başvurmak

head

başvurmak (third-person singular simple present başvurur)

başvurur (present singular third-person)
başvurmak (infinitive)
başvuran (imperfective impersonal participle)
başvurmuş (impersonal participle perfective)
başvuracak (impersonal participle prospective)
başvurduğum (non-prospective participle personal)
başvurduğun (non-prospective participle personal)
başvurduğu (non-prospective participle personal)
başvurduğumuz (non-prospective participle personal)
başvurduğunuz (non-prospective participle personal)
başvurdukları (non-prospective participle personal)
başvuracağım (participle personal prospective)
başvuracağın (participle personal prospective)
başvuracağı (participle personal prospective)
başvuracağımız (participle personal prospective)
başvuracağınız (participle personal prospective)
başvuracakları (participle personal prospective)
başvurma (noun-from-verb)
başvuruş (adverbial)
başvururum (aorist first-person indicative present singular)
başvurursun (aorist indicative present second-person singular)
başvurur (aorist indicative present singular third-person)
başvururuz (aorist first-person indicative plural present)
başvurursunuz (aorist indicative plural present second-person)
başvururlar (aorist indicative plural present third-person)
başvuruyorum (first-person imperfective indicative present singular)
başvuruyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
başvuruyor (imperfective indicative present singular third-person)
başvuruyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
başvuruyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
başvuruyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
başvurdum (first-person indicative past perfective singular)
başvurdun (indicative past perfective second-person singular)
başvurdu (indicative past perfective singular third-person)
başvurduk (first-person indicative past perfective plural)
başvurdunuz (indicative past perfective plural second-person)
başvurdular (indicative past perfective plural third-person)
başvuruyordum (first-person imperfective indicative past singular)
başvuruyordun (imperfective indicative past second-person singular)
başvuruyordu (imperfective indicative past singular third-person)
başvuruyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
başvuruyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
başvuruyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or başvuruyordular (imperfective indicative past plural third-person)
başvuracağım (first-person future indicative singular)
başvuracaksın (future indicative second-person singular)
başvuracak (future indicative singular third-person)
başvuracağız (first-person future indicative plural)
başvuracaksınız (future indicative plural second-person)
başvuracaklar (future indicative plural third-person)
başvurmuşum (first-person inferential perfective singular)
başvurmuşsun (inferential perfective second-person singular)
başvurmuş (inferential perfective singular third-person)
başvurmuşuz (first-person inferential perfective plural)
başvurmuşsunuz (inferential perfective plural second-person)
başvurmuşlar (inferential perfective plural third-person)
başvururmuşum (aorist first-person inferential singular)
başvururmuşsun (aorist inferential second-person singular)
başvururmuş (aorist inferential singular third-person)
başvururmuşuz (aorist first-person inferential plural)
başvururmuşsunuz (aorist inferential plural second-person)
başvururlarmış (or başvururmuşlar) (aorist inferential plural third-person)
başvuruyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
başvuruyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
başvuruyormuş (imperfective inferential singular third-person)
başvuruyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
başvuruyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
başvuruyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
başvursam (conditional first-person singular)
başvursan (conditional second-person singular)
başvursa (conditional singular third-person)
başvursak (conditional first-person plural)
başvursanız (conditional plural second-person)
başvursalar (conditional plural third-person)
başvursaydım (conditional first-person perfective singular)
başvursaydın (conditional perfective second-person singular)
başvursaydı (conditional perfective singular third-person)
başvursaydık (conditional first-person perfective plural)
başvursaydınız (conditional perfective plural second-person)
başvursaydılar (conditional perfective plural third-person)
başvurayım (first-person optative singular)
başvurasın (optative second-person singular)
başvura (optative singular third-person)
başvuralım (first-person optative plural)
başvurasınız (optative plural second-person)
başvuralar (optative plural third-person)
başvurmaktayım (first-person progressive singular)
başvurmaktasın (progressive second-person singular)
başvurmakta (progressive singular third-person)
başvurmaktayız (first-person plural progressive)
başvurmaktasınız (plural progressive second-person)
başvurmaktalar (plural progressive third-person)
başvurmalıyım (first-person necessitative singular)
başvurmalısın (necessitative second-person singular)
başvurmalı (necessitative singular third-person)
başvurmalıyız (first-person necessitative plural)
başvurmalısınız (necessitative plural second-person)
başvurmalılar (necessitative plural third-person)
başvur (imperative second-person singular)
başvursun (imperative singular third-person)
başvurun (imperative plural second-person)
başvursunlar (imperative plural third-person)
başvurur muyum? (aorist first-person indicative present singular)
başvurur musun? (aorist indicative present second-person singular)
başvurur mu? (aorist indicative present singular third-person)
başvurur muyuz? (aorist first-person indicative plural present)
başvurur musunuz? (aorist indicative plural present second-person)
başvururlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
başvuruyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
başvuruyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
başvuruyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
başvuruyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
başvuruyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
başvuruyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
başvurdum mu? (first-person indicative past perfective singular)
başvurdun mu? (indicative past perfective second-person singular)
başvurdu mu? (indicative past perfective singular third-person)
başvurduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
başvurdunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
başvurdular mı? (indicative past perfective plural third-person)
başvuruyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
başvuruyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
başvuruyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
başvuruyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
başvuruyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
başvuruyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
başvuracak mıyım? (first-person future indicative singular)
başvuracak mısın? (future indicative second-person singular)
başvuracak mı? (future indicative singular third-person)
başvuracak mıyız? (first-person future indicative plural)
başvuracak mısınız? (future indicative plural second-person)
başvuracaklar mı? (future indicative plural third-person)
başvurmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
başvurmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
başvurmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
başvurmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
başvurmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
başvurmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
başvurur muymuşum? (aorist first-person inferential singular)
başvurur muymuşsun? (aorist inferential second-person singular)
başvurur muymuş? (aorist inferential singular third-person)
başvurur muymuşuz? (aorist first-person inferential plural)
başvurur muymuşsunuz? (aorist inferential plural second-person)
başvururlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
başvuruyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
başvuruyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
başvuruyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
başvuruyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
başvuruyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
başvuruyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
başvursam mı? (conditional first-person singular)
başvursan mı? (conditional second-person singular)
başvursa mı? (conditional singular third-person)
başvursak mı? (conditional first-person plural)
başvursanız mı? (conditional plural second-person)
başvursalar mı? (conditional plural third-person)
başvursa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
başvursa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
başvursa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
başvursa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
başvursa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
başvursalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
başvurmakta mıyım? (first-person progressive singular)
başvurmakta mısın? (progressive second-person singular)
başvurmakta mı? (progressive singular third-person)
başvurmakta mıyız? (first-person plural progressive)
başvurmakta mısınız? (plural progressive second-person)
başvurmaktalar mı? (plural progressive third-person)
başvurmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
başvurmalı mısın? (necessitative second-person singular)
başvurmalı mı? (necessitative singular third-person)
başvurmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
başvurmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
başvurmalılar mı? (necessitative plural third-person)
başvurmamak (infinitive negative)
başvurmayan (imperfective impersonal negative participle)
başvurmamış (impersonal negative participle perfective)
başvurmayacak (impersonal negative participle prospective)
başvurmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
başvurmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
başvurmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
başvurmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
başvurmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
başvurmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
başvurmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
başvurmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
başvurmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
başvurmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
başvurmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
başvurmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
başvurmama (negative noun-from-verb)
başvurmayuş (adverbial negative)
başvurmam (aorist first-person indicative present singular)
başvurmazsın (aorist indicative present second-person singular)
başvurmaz (aorist indicative present singular third-person)
başvurmayız (aorist first-person indicative plural present)
başvurmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
başvurmazlar (aorist indicative plural present third-person)
başvurmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
başvurmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
başvurmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
başvurmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
başvurmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
başvurmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
başvurmadım (first-person indicative past perfective singular)
başvurmadın (indicative past perfective second-person singular)
başvurmadı (indicative past perfective singular third-person)
başvurmadık (first-person indicative past perfective plural)
başvurmadınız (indicative past perfective plural second-person)
başvurmadılar (indicative past perfective plural third-person)
başvurmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
başvurmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
başvurmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
başvurmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
başvurmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
başvurmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
başvurmayacağım (first-person future indicative singular)
başvurmayacaksın (future indicative second-person singular)
başvurmayacak (future indicative singular third-person)
başvurmayacağız (first-person future indicative plural)
başvurmayacaksınız (future indicative plural second-person)
başvurmayacaklar (future indicative plural third-person)
başvurmamışım (first-person inferential perfective singular)
başvurmamışsın (inferential perfective second-person singular)
başvurmamış (inferential perfective singular third-person)
başvurmamışız (first-person inferential perfective plural)
başvurmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
başvurmamışlar (inferential perfective plural third-person)
başvurmazmışım (aorist first-person inferential singular)
başvurmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
başvurmazmış (aorist inferential singular third-person)
başvurmazmışız (aorist first-person inferential plural)
başvurmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
başvurmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
başvurmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
başvurmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
başvurmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
başvurmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
başvurmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
başvurmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
başvurmasam (conditional first-person singular)
başvurmasan (conditional second-person singular)
başvurmasa (conditional singular third-person)
başvurmasak (conditional first-person plural)
başvurmasanız (conditional plural second-person)
başvurmasalar (conditional plural third-person)
başvurmasaydım (conditional first-person perfective singular)
başvurmasaydın (conditional perfective second-person singular)
başvurmasaydı (conditional perfective singular third-person)
başvurmasaydık (conditional first-person perfective plural)
başvurmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
başvurmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
başvurmayayım (first-person optative singular)
başvurmayasın (optative second-person singular)
başvurmaya (optative singular third-person)
başvurmayalım (first-person optative plural)
başvurmayasınız (optative plural second-person)
başvurmayalar (optative plural third-person)
başvurmamaktayım (first-person progressive singular)
başvurmamaktasın (progressive second-person singular)
başvurmamakta (progressive singular third-person)
başvurmamaktayız (first-person plural progressive)
başvurmamaktasınız (plural progressive second-person)
başvurmamaktalar (plural progressive third-person)
başvurmamalıyım (first-person necessitative singular)
başvurmamalısın (necessitative second-person singular)
başvurmamalı (necessitative singular third-person)
başvurmamalıyız (first-person necessitative plural)
başvurmamalısınız (necessitative plural second-person)
başvurmamalılar (necessitative plural third-person)
başvurma (imperative second-person singular)
başvurmasın (imperative singular third-person)
başvurmayın (imperative plural second-person)
başvurmasınlar (imperative plural third-person)
başvurmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
başvurmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
başvurmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
başvurmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
başvurmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
başvurmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
başvurmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
başvurmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
başvurmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
başvurmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
başvurmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
başvurmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
başvurmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
başvurmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
başvurmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
başvurmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
başvurmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
başvurmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
başvurmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
başvurmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
başvurmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
başvurmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
başvurmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
başvurmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
başvurmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
başvurmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
başvurmayacak mı? (future indicative singular third-person)
başvurmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
başvurmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
başvurmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
başvurmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
başvurmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
başvurmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
başvurmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
başvurmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
başvurmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
başvurmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
başvurmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
başvurmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
başvurmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
başvurmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
başvurmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
başvurmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
başvurmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
başvurmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
başvurmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
başvurmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
başvurmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
başvurmasam mı? (conditional first-person singular)
başvurmasan mı? (conditional second-person singular)
başvurmasa mı? (conditional singular third-person)
başvurmasak mı? (conditional first-person plural)
başvurmasanız mı? (conditional plural second-person)
başvurmasalar mı? (conditional plural third-person)
başvurmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
başvurmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
başvurmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
başvurmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
başvurmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
başvurmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
başvurmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
başvurmamakta mısın? (progressive second-person singular)
başvurmamakta mı? (progressive singular third-person)
başvurmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
başvurmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
başvurmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
başvurmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
başvurmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
başvurmamalı mı? (necessitative singular third-person)
başvurmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
başvurmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
başvurmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>


havalandırma

/hɑvɑɫɑndɯɾˈmɑ/

[hɑ.vɑ.ɫ̪ɑn̪.d̪ɯɾˈmɑ]

Equivalent to havalandırmak (“to ventilate”) + -ma


havalandırmak

head

havalandırmak (third-person singular simple present havalandırır)

havalandırır (present singular third-person)
havalandırmak (infinitive)
havalandıran (imperfective impersonal participle)
havalandırmış (impersonal participle perfective)
havalandıracak (impersonal participle prospective)
havalandırdığım (non-prospective participle personal)
havalandırdığın (non-prospective participle personal)
havalandırdığı (non-prospective participle personal)
havalandırdığımız (non-prospective participle personal)
havalandırdığınız (non-prospective participle personal)
havalandırdıkları (non-prospective participle personal)
havalandıracağım (participle personal prospective)
havalandıracağın (participle personal prospective)
havalandıracağı (participle personal prospective)
havalandıracağımız (participle personal prospective)
havalandıracağınız (participle personal prospective)
havalandıracakları (participle personal prospective)
havalandırma (noun-from-verb)
havalandırış (adverbial)
havalandırırım (aorist first-person indicative present singular)
havalandırırsın (aorist indicative present second-person singular)
havalandırır (aorist indicative present singular third-person)
havalandırırız (aorist first-person indicative plural present)
havalandırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
havalandırırlar (aorist indicative plural present third-person)
havalandırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
havalandırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
havalandırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
havalandırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
havalandırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
havalandırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
havalandırdım (first-person indicative past perfective singular)
havalandırdın (indicative past perfective second-person singular)
havalandırdı (indicative past perfective singular third-person)
havalandırdık (first-person indicative past perfective plural)
havalandırdınız (indicative past perfective plural second-person)
havalandırdılar (indicative past perfective plural third-person)
havalandırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
havalandırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
havalandırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
havalandırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
havalandırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
havalandırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or havalandırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
havalandıracağım (first-person future indicative singular)
havalandıracaksın (future indicative second-person singular)
havalandıracak (future indicative singular third-person)
havalandıracağız (first-person future indicative plural)
havalandıracaksınız (future indicative plural second-person)
havalandıracaklar (future indicative plural third-person)
havalandırmışım (first-person inferential perfective singular)
havalandırmışsın (inferential perfective second-person singular)
havalandırmış (inferential perfective singular third-person)
havalandırmışız (first-person inferential perfective plural)
havalandırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
havalandırmışlar (inferential perfective plural third-person)
havalandırırmışım (aorist first-person inferential singular)
havalandırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
havalandırırmış (aorist inferential singular third-person)
havalandırırmışız (aorist first-person inferential plural)
havalandırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
havalandırırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or havalandırırmışlar (aorist inferential plural third-person)
havalandırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
havalandırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
havalandırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
havalandırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
havalandırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
havalandırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
havalandırsam (conditional first-person singular)
havalandırsan (conditional second-person singular)
havalandırsa (conditional singular third-person)
havalandırsak (conditional first-person plural)
havalandırsanız (conditional plural second-person)
havalandırsalar (conditional plural third-person)
havalandırsaydım (conditional first-person perfective singular)
havalandırsaydın (conditional perfective second-person singular)
havalandırsaydı (conditional perfective singular third-person)
havalandırsaydık (conditional first-person perfective plural)
havalandırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
havalandırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
havalandırayım (first-person optative singular)
havalandırasın (optative second-person singular)
havalandıra (optative singular third-person)
havalandıralım (first-person optative plural)
havalandırasınız (optative plural second-person)
havalandıralar (optative plural third-person)
havalandırmaktayım (first-person progressive singular)
havalandırmaktasın (progressive second-person singular)
havalandırmakta (progressive singular third-person)
havalandırmaktayız (first-person plural progressive)
havalandırmaktasınız (plural progressive second-person)
havalandırmaktalar (plural progressive third-person)
havalandırmalıyım (first-person necessitative singular)
havalandırmalısın (necessitative second-person singular)
havalandırmalı (necessitative singular third-person)
havalandırmalıyız (first-person necessitative plural)
havalandırmalısınız (necessitative plural second-person)
havalandırmalılar (necessitative plural third-person)
havalandır (imperative second-person singular)
havalandırsın (imperative singular third-person)
havalandırın (imperative plural second-person)
havalandırsınlar (imperative plural third-person)
havalandırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
havalandırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
havalandırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
havalandırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
havalandırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
havalandırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
havalandırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
havalandırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
havalandırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
havalandırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
havalandırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
havalandırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
havalandırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
havalandırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
havalandırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
havalandırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
havalandırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
havalandırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
havalandırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
havalandırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
havalandırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
havalandırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
havalandırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
havalandırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
havalandıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
havalandıracak mısın? (future indicative second-person singular)
havalandıracak mı? (future indicative singular third-person)
havalandıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
havalandıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
havalandıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
havalandırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
havalandırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
havalandırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
havalandırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
havalandırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
havalandırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
havalandırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
havalandırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
havalandırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
havalandırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
havalandırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
havalandırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
havalandırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
havalandırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
havalandırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
havalandırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
havalandırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
havalandırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
havalandırsam mı? (conditional first-person singular)
havalandırsan mı? (conditional second-person singular)
havalandırsa mı? (conditional singular third-person)
havalandırsak mı? (conditional first-person plural)
havalandırsanız mı? (conditional plural second-person)
havalandırsalar mı? (conditional plural third-person)
havalandırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
havalandırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
havalandırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
havalandırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
havalandırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
havalandırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
havalandırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
havalandırmakta mısın? (progressive second-person singular)
havalandırmakta mı? (progressive singular third-person)
havalandırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
havalandırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
havalandırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
havalandırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
havalandırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
havalandırmalı mı? (necessitative singular third-person)
havalandırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
havalandırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
havalandırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
havalandırmamak (infinitive negative)
havalandırmayan (imperfective impersonal negative participle)
havalandırmamış (impersonal negative participle perfective)
havalandırmayacak (impersonal negative participle prospective)
havalandırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
havalandırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
havalandırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
havalandırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
havalandırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
havalandırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
havalandırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
havalandırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
havalandırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
havalandırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
havalandırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
havalandırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
havalandırmama (negative noun-from-verb)
havalandırmayış (adverbial negative)
havalandırmam (aorist first-person indicative present singular)
havalandırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
havalandırmaz (aorist indicative present singular third-person)
havalandırmayız (aorist first-person indicative plural present)
havalandırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
havalandırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
havalandırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
havalandırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
havalandırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
havalandırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
havalandırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
havalandırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
havalandırmadım (first-person indicative past perfective singular)
havalandırmadın (indicative past perfective second-person singular)
havalandırmadı (indicative past perfective singular third-person)
havalandırmadık (first-person indicative past perfective plural)
havalandırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
havalandırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
havalandırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
havalandırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
havalandırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
havalandırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
havalandırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
havalandırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
havalandırmayacağım (first-person future indicative singular)
havalandırmayacaksın (future indicative second-person singular)
havalandırmayacak (future indicative singular third-person)
havalandırmayacağız (first-person future indicative plural)
havalandırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
havalandırmayacaklar (future indicative plural third-person)
havalandırmamışım (first-person inferential perfective singular)
havalandırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
havalandırmamış (inferential perfective singular third-person)
havalandırmamışız (first-person inferential perfective plural)
havalandırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
havalandırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
havalandırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
havalandırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
havalandırmazmış (aorist inferential singular third-person)
havalandırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
havalandırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
havalandırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
havalandırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
havalandırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
havalandırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
havalandırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
havalandırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
havalandırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
havalandırmasam (conditional first-person singular)
havalandırmasan (conditional second-person singular)
havalandırmasa (conditional singular third-person)
havalandırmasak (conditional first-person plural)
havalandırmasanız (conditional plural second-person)
havalandırmasalar (conditional plural third-person)
havalandırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
havalandırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
havalandırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
havalandırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
havalandırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
havalandırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
havalandırmayayım (first-person optative singular)
havalandırmayasın (optative second-person singular)
havalandırmaya (optative singular third-person)
havalandırmayalım (first-person optative plural)
havalandırmayasınız (optative plural second-person)
havalandırmayalar (optative plural third-person)
havalandırmamaktayım (first-person progressive singular)
havalandırmamaktasın (progressive second-person singular)
havalandırmamakta (progressive singular third-person)
havalandırmamaktayız (first-person plural progressive)
havalandırmamaktasınız (plural progressive second-person)
havalandırmamaktalar (plural progressive third-person)
havalandırmamalıyım (first-person necessitative singular)
havalandırmamalısın (necessitative second-person singular)
havalandırmamalı (necessitative singular third-person)
havalandırmamalıyız (first-person necessitative plural)
havalandırmamalısınız (necessitative plural second-person)
havalandırmamalılar (necessitative plural third-person)
havalandırma (imperative second-person singular)
havalandırmasın (imperative singular third-person)
havalandırmayın (imperative plural second-person)
havalandırmasınlar (imperative plural third-person)
havalandırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
havalandırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
havalandırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
havalandırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
havalandırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
havalandırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
havalandırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
havalandırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
havalandırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
havalandırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
havalandırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
havalandırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
havalandırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
havalandırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
havalandırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
havalandırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
havalandırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
havalandırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
havalandırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
havalandırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
havalandırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
havalandırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
havalandırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
havalandırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
havalandırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
havalandırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
havalandırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
havalandırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
havalandırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
havalandırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
havalandırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
havalandırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
havalandırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
havalandırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
havalandırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
havalandırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
havalandırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
havalandırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
havalandırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
havalandırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
havalandırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
havalandırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
havalandırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
havalandırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
havalandırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
havalandırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
havalandırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
havalandırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
havalandırmasam mı? (conditional first-person singular)
havalandırmasan mı? (conditional second-person singular)
havalandırmasa mı? (conditional singular third-person)
havalandırmasak mı? (conditional first-person plural)
havalandırmasanız mı? (conditional plural second-person)
havalandırmasalar mı? (conditional plural third-person)
havalandırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
havalandırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
havalandırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
havalandırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
havalandırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
havalandırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
havalandırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
havalandırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
havalandırmamakta mı? (progressive singular third-person)
havalandırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
havalandırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
havalandırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
havalandırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
havalandırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
havalandırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
havalandırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
havalandırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
havalandırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

/hɑvɑɫɑndɯɾˈmɑk/

Equivalent to hava (“air”) + -la + -dır + -mak

Az şu odayı havalandıralım lütfen

to ventilate, to condition the air [+accusative]


kollamak

kollamak (third-person singular simple present kollar)

[kʰo̞ɫ̪.ɫ̪ɑˈmɑk]

Kardeşini orada kolla

(transitive) to protect, to defend, to preserve [+accusative]


haber almak

haber almak (third-person singular simple present haber alır)

haber alır (present singular third-person)
haber almak (infinitive)
haber alan (imperfective impersonal participle)
haber almış (impersonal participle perfective)
haber alacak (impersonal participle prospective)
haber aldığım (non-prospective participle personal)
haber aldığın (non-prospective participle personal)
haber aldığı (non-prospective participle personal)
haber aldığımız (non-prospective participle personal)
haber aldığınız (non-prospective participle personal)
haber aldıkları (non-prospective participle personal)
haber alacağım (participle personal prospective)
haber alacağın (participle personal prospective)
haber alacağı (participle personal prospective)
haber alacağımız (participle personal prospective)
haber alacağınız (participle personal prospective)
haber alacakları (participle personal prospective)
haber alma (noun-from-verb)
haber alış (adverbial)
haber alırım (aorist first-person indicative present singular)
haber alırsın (aorist indicative present second-person singular)
haber alır (aorist indicative present singular third-person)
haber alırız (aorist first-person indicative plural present)
haber alırsınız (aorist indicative plural present second-person)
haber alırlar (aorist indicative plural present third-person)
haber alıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
haber alıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
haber alıyor (imperfective indicative present singular third-person)
haber alıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
haber alıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
haber alıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
haber aldım (first-person indicative past perfective singular)
haber aldın (indicative past perfective second-person singular)
haber aldı (indicative past perfective singular third-person)
haber aldık (first-person indicative past perfective plural)
haber aldınız (indicative past perfective plural second-person)
haber aldılar (indicative past perfective plural third-person)
haber alıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
haber alıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
haber alıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
haber alıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
haber alıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
haber alıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or haber alıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
haber alacağım (first-person future indicative singular)
haber alacaksın (future indicative second-person singular)
haber alacak (future indicative singular third-person)
haber alacağız (first-person future indicative plural)
haber alacaksınız (future indicative plural second-person)
haber alacaklar (future indicative plural third-person)
haber almışım (first-person inferential perfective singular)
haber almışsın (inferential perfective second-person singular)
haber almış (inferential perfective singular third-person)
haber almışız (first-person inferential perfective plural)
haber almışsınız (inferential perfective plural second-person)
haber almışlar (inferential perfective plural third-person)
haber alırmışım (aorist first-person inferential singular)
haber alırmışsın (aorist inferential second-person singular)
haber alırmış (aorist inferential singular third-person)
haber alırmışız (aorist first-person inferential plural)
haber alırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
haber alırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or haber alırmışlar (aorist inferential plural third-person)
haber alıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
haber alıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
haber alıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
haber alıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
haber alıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
haber alıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
haber alsam (conditional first-person singular)
haber alsan (conditional second-person singular)
haber alsa (conditional singular third-person)
haber alsak (conditional first-person plural)
haber alsanız (conditional plural second-person)
haber alsalar (conditional plural third-person)
haber alsaydım (conditional first-person perfective singular)
haber alsaydın (conditional perfective second-person singular)
haber alsaydı (conditional perfective singular third-person)
haber alsaydık (conditional first-person perfective plural)
haber alsaydınız (conditional perfective plural second-person)
haber alsaydılar (conditional perfective plural third-person)
haber alayım (first-person optative singular)
haber alasın (optative second-person singular)
haber ala (optative singular third-person)
haber alalım (first-person optative plural)
haber alasınız (optative plural second-person)
haber alalar (optative plural third-person)
haber almaktayım (first-person progressive singular)
haber almaktasın (progressive second-person singular)
haber almakta (progressive singular third-person)
haber almaktayız (first-person plural progressive)
haber almaktasınız (plural progressive second-person)
haber almaktalar (plural progressive third-person)
haber almalıyım (first-person necessitative singular)
haber almalısın (necessitative second-person singular)
haber almalı (necessitative singular third-person)
haber almalıyız (first-person necessitative plural)
haber almalısınız (necessitative plural second-person)
haber almalılar (necessitative plural third-person)
haber al (imperative second-person singular)
haber alsın (imperative singular third-person)
haber alın (imperative plural second-person)
haber alsınlar (imperative plural third-person)
haber alır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
haber alır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
haber alır mı? (aorist indicative present singular third-person)
haber alır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
haber alır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
haber alırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
haber alıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
haber alıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
haber alıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
haber alıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
haber alıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
haber alıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
haber aldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
haber aldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
haber aldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
haber aldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
haber aldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
haber aldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
haber alıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
haber alıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
haber alıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
haber alıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
haber alıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
haber alıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
haber alacak mıyım? (first-person future indicative singular)
haber alacak mısın? (future indicative second-person singular)
haber alacak mı? (future indicative singular third-person)
haber alacak mıyız? (first-person future indicative plural)
haber alacak mısınız? (future indicative plural second-person)
haber alacaklar mı? (future indicative plural third-person)
haber almış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
haber almış mısın? (inferential perfective second-person singular)
haber almış mı? (inferential perfective singular third-person)
haber almış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
haber almış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
haber almışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
haber alır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
haber alır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
haber alır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
haber alır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
haber alır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
haber alırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
haber alıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
haber alıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
haber alıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
haber alıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
haber alıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
haber alıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
haber alsam mı? (conditional first-person singular)
haber alsan mı? (conditional second-person singular)
haber alsa mı? (conditional singular third-person)
haber alsak mı? (conditional first-person plural)
haber alsanız mı? (conditional plural second-person)
haber alsalar mı? (conditional plural third-person)
haber alsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
haber alsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
haber alsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
haber alsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
haber alsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
haber alsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
haber almakta mıyım? (first-person progressive singular)
haber almakta mısın? (progressive second-person singular)
haber almakta mı? (progressive singular third-person)
haber almakta mıyız? (first-person plural progressive)
haber almakta mısınız? (plural progressive second-person)
haber almaktalar mı? (plural progressive third-person)
haber almalı mıyım? (first-person necessitative singular)
haber almalı mısın? (necessitative second-person singular)
haber almalı mı? (necessitative singular third-person)
haber almalı mıyız? (first-person necessitative plural)
haber almalı mısınız? (necessitative plural second-person)
haber almalılar mı? (necessitative plural third-person)
haber almamak (infinitive negative)
haber almayan (imperfective impersonal negative participle)
haber almamış (impersonal negative participle perfective)
haber almayacak (impersonal negative participle prospective)
haber almadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
haber almadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
haber almadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
haber almadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
haber almadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
haber almadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
haber almayacağım (first-person negative participle prospective singular)
haber almayacağın (negative participle prospective second-person singular)
haber almayacağı (negative participle prospective singular third-person)
haber almayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
haber almayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
haber almayacakları (negative participle plural prospective third-person)
haber almama (negative noun-from-verb)
haber almayış (adverbial negative)
haber almam (aorist first-person indicative present singular)
haber almazsın (aorist indicative present second-person singular)
haber almaz (aorist indicative present singular third-person)
haber almayız (aorist first-person indicative plural present)
haber almazsınız (aorist indicative plural present second-person)
haber almazlar (aorist indicative plural present third-person)
haber almıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
haber almıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
haber almıyor (imperfective indicative present singular third-person)
haber almıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
haber almıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
haber almıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
haber almadım (first-person indicative past perfective singular)
haber almadın (indicative past perfective second-person singular)
haber almadı (indicative past perfective singular third-person)
haber almadık (first-person indicative past perfective plural)
haber almadınız (indicative past perfective plural second-person)
haber almadılar (indicative past perfective plural third-person)
haber almıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
haber almıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
haber almıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
haber almıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
haber almıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
haber almıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
haber almayacağım (first-person future indicative singular)
haber almayacaksın (future indicative second-person singular)
haber almayacak (future indicative singular third-person)
haber almayacağız (first-person future indicative plural)
haber almayacaksınız (future indicative plural second-person)
haber almayacaklar (future indicative plural third-person)
haber almamışım (first-person inferential perfective singular)
haber almamışsın (inferential perfective second-person singular)
haber almamış (inferential perfective singular third-person)
haber almamışız (first-person inferential perfective plural)
haber almamışsınız (inferential perfective plural second-person)
haber almamışlar (inferential perfective plural third-person)
haber almazmışım (aorist first-person inferential singular)
haber almazmışsın (aorist inferential second-person singular)
haber almazmış (aorist inferential singular third-person)
haber almazmışız (aorist first-person inferential plural)
haber almazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
haber almazlarmış (aorist inferential plural third-person)
haber almıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
haber almıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
haber almıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
haber almıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
haber almıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
haber almıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
haber almasam (conditional first-person singular)
haber almasan (conditional second-person singular)
haber almasa (conditional singular third-person)
haber almasak (conditional first-person plural)
haber almasanız (conditional plural second-person)
haber almasalar (conditional plural third-person)
haber almasaydım (conditional first-person perfective singular)
haber almasaydın (conditional perfective second-person singular)
haber almasaydı (conditional perfective singular third-person)
haber almasaydık (conditional first-person perfective plural)
haber almasaydınız (conditional perfective plural second-person)
haber almasaydılar (conditional perfective plural third-person)
haber almayayım (first-person optative singular)
haber almayasın (optative second-person singular)
haber almaya (optative singular third-person)
haber almayalım (first-person optative plural)
haber almayasınız (optative plural second-person)
haber almayalar (optative plural third-person)
haber almamaktayım (first-person progressive singular)
haber almamaktasın (progressive second-person singular)
haber almamakta (progressive singular third-person)
haber almamaktayız (first-person plural progressive)
haber almamaktasınız (plural progressive second-person)
haber almamaktalar (plural progressive third-person)
haber almamalıyım (first-person necessitative singular)
haber almamalısın (necessitative second-person singular)
haber almamalı (necessitative singular third-person)
haber almamalıyız (first-person necessitative plural)
haber almamalısınız (necessitative plural second-person)
haber almamalılar (necessitative plural third-person)
haber alma (imperative second-person singular)
haber almasın (imperative singular third-person)
haber almayın (imperative plural second-person)
haber almasınlar (imperative plural third-person)
haber almaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
haber almaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
haber almaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
haber almaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
haber almaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
haber almazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
haber almıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
haber almıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
haber almıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
haber almıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
haber almıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
haber almıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
haber almadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
haber almadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
haber almadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
haber almadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
haber almadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
haber almadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
haber almıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
haber almıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
haber almıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
haber almıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
haber almıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
haber almıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
haber almayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
haber almayacak mısın? (future indicative second-person singular)
haber almayacak mı? (future indicative singular third-person)
haber almayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
haber almayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
haber almayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
haber almamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
haber almamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
haber almamış mı? (inferential perfective singular third-person)
haber almamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
haber almamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
haber almamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
haber almaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
haber almaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
haber almaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
haber almaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
haber almaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
haber almazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
haber almıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
haber almıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
haber almıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
haber almıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
haber almıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
haber almıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
haber almasam mı? (conditional first-person singular)
haber almasan mı? (conditional second-person singular)
haber almasa mı? (conditional singular third-person)
haber almasak mı? (conditional first-person plural)
haber almasanız mı? (conditional plural second-person)
haber almasalar mı? (conditional plural third-person)
haber almasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
haber almasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
haber almasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
haber almasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
haber almasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
haber almasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
haber almamakta mıyım? (first-person progressive singular)
haber almamakta mısın? (progressive second-person singular)
haber almamakta mı? (progressive singular third-person)
haber almamakta mıyız? (first-person plural progressive)
haber almamakta mısınız? (plural progressive second-person)
haber almamaktalar mı? (plural progressive third-person)
haber almamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
haber almamalı mısın? (necessitative second-person singular)
haber almamalı mı? (necessitative singular third-person)
haber almamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
haber almamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
haber almamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

haber alıyorlardı (or haber alıyordular)

/hɑˈbæɾ‿ɑɫˈmɑk/

[hɑˈbæ.ɾ̞‿ɑɫ̪ˈmɑk]

Equivalent to haber (“news”) + almak (“to take, to receive”)

affix

Dokuz rus dağcıdan bir daha haber alınamadı
The nine russian hikers were never heard of again

(intransitive) to hear from, to be heard of

Televizyondan haberleri aldın mı?

(intransitive) to receive news, to learn about


oylama

Equivalent to oylamak (“to vote, to elect”) + -ma

second-person singular negative imperative


kulağına küpe olmak

tr-conj-head

kulağına küpe oluyorlardı (or kulağına küpe oluyordular)

kulağına küpe olurlarmış (or kulağına küpe olurmuşlar)

kulağına küpe olmak (infinitive)
kulağına küpe olan (imperfective impersonal participle)
kulağına küpe olmuş (impersonal participle perfective)
kulağına küpe olacak (impersonal participle prospective)
kulağına küpe olduğum (non-prospective participle personal)
kulağına küpe olduğun (non-prospective participle personal)
kulağına küpe olduğu (non-prospective participle personal)
kulağına küpe olduğumuz (non-prospective participle personal)
kulağına küpe olduğunuz (non-prospective participle personal)
kulağına küpe oldukları (non-prospective participle personal)
kulağına küpe olacağım (participle personal prospective)
kulağına küpe olacağın (participle personal prospective)
kulağına küpe olacağı (participle personal prospective)
kulağına küpe olacağımız (participle personal prospective)
kulağına küpe olacağınız (participle personal prospective)
kulağına küpe olacakları (participle personal prospective)
kulağına küpe olma (noun-from-verb)
kulağına küpe oluş (adverbial)
kulağına küpe olurum (aorist first-person indicative present singular)
kulağına küpe olursun (aorist indicative present second-person singular)
kulağına küpe olur (aorist indicative present singular third-person)
kulağına küpe oluruz (aorist first-person indicative plural present)
kulağına küpe olursunuz (aorist indicative plural present second-person)
kulağına küpe olurlar (aorist indicative plural present third-person)
kulağına küpe oluyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kulağına küpe oluyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kulağına küpe oluyor (imperfective indicative present singular third-person)
kulağına küpe oluyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kulağına küpe oluyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kulağına küpe oluyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kulağına küpe oldum (first-person indicative past perfective singular)
kulağına küpe oldun (indicative past perfective second-person singular)
kulağına küpe oldu (indicative past perfective singular third-person)
kulağına küpe olduk (first-person indicative past perfective plural)
kulağına küpe oldunuz (indicative past perfective plural second-person)
kulağına küpe oldular (indicative past perfective plural third-person)
kulağına küpe oluyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kulağına küpe oluyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kulağına küpe oluyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kulağına küpe oluyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kulağına küpe oluyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kulağına küpe oluyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or kulağına küpe oluyordular (imperfective indicative past plural third-person)
kulağına küpe olacağım (first-person future indicative singular)
kulağına küpe olacaksın (future indicative second-person singular)
kulağına küpe olacak (future indicative singular third-person)
kulağına küpe olacağız (first-person future indicative plural)
kulağına küpe olacaksınız (future indicative plural second-person)
kulağına küpe olacaklar (future indicative plural third-person)
kulağına küpe olmuşum (first-person inferential perfective singular)
kulağına küpe olmuşsun (inferential perfective second-person singular)
kulağına küpe olmuş (inferential perfective singular third-person)
kulağına küpe olmuşuz (first-person inferential perfective plural)
kulağına küpe olmuşsunuz (inferential perfective plural second-person)
kulağına küpe olmuşlar (inferential perfective plural third-person)
kulağına küpe olurmuşum (aorist first-person inferential singular)
kulağına küpe olurmuşsun (aorist inferential second-person singular)
kulağına küpe olurmuş (aorist inferential singular third-person)
kulağına küpe olurmuşuz (aorist first-person inferential plural)
kulağına küpe olurmuşsunuz (aorist inferential plural second-person)
kulağına küpe olurlarmış (aorist inferential plural third-person)
or kulağına küpe olurmuşlar (aorist inferential plural third-person)
kulağına küpe oluyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kulağına küpe oluyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kulağına küpe oluyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kulağına küpe oluyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kulağına küpe oluyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kulağına küpe oluyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
kulağına küpe olsam (conditional first-person singular)
kulağına küpe olsan (conditional second-person singular)
kulağına küpe olsa (conditional singular third-person)
kulağına küpe olsak (conditional first-person plural)
kulağına küpe olsanız (conditional plural second-person)
kulağına küpe olsalar (conditional plural third-person)
kulağına küpe olsaydım (conditional first-person perfective singular)
kulağına küpe olsaydın (conditional perfective second-person singular)
kulağına küpe olsaydı (conditional perfective singular third-person)
kulağına küpe olsaydık (conditional first-person perfective plural)
kulağına küpe olsaydınız (conditional perfective plural second-person)
kulağına küpe olsaydılar (conditional perfective plural third-person)
kulağına küpe olayım (first-person optative singular)
kulağına küpe olasın (optative second-person singular)
kulağına küpe ola (optative singular third-person)
kulağına küpe olalım (first-person optative plural)
kulağına küpe olasınız (optative plural second-person)
kulağına küpe olalar (optative plural third-person)
kulağına küpe olmaktayım (first-person progressive singular)
kulağına küpe olmaktasın (progressive second-person singular)
kulağına küpe olmakta (progressive singular third-person)
kulağına küpe olmaktayız (first-person plural progressive)
kulağına küpe olmaktasınız (plural progressive second-person)
kulağına küpe olmaktalar (plural progressive third-person)
kulağına küpe olmalıyım (first-person necessitative singular)
kulağına küpe olmalısın (necessitative second-person singular)
kulağına küpe olmalı (necessitative singular third-person)
kulağına küpe olmalıyız (first-person necessitative plural)
kulağına küpe olmalısınız (necessitative plural second-person)
kulağına küpe olmalılar (necessitative plural third-person)
kulağına küpe ol (imperative second-person singular)
kulağına küpe olsun (imperative singular third-person)
kulağına küpe olun (imperative plural second-person)
kulağına küpe olsunlar (imperative plural third-person)
kulağına küpe olur muyum? (aorist first-person indicative present singular)
kulağına küpe olur musun? (aorist indicative present second-person singular)
kulağına küpe olur mu? (aorist indicative present singular third-person)
kulağına küpe olur muyuz? (aorist first-person indicative plural present)
kulağına küpe olur musunuz? (aorist indicative plural present second-person)
kulağına küpe olurlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kulağına küpe oluyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kulağına küpe oluyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kulağına küpe oluyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kulağına küpe oluyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kulağına küpe oluyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kulağına küpe oluyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kulağına küpe oldum mu? (first-person indicative past perfective singular)
kulağına küpe oldun mu? (indicative past perfective second-person singular)
kulağına küpe oldu mu? (indicative past perfective singular third-person)
kulağına küpe olduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
kulağına küpe oldunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
kulağına küpe oldular mı? (indicative past perfective plural third-person)
kulağına küpe oluyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kulağına küpe oluyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kulağına küpe oluyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kulağına küpe oluyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kulağına küpe oluyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kulağına küpe oluyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kulağına küpe olacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kulağına küpe olacak mısın? (future indicative second-person singular)
kulağına küpe olacak mı? (future indicative singular third-person)
kulağına küpe olacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kulağına küpe olacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kulağına küpe olacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kulağına küpe olmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
kulağına küpe olmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
kulağına küpe olmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
kulağına küpe olmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
kulağına küpe olmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
kulağına küpe olmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kulağına küpe olur muymuşum? (aorist first-person inferential singular)
kulağına küpe olur muymuşsun? (aorist inferential second-person singular)
kulağına küpe olur muymuş? (aorist inferential singular third-person)
kulağına küpe olur muymuşuz? (aorist first-person inferential plural)
kulağına küpe olur muymuşsunuz? (aorist inferential plural second-person)
kulağına küpe olurlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kulağına küpe oluyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kulağına küpe oluyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kulağına küpe oluyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kulağına küpe oluyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kulağına küpe oluyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kulağına küpe oluyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kulağına küpe olsam mı? (conditional first-person singular)
kulağına küpe olsan mı? (conditional second-person singular)
kulağına küpe olsa mı? (conditional singular third-person)
kulağına küpe olsak mı? (conditional first-person plural)
kulağına küpe olsanız mı? (conditional plural second-person)
kulağına küpe olsalar mı? (conditional plural third-person)
kulağına küpe olsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kulağına küpe olsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kulağına küpe olsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kulağına küpe olsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kulağına küpe olsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kulağına küpe olsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kulağına küpe olmakta mıyım? (first-person progressive singular)
kulağına küpe olmakta mısın? (progressive second-person singular)
kulağına küpe olmakta mı? (progressive singular third-person)
kulağına küpe olmakta mıyız? (first-person plural progressive)
kulağına küpe olmakta mısınız? (plural progressive second-person)
kulağına küpe olmaktalar mı? (plural progressive third-person)
kulağına küpe olmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kulağına küpe olmalı mısın? (necessitative second-person singular)
kulağına küpe olmalı mı? (necessitative singular third-person)
kulağına küpe olmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kulağına küpe olmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kulağına küpe olmalılar mı? (necessitative plural third-person)
kulağına küpe olmamak (infinitive negative)
kulağına küpe olmayan (imperfective impersonal negative participle)
kulağına küpe olmamış (impersonal negative participle perfective)
kulağına küpe olmayacak (impersonal negative participle prospective)
kulağına küpe olmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
kulağına küpe olmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
kulağına küpe olmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
kulağına küpe olmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
kulağına küpe olmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
kulağına küpe olmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
kulağına küpe olmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
kulağına küpe olmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
kulağına küpe olmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
kulağına küpe olmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
kulağına küpe olmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
kulağına küpe olmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
kulağına küpe olmama (negative noun-from-verb)
kulağına küpe olmayuş (adverbial negative)
kulağına küpe olmam (aorist first-person indicative present singular)
kulağına küpe olmazsın (aorist indicative present second-person singular)
kulağına küpe olmaz (aorist indicative present singular third-person)
kulağına küpe olmayız (aorist first-person indicative plural present)
kulağına küpe olmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
kulağına küpe olmazlar (aorist indicative plural present third-person)
kulağına küpe olmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kulağına küpe olmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kulağına küpe olmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
kulağına küpe olmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kulağına küpe olmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kulağına küpe olmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kulağına küpe olmadım (first-person indicative past perfective singular)
kulağına küpe olmadın (indicative past perfective second-person singular)
kulağına küpe olmadı (indicative past perfective singular third-person)
kulağına küpe olmadık (first-person indicative past perfective plural)
kulağına küpe olmadınız (indicative past perfective plural second-person)
kulağına küpe olmadılar (indicative past perfective plural third-person)
kulağına küpe olmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kulağına küpe olmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kulağına küpe olmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kulağına küpe olmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kulağına küpe olmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kulağına küpe olmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
kulağına küpe olmayacağım (first-person future indicative singular)
kulağına küpe olmayacaksın (future indicative second-person singular)
kulağına küpe olmayacak (future indicative singular third-person)
kulağına küpe olmayacağız (first-person future indicative plural)
kulağına küpe olmayacaksınız (future indicative plural second-person)
kulağına küpe olmayacaklar (future indicative plural third-person)
kulağına küpe olmamışım (first-person inferential perfective singular)
kulağına küpe olmamışsın (inferential perfective second-person singular)
kulağına küpe olmamış (inferential perfective singular third-person)
kulağına küpe olmamışız (first-person inferential perfective plural)
kulağına küpe olmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
kulağına küpe olmamışlar (inferential perfective plural third-person)
kulağına küpe olmazmışım (aorist first-person inferential singular)
kulağına küpe olmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
kulağına küpe olmazmış (aorist inferential singular third-person)
kulağına küpe olmazmışız (aorist first-person inferential plural)
kulağına küpe olmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kulağına küpe olmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
kulağına küpe olmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kulağına küpe olmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kulağına küpe olmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kulağına küpe olmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kulağına küpe olmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kulağına küpe olmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
kulağına küpe olmasam (conditional first-person singular)
kulağına küpe olmasan (conditional second-person singular)
kulağına küpe olmasa (conditional singular third-person)
kulağına küpe olmasak (conditional first-person plural)
kulağına küpe olmasanız (conditional plural second-person)
kulağına küpe olmasalar (conditional plural third-person)
kulağına küpe olmasaydım (conditional first-person perfective singular)
kulağına küpe olmasaydın (conditional perfective second-person singular)
kulağına küpe olmasaydı (conditional perfective singular third-person)
kulağına küpe olmasaydık (conditional first-person perfective plural)
kulağına küpe olmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kulağına küpe olmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kulağına küpe olmayayım (first-person optative singular)
kulağına küpe olmayasın (optative second-person singular)
kulağına küpe olmaya (optative singular third-person)
kulağına küpe olmayalım (first-person optative plural)
kulağına küpe olmayasınız (optative plural second-person)
kulağına küpe olmayalar (optative plural third-person)
kulağına küpe olmamaktayım (first-person progressive singular)
kulağına küpe olmamaktasın (progressive second-person singular)
kulağına küpe olmamakta (progressive singular third-person)
kulağına küpe olmamaktayız (first-person plural progressive)
kulağına küpe olmamaktasınız (plural progressive second-person)
kulağına küpe olmamaktalar (plural progressive third-person)
kulağına küpe olmamalıyım (first-person necessitative singular)
kulağına küpe olmamalısın (necessitative second-person singular)
kulağına küpe olmamalı (necessitative singular third-person)
kulağına küpe olmamalıyız (first-person necessitative plural)
kulağına küpe olmamalısınız (necessitative plural second-person)
kulağına küpe olmamalılar (necessitative plural third-person)
kulağına küpe olma (imperative second-person singular)
kulağına küpe olmasın (imperative singular third-person)
kulağına küpe olmayın (imperative plural second-person)
kulağına küpe olmasınlar (imperative plural third-person)
kulağına küpe olmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kulağına küpe olmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kulağına küpe olmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
kulağına küpe olmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kulağına küpe olmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kulağına küpe olmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kulağına küpe olmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kulağına küpe olmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kulağına küpe olmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kulağına küpe olmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kulağına küpe olmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kulağına küpe olmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kulağına küpe olmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kulağına küpe olmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kulağına küpe olmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kulağına küpe olmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kulağına küpe olmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kulağına küpe olmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kulağına küpe olmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kulağına küpe olmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kulağına küpe olmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kulağına küpe olmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kulağına küpe olmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kulağına küpe olmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kulağına küpe olmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kulağına küpe olmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kulağına küpe olmayacak mı? (future indicative singular third-person)
kulağına küpe olmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kulağına küpe olmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kulağına küpe olmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kulağına küpe olmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kulağına küpe olmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kulağına küpe olmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
kulağına küpe olmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kulağına küpe olmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kulağına küpe olmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kulağına küpe olmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kulağına küpe olmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kulağına küpe olmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kulağına küpe olmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kulağına küpe olmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kulağına küpe olmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kulağına küpe olmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kulağına küpe olmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kulağına küpe olmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kulağına küpe olmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kulağına küpe olmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kulağına küpe olmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kulağına küpe olmasam mı? (conditional first-person singular)
kulağına küpe olmasan mı? (conditional second-person singular)
kulağına küpe olmasa mı? (conditional singular third-person)
kulağına küpe olmasak mı? (conditional first-person plural)
kulağına küpe olmasanız mı? (conditional plural second-person)
kulağına küpe olmasalar mı? (conditional plural third-person)
kulağına küpe olmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kulağına küpe olmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kulağına küpe olmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kulağına küpe olmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kulağına küpe olmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kulağına küpe olmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kulağına küpe olmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
kulağına küpe olmamakta mısın? (progressive second-person singular)
kulağına küpe olmamakta mı? (progressive singular third-person)
kulağına küpe olmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
kulağına küpe olmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
kulağına küpe olmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
kulağına küpe olmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kulağına küpe olmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
kulağına küpe olmamalı mı? (necessitative singular third-person)
kulağına küpe olmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kulağına küpe olmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kulağına küpe olmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

/kuɫɑɣɯˈnɑ cyˈpɛ oɫˈmɑk/

[kʰu.ɫ̪ɑ.ɯˈn̪ɑ cʰyˈpʰɛ oɫ̪ˈmɑk]

[kʰu.ɫ̪ɑːˈn̪ɑ cʰyˈpʰɛ oɫ̪ˈmɑk]

Asla el âleme güvenme, bu da kulağına küpe olsun

Take my advice, don't trust random people

to take one's advice, to learn from one's wrong doings.