tespit etmek

head

tespit etmek (third-person singular simple present tespit eder)

tespit eder (present singular third-person)
tespit etmek (infinitive)
tespit eden (imperfective impersonal participle)
tespit etmiş (impersonal participle perfective)
tespit edecek (impersonal participle prospective)
tespit ettiğim (non-prospective participle personal)
tespit ettiğin (non-prospective participle personal)
tespit ettiği (non-prospective participle personal)
tespit ettiğimiz (non-prospective participle personal)
tespit ettiğiniz (non-prospective participle personal)
tespit ettikleri (non-prospective participle personal)
tespit edeceğim (participle personal prospective)
tespit edeceğin (participle personal prospective)
tespit edeceği (participle personal prospective)
tespit edeceğimiz (participle personal prospective)
tespit edeceğiniz (participle personal prospective)
tespit edecekleri (participle personal prospective)
tespit etme (noun-from-verb)
tespit ediş (adverbial)
tespit ederim (aorist first-person indicative present singular)
tespit edersin (aorist indicative present second-person singular)
tespit eder (aorist indicative present singular third-person)
tespit ederiz (aorist first-person indicative plural present)
tespit edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
tespit ederler (aorist indicative plural present third-person)
tespit ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tespit ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tespit ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
tespit ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tespit ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tespit ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tespit ettim (first-person indicative past perfective singular)
tespit ettin (indicative past perfective second-person singular)
tespit etti (indicative past perfective singular third-person)
tespit ettik (first-person indicative past perfective plural)
tespit ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
tespit ettiler (indicative past perfective plural third-person)
tespit ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tespit ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tespit ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tespit ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tespit ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tespit ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or tespit ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
tespit edeceğim (first-person future indicative singular)
tespit edeceksin (future indicative second-person singular)
tespit edecek (future indicative singular third-person)
tespit edeceğiz (first-person future indicative plural)
tespit edeceksiniz (future indicative plural second-person)
tespit edecekler (future indicative plural third-person)
tespit etmişim (first-person inferential perfective singular)
tespit etmişsin (inferential perfective second-person singular)
tespit etmiş (inferential perfective singular third-person)
tespit etmişiz (first-person inferential perfective plural)
tespit etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tespit etmişler (inferential perfective plural third-person)
tespit edermişim (aorist first-person inferential singular)
tespit edermişsin (aorist inferential second-person singular)
tespit edermiş (aorist inferential singular third-person)
tespit edermişiz (aorist first-person inferential plural)
tespit edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tespit ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or tespit edermişlar (aorist inferential plural third-person)
tespit ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tespit ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tespit ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tespit ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tespit ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tespit ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tespit etsem (conditional first-person singular)
tespit etsen (conditional second-person singular)
tespit etse (conditional singular third-person)
tespit etsek (conditional first-person plural)
tespit etseniz (conditional plural second-person)
tespit etseler (conditional plural third-person)
tespit etseydim (conditional first-person perfective singular)
tespit etseydin (conditional perfective second-person singular)
tespit etseydi (conditional perfective singular third-person)
tespit etseydik (conditional first-person perfective plural)
tespit etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tespit etseydiler (conditional perfective plural third-person)
tespit edeyim (first-person optative singular)
tespit edesin (optative second-person singular)
tespit ede (optative singular third-person)
tespit edelim (first-person optative plural)
tespit edesiniz (optative plural second-person)
tespit edeler (optative plural third-person)
tespit etmekteyim (first-person progressive singular)
tespit etmektesin (progressive second-person singular)
tespit etmekte (progressive singular third-person)
tespit etmekteyiz (first-person plural progressive)
tespit etmektesiniz (plural progressive second-person)
tespit etmekteler (plural progressive third-person)
tespit etmeliyim (first-person necessitative singular)
tespit etmelisin (necessitative second-person singular)
tespit etmeli (necessitative singular third-person)
tespit etmeliyiz (first-person necessitative plural)
tespit etmelisiniz (necessitative plural second-person)
tespit etmeliler (necessitative plural third-person)
tespit et (imperative second-person singular)
tespit etsin (imperative singular third-person)
tespit edin (imperative plural second-person)
or tespit ediniz (imperative plural second-person)
tespit etsinler (imperative plural third-person)
tespit eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tespit eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
tespit eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
tespit eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tespit eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tespit ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tespit ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tespit ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tespit ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tespit ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tespit ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tespit ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tespit ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tespit ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tespit etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
tespit ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tespit ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tespit ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tespit ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tespit ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tespit ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tespit ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tespit ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tespit ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tespit edecek miyim? (first-person future indicative singular)
tespit edecek misin? (future indicative second-person singular)
tespit edecek mi? (future indicative singular third-person)
tespit edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tespit edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tespit edecekler mi? (future indicative plural third-person)
tespit etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tespit etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tespit etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tespit etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tespit etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tespit etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tespit eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tespit eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tespit eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
tespit eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tespit eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tespit ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tespit ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tespit ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tespit ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tespit ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tespit ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tespit ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tespit etsem mi? (conditional first-person singular)
tespit etsen mi? (conditional second-person singular)
tespit etse mi? (conditional singular third-person)
tespit etsek mi? (conditional first-person plural)
tespit etseniz mi? (conditional plural second-person)
tespit etseler mi? (conditional plural third-person)
tespit etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
tespit etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
tespit etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
tespit etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
tespit etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tespit etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tespit etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
tespit etmekte misin? (progressive second-person singular)
tespit etmekte mi? (progressive singular third-person)
tespit etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
tespit etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
tespit etmekteler mi? (plural progressive third-person)
tespit etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
tespit etmeli misin? (necessitative second-person singular)
tespit etmeli mi? (necessitative singular third-person)
tespit etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tespit etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tespit etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
tespit etmemek (infinitive negative)
tespit etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
tespit etmemiş (impersonal negative participle perfective)
tespit etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
tespit etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
tespit etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
tespit etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
tespit etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
tespit etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
tespit etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
tespit etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
tespit etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
tespit etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
tespit etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
tespit etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
tespit etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
tespit etmeme (negative noun-from-verb)
tespit etmeyiş (adverbial negative)
tespit etmem (aorist first-person indicative present singular)
tespit etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
tespit etmez (aorist indicative present singular third-person)
tespit etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
tespit etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
tespit etmezler (aorist indicative plural present third-person)
tespit etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tespit etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tespit etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
tespit etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tespit etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tespit etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tespit etmedim (first-person indicative past perfective singular)
tespit etmedin (indicative past perfective second-person singular)
tespit etmedi (indicative past perfective singular third-person)
tespit etmedik (first-person indicative past perfective plural)
tespit etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
tespit etmediler (indicative past perfective plural third-person)
tespit etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tespit etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tespit etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tespit etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tespit etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tespit etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
tespit etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
tespit etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
tespit etmeyecek (future indicative singular third-person)
tespit etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
tespit etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
tespit etmeyecekler (future indicative plural third-person)
tespit etmemişim (first-person inferential perfective singular)
tespit etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
tespit etmemiş (inferential perfective singular third-person)
tespit etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
tespit etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
tespit etmemişler (inferential perfective plural third-person)
tespit etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
tespit etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
tespit etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
tespit etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
tespit etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
tespit etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
tespit etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tespit etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tespit etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tespit etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tespit etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tespit etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tespit etmesem (conditional first-person singular)
tespit etmesen (conditional second-person singular)
tespit etmese (conditional singular third-person)
tespit etmesek (conditional first-person plural)
tespit etmeseniz (conditional plural second-person)
tespit etmeseler (conditional plural third-person)
tespit etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
tespit etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
tespit etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
tespit etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
tespit etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
tespit etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
tespit etmeyeyim (first-person optative singular)
tespit etmeyesin (optative second-person singular)
tespit etmeye (optative singular third-person)
tespit etmeyelim (first-person optative plural)
tespit etmeyesiniz (optative plural second-person)
tespit etmeyeler (optative plural third-person)
tespit etmemekteyim (first-person progressive singular)
tespit etmemektesin (progressive second-person singular)
tespit etmemekte (progressive singular third-person)
tespit etmemekteyiz (first-person plural progressive)
tespit etmemektesiniz (plural progressive second-person)
tespit etmemekteler (plural progressive third-person)
tespit etmemeliyim (first-person necessitative singular)
tespit etmemelisin (necessitative second-person singular)
tespit etmemeli (necessitative singular third-person)
tespit etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
tespit etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
tespit etmemeliler (necessitative plural third-person)
tespit etme (imperative second-person singular)
tespit etmesin (imperative singular third-person)
tespit etmeyin (imperative plural second-person)
or tespit etmeyiniz (imperative plural second-person)
tespit etmesinler (imperative plural third-person)
tespit etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
tespit etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
tespit etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
tespit etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
tespit etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
tespit etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
tespit etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tespit etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tespit etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tespit etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tespit etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tespit etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tespit etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
tespit etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
tespit etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
tespit etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
tespit etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
tespit etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
tespit etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tespit etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tespit etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tespit etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tespit etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tespit etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tespit etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
tespit etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
tespit etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
tespit etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
tespit etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
tespit etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
tespit etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
tespit etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
tespit etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
tespit etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
tespit etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
tespit etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
tespit etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
tespit etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
tespit etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
tespit etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
tespit etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
tespit etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
tespit etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tespit etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tespit etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tespit etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tespit etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tespit etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tespit etmesem mi? (conditional first-person singular)
tespit etmesen mi? (conditional second-person singular)
tespit etmese mi? (conditional singular third-person)
tespit etmesek mi? (conditional first-person plural)
tespit etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
tespit etmeseler mi? (conditional plural third-person)
tespit etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
tespit etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
tespit etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
tespit etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
tespit etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
tespit etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
tespit etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
tespit etmemekte misin? (progressive second-person singular)
tespit etmemekte mi? (progressive singular third-person)
tespit etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
tespit etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
tespit etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
tespit etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
tespit etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
tespit etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
tespit etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
tespit etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
tespit etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

tespit ediyorlardı (or tespit ediyordular)

tespit ederlermiş (or tespit edermişlar)

Compound of tespit (“an act of fastening, demonstrating, determining, stabilizing”) + etmek (“to do, to make”).

com+

(transitive, archaic) To fasten securely, to anchor.

(transitive) To demonstrate so as to leave no room for doubt.

(transitive) To determine, to identify, to put one's finger on.


yatma

second-person singular negative imperative of yatmak


dışlamak

head

dışlamak (third-person singular simple present dışlar)

dışlar (present singular third-person)
dışlamak (infinitive)
dışlayan (imperfective impersonal participle)
dışlamış (impersonal participle perfective)
dışlayacak (impersonal participle prospective)
dışladığım (non-prospective participle personal)
dışladığın (non-prospective participle personal)
dışladığı (non-prospective participle personal)
dışladığımız (non-prospective participle personal)
dışladığınız (non-prospective participle personal)
dışladıkları (non-prospective participle personal)
dışlayacağım (participle personal prospective)
dışlayacağın (participle personal prospective)
dışlayacağı (participle personal prospective)
dışlayacağımız (participle personal prospective)
dışlayacağınız (participle personal prospective)
dışlayacakları (participle personal prospective)
dışlama (noun-from-verb)
dışlayış (adverbial)
dışlarım (aorist first-person indicative present singular)
dışlarsın (aorist indicative present second-person singular)
dışlar (aorist indicative present singular third-person)
dışlarız (aorist first-person indicative plural present)
dışlarsınız (aorist indicative plural present second-person)
dışlarlar (aorist indicative plural present third-person)
dışlıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dışlıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dışlıyor (imperfective indicative present singular third-person)
dışlıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dışlıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dışlıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dışladım (first-person indicative past perfective singular)
dışladın (indicative past perfective second-person singular)
dışladı (indicative past perfective singular third-person)
dışladık (first-person indicative past perfective plural)
dışladınız (indicative past perfective plural second-person)
dışladılar (indicative past perfective plural third-person)
dışlıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dışlıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dışlıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dışlıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dışlıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dışlıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
dışlayacağım (first-person future indicative singular)
dışlayacaksın (future indicative second-person singular)
dışlayacak (future indicative singular third-person)
dışlayacağız (first-person future indicative plural)
dışlayacaksınız (future indicative plural second-person)
dışlayacaklar (future indicative plural third-person)
dışlamışım (first-person inferential perfective singular)
dışlamışsın (inferential perfective second-person singular)
dışlamış (inferential perfective singular third-person)
dışlamışız (first-person inferential perfective plural)
dışlamışsınız (inferential perfective plural second-person)
dışlamışlar (inferential perfective plural third-person)
dışlarmışım (aorist first-person inferential singular)
dışlarmışsın (aorist inferential second-person singular)
dışlarmış (aorist inferential singular third-person)
dışlarmışız (aorist first-person inferential plural)
dışlarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
dışlarmışlar (aorist inferential plural third-person)
dışlıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dışlıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dışlıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dışlıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dışlıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dışlıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
dışlasam (conditional first-person singular)
dışlasan (conditional second-person singular)
dışlasa (conditional singular third-person)
dışlasak (conditional first-person plural)
dışlasanız (conditional plural second-person)
dışlasalar (conditional plural third-person)
dışlasaydım (conditional first-person perfective singular)
dışlasaydın (conditional perfective second-person singular)
dışlasaydı (conditional perfective singular third-person)
dışlasaydık (conditional first-person perfective plural)
dışlasaydınız (conditional perfective plural second-person)
dışlasaydılar (conditional perfective plural third-person)
dışlayayım (first-person optative singular)
dışlayasın (optative second-person singular)
dışlaya (optative singular third-person)
dışlayalım (first-person optative plural)
dışlayasınız (optative plural second-person)
dışlayalar (optative plural third-person)
dışlamaktayım (first-person progressive singular)
dışlamaktasın (progressive second-person singular)
dışlamakta (progressive singular third-person)
dışlamaktayız (first-person plural progressive)
dışlamaktasınız (plural progressive second-person)
dışlamaktalar (plural progressive third-person)
dışlamalıyım (first-person necessitative singular)
dışlamalısın (necessitative second-person singular)
dışlamalı (necessitative singular third-person)
dışlamalıyız (first-person necessitative plural)
dışlamalısınız (necessitative plural second-person)
dışlamalılar (necessitative plural third-person)
dışla (imperative second-person singular)
dışlasın (imperative singular third-person)
dışlayın (imperative plural second-person)
dışlasınlar (imperative plural third-person)
dışlar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
dışlar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
dışlar mı? (aorist indicative present singular third-person)
dışlar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
dışlar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
dışlarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
dışlıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dışlıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dışlıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dışlıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dışlıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dışlıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dışladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
dışladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
dışladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
dışladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
dışladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
dışladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
dışlıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dışlıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dışlıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dışlıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dışlıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dışlıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dışlayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
dışlayacak mısın? (future indicative second-person singular)
dışlayacak mı? (future indicative singular third-person)
dışlayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
dışlayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
dışlayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
dışlamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
dışlamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
dışlamış mı? (inferential perfective singular third-person)
dışlamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
dışlamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
dışlamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
dışlar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
dışlar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
dışlar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
dışlar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
dışlar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
dışlarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
dışlıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dışlıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dışlıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dışlıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dışlıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dışlıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dışlasam mı? (conditional first-person singular)
dışlasan mı? (conditional second-person singular)
dışlasa mı? (conditional singular third-person)
dışlasak mı? (conditional first-person plural)
dışlasanız mı? (conditional plural second-person)
dışlasalar mı? (conditional plural third-person)
dışlasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
dışlasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
dışlasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
dışlasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
dışlasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
dışlasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
dışlamakta mıyım? (first-person progressive singular)
dışlamakta mısın? (progressive second-person singular)
dışlamakta mı? (progressive singular third-person)
dışlamakta mıyız? (first-person plural progressive)
dışlamakta mısınız? (plural progressive second-person)
dışlamaktalar mı? (plural progressive third-person)
dışlamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
dışlamalı mısın? (necessitative second-person singular)
dışlamalı mı? (necessitative singular third-person)
dışlamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
dışlamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
dışlamalılar mı? (necessitative plural third-person)
dışlamamak (infinitive negative)
dışlamayan (imperfective impersonal negative participle)
dışlamamış (impersonal negative participle perfective)
dışlamayacak (impersonal negative participle prospective)
dışlamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
dışlamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
dışlamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
dışlamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
dışlamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
dışlamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
dışlamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
dışlamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
dışlamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
dışlamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
dışlamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
dışlamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
dışlamama (negative noun-from-verb)
dışlamayış (adverbial negative)
dışlamam (aorist first-person indicative present singular)
dışlamazsın (aorist indicative present second-person singular)
dışlamaz (aorist indicative present singular third-person)
dışlamayız (aorist first-person indicative plural present)
dışlamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
dışlamazlar (aorist indicative plural present third-person)
dışlamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dışlamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dışlamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
dışlamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dışlamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dışlamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dışlamadım (first-person indicative past perfective singular)
dışlamadın (indicative past perfective second-person singular)
dışlamadı (indicative past perfective singular third-person)
dışlamadık (first-person indicative past perfective plural)
dışlamadınız (indicative past perfective plural second-person)
dışlamadılar (indicative past perfective plural third-person)
dışlamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dışlamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dışlamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dışlamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dışlamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dışlamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
dışlamayacağım (first-person future indicative singular)
dışlamayacaksın (future indicative second-person singular)
dışlamayacak (future indicative singular third-person)
dışlamayacağız (first-person future indicative plural)
dışlamayacaksınız (future indicative plural second-person)
dışlamayacaklar (future indicative plural third-person)
dışlamamışım (first-person inferential perfective singular)
dışlamamışsın (inferential perfective second-person singular)
dışlamamış (inferential perfective singular third-person)
dışlamamışız (first-person inferential perfective plural)
dışlamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
dışlamamışlar (inferential perfective plural third-person)
dışlamazmışım (aorist first-person inferential singular)
dışlamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
dışlamazmış (aorist inferential singular third-person)
dışlamazmışız (aorist first-person inferential plural)
dışlamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
dışlamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
dışlamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dışlamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dışlamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dışlamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dışlamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dışlamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
dışlamasam (conditional first-person singular)
dışlamasan (conditional second-person singular)
dışlamasa (conditional singular third-person)
dışlamasak (conditional first-person plural)
dışlamasanız (conditional plural second-person)
dışlamasalar (conditional plural third-person)
dışlamasaydım (conditional first-person perfective singular)
dışlamasaydın (conditional perfective second-person singular)
dışlamasaydı (conditional perfective singular third-person)
dışlamasaydık (conditional first-person perfective plural)
dışlamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
dışlamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
dışlamayayım (first-person optative singular)
dışlamayasın (optative second-person singular)
dışlamaya (optative singular third-person)
dışlamayalım (first-person optative plural)
dışlamayasınız (optative plural second-person)
dışlamayalar (optative plural third-person)
dışlamamaktayım (first-person progressive singular)
dışlamamaktasın (progressive second-person singular)
dışlamamakta (progressive singular third-person)
dışlamamaktayız (first-person plural progressive)
dışlamamaktasınız (plural progressive second-person)
dışlamamaktalar (plural progressive third-person)
dışlamamalıyım (first-person necessitative singular)
dışlamamalısın (necessitative second-person singular)
dışlamamalı (necessitative singular third-person)
dışlamamalıyız (first-person necessitative plural)
dışlamamalısınız (necessitative plural second-person)
dışlamamalılar (necessitative plural third-person)
dışlama (imperative second-person singular)
dışlamasın (imperative singular third-person)
dışlamayın (imperative plural second-person)
dışlamasınlar (imperative plural third-person)
dışlamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
dışlamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
dışlamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
dışlamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
dışlamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
dışlamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
dışlamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dışlamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dışlamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dışlamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dışlamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dışlamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dışlamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
dışlamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
dışlamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
dışlamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
dışlamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
dışlamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
dışlamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dışlamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dışlamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dışlamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dışlamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dışlamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dışlamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
dışlamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
dışlamayacak mı? (future indicative singular third-person)
dışlamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
dışlamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
dışlamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
dışlamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
dışlamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
dışlamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
dışlamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
dışlamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
dışlamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
dışlamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
dışlamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
dışlamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
dışlamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
dışlamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
dışlamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
dışlamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dışlamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dışlamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dışlamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dışlamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dışlamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dışlamasam mı? (conditional first-person singular)
dışlamasan mı? (conditional second-person singular)
dışlamasa mı? (conditional singular third-person)
dışlamasak mı? (conditional first-person plural)
dışlamasanız mı? (conditional plural second-person)
dışlamasalar mı? (conditional plural third-person)
dışlamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
dışlamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
dışlamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
dışlamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
dışlamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
dışlamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
dışlamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
dışlamamakta mısın? (progressive second-person singular)
dışlamamakta mı? (progressive singular third-person)
dışlamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
dışlamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
dışlamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
dışlamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
dışlamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
dışlamamalı mı? (necessitative singular third-person)
dışlamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
dışlamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
dışlamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

dışladığımız

dışladığınız


dışlanmak

head

dışlanmak (third-person singular simple present dışlanır)

dışlanır (present singular third-person)
dışlanmak (infinitive)
dışlanan (imperfective impersonal participle)
dışlanmış (impersonal participle perfective)
dışlanacak (impersonal participle prospective)
dışlandığım (non-prospective participle personal)
dışlandığın (non-prospective participle personal)
dışlandığı (non-prospective participle personal)
dışlandığımız (non-prospective participle personal)
dışlandığınız (non-prospective participle personal)
dışlandıkları (non-prospective participle personal)
dışlanacağım (participle personal prospective)
dışlanacağın (participle personal prospective)
dışlanacağı (participle personal prospective)
dışlanacağımız (participle personal prospective)
dışlanacağınız (participle personal prospective)
dışlanacakları (participle personal prospective)
dışlanma (noun-from-verb)
dışlanış (adverbial)
dışlanırım (aorist first-person indicative present singular)
dışlanırsın (aorist indicative present second-person singular)
dışlanır (aorist indicative present singular third-person)
dışlanırız (aorist first-person indicative plural present)
dışlanırsınız (aorist indicative plural present second-person)
dışlanırlar (aorist indicative plural present third-person)
dışlanıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dışlanıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dışlanıyor (imperfective indicative present singular third-person)
dışlanıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dışlanıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dışlanıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dışlandım (first-person indicative past perfective singular)
dışlandın (indicative past perfective second-person singular)
dışlandı (indicative past perfective singular third-person)
dışlandık (first-person indicative past perfective plural)
dışlandınız (indicative past perfective plural second-person)
dışlandılar (indicative past perfective plural third-person)
dışlanıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dışlanıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dışlanıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dışlanıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dışlanıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dışlanıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or dışlanıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
dışlanacağım (first-person future indicative singular)
dışlanacaksın (future indicative second-person singular)
dışlanacak (future indicative singular third-person)
dışlanacağız (first-person future indicative plural)
dışlanacaksınız (future indicative plural second-person)
dışlanacaklar (future indicative plural third-person)
dışlanmışım (first-person inferential perfective singular)
dışlanmışsın (inferential perfective second-person singular)
dışlanmış (inferential perfective singular third-person)
dışlanmışız (first-person inferential perfective plural)
dışlanmışsınız (inferential perfective plural second-person)
dışlanmışlar (inferential perfective plural third-person)
dışlanırmışım (aorist first-person inferential singular)
dışlanırmışsın (aorist inferential second-person singular)
dışlanırmış (aorist inferential singular third-person)
dışlanırmışız (aorist first-person inferential plural)
dışlanırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
dışlanırlarmış (or dışlanırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
dışlanıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dışlanıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dışlanıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dışlanıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dışlanıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dışlanıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
dışlansam (conditional first-person singular)
dışlansan (conditional second-person singular)
dışlansa (conditional singular third-person)
dışlansak (conditional first-person plural)
dışlansanız (conditional plural second-person)
dışlansalar (conditional plural third-person)
dışlansaydım (conditional first-person perfective singular)
dışlansaydın (conditional perfective second-person singular)
dışlansaydı (conditional perfective singular third-person)
dışlansaydık (conditional first-person perfective plural)
dışlansaydınız (conditional perfective plural second-person)
dışlansaydılar (conditional perfective plural third-person)
dışlanayım (first-person optative singular)
dışlanasın (optative second-person singular)
dışlana (optative singular third-person)
dışlanalım (first-person optative plural)
dışlanasınız (optative plural second-person)
dışlanalar (optative plural third-person)
dışlanmaktayım (first-person progressive singular)
dışlanmaktasın (progressive second-person singular)
dışlanmakta (progressive singular third-person)
dışlanmaktayız (first-person plural progressive)
dışlanmaktasınız (plural progressive second-person)
dışlanmaktalar (plural progressive third-person)
dışlanmalıyım (first-person necessitative singular)
dışlanmalısın (necessitative second-person singular)
dışlanmalı (necessitative singular third-person)
dışlanmalıyız (first-person necessitative plural)
dışlanmalısınız (necessitative plural second-person)
dışlanmalılar (necessitative plural third-person)
dışlan (imperative second-person singular)
dışlansın (imperative singular third-person)
dışlanın (imperative plural second-person)
dışlansınlar (imperative plural third-person)
dışlanır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
dışlanır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
dışlanır mı? (aorist indicative present singular third-person)
dışlanır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
dışlanır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
dışlanırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
dışlanıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dışlanıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dışlanıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dışlanıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dışlanıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dışlanıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dışlandım mı? (first-person indicative past perfective singular)
dışlandın mı? (indicative past perfective second-person singular)
dışlandı mı? (indicative past perfective singular third-person)
dışlandık mı? (first-person indicative past perfective plural)
dışlandınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
dışlandılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
dışlanıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dışlanıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dışlanıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dışlanıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dışlanıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dışlanıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dışlanacak mıyım? (first-person future indicative singular)
dışlanacak mısın? (future indicative second-person singular)
dışlanacak mı? (future indicative singular third-person)
dışlanacak mıyız? (first-person future indicative plural)
dışlanacak mısınız? (future indicative plural second-person)
dışlanacaklar mı? (future indicative plural third-person)
dışlanmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
dışlanmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
dışlanmış mı? (inferential perfective singular third-person)
dışlanmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
dışlanmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
dışlanmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
dışlanır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
dışlanır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
dışlanır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
dışlanır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
dışlanır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
dışlanırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
dışlanıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dışlanıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dışlanıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dışlanıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dışlanıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dışlanıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dışlansam mı? (conditional first-person singular)
dışlansan mı? (conditional second-person singular)
dışlansa mı? (conditional singular third-person)
dışlansak mı? (conditional first-person plural)
dışlansanız mı? (conditional plural second-person)
dışlansalar mı? (conditional plural third-person)
dışlansa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
dışlansa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
dışlansa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
dışlansa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
dışlansa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
dışlansalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
dışlanmakta mıyım? (first-person progressive singular)
dışlanmakta mısın? (progressive second-person singular)
dışlanmakta mı? (progressive singular third-person)
dışlanmakta mıyız? (first-person plural progressive)
dışlanmakta mısınız? (plural progressive second-person)
dışlanmaktalar mı? (plural progressive third-person)
dışlanmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
dışlanmalı mısın? (necessitative second-person singular)
dışlanmalı mı? (necessitative singular third-person)
dışlanmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
dışlanmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
dışlanmalılar mı? (necessitative plural third-person)
dışlanmamak (infinitive negative)
dışlanmayan (imperfective impersonal negative participle)
dışlanmamış (impersonal negative participle perfective)
dışlanmayacak (impersonal negative participle prospective)
dışlanmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
dışlanmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
dışlanmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
dışlanmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
dışlanmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
dışlanmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
dışlanmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
dışlanmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
dışlanmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
dışlanmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
dışlanmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
dışlanmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
dışlanmama (negative noun-from-verb)
dışlanmayış (adverbial negative)
dışlanmam (aorist first-person indicative present singular)
dışlanmazsın (aorist indicative present second-person singular)
dışlanmaz (aorist indicative present singular third-person)
dışlanmayız (aorist first-person indicative plural present)
dışlanmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
dışlanmazlar (aorist indicative plural present third-person)
dışlanmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
dışlanmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
dışlanmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
dışlanmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
dışlanmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
dışlanmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dışlanmadım (first-person indicative past perfective singular)
dışlanmadın (indicative past perfective second-person singular)
dışlanmadı (indicative past perfective singular third-person)
dışlanmadık (first-person indicative past perfective plural)
dışlanmadınız (indicative past perfective plural second-person)
dışlanmadılar (indicative past perfective plural third-person)
dışlanmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
dışlanmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
dışlanmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
dışlanmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
dışlanmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
dışlanmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
dışlanmayacağım (first-person future indicative singular)
dışlanmayacaksın (future indicative second-person singular)
dışlanmayacak (future indicative singular third-person)
dışlanmayacağız (first-person future indicative plural)
dışlanmayacaksınız (future indicative plural second-person)
dışlanmayacaklar (future indicative plural third-person)
dışlanmamışım (first-person inferential perfective singular)
dışlanmamışsın (inferential perfective second-person singular)
dışlanmamış (inferential perfective singular third-person)
dışlanmamışız (first-person inferential perfective plural)
dışlanmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
dışlanmamışlar (inferential perfective plural third-person)
dışlanmazmışım (aorist first-person inferential singular)
dışlanmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
dışlanmazmış (aorist inferential singular third-person)
dışlanmazmışız (aorist first-person inferential plural)
dışlanmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
dışlanmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
dışlanmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
dışlanmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
dışlanmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
dışlanmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
dışlanmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
dışlanmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
dışlanmasam (conditional first-person singular)
dışlanmasan (conditional second-person singular)
dışlanmasa (conditional singular third-person)
dışlanmasak (conditional first-person plural)
dışlanmasanız (conditional plural second-person)
dışlanmasalar (conditional plural third-person)
dışlanmasaydım (conditional first-person perfective singular)
dışlanmasaydın (conditional perfective second-person singular)
dışlanmasaydı (conditional perfective singular third-person)
dışlanmasaydık (conditional first-person perfective plural)
dışlanmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
dışlanmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
dışlanmayayım (first-person optative singular)
dışlanmayasın (optative second-person singular)
dışlanmaya (optative singular third-person)
dışlanmayalım (first-person optative plural)
dışlanmayasınız (optative plural second-person)
dışlanmayalar (optative plural third-person)
dışlanmamaktayım (first-person progressive singular)
dışlanmamaktasın (progressive second-person singular)
dışlanmamakta (progressive singular third-person)
dışlanmamaktayız (first-person plural progressive)
dışlanmamaktasınız (plural progressive second-person)
dışlanmamaktalar (plural progressive third-person)
dışlanmamalıyım (first-person necessitative singular)
dışlanmamalısın (necessitative second-person singular)
dışlanmamalı (necessitative singular third-person)
dışlanmamalıyız (first-person necessitative plural)
dışlanmamalısınız (necessitative plural second-person)
dışlanmamalılar (necessitative plural third-person)
dışlanma (imperative second-person singular)
dışlanmasın (imperative singular third-person)
dışlanmayın (imperative plural second-person)
dışlanmasınlar (imperative plural third-person)
dışlanmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
dışlanmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
dışlanmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
dışlanmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
dışlanmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
dışlanmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
dışlanmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
dışlanmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
dışlanmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
dışlanmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
dışlanmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
dışlanmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dışlanmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
dışlanmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
dışlanmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
dışlanmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
dışlanmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
dışlanmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
dışlanmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
dışlanmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
dışlanmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
dışlanmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
dışlanmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
dışlanmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
dışlanmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
dışlanmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
dışlanmayacak mı? (future indicative singular third-person)
dışlanmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
dışlanmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
dışlanmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
dışlanmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
dışlanmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
dışlanmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
dışlanmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
dışlanmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
dışlanmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
dışlanmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
dışlanmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
dışlanmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
dışlanmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
dışlanmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
dışlanmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
dışlanmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
dışlanmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
dışlanmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
dışlanmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
dışlanmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
dışlanmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
dışlanmasam mı? (conditional first-person singular)
dışlanmasan mı? (conditional second-person singular)
dışlanmasa mı? (conditional singular third-person)
dışlanmasak mı? (conditional first-person plural)
dışlanmasanız mı? (conditional plural second-person)
dışlanmasalar mı? (conditional plural third-person)
dışlanmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
dışlanmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
dışlanmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
dışlanmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
dışlanmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
dışlanmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
dışlanmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
dışlanmamakta mısın? (progressive second-person singular)
dışlanmamakta mı? (progressive singular third-person)
dışlanmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
dışlanmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
dışlanmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
dışlanmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
dışlanmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
dışlanmamalı mı? (necessitative singular third-person)
dışlanmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
dışlanmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
dışlanmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

/dɯʃɫɑnˈmɑk/


körelmek

head

körelmek (third-person singular simple present körelir)

körelir (present singular third-person)
körelmek (infinitive)
körelen (imperfective impersonal participle)
körelmiş (impersonal participle perfective)
körelecek (impersonal participle prospective)
köreldiğim (non-prospective participle personal)
köreldiğin (non-prospective participle personal)
köreldiği (non-prospective participle personal)
köreldiğimiz (non-prospective participle personal)
köreldiğiniz (non-prospective participle personal)
köreldikleri (non-prospective participle personal)
köreleceğim (participle personal prospective)
köreleceğin (participle personal prospective)
köreleceği (participle personal prospective)
köreleceğimiz (participle personal prospective)
köreleceğiniz (participle personal prospective)
körelecekleri (participle personal prospective)
körelme (noun-from-verb)
köreliş (adverbial)
körelirim (aorist first-person indicative present singular)
körelirsin (aorist indicative present second-person singular)
körelir (aorist indicative present singular third-person)
köreliriz (aorist first-person indicative plural present)
körelirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
körelirler (aorist indicative plural present third-person)
köreliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
köreliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
köreliyor (imperfective indicative present singular third-person)
köreliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
köreliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
köreliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
köreldim (first-person indicative past perfective singular)
köreldin (indicative past perfective second-person singular)
köreldi (indicative past perfective singular third-person)
köreldik (first-person indicative past perfective plural)
köreldiniz (indicative past perfective plural second-person)
köreldiler (indicative past perfective plural third-person)
köreliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
köreliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
köreliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
köreliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
köreliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
köreliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or köreliyordular (imperfective indicative past plural third-person)
köreleceğim (first-person future indicative singular)
köreleceksin (future indicative second-person singular)
körelecek (future indicative singular third-person)
köreleceğiz (first-person future indicative plural)
köreleceksiniz (future indicative plural second-person)
körelecekler (future indicative plural third-person)
körelmişim (first-person inferential perfective singular)
körelmişsin (inferential perfective second-person singular)
körelmiş (inferential perfective singular third-person)
körelmişiz (first-person inferential perfective plural)
körelmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
körelmişler (inferential perfective plural third-person)
körelirmişim (aorist first-person inferential singular)
körelirmişsin (aorist inferential second-person singular)
körelirmiş (aorist inferential singular third-person)
körelirmişiz (aorist first-person inferential plural)
körelirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
körelirlermiş (or körelirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
köreliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
köreliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
köreliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
köreliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
köreliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
köreliyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
körelsem (conditional first-person singular)
körelsen (conditional second-person singular)
körelse (conditional singular third-person)
körelsek (conditional first-person plural)
körelseniz (conditional plural second-person)
körelseler (conditional plural third-person)
körelseydim (conditional first-person perfective singular)
körelseydin (conditional perfective second-person singular)
körelseydi (conditional perfective singular third-person)
körelseydik (conditional first-person perfective plural)
körelseydiniz (conditional perfective plural second-person)
körelseydiler (conditional perfective plural third-person)
köreleyim (first-person optative singular)
körelesin (optative second-person singular)
körele (optative singular third-person)
körelelim (first-person optative plural)
körelesiniz (optative plural second-person)
köreleler (optative plural third-person)
körelmekteyim (first-person progressive singular)
körelmektesin (progressive second-person singular)
körelmekte (progressive singular third-person)
körelmekteyiz (first-person plural progressive)
körelmektesiniz (plural progressive second-person)
körelmekteler (plural progressive third-person)
körelmeliyim (first-person necessitative singular)
körelmelisin (necessitative second-person singular)
körelmeli (necessitative singular third-person)
körelmeliyiz (first-person necessitative plural)
körelmelisiniz (necessitative plural second-person)
körelmeliler (necessitative plural third-person)
körel (imperative second-person singular)
körelsin (imperative singular third-person)
körelin (imperative plural second-person)
körelsinler (imperative plural third-person)
körelir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
körelir misin? (aorist indicative present second-person singular)
körelir mi? (aorist indicative present singular third-person)
körelir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
körelir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
körelirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
köreliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
köreliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
köreliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
köreliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
köreliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
köreliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
köreldim mi? (first-person indicative past perfective singular)
köreldin mi? (indicative past perfective second-person singular)
köreldi mi? (indicative past perfective singular third-person)
köreldik mi? (first-person indicative past perfective plural)
köreldiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
köreldiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
köreliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
köreliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
köreliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
köreliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
köreliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
köreliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
körelecek miyim? (first-person future indicative singular)
körelecek misin? (future indicative second-person singular)
körelecek mi? (future indicative singular third-person)
körelecek miyiz? (first-person future indicative plural)
körelecek misiniz? (future indicative plural second-person)
körelecekler mi? (future indicative plural third-person)
körelmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
körelmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
körelmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
körelmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
körelmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
körelmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
körelir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
körelir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
körelir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
körelir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
körelir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
körelirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
köreliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
köreliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
köreliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
köreliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
köreliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
köreliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
körelsem mi? (conditional first-person singular)
körelsen mi? (conditional second-person singular)
körelse mi? (conditional singular third-person)
körelsek mi? (conditional first-person plural)
körelseniz mi? (conditional plural second-person)
körelseler mi? (conditional plural third-person)
körelse miydim? (conditional first-person perfective singular)
körelse miydin? (conditional perfective second-person singular)
körelse miydi? (conditional perfective singular third-person)
körelse miydik? (conditional first-person perfective plural)
körelse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
körelseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
körelmekte miyim? (first-person progressive singular)
körelmekte misin? (progressive second-person singular)
körelmekte mi? (progressive singular third-person)
körelmekte miyiz? (first-person plural progressive)
körelmekte misiniz? (plural progressive second-person)
körelmekteler mi? (plural progressive third-person)
körelmeli miyim? (first-person necessitative singular)
körelmeli misin? (necessitative second-person singular)
körelmeli mi? (necessitative singular third-person)
körelmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
körelmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
körelmeliler mi? (necessitative plural third-person)
körelmemek (infinitive negative)
körelmeyen (imperfective impersonal negative participle)
körelmemiş (impersonal negative participle perfective)
körelmeyecek (impersonal negative participle prospective)
körelmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
körelmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
körelmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
körelmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
körelmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
körelmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
körelmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
körelmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
körelmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
körelmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
körelmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
körelmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
körelmeme (negative noun-from-verb)
körelmeyiş (adverbial negative)
körelmem (aorist first-person indicative present singular)
körelmezsin (aorist indicative present second-person singular)
körelmez (aorist indicative present singular third-person)
körelmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
körelmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
körelmezler (aorist indicative plural present third-person)
körelmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
körelmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
körelmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
körelmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
körelmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
körelmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
körelmedim (first-person indicative past perfective singular)
körelmedin (indicative past perfective second-person singular)
körelmedi (indicative past perfective singular third-person)
körelmedik (first-person indicative past perfective plural)
körelmediniz (indicative past perfective plural second-person)
körelmediler (indicative past perfective plural third-person)
körelmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
körelmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
körelmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
körelmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
körelmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
körelmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
körelmeyeceğim (first-person future indicative singular)
körelmeyeceksin (future indicative second-person singular)
körelmeyecek (future indicative singular third-person)
körelmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
körelmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
körelmeyecekler (future indicative plural third-person)
körelmemişim (first-person inferential perfective singular)
körelmemişsin (inferential perfective second-person singular)
körelmemiş (inferential perfective singular third-person)
körelmemişiz (first-person inferential perfective plural)
körelmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
körelmemişler (inferential perfective plural third-person)
körelmezmişim (aorist first-person inferential singular)
körelmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
körelmezmiş (aorist inferential singular third-person)
körelmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
körelmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
körelmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
körelmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
körelmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
körelmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
körelmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
körelmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
körelmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
körelmesem (conditional first-person singular)
körelmesen (conditional second-person singular)
körelmese (conditional singular third-person)
körelmesek (conditional first-person plural)
körelmeseniz (conditional plural second-person)
körelmeseler (conditional plural third-person)
körelmeseydim (conditional first-person perfective singular)
körelmeseydin (conditional perfective second-person singular)
körelmeseydi (conditional perfective singular third-person)
körelmeseydik (conditional first-person perfective plural)
körelmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
körelmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
körelmeyeyim (first-person optative singular)
körelmeyesin (optative second-person singular)
körelmeye (optative singular third-person)
körelmeyelim (first-person optative plural)
körelmeyesiniz (optative plural second-person)
körelmeyeler (optative plural third-person)
körelmemekteyim (first-person progressive singular)
körelmemektesin (progressive second-person singular)
körelmemekte (progressive singular third-person)
körelmemekteyiz (first-person plural progressive)
körelmemektesiniz (plural progressive second-person)
körelmemekteler (plural progressive third-person)
körelmemeliyim (first-person necessitative singular)
körelmemelisin (necessitative second-person singular)
körelmemeli (necessitative singular third-person)
körelmemeliyiz (first-person necessitative plural)
körelmemelisiniz (necessitative plural second-person)
körelmemeliler (necessitative plural third-person)
körelme (imperative second-person singular)
körelmesin (imperative singular third-person)
körelmeyin (imperative plural second-person)
körelmesinler (imperative plural third-person)
körelmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
körelmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
körelmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
körelmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
körelmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
körelmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
körelmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
körelmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
körelmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
körelmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
körelmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
körelmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
körelmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
körelmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
körelmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
körelmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
körelmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
körelmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
körelmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
körelmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
körelmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
körelmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
körelmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
körelmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
körelmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
körelmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
körelmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
körelmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
körelmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
körelmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
körelmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
körelmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
körelmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
körelmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
körelmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
körelmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
körelmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
körelmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
körelmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
körelmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
körelmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
körelmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
körelmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
körelmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
körelmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
körelmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
körelmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
körelmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
körelmesem mi? (conditional first-person singular)
körelmesen mi? (conditional second-person singular)
körelmese mi? (conditional singular third-person)
körelmesek mi? (conditional first-person plural)
körelmeseniz mi? (conditional plural second-person)
körelmeseler mi? (conditional plural third-person)
körelmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
körelmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
körelmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
körelmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
körelmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
körelmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
körelmemekte miyim? (first-person progressive singular)
körelmemekte misin? (progressive second-person singular)
körelmemekte mi? (progressive singular third-person)
körelmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
körelmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
körelmemekteler mi? (plural progressive third-person)
körelmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
körelmemeli misin? (necessitative second-person singular)
körelmemeli mi? (necessitative singular third-person)
körelmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
körelmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
körelmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From kör (“blind, dull, blunt”) + -el (verb-forming suffix) + -mek.

af

(intransitive) To become blunt, to lose sharpness.

(intransitive) (for fire) To be about to go out.


ivmek

head

ivmek (third-person singular simple present iver)

Inherited from Ottoman Turkish ایومك (ivmek), from Proto-Turkic *ēb- (“to hurry”) Cognates with Karakhanid اَۋْمكْ (ewmek), Turkmen äwmek.


bakem

Göster bakem.

(nonstandard) Informal spelling of bakayım.


kopyalama

second-person singular negative imperative of kopyalamak


zannetme

second-person singular negative imperative of zannetmek


soğuma

second-person singular negative imperative of soğumak


atanmak

head

atanmak (third-person singular simple present atanır)


ovma

second-person singular negative imperative of ovmak


emzirme

second-person singular negative imperative of emzirmek


okşama

second-person singular negative imperative of okşamak


sendeleme

second-person singular negative imperative of sendelemek