
deşifre etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
deşifre etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
deşifre etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
deşifre etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
deşifre etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
deşifre etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
deşifre etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
deşifre etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
deşifre etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
deşifre etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
deşifre etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
deşifre etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
deşifre etmeme (negative noun-from-verb)
deşifre etmeyiş (adverbial negative)
deşifre etmem (aorist first-person indicative present singular)
deşifre etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
deşifre etmez (aorist indicative present singular third-person)
deşifre etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
deşifre etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
deşifre etmezler (aorist indicative plural present third-person)
deşifre etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
deşifre etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
deşifre etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
deşifre etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
deşifre etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
deşifre etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
deşifre etmedim (first-person indicative past perfective singular)
deşifre etmedin (indicative past perfective second-person singular)
deşifre etmedi (indicative past perfective singular third-person)
deşifre etmedik (first-person indicative past perfective plural)
deşifre etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
deşifre etmediler (indicative past perfective plural third-person)
deşifre etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
deşifre etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
deşifre etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
deşifre etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
deşifre etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
deşifre etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
deşifre etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
deşifre etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
deşifre etmeyecek (future indicative singular third-person)
deşifre etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
deşifre etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
deşifre etmeyecekler (future indicative plural third-person)
deşifre etmemişim (first-person inferential perfective singular)
deşifre etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
deşifre etmemiş (inferential perfective singular third-person)
deşifre etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
deşifre etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
deşifre etmemişler (inferential perfective plural third-person)
deşifre etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
deşifre etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
deşifre etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
deşifre etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
deşifre etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
deşifre etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
deşifre etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
deşifre etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
deşifre etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
deşifre etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
deşifre etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
deşifre etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
deşifre etmesem (conditional first-person singular)
deşifre etmesen (conditional second-person singular)
deşifre etmese (conditional singular third-person)
deşifre etmesek (conditional first-person plural)
deşifre etmeseniz (conditional plural second-person)
deşifre etmeseler (conditional plural third-person)
deşifre etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
deşifre etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
deşifre etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
deşifre etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
deşifre etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
deşifre etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
deşifre etmeyeyim (first-person optative singular)
deşifre etmeyesin (optative second-person singular)
deşifre etmeye (optative singular third-person)
deşifre etmeyelim (first-person optative plural)
deşifre etmeyesiniz (optative plural second-person)
deşifre etmeyeler (optative plural third-person)
deşifre etmemekteyim (first-person progressive singular)
deşifre etmemektesin (progressive second-person singular)
deşifre etmemekte (progressive singular third-person)
deşifre etmemekteyiz (first-person plural progressive)
deşifre etmemektesiniz (plural progressive second-person)
deşifre etmemekteler (plural progressive third-person)
deşifre etmemeliyim (first-person necessitative singular)
deşifre etmemelisin (necessitative second-person singular)
deşifre etmemeli (necessitative singular third-person)
deşifre etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
deşifre etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
deşifre etmemeliler (necessitative plural third-person)
deşifre etme (imperative second-person singular)
deşifre etmesin (imperative singular third-person)
deşifre etmeyin (imperative plural second-person)
or deşifre etmeyiniz (imperative plural second-person)
deşifre etmesinler (imperative plural third-person)
deşifre etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
deşifre etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
deşifre etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
deşifre etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
deşifre etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
deşifre etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
deşifre etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
deşifre etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
deşifre etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
deşifre etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
deşifre etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
deşifre etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
deşifre etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
deşifre etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
deşifre etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
deşifre etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
deşifre etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
deşifre etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
deşifre etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
deşifre etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
deşifre etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
deşifre etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
deşifre etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
deşifre etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
deşifre etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
deşifre etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
deşifre etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
deşifre etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
deşifre etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
deşifre etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
deşifre etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
deşifre etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
deşifre etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
deşifre etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
deşifre etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
deşifre etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
deşifre etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
deşifre etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
deşifre etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
deşifre etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
deşifre etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
deşifre etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
deşifre etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
deşifre etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
deşifre etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
deşifre etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
deşifre etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
deşifre etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
deşifre etmesem mi? (conditional first-person singular)
deşifre etmesen mi? (conditional second-person singular)
deşifre etmese mi? (conditional singular third-person)
deşifre etmesek mi? (conditional first-person plural)
deşifre etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
deşifre etmeseler mi? (conditional plural third-person)
deşifre etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
deşifre etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
deşifre etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
deşifre etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
deşifre etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
deşifre etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
deşifre etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
deşifre etmemekte misin? (progressive second-person singular)
deşifre etmemekte mi? (progressive singular third-person)
deşifre etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
deşifre etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
deşifre etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
deşifre etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
deşifre etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
deşifre etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
deşifre etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
deşifre etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
deşifre etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

deşifre ediyorlardı (or deşifre ediyordular)

deşifre ederlermiş (or deşifre edermişlar)


vandalize etmek

head

vandalize etmek (third-person singular simple present vandalize eder)

vandalize eder (present singular third-person)


istenmeyen

From isten- (“to be wanted”) + -me (negation suffix) + -en (suffix creating non-past participles).

suf

negative imperfect participle of istenmek


inandırmak

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

inandırmak (infinitive)
inandıran (imperfective impersonal participle)
inandırmış (impersonal participle perfective)
inandıracak (impersonal participle prospective)
inandırdığım (non-prospective participle personal)
inandırdığın (non-prospective participle personal)
inandırdığı (non-prospective participle personal)
inandırdığımız (non-prospective participle personal)
inandırdığınız (non-prospective participle personal)
inandırdıkları (non-prospective participle personal)
inandıracağım (participle personal prospective)
inandıracağın (participle personal prospective)
inandıracağı (participle personal prospective)
inandıracağımız (participle personal prospective)
inandıracağınız (participle personal prospective)
inandıracakları (participle personal prospective)
inandırma (noun-from-verb)
inandırış (adverbial)
inandırırım (aorist first-person indicative present singular)
inandırırsın (aorist indicative present second-person singular)
inandırır (aorist indicative present singular third-person)
inandırırız (aorist first-person indicative plural present)
inandırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
inandırırlar (aorist indicative plural present third-person)
inandırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
inandırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
inandırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
inandırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
inandırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
inandırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
inandırdım (first-person indicative past perfective singular)
inandırdın (indicative past perfective second-person singular)
inandırdı (indicative past perfective singular third-person)
inandırdık (first-person indicative past perfective plural)
inandırdınız (indicative past perfective plural second-person)
inandırdılar (indicative past perfective plural third-person)
inandırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
inandırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
inandırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
inandırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
inandırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
inandırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or inandırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
inandıracağım (first-person future indicative singular)
inandıracaksın (future indicative second-person singular)
inandıracak (future indicative singular third-person)
inandıracağız (first-person future indicative plural)
inandıracaksınız (future indicative plural second-person)
inandıracaklar (future indicative plural third-person)
inandırmışım (first-person inferential perfective singular)
inandırmışsın (inferential perfective second-person singular)
inandırmış (inferential perfective singular third-person)
inandırmışız (first-person inferential perfective plural)
inandırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
inandırmışlar (inferential perfective plural third-person)
inandırırmışım (aorist first-person inferential singular)
inandırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
inandırırmış (aorist inferential singular third-person)
inandırırmışız (aorist first-person inferential plural)
inandırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
inandırırlarmış (or inandırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
inandırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
inandırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
inandırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
inandırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
inandırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
inandırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
inandırsam (conditional first-person singular)
inandırsan (conditional second-person singular)
inandırsa (conditional singular third-person)
inandırsak (conditional first-person plural)
inandırsanız (conditional plural second-person)
inandırsalar (conditional plural third-person)
inandırsaydım (conditional first-person perfective singular)
inandırsaydın (conditional perfective second-person singular)
inandırsaydı (conditional perfective singular third-person)
inandırsaydık (conditional first-person perfective plural)
inandırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
inandırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
inandırayım (first-person optative singular)
inandırasın (optative second-person singular)
inandıra (optative singular third-person)
inandıralım (first-person optative plural)
inandırasınız (optative plural second-person)
inandıralar (optative plural third-person)
inandırmaktayım (first-person progressive singular)
inandırmaktasın (progressive second-person singular)
inandırmakta (progressive singular third-person)
inandırmaktayız (first-person plural progressive)
inandırmaktasınız (plural progressive second-person)
inandırmaktalar (plural progressive third-person)
inandırmalıyım (first-person necessitative singular)
inandırmalısın (necessitative second-person singular)
inandırmalı (necessitative singular third-person)
inandırmalıyız (first-person necessitative plural)
inandırmalısınız (necessitative plural second-person)
inandırmalılar (necessitative plural third-person)
inandır (imperative second-person singular)
inandırsın (imperative singular third-person)
inandırın (imperative plural second-person)
inandırsınlar (imperative plural third-person)
inandırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
inandırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
inandırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
inandırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
inandırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
inandırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
inandırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
inandırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
inandırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
inandırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
inandırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
inandırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
inandırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
inandırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
inandırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
inandırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
inandırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
inandırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
inandırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
inandırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
inandırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
inandırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
inandırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
inandırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
inandıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
inandıracak mısın? (future indicative second-person singular)
inandıracak mı? (future indicative singular third-person)
inandıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
inandıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
inandıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
inandırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
inandırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
inandırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
inandırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
inandırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
inandırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
inandırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
inandırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
inandırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
inandırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
inandırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
inandırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
inandırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
inandırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
inandırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
inandırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
inandırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
inandırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
inandırsam mı? (conditional first-person singular)
inandırsan mı? (conditional second-person singular)
inandırsa mı? (conditional singular third-person)
inandırsak mı? (conditional first-person plural)
inandırsanız mı? (conditional plural second-person)
inandırsalar mı? (conditional plural third-person)
inandırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
inandırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
inandırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
inandırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
inandırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
inandırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
inandırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
inandırmakta mısın? (progressive second-person singular)
inandırmakta mı? (progressive singular third-person)
inandırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
inandırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
inandırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
inandırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
inandırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
inandırmalı mı? (necessitative singular third-person)
inandırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
inandırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
inandırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
inandırmamak (infinitive negative)
inandırmayan (imperfective impersonal negative participle)
inandırmamış (impersonal negative participle perfective)
inandırmayacak (impersonal negative participle prospective)
inandırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
inandırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
inandırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
inandırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
inandırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
inandırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
inandırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
inandırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
inandırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
inandırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
inandırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
inandırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
inandırmama (negative noun-from-verb)
inandırmayış (adverbial negative)
inandırmam (aorist first-person indicative present singular)
inandırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
inandırmaz (aorist indicative present singular third-person)
inandırmayız (aorist first-person indicative plural present)
inandırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
inandırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
inandırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
inandırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
inandırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
inandırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
inandırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
inandırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
inandırmadım (first-person indicative past perfective singular)
inandırmadın (indicative past perfective second-person singular)
inandırmadı (indicative past perfective singular third-person)
inandırmadık (first-person indicative past perfective plural)
inandırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
inandırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
inandırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
inandırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
inandırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
inandırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
inandırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
inandırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
inandırmayacağım (first-person future indicative singular)
inandırmayacaksın (future indicative second-person singular)
inandırmayacak (future indicative singular third-person)
inandırmayacağız (first-person future indicative plural)
inandırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
inandırmayacaklar (future indicative plural third-person)
inandırmamışım (first-person inferential perfective singular)
inandırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
inandırmamış (inferential perfective singular third-person)
inandırmamışız (first-person inferential perfective plural)
inandırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
inandırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
inandırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
inandırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
inandırmazmış (aorist inferential singular third-person)
inandırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
inandırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
inandırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
inandırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
inandırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
inandırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
inandırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
inandırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
inandırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
inandırmasam (conditional first-person singular)
inandırmasan (conditional second-person singular)
inandırmasa (conditional singular third-person)
inandırmasak (conditional first-person plural)
inandırmasanız (conditional plural second-person)
inandırmasalar (conditional plural third-person)
inandırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
inandırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
inandırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
inandırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
inandırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
inandırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
inandırmayayım (first-person optative singular)
inandırmayasın (optative second-person singular)
inandırmaya (optative singular third-person)
inandırmayalım (first-person optative plural)
inandırmayasınız (optative plural second-person)
inandırmayalar (optative plural third-person)
inandırmamaktayım (first-person progressive singular)
inandırmamaktasın (progressive second-person singular)
inandırmamakta (progressive singular third-person)
inandırmamaktayız (first-person plural progressive)
inandırmamaktasınız (plural progressive second-person)
inandırmamaktalar (plural progressive third-person)
inandırmamalıyım (first-person necessitative singular)
inandırmamalısın (necessitative second-person singular)
inandırmamalı (necessitative singular third-person)
inandırmamalıyız (first-person necessitative plural)
inandırmamalısınız (necessitative plural second-person)
inandırmamalılar (necessitative plural third-person)
inandırma (imperative second-person singular)
inandırmasın (imperative singular third-person)
inandırmayın (imperative plural second-person)
inandırmasınlar (imperative plural third-person)
inandırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
inandırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
inandırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
inandırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
inandırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
inandırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
inandırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
inandırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
inandırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
inandırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
inandırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
inandırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
inandırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
inandırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
inandırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
inandırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
inandırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
inandırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
inandırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
inandırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
inandırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
inandırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
inandırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
inandırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
inandırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
inandırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
inandırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
inandırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
inandırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
inandırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
inandırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
inandırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
inandırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
inandırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
inandırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
inandırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
inandırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
inandırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
inandırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
inandırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
inandırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
inandırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
inandırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
inandırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
inandırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
inandırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
inandırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
inandırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
inandırmasam mı? (conditional first-person singular)
inandırmasan mı? (conditional second-person singular)
inandırmasa mı? (conditional singular third-person)
inandırmasak mı? (conditional first-person plural)
inandırmasanız mı? (conditional plural second-person)
inandırmasalar mı? (conditional plural third-person)
inandırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
inandırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
inandırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
inandırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
inandırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
inandırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
inandırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
inandırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
inandırmamakta mı? (progressive singular third-person)
inandırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
inandırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
inandırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
inandırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
inandırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
inandırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
inandırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
inandırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
inandırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From inan- (“to believe”) + -dır (“causative suffix”). Cognate with Chuvash ӗнентер (ĕnent̬er, “to convince”).


koklatmak

Sevgili arkadaşlarıma kloroform koklattım.

I made my dear friends smell chloroform.


mukavemet etmek

head

mukavemet etmek (third-person singular simple present mukavemet eder)

mukavemet eder (present singular third-person)
mukavemet etmek (infinitive)
mukavemet eden (imperfective impersonal participle)
mukavemet etmiş (impersonal participle perfective)
mukavemet edecek (impersonal participle prospective)
mukavemet ettiğim (non-prospective participle personal)
mukavemet ettiğin (non-prospective participle personal)
mukavemet ettiği (non-prospective participle personal)
mukavemet ettiğimiz (non-prospective participle personal)
mukavemet ettiğiniz (non-prospective participle personal)
mukavemet ettikleri (non-prospective participle personal)
mukavemet edeceğim (participle personal prospective)
mukavemet edeceğin (participle personal prospective)
mukavemet edeceği (participle personal prospective)
mukavemet edeceğimiz (participle personal prospective)
mukavemet edeceğiniz (participle personal prospective)
mukavemet edecekleri (participle personal prospective)
mukavemet etme (noun-from-verb)
mukavemet ediş (adverbial)
mukavemet ederim (aorist first-person indicative present singular)
mukavemet edersin (aorist indicative present second-person singular)
mukavemet eder (aorist indicative present singular third-person)
mukavemet ederiz (aorist first-person indicative plural present)
mukavemet edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
mukavemet ederler (aorist indicative plural present third-person)
mukavemet ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mukavemet ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mukavemet ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
mukavemet ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mukavemet ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mukavemet ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mukavemet ettim (first-person indicative past perfective singular)
mukavemet ettin (indicative past perfective second-person singular)
mukavemet etti (indicative past perfective singular third-person)
mukavemet ettik (first-person indicative past perfective plural)
mukavemet ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
mukavemet ettiler (indicative past perfective plural third-person)
mukavemet ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mukavemet ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mukavemet ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mukavemet ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mukavemet ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mukavemet ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or mukavemet ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
mukavemet edeceğim (first-person future indicative singular)
mukavemet edeceksin (future indicative second-person singular)
mukavemet edecek (future indicative singular third-person)
mukavemet edeceğiz (first-person future indicative plural)
mukavemet edeceksiniz (future indicative plural second-person)
mukavemet edecekler (future indicative plural third-person)
mukavemet etmişim (first-person inferential perfective singular)
mukavemet etmişsin (inferential perfective second-person singular)
mukavemet etmiş (inferential perfective singular third-person)
mukavemet etmişiz (first-person inferential perfective plural)
mukavemet etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
mukavemet etmişler (inferential perfective plural third-person)
mukavemet edermişim (aorist first-person inferential singular)
mukavemet edermişsin (aorist inferential second-person singular)
mukavemet edermiş (aorist inferential singular third-person)
mukavemet edermişiz (aorist first-person inferential plural)
mukavemet edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
mukavemet ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or mukavemet edermişlar (aorist inferential plural third-person)
mukavemet ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mukavemet ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mukavemet ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mukavemet ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mukavemet ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mukavemet ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mukavemet etsem (conditional first-person singular)
mukavemet etsen (conditional second-person singular)
mukavemet etse (conditional singular third-person)
mukavemet etsek (conditional first-person plural)
mukavemet etseniz (conditional plural second-person)
mukavemet etseler (conditional plural third-person)
mukavemet etseydim (conditional first-person perfective singular)
mukavemet etseydin (conditional perfective second-person singular)
mukavemet etseydi (conditional perfective singular third-person)
mukavemet etseydik (conditional first-person perfective plural)
mukavemet etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mukavemet etseydiler (conditional perfective plural third-person)
mukavemet edeyim (first-person optative singular)
mukavemet edesin (optative second-person singular)
mukavemet ede (optative singular third-person)
mukavemet edelim (first-person optative plural)
mukavemet edesiniz (optative plural second-person)
mukavemet edeler (optative plural third-person)
mukavemet etmekteyim (first-person progressive singular)
mukavemet etmektesin (progressive second-person singular)
mukavemet etmekte (progressive singular third-person)
mukavemet etmekteyiz (first-person plural progressive)
mukavemet etmektesiniz (plural progressive second-person)
mukavemet etmekteler (plural progressive third-person)
mukavemet etmeliyim (first-person necessitative singular)
mukavemet etmelisin (necessitative second-person singular)
mukavemet etmeli (necessitative singular third-person)
mukavemet etmeliyiz (first-person necessitative plural)
mukavemet etmelisiniz (necessitative plural second-person)
mukavemet etmeliler (necessitative plural third-person)
mukavemet et (imperative second-person singular)
mukavemet etsin (imperative singular third-person)
mukavemet edin (imperative plural second-person)
or mukavemet ediniz (imperative plural second-person)
mukavemet etsinler (imperative plural third-person)
mukavemet eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
mukavemet eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
mukavemet eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
mukavemet eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
mukavemet eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
mukavemet ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mukavemet ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mukavemet ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mukavemet ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mukavemet ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mukavemet ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mukavemet ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mukavemet ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
mukavemet ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
mukavemet etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
mukavemet ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
mukavemet ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
mukavemet ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mukavemet ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mukavemet ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mukavemet ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mukavemet ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mukavemet ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mukavemet ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mukavemet edecek miyim? (first-person future indicative singular)
mukavemet edecek misin? (future indicative second-person singular)
mukavemet edecek mi? (future indicative singular third-person)
mukavemet edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mukavemet edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mukavemet edecekler mi? (future indicative plural third-person)
mukavemet etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
mukavemet etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
mukavemet etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
mukavemet etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
mukavemet etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
mukavemet etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
mukavemet eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
mukavemet eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
mukavemet eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
mukavemet eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
mukavemet eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
mukavemet ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mukavemet ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mukavemet ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mukavemet ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mukavemet ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mukavemet ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mukavemet ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mukavemet etsem mi? (conditional first-person singular)
mukavemet etsen mi? (conditional second-person singular)
mukavemet etse mi? (conditional singular third-person)
mukavemet etsek mi? (conditional first-person plural)
mukavemet etseniz mi? (conditional plural second-person)
mukavemet etseler mi? (conditional plural third-person)
mukavemet etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
mukavemet etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
mukavemet etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
mukavemet etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
mukavemet etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mukavemet etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mukavemet etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
mukavemet etmekte misin? (progressive second-person singular)
mukavemet etmekte mi? (progressive singular third-person)
mukavemet etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
mukavemet etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
mukavemet etmekteler mi? (plural progressive third-person)
mukavemet etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
mukavemet etmeli misin? (necessitative second-person singular)
mukavemet etmeli mi? (necessitative singular third-person)
mukavemet etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mukavemet etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mukavemet etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
mukavemet etmemek (infinitive negative)
mukavemet etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
mukavemet etmemiş (impersonal negative participle perfective)
mukavemet etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
mukavemet etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
mukavemet etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
mukavemet etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
mukavemet etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
mukavemet etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
mukavemet etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
mukavemet etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
mukavemet etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
mukavemet etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
mukavemet etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
mukavemet etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
mukavemet etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
mukavemet etmeme (negative noun-from-verb)
mukavemet etmeyiş (adverbial negative)
mukavemet etmem (aorist first-person indicative present singular)
mukavemet etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
mukavemet etmez (aorist indicative present singular third-person)
mukavemet etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
mukavemet etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
mukavemet etmezler (aorist indicative plural present third-person)
mukavemet etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
mukavemet etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
mukavemet etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
mukavemet etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
mukavemet etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
mukavemet etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
mukavemet etmedim (first-person indicative past perfective singular)
mukavemet etmedin (indicative past perfective second-person singular)
mukavemet etmedi (indicative past perfective singular third-person)
mukavemet etmedik (first-person indicative past perfective plural)
mukavemet etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
mukavemet etmediler (indicative past perfective plural third-person)
mukavemet etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
mukavemet etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
mukavemet etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
mukavemet etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
mukavemet etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
mukavemet etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
mukavemet etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
mukavemet etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
mukavemet etmeyecek (future indicative singular third-person)
mukavemet etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
mukavemet etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
mukavemet etmeyecekler (future indicative plural third-person)
mukavemet etmemişim (first-person inferential perfective singular)
mukavemet etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
mukavemet etmemiş (inferential perfective singular third-person)
mukavemet etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
mukavemet etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
mukavemet etmemişler (inferential perfective plural third-person)
mukavemet etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
mukavemet etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
mukavemet etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
mukavemet etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
mukavemet etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
mukavemet etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
mukavemet etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
mukavemet etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
mukavemet etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
mukavemet etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
mukavemet etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
mukavemet etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
mukavemet etmesem (conditional first-person singular)
mukavemet etmesen (conditional second-person singular)
mukavemet etmese (conditional singular third-person)
mukavemet etmesek (conditional first-person plural)
mukavemet etmeseniz (conditional plural second-person)
mukavemet etmeseler (conditional plural third-person)
mukavemet etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
mukavemet etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
mukavemet etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
mukavemet etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
mukavemet etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
mukavemet etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
mukavemet etmeyeyim (first-person optative singular)
mukavemet etmeyesin (optative second-person singular)
mukavemet etmeye (optative singular third-person)
mukavemet etmeyelim (first-person optative plural)
mukavemet etmeyesiniz (optative plural second-person)
mukavemet etmeyeler (optative plural third-person)
mukavemet etmemekteyim (first-person progressive singular)
mukavemet etmemektesin (progressive second-person singular)
mukavemet etmemekte (progressive singular third-person)
mukavemet etmemekteyiz (first-person plural progressive)
mukavemet etmemektesiniz (plural progressive second-person)
mukavemet etmemekteler (plural progressive third-person)
mukavemet etmemeliyim (first-person necessitative singular)
mukavemet etmemelisin (necessitative second-person singular)
mukavemet etmemeli (necessitative singular third-person)
mukavemet etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
mukavemet etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
mukavemet etmemeliler (necessitative plural third-person)
mukavemet etme (imperative second-person singular)
mukavemet etmesin (imperative singular third-person)
mukavemet etmeyin (imperative plural second-person)
or mukavemet etmeyiniz (imperative plural second-person)
mukavemet etmesinler (imperative plural third-person)
mukavemet etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
mukavemet etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
mukavemet etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
mukavemet etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
mukavemet etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
mukavemet etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
mukavemet etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
mukavemet etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
mukavemet etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
mukavemet etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
mukavemet etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
mukavemet etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
mukavemet etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
mukavemet etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
mukavemet etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
mukavemet etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
mukavemet etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
mukavemet etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
mukavemet etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
mukavemet etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
mukavemet etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
mukavemet etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
mukavemet etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
mukavemet etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
mukavemet etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
mukavemet etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
mukavemet etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
mukavemet etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
mukavemet etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
mukavemet etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
mukavemet etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
mukavemet etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
mukavemet etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
mukavemet etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
mukavemet etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
mukavemet etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
mukavemet etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
mukavemet etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
mukavemet etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
mukavemet etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
mukavemet etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
mukavemet etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
mukavemet etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
mukavemet etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
mukavemet etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
mukavemet etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
mukavemet etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
mukavemet etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
mukavemet etmesem mi? (conditional first-person singular)
mukavemet etmesen mi? (conditional second-person singular)
mukavemet etmese mi? (conditional singular third-person)
mukavemet etmesek mi? (conditional first-person plural)
mukavemet etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
mukavemet etmeseler mi? (conditional plural third-person)
mukavemet etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
mukavemet etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
mukavemet etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
mukavemet etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
mukavemet etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
mukavemet etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
mukavemet etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
mukavemet etmemekte misin? (progressive second-person singular)
mukavemet etmemekte mi? (progressive singular third-person)
mukavemet etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
mukavemet etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
mukavemet etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
mukavemet etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
mukavemet etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
mukavemet etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
mukavemet etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
mukavemet etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
mukavemet etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

mukavemet ediyorlardı (or mukavemet ediyordular)

mukavemet ederlermiş (or mukavemet edermişlar)

mukavemet etmeyin (or mukavemet etmeyiniz)


eşleşmek

head

eşleşmek (third-person singular simple present eşleşir)

ABD son 16 turunda, A Grubu'nu lider bitiren Hollanda ile eşleşti.

2022 November 30, “ABD son 16 turuna yükseldi ve Hollanda'nın rakibi oldu”, in Anadolu Agency:


mayalamak

mayalamak (third-person singular simple present mayalar)


müsaade etmek

müsaade etmek (third-person singular simple present müsaade eder)

müsaade eder (present singular third-person)


mayalanmak

mayalanmak (third-person singular simple present mayalanır)

mayalanır (present singular third-person)

From Ottoman Turkish مایهلانمق (mayalanmak), equivalent to maya + -lan + -mak.

2022 December 1, headline in Cumhuriyet

World's most expensive coffee: Fermented in a civet cat's stomach.

Dünyanın en pahalı kahvesi: Misk kedisinin midesinde mayalanıyor.


temizleme

second-person singular negative imperative of temizlemek


güvenme

second-person singular negative imperative of güvenmek


tokanmak

tokanmak (third-person singular simple present tokanır)

Moralim bozuktur, bana tokanma, tamam mı?

(literally, “My mood is bad, just don't touch me, okay?”)

I'm a bit down, just don't talk to me, okay?


seversin

second-person singular indicative aorist of sevmek


severler

third-person plural indicative aorist of sevmek


severiz

first-person plural indicative aorist of sevmek


seversiniz

second-person plural indicative aorist of sevmek


yelmek

yelmek (third-person singular simple present yeler)

yeler (present singular third-person)
yelmek (infinitive)
yelen (imperfective impersonal participle)
yelmiş (impersonal participle perfective)
yelecek (impersonal participle prospective)
yeldiğim (non-prospective participle personal)
yeldiğin (non-prospective participle personal)
yeldiği (non-prospective participle personal)
yeldiğimiz (non-prospective participle personal)
yeldiğiniz (non-prospective participle personal)
yeldikleri (non-prospective participle personal)
yeleceğim (participle personal prospective)
yeleceğin (participle personal prospective)
yeleceği (participle personal prospective)
yeleceğimiz (participle personal prospective)
yeleceğiniz (participle personal prospective)
yelecekleri (participle personal prospective)
yelme (noun-from-verb)
yeliş (adverbial)
yelerim (aorist first-person indicative present singular)
yelersin (aorist indicative present second-person singular)
yeler (aorist indicative present singular third-person)
yeleriz (aorist first-person indicative plural present)
yelersiniz (aorist indicative plural present second-person)
yelerler (aorist indicative plural present third-person)
yeliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yeliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yeliyor (imperfective indicative present singular third-person)
yeliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yeliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yeliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yeldim (first-person indicative past perfective singular)
yeldin (indicative past perfective second-person singular)
yeldi (indicative past perfective singular third-person)
yeldik (first-person indicative past perfective plural)
yeldiniz (indicative past perfective plural second-person)
yeldiler (indicative past perfective plural third-person)
yeliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yeliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yeliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yeliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yeliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yeliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yeliyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yeleceğim (first-person future indicative singular)
yeleceksin (future indicative second-person singular)
yelecek (future indicative singular third-person)
yeleceğiz (first-person future indicative plural)
yeleceksiniz (future indicative plural second-person)
yelecekler (future indicative plural third-person)
yelmişim (first-person inferential perfective singular)
yelmişsin (inferential perfective second-person singular)
yelmiş (inferential perfective singular third-person)
yelmişiz (first-person inferential perfective plural)
yelmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yelmişler (inferential perfective plural third-person)
yelermişim (aorist first-person inferential singular)
yelermişsin (aorist inferential second-person singular)
yelermiş (aorist inferential singular third-person)
yelermişiz (aorist first-person inferential plural)
yelermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yelerlermiş (or yelermişlar) (aorist inferential plural third-person)
yeliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yeliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yeliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yeliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yeliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yeliyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yelsem (conditional first-person singular)
yelsen (conditional second-person singular)
yelse (conditional singular third-person)
yelsek (conditional first-person plural)
yelseniz (conditional plural second-person)
yelseler (conditional plural third-person)
yelseydim (conditional first-person perfective singular)
yelseydin (conditional perfective second-person singular)
yelseydi (conditional perfective singular third-person)
yelseydik (conditional first-person perfective plural)
yelseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yelseydiler (conditional perfective plural third-person)
yeleyim (first-person optative singular)
yelesin (optative second-person singular)
yele (optative singular third-person)
yelelim (first-person optative plural)
yelesiniz (optative plural second-person)
yeleler (optative plural third-person)
yelmekteyim (first-person progressive singular)
yelmektesin (progressive second-person singular)
yelmekte (progressive singular third-person)
yelmekteyiz (first-person plural progressive)
yelmektesiniz (plural progressive second-person)
yelmekteler (plural progressive third-person)
yelmeliyim (first-person necessitative singular)
yelmelisin (necessitative second-person singular)
yelmeli (necessitative singular third-person)
yelmeliyiz (first-person necessitative plural)
yelmelisiniz (necessitative plural second-person)
yelmeliler (necessitative plural third-person)
yel (imperative second-person singular)
yelsin (imperative singular third-person)
yelin (imperative plural second-person)
yelsinler (imperative plural third-person)
yeler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yeler misin? (aorist indicative present second-person singular)
yeler mi? (aorist indicative present singular third-person)
yeler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yeler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yelerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yeliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yeliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yeliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yeliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yeliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yeliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yeldim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yeldin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yeldi mi? (indicative past perfective singular third-person)
yeldik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yeldiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yeldiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yeliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yeliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yeliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yeliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yeliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yeliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yelecek miyim? (first-person future indicative singular)
yelecek misin? (future indicative second-person singular)
yelecek mi? (future indicative singular third-person)
yelecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yelecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yelecekler mi? (future indicative plural third-person)
yelmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yelmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yelmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yelmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yelmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yelmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yeler miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yeler miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yeler miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yeler miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yeler miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yelerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yeliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yeliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yeliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yeliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yeliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yeliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yelsem mi? (conditional first-person singular)
yelsen mi? (conditional second-person singular)
yelse mi? (conditional singular third-person)
yelsek mi? (conditional first-person plural)
yelseniz mi? (conditional plural second-person)
yelseler mi? (conditional plural third-person)
yelse miydim? (conditional first-person perfective singular)
yelse miydin? (conditional perfective second-person singular)
yelse miydi? (conditional perfective singular third-person)
yelse miydik? (conditional first-person perfective plural)
yelse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yelseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yelmekte miyim? (first-person progressive singular)
yelmekte misin? (progressive second-person singular)
yelmekte mi? (progressive singular third-person)
yelmekte miyiz? (first-person plural progressive)
yelmekte misiniz? (plural progressive second-person)
yelmekteler mi? (plural progressive third-person)
yelmeli miyim? (first-person necessitative singular)
yelmeli misin? (necessitative second-person singular)
yelmeli mi? (necessitative singular third-person)
yelmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yelmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yelmeliler mi? (necessitative plural third-person)
yelmemek (infinitive negative)
yelmeyen (imperfective impersonal negative participle)
yelmemiş (impersonal negative participle perfective)
yelmeyecek (impersonal negative participle prospective)
yelmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
yelmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
yelmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
yelmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
yelmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
yelmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
yelmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
yelmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
yelmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
yelmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
yelmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
yelmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
yelmeme (negative noun-from-verb)
yelmeyiş (adverbial negative)
yelmem (aorist first-person indicative present singular)
yelmezsin (aorist indicative present second-person singular)
yelmez (aorist indicative present singular third-person)
yelmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
yelmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
yelmezler (aorist indicative plural present third-person)
yelmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yelmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yelmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
yelmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yelmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yelmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yelmedim (first-person indicative past perfective singular)
yelmedin (indicative past perfective second-person singular)
yelmedi (indicative past perfective singular third-person)
yelmedik (first-person indicative past perfective plural)
yelmediniz (indicative past perfective plural second-person)
yelmediler (indicative past perfective plural third-person)
yelmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yelmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yelmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yelmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yelmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yelmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yelmeyeceğim (first-person future indicative singular)
yelmeyeceksin (future indicative second-person singular)
yelmeyecek (future indicative singular third-person)
yelmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
yelmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
yelmeyecekler (future indicative plural third-person)
yelmemişim (first-person inferential perfective singular)
yelmemişsin (inferential perfective second-person singular)
yelmemiş (inferential perfective singular third-person)
yelmemişiz (first-person inferential perfective plural)
yelmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
yelmemişler (inferential perfective plural third-person)
yelmezmişim (aorist first-person inferential singular)
yelmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
yelmezmiş (aorist inferential singular third-person)
yelmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
yelmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
yelmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
yelmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yelmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yelmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yelmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yelmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yelmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yelmesem (conditional first-person singular)
yelmesen (conditional second-person singular)
yelmese (conditional singular third-person)
yelmesek (conditional first-person plural)
yelmeseniz (conditional plural second-person)
yelmeseler (conditional plural third-person)
yelmeseydim (conditional first-person perfective singular)
yelmeseydin (conditional perfective second-person singular)
yelmeseydi (conditional perfective singular third-person)
yelmeseydik (conditional first-person perfective plural)
yelmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
yelmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
yelmeyeyim (first-person optative singular)
yelmeyesin (optative second-person singular)
yelmeye (optative singular third-person)
yelmeyelim (first-person optative plural)
yelmeyesiniz (optative plural second-person)
yelmeyeler (optative plural third-person)
yelmemekteyim (first-person progressive singular)
yelmemektesin (progressive second-person singular)
yelmemekte (progressive singular third-person)
yelmemekteyiz (first-person plural progressive)
yelmemektesiniz (plural progressive second-person)
yelmemekteler (plural progressive third-person)
yelmemeliyim (first-person necessitative singular)
yelmemelisin (necessitative second-person singular)
yelmemeli (necessitative singular third-person)
yelmemeliyiz (first-person necessitative plural)
yelmemelisiniz (necessitative plural second-person)
yelmemeliler (necessitative plural third-person)
yelme (imperative second-person singular)
yelmesin (imperative singular third-person)
yelmeyin (imperative plural second-person)
yelmesinler (imperative plural third-person)
yelmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
yelmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
yelmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
yelmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
yelmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
yelmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
yelmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yelmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yelmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yelmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yelmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yelmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yelmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
yelmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
yelmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
yelmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
yelmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
yelmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
yelmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yelmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yelmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yelmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yelmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yelmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yelmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
yelmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
yelmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
yelmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
yelmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
yelmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
yelmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
yelmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
yelmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
yelmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
yelmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
yelmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
yelmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
yelmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
yelmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
yelmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
yelmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
yelmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
yelmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yelmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yelmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yelmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yelmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yelmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yelmesem mi? (conditional first-person singular)
yelmesen mi? (conditional second-person singular)
yelmese mi? (conditional singular third-person)
yelmesek mi? (conditional first-person plural)
yelmeseniz mi? (conditional plural second-person)
yelmeseler mi? (conditional plural third-person)
yelmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
yelmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
yelmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
yelmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
yelmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
yelmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
yelmemekte miyim? (first-person progressive singular)
yelmemekte misin? (progressive second-person singular)
yelmemekte mi? (progressive singular third-person)
yelmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
yelmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
yelmemekteler mi? (plural progressive third-person)
yelmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
yelmemeli misin? (necessitative second-person singular)
yelmemeli mi? (necessitative singular third-person)
yelmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
yelmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
yelmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

Inherited rom Ottoman Turkish یلمك (yelmek), from Proto-Turkic *yel- (“to run, hurry”) and possibly related to yel (“wind”), yelek (“waistcoat”) and yelken (“sail”).

(intransitive, for a person) to run, rush, hurry, go fast

(intransitive, for a horse) to trot, run