düzenlemek

düzenlemek (third-person singular simple present düzenler)

düzenler (present singular third-person)
düzenlemek (infinitive)
düzenleyen (imperfective impersonal participle)
düzenlemiş (impersonal participle perfective)
düzenleyecek (impersonal participle prospective)
düzenlediğim (non-prospective participle personal)
düzenlediğin (non-prospective participle personal)
düzenlediği (non-prospective participle personal)
düzenlediğimiz (non-prospective participle personal)
düzenlediğiniz (non-prospective participle personal)
düzenledikleri (non-prospective participle personal)
düzenleyeceğim (participle personal prospective)
düzenleyeceğin (participle personal prospective)
düzenleyeceği (participle personal prospective)
düzenleyeceğimiz (participle personal prospective)
düzenleyeceğiniz (participle personal prospective)
düzenleyecekleri (participle personal prospective)
düzenleme (noun-from-verb)
düzenleyiş (adverbial)
düzenlerim (aorist first-person indicative present singular)
düzenlersin (aorist indicative present second-person singular)
düzenler (aorist indicative present singular third-person)
düzenleriz (aorist first-person indicative plural present)
düzenlersiniz (aorist indicative plural present second-person)
düzenlerler (aorist indicative plural present third-person)
düzenliyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düzenliyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düzenliyor (imperfective indicative present singular third-person)
düzenliyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düzenliyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düzenliyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düzenledim (first-person indicative past perfective singular)
düzenledin (indicative past perfective second-person singular)
düzenledi (indicative past perfective singular third-person)
düzenledik (first-person indicative past perfective plural)
düzenlediniz (indicative past perfective plural second-person)
düzenlediler (indicative past perfective plural third-person)
düzenliyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düzenliyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düzenliyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düzenliyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düzenliyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düzenliyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
düzenleyeceğim (first-person future indicative singular)
düzenleyeceksin (future indicative second-person singular)
düzenleyecek (future indicative singular third-person)
düzenleyeceğiz (first-person future indicative plural)
düzenleyeceksiniz (future indicative plural second-person)
düzenleyecekler (future indicative plural third-person)
düzenlemişim (first-person inferential perfective singular)
düzenlemişsin (inferential perfective second-person singular)
düzenlemiş (inferential perfective singular third-person)
düzenlemişiz (first-person inferential perfective plural)
düzenlemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
düzenlemişler (inferential perfective plural third-person)
düzenlermişim (aorist first-person inferential singular)
düzenlermişsin (aorist inferential second-person singular)
düzenlermiş (aorist inferential singular third-person)
düzenlermişiz (aorist first-person inferential plural)
düzenlermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
düzenlermişler (aorist inferential plural third-person)
düzenliyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düzenliyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düzenliyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düzenliyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düzenliyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düzenliyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
düzenlesem (conditional first-person singular)
düzenlesen (conditional second-person singular)
düzenlese (conditional singular third-person)
düzenlesek (conditional first-person plural)
düzenleseniz (conditional plural second-person)
düzenleseler (conditional plural third-person)
düzenleseydim (conditional first-person perfective singular)
düzenleseydin (conditional perfective second-person singular)
düzenleseydi (conditional perfective singular third-person)
düzenleseydik (conditional first-person perfective plural)
düzenleseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düzenleseydiler (conditional perfective plural third-person)
düzenleyeyim (first-person optative singular)
düzenleyesin (optative second-person singular)
düzenleye (optative singular third-person)
düzenleyelim (first-person optative plural)
düzenleyesiniz (optative plural second-person)
düzenleyeler (optative plural third-person)
düzenlemekteyim (first-person progressive singular)
düzenlemektesin (progressive second-person singular)
düzenlemekte (progressive singular third-person)
düzenlemekteyiz (first-person plural progressive)
düzenlemektesiniz (plural progressive second-person)
düzenlemekteler (plural progressive third-person)
düzenlemeliyim (first-person necessitative singular)
düzenlemelisin (necessitative second-person singular)
düzenlemeli (necessitative singular third-person)
düzenlemeliyiz (first-person necessitative plural)
düzenlemelisiniz (necessitative plural second-person)
düzenlemeliler (necessitative plural third-person)
düzenle (imperative second-person singular)
düzenlesin (imperative singular third-person)
düzenleyin (imperative plural second-person)
düzenlesinler (imperative plural third-person)
düzenler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
düzenler misin? (aorist indicative present second-person singular)
düzenler mi? (aorist indicative present singular third-person)
düzenler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
düzenler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
düzenlerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düzenliyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düzenliyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düzenliyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düzenliyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düzenliyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düzenliyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düzenledim mi? (first-person indicative past perfective singular)
düzenledin mi? (indicative past perfective second-person singular)
düzenledi mi? (indicative past perfective singular third-person)
düzenledik mi? (first-person indicative past perfective plural)
düzenlediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
düzenlediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düzenliyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düzenliyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düzenliyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düzenliyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düzenliyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düzenliyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düzenleyecek miyim? (first-person future indicative singular)
düzenleyecek misin? (future indicative second-person singular)
düzenleyecek mi? (future indicative singular third-person)
düzenleyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düzenleyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düzenleyecekler mi? (future indicative plural third-person)
düzenlemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
düzenlemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
düzenlemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
düzenlemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
düzenlemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
düzenlemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
düzenler miymişim? (aorist first-person inferential singular)
düzenler miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
düzenler miymiş? (aorist inferential singular third-person)
düzenler miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
düzenler miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
düzenlerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düzenliyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düzenliyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düzenliyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düzenliyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düzenliyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düzenliyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düzenlesem mi? (conditional first-person singular)
düzenlesen mi? (conditional second-person singular)
düzenlese mi? (conditional singular third-person)
düzenlesek mi? (conditional first-person plural)
düzenleseniz mi? (conditional plural second-person)
düzenleseler mi? (conditional plural third-person)
düzenlese miydim? (conditional first-person perfective singular)
düzenlese miydin? (conditional perfective second-person singular)
düzenlese miydi? (conditional perfective singular third-person)
düzenlese miydik? (conditional first-person perfective plural)
düzenlese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düzenleseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düzenlemekte miyim? (first-person progressive singular)
düzenlemekte misin? (progressive second-person singular)
düzenlemekte mi? (progressive singular third-person)
düzenlemekte miyiz? (first-person plural progressive)
düzenlemekte misiniz? (plural progressive second-person)
düzenlemekteler mi? (plural progressive third-person)
düzenlemeli miyim? (first-person necessitative singular)
düzenlemeli misin? (necessitative second-person singular)
düzenlemeli mi? (necessitative singular third-person)
düzenlemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düzenlemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düzenlemeliler mi? (necessitative plural third-person)
düzenlememek (infinitive negative)
düzenlemeyen (imperfective impersonal negative participle)
düzenlememiş (impersonal negative participle perfective)
düzenlemeyecek (impersonal negative participle prospective)
düzenlemediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
düzenlemediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
düzenlemediği (negative non-prospective participle singular third-person)
düzenlemediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
düzenlemediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
düzenlemedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
düzenlemeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
düzenlemeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
düzenlemeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
düzenlemeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
düzenlemeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
düzenlemeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
düzenlememe (negative noun-from-verb)
düzenlemeyiş (adverbial negative)
düzenlemem (aorist first-person indicative present singular)
düzenlemezsin (aorist indicative present second-person singular)
düzenlemez (aorist indicative present singular third-person)
düzenlemeyiz (aorist first-person indicative plural present)
düzenlemezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
düzenlemezler (aorist indicative plural present third-person)
düzenlemiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
düzenlemiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
düzenlemiyor (imperfective indicative present singular third-person)
düzenlemiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
düzenlemiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
düzenlemiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
düzenlemedim (first-person indicative past perfective singular)
düzenlemedin (indicative past perfective second-person singular)
düzenlemedi (indicative past perfective singular third-person)
düzenlemedik (first-person indicative past perfective plural)
düzenlemediniz (indicative past perfective plural second-person)
düzenlemediler (indicative past perfective plural third-person)
düzenlemiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
düzenlemiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
düzenlemiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
düzenlemiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
düzenlemiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
düzenlemiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
düzenlemeyeceğim (first-person future indicative singular)
düzenlemeyeceksin (future indicative second-person singular)
düzenlemeyecek (future indicative singular third-person)
düzenlemeyeceğiz (first-person future indicative plural)
düzenlemeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
düzenlemeyecekler (future indicative plural third-person)
düzenlememişim (first-person inferential perfective singular)
düzenlememişsin (inferential perfective second-person singular)
düzenlememiş (inferential perfective singular third-person)
düzenlememişiz (first-person inferential perfective plural)
düzenlememişsiniz (inferential perfective plural second-person)
düzenlememişler (inferential perfective plural third-person)
düzenlemezmişim (aorist first-person inferential singular)
düzenlemezmişsin (aorist inferential second-person singular)
düzenlemezmiş (aorist inferential singular third-person)
düzenlemezmişiz (aorist first-person inferential plural)
düzenlemezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
düzenlemezmişler (aorist inferential plural third-person)
düzenlemiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
düzenlemiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
düzenlemiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
düzenlemiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
düzenlemiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
düzenlemiyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
düzenlemesem (conditional first-person singular)
düzenlemesen (conditional second-person singular)
düzenlemese (conditional singular third-person)
düzenlemesek (conditional first-person plural)
düzenlemeseniz (conditional plural second-person)
düzenlemeseler (conditional plural third-person)
düzenlemeseydim (conditional first-person perfective singular)
düzenlemeseydin (conditional perfective second-person singular)
düzenlemeseydi (conditional perfective singular third-person)
düzenlemeseydik (conditional first-person perfective plural)
düzenlemeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
düzenlemeseydiler (conditional perfective plural third-person)
düzenlemeyeyim (first-person optative singular)
düzenlemeyesin (optative second-person singular)
düzenlemeye (optative singular third-person)
düzenlemeyelim (first-person optative plural)
düzenlemeyesiniz (optative plural second-person)
düzenlemeyeler (optative plural third-person)
düzenlememekteyim (first-person progressive singular)
düzenlememektesin (progressive second-person singular)
düzenlememekte (progressive singular third-person)
düzenlememekteyiz (first-person plural progressive)
düzenlememektesiniz (plural progressive second-person)
düzenlememekteler (plural progressive third-person)
düzenlememeliyim (first-person necessitative singular)
düzenlememelisin (necessitative second-person singular)
düzenlememeli (necessitative singular third-person)
düzenlememeliyiz (first-person necessitative plural)
düzenlememelisiniz (necessitative plural second-person)
düzenlememeliler (necessitative plural third-person)
düzenleme (imperative second-person singular)
düzenlemesin (imperative singular third-person)
düzenlemeyin (imperative plural second-person)
düzenlemesinler (imperative plural third-person)
düzenlemez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
düzenlemez misin? (aorist indicative present second-person singular)
düzenlemez mi? (aorist indicative present singular third-person)
düzenlemez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
düzenlemez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
düzenlemezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
düzenlemiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
düzenlemiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
düzenlemiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
düzenlemiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
düzenlemiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
düzenlemiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
düzenlemedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
düzenlemedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
düzenlemedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
düzenlemedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
düzenlemediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
düzenlemediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
düzenlemiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
düzenlemiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
düzenlemiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
düzenlemiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
düzenlemiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
düzenlemiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
düzenlemeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
düzenlemeyecek misin? (future indicative second-person singular)
düzenlemeyecek mi? (future indicative singular third-person)
düzenlemeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
düzenlemeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
düzenlemeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
düzenlememiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
düzenlememiş misin? (inferential perfective second-person singular)
düzenlememiş mi? (inferential perfective singular third-person)
düzenlememiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
düzenlememiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
düzenlememişler mi? (inferential perfective plural third-person)
düzenlemez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
düzenlemez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
düzenlemez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
düzenlemez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
düzenlemez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
düzenlemezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
düzenlemiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
düzenlemiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
düzenlemiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
düzenlemiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
düzenlemiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
düzenlemiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
düzenlemesem mi? (conditional first-person singular)
düzenlemesen mi? (conditional second-person singular)
düzenlemese mi? (conditional singular third-person)
düzenlemesek mi? (conditional first-person plural)
düzenlemeseniz mi? (conditional plural second-person)
düzenlemeseler mi? (conditional plural third-person)
düzenlemese miydim? (conditional first-person perfective singular)
düzenlemese miydin? (conditional perfective second-person singular)
düzenlemese miydi? (conditional perfective singular third-person)
düzenlemese miydik? (conditional first-person perfective plural)
düzenlemese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
düzenlemeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
düzenlememekte miyim? (first-person progressive singular)
düzenlememekte misin? (progressive second-person singular)
düzenlememekte mi? (progressive singular third-person)
düzenlememekte miyiz? (first-person plural progressive)
düzenlememekte misiniz? (plural progressive second-person)
düzenlememekteler mi? (plural progressive third-person)
düzenlememeli miyim? (first-person necessitative singular)
düzenlememeli misin? (necessitative second-person singular)
düzenlememeli mi? (necessitative singular third-person)
düzenlememeli miyiz? (first-person necessitative plural)
düzenlememeli misiniz? (necessitative plural second-person)
düzenlememeliler mi? (necessitative plural third-person)


artırmak

head

artırmak (third-person singular simple present artırır)

artırır (present singular third-person)
artırmak (infinitive)
artıran (imperfective impersonal participle)
artırmış (impersonal participle perfective)
artıracak (impersonal participle prospective)
artırdığım (non-prospective participle personal)
artırdığın (non-prospective participle personal)
artırdığı (non-prospective participle personal)
artırdığımız (non-prospective participle personal)
artırdığınız (non-prospective participle personal)
artırdıkları (non-prospective participle personal)
artıracağım (participle personal prospective)
artıracağın (participle personal prospective)
artıracağı (participle personal prospective)
artıracağımız (participle personal prospective)
artıracağınız (participle personal prospective)
artıracakları (participle personal prospective)
artırma (noun-from-verb)
artırış (adverbial)
artırırım (aorist first-person indicative present singular)
artırırsın (aorist indicative present second-person singular)
artırır (aorist indicative present singular third-person)
artırırız (aorist first-person indicative plural present)
artırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
artırırlar (aorist indicative plural present third-person)
artırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
artırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
artırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
artırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
artırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
artırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
artırdım (first-person indicative past perfective singular)
artırdın (indicative past perfective second-person singular)
artırdı (indicative past perfective singular third-person)
artırdık (first-person indicative past perfective plural)
artırdınız (indicative past perfective plural second-person)
artırdılar (indicative past perfective plural third-person)
artırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
artırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
artırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
artırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
artırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
artırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or artırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
artıracağım (first-person future indicative singular)
artıracaksın (future indicative second-person singular)
artıracak (future indicative singular third-person)
artıracağız (first-person future indicative plural)
artıracaksınız (future indicative plural second-person)
artıracaklar (future indicative plural third-person)
artırmışım (first-person inferential perfective singular)
artırmışsın (inferential perfective second-person singular)
artırmış (inferential perfective singular third-person)
artırmışız (first-person inferential perfective plural)
artırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
artırmışlar (inferential perfective plural third-person)
artırırmışım (aorist first-person inferential singular)
artırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
artırırmış (aorist inferential singular third-person)
artırırmışız (aorist first-person inferential plural)
artırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
artırırlarmış (or artırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
artırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
artırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
artırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
artırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
artırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
artırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
artırsam (conditional first-person singular)
artırsan (conditional second-person singular)
artırsa (conditional singular third-person)
artırsak (conditional first-person plural)
artırsanız (conditional plural second-person)
artırsalar (conditional plural third-person)
artırsaydım (conditional first-person perfective singular)
artırsaydın (conditional perfective second-person singular)
artırsaydı (conditional perfective singular third-person)
artırsaydık (conditional first-person perfective plural)
artırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
artırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
artırayım (first-person optative singular)
artırasın (optative second-person singular)
artıra (optative singular third-person)
artıralım (first-person optative plural)
artırasınız (optative plural second-person)
artıralar (optative plural third-person)
artırmaktayım (first-person progressive singular)
artırmaktasın (progressive second-person singular)
artırmakta (progressive singular third-person)
artırmaktayız (first-person plural progressive)
artırmaktasınız (plural progressive second-person)
artırmaktalar (plural progressive third-person)
artırmalıyım (first-person necessitative singular)
artırmalısın (necessitative second-person singular)
artırmalı (necessitative singular third-person)
artırmalıyız (first-person necessitative plural)
artırmalısınız (necessitative plural second-person)
artırmalılar (necessitative plural third-person)
artır (imperative second-person singular)
artırsın (imperative singular third-person)
artırın (imperative plural second-person)
artırsınlar (imperative plural third-person)
artırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
artırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
artırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
artırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
artırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
artırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
artırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
artırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
artırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
artırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
artırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
artırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
artırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
artırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
artırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
artırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
artırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
artırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
artırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
artırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
artırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
artırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
artırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
artırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
artıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
artıracak mısın? (future indicative second-person singular)
artıracak mı? (future indicative singular third-person)
artıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
artıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
artıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
artırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
artırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
artırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
artırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
artırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
artırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
artırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
artırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
artırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
artırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
artırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
artırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
artırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
artırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
artırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
artırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
artırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
artırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
artırsam mı? (conditional first-person singular)
artırsan mı? (conditional second-person singular)
artırsa mı? (conditional singular third-person)
artırsak mı? (conditional first-person plural)
artırsanız mı? (conditional plural second-person)
artırsalar mı? (conditional plural third-person)
artırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
artırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
artırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
artırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
artırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
artırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
artırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
artırmakta mısın? (progressive second-person singular)
artırmakta mı? (progressive singular third-person)
artırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
artırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
artırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
artırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
artırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
artırmalı mı? (necessitative singular third-person)
artırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
artırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
artırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
artırmamak (infinitive negative)
artırmayan (imperfective impersonal negative participle)
artırmamış (impersonal negative participle perfective)
artırmayacak (impersonal negative participle prospective)
artırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
artırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
artırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
artırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
artırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
artırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
artırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
artırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
artırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
artırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
artırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
artırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
artırmama (negative noun-from-verb)
artırmayış (adverbial negative)
artırmam (aorist first-person indicative present singular)
artırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
artırmaz (aorist indicative present singular third-person)
artırmayız (aorist first-person indicative plural present)
artırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
artırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
artırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
artırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
artırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
artırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
artırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
artırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
artırmadım (first-person indicative past perfective singular)
artırmadın (indicative past perfective second-person singular)
artırmadı (indicative past perfective singular third-person)
artırmadık (first-person indicative past perfective plural)
artırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
artırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
artırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
artırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
artırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
artırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
artırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
artırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
artırmayacağım (first-person future indicative singular)
artırmayacaksın (future indicative second-person singular)
artırmayacak (future indicative singular third-person)
artırmayacağız (first-person future indicative plural)
artırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
artırmayacaklar (future indicative plural third-person)
artırmamışım (first-person inferential perfective singular)
artırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
artırmamış (inferential perfective singular third-person)
artırmamışız (first-person inferential perfective plural)
artırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
artırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
artırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
artırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
artırmazmış (aorist inferential singular third-person)
artırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
artırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
artırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
artırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
artırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
artırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
artırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
artırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
artırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
artırmasam (conditional first-person singular)
artırmasan (conditional second-person singular)
artırmasa (conditional singular third-person)
artırmasak (conditional first-person plural)
artırmasanız (conditional plural second-person)
artırmasalar (conditional plural third-person)
artırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
artırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
artırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
artırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
artırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
artırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
artırmayayım (first-person optative singular)
artırmayasın (optative second-person singular)
artırmaya (optative singular third-person)
artırmayalım (first-person optative plural)
artırmayasınız (optative plural second-person)
artırmayalar (optative plural third-person)
artırmamaktayım (first-person progressive singular)
artırmamaktasın (progressive second-person singular)
artırmamakta (progressive singular third-person)
artırmamaktayız (first-person plural progressive)
artırmamaktasınız (plural progressive second-person)
artırmamaktalar (plural progressive third-person)
artırmamalıyım (first-person necessitative singular)
artırmamalısın (necessitative second-person singular)
artırmamalı (necessitative singular third-person)
artırmamalıyız (first-person necessitative plural)
artırmamalısınız (necessitative plural second-person)
artırmamalılar (necessitative plural third-person)
artırma (imperative second-person singular)
artırmasın (imperative singular third-person)
artırmayın (imperative plural second-person)
artırmasınlar (imperative plural third-person)
artırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
artırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
artırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
artırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
artırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
artırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
artırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
artırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
artırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
artırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
artırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
artırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
artırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
artırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
artırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
artırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
artırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
artırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
artırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
artırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
artırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
artırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
artırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
artırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
artırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
artırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
artırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
artırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
artırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
artırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
artırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
artırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
artırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
artırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
artırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
artırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
artırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
artırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
artırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
artırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
artırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
artırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
artırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
artırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
artırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
artırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
artırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
artırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
artırmasam mı? (conditional first-person singular)
artırmasan mı? (conditional second-person singular)
artırmasa mı? (conditional singular third-person)
artırmasak mı? (conditional first-person plural)
artırmasanız mı? (conditional plural second-person)
artırmasalar mı? (conditional plural third-person)
artırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
artırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
artırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
artırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
artırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
artırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
artırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
artırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
artırmamakta mı? (progressive singular third-person)
artırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
artırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
artırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
artırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
artırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
artırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
artırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
artırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
artırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

causative of artmak: to increase, to gain


denmek

head

denmek (third-person singular simple present denir)

denir (present singular third-person)
denmek (infinitive)
denen (imperfective impersonal participle)
denmiş (impersonal participle perfective)
denecek (impersonal participle prospective)
dendiğim (non-prospective participle personal)
dendiğin (non-prospective participle personal)
dendiği (non-prospective participle personal)
dendiğimiz (non-prospective participle personal)
dendiğiniz (non-prospective participle personal)
dendikleri (non-prospective participle personal)
deneceğim (participle personal prospective)
deneceğin (participle personal prospective)
deneceği (participle personal prospective)
deneceğimiz (participle personal prospective)
deneceğiniz (participle personal prospective)
denecekleri (participle personal prospective)
denme (noun-from-verb)
deniş (adverbial)
denirim (aorist first-person indicative present singular)
denirsin (aorist indicative present second-person singular)
denir (aorist indicative present singular third-person)
deniriz (aorist first-person indicative plural present)
denirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
denirler (aorist indicative plural present third-person)
deniyorum (first-person imperfective indicative present singular)
deniyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
deniyor (imperfective indicative present singular third-person)
deniyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
deniyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
deniyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
dendim (first-person indicative past perfective singular)
dendin (indicative past perfective second-person singular)
dendi (indicative past perfective singular third-person)
dendik (first-person indicative past perfective plural)
dendiniz (indicative past perfective plural second-person)
dendiler (indicative past perfective plural third-person)
deniyordum (first-person imperfective indicative past singular)
deniyordun (imperfective indicative past second-person singular)
deniyordu (imperfective indicative past singular third-person)
deniyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
deniyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
deniyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or deniyordular (imperfective indicative past plural third-person)
deneceğim (first-person future indicative singular)
deneceksin (future indicative second-person singular)
denecek (future indicative singular third-person)
deneceğiz (first-person future indicative plural)
deneceksiniz (future indicative plural second-person)
denecekler (future indicative plural third-person)
denmişim (first-person inferential perfective singular)
denmişsin (inferential perfective second-person singular)
denmiş (inferential perfective singular third-person)
denmişiz (first-person inferential perfective plural)
denmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
denmişler (inferential perfective plural third-person)
denirmişim (aorist first-person inferential singular)
denirmişsin (aorist inferential second-person singular)
denirmiş (aorist inferential singular third-person)
denirmişiz (aorist first-person inferential plural)
denirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
denirlermiş (or denirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
deniyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
deniyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
deniyormuş (imperfective inferential singular third-person)
deniyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
deniyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
deniyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
densem (conditional first-person singular)
densen (conditional second-person singular)
dense (conditional singular third-person)
densek (conditional first-person plural)
denseniz (conditional plural second-person)
denseler (conditional plural third-person)
denseydim (conditional first-person perfective singular)
denseydin (conditional perfective second-person singular)
denseydi (conditional perfective singular third-person)
denseydik (conditional first-person perfective plural)
denseydiniz (conditional perfective plural second-person)
denseydiler (conditional perfective plural third-person)
deneyim (first-person optative singular)
denesin (optative second-person singular)
dene (optative singular third-person)
denelim (first-person optative plural)
denesiniz (optative plural second-person)
deneler (optative plural third-person)
denmekteyim (first-person progressive singular)
denmektesin (progressive second-person singular)
denmekte (progressive singular third-person)
denmekteyiz (first-person plural progressive)
denmektesiniz (plural progressive second-person)
denmekteler (plural progressive third-person)
denmeliyim (first-person necessitative singular)
denmelisin (necessitative second-person singular)
denmeli (necessitative singular third-person)
denmeliyiz (first-person necessitative plural)
denmelisiniz (necessitative plural second-person)
denmeliler (necessitative plural third-person)
den (imperative second-person singular)
densin (imperative singular third-person)
denin (imperative plural second-person)
densinler (imperative plural third-person)
denir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
denir misin? (aorist indicative present second-person singular)
denir mi? (aorist indicative present singular third-person)
denir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
denir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
denirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
deniyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
deniyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
deniyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
deniyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
deniyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
deniyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
dendim mi? (first-person indicative past perfective singular)
dendin mi? (indicative past perfective second-person singular)
dendi mi? (indicative past perfective singular third-person)
dendik mi? (first-person indicative past perfective plural)
dendiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
dendiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
deniyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
deniyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
deniyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
deniyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
deniyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
deniyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
denecek miyim? (first-person future indicative singular)
denecek misin? (future indicative second-person singular)
denecek mi? (future indicative singular third-person)
denecek miyiz? (first-person future indicative plural)
denecek misiniz? (future indicative plural second-person)
denecekler mi? (future indicative plural third-person)
denmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
denmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
denmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
denmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
denmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
denmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
denir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
denir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
denir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
denir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
denir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
denirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
deniyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
deniyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
deniyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
deniyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
deniyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
deniyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
densem mi? (conditional first-person singular)
densen mi? (conditional second-person singular)
dense mi? (conditional singular third-person)
densek mi? (conditional first-person plural)
denseniz mi? (conditional plural second-person)
denseler mi? (conditional plural third-person)
dense miydim? (conditional first-person perfective singular)
dense miydin? (conditional perfective second-person singular)
dense miydi? (conditional perfective singular third-person)
dense miydik? (conditional first-person perfective plural)
dense miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
denseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
denmekte miyim? (first-person progressive singular)
denmekte misin? (progressive second-person singular)
denmekte mi? (progressive singular third-person)
denmekte miyiz? (first-person plural progressive)
denmekte misiniz? (plural progressive second-person)
denmekteler mi? (plural progressive third-person)
denmeli miyim? (first-person necessitative singular)
denmeli misin? (necessitative second-person singular)
denmeli mi? (necessitative singular third-person)
denmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
denmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
denmeliler mi? (necessitative plural third-person)
denmemek (infinitive negative)
denmeyen (imperfective impersonal negative participle)
denmemiş (impersonal negative participle perfective)
denmeyecek (impersonal negative participle prospective)
denmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
denmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
denmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
denmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
denmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
denmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
denmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
denmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
denmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
denmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
denmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
denmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
denmeme (negative noun-from-verb)
denmeyiş (adverbial negative)
denmem (aorist first-person indicative present singular)
denmezsin (aorist indicative present second-person singular)
denmez (aorist indicative present singular third-person)
denmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
denmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
denmezler (aorist indicative plural present third-person)
denmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
denmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
denmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
denmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
denmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
denmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
denmedim (first-person indicative past perfective singular)
denmedin (indicative past perfective second-person singular)
denmedi (indicative past perfective singular third-person)
denmedik (first-person indicative past perfective plural)
denmediniz (indicative past perfective plural second-person)
denmediler (indicative past perfective plural third-person)
denmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
denmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
denmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
denmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
denmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
denmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
denmeyeceğim (first-person future indicative singular)
denmeyeceksin (future indicative second-person singular)
denmeyecek (future indicative singular third-person)
denmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
denmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
denmeyecekler (future indicative plural third-person)
denmemişim (first-person inferential perfective singular)
denmemişsin (inferential perfective second-person singular)
denmemiş (inferential perfective singular third-person)
denmemişiz (first-person inferential perfective plural)
denmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
denmemişler (inferential perfective plural third-person)
denmezmişim (aorist first-person inferential singular)
denmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
denmezmiş (aorist inferential singular third-person)
denmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
denmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
denmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
denmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
denmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
denmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
denmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
denmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
denmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
denmesem (conditional first-person singular)
denmesen (conditional second-person singular)
denmese (conditional singular third-person)
denmesek (conditional first-person plural)
denmeseniz (conditional plural second-person)
denmeseler (conditional plural third-person)
denmeseydim (conditional first-person perfective singular)
denmeseydin (conditional perfective second-person singular)
denmeseydi (conditional perfective singular third-person)
denmeseydik (conditional first-person perfective plural)
denmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
denmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
denmeyeyim (first-person optative singular)
denmeyesin (optative second-person singular)
denmeye (optative singular third-person)
denmeyelim (first-person optative plural)
denmeyesiniz (optative plural second-person)
denmeyeler (optative plural third-person)
denmemekteyim (first-person progressive singular)
denmemektesin (progressive second-person singular)
denmemekte (progressive singular third-person)
denmemekteyiz (first-person plural progressive)
denmemektesiniz (plural progressive second-person)
denmemekteler (plural progressive third-person)
denmemeliyim (first-person necessitative singular)
denmemelisin (necessitative second-person singular)
denmemeli (necessitative singular third-person)
denmemeliyiz (first-person necessitative plural)
denmemelisiniz (necessitative plural second-person)
denmemeliler (necessitative plural third-person)
denme (imperative second-person singular)
denmesin (imperative singular third-person)
denmeyin (imperative plural second-person)
denmesinler (imperative plural third-person)
denmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
denmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
denmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
denmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
denmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
denmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
denmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
denmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
denmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
denmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
denmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
denmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
denmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
denmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
denmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
denmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
denmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
denmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
denmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
denmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
denmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
denmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
denmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
denmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
denmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
denmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
denmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
denmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
denmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
denmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
denmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
denmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
denmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
denmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
denmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
denmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
denmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
denmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
denmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
denmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
denmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
denmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
denmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
denmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
denmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
denmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
denmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
denmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
denmesem mi? (conditional first-person singular)
denmesen mi? (conditional second-person singular)
denmese mi? (conditional singular third-person)
denmesek mi? (conditional first-person plural)
denmeseniz mi? (conditional plural second-person)
denmeseler mi? (conditional plural third-person)
denmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
denmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
denmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
denmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
denmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
denmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
denmemekte miyim? (first-person progressive singular)
denmemekte misin? (progressive second-person singular)
denmemekte mi? (progressive singular third-person)
denmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
denmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
denmemekteler mi? (plural progressive third-person)
denmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
denmemeli misin? (necessitative second-person singular)
denmemeli mi? (necessitative singular third-person)
denmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
denmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
denmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Kadının köylü kılığına girmiş bir şehir kızı denecek kadar nazlı çehresi, endamı ve duruşu var.

The woman has a face, figure, and attitude so coy that she could be called a city girl disguised as a villager.

(intransitive) passive of demek: to be called


söz etmek

söz etmek (third-person singular simple present söz eder)

söz eder (present singular third-person)
söz etmek (infinitive)
söz eden (imperfective impersonal participle)
söz etmiş (impersonal participle perfective)
söz edecek (impersonal participle prospective)
söz ettiğim (non-prospective participle personal)
söz ettiğin (non-prospective participle personal)
söz ettiği (non-prospective participle personal)
söz ettiğimiz (non-prospective participle personal)
söz ettiğiniz (non-prospective participle personal)
söz ettikleri (non-prospective participle personal)
söz edeceğim (participle personal prospective)
söz edeceğin (participle personal prospective)
söz edeceği (participle personal prospective)
söz edeceğimiz (participle personal prospective)
söz edeceğiniz (participle personal prospective)
söz edecekleri (participle personal prospective)
söz etme (noun-from-verb)
söz ediş (adverbial)
söz ederim (aorist first-person indicative present singular)
söz edersin (aorist indicative present second-person singular)
söz eder (aorist indicative present singular third-person)
söz ederiz (aorist first-person indicative plural present)
söz edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
söz ederler (aorist indicative plural present third-person)
söz ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
söz ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
söz ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
söz ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
söz ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
söz ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
söz ettim (first-person indicative past perfective singular)
söz ettin (indicative past perfective second-person singular)
söz etti (indicative past perfective singular third-person)
söz ettik (first-person indicative past perfective plural)
söz ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
söz ettiler (indicative past perfective plural third-person)
söz ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
söz ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
söz ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
söz ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
söz ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
söz ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or söz ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
söz edeceğim (first-person future indicative singular)
söz edeceksin (future indicative second-person singular)
söz edecek (future indicative singular third-person)
söz edeceğiz (first-person future indicative plural)
söz edeceksiniz (future indicative plural second-person)
söz edecekler (future indicative plural third-person)
söz etmişim (first-person inferential perfective singular)
söz etmişsin (inferential perfective second-person singular)
söz etmiş (inferential perfective singular third-person)
söz etmişiz (first-person inferential perfective plural)
söz etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
söz etmişler (inferential perfective plural third-person)
söz edermişim (aorist first-person inferential singular)
söz edermişsin (aorist inferential second-person singular)
söz edermiş (aorist inferential singular third-person)
söz edermişiz (aorist first-person inferential plural)
söz edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
söz ederlermiş (or söz edermişlar) (aorist inferential plural third-person)
söz ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
söz ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
söz ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
söz ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
söz ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
söz ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
söz etsem (conditional first-person singular)
söz etsen (conditional second-person singular)
söz etse (conditional singular third-person)
söz etsek (conditional first-person plural)
söz etseniz (conditional plural second-person)
söz etseler (conditional plural third-person)
söz etseydim (conditional first-person perfective singular)
söz etseydin (conditional perfective second-person singular)
söz etseydi (conditional perfective singular third-person)
söz etseydik (conditional first-person perfective plural)
söz etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
söz etseydiler (conditional perfective plural third-person)
söz edeyim (first-person optative singular)
söz edesin (optative second-person singular)
söz ede (optative singular third-person)
söz edelim (first-person optative plural)
söz edesiniz (optative plural second-person)
söz edeler (optative plural third-person)
söz etmekteyim (first-person progressive singular)
söz etmektesin (progressive second-person singular)
söz etmekte (progressive singular third-person)
söz etmekteyiz (first-person plural progressive)
söz etmektesiniz (plural progressive second-person)
söz etmekteler (plural progressive third-person)
söz etmeliyim (first-person necessitative singular)
söz etmelisin (necessitative second-person singular)
söz etmeli (necessitative singular third-person)
söz etmeliyiz (first-person necessitative plural)
söz etmelisiniz (necessitative plural second-person)
söz etmeliler (necessitative plural third-person)
söz et (imperative second-person singular)
söz etsin (imperative singular third-person)
söz edin (imperative plural second-person)
or söz ediniz (imperative plural second-person)
söz etsinler (imperative plural third-person)
söz eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
söz eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
söz eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
söz eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
söz eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
söz ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
söz ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
söz ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
söz ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
söz ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
söz ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
söz ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
söz ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
söz ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
söz etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
söz ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
söz ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
söz ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
söz ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
söz ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
söz ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
söz ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
söz ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
söz ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
söz edecek miyim? (first-person future indicative singular)
söz edecek misin? (future indicative second-person singular)
söz edecek mi? (future indicative singular third-person)
söz edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
söz edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
söz edecekler mi? (future indicative plural third-person)
söz etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
söz etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
söz etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
söz etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
söz etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
söz etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
söz eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
söz eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
söz eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
söz eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
söz eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
söz ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
söz ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
söz ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
söz ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
söz ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
söz ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
söz ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
söz etsem mi? (conditional first-person singular)
söz etsen mi? (conditional second-person singular)
söz etse mi? (conditional singular third-person)
söz etsek mi? (conditional first-person plural)
söz etseniz mi? (conditional plural second-person)
söz etseler mi? (conditional plural third-person)
söz etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
söz etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
söz etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
söz etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
söz etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
söz etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
söz etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
söz etmekte misin? (progressive second-person singular)
söz etmekte mi? (progressive singular third-person)
söz etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
söz etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
söz etmekteler mi? (plural progressive third-person)
söz etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
söz etmeli misin? (necessitative second-person singular)
söz etmeli mi? (necessitative singular third-person)
söz etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
söz etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
söz etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
söz etmemek (infinitive negative)
söz etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
söz etmemiş (impersonal negative participle perfective)
söz etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
söz etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
söz etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
söz etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
söz etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
söz etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
söz etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
söz etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
söz etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
söz etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
söz etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
söz etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
söz etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
söz etmeme (negative noun-from-verb)
söz etmeyiş (adverbial negative)
söz etmem (aorist first-person indicative present singular)
söz etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
söz etmez (aorist indicative present singular third-person)
söz etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
söz etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
söz etmezler (aorist indicative plural present third-person)
söz etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
söz etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
söz etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
söz etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
söz etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
söz etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
söz etmedim (first-person indicative past perfective singular)
söz etmedin (indicative past perfective second-person singular)
söz etmedi (indicative past perfective singular third-person)
söz etmedik (first-person indicative past perfective plural)
söz etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
söz etmediler (indicative past perfective plural third-person)
söz etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
söz etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
söz etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
söz etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
söz etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
söz etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
söz etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
söz etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
söz etmeyecek (future indicative singular third-person)
söz etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
söz etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
söz etmeyecekler (future indicative plural third-person)
söz etmemişim (first-person inferential perfective singular)
söz etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
söz etmemiş (inferential perfective singular third-person)
söz etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
söz etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
söz etmemişler (inferential perfective plural third-person)
söz etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
söz etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
söz etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
söz etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
söz etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
söz etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
söz etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
söz etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
söz etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
söz etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
söz etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
söz etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
söz etmesem (conditional first-person singular)
söz etmesen (conditional second-person singular)
söz etmese (conditional singular third-person)
söz etmesek (conditional first-person plural)
söz etmeseniz (conditional plural second-person)
söz etmeseler (conditional plural third-person)
söz etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
söz etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
söz etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
söz etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
söz etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
söz etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
söz etmeyeyim (first-person optative singular)
söz etmeyesin (optative second-person singular)
söz etmeye (optative singular third-person)
söz etmeyelim (first-person optative plural)
söz etmeyesiniz (optative plural second-person)
söz etmeyeler (optative plural third-person)
söz etmemekteyim (first-person progressive singular)
söz etmemektesin (progressive second-person singular)
söz etmemekte (progressive singular third-person)
söz etmemekteyiz (first-person plural progressive)
söz etmemektesiniz (plural progressive second-person)
söz etmemekteler (plural progressive third-person)
söz etmemeliyim (first-person necessitative singular)
söz etmemelisin (necessitative second-person singular)
söz etmemeli (necessitative singular third-person)
söz etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
söz etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
söz etmemeliler (necessitative plural third-person)
söz etme (imperative second-person singular)
söz etmesin (imperative singular third-person)
söz etmeyin (imperative plural second-person)
or söz etmeyiniz (imperative plural second-person)
söz etmesinler (imperative plural third-person)
söz etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
söz etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
söz etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
söz etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
söz etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
söz etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
söz etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
söz etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
söz etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
söz etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
söz etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
söz etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
söz etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
söz etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
söz etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
söz etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
söz etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
söz etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
söz etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
söz etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
söz etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
söz etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
söz etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
söz etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
söz etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
söz etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
söz etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
söz etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
söz etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
söz etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
söz etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
söz etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
söz etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
söz etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
söz etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
söz etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
söz etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
söz etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
söz etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
söz etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
söz etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
söz etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
söz etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
söz etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
söz etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
söz etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
söz etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
söz etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
söz etmesem mi? (conditional first-person singular)
söz etmesen mi? (conditional second-person singular)
söz etmese mi? (conditional singular third-person)
söz etmesek mi? (conditional first-person plural)
söz etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
söz etmeseler mi? (conditional plural third-person)
söz etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
söz etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
söz etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
söz etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
söz etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
söz etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
söz etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
söz etmemekte misin? (progressive second-person singular)
söz etmemekte mi? (progressive singular third-person)
söz etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
söz etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
söz etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
söz etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
söz etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
söz etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
söz etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
söz etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
söz etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

From Proto-Turkic *sö- (to say), with the suffix Proto-Turkic *-Uz. Morphologically söz + etmek.