şüphe etmek

head

şüphe etmek (third-person singular simple present şüphe eder)

şüphe eder (present singular third-person)
şüphe etmek (infinitive)
şüphe eden (imperfective impersonal participle)
şüphe etmiş (impersonal participle perfective)
şüphe edecek (impersonal participle prospective)
şüphe ettiğim (non-prospective participle personal)
şüphe ettiğin (non-prospective participle personal)
şüphe ettiği (non-prospective participle personal)
şüphe ettiğimiz (non-prospective participle personal)
şüphe ettiğiniz (non-prospective participle personal)
şüphe ettikleri (non-prospective participle personal)
şüphe edeceğim (participle personal prospective)
şüphe edeceğin (participle personal prospective)
şüphe edeceği (participle personal prospective)
şüphe edeceğimiz (participle personal prospective)
şüphe edeceğiniz (participle personal prospective)
şüphe edecekleri (participle personal prospective)
şüphe etme (noun-from-verb)
şüphe ediş (adverbial)
şüphe ederim (aorist first-person indicative present singular)
şüphe edersin (aorist indicative present second-person singular)
şüphe eder (aorist indicative present singular third-person)
şüphe ederiz (aorist first-person indicative plural present)
şüphe edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
şüphe ederler (aorist indicative plural present third-person)
şüphe ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şüphe ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şüphe ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
şüphe ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şüphe ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şüphe ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şüphe ettim (first-person indicative past perfective singular)
şüphe ettin (indicative past perfective second-person singular)
şüphe etti (indicative past perfective singular third-person)
şüphe ettik (first-person indicative past perfective plural)
şüphe ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
şüphe ettiler (indicative past perfective plural third-person)
şüphe ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şüphe ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şüphe ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şüphe ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şüphe ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şüphe ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or şüphe ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
şüphe edeceğim (first-person future indicative singular)
şüphe edeceksin (future indicative second-person singular)
şüphe edecek (future indicative singular third-person)
şüphe edeceğiz (first-person future indicative plural)
şüphe edeceksiniz (future indicative plural second-person)
şüphe edecekler (future indicative plural third-person)
şüphe etmişim (first-person inferential perfective singular)
şüphe etmişsin (inferential perfective second-person singular)
şüphe etmiş (inferential perfective singular third-person)
şüphe etmişiz (first-person inferential perfective plural)
şüphe etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
şüphe etmişler (inferential perfective plural third-person)
şüphe edermişim (aorist first-person inferential singular)
şüphe edermişsin (aorist inferential second-person singular)
şüphe edermiş (aorist inferential singular third-person)
şüphe edermişiz (aorist first-person inferential plural)
şüphe edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
şüphe ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or şüphe edermişlar (aorist inferential plural third-person)
şüphe ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şüphe ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şüphe ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şüphe ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şüphe ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şüphe ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şüphe etsem (conditional first-person singular)
şüphe etsen (conditional second-person singular)
şüphe etse (conditional singular third-person)
şüphe etsek (conditional first-person plural)
şüphe etseniz (conditional plural second-person)
şüphe etseler (conditional plural third-person)
şüphe etseydim (conditional first-person perfective singular)
şüphe etseydin (conditional perfective second-person singular)
şüphe etseydi (conditional perfective singular third-person)
şüphe etseydik (conditional first-person perfective plural)
şüphe etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
şüphe etseydiler (conditional perfective plural third-person)
şüphe edeyim (first-person optative singular)
şüphe edesin (optative second-person singular)
şüphe ede (optative singular third-person)
şüphe edelim (first-person optative plural)
şüphe edesiniz (optative plural second-person)
şüphe edeler (optative plural third-person)
şüphe etmekteyim (first-person progressive singular)
şüphe etmektesin (progressive second-person singular)
şüphe etmekte (progressive singular third-person)
şüphe etmekteyiz (first-person plural progressive)
şüphe etmektesiniz (plural progressive second-person)
şüphe etmekteler (plural progressive third-person)
şüphe etmeliyim (first-person necessitative singular)
şüphe etmelisin (necessitative second-person singular)
şüphe etmeli (necessitative singular third-person)
şüphe etmeliyiz (first-person necessitative plural)
şüphe etmelisiniz (necessitative plural second-person)
şüphe etmeliler (necessitative plural third-person)
şüphe et (imperative second-person singular)
şüphe etsin (imperative singular third-person)
şüphe edin (imperative plural second-person)
or şüphe ediniz (imperative plural second-person)
şüphe etsinler (imperative plural third-person)
şüphe eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
şüphe eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
şüphe eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
şüphe eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
şüphe eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
şüphe ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
şüphe ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şüphe ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şüphe ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şüphe ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şüphe ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şüphe ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şüphe ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
şüphe ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
şüphe etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
şüphe ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
şüphe ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
şüphe ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
şüphe ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şüphe ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şüphe ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şüphe ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şüphe ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şüphe ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şüphe edecek miyim? (first-person future indicative singular)
şüphe edecek misin? (future indicative second-person singular)
şüphe edecek mi? (future indicative singular third-person)
şüphe edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
şüphe edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
şüphe edecekler mi? (future indicative plural third-person)
şüphe etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
şüphe etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
şüphe etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
şüphe etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
şüphe etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
şüphe etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
şüphe eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
şüphe eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
şüphe eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
şüphe eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
şüphe eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
şüphe ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
şüphe ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şüphe ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şüphe ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şüphe ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şüphe ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şüphe ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şüphe etsem mi? (conditional first-person singular)
şüphe etsen mi? (conditional second-person singular)
şüphe etse mi? (conditional singular third-person)
şüphe etsek mi? (conditional first-person plural)
şüphe etseniz mi? (conditional plural second-person)
şüphe etseler mi? (conditional plural third-person)
şüphe etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
şüphe etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
şüphe etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
şüphe etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
şüphe etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
şüphe etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
şüphe etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
şüphe etmekte misin? (progressive second-person singular)
şüphe etmekte mi? (progressive singular third-person)
şüphe etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
şüphe etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
şüphe etmekteler mi? (plural progressive third-person)
şüphe etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
şüphe etmeli misin? (necessitative second-person singular)
şüphe etmeli mi? (necessitative singular third-person)
şüphe etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
şüphe etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
şüphe etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
şüphe etmemek (infinitive negative)
şüphe etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
şüphe etmemiş (impersonal negative participle perfective)
şüphe etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
şüphe etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
şüphe etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
şüphe etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
şüphe etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
şüphe etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
şüphe etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
şüphe etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
şüphe etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
şüphe etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
şüphe etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
şüphe etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
şüphe etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
şüphe etmeme (negative noun-from-verb)
şüphe etmeyiş (adverbial negative)
şüphe etmem (aorist first-person indicative present singular)
şüphe etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
şüphe etmez (aorist indicative present singular third-person)
şüphe etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
şüphe etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
şüphe etmezler (aorist indicative plural present third-person)
şüphe etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şüphe etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şüphe etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
şüphe etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şüphe etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şüphe etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şüphe etmedim (first-person indicative past perfective singular)
şüphe etmedin (indicative past perfective second-person singular)
şüphe etmedi (indicative past perfective singular third-person)
şüphe etmedik (first-person indicative past perfective plural)
şüphe etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
şüphe etmediler (indicative past perfective plural third-person)
şüphe etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şüphe etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şüphe etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şüphe etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şüphe etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şüphe etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
şüphe etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
şüphe etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
şüphe etmeyecek (future indicative singular third-person)
şüphe etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
şüphe etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
şüphe etmeyecekler (future indicative plural third-person)
şüphe etmemişim (first-person inferential perfective singular)
şüphe etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
şüphe etmemiş (inferential perfective singular third-person)
şüphe etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
şüphe etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
şüphe etmemişler (inferential perfective plural third-person)
şüphe etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
şüphe etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
şüphe etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
şüphe etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
şüphe etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
şüphe etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
şüphe etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şüphe etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şüphe etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şüphe etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şüphe etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şüphe etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şüphe etmesem (conditional first-person singular)
şüphe etmesen (conditional second-person singular)
şüphe etmese (conditional singular third-person)
şüphe etmesek (conditional first-person plural)
şüphe etmeseniz (conditional plural second-person)
şüphe etmeseler (conditional plural third-person)
şüphe etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
şüphe etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
şüphe etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
şüphe etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
şüphe etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
şüphe etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
şüphe etmeyeyim (first-person optative singular)
şüphe etmeyesin (optative second-person singular)
şüphe etmeye (optative singular third-person)
şüphe etmeyelim (first-person optative plural)
şüphe etmeyesiniz (optative plural second-person)
şüphe etmeyeler (optative plural third-person)
şüphe etmemekteyim (first-person progressive singular)
şüphe etmemektesin (progressive second-person singular)
şüphe etmemekte (progressive singular third-person)
şüphe etmemekteyiz (first-person plural progressive)
şüphe etmemektesiniz (plural progressive second-person)
şüphe etmemekteler (plural progressive third-person)
şüphe etmemeliyim (first-person necessitative singular)
şüphe etmemelisin (necessitative second-person singular)
şüphe etmemeli (necessitative singular third-person)
şüphe etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
şüphe etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
şüphe etmemeliler (necessitative plural third-person)
şüphe etme (imperative second-person singular)
şüphe etmesin (imperative singular third-person)
şüphe etmeyin (imperative plural second-person)
or şüphe etmeyiniz (imperative plural second-person)
şüphe etmesinler (imperative plural third-person)
şüphe etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
şüphe etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
şüphe etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
şüphe etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
şüphe etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
şüphe etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
şüphe etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şüphe etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şüphe etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şüphe etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şüphe etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şüphe etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şüphe etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
şüphe etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
şüphe etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
şüphe etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
şüphe etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
şüphe etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
şüphe etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şüphe etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şüphe etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şüphe etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şüphe etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şüphe etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şüphe etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
şüphe etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
şüphe etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
şüphe etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
şüphe etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
şüphe etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
şüphe etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
şüphe etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
şüphe etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
şüphe etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
şüphe etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
şüphe etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
şüphe etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
şüphe etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
şüphe etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
şüphe etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
şüphe etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
şüphe etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
şüphe etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şüphe etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şüphe etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şüphe etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şüphe etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şüphe etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şüphe etmesem mi? (conditional first-person singular)
şüphe etmesen mi? (conditional second-person singular)
şüphe etmese mi? (conditional singular third-person)
şüphe etmesek mi? (conditional first-person plural)
şüphe etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
şüphe etmeseler mi? (conditional plural third-person)
şüphe etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
şüphe etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
şüphe etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
şüphe etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
şüphe etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
şüphe etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
şüphe etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
şüphe etmemekte misin? (progressive second-person singular)
şüphe etmemekte mi? (progressive singular third-person)
şüphe etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
şüphe etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
şüphe etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
şüphe etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
şüphe etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
şüphe etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
şüphe etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
şüphe etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
şüphe etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

şüphe ediyorlardı (or şüphe ediyordular)

Inherited from Ottoman Turkish شبهه ایتمك (şüphe itmek, etmek), from شبهه (şübhe, şüphe), equivalent to compound of şüphe (“a doubt, suspicion, uncertainty”) + etmek (“to do, to make”).


ıslamak

head

ıslamak (third-person singular simple present ıslar)

ıslar (present singular third-person)
ıslamak (infinitive)
ıslayan (imperfective impersonal participle)
ıslamış (impersonal participle perfective)
ıslayacak (impersonal participle prospective)
ısladığım (non-prospective participle personal)
ısladığın (non-prospective participle personal)
ısladığı (non-prospective participle personal)
ısladığımız (non-prospective participle personal)
ısladığınız (non-prospective participle personal)
ısladıkları (non-prospective participle personal)
ıslayacağım (participle personal prospective)
ıslayacağın (participle personal prospective)
ıslayacağı (participle personal prospective)
ıslayacağımız (participle personal prospective)
ıslayacağınız (participle personal prospective)
ıslayacakları (participle personal prospective)
ıslama (noun-from-verb)
ıslayış (adverbial)
ıslarım (aorist first-person indicative present singular)
ıslarsın (aorist indicative present second-person singular)
ıslar (aorist indicative present singular third-person)
ıslarız (aorist first-person indicative plural present)
ıslarsınız (aorist indicative plural present second-person)
ıslarlar (aorist indicative plural present third-person)
ıslıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ıslıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ıslıyor (imperfective indicative present singular third-person)
ıslıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ıslıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ıslıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ısladım (first-person indicative past perfective singular)
ısladın (indicative past perfective second-person singular)
ısladı (indicative past perfective singular third-person)
ısladık (first-person indicative past perfective plural)
ısladınız (indicative past perfective plural second-person)
ısladılar (indicative past perfective plural third-person)
ıslıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ıslıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ıslıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ıslıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ıslıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ıslıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
ıslayacağım (first-person future indicative singular)
ıslayacaksın (future indicative second-person singular)
ıslayacak (future indicative singular third-person)
ıslayacağız (first-person future indicative plural)
ıslayacaksınız (future indicative plural second-person)
ıslayacaklar (future indicative plural third-person)
ıslamışım (first-person inferential perfective singular)
ıslamışsın (inferential perfective second-person singular)
ıslamış (inferential perfective singular third-person)
ıslamışız (first-person inferential perfective plural)
ıslamışsınız (inferential perfective plural second-person)
ıslamışlar (inferential perfective plural third-person)
ıslarmışım (aorist first-person inferential singular)
ıslarmışsın (aorist inferential second-person singular)
ıslarmış (aorist inferential singular third-person)
ıslarmışız (aorist first-person inferential plural)
ıslarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
ıslarmışlar (aorist inferential plural third-person)
ıslıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ıslıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ıslıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ıslıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ıslıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ıslıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
ıslasam (conditional first-person singular)
ıslasan (conditional second-person singular)
ıslasa (conditional singular third-person)
ıslasak (conditional first-person plural)
ıslasanız (conditional plural second-person)
ıslasalar (conditional plural third-person)
ıslasaydım (conditional first-person perfective singular)
ıslasaydın (conditional perfective second-person singular)
ıslasaydı (conditional perfective singular third-person)
ıslasaydık (conditional first-person perfective plural)
ıslasaydınız (conditional perfective plural second-person)
ıslasaydılar (conditional perfective plural third-person)
ıslayayım (first-person optative singular)
ıslayasın (optative second-person singular)
ıslaya (optative singular third-person)
ıslayalım (first-person optative plural)
ıslayasınız (optative plural second-person)
ıslayalar (optative plural third-person)
ıslamaktayım (first-person progressive singular)
ıslamaktasın (progressive second-person singular)
ıslamakta (progressive singular third-person)
ıslamaktayız (first-person plural progressive)
ıslamaktasınız (plural progressive second-person)
ıslamaktalar (plural progressive third-person)
ıslamalıyım (first-person necessitative singular)
ıslamalısın (necessitative second-person singular)
ıslamalı (necessitative singular third-person)
ıslamalıyız (first-person necessitative plural)
ıslamalısınız (necessitative plural second-person)
ıslamalılar (necessitative plural third-person)
ısla (imperative second-person singular)
ıslasın (imperative singular third-person)
ıslayın (imperative plural second-person)
ıslasınlar (imperative plural third-person)
ıslar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
ıslar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
ıslar mı? (aorist indicative present singular third-person)
ıslar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
ıslar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
ıslarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
ıslıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ıslıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ıslıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ıslıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ıslıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ıslıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ısladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
ısladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
ısladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
ısladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
ısladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
ısladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
ıslıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ıslıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ıslıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ıslıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ıslıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ıslıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ıslayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
ıslayacak mısın? (future indicative second-person singular)
ıslayacak mı? (future indicative singular third-person)
ıslayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
ıslayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
ıslayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
ıslamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
ıslamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
ıslamış mı? (inferential perfective singular third-person)
ıslamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
ıslamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
ıslamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
ıslar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
ıslar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
ıslar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
ıslar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
ıslar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
ıslarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
ıslıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ıslıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ıslıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ıslıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ıslıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ıslıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ıslasam mı? (conditional first-person singular)
ıslasan mı? (conditional second-person singular)
ıslasa mı? (conditional singular third-person)
ıslasak mı? (conditional first-person plural)
ıslasanız mı? (conditional plural second-person)
ıslasalar mı? (conditional plural third-person)
ıslasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
ıslasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
ıslasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
ıslasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
ıslasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
ıslasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
ıslamakta mıyım? (first-person progressive singular)
ıslamakta mısın? (progressive second-person singular)
ıslamakta mı? (progressive singular third-person)
ıslamakta mıyız? (first-person plural progressive)
ıslamakta mısınız? (plural progressive second-person)
ıslamaktalar mı? (plural progressive third-person)
ıslamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
ıslamalı mısın? (necessitative second-person singular)
ıslamalı mı? (necessitative singular third-person)
ıslamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
ıslamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
ıslamalılar mı? (necessitative plural third-person)
ıslamamak (infinitive negative)
ıslamayan (imperfective impersonal negative participle)
ıslamamış (impersonal negative participle perfective)
ıslamayacak (impersonal negative participle prospective)
ıslamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
ıslamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
ıslamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
ıslamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
ıslamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
ıslamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
ıslamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
ıslamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
ıslamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
ıslamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
ıslamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
ıslamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
ıslamama (negative noun-from-verb)
ıslamayış (adverbial negative)
ıslamam (aorist first-person indicative present singular)
ıslamazsın (aorist indicative present second-person singular)
ıslamaz (aorist indicative present singular third-person)
ıslamayız (aorist first-person indicative plural present)
ıslamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
ıslamazlar (aorist indicative plural present third-person)
ıslamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
ıslamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
ıslamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
ıslamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
ıslamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
ıslamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
ıslamadım (first-person indicative past perfective singular)
ıslamadın (indicative past perfective second-person singular)
ıslamadı (indicative past perfective singular third-person)
ıslamadık (first-person indicative past perfective plural)
ıslamadınız (indicative past perfective plural second-person)
ıslamadılar (indicative past perfective plural third-person)
ıslamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
ıslamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
ıslamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
ıslamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
ıslamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
ıslamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
ıslamayacağım (first-person future indicative singular)
ıslamayacaksın (future indicative second-person singular)
ıslamayacak (future indicative singular third-person)
ıslamayacağız (first-person future indicative plural)
ıslamayacaksınız (future indicative plural second-person)
ıslamayacaklar (future indicative plural third-person)
ıslamamışım (first-person inferential perfective singular)
ıslamamışsın (inferential perfective second-person singular)
ıslamamış (inferential perfective singular third-person)
ıslamamışız (first-person inferential perfective plural)
ıslamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
ıslamamışlar (inferential perfective plural third-person)
ıslamazmışım (aorist first-person inferential singular)
ıslamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
ıslamazmış (aorist inferential singular third-person)
ıslamazmışız (aorist first-person inferential plural)
ıslamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
ıslamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
ıslamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
ıslamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
ıslamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
ıslamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
ıslamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
ıslamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
ıslamasam (conditional first-person singular)
ıslamasan (conditional second-person singular)
ıslamasa (conditional singular third-person)
ıslamasak (conditional first-person plural)
ıslamasanız (conditional plural second-person)
ıslamasalar (conditional plural third-person)
ıslamasaydım (conditional first-person perfective singular)
ıslamasaydın (conditional perfective second-person singular)
ıslamasaydı (conditional perfective singular third-person)
ıslamasaydık (conditional first-person perfective plural)
ıslamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
ıslamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
ıslamayayım (first-person optative singular)
ıslamayasın (optative second-person singular)
ıslamaya (optative singular third-person)
ıslamayalım (first-person optative plural)
ıslamayasınız (optative plural second-person)
ıslamayalar (optative plural third-person)
ıslamamaktayım (first-person progressive singular)
ıslamamaktasın (progressive second-person singular)
ıslamamakta (progressive singular third-person)
ıslamamaktayız (first-person plural progressive)
ıslamamaktasınız (plural progressive second-person)
ıslamamaktalar (plural progressive third-person)
ıslamamalıyım (first-person necessitative singular)
ıslamamalısın (necessitative second-person singular)
ıslamamalı (necessitative singular third-person)
ıslamamalıyız (first-person necessitative plural)
ıslamamalısınız (necessitative plural second-person)
ıslamamalılar (necessitative plural third-person)
ıslama (imperative second-person singular)
ıslamasın (imperative singular third-person)
ıslamayın (imperative plural second-person)
ıslamasınlar (imperative plural third-person)
ıslamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
ıslamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
ıslamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
ıslamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
ıslamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
ıslamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
ıslamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
ıslamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
ıslamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
ıslamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
ıslamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
ıslamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
ıslamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
ıslamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
ıslamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
ıslamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
ıslamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
ıslamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
ıslamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
ıslamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
ıslamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
ıslamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
ıslamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
ıslamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
ıslamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
ıslamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
ıslamayacak mı? (future indicative singular third-person)
ıslamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
ıslamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
ıslamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
ıslamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
ıslamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
ıslamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
ıslamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
ıslamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
ıslamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
ıslamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
ıslamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
ıslamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
ıslamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
ıslamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
ıslamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
ıslamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
ıslamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
ıslamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
ıslamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
ıslamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
ıslamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
ıslamasam mı? (conditional first-person singular)
ıslamasan mı? (conditional second-person singular)
ıslamasa mı? (conditional singular third-person)
ıslamasak mı? (conditional first-person plural)
ıslamasanız mı? (conditional plural second-person)
ıslamasalar mı? (conditional plural third-person)
ıslamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
ıslamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
ıslamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
ıslamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
ıslamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
ıslamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
ıslamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
ıslamamakta mısın? (progressive second-person singular)
ıslamamakta mı? (progressive singular third-person)
ıslamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
ıslamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
ıslamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
ıslamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
ıslamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
ıslamamalı mı? (necessitative singular third-person)
ıslamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
ıslamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
ıslamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish اصلامق (ıslamak), from metathesis of *sula-. Ultimately from Proto-Turkic *sub (“water”). Compare Karakhanid [script needed] (ïsla-), [script needed] (ïsïl-). Doublet of sula- (“to water”).

inh+

Synonym of ıslatmak (“to wet, dampen, soak”)


imtihan etmek

head

imtihan etmek (third-person singular simple present imtihan eder)

imtihan eder (present singular third-person)
imtihan etmek (infinitive)
imtihan eden (imperfective impersonal participle)
imtihan etmiş (impersonal participle perfective)
imtihan edecek (impersonal participle prospective)
imtihan ettiğim (non-prospective participle personal)
imtihan ettiğin (non-prospective participle personal)
imtihan ettiği (non-prospective participle personal)
imtihan ettiğimiz (non-prospective participle personal)
imtihan ettiğiniz (non-prospective participle personal)
imtihan ettikleri (non-prospective participle personal)
imtihan edeceğim (participle personal prospective)
imtihan edeceğin (participle personal prospective)
imtihan edeceği (participle personal prospective)
imtihan edeceğimiz (participle personal prospective)
imtihan edeceğiniz (participle personal prospective)
imtihan edecekleri (participle personal prospective)
imtihan etme (noun-from-verb)
imtihan ediş (adverbial)
imtihan ederim (aorist first-person indicative present singular)
imtihan edersin (aorist indicative present second-person singular)
imtihan eder (aorist indicative present singular third-person)
imtihan ederiz (aorist first-person indicative plural present)
imtihan edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
imtihan ederler (aorist indicative plural present third-person)
imtihan ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
imtihan ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
imtihan ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
imtihan ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
imtihan ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
imtihan ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
imtihan ettim (first-person indicative past perfective singular)
imtihan ettin (indicative past perfective second-person singular)
imtihan etti (indicative past perfective singular third-person)
imtihan ettik (first-person indicative past perfective plural)
imtihan ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
imtihan ettiler (indicative past perfective plural third-person)
imtihan ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
imtihan ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
imtihan ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
imtihan ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
imtihan ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
imtihan ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or imtihan ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
imtihan edeceğim (first-person future indicative singular)
imtihan edeceksin (future indicative second-person singular)
imtihan edecek (future indicative singular third-person)
imtihan edeceğiz (first-person future indicative plural)
imtihan edeceksiniz (future indicative plural second-person)
imtihan edecekler (future indicative plural third-person)
imtihan etmişim (first-person inferential perfective singular)
imtihan etmişsin (inferential perfective second-person singular)
imtihan etmiş (inferential perfective singular third-person)
imtihan etmişiz (first-person inferential perfective plural)
imtihan etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
imtihan etmişler (inferential perfective plural third-person)
imtihan edermişim (aorist first-person inferential singular)
imtihan edermişsin (aorist inferential second-person singular)
imtihan edermiş (aorist inferential singular third-person)
imtihan edermişiz (aorist first-person inferential plural)
imtihan edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
imtihan ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or imtihan edermişlar (aorist inferential plural third-person)
imtihan ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
imtihan ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
imtihan ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
imtihan ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
imtihan ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
imtihan ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
imtihan etsem (conditional first-person singular)
imtihan etsen (conditional second-person singular)
imtihan etse (conditional singular third-person)
imtihan etsek (conditional first-person plural)
imtihan etseniz (conditional plural second-person)
imtihan etseler (conditional plural third-person)
imtihan etseydim (conditional first-person perfective singular)
imtihan etseydin (conditional perfective second-person singular)
imtihan etseydi (conditional perfective singular third-person)
imtihan etseydik (conditional first-person perfective plural)
imtihan etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
imtihan etseydiler (conditional perfective plural third-person)
imtihan edeyim (first-person optative singular)
imtihan edesin (optative second-person singular)
imtihan ede (optative singular third-person)
imtihan edelim (first-person optative plural)
imtihan edesiniz (optative plural second-person)
imtihan edeler (optative plural third-person)
imtihan etmekteyim (first-person progressive singular)
imtihan etmektesin (progressive second-person singular)
imtihan etmekte (progressive singular third-person)
imtihan etmekteyiz (first-person plural progressive)
imtihan etmektesiniz (plural progressive second-person)
imtihan etmekteler (plural progressive third-person)
imtihan etmeliyim (first-person necessitative singular)
imtihan etmelisin (necessitative second-person singular)
imtihan etmeli (necessitative singular third-person)
imtihan etmeliyiz (first-person necessitative plural)
imtihan etmelisiniz (necessitative plural second-person)
imtihan etmeliler (necessitative plural third-person)
imtihan et (imperative second-person singular)
imtihan etsin (imperative singular third-person)
imtihan edin (imperative plural second-person)
or imtihan ediniz (imperative plural second-person)
imtihan etsinler (imperative plural third-person)
imtihan eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
imtihan eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
imtihan eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
imtihan eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
imtihan eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
imtihan ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
imtihan ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
imtihan ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
imtihan ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
imtihan ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
imtihan ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
imtihan ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
imtihan ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
imtihan ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
imtihan etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
imtihan ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
imtihan ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
imtihan ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
imtihan ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
imtihan ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
imtihan ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
imtihan ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
imtihan ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
imtihan ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
imtihan edecek miyim? (first-person future indicative singular)
imtihan edecek misin? (future indicative second-person singular)
imtihan edecek mi? (future indicative singular third-person)
imtihan edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
imtihan edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
imtihan edecekler mi? (future indicative plural third-person)
imtihan etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
imtihan etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
imtihan etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
imtihan etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
imtihan etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
imtihan etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
imtihan eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
imtihan eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
imtihan eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
imtihan eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
imtihan eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
imtihan ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
imtihan ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
imtihan ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
imtihan ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
imtihan ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
imtihan ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
imtihan ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
imtihan etsem mi? (conditional first-person singular)
imtihan etsen mi? (conditional second-person singular)
imtihan etse mi? (conditional singular third-person)
imtihan etsek mi? (conditional first-person plural)
imtihan etseniz mi? (conditional plural second-person)
imtihan etseler mi? (conditional plural third-person)
imtihan etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
imtihan etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
imtihan etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
imtihan etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
imtihan etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
imtihan etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
imtihan etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
imtihan etmekte misin? (progressive second-person singular)
imtihan etmekte mi? (progressive singular third-person)
imtihan etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
imtihan etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
imtihan etmekteler mi? (plural progressive third-person)
imtihan etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
imtihan etmeli misin? (necessitative second-person singular)
imtihan etmeli mi? (necessitative singular third-person)
imtihan etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
imtihan etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
imtihan etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
imtihan etmemek (infinitive negative)
imtihan etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
imtihan etmemiş (impersonal negative participle perfective)
imtihan etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
imtihan etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
imtihan etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
imtihan etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
imtihan etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
imtihan etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
imtihan etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
imtihan etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
imtihan etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
imtihan etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
imtihan etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
imtihan etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
imtihan etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
imtihan etmeme (negative noun-from-verb)
imtihan etmeyiş (adverbial negative)
imtihan etmem (aorist first-person indicative present singular)
imtihan etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
imtihan etmez (aorist indicative present singular third-person)
imtihan etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
imtihan etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
imtihan etmezler (aorist indicative plural present third-person)
imtihan etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
imtihan etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
imtihan etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
imtihan etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
imtihan etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
imtihan etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
imtihan etmedim (first-person indicative past perfective singular)
imtihan etmedin (indicative past perfective second-person singular)
imtihan etmedi (indicative past perfective singular third-person)
imtihan etmedik (first-person indicative past perfective plural)
imtihan etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
imtihan etmediler (indicative past perfective plural third-person)
imtihan etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
imtihan etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
imtihan etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
imtihan etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
imtihan etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
imtihan etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
imtihan etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
imtihan etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
imtihan etmeyecek (future indicative singular third-person)
imtihan etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
imtihan etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
imtihan etmeyecekler (future indicative plural third-person)
imtihan etmemişim (first-person inferential perfective singular)
imtihan etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
imtihan etmemiş (inferential perfective singular third-person)
imtihan etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
imtihan etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
imtihan etmemişler (inferential perfective plural third-person)
imtihan etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
imtihan etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
imtihan etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
imtihan etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
imtihan etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
imtihan etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
imtihan etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
imtihan etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
imtihan etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
imtihan etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
imtihan etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
imtihan etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
imtihan etmesem (conditional first-person singular)
imtihan etmesen (conditional second-person singular)
imtihan etmese (conditional singular third-person)
imtihan etmesek (conditional first-person plural)
imtihan etmeseniz (conditional plural second-person)
imtihan etmeseler (conditional plural third-person)
imtihan etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
imtihan etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
imtihan etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
imtihan etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
imtihan etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
imtihan etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
imtihan etmeyeyim (first-person optative singular)
imtihan etmeyesin (optative second-person singular)
imtihan etmeye (optative singular third-person)
imtihan etmeyelim (first-person optative plural)
imtihan etmeyesiniz (optative plural second-person)
imtihan etmeyeler (optative plural third-person)
imtihan etmemekteyim (first-person progressive singular)
imtihan etmemektesin (progressive second-person singular)
imtihan etmemekte (progressive singular third-person)
imtihan etmemekteyiz (first-person plural progressive)
imtihan etmemektesiniz (plural progressive second-person)
imtihan etmemekteler (plural progressive third-person)
imtihan etmemeliyim (first-person necessitative singular)
imtihan etmemelisin (necessitative second-person singular)
imtihan etmemeli (necessitative singular third-person)
imtihan etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
imtihan etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
imtihan etmemeliler (necessitative plural third-person)
imtihan etme (imperative second-person singular)
imtihan etmesin (imperative singular third-person)
imtihan etmeyin (imperative plural second-person)
or imtihan etmeyiniz (imperative plural second-person)
imtihan etmesinler (imperative plural third-person)
imtihan etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
imtihan etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
imtihan etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
imtihan etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
imtihan etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
imtihan etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
imtihan etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
imtihan etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
imtihan etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
imtihan etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
imtihan etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
imtihan etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
imtihan etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
imtihan etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
imtihan etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
imtihan etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
imtihan etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
imtihan etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
imtihan etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
imtihan etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
imtihan etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
imtihan etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
imtihan etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
imtihan etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
imtihan etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
imtihan etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
imtihan etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
imtihan etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
imtihan etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
imtihan etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
imtihan etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
imtihan etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
imtihan etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
imtihan etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
imtihan etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
imtihan etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
imtihan etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
imtihan etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
imtihan etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
imtihan etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
imtihan etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
imtihan etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
imtihan etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
imtihan etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
imtihan etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
imtihan etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
imtihan etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
imtihan etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
imtihan etmesem mi? (conditional first-person singular)
imtihan etmesen mi? (conditional second-person singular)
imtihan etmese mi? (conditional singular third-person)
imtihan etmesek mi? (conditional first-person plural)
imtihan etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
imtihan etmeseler mi? (conditional plural third-person)
imtihan etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
imtihan etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
imtihan etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
imtihan etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
imtihan etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
imtihan etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
imtihan etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
imtihan etmemekte misin? (progressive second-person singular)
imtihan etmemekte mi? (progressive singular third-person)
imtihan etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
imtihan etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
imtihan etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
imtihan etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
imtihan etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
imtihan etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
imtihan etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
imtihan etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
imtihan etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

imtihan ediyorlardı (or imtihan ediyordular)

imtihan ederlermiş (or imtihan edermişlar)


tekme atmak

head

tekme atmak (third-person singular simple present tekme atar)

tekme atar (present singular third-person)
tekme atmak (infinitive)
tekme atan (imperfective impersonal participle)
tekme atmış (impersonal participle perfective)
tekme atacak (impersonal participle prospective)
tekme attığım (non-prospective participle personal)
tekme attığın (non-prospective participle personal)
tekme attığı (non-prospective participle personal)
tekme attığımız (non-prospective participle personal)
tekme attığınız (non-prospective participle personal)
tekme attıkları (non-prospective participle personal)
tekme atacağım (participle personal prospective)
tekme atacağın (participle personal prospective)
tekme atacağı (participle personal prospective)
tekme atacağımız (participle personal prospective)
tekme atacağınız (participle personal prospective)
tekme atacakları (participle personal prospective)
tekme atma (noun-from-verb)
tekme atış (adverbial)
tekme atarım (aorist first-person indicative present singular)
tekme atarsın (aorist indicative present second-person singular)
tekme atar (aorist indicative present singular third-person)
tekme atarız (aorist first-person indicative plural present)
tekme atarsınız (aorist indicative plural present second-person)
tekme atarlar (aorist indicative plural present third-person)
tekme atıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tekme atıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tekme atıyor (imperfective indicative present singular third-person)
tekme atıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tekme atıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tekme atıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tekme attım (first-person indicative past perfective singular)
tekme attın (indicative past perfective second-person singular)
tekme attı (indicative past perfective singular third-person)
tekme attık (first-person indicative past perfective plural)
tekme attınız (indicative past perfective plural second-person)
tekme attılar (indicative past perfective plural third-person)
tekme atıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tekme atıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tekme atıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tekme atıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tekme atıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tekme atıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or tekme atıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
tekme atacağım (first-person future indicative singular)
tekme atacaksın (future indicative second-person singular)
tekme atacak (future indicative singular third-person)
tekme atacağız (first-person future indicative plural)
tekme atacaksınız (future indicative plural second-person)
tekme atacaklar (future indicative plural third-person)
tekme atmışım (first-person inferential perfective singular)
tekme atmışsın (inferential perfective second-person singular)
tekme atmış (inferential perfective singular third-person)
tekme atmışız (first-person inferential perfective plural)
tekme atmışsınız (inferential perfective plural second-person)
tekme atmışlar (inferential perfective plural third-person)
tekme atarmışım (aorist first-person inferential singular)
tekme atarmışsın (aorist inferential second-person singular)
tekme atarmış (aorist inferential singular third-person)
tekme atarmışız (aorist first-person inferential plural)
tekme atarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
tekme atarlarmış (aorist inferential plural third-person)
or tekme atarmışlar (aorist inferential plural third-person)
tekme atıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tekme atıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tekme atıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tekme atıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tekme atıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tekme atıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tekme atsam (conditional first-person singular)
tekme atsan (conditional second-person singular)
tekme atsa (conditional singular third-person)
tekme atsak (conditional first-person plural)
tekme atsanız (conditional plural second-person)
tekme atsalar (conditional plural third-person)
tekme atsaydım (conditional first-person perfective singular)
tekme atsaydın (conditional perfective second-person singular)
tekme atsaydı (conditional perfective singular third-person)
tekme atsaydık (conditional first-person perfective plural)
tekme atsaydınız (conditional perfective plural second-person)
tekme atsaydılar (conditional perfective plural third-person)
tekme atayım (first-person optative singular)
tekme atasın (optative second-person singular)
tekme ata (optative singular third-person)
tekme atalım (first-person optative plural)
tekme atasınız (optative plural second-person)
tekme atalar (optative plural third-person)
tekme atmaktayım (first-person progressive singular)
tekme atmaktasın (progressive second-person singular)
tekme atmakta (progressive singular third-person)
tekme atmaktayız (first-person plural progressive)
tekme atmaktasınız (plural progressive second-person)
tekme atmaktalar (plural progressive third-person)
tekme atmalıyım (first-person necessitative singular)
tekme atmalısın (necessitative second-person singular)
tekme atmalı (necessitative singular third-person)
tekme atmalıyız (first-person necessitative plural)
tekme atmalısınız (necessitative plural second-person)
tekme atmalılar (necessitative plural third-person)
tekme at (imperative second-person singular)
tekme atsın (imperative singular third-person)
tekme atın (imperative plural second-person)
tekme atsınlar (imperative plural third-person)
tekme atar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
tekme atar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
tekme atar mı? (aorist indicative present singular third-person)
tekme atar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
tekme atar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
tekme atarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
tekme atıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tekme atıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tekme atıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tekme atıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tekme atıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tekme atıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tekme attım mı? (first-person indicative past perfective singular)
tekme attın mı? (indicative past perfective second-person singular)
tekme attı mı? (indicative past perfective singular third-person)
tekme attık mı? (first-person indicative past perfective plural)
tekme attınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
tekme attılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
tekme atıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tekme atıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tekme atıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tekme atıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tekme atıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tekme atıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tekme atacak mıyım? (first-person future indicative singular)
tekme atacak mısın? (future indicative second-person singular)
tekme atacak mı? (future indicative singular third-person)
tekme atacak mıyız? (first-person future indicative plural)
tekme atacak mısınız? (future indicative plural second-person)
tekme atacaklar mı? (future indicative plural third-person)
tekme atmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
tekme atmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
tekme atmış mı? (inferential perfective singular third-person)
tekme atmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
tekme atmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
tekme atmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
tekme atar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
tekme atar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
tekme atar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
tekme atar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
tekme atar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
tekme atarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
tekme atıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tekme atıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tekme atıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tekme atıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tekme atıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tekme atıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tekme atsam mı? (conditional first-person singular)
tekme atsan mı? (conditional second-person singular)
tekme atsa mı? (conditional singular third-person)
tekme atsak mı? (conditional first-person plural)
tekme atsanız mı? (conditional plural second-person)
tekme atsalar mı? (conditional plural third-person)
tekme atsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
tekme atsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
tekme atsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
tekme atsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
tekme atsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
tekme atsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
tekme atmakta mıyım? (first-person progressive singular)
tekme atmakta mısın? (progressive second-person singular)
tekme atmakta mı? (progressive singular third-person)
tekme atmakta mıyız? (first-person plural progressive)
tekme atmakta mısınız? (plural progressive second-person)
tekme atmaktalar mı? (plural progressive third-person)
tekme atmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
tekme atmalı mısın? (necessitative second-person singular)
tekme atmalı mı? (necessitative singular third-person)
tekme atmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
tekme atmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
tekme atmalılar mı? (necessitative plural third-person)
tekme atmamak (infinitive negative)
tekme atmayan (imperfective impersonal negative participle)
tekme atmamış (impersonal negative participle perfective)
tekme atmayacak (impersonal negative participle prospective)
tekme atmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
tekme atmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
tekme atmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
tekme atmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
tekme atmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
tekme atmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
tekme atmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
tekme atmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
tekme atmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
tekme atmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
tekme atmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
tekme atmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
tekme atmama (negative noun-from-verb)
tekme atmayış (adverbial negative)
tekme atmam (aorist first-person indicative present singular)
tekme atmazsın (aorist indicative present second-person singular)
tekme atmaz (aorist indicative present singular third-person)
tekme atmayız (aorist first-person indicative plural present)
tekme atmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
tekme atmazlar (aorist indicative plural present third-person)
tekme atmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
tekme atmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
tekme atmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
tekme atmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
tekme atmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
tekme atmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
tekme atmadım (first-person indicative past perfective singular)
tekme atmadın (indicative past perfective second-person singular)
tekme atmadı (indicative past perfective singular third-person)
tekme atmadık (first-person indicative past perfective plural)
tekme atmadınız (indicative past perfective plural second-person)
tekme atmadılar (indicative past perfective plural third-person)
tekme atmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
tekme atmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
tekme atmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
tekme atmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
tekme atmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
tekme atmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
tekme atmayacağım (first-person future indicative singular)
tekme atmayacaksın (future indicative second-person singular)
tekme atmayacak (future indicative singular third-person)
tekme atmayacağız (first-person future indicative plural)
tekme atmayacaksınız (future indicative plural second-person)
tekme atmayacaklar (future indicative plural third-person)
tekme atmamışım (first-person inferential perfective singular)
tekme atmamışsın (inferential perfective second-person singular)
tekme atmamış (inferential perfective singular third-person)
tekme atmamışız (first-person inferential perfective plural)
tekme atmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
tekme atmamışlar (inferential perfective plural third-person)
tekme atmazmışım (aorist first-person inferential singular)
tekme atmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
tekme atmazmış (aorist inferential singular third-person)
tekme atmazmışız (aorist first-person inferential plural)
tekme atmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
tekme atmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
tekme atmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
tekme atmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
tekme atmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
tekme atmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
tekme atmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
tekme atmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
tekme atmasam (conditional first-person singular)
tekme atmasan (conditional second-person singular)
tekme atmasa (conditional singular third-person)
tekme atmasak (conditional first-person plural)
tekme atmasanız (conditional plural second-person)
tekme atmasalar (conditional plural third-person)
tekme atmasaydım (conditional first-person perfective singular)
tekme atmasaydın (conditional perfective second-person singular)
tekme atmasaydı (conditional perfective singular third-person)
tekme atmasaydık (conditional first-person perfective plural)
tekme atmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
tekme atmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
tekme atmayayım (first-person optative singular)
tekme atmayasın (optative second-person singular)
tekme atmaya (optative singular third-person)
tekme atmayalım (first-person optative plural)
tekme atmayasınız (optative plural second-person)
tekme atmayalar (optative plural third-person)
tekme atmamaktayım (first-person progressive singular)
tekme atmamaktasın (progressive second-person singular)
tekme atmamakta (progressive singular third-person)
tekme atmamaktayız (first-person plural progressive)
tekme atmamaktasınız (plural progressive second-person)
tekme atmamaktalar (plural progressive third-person)
tekme atmamalıyım (first-person necessitative singular)
tekme atmamalısın (necessitative second-person singular)
tekme atmamalı (necessitative singular third-person)
tekme atmamalıyız (first-person necessitative plural)
tekme atmamalısınız (necessitative plural second-person)
tekme atmamalılar (necessitative plural third-person)
tekme atma (imperative second-person singular)
tekme atmasın (imperative singular third-person)
tekme atmayın (imperative plural second-person)
tekme atmasınlar (imperative plural third-person)
tekme atmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
tekme atmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
tekme atmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
tekme atmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
tekme atmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
tekme atmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
tekme atmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
tekme atmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
tekme atmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
tekme atmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
tekme atmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
tekme atmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
tekme atmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
tekme atmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
tekme atmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
tekme atmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
tekme atmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
tekme atmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
tekme atmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
tekme atmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
tekme atmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
tekme atmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
tekme atmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
tekme atmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
tekme atmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
tekme atmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
tekme atmayacak mı? (future indicative singular third-person)
tekme atmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
tekme atmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
tekme atmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
tekme atmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
tekme atmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
tekme atmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
tekme atmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
tekme atmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
tekme atmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
tekme atmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
tekme atmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
tekme atmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
tekme atmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
tekme atmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
tekme atmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
tekme atmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
tekme atmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
tekme atmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
tekme atmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
tekme atmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
tekme atmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
tekme atmasam mı? (conditional first-person singular)
tekme atmasan mı? (conditional second-person singular)
tekme atmasa mı? (conditional singular third-person)
tekme atmasak mı? (conditional first-person plural)
tekme atmasanız mı? (conditional plural second-person)
tekme atmasalar mı? (conditional plural third-person)
tekme atmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
tekme atmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
tekme atmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
tekme atmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
tekme atmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
tekme atmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
tekme atmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
tekme atmamakta mısın? (progressive second-person singular)
tekme atmamakta mı? (progressive singular third-person)
tekme atmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
tekme atmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
tekme atmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
tekme atmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
tekme atmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
tekme atmamalı mı? (necessitative singular third-person)
tekme atmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
tekme atmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
tekme atmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

tekme atıyorlardı (or tekme atıyordular)

Inherited from Ottoman Turkish تكمه اتمق or تكمه آتمق (tekme atmaḳ, “to give a kick”), from تكمه (tekme), deteriorated from تپمه (tepme) or دپمه (depme), equivalent to compound of tekme (“a kick”) + atmak (“to throw”), literally “to throw a kick”.

com+

(transitive, idiomatic) To kick, to strike with the leg or foot.

(transitive, figuratively) To let someone down, to disappoint.

(transitive, figuratively) To leave, to abandon.