eğlendirmek

head

eğlendirmek (third-person singular simple present eğlendirir)

eğlendirir (present singular third-person)
eğlendirmek (infinitive)
eğlendiren (imperfective impersonal participle)
eğlendirmiş (impersonal participle perfective)
eğlendirecek (impersonal participle prospective)
eğlendirdiğim (non-prospective participle personal)
eğlendirdiğin (non-prospective participle personal)
eğlendirdiği (non-prospective participle personal)
eğlendirdiğimiz (non-prospective participle personal)
eğlendirdiğiniz (non-prospective participle personal)
eğlendirdikleri (non-prospective participle personal)
eğlendireceğim (participle personal prospective)
eğlendireceğin (participle personal prospective)
eğlendireceği (participle personal prospective)
eğlendireceğimiz (participle personal prospective)
eğlendireceğiniz (participle personal prospective)
eğlendirecekleri (participle personal prospective)
eğlendirme (noun-from-verb)
eğlendiriş (adverbial)
eğlendiririm (aorist first-person indicative present singular)
eğlendirirsin (aorist indicative present second-person singular)
eğlendirir (aorist indicative present singular third-person)
eğlendiririz (aorist first-person indicative plural present)
eğlendirirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
eğlendirirler (aorist indicative plural present third-person)
eğlendiriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
eğlendiriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
eğlendiriyor (imperfective indicative present singular third-person)
eğlendiriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
eğlendiriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
eğlendiriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
eğlendirdim (first-person indicative past perfective singular)
eğlendirdin (indicative past perfective second-person singular)
eğlendirdi (indicative past perfective singular third-person)
eğlendirdik (first-person indicative past perfective plural)
eğlendirdiniz (indicative past perfective plural second-person)
eğlendirdiler (indicative past perfective plural third-person)
eğlendiriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
eğlendiriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
eğlendiriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
eğlendiriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
eğlendiriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
eğlendiriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or eğlendiriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
eğlendireceğim (first-person future indicative singular)
eğlendireceksin (future indicative second-person singular)
eğlendirecek (future indicative singular third-person)
eğlendireceğiz (first-person future indicative plural)
eğlendireceksiniz (future indicative plural second-person)
eğlendirecekler (future indicative plural third-person)
eğlendirmişim (first-person inferential perfective singular)
eğlendirmişsin (inferential perfective second-person singular)
eğlendirmiş (inferential perfective singular third-person)
eğlendirmişiz (first-person inferential perfective plural)
eğlendirmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
eğlendirmişler (inferential perfective plural third-person)
eğlendirirmişim (aorist first-person inferential singular)
eğlendirirmişsin (aorist inferential second-person singular)
eğlendirirmiş (aorist inferential singular third-person)
eğlendirirmişiz (aorist first-person inferential plural)
eğlendirirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
eğlendirirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or eğlendirirmişlar (aorist inferential plural third-person)
eğlendiriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
eğlendiriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
eğlendiriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
eğlendiriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
eğlendiriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
eğlendiriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
eğlendirsem (conditional first-person singular)
eğlendirsen (conditional second-person singular)
eğlendirse (conditional singular third-person)
eğlendirsek (conditional first-person plural)
eğlendirseniz (conditional plural second-person)
eğlendirseler (conditional plural third-person)
eğlendirseydim (conditional first-person perfective singular)
eğlendirseydin (conditional perfective second-person singular)
eğlendirseydi (conditional perfective singular third-person)
eğlendirseydik (conditional first-person perfective plural)
eğlendirseydiniz (conditional perfective plural second-person)
eğlendirseydiler (conditional perfective plural third-person)
eğlendireyim (first-person optative singular)
eğlendiresin (optative second-person singular)
eğlendire (optative singular third-person)
eğlendirelim (first-person optative plural)
eğlendiresiniz (optative plural second-person)
eğlendireler (optative plural third-person)
eğlendirmekteyim (first-person progressive singular)
eğlendirmektesin (progressive second-person singular)
eğlendirmekte (progressive singular third-person)
eğlendirmekteyiz (first-person plural progressive)
eğlendirmektesiniz (plural progressive second-person)
eğlendirmekteler (plural progressive third-person)
eğlendirmeliyim (first-person necessitative singular)
eğlendirmelisin (necessitative second-person singular)
eğlendirmeli (necessitative singular third-person)
eğlendirmeliyiz (first-person necessitative plural)
eğlendirmelisiniz (necessitative plural second-person)
eğlendirmeliler (necessitative plural third-person)
eğlendir (imperative second-person singular)
eğlendirsin (imperative singular third-person)
eğlendirin (imperative plural second-person)
eğlendirsinler (imperative plural third-person)
eğlendirir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
eğlendirir misin? (aorist indicative present second-person singular)
eğlendirir mi? (aorist indicative present singular third-person)
eğlendirir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
eğlendirir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
eğlendirirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
eğlendiriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
eğlendiriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
eğlendiriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
eğlendiriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
eğlendiriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
eğlendiriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
eğlendirdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
eğlendirdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
eğlendirdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
eğlendirdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
eğlendirdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
eğlendirdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
eğlendiriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
eğlendiriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
eğlendiriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
eğlendiriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
eğlendiriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
eğlendiriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
eğlendirecek miyim? (first-person future indicative singular)
eğlendirecek misin? (future indicative second-person singular)
eğlendirecek mi? (future indicative singular third-person)
eğlendirecek miyiz? (first-person future indicative plural)
eğlendirecek misiniz? (future indicative plural second-person)
eğlendirecekler mi? (future indicative plural third-person)
eğlendirmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
eğlendirmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
eğlendirmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
eğlendirmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
eğlendirmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
eğlendirmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
eğlendirir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
eğlendirir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
eğlendirir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
eğlendirir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
eğlendirir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
eğlendirirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
eğlendiriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
eğlendiriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
eğlendiriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
eğlendiriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
eğlendiriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
eğlendiriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
eğlendirsem mi? (conditional first-person singular)
eğlendirsen mi? (conditional second-person singular)
eğlendirse mi? (conditional singular third-person)
eğlendirsek mi? (conditional first-person plural)
eğlendirseniz mi? (conditional plural second-person)
eğlendirseler mi? (conditional plural third-person)
eğlendirse miydim? (conditional first-person perfective singular)
eğlendirse miydin? (conditional perfective second-person singular)
eğlendirse miydi? (conditional perfective singular third-person)
eğlendirse miydik? (conditional first-person perfective plural)
eğlendirse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
eğlendirseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
eğlendirmekte miyim? (first-person progressive singular)
eğlendirmekte misin? (progressive second-person singular)
eğlendirmekte mi? (progressive singular third-person)
eğlendirmekte miyiz? (first-person plural progressive)
eğlendirmekte misiniz? (plural progressive second-person)
eğlendirmekteler mi? (plural progressive third-person)
eğlendirmeli miyim? (first-person necessitative singular)
eğlendirmeli misin? (necessitative second-person singular)
eğlendirmeli mi? (necessitative singular third-person)
eğlendirmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
eğlendirmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
eğlendirmeliler mi? (necessitative plural third-person)
eğlendirmemek (infinitive negative)
eğlendirmeyen (imperfective impersonal negative participle)
eğlendirmemiş (impersonal negative participle perfective)
eğlendirmeyecek (impersonal negative participle prospective)
eğlendirmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
eğlendirmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
eğlendirmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
eğlendirmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
eğlendirmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
eğlendirmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
eğlendirmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
eğlendirmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
eğlendirmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
eğlendirmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
eğlendirmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
eğlendirmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
eğlendirmeme (negative noun-from-verb)
eğlendirmeyiş (adverbial negative)
eğlendirmem (aorist first-person indicative present singular)
eğlendirmezsin (aorist indicative present second-person singular)
eğlendirmez (aorist indicative present singular third-person)
eğlendirmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
eğlendirmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
eğlendirmezler (aorist indicative plural present third-person)
eğlendirmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
eğlendirmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
eğlendirmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
eğlendirmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
eğlendirmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
eğlendirmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
eğlendirmedim (first-person indicative past perfective singular)
eğlendirmedin (indicative past perfective second-person singular)
eğlendirmedi (indicative past perfective singular third-person)
eğlendirmedik (first-person indicative past perfective plural)
eğlendirmediniz (indicative past perfective plural second-person)
eğlendirmediler (indicative past perfective plural third-person)
eğlendirmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
eğlendirmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
eğlendirmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
eğlendirmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
eğlendirmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
eğlendirmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
eğlendirmeyeceğim (first-person future indicative singular)
eğlendirmeyeceksin (future indicative second-person singular)
eğlendirmeyecek (future indicative singular third-person)
eğlendirmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
eğlendirmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
eğlendirmeyecekler (future indicative plural third-person)
eğlendirmemişim (first-person inferential perfective singular)
eğlendirmemişsin (inferential perfective second-person singular)
eğlendirmemiş (inferential perfective singular third-person)
eğlendirmemişiz (first-person inferential perfective plural)
eğlendirmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
eğlendirmemişler (inferential perfective plural third-person)
eğlendirmezmişim (aorist first-person inferential singular)
eğlendirmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
eğlendirmezmiş (aorist inferential singular third-person)
eğlendirmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
eğlendirmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
eğlendirmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
eğlendirmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
eğlendirmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
eğlendirmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
eğlendirmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
eğlendirmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
eğlendirmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
eğlendirmesem (conditional first-person singular)
eğlendirmesen (conditional second-person singular)
eğlendirmese (conditional singular third-person)
eğlendirmesek (conditional first-person plural)
eğlendirmeseniz (conditional plural second-person)
eğlendirmeseler (conditional plural third-person)
eğlendirmeseydim (conditional first-person perfective singular)
eğlendirmeseydin (conditional perfective second-person singular)
eğlendirmeseydi (conditional perfective singular third-person)
eğlendirmeseydik (conditional first-person perfective plural)
eğlendirmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
eğlendirmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
eğlendirmeyeyim (first-person optative singular)
eğlendirmeyesin (optative second-person singular)
eğlendirmeye (optative singular third-person)
eğlendirmeyelim (first-person optative plural)
eğlendirmeyesiniz (optative plural second-person)
eğlendirmeyeler (optative plural third-person)
eğlendirmemekteyim (first-person progressive singular)
eğlendirmemektesin (progressive second-person singular)
eğlendirmemekte (progressive singular third-person)
eğlendirmemekteyiz (first-person plural progressive)
eğlendirmemektesiniz (plural progressive second-person)
eğlendirmemekteler (plural progressive third-person)
eğlendirmemeliyim (first-person necessitative singular)
eğlendirmemelisin (necessitative second-person singular)
eğlendirmemeli (necessitative singular third-person)
eğlendirmemeliyiz (first-person necessitative plural)
eğlendirmemelisiniz (necessitative plural second-person)
eğlendirmemeliler (necessitative plural third-person)
eğlendirme (imperative second-person singular)
eğlendirmesin (imperative singular third-person)
eğlendirmeyin (imperative plural second-person)
eğlendirmesinler (imperative plural third-person)
eğlendirmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
eğlendirmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
eğlendirmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
eğlendirmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
eğlendirmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
eğlendirmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
eğlendirmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
eğlendirmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
eğlendirmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
eğlendirmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
eğlendirmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
eğlendirmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
eğlendirmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
eğlendirmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
eğlendirmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
eğlendirmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
eğlendirmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
eğlendirmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
eğlendirmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
eğlendirmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
eğlendirmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
eğlendirmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
eğlendirmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
eğlendirmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
eğlendirmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
eğlendirmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
eğlendirmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
eğlendirmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
eğlendirmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
eğlendirmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
eğlendirmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
eğlendirmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
eğlendirmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
eğlendirmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
eğlendirmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
eğlendirmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
eğlendirmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
eğlendirmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
eğlendirmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
eğlendirmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
eğlendirmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
eğlendirmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
eğlendirmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
eğlendirmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
eğlendirmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
eğlendirmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
eğlendirmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
eğlendirmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
eğlendirmesem mi? (conditional first-person singular)
eğlendirmesen mi? (conditional second-person singular)
eğlendirmese mi? (conditional singular third-person)
eğlendirmesek mi? (conditional first-person plural)
eğlendirmeseniz mi? (conditional plural second-person)
eğlendirmeseler mi? (conditional plural third-person)
eğlendirmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
eğlendirmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
eğlendirmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
eğlendirmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
eğlendirmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
eğlendirmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
eğlendirmemekte miyim? (first-person progressive singular)
eğlendirmemekte misin? (progressive second-person singular)
eğlendirmemekte mi? (progressive singular third-person)
eğlendirmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
eğlendirmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
eğlendirmemekteler mi? (plural progressive third-person)
eğlendirmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
eğlendirmemeli misin? (necessitative second-person singular)
eğlendirmemeli mi? (necessitative singular third-person)
eğlendirmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
eğlendirmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
eğlendirmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

Komedyen bizi çok eğlendirdi


göz kulak olmak

head

göz kulak olmak (third-person singular simple present göz kulak olur)

göz kulak olur (present singular third-person)
göz kulak olmak (infinitive)
göz kulak olan (imperfective impersonal participle)
göz kulak olmuş (impersonal participle perfective)
göz kulak olacak (impersonal participle prospective)
göz kulak olduğum (non-prospective participle personal)
göz kulak olduğun (non-prospective participle personal)
göz kulak olduğu (non-prospective participle personal)
göz kulak olduğumuz (non-prospective participle personal)
göz kulak olduğunuz (non-prospective participle personal)
göz kulak oldukları (non-prospective participle personal)
göz kulak olacağım (participle personal prospective)
göz kulak olacağın (participle personal prospective)
göz kulak olacağı (participle personal prospective)
göz kulak olacağımız (participle personal prospective)
göz kulak olacağınız (participle personal prospective)
göz kulak olacakları (participle personal prospective)
göz kulak olma (noun-from-verb)
göz kulak oluş (adverbial)
göz kulak olurum (aorist first-person indicative present singular)
göz kulak olursun (aorist indicative present second-person singular)
göz kulak olur (aorist indicative present singular third-person)
göz kulak oluruz (aorist first-person indicative plural present)
göz kulak olursunuz (aorist indicative plural present second-person)
göz kulak olurlar (aorist indicative plural present third-person)
göz kulak oluyorum (first-person imperfective indicative present singular)
göz kulak oluyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
göz kulak oluyor (imperfective indicative present singular third-person)
göz kulak oluyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
göz kulak oluyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
göz kulak oluyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
göz kulak oldum (first-person indicative past perfective singular)
göz kulak oldun (indicative past perfective second-person singular)
göz kulak oldu (indicative past perfective singular third-person)
göz kulak olduk (first-person indicative past perfective plural)
göz kulak oldunuz (indicative past perfective plural second-person)
göz kulak oldular (indicative past perfective plural third-person)
göz kulak oluyordum (first-person imperfective indicative past singular)
göz kulak oluyordun (imperfective indicative past second-person singular)
göz kulak oluyordu (imperfective indicative past singular third-person)
göz kulak oluyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
göz kulak oluyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
göz kulak oluyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or göz kulak oluyordular (imperfective indicative past plural third-person)
göz kulak olacağım (first-person future indicative singular)
göz kulak olacaksın (future indicative second-person singular)
göz kulak olacak (future indicative singular third-person)
göz kulak olacağız (first-person future indicative plural)
göz kulak olacaksınız (future indicative plural second-person)
göz kulak olacaklar (future indicative plural third-person)
göz kulak olmuşum (first-person inferential perfective singular)
göz kulak olmuşsun (inferential perfective second-person singular)
göz kulak olmuş (inferential perfective singular third-person)
göz kulak olmuşuz (first-person inferential perfective plural)
göz kulak olmuşsunuz (inferential perfective plural second-person)
göz kulak olmuşlar (inferential perfective plural third-person)
göz kulak olurmuşum (aorist first-person inferential singular)
göz kulak olurmuşsun (aorist inferential second-person singular)
göz kulak olurmuş (aorist inferential singular third-person)
göz kulak olurmuşuz (aorist first-person inferential plural)
göz kulak olurmuşsunuz (aorist inferential plural second-person)
göz kulak olurlarmış (aorist inferential plural third-person)
or göz kulak olurmuşlar (aorist inferential plural third-person)
göz kulak oluyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
göz kulak oluyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
göz kulak oluyormuş (imperfective inferential singular third-person)
göz kulak oluyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
göz kulak oluyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
göz kulak oluyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
göz kulak olsam (conditional first-person singular)
göz kulak olsan (conditional second-person singular)
göz kulak olsa (conditional singular third-person)
göz kulak olsak (conditional first-person plural)
göz kulak olsanız (conditional plural second-person)
göz kulak olsalar (conditional plural third-person)
göz kulak olsaydım (conditional first-person perfective singular)
göz kulak olsaydın (conditional perfective second-person singular)
göz kulak olsaydı (conditional perfective singular third-person)
göz kulak olsaydık (conditional first-person perfective plural)
göz kulak olsaydınız (conditional perfective plural second-person)
göz kulak olsaydılar (conditional perfective plural third-person)
göz kulak olayım (first-person optative singular)
göz kulak olasın (optative second-person singular)
göz kulak ola (optative singular third-person)
göz kulak olalım (first-person optative plural)
göz kulak olasınız (optative plural second-person)
göz kulak olalar (optative plural third-person)
göz kulak olmaktayım (first-person progressive singular)
göz kulak olmaktasın (progressive second-person singular)
göz kulak olmakta (progressive singular third-person)
göz kulak olmaktayız (first-person plural progressive)
göz kulak olmaktasınız (plural progressive second-person)
göz kulak olmaktalar (plural progressive third-person)
göz kulak olmalıyım (first-person necessitative singular)
göz kulak olmalısın (necessitative second-person singular)
göz kulak olmalı (necessitative singular third-person)
göz kulak olmalıyız (first-person necessitative plural)
göz kulak olmalısınız (necessitative plural second-person)
göz kulak olmalılar (necessitative plural third-person)
göz kulak ol (imperative second-person singular)
göz kulak olsun (imperative singular third-person)
göz kulak olun (imperative plural second-person)
göz kulak olsunlar (imperative plural third-person)
göz kulak olur muyum? (aorist first-person indicative present singular)
göz kulak olur musun? (aorist indicative present second-person singular)
göz kulak olur mu? (aorist indicative present singular third-person)
göz kulak olur muyuz? (aorist first-person indicative plural present)
göz kulak olur musunuz? (aorist indicative plural present second-person)
göz kulak olurlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
göz kulak oluyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
göz kulak oluyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
göz kulak oluyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
göz kulak oluyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
göz kulak oluyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
göz kulak oluyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
göz kulak oldum mu? (first-person indicative past perfective singular)
göz kulak oldun mu? (indicative past perfective second-person singular)
göz kulak oldu mu? (indicative past perfective singular third-person)
göz kulak olduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
göz kulak oldunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
göz kulak oldular mı? (indicative past perfective plural third-person)
göz kulak oluyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
göz kulak oluyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
göz kulak oluyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
göz kulak oluyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
göz kulak oluyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
göz kulak oluyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
göz kulak olacak mıyım? (first-person future indicative singular)
göz kulak olacak mısın? (future indicative second-person singular)
göz kulak olacak mı? (future indicative singular third-person)
göz kulak olacak mıyız? (first-person future indicative plural)
göz kulak olacak mısınız? (future indicative plural second-person)
göz kulak olacaklar mı? (future indicative plural third-person)
göz kulak olmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
göz kulak olmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
göz kulak olmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
göz kulak olmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
göz kulak olmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
göz kulak olmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
göz kulak olur muymuşum? (aorist first-person inferential singular)
göz kulak olur muymuşsun? (aorist inferential second-person singular)
göz kulak olur muymuş? (aorist inferential singular third-person)
göz kulak olur muymuşuz? (aorist first-person inferential plural)
göz kulak olur muymuşsunuz? (aorist inferential plural second-person)
göz kulak olurlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
göz kulak oluyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
göz kulak oluyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
göz kulak oluyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
göz kulak oluyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
göz kulak oluyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
göz kulak oluyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
göz kulak olsam mı? (conditional first-person singular)
göz kulak olsan mı? (conditional second-person singular)
göz kulak olsa mı? (conditional singular third-person)
göz kulak olsak mı? (conditional first-person plural)
göz kulak olsanız mı? (conditional plural second-person)
göz kulak olsalar mı? (conditional plural third-person)
göz kulak olsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
göz kulak olsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
göz kulak olsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
göz kulak olsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
göz kulak olsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
göz kulak olsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
göz kulak olmakta mıyım? (first-person progressive singular)
göz kulak olmakta mısın? (progressive second-person singular)
göz kulak olmakta mı? (progressive singular third-person)
göz kulak olmakta mıyız? (first-person plural progressive)
göz kulak olmakta mısınız? (plural progressive second-person)
göz kulak olmaktalar mı? (plural progressive third-person)
göz kulak olmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
göz kulak olmalı mısın? (necessitative second-person singular)
göz kulak olmalı mı? (necessitative singular third-person)
göz kulak olmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
göz kulak olmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
göz kulak olmalılar mı? (necessitative plural third-person)
göz kulak olmamak (infinitive negative)
göz kulak olmayan (imperfective impersonal negative participle)
göz kulak olmamış (impersonal negative participle perfective)
göz kulak olmayacak (impersonal negative participle prospective)
göz kulak olmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
göz kulak olmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
göz kulak olmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
göz kulak olmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
göz kulak olmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
göz kulak olmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
göz kulak olmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
göz kulak olmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
göz kulak olmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
göz kulak olmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
göz kulak olmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
göz kulak olmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
göz kulak olmama (negative noun-from-verb)
göz kulak olmayuş (adverbial negative)
göz kulak olmam (aorist first-person indicative present singular)
göz kulak olmazsın (aorist indicative present second-person singular)
göz kulak olmaz (aorist indicative present singular third-person)
göz kulak olmayız (aorist first-person indicative plural present)
göz kulak olmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
göz kulak olmazlar (aorist indicative plural present third-person)
göz kulak olmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
göz kulak olmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
göz kulak olmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
göz kulak olmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
göz kulak olmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
göz kulak olmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
göz kulak olmadım (first-person indicative past perfective singular)
göz kulak olmadın (indicative past perfective second-person singular)
göz kulak olmadı (indicative past perfective singular third-person)
göz kulak olmadık (first-person indicative past perfective plural)
göz kulak olmadınız (indicative past perfective plural second-person)
göz kulak olmadılar (indicative past perfective plural third-person)
göz kulak olmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
göz kulak olmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
göz kulak olmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
göz kulak olmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
göz kulak olmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
göz kulak olmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
göz kulak olmayacağım (first-person future indicative singular)
göz kulak olmayacaksın (future indicative second-person singular)
göz kulak olmayacak (future indicative singular third-person)
göz kulak olmayacağız (first-person future indicative plural)
göz kulak olmayacaksınız (future indicative plural second-person)
göz kulak olmayacaklar (future indicative plural third-person)
göz kulak olmamışım (first-person inferential perfective singular)
göz kulak olmamışsın (inferential perfective second-person singular)
göz kulak olmamış (inferential perfective singular third-person)
göz kulak olmamışız (first-person inferential perfective plural)
göz kulak olmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
göz kulak olmamışlar (inferential perfective plural third-person)
göz kulak olmazmışım (aorist first-person inferential singular)
göz kulak olmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
göz kulak olmazmış (aorist inferential singular third-person)
göz kulak olmazmışız (aorist first-person inferential plural)
göz kulak olmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
göz kulak olmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
göz kulak olmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
göz kulak olmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
göz kulak olmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
göz kulak olmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
göz kulak olmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
göz kulak olmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
göz kulak olmasam (conditional first-person singular)
göz kulak olmasan (conditional second-person singular)
göz kulak olmasa (conditional singular third-person)
göz kulak olmasak (conditional first-person plural)
göz kulak olmasanız (conditional plural second-person)
göz kulak olmasalar (conditional plural third-person)
göz kulak olmasaydım (conditional first-person perfective singular)
göz kulak olmasaydın (conditional perfective second-person singular)
göz kulak olmasaydı (conditional perfective singular third-person)
göz kulak olmasaydık (conditional first-person perfective plural)
göz kulak olmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
göz kulak olmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
göz kulak olmayayım (first-person optative singular)
göz kulak olmayasın (optative second-person singular)
göz kulak olmaya (optative singular third-person)
göz kulak olmayalım (first-person optative plural)
göz kulak olmayasınız (optative plural second-person)
göz kulak olmayalar (optative plural third-person)
göz kulak olmamaktayım (first-person progressive singular)
göz kulak olmamaktasın (progressive second-person singular)
göz kulak olmamakta (progressive singular third-person)
göz kulak olmamaktayız (first-person plural progressive)
göz kulak olmamaktasınız (plural progressive second-person)
göz kulak olmamaktalar (plural progressive third-person)
göz kulak olmamalıyım (first-person necessitative singular)
göz kulak olmamalısın (necessitative second-person singular)
göz kulak olmamalı (necessitative singular third-person)
göz kulak olmamalıyız (first-person necessitative plural)
göz kulak olmamalısınız (necessitative plural second-person)
göz kulak olmamalılar (necessitative plural third-person)
göz kulak olma (imperative second-person singular)
göz kulak olmasın (imperative singular third-person)
göz kulak olmayın (imperative plural second-person)
göz kulak olmasınlar (imperative plural third-person)
göz kulak olmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
göz kulak olmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
göz kulak olmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
göz kulak olmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
göz kulak olmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
göz kulak olmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
göz kulak olmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
göz kulak olmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
göz kulak olmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
göz kulak olmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
göz kulak olmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
göz kulak olmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
göz kulak olmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
göz kulak olmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
göz kulak olmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
göz kulak olmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
göz kulak olmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
göz kulak olmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
göz kulak olmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
göz kulak olmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
göz kulak olmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
göz kulak olmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
göz kulak olmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
göz kulak olmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
göz kulak olmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
göz kulak olmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
göz kulak olmayacak mı? (future indicative singular third-person)
göz kulak olmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
göz kulak olmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
göz kulak olmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
göz kulak olmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
göz kulak olmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
göz kulak olmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
göz kulak olmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
göz kulak olmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
göz kulak olmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
göz kulak olmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
göz kulak olmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
göz kulak olmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
göz kulak olmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
göz kulak olmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
göz kulak olmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
göz kulak olmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
göz kulak olmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
göz kulak olmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
göz kulak olmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
göz kulak olmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
göz kulak olmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
göz kulak olmasam mı? (conditional first-person singular)
göz kulak olmasan mı? (conditional second-person singular)
göz kulak olmasa mı? (conditional singular third-person)
göz kulak olmasak mı? (conditional first-person plural)
göz kulak olmasanız mı? (conditional plural second-person)
göz kulak olmasalar mı? (conditional plural third-person)
göz kulak olmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
göz kulak olmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
göz kulak olmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
göz kulak olmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
göz kulak olmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
göz kulak olmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
göz kulak olmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
göz kulak olmamakta mısın? (progressive second-person singular)
göz kulak olmamakta mı? (progressive singular third-person)
göz kulak olmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
göz kulak olmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
göz kulak olmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
göz kulak olmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
göz kulak olmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
göz kulak olmamalı mı? (necessitative singular third-person)
göz kulak olmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
göz kulak olmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
göz kulak olmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

göz kulak oluyorlardı (or göz kulak oluyordular)

göz kulak olurlarmış (or göz kulak olurmuşlar)

/ɟœz kuˈɫɑk‿oɫˈmɑk/

[ɟø̞z̪ kʰuˌɫ̪ɑ.kʰ‿o̞ɫ̪ˈmɑk]

Equivalent to göz (“eye”) + kulak (“ear”) + olmak (“to be”)

affix

Vatanına göz kulak ol, ey türk genci!

(transitive) to protect, to preserve, to defend [+dative]

(transitive) to take care of, to accompany [+dative]

Kardeşine ben yokken göz kulak ol
Take care of your brother while I'm gone


çocuk aldırmak

head

çocuk aldırmak (third-person singular simple present çocuk aldırır)

çocuk aldırır (present singular third-person)
çocuk almak (infinitive)
çocuk alan (imperfective impersonal participle)
çocuk almış (impersonal participle perfective)
çocuk alacak (impersonal participle prospective)
çocuk aldığım (non-prospective participle personal)
çocuk aldığın (non-prospective participle personal)
çocuk aldığı (non-prospective participle personal)
çocuk aldığımız (non-prospective participle personal)
çocuk aldığınız (non-prospective participle personal)
çocuk aldıkları (non-prospective participle personal)
çocuk alacağım (participle personal prospective)
çocuk alacağın (participle personal prospective)
çocuk alacağı (participle personal prospective)
çocuk alacağımız (participle personal prospective)
çocuk alacağınız (participle personal prospective)
çocuk alacakları (participle personal prospective)
çocuk alma (noun-from-verb)
çocuk alış (adverbial)
çocuk aldırırım (aorist first-person indicative present singular)
çocuk aldırırsın (aorist indicative present second-person singular)
çocuk aldırır (aorist indicative present singular third-person)
çocuk aldırırız (aorist first-person indicative plural present)
çocuk aldırırsınız (aorist indicative plural present second-person)
çocuk aldırırlar (aorist indicative plural present third-person)
çocuk alıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çocuk alıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çocuk alıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çocuk alıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çocuk alıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çocuk alıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çocuk aldım (first-person indicative past perfective singular)
çocuk aldın (indicative past perfective second-person singular)
çocuk aldı (indicative past perfective singular third-person)
çocuk aldık (first-person indicative past perfective plural)
çocuk aldınız (indicative past perfective plural second-person)
çocuk aldılar (indicative past perfective plural third-person)
çocuk alıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çocuk alıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çocuk alıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çocuk alıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çocuk alıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çocuk alıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or çocuk alıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
çocuk alacağım (first-person future indicative singular)
çocuk alacaksın (future indicative second-person singular)
çocuk alacak (future indicative singular third-person)
çocuk alacağız (first-person future indicative plural)
çocuk alacaksınız (future indicative plural second-person)
çocuk alacaklar (future indicative plural third-person)
çocuk almışım (first-person inferential perfective singular)
çocuk almışsın (inferential perfective second-person singular)
çocuk almış (inferential perfective singular third-person)
çocuk almışız (first-person inferential perfective plural)
çocuk almışsınız (inferential perfective plural second-person)
çocuk almışlar (inferential perfective plural third-person)
çocuk aldırırmışım (aorist first-person inferential singular)
çocuk aldırırmışsın (aorist inferential second-person singular)
çocuk aldırırmış (aorist inferential singular third-person)
çocuk aldırırmışız (aorist first-person inferential plural)
çocuk aldırırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çocuk aldırırlarmış (aorist inferential plural third-person)
or çocuk aldırırmışlar (aorist inferential plural third-person)
çocuk alıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çocuk alıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çocuk alıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çocuk alıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çocuk alıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çocuk alıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çocuk alsam (conditional first-person singular)
çocuk alsan (conditional second-person singular)
çocuk alsa (conditional singular third-person)
çocuk alsak (conditional first-person plural)
çocuk alsanız (conditional plural second-person)
çocuk alsalar (conditional plural third-person)
çocuk alsaydım (conditional first-person perfective singular)
çocuk alsaydın (conditional perfective second-person singular)
çocuk alsaydı (conditional perfective singular third-person)
çocuk alsaydık (conditional first-person perfective plural)
çocuk alsaydınız (conditional perfective plural second-person)
çocuk alsaydılar (conditional perfective plural third-person)
çocuk alayım (first-person optative singular)
çocuk alasın (optative second-person singular)
çocuk ala (optative singular third-person)
çocuk alalım (first-person optative plural)
çocuk alasınız (optative plural second-person)
çocuk alalar (optative plural third-person)
çocuk almaktayım (first-person progressive singular)
çocuk almaktasın (progressive second-person singular)
çocuk almakta (progressive singular third-person)
çocuk almaktayız (first-person plural progressive)
çocuk almaktasınız (plural progressive second-person)
çocuk almaktalar (plural progressive third-person)
çocuk almalıyım (first-person necessitative singular)
çocuk almalısın (necessitative second-person singular)
çocuk almalı (necessitative singular third-person)
çocuk almalıyız (first-person necessitative plural)
çocuk almalısınız (necessitative plural second-person)
çocuk almalılar (necessitative plural third-person)
çocuk al (imperative second-person singular)
çocuk alsın (imperative singular third-person)
çocuk alın (imperative plural second-person)
çocuk alsınlar (imperative plural third-person)
çocuk aldırır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çocuk aldırır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çocuk aldırır mı? (aorist indicative present singular third-person)
çocuk aldırır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çocuk aldırır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çocuk aldırırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çocuk alıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çocuk alıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çocuk alıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çocuk alıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çocuk alıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çocuk alıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çocuk aldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çocuk aldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çocuk aldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çocuk aldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çocuk aldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çocuk aldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çocuk alıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çocuk alıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çocuk alıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çocuk alıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çocuk alıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çocuk alıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çocuk alacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çocuk alacak mısın? (future indicative second-person singular)
çocuk alacak mı? (future indicative singular third-person)
çocuk alacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çocuk alacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çocuk alacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çocuk almış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çocuk almış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çocuk almış mı? (inferential perfective singular third-person)
çocuk almış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çocuk almış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çocuk almışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çocuk aldırır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çocuk aldırır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çocuk aldırır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çocuk aldırır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çocuk aldırır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çocuk aldırırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çocuk alıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çocuk alıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çocuk alıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çocuk alıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çocuk alıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çocuk alıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çocuk alsam mı? (conditional first-person singular)
çocuk alsan mı? (conditional second-person singular)
çocuk alsa mı? (conditional singular third-person)
çocuk alsak mı? (conditional first-person plural)
çocuk alsanız mı? (conditional plural second-person)
çocuk alsalar mı? (conditional plural third-person)
çocuk alsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çocuk alsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çocuk alsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çocuk alsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çocuk alsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çocuk alsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çocuk almakta mıyım? (first-person progressive singular)
çocuk almakta mısın? (progressive second-person singular)
çocuk almakta mı? (progressive singular third-person)
çocuk almakta mıyız? (first-person plural progressive)
çocuk almakta mısınız? (plural progressive second-person)
çocuk almaktalar mı? (plural progressive third-person)
çocuk almalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çocuk almalı mısın? (necessitative second-person singular)
çocuk almalı mı? (necessitative singular third-person)
çocuk almalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çocuk almalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çocuk almalılar mı? (necessitative plural third-person)
çocuk almamak (infinitive negative)
çocuk almayan (imperfective impersonal negative participle)
çocuk almamış (impersonal negative participle perfective)
çocuk almayacak (impersonal negative participle prospective)
çocuk almadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
çocuk almadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
çocuk almadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
çocuk almadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
çocuk almadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
çocuk almadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
çocuk almayacağım (first-person negative participle prospective singular)
çocuk almayacağın (negative participle prospective second-person singular)
çocuk almayacağı (negative participle prospective singular third-person)
çocuk almayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
çocuk almayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
çocuk almayacakları (negative participle plural prospective third-person)
çocuk almama (negative noun-from-verb)
çocuk almayış (adverbial negative)
çocuk almam (aorist first-person indicative present singular)
çocuk almazsın (aorist indicative present second-person singular)
çocuk almaz (aorist indicative present singular third-person)
çocuk almayız (aorist first-person indicative plural present)
çocuk almazsınız (aorist indicative plural present second-person)
çocuk almazlar (aorist indicative plural present third-person)
çocuk almıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çocuk almıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çocuk almıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çocuk almıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çocuk almıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çocuk almıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çocuk almadım (first-person indicative past perfective singular)
çocuk almadın (indicative past perfective second-person singular)
çocuk almadı (indicative past perfective singular third-person)
çocuk almadık (first-person indicative past perfective plural)
çocuk almadınız (indicative past perfective plural second-person)
çocuk almadılar (indicative past perfective plural third-person)
çocuk almıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çocuk almıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çocuk almıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çocuk almıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çocuk almıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çocuk almıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
çocuk almayacağım (first-person future indicative singular)
çocuk almayacaksın (future indicative second-person singular)
çocuk almayacak (future indicative singular third-person)
çocuk almayacağız (first-person future indicative plural)
çocuk almayacaksınız (future indicative plural second-person)
çocuk almayacaklar (future indicative plural third-person)
çocuk almamışım (first-person inferential perfective singular)
çocuk almamışsın (inferential perfective second-person singular)
çocuk almamış (inferential perfective singular third-person)
çocuk almamışız (first-person inferential perfective plural)
çocuk almamışsınız (inferential perfective plural second-person)
çocuk almamışlar (inferential perfective plural third-person)
çocuk almazmışım (aorist first-person inferential singular)
çocuk almazmışsın (aorist inferential second-person singular)
çocuk almazmış (aorist inferential singular third-person)
çocuk almazmışız (aorist first-person inferential plural)
çocuk almazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çocuk almazlarmış (aorist inferential plural third-person)
çocuk almıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çocuk almıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çocuk almıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çocuk almıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çocuk almıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çocuk almıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çocuk almasam (conditional first-person singular)
çocuk almasan (conditional second-person singular)
çocuk almasa (conditional singular third-person)
çocuk almasak (conditional first-person plural)
çocuk almasanız (conditional plural second-person)
çocuk almasalar (conditional plural third-person)
çocuk almasaydım (conditional first-person perfective singular)
çocuk almasaydın (conditional perfective second-person singular)
çocuk almasaydı (conditional perfective singular third-person)
çocuk almasaydık (conditional first-person perfective plural)
çocuk almasaydınız (conditional perfective plural second-person)
çocuk almasaydılar (conditional perfective plural third-person)
çocuk almayayım (first-person optative singular)
çocuk almayasın (optative second-person singular)
çocuk almaya (optative singular third-person)
çocuk almayalım (first-person optative plural)
çocuk almayasınız (optative plural second-person)
çocuk almayalar (optative plural third-person)
çocuk almamaktayım (first-person progressive singular)
çocuk almamaktasın (progressive second-person singular)
çocuk almamakta (progressive singular third-person)
çocuk almamaktayız (first-person plural progressive)
çocuk almamaktasınız (plural progressive second-person)
çocuk almamaktalar (plural progressive third-person)
çocuk almamalıyım (first-person necessitative singular)
çocuk almamalısın (necessitative second-person singular)
çocuk almamalı (necessitative singular third-person)
çocuk almamalıyız (first-person necessitative plural)
çocuk almamalısınız (necessitative plural second-person)
çocuk almamalılar (necessitative plural third-person)
çocuk alma (imperative second-person singular)
çocuk almasın (imperative singular third-person)
çocuk almayın (imperative plural second-person)
çocuk almasınlar (imperative plural third-person)
çocuk almaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çocuk almaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çocuk almaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
çocuk almaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çocuk almaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çocuk almazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çocuk almıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çocuk almıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çocuk almıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çocuk almıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çocuk almıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çocuk almıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çocuk almadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çocuk almadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çocuk almadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çocuk almadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çocuk almadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çocuk almadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çocuk almıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çocuk almıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çocuk almıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çocuk almıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çocuk almıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çocuk almıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çocuk almayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çocuk almayacak mısın? (future indicative second-person singular)
çocuk almayacak mı? (future indicative singular third-person)
çocuk almayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çocuk almayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çocuk almayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çocuk almamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çocuk almamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çocuk almamış mı? (inferential perfective singular third-person)
çocuk almamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çocuk almamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çocuk almamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çocuk almaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çocuk almaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çocuk almaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çocuk almaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çocuk almaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çocuk almazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çocuk almıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çocuk almıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çocuk almıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çocuk almıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çocuk almıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çocuk almıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çocuk almasam mı? (conditional first-person singular)
çocuk almasan mı? (conditional second-person singular)
çocuk almasa mı? (conditional singular third-person)
çocuk almasak mı? (conditional first-person plural)
çocuk almasanız mı? (conditional plural second-person)
çocuk almasalar mı? (conditional plural third-person)
çocuk almasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çocuk almasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çocuk almasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çocuk almasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çocuk almasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çocuk almasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çocuk almamakta mıyım? (first-person progressive singular)
çocuk almamakta mısın? (progressive second-person singular)
çocuk almamakta mı? (progressive singular third-person)
çocuk almamakta mıyız? (first-person plural progressive)
çocuk almamakta mısınız? (plural progressive second-person)
çocuk almamaktalar mı? (plural progressive third-person)
çocuk almamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çocuk almamalı mısın? (necessitative second-person singular)
çocuk almamalı mı? (necessitative singular third-person)
çocuk almamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çocuk almamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çocuk almamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

çocuk alıyorlardı (or çocuk alıyordular)

çocuk aldırırlarmış (or çocuk aldırırmışlar)

/t͡ʃoˈd͡ʒuk‿ɑɫdɯɾˈmɑk/

[t͡ʃo̞ˌd͡ʒu.kʰ‿ɑɫ̪.d̪ɯɾ̞ˈmɑk]

From çocuk (“child”) + aldırmak (“to make someone take”). Literally : "to make someone take a child"

affix

Duydum ki Ayşe çocuğunu almış
I heard that Ayşe got an abortion

(intransitive, idiomatic) to get an abortion


sahip çıkmak

head

sahip çıkmak (third-person singular simple present sahip çıkar)

sahip çıkar (present singular third-person)
sahip çıkmak (infinitive)
sahip çıkan (imperfective impersonal participle)
sahip çıkmış (impersonal participle perfective)
sahip çıkacak (impersonal participle prospective)
sahip çıktığım (non-prospective participle personal)
sahip çıktığın (non-prospective participle personal)
sahip çıktığı (non-prospective participle personal)
sahip çıktığımız (non-prospective participle personal)
sahip çıktığınız (non-prospective participle personal)
sahip çıktıkları (non-prospective participle personal)
sahip çıkacağım (participle personal prospective)
sahip çıkacağın (participle personal prospective)
sahip çıkacağı (participle personal prospective)
sahip çıkacağımız (participle personal prospective)
sahip çıkacağınız (participle personal prospective)
sahip çıkacakları (participle personal prospective)
sahip çıkma (noun-from-verb)
sahip çıkış (adverbial)
sahip çıkarım (aorist first-person indicative present singular)
sahip çıkarsın (aorist indicative present second-person singular)
sahip çıkar (aorist indicative present singular third-person)
sahip çıkarız (aorist first-person indicative plural present)
sahip çıkarsınız (aorist indicative plural present second-person)
sahip çıkarlar (aorist indicative plural present third-person)
sahip çıkıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
sahip çıkıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
sahip çıkıyor (imperfective indicative present singular third-person)
sahip çıkıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
sahip çıkıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
sahip çıkıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
sahip çıktım (first-person indicative past perfective singular)
sahip çıktın (indicative past perfective second-person singular)
sahip çıktı (indicative past perfective singular third-person)
sahip çıktık (first-person indicative past perfective plural)
sahip çıktınız (indicative past perfective plural second-person)
sahip çıktılar (indicative past perfective plural third-person)
sahip çıkıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
sahip çıkıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
sahip çıkıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
sahip çıkıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
sahip çıkıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
sahip çıkıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or sahip çıkıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
sahip çıkacağım (first-person future indicative singular)
sahip çıkacaksın (future indicative second-person singular)
sahip çıkacak (future indicative singular third-person)
sahip çıkacağız (first-person future indicative plural)
sahip çıkacaksınız (future indicative plural second-person)
sahip çıkacaklar (future indicative plural third-person)
sahip çıkmışım (first-person inferential perfective singular)
sahip çıkmışsın (inferential perfective second-person singular)
sahip çıkmış (inferential perfective singular third-person)
sahip çıkmışız (first-person inferential perfective plural)
sahip çıkmışsınız (inferential perfective plural second-person)
sahip çıkmışlar (inferential perfective plural third-person)
sahip çıkarmışım (aorist first-person inferential singular)
sahip çıkarmışsın (aorist inferential second-person singular)
sahip çıkarmış (aorist inferential singular third-person)
sahip çıkarmışız (aorist first-person inferential plural)
sahip çıkarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
sahip çıkarlarmış (aorist inferential plural third-person)
or sahip çıkarmışlar (aorist inferential plural third-person)
sahip çıkıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
sahip çıkıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
sahip çıkıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
sahip çıkıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
sahip çıkıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
sahip çıkıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
sahip çıksam (conditional first-person singular)
sahip çıksan (conditional second-person singular)
sahip çıksa (conditional singular third-person)
sahip çıksak (conditional first-person plural)
sahip çıksanız (conditional plural second-person)
sahip çıksalar (conditional plural third-person)
sahip çıksaydım (conditional first-person perfective singular)
sahip çıksaydın (conditional perfective second-person singular)
sahip çıksaydı (conditional perfective singular third-person)
sahip çıksaydık (conditional first-person perfective plural)
sahip çıksaydınız (conditional perfective plural second-person)
sahip çıksaydılar (conditional perfective plural third-person)
sahip çıkayım (first-person optative singular)
sahip çıkasın (optative second-person singular)
sahip çıka (optative singular third-person)
sahip çıkalım (first-person optative plural)
sahip çıkasınız (optative plural second-person)
sahip çıkalar (optative plural third-person)
sahip çıkmaktayım (first-person progressive singular)
sahip çıkmaktasın (progressive second-person singular)
sahip çıkmakta (progressive singular third-person)
sahip çıkmaktayız (first-person plural progressive)
sahip çıkmaktasınız (plural progressive second-person)
sahip çıkmaktalar (plural progressive third-person)
sahip çıkmalıyım (first-person necessitative singular)
sahip çıkmalısın (necessitative second-person singular)
sahip çıkmalı (necessitative singular third-person)
sahip çıkmalıyız (first-person necessitative plural)
sahip çıkmalısınız (necessitative plural second-person)
sahip çıkmalılar (necessitative plural third-person)
sahip çık (imperative second-person singular)
sahip çıksın (imperative singular third-person)
sahip çıkın (imperative plural second-person)
sahip çıksınlar (imperative plural third-person)
sahip çıkar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
sahip çıkar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
sahip çıkar mı? (aorist indicative present singular third-person)
sahip çıkar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
sahip çıkar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
sahip çıkarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
sahip çıkıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
sahip çıkıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
sahip çıkıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
sahip çıkıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
sahip çıkıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
sahip çıkıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
sahip çıktım mı? (first-person indicative past perfective singular)
sahip çıktın mı? (indicative past perfective second-person singular)
sahip çıktı mı? (indicative past perfective singular third-person)
sahip çıktık mı? (first-person indicative past perfective plural)
sahip çıktınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
sahip çıktılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
sahip çıkıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
sahip çıkıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
sahip çıkıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
sahip çıkıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
sahip çıkıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
sahip çıkıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
sahip çıkacak mıyım? (first-person future indicative singular)
sahip çıkacak mısın? (future indicative second-person singular)
sahip çıkacak mı? (future indicative singular third-person)
sahip çıkacak mıyız? (first-person future indicative plural)
sahip çıkacak mısınız? (future indicative plural second-person)
sahip çıkacaklar mı? (future indicative plural third-person)
sahip çıkmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
sahip çıkmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
sahip çıkmış mı? (inferential perfective singular third-person)
sahip çıkmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
sahip çıkmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
sahip çıkmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
sahip çıkar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
sahip çıkar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
sahip çıkar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
sahip çıkar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
sahip çıkar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
sahip çıkarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
sahip çıkıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
sahip çıkıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
sahip çıkıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
sahip çıkıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
sahip çıkıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
sahip çıkıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
sahip çıksam mı? (conditional first-person singular)
sahip çıksan mı? (conditional second-person singular)
sahip çıksa mı? (conditional singular third-person)
sahip çıksak mı? (conditional first-person plural)
sahip çıksanız mı? (conditional plural second-person)
sahip çıksalar mı? (conditional plural third-person)
sahip çıksa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
sahip çıksa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
sahip çıksa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
sahip çıksa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
sahip çıksa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
sahip çıksalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
sahip çıkmakta mıyım? (first-person progressive singular)
sahip çıkmakta mısın? (progressive second-person singular)
sahip çıkmakta mı? (progressive singular third-person)
sahip çıkmakta mıyız? (first-person plural progressive)
sahip çıkmakta mısınız? (plural progressive second-person)
sahip çıkmaktalar mı? (plural progressive third-person)
sahip çıkmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
sahip çıkmalı mısın? (necessitative second-person singular)
sahip çıkmalı mı? (necessitative singular third-person)
sahip çıkmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
sahip çıkmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
sahip çıkmalılar mı? (necessitative plural third-person)
sahip çıkmamak (infinitive negative)
sahip çıkmayan (imperfective impersonal negative participle)
sahip çıkmamış (impersonal negative participle perfective)
sahip çıkmayacak (impersonal negative participle prospective)
sahip çıkmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
sahip çıkmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
sahip çıkmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
sahip çıkmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
sahip çıkmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
sahip çıkmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
sahip çıkmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
sahip çıkmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
sahip çıkmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
sahip çıkmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
sahip çıkmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
sahip çıkmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
sahip çıkmama (negative noun-from-verb)
sahip çıkmayış (adverbial negative)
sahip çıkmam (aorist first-person indicative present singular)
sahip çıkmazsın (aorist indicative present second-person singular)
sahip çıkmaz (aorist indicative present singular third-person)
sahip çıkmayız (aorist first-person indicative plural present)
sahip çıkmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
sahip çıkmazlar (aorist indicative plural present third-person)
sahip çıkmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
sahip çıkmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
sahip çıkmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
sahip çıkmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
sahip çıkmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
sahip çıkmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
sahip çıkmadım (first-person indicative past perfective singular)
sahip çıkmadın (indicative past perfective second-person singular)
sahip çıkmadı (indicative past perfective singular third-person)
sahip çıkmadık (first-person indicative past perfective plural)
sahip çıkmadınız (indicative past perfective plural second-person)
sahip çıkmadılar (indicative past perfective plural third-person)
sahip çıkmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
sahip çıkmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
sahip çıkmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
sahip çıkmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
sahip çıkmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
sahip çıkmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
sahip çıkmayacağım (first-person future indicative singular)
sahip çıkmayacaksın (future indicative second-person singular)
sahip çıkmayacak (future indicative singular third-person)
sahip çıkmayacağız (first-person future indicative plural)
sahip çıkmayacaksınız (future indicative plural second-person)
sahip çıkmayacaklar (future indicative plural third-person)
sahip çıkmamışım (first-person inferential perfective singular)
sahip çıkmamışsın (inferential perfective second-person singular)
sahip çıkmamış (inferential perfective singular third-person)
sahip çıkmamışız (first-person inferential perfective plural)
sahip çıkmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
sahip çıkmamışlar (inferential perfective plural third-person)
sahip çıkmazmışım (aorist first-person inferential singular)
sahip çıkmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
sahip çıkmazmış (aorist inferential singular third-person)
sahip çıkmazmışız (aorist first-person inferential plural)
sahip çıkmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
sahip çıkmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
sahip çıkmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
sahip çıkmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
sahip çıkmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
sahip çıkmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
sahip çıkmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
sahip çıkmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
sahip çıkmasam (conditional first-person singular)
sahip çıkmasan (conditional second-person singular)
sahip çıkmasa (conditional singular third-person)
sahip çıkmasak (conditional first-person plural)
sahip çıkmasanız (conditional plural second-person)
sahip çıkmasalar (conditional plural third-person)
sahip çıkmasaydım (conditional first-person perfective singular)
sahip çıkmasaydın (conditional perfective second-person singular)
sahip çıkmasaydı (conditional perfective singular third-person)
sahip çıkmasaydık (conditional first-person perfective plural)
sahip çıkmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
sahip çıkmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
sahip çıkmayayım (first-person optative singular)
sahip çıkmayasın (optative second-person singular)
sahip çıkmaya (optative singular third-person)
sahip çıkmayalım (first-person optative plural)
sahip çıkmayasınız (optative plural second-person)
sahip çıkmayalar (optative plural third-person)
sahip çıkmamaktayım (first-person progressive singular)
sahip çıkmamaktasın (progressive second-person singular)
sahip çıkmamakta (progressive singular third-person)
sahip çıkmamaktayız (first-person plural progressive)
sahip çıkmamaktasınız (plural progressive second-person)
sahip çıkmamaktalar (plural progressive third-person)
sahip çıkmamalıyım (first-person necessitative singular)
sahip çıkmamalısın (necessitative second-person singular)
sahip çıkmamalı (necessitative singular third-person)
sahip çıkmamalıyız (first-person necessitative plural)
sahip çıkmamalısınız (necessitative plural second-person)
sahip çıkmamalılar (necessitative plural third-person)
sahip çıkma (imperative second-person singular)
sahip çıkmasın (imperative singular third-person)
sahip çıkmayın (imperative plural second-person)
sahip çıkmasınlar (imperative plural third-person)
sahip çıkmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
sahip çıkmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
sahip çıkmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
sahip çıkmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
sahip çıkmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
sahip çıkmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
sahip çıkmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
sahip çıkmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
sahip çıkmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
sahip çıkmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
sahip çıkmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
sahip çıkmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
sahip çıkmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
sahip çıkmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
sahip çıkmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
sahip çıkmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
sahip çıkmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
sahip çıkmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
sahip çıkmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
sahip çıkmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
sahip çıkmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
sahip çıkmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
sahip çıkmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
sahip çıkmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
sahip çıkmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
sahip çıkmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
sahip çıkmayacak mı? (future indicative singular third-person)
sahip çıkmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
sahip çıkmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
sahip çıkmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
sahip çıkmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
sahip çıkmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
sahip çıkmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
sahip çıkmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
sahip çıkmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
sahip çıkmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
sahip çıkmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
sahip çıkmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
sahip çıkmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
sahip çıkmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
sahip çıkmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
sahip çıkmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
sahip çıkmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
sahip çıkmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
sahip çıkmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
sahip çıkmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
sahip çıkmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
sahip çıkmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
sahip çıkmasam mı? (conditional first-person singular)
sahip çıkmasan mı? (conditional second-person singular)
sahip çıkmasa mı? (conditional singular third-person)
sahip çıkmasak mı? (conditional first-person plural)
sahip çıkmasanız mı? (conditional plural second-person)
sahip çıkmasalar mı? (conditional plural third-person)
sahip çıkmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
sahip çıkmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
sahip çıkmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
sahip çıkmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
sahip çıkmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
sahip çıkmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
sahip çıkmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
sahip çıkmamakta mısın? (progressive second-person singular)
sahip çıkmamakta mı? (progressive singular third-person)
sahip çıkmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
sahip çıkmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
sahip çıkmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
sahip çıkmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
sahip çıkmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
sahip çıkmamalı mı? (necessitative singular third-person)
sahip çıkmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
sahip çıkmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
sahip çıkmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

sahip çıkıyorlardı (or sahip çıkıyordular)

sahip çıkarlarmış (or sahip çıkarmışlar)

Morphologically sahip (“owner”) + çıkmak (“to come out, to stand”)

affix

(transitive, with dative) to claim something as one's own

Biz hiç beceremedik sevmeyi de, terk etmeyi de / Kendimize sahip çıkıp dünyayla yüzleşmeyi de

2011, “Değmesin Ellerimiz”, in Diğer Masallar, performed by Model:

We could never manage to love or leave each other / To stand up for ourselves and face the world

(transitive, with dative) to stand up for, protect, to defend