bölmek

bölmek (third-person singular simple present böler)

böler (present singular third-person)
bölmek (infinitive)
bölen (imperfective impersonal participle)
bölmüş (impersonal participle perfective)
bölecek (impersonal participle prospective)
böldüğüm (non-prospective participle personal)
böldüğün (non-prospective participle personal)
böldüğü (non-prospective participle personal)
böldüğümüz (non-prospective participle personal)
böldüğünüz (non-prospective participle personal)
böldükleri (non-prospective participle personal)
böleceğim (participle personal prospective)
böleceğin (participle personal prospective)
böleceği (participle personal prospective)
böleceğimiz (participle personal prospective)
böleceğiniz (participle personal prospective)
bölecekleri (participle personal prospective)
bölme (noun-from-verb)
bölüş (adverbial)
bölerim (aorist first-person indicative present singular)
bölersin (aorist indicative present second-person singular)
böler (aorist indicative present singular third-person)
böleriz (aorist first-person indicative plural present)
bölersiniz (aorist indicative plural present second-person)
bölerler (aorist indicative plural present third-person)
bölüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bölüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bölüyor (imperfective indicative present singular third-person)
bölüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bölüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bölüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
böldüm (first-person indicative past perfective singular)
böldün (indicative past perfective second-person singular)
böldü (indicative past perfective singular third-person)
böldük (first-person indicative past perfective plural)
böldünüz (indicative past perfective plural second-person)
böldüler (indicative past perfective plural third-person)
bölüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bölüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bölüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bölüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bölüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bölüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or bölüyordular (imperfective indicative past plural third-person)
böleceğim (first-person future indicative singular)
böleceksin (future indicative second-person singular)
bölecek (future indicative singular third-person)
böleceğiz (first-person future indicative plural)
böleceksiniz (future indicative plural second-person)
bölecekler (future indicative plural third-person)
bölmişim (first-person inferential perfective singular)
bölmişsin (inferential perfective second-person singular)
bölmiş (inferential perfective singular third-person)
bölmişiz (first-person inferential perfective plural)
bölmişsinüz (inferential perfective plural second-person)
bölmişler (inferential perfective plural third-person)
bölermişim (aorist first-person inferential singular)
bölermişsin (aorist inferential second-person singular)
bölermiş (aorist inferential singular third-person)
bölermişiz (aorist first-person inferential plural)
bölermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
bölerlermiş (or bölermişlar) (aorist inferential plural third-person)
bölüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bölüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bölüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bölüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bölüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bölüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bölsem (conditional first-person singular)
bölsen (conditional second-person singular)
bölse (conditional singular third-person)
bölsek (conditional first-person plural)
bölseniz (conditional plural second-person)
bölseler (conditional plural third-person)
bölseydim (conditional first-person perfective singular)
bölseydin (conditional perfective second-person singular)
bölseydi (conditional perfective singular third-person)
bölseydik (conditional first-person perfective plural)
bölseydiniz (conditional perfective plural second-person)
bölseydiler (conditional perfective plural third-person)
böleyim (first-person optative singular)
bölesin (optative second-person singular)
böle (optative singular third-person)
bölelim (first-person optative plural)
bölesiniz (optative plural second-person)
böleler (optative plural third-person)
bölmekteyim (first-person progressive singular)
bölmektesin (progressive second-person singular)
bölmekte (progressive singular third-person)
bölmekteyiz (first-person plural progressive)
bölmektesiniz (plural progressive second-person)
bölmekteler (plural progressive third-person)
bölmeliyim (first-person necessitative singular)
bölmelisin (necessitative second-person singular)
bölmeli (necessitative singular third-person)
bölmeliyiz (first-person necessitative plural)
bölmelisiniz (necessitative plural second-person)
bölmeliler (necessitative plural third-person)
böl (imperative second-person singular)
bölsün (imperative singular third-person)
bölün (imperative plural second-person)
bölsünler (imperative plural third-person)
böler miyim? (aorist first-person indicative present singular)
böler misin? (aorist indicative present second-person singular)
böler mi? (aorist indicative present singular third-person)
böler miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
böler misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
bölerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
bölüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bölüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bölüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bölüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bölüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bölüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
böldüm mü? (first-person indicative past perfective singular)
böldün mü? (indicative past perfective second-person singular)
böldü mü? (indicative past perfective singular third-person)
böldük mü? (first-person indicative past perfective plural)
böldünüz mü? (indicative past perfective plural second-person)
böldüler mi? (indicative past perfective plural third-person)
bölüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bölüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bölüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bölüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bölüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bölüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bölecek miyim? (first-person future indicative singular)
bölecek misin? (future indicative second-person singular)
bölecek mi? (future indicative singular third-person)
bölecek miyiz? (first-person future indicative plural)
bölecek misiniz? (future indicative plural second-person)
bölecekler mi? (future indicative plural third-person)
bölmüş müyüm? (first-person inferential perfective singular)
bölmüş müsün? (inferential perfective second-person singular)
bölmüş mü? (inferential perfective singular third-person)
bölmüş müyüz? (first-person inferential perfective plural)
bölmüş müsünüz? (inferential perfective plural second-person)
bölmüşler mi? (inferential perfective plural third-person)
böler miymüşim? (aorist first-person inferential singular)
böler miymüşsin? (aorist inferential second-person singular)
böler miymüş? (aorist inferential singular third-person)
böler miymüşiz? (aorist first-person inferential plural)
böler miymüşsiniz? (aorist inferential plural second-person)
bölerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
bölüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bölüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bölüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bölüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bölüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bölüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bölsem mi? (conditional first-person singular)
bölsen mi? (conditional second-person singular)
bölse mi? (conditional singular third-person)
bölsek mi? (conditional first-person plural)
bölseniz mi? (conditional plural second-person)
bölseler mi? (conditional plural third-person)
bölse miydim? (conditional first-person perfective singular)
bölse miydin? (conditional perfective second-person singular)
bölse miydi? (conditional perfective singular third-person)
bölse miydik? (conditional first-person perfective plural)
bölse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
bölseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
bölmekte miyim? (first-person progressive singular)
bölmekte misin? (progressive second-person singular)
bölmekte mi? (progressive singular third-person)
bölmekte miyiz? (first-person plural progressive)
bölmekte misiniz? (plural progressive second-person)
bölmekteler mi? (plural progressive third-person)
bölmeli miyim? (first-person necessitative singular)
bölmeli misin? (necessitative second-person singular)
bölmeli mi? (necessitative singular third-person)
bölmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
bölmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
bölmeliler mi? (necessitative plural third-person)
bölmemek (infinitive negative)
bölmeyen (imperfective impersonal negative participle)
bölmemiş (impersonal negative participle perfective)
bölmeyecek (impersonal negative participle prospective)
bölmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
bölmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
bölmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
bölmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
bölmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
bölmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
bölmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
bölmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
bölmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
bölmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
bölmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
bölmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
bölmeme (negative noun-from-verb)
bölmeyüş (adverbial negative)
bölmem (aorist first-person indicative present singular)
bölmezsin (aorist indicative present second-person singular)
bölmez (aorist indicative present singular third-person)
bölmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
bölmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
bölmezler (aorist indicative plural present third-person)
bölmüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
bölmüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
bölmüyor (imperfective indicative present singular third-person)
bölmüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
bölmüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
bölmüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
bölmedim (first-person indicative past perfective singular)
bölmedin (indicative past perfective second-person singular)
bölmedi (indicative past perfective singular third-person)
bölmedik (first-person indicative past perfective plural)
bölmediniz (indicative past perfective plural second-person)
bölmediler (indicative past perfective plural third-person)
bölmüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
bölmüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
bölmüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
bölmüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
bölmüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
bölmüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
bölmeyeceğim (first-person future indicative singular)
bölmeyeceksin (future indicative second-person singular)
bölmeyecek (future indicative singular third-person)
bölmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
bölmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
bölmeyecekler (future indicative plural third-person)
bölmemişim (first-person inferential perfective singular)
bölmemişsin (inferential perfective second-person singular)
bölmemiş (inferential perfective singular third-person)
bölmemişiz (first-person inferential perfective plural)
bölmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
bölmemişler (inferential perfective plural third-person)
bölmezmişim (aorist first-person inferential singular)
bölmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
bölmezmiş (aorist inferential singular third-person)
bölmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
bölmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
bölmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
bölmüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
bölmüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
bölmüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
bölmüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
bölmüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
bölmüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
bölmesem (conditional first-person singular)
bölmesen (conditional second-person singular)
bölmese (conditional singular third-person)
bölmesek (conditional first-person plural)
bölmeseniz (conditional plural second-person)
bölmeseler (conditional plural third-person)
bölmeseydim (conditional first-person perfective singular)
bölmeseydin (conditional perfective second-person singular)
bölmeseydi (conditional perfective singular third-person)
bölmeseydik (conditional first-person perfective plural)
bölmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
bölmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
bölmeyeyim (first-person optative singular)
bölmeyesin (optative second-person singular)
bölmeye (optative singular third-person)
bölmeyelim (first-person optative plural)
bölmeyesiniz (optative plural second-person)
bölmeyeler (optative plural third-person)
bölmemekteyim (first-person progressive singular)
bölmemektesin (progressive second-person singular)
bölmemekte (progressive singular third-person)
bölmemekteyiz (first-person plural progressive)
bölmemektesiniz (plural progressive second-person)
bölmemekteler (plural progressive third-person)
bölmemeliyim (first-person necessitative singular)
bölmemelisin (necessitative second-person singular)
bölmemeli (necessitative singular third-person)
bölmemeliyiz (first-person necessitative plural)
bölmemelisiniz (necessitative plural second-person)
bölmemeliler (necessitative plural third-person)
bölme (imperative second-person singular)
bölmesin (imperative singular third-person)
bölmeyin (imperative plural second-person)
bölmesinler (imperative plural third-person)
bölmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
bölmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
bölmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
bölmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
bölmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
bölmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
bölmüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
bölmüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
bölmüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
bölmüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
bölmüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
bölmüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
bölmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
bölmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
bölmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
bölmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
bölmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
bölmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
bölmüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
bölmüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
bölmüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
bölmüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
bölmüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
bölmüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
bölmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
bölmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
bölmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
bölmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
bölmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
bölmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
bölmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
bölmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
bölmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
bölmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
bölmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
bölmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
bölmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
bölmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
bölmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
bölmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
bölmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
bölmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
bölmüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
bölmüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
bölmüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
bölmüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
bölmüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
bölmüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
bölmesem mi? (conditional first-person singular)
bölmesen mi? (conditional second-person singular)
bölmese mi? (conditional singular third-person)
bölmesek mi? (conditional first-person plural)
bölmeseniz mi? (conditional plural second-person)
bölmeseler mi? (conditional plural third-person)
bölmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
bölmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
bölmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
bölmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
bölmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
bölmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
bölmemekte miyim? (first-person progressive singular)
bölmemekte misin? (progressive second-person singular)
bölmemekte mi? (progressive singular third-person)
bölmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
bölmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
bölmemekteler mi? (plural progressive third-person)
bölmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
bölmemeli misin? (necessitative second-person singular)
bölmemeli mi? (necessitative singular third-person)
bölmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
bölmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
bölmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

From Ottoman Turkish بولمك (bölmek, “to divide, separate”), from Old Anatolian Turkish [script needed] (böl-, “to separate”), from Proto-Turkic *bȫl- (“to divide, separate, distinguish”).
cognates
Cognate with Old Turkic 𐰋𐰃𐰠𐰾𐰼 (b²il²s²r² /bölser/, “if one (tries to) distinguish between”), Karakhanid [script needed] (bölükmēk, “to be split into groups”), Azerbaijani bölmək (“to divide, split”), Bashkir бүлеү (bülew, “to divide”), Chagatai [script needed] (bölmek, “to divide, distribute, separate”), Chuvash пӳлме (pülme, “to break, interrupt”), Kazakh бөлу (bölu, “to divide”), Khakas пӧлерге (“to divide”), Kipchak [Arabic needed] (böl-, “to set apart”), Kyrgyz бөлүү (bölüü, “to divide”), Southern Altai бӧли (böli, “to divide”), Tatar бүлү (bülü, “to divide”), Turkmen bȫlmek (“to divide”), Uyghur بۆلمەك (bölmek, “to divide”), Uzbek boʻlmoq (“to divide”).

cog

if one (tries to) distinguish between<ref name=Clauson />


çarpmak

head

çarpmak (third-person singular simple present çarpar)

çarpar (present singular third-person)
çarpmak (infinitive)
çarpan (imperfective impersonal participle)
çarpmış (impersonal participle perfective)
çarpacak (impersonal participle prospective)
çarptığım (non-prospective participle personal)
çarptığın (non-prospective participle personal)
çarptığı (non-prospective participle personal)
çarptığımız (non-prospective participle personal)
çarptığınız (non-prospective participle personal)
çarptıkları (non-prospective participle personal)
çarpacağım (participle personal prospective)
çarpacağın (participle personal prospective)
çarpacağı (participle personal prospective)
çarpacağımız (participle personal prospective)
çarpacağınız (participle personal prospective)
çarpacakları (participle personal prospective)
çarpma (noun-from-verb)
çarpış (adverbial)
çarparım (aorist first-person indicative present singular)
çarparsın (aorist indicative present second-person singular)
çarpar (aorist indicative present singular third-person)
çarparız (aorist first-person indicative plural present)
çarparsınız (aorist indicative plural present second-person)
çarparlar (aorist indicative plural present third-person)
çarpıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çarpıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çarpıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çarpıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çarpıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çarpıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çarptım (first-person indicative past perfective singular)
çarptın (indicative past perfective second-person singular)
çarptı (indicative past perfective singular third-person)
çarptık (first-person indicative past perfective plural)
çarptınız (indicative past perfective plural second-person)
çarptılar (indicative past perfective plural third-person)
çarpıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çarpıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çarpıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çarpıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çarpıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çarpıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or çarpıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
çarpacağım (first-person future indicative singular)
çarpacaksın (future indicative second-person singular)
çarpacak (future indicative singular third-person)
çarpacağız (first-person future indicative plural)
çarpacaksınız (future indicative plural second-person)
çarpacaklar (future indicative plural third-person)
çarpmışım (first-person inferential perfective singular)
çarpmışsın (inferential perfective second-person singular)
çarpmış (inferential perfective singular third-person)
çarpmışız (first-person inferential perfective plural)
çarpmışsınız (inferential perfective plural second-person)
çarpmışlar (inferential perfective plural third-person)
çarparmışım (aorist first-person inferential singular)
çarparmışsın (aorist inferential second-person singular)
çarparmış (aorist inferential singular third-person)
çarparmışız (aorist first-person inferential plural)
çarparmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çarparlarmış (or çarparmışlar) (aorist inferential plural third-person)
çarpıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çarpıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çarpıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çarpıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çarpıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çarpıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çarpsam (conditional first-person singular)
çarpsan (conditional second-person singular)
çarpsa (conditional singular third-person)
çarpsak (conditional first-person plural)
çarpsanız (conditional plural second-person)
çarpsalar (conditional plural third-person)
çarpsaydım (conditional first-person perfective singular)
çarpsaydın (conditional perfective second-person singular)
çarpsaydı (conditional perfective singular third-person)
çarpsaydık (conditional first-person perfective plural)
çarpsaydınız (conditional perfective plural second-person)
çarpsaydılar (conditional perfective plural third-person)
çarpayım (first-person optative singular)
çarpasın (optative second-person singular)
çarpa (optative singular third-person)
çarpalım (first-person optative plural)
çarpasınız (optative plural second-person)
çarpalar (optative plural third-person)
çarpmaktayım (first-person progressive singular)
çarpmaktasın (progressive second-person singular)
çarpmakta (progressive singular third-person)
çarpmaktayız (first-person plural progressive)
çarpmaktasınız (plural progressive second-person)
çarpmaktalar (plural progressive third-person)
çarpmalıyım (first-person necessitative singular)
çarpmalısın (necessitative second-person singular)
çarpmalı (necessitative singular third-person)
çarpmalıyız (first-person necessitative plural)
çarpmalısınız (necessitative plural second-person)
çarpmalılar (necessitative plural third-person)
çarp (imperative second-person singular)
çarpsın (imperative singular third-person)
çarpın (imperative plural second-person)
çarpsınlar (imperative plural third-person)
çarpar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çarpar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çarpar mı? (aorist indicative present singular third-person)
çarpar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çarpar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çarparlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çarpıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çarpıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çarpıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çarpıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çarpıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çarpıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çarptım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çarptın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çarptı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çarptık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çarptınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çarptılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çarpıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çarpıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çarpıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çarpıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çarpıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çarpıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çarpacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çarpacak mısın? (future indicative second-person singular)
çarpacak mı? (future indicative singular third-person)
çarpacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çarpacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çarpacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çarpmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çarpmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çarpmış mı? (inferential perfective singular third-person)
çarpmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çarpmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çarpmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çarpar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çarpar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çarpar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çarpar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çarpar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çarparlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çarpıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çarpıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çarpıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çarpıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çarpıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çarpıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çarpsam mı? (conditional first-person singular)
çarpsan mı? (conditional second-person singular)
çarpsa mı? (conditional singular third-person)
çarpsak mı? (conditional first-person plural)
çarpsanız mı? (conditional plural second-person)
çarpsalar mı? (conditional plural third-person)
çarpsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çarpsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çarpsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çarpsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çarpsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çarpsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çarpmakta mıyım? (first-person progressive singular)
çarpmakta mısın? (progressive second-person singular)
çarpmakta mı? (progressive singular third-person)
çarpmakta mıyız? (first-person plural progressive)
çarpmakta mısınız? (plural progressive second-person)
çarpmaktalar mı? (plural progressive third-person)
çarpmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çarpmalı mısın? (necessitative second-person singular)
çarpmalı mı? (necessitative singular third-person)
çarpmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çarpmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çarpmalılar mı? (necessitative plural third-person)
çarpmamak (infinitive negative)
çarpmayan (imperfective impersonal negative participle)
çarpmamış (impersonal negative participle perfective)
çarpmayacak (impersonal negative participle prospective)
çarpmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
çarpmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
çarpmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
çarpmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
çarpmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
çarpmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
çarpmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
çarpmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
çarpmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
çarpmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
çarpmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
çarpmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
çarpmama (negative noun-from-verb)
çarpmayış (adverbial negative)
çarpmam (aorist first-person indicative present singular)
çarpmazsın (aorist indicative present second-person singular)
çarpmaz (aorist indicative present singular third-person)
çarpmayız (aorist first-person indicative plural present)
çarpmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
çarpmazlar (aorist indicative plural present third-person)
çarpmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çarpmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çarpmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çarpmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çarpmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çarpmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çarpmadım (first-person indicative past perfective singular)
çarpmadın (indicative past perfective second-person singular)
çarpmadı (indicative past perfective singular third-person)
çarpmadık (first-person indicative past perfective plural)
çarpmadınız (indicative past perfective plural second-person)
çarpmadılar (indicative past perfective plural third-person)
çarpmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çarpmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çarpmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çarpmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çarpmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çarpmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
çarpmayacağım (first-person future indicative singular)
çarpmayacaksın (future indicative second-person singular)
çarpmayacak (future indicative singular third-person)
çarpmayacağız (first-person future indicative plural)
çarpmayacaksınız (future indicative plural second-person)
çarpmayacaklar (future indicative plural third-person)
çarpmamışım (first-person inferential perfective singular)
çarpmamışsın (inferential perfective second-person singular)
çarpmamış (inferential perfective singular third-person)
çarpmamışız (first-person inferential perfective plural)
çarpmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
çarpmamışlar (inferential perfective plural third-person)
çarpmazmışım (aorist first-person inferential singular)
çarpmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
çarpmazmış (aorist inferential singular third-person)
çarpmazmışız (aorist first-person inferential plural)
çarpmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çarpmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
çarpmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çarpmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çarpmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çarpmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çarpmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çarpmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çarpmasam (conditional first-person singular)
çarpmasan (conditional second-person singular)
çarpmasa (conditional singular third-person)
çarpmasak (conditional first-person plural)
çarpmasanız (conditional plural second-person)
çarpmasalar (conditional plural third-person)
çarpmasaydım (conditional first-person perfective singular)
çarpmasaydın (conditional perfective second-person singular)
çarpmasaydı (conditional perfective singular third-person)
çarpmasaydık (conditional first-person perfective plural)
çarpmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
çarpmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
çarpmayayım (first-person optative singular)
çarpmayasın (optative second-person singular)
çarpmaya (optative singular third-person)
çarpmayalım (first-person optative plural)
çarpmayasınız (optative plural second-person)
çarpmayalar (optative plural third-person)
çarpmamaktayım (first-person progressive singular)
çarpmamaktasın (progressive second-person singular)
çarpmamakta (progressive singular third-person)
çarpmamaktayız (first-person plural progressive)
çarpmamaktasınız (plural progressive second-person)
çarpmamaktalar (plural progressive third-person)
çarpmamalıyım (first-person necessitative singular)
çarpmamalısın (necessitative second-person singular)
çarpmamalı (necessitative singular third-person)
çarpmamalıyız (first-person necessitative plural)
çarpmamalısınız (necessitative plural second-person)
çarpmamalılar (necessitative plural third-person)
çarpma (imperative second-person singular)
çarpmasın (imperative singular third-person)
çarpmayın (imperative plural second-person)
çarpmasınlar (imperative plural third-person)
çarpmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çarpmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çarpmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
çarpmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çarpmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çarpmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çarpmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çarpmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çarpmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çarpmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çarpmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çarpmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çarpmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çarpmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çarpmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çarpmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çarpmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çarpmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çarpmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çarpmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çarpmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çarpmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çarpmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çarpmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çarpmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çarpmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
çarpmayacak mı? (future indicative singular third-person)
çarpmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çarpmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çarpmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çarpmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çarpmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çarpmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
çarpmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çarpmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çarpmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çarpmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çarpmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çarpmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çarpmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çarpmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çarpmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çarpmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çarpmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çarpmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çarpmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çarpmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çarpmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çarpmasam mı? (conditional first-person singular)
çarpmasan mı? (conditional second-person singular)
çarpmasa mı? (conditional singular third-person)
çarpmasak mı? (conditional first-person plural)
çarpmasanız mı? (conditional plural second-person)
çarpmasalar mı? (conditional plural third-person)
çarpmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çarpmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çarpmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çarpmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çarpmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çarpmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çarpmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
çarpmamakta mısın? (progressive second-person singular)
çarpmamakta mı? (progressive singular third-person)
çarpmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
çarpmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
çarpmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
çarpmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çarpmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
çarpmamalı mı? (necessitative singular third-person)
çarpmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çarpmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çarpmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

→ Ladino: chaftear, charpear

Inherited from Ottoman Turkish چارپمق. Compare Old Turkic [script needed] (çap-)/[script needed] (çalp-, “to hit, strike, raid”).

Yolda yürürken bana çarptı.

He/she/it bumped into me while walking on the road.

Yüreği korkudan çarpıyordu.

Bunu onların evinden çarptım.

İkiyle üçü çarparsan altı eder.

If you multiply two by three, it makes six.


işleme

second-person singular negative imperative of işlemek


tutma

second-person singular negative imperative of tutmak


aşılar

third-person singular indicative aorist of aşılamak


aşın

second-person plural imperative of aşmak


yeme

second-person singular negative imperative of yemek


şaşırmak

şaşırmak (third-person singular simple present şaşırır)

şaşırır (present singular third-person)
şaşırmak (infinitive)
şaşıran (imperfective impersonal participle)
şaşırmış (impersonal participle perfective)
şaşıracak (impersonal participle prospective)
şaşırdığım (non-prospective participle personal)
şaşırdığın (non-prospective participle personal)
şaşırdığı (non-prospective participle personal)
şaşırdığımız (non-prospective participle personal)
şaşırdığınız (non-prospective participle personal)
şaşırdıkları (non-prospective participle personal)
şaşıracağım (participle personal prospective)
şaşıracağın (participle personal prospective)
şaşıracağı (participle personal prospective)
şaşıracağımız (participle personal prospective)
şaşıracağınız (participle personal prospective)
şaşıracakları (participle personal prospective)
şaşırma (noun-from-verb)
şaşırış (adverbial)
şaşırırım (aorist first-person indicative present singular)
şaşırırsın (aorist indicative present second-person singular)
şaşırır (aorist indicative present singular third-person)
şaşırırız (aorist first-person indicative plural present)
şaşırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
şaşırırlar (aorist indicative plural present third-person)
şaşırıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şaşırıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şaşırıyor (imperfective indicative present singular third-person)
şaşırıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şaşırıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şaşırıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şaşırdım (first-person indicative past perfective singular)
şaşırdın (indicative past perfective second-person singular)
şaşırdı (indicative past perfective singular third-person)
şaşırdık (first-person indicative past perfective plural)
şaşırdınız (indicative past perfective plural second-person)
şaşırdılar (indicative past perfective plural third-person)
şaşırıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şaşırıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şaşırıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şaşırıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şaşırıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şaşırıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or şaşırıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
şaşıracağım (first-person future indicative singular)
şaşıracaksın (future indicative second-person singular)
şaşıracak (future indicative singular third-person)
şaşıracağız (first-person future indicative plural)
şaşıracaksınız (future indicative plural second-person)
şaşıracaklar (future indicative plural third-person)
şaşırmışım (first-person inferential perfective singular)
şaşırmışsın (inferential perfective second-person singular)
şaşırmış (inferential perfective singular third-person)
şaşırmışız (first-person inferential perfective plural)
şaşırmışsınız (inferential perfective plural second-person)
şaşırmışlar (inferential perfective plural third-person)
şaşırırmışım (aorist first-person inferential singular)
şaşırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
şaşırırmış (aorist inferential singular third-person)
şaşırırmışız (aorist first-person inferential plural)
şaşırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
şaşırırlarmış (or şaşırırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
şaşırıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şaşırıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şaşırıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şaşırıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şaşırıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şaşırıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şaşırsam (conditional first-person singular)
şaşırsan (conditional second-person singular)
şaşırsa (conditional singular third-person)
şaşırsak (conditional first-person plural)
şaşırsanız (conditional plural second-person)
şaşırsalar (conditional plural third-person)
şaşırsaydım (conditional first-person perfective singular)
şaşırsaydın (conditional perfective second-person singular)
şaşırsaydı (conditional perfective singular third-person)
şaşırsaydık (conditional first-person perfective plural)
şaşırsaydınız (conditional perfective plural second-person)
şaşırsaydılar (conditional perfective plural third-person)
şaşırayım (first-person optative singular)
şaşırasın (optative second-person singular)
şaşıra (optative singular third-person)
şaşıralım (first-person optative plural)
şaşırasınız (optative plural second-person)
şaşıralar (optative plural third-person)
şaşırmaktayım (first-person progressive singular)
şaşırmaktasın (progressive second-person singular)
şaşırmakta (progressive singular third-person)
şaşırmaktayız (first-person plural progressive)
şaşırmaktasınız (plural progressive second-person)
şaşırmaktalar (plural progressive third-person)
şaşırmalıyım (first-person necessitative singular)
şaşırmalısın (necessitative second-person singular)
şaşırmalı (necessitative singular third-person)
şaşırmalıyız (first-person necessitative plural)
şaşırmalısınız (necessitative plural second-person)
şaşırmalılar (necessitative plural third-person)
şaşır (imperative second-person singular)
şaşırsın (imperative singular third-person)
şaşırın (imperative plural second-person)
şaşırsınlar (imperative plural third-person)
şaşırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
şaşırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
şaşırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
şaşırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
şaşırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
şaşırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
şaşırıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şaşırıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şaşırıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şaşırıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şaşırıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şaşırıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şaşırdım mı? (first-person indicative past perfective singular)
şaşırdın mı? (indicative past perfective second-person singular)
şaşırdı mı? (indicative past perfective singular third-person)
şaşırdık mı? (first-person indicative past perfective plural)
şaşırdınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
şaşırdılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
şaşırıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şaşırıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şaşırıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şaşırıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şaşırıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şaşırıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şaşıracak mıyım? (first-person future indicative singular)
şaşıracak mısın? (future indicative second-person singular)
şaşıracak mı? (future indicative singular third-person)
şaşıracak mıyız? (first-person future indicative plural)
şaşıracak mısınız? (future indicative plural second-person)
şaşıracaklar mı? (future indicative plural third-person)
şaşırmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
şaşırmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
şaşırmış mı? (inferential perfective singular third-person)
şaşırmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
şaşırmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
şaşırmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
şaşırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
şaşırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
şaşırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
şaşırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
şaşırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
şaşırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
şaşırıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şaşırıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şaşırıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şaşırıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şaşırıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şaşırıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şaşırsam mı? (conditional first-person singular)
şaşırsan mı? (conditional second-person singular)
şaşırsa mı? (conditional singular third-person)
şaşırsak mı? (conditional first-person plural)
şaşırsanız mı? (conditional plural second-person)
şaşırsalar mı? (conditional plural third-person)
şaşırsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
şaşırsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
şaşırsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
şaşırsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
şaşırsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
şaşırsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
şaşırmakta mıyım? (first-person progressive singular)
şaşırmakta mısın? (progressive second-person singular)
şaşırmakta mı? (progressive singular third-person)
şaşırmakta mıyız? (first-person plural progressive)
şaşırmakta mısınız? (plural progressive second-person)
şaşırmaktalar mı? (plural progressive third-person)
şaşırmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
şaşırmalı mısın? (necessitative second-person singular)
şaşırmalı mı? (necessitative singular third-person)
şaşırmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
şaşırmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
şaşırmalılar mı? (necessitative plural third-person)
şaşırmamak (infinitive negative)
şaşırmayan (imperfective impersonal negative participle)
şaşırmamış (impersonal negative participle perfective)
şaşırmayacak (impersonal negative participle prospective)
şaşırmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
şaşırmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
şaşırmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
şaşırmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
şaşırmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
şaşırmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
şaşırmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
şaşırmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
şaşırmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
şaşırmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
şaşırmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
şaşırmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
şaşırmama (negative noun-from-verb)
şaşırmayış (adverbial negative)
şaşırmam (aorist first-person indicative present singular)
şaşırmazsın (aorist indicative present second-person singular)
şaşırmaz (aorist indicative present singular third-person)
şaşırmayız (aorist first-person indicative plural present)
şaşırmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
şaşırmazlar (aorist indicative plural present third-person)
şaşırmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şaşırmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şaşırmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
şaşırmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şaşırmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şaşırmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şaşırmadım (first-person indicative past perfective singular)
şaşırmadın (indicative past perfective second-person singular)
şaşırmadı (indicative past perfective singular third-person)
şaşırmadık (first-person indicative past perfective plural)
şaşırmadınız (indicative past perfective plural second-person)
şaşırmadılar (indicative past perfective plural third-person)
şaşırmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şaşırmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şaşırmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şaşırmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şaşırmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şaşırmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
şaşırmayacağım (first-person future indicative singular)
şaşırmayacaksın (future indicative second-person singular)
şaşırmayacak (future indicative singular third-person)
şaşırmayacağız (first-person future indicative plural)
şaşırmayacaksınız (future indicative plural second-person)
şaşırmayacaklar (future indicative plural third-person)
şaşırmamışım (first-person inferential perfective singular)
şaşırmamışsın (inferential perfective second-person singular)
şaşırmamış (inferential perfective singular third-person)
şaşırmamışız (first-person inferential perfective plural)
şaşırmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
şaşırmamışlar (inferential perfective plural third-person)
şaşırmazmışım (aorist first-person inferential singular)
şaşırmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
şaşırmazmış (aorist inferential singular third-person)
şaşırmazmışız (aorist first-person inferential plural)
şaşırmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
şaşırmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
şaşırmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şaşırmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şaşırmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şaşırmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şaşırmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şaşırmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şaşırmasam (conditional first-person singular)
şaşırmasan (conditional second-person singular)
şaşırmasa (conditional singular third-person)
şaşırmasak (conditional first-person plural)
şaşırmasanız (conditional plural second-person)
şaşırmasalar (conditional plural third-person)
şaşırmasaydım (conditional first-person perfective singular)
şaşırmasaydın (conditional perfective second-person singular)
şaşırmasaydı (conditional perfective singular third-person)
şaşırmasaydık (conditional first-person perfective plural)
şaşırmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
şaşırmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
şaşırmayayım (first-person optative singular)
şaşırmayasın (optative second-person singular)
şaşırmaya (optative singular third-person)
şaşırmayalım (first-person optative plural)
şaşırmayasınız (optative plural second-person)
şaşırmayalar (optative plural third-person)
şaşırmamaktayım (first-person progressive singular)
şaşırmamaktasın (progressive second-person singular)
şaşırmamakta (progressive singular third-person)
şaşırmamaktayız (first-person plural progressive)
şaşırmamaktasınız (plural progressive second-person)
şaşırmamaktalar (plural progressive third-person)
şaşırmamalıyım (first-person necessitative singular)
şaşırmamalısın (necessitative second-person singular)
şaşırmamalı (necessitative singular third-person)
şaşırmamalıyız (first-person necessitative plural)
şaşırmamalısınız (necessitative plural second-person)
şaşırmamalılar (necessitative plural third-person)
şaşırma (imperative second-person singular)
şaşırmasın (imperative singular third-person)
şaşırmayın (imperative plural second-person)
şaşırmasınlar (imperative plural third-person)
şaşırmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
şaşırmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
şaşırmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
şaşırmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
şaşırmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
şaşırmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
şaşırmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şaşırmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şaşırmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şaşırmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şaşırmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şaşırmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şaşırmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
şaşırmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
şaşırmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
şaşırmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
şaşırmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
şaşırmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
şaşırmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şaşırmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şaşırmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şaşırmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şaşırmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şaşırmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şaşırmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
şaşırmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
şaşırmayacak mı? (future indicative singular third-person)
şaşırmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
şaşırmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
şaşırmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
şaşırmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
şaşırmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
şaşırmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
şaşırmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
şaşırmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
şaşırmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
şaşırmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
şaşırmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
şaşırmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
şaşırmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
şaşırmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
şaşırmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
şaşırmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şaşırmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şaşırmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şaşırmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şaşırmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şaşırmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şaşırmasam mı? (conditional first-person singular)
şaşırmasan mı? (conditional second-person singular)
şaşırmasa mı? (conditional singular third-person)
şaşırmasak mı? (conditional first-person plural)
şaşırmasanız mı? (conditional plural second-person)
şaşırmasalar mı? (conditional plural third-person)
şaşırmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
şaşırmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
şaşırmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
şaşırmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
şaşırmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
şaşırmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
şaşırmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
şaşırmamakta mısın? (progressive second-person singular)
şaşırmamakta mı? (progressive singular third-person)
şaşırmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
şaşırmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
şaşırmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
şaşırmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
şaşırmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
şaşırmamalı mı? (necessitative singular third-person)
şaşırmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
şaşırmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
şaşırmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

şaşırdığımız

şaşırdığınız

şaşırırsınız

şaşırırmışım

şaşırırmışsın

şaşırırmışız

şaşırırmışsınız

şaşırmışsınız

şaşırır mıymışım?

şaşırır mıymış?

şaşırır mıymışız?

şaşırmış mıyım?

şaşırmış mısın?

şaşırmış mı?

şaşırmış mıyız?

şaşırmış mısınız?

şaşırmadığım

şaşırmadığın

şaşırmadığımız

şaşırmadığınız

şaşırmamışım

şaşırmamışız

From Ottoman Turkish شاشرمق (şaşırmak), equivalent to şaş- + -ır, causative of şaşmak.


tüttürmez

third-person singular indicative negative aorist of tüttürmek


tüt

second-person singular imperative of tütmek


tüttür

second-person singular imperative of tüttürmek


tüter

third-person singular indicative aorist of tütmek


tüttürtmez

third-person singular indicative negative aorist of tüttürtmek


tüttürme

second-person singular negative imperative of tüttürmek


tüttürür

third-person singular indicative aorist of tüttürmek


tüttürtür

third-person singular indicative aorist of tüttürtmek


tüttürtmek

head

tüttürtmek (third-person singular simple present tüttürtür)

tüttürtür (present singular third-person)

To find somebody who finds somebody else to give out smoke, to fume

(dialectal) To find somebody who finds somebody else to smell (good or bad)


tütme

second-person singular negative imperative of tütmek


tüttürt

second-person singular imperative of tüttürtmek


tüttürtme

second-person singular negative imperative of tüttürtmek


şaşmak

şaşmak (third-person singular simple present şaşar)

şaşar (present singular third-person)
şaşmak (infinitive)
şaşan (imperfective impersonal participle)
şaşmış (impersonal participle perfective)
şaşacak (impersonal participle prospective)
şaştığım (non-prospective participle personal)
şaştığın (non-prospective participle personal)
şaştığı (non-prospective participle personal)
şaştığımız (non-prospective participle personal)
şaştığınız (non-prospective participle personal)
şaştıkları (non-prospective participle personal)
şaşacağım (participle personal prospective)
şaşacağın (participle personal prospective)
şaşacağı (participle personal prospective)
şaşacağımız (participle personal prospective)
şaşacağınız (participle personal prospective)
şaşacakları (participle personal prospective)
şaşma (noun-from-verb)
şaşış (adverbial)
şaşarım (aorist first-person indicative present singular)
şaşarsın (aorist indicative present second-person singular)
şaşar (aorist indicative present singular third-person)
şaşarız (aorist first-person indicative plural present)
şaşarsınız (aorist indicative plural present second-person)
şaşarlar (aorist indicative plural present third-person)
şaşıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şaşıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şaşıyor (imperfective indicative present singular third-person)
şaşıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şaşıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şaşıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şaştım (first-person indicative past perfective singular)
şaştın (indicative past perfective second-person singular)
şaştı (indicative past perfective singular third-person)
şaştık (first-person indicative past perfective plural)
şaştınız (indicative past perfective plural second-person)
şaştılar (indicative past perfective plural third-person)
şaşıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şaşıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şaşıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şaşıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şaşıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şaşıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or şaşıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
şaşacağım (first-person future indicative singular)
şaşacaksın (future indicative second-person singular)
şaşacak (future indicative singular third-person)
şaşacağız (first-person future indicative plural)
şaşacaksınız (future indicative plural second-person)
şaşacaklar (future indicative plural third-person)
şaşmışım (first-person inferential perfective singular)
şaşmışsın (inferential perfective second-person singular)
şaşmış (inferential perfective singular third-person)
şaşmışız (first-person inferential perfective plural)
şaşmışsınız (inferential perfective plural second-person)
şaşmışlar (inferential perfective plural third-person)
şaşarmışım (aorist first-person inferential singular)
şaşarmışsın (aorist inferential second-person singular)
şaşarmış (aorist inferential singular third-person)
şaşarmışız (aorist first-person inferential plural)
şaşarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
şaşarlarmış (or şaşarmışlar) (aorist inferential plural third-person)
şaşıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şaşıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şaşıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şaşıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şaşıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şaşıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şaşsam (conditional first-person singular)
şaşsan (conditional second-person singular)
şaşsa (conditional singular third-person)
şaşsak (conditional first-person plural)
şaşsanız (conditional plural second-person)
şaşsalar (conditional plural third-person)
şaşsaydım (conditional first-person perfective singular)
şaşsaydın (conditional perfective second-person singular)
şaşsaydı (conditional perfective singular third-person)
şaşsaydık (conditional first-person perfective plural)
şaşsaydınız (conditional perfective plural second-person)
şaşsaydılar (conditional perfective plural third-person)
şaşayım (first-person optative singular)
şaşasın (optative second-person singular)
şaşa (optative singular third-person)
şaşalım (first-person optative plural)
şaşasınız (optative plural second-person)
şaşalar (optative plural third-person)
şaşmaktayım (first-person progressive singular)
şaşmaktasın (progressive second-person singular)
şaşmakta (progressive singular third-person)
şaşmaktayız (first-person plural progressive)
şaşmaktasınız (plural progressive second-person)
şaşmaktalar (plural progressive third-person)
şaşmalıyım (first-person necessitative singular)
şaşmalısın (necessitative second-person singular)
şaşmalı (necessitative singular third-person)
şaşmalıyız (first-person necessitative plural)
şaşmalısınız (necessitative plural second-person)
şaşmalılar (necessitative plural third-person)
şaş (imperative second-person singular)
şaşsın (imperative singular third-person)
şaşın (imperative plural second-person)
şaşsınlar (imperative plural third-person)
şaşar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
şaşar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
şaşar mı? (aorist indicative present singular third-person)
şaşar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
şaşar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
şaşarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
şaşıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şaşıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şaşıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şaşıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şaşıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şaşıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şaştım mı? (first-person indicative past perfective singular)
şaştın mı? (indicative past perfective second-person singular)
şaştı mı? (indicative past perfective singular third-person)
şaştık mı? (first-person indicative past perfective plural)
şaştınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
şaştılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
şaşıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şaşıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şaşıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şaşıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şaşıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şaşıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şaşacak mıyım? (first-person future indicative singular)
şaşacak mısın? (future indicative second-person singular)
şaşacak mı? (future indicative singular third-person)
şaşacak mıyız? (first-person future indicative plural)
şaşacak mısınız? (future indicative plural second-person)
şaşacaklar mı? (future indicative plural third-person)
şaşmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
şaşmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
şaşmış mı? (inferential perfective singular third-person)
şaşmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
şaşmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
şaşmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
şaşar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
şaşar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
şaşar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
şaşar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
şaşar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
şaşarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
şaşıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şaşıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şaşıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şaşıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şaşıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şaşıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şaşsam mı? (conditional first-person singular)
şaşsan mı? (conditional second-person singular)
şaşsa mı? (conditional singular third-person)
şaşsak mı? (conditional first-person plural)
şaşsanız mı? (conditional plural second-person)
şaşsalar mı? (conditional plural third-person)
şaşsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
şaşsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
şaşsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
şaşsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
şaşsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
şaşsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
şaşmakta mıyım? (first-person progressive singular)
şaşmakta mısın? (progressive second-person singular)
şaşmakta mı? (progressive singular third-person)
şaşmakta mıyız? (first-person plural progressive)
şaşmakta mısınız? (plural progressive second-person)
şaşmaktalar mı? (plural progressive third-person)
şaşmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
şaşmalı mısın? (necessitative second-person singular)
şaşmalı mı? (necessitative singular third-person)
şaşmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
şaşmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
şaşmalılar mı? (necessitative plural third-person)
şaşmamak (infinitive negative)
şaşmayan (imperfective impersonal negative participle)
şaşmamış (impersonal negative participle perfective)
şaşmayacak (impersonal negative participle prospective)
şaşmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
şaşmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
şaşmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
şaşmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
şaşmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
şaşmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
şaşmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
şaşmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
şaşmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
şaşmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
şaşmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
şaşmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
şaşmama (negative noun-from-verb)
şaşmayış (adverbial negative)
şaşmam (aorist first-person indicative present singular)
şaşmazsın (aorist indicative present second-person singular)
şaşmaz (aorist indicative present singular third-person)
şaşmayız (aorist first-person indicative plural present)
şaşmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
şaşmazlar (aorist indicative plural present third-person)
şaşmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
şaşmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
şaşmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
şaşmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
şaşmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
şaşmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
şaşmadım (first-person indicative past perfective singular)
şaşmadın (indicative past perfective second-person singular)
şaşmadı (indicative past perfective singular third-person)
şaşmadık (first-person indicative past perfective plural)
şaşmadınız (indicative past perfective plural second-person)
şaşmadılar (indicative past perfective plural third-person)
şaşmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
şaşmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
şaşmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
şaşmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
şaşmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
şaşmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
şaşmayacağım (first-person future indicative singular)
şaşmayacaksın (future indicative second-person singular)
şaşmayacak (future indicative singular third-person)
şaşmayacağız (first-person future indicative plural)
şaşmayacaksınız (future indicative plural second-person)
şaşmayacaklar (future indicative plural third-person)
şaşmamışım (first-person inferential perfective singular)
şaşmamışsın (inferential perfective second-person singular)
şaşmamış (inferential perfective singular third-person)
şaşmamışız (first-person inferential perfective plural)
şaşmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
şaşmamışlar (inferential perfective plural third-person)
şaşmazmışım (aorist first-person inferential singular)
şaşmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
şaşmazmış (aorist inferential singular third-person)
şaşmazmışız (aorist first-person inferential plural)
şaşmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
şaşmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
şaşmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
şaşmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
şaşmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
şaşmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
şaşmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
şaşmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
şaşmasam (conditional first-person singular)
şaşmasan (conditional second-person singular)
şaşmasa (conditional singular third-person)
şaşmasak (conditional first-person plural)
şaşmasanız (conditional plural second-person)
şaşmasalar (conditional plural third-person)
şaşmasaydım (conditional first-person perfective singular)
şaşmasaydın (conditional perfective second-person singular)
şaşmasaydı (conditional perfective singular third-person)
şaşmasaydık (conditional first-person perfective plural)
şaşmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
şaşmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
şaşmayayım (first-person optative singular)
şaşmayasın (optative second-person singular)
şaşmaya (optative singular third-person)
şaşmayalım (first-person optative plural)
şaşmayasınız (optative plural second-person)
şaşmayalar (optative plural third-person)
şaşmamaktayım (first-person progressive singular)
şaşmamaktasın (progressive second-person singular)
şaşmamakta (progressive singular third-person)
şaşmamaktayız (first-person plural progressive)
şaşmamaktasınız (plural progressive second-person)
şaşmamaktalar (plural progressive third-person)
şaşmamalıyım (first-person necessitative singular)
şaşmamalısın (necessitative second-person singular)
şaşmamalı (necessitative singular third-person)
şaşmamalıyız (first-person necessitative plural)
şaşmamalısınız (necessitative plural second-person)
şaşmamalılar (necessitative plural third-person)
şaşma (imperative second-person singular)
şaşmasın (imperative singular third-person)
şaşmayın (imperative plural second-person)
şaşmasınlar (imperative plural third-person)
şaşmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
şaşmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
şaşmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
şaşmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
şaşmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
şaşmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
şaşmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
şaşmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
şaşmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
şaşmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
şaşmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
şaşmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
şaşmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
şaşmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
şaşmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
şaşmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
şaşmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
şaşmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
şaşmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
şaşmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
şaşmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
şaşmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
şaşmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
şaşmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
şaşmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
şaşmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
şaşmayacak mı? (future indicative singular third-person)
şaşmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
şaşmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
şaşmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
şaşmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
şaşmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
şaşmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
şaşmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
şaşmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
şaşmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
şaşmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
şaşmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
şaşmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
şaşmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
şaşmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
şaşmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
şaşmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
şaşmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
şaşmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
şaşmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
şaşmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
şaşmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
şaşmasam mı? (conditional first-person singular)
şaşmasan mı? (conditional second-person singular)
şaşmasa mı? (conditional singular third-person)
şaşmasak mı? (conditional first-person plural)
şaşmasanız mı? (conditional plural second-person)
şaşmasalar mı? (conditional plural third-person)
şaşmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
şaşmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
şaşmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
şaşmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
şaşmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
şaşmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
şaşmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
şaşmamakta mısın? (progressive second-person singular)
şaşmamakta mı? (progressive singular third-person)
şaşmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
şaşmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
şaşmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
şaşmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
şaşmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
şaşmamalı mı? (necessitative singular third-person)
şaşmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
şaşmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
şaşmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

şaşmış mıyım?

şaşmış mısın?

şaşmış mıyız?

şaşmış mısınız?

şaşmadığımız

şaşmadığınız

From Ottoman Turkish شاشمق (şaşmak, “to miss one's way, to be surprised, be completely wildered”), from Proto-Turkic *siāĺ- (“to be astonished, to slander”). With rarely seen /s/- to /ş/- assimilation due to final /ş/. Compare similar examples such as: şişmek, şiş.
Cognate with Karakhanid [script needed] (saş, “wild, nervous, confused, puzzled”), Azerbaijani çaşmaq (“to make mistakes, be confused”), Khalaj [script needed] (šašqa-, “to slander”), Turkmen çaşmak (“to faint, to be lost”).

cog

(intransitive) to be amazed at, be astonished at

(intransitive, with ablative case) to depart from (a way of behavior)

(intransitive) to make a mistake, be mistaken

(transitive) (for a missile, a blow) to miss (its object)

(transitive) to lose (one's way), to forget (what day it is)

(intransitive) (for something) not to take place at its usual time


tütmez

third-person singular indicative negative aorist of tütmek


tüttürmek

head

tüttürmek (third-person singular simple present tüttürür)

tüttürür (present singular third-person)

To find somebody to give out smoke, to fume

(dialectal) To find somebody to smell not (good or bad)

(colloquial) To smoke cigarettes, cigars, etc.


itti

third-person singular indicative simple past of itmek


raporlamak

raporlamak (third-person singular simple present raporlar)

raporlar (present singular third-person)


raporlar

third-person singular indicative aorist of raporlamak