otostop çekmek

head

otostop çekmek (third-person singular simple present otostop çeker)

otostop çeker (present singular third-person)
otostop çekmek (infinitive)
otostop çeken (imperfective impersonal participle)
otostop çekmiş (impersonal participle perfective)
otostop çekecek (impersonal participle prospective)
otostop çektiğim (non-prospective participle personal)
otostop çektiğin (non-prospective participle personal)
otostop çektiği (non-prospective participle personal)
otostop çektiğimiz (non-prospective participle personal)
otostop çektiğiniz (non-prospective participle personal)
otostop çektikleri (non-prospective participle personal)
otostop çekeceğim (participle personal prospective)
otostop çekeceğin (participle personal prospective)
otostop çekeceği (participle personal prospective)
otostop çekeceğimiz (participle personal prospective)
otostop çekeceğiniz (participle personal prospective)
otostop çekecekleri (participle personal prospective)
otostop çekme (noun-from-verb)
otostop çekiş (adverbial)
otostop çekerim (aorist first-person indicative present singular)
otostop çekersin (aorist indicative present second-person singular)
otostop çeker (aorist indicative present singular third-person)
otostop çekeriz (aorist first-person indicative plural present)
otostop çekersiniz (aorist indicative plural present second-person)
otostop çekerler (aorist indicative plural present third-person)
otostop çekiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
otostop çekiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
otostop çekiyor (imperfective indicative present singular third-person)
otostop çekiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
otostop çekiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
otostop çekiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
otostop çektim (first-person indicative past perfective singular)
otostop çektin (indicative past perfective second-person singular)
otostop çekti (indicative past perfective singular third-person)
otostop çektik (first-person indicative past perfective plural)
otostop çektiniz (indicative past perfective plural second-person)
otostop çektiler (indicative past perfective plural third-person)
otostop çekiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
otostop çekiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
otostop çekiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
otostop çekiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
otostop çekiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
otostop çekiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or otostop çekiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
otostop çekeceğim (first-person future indicative singular)
otostop çekeceksin (future indicative second-person singular)
otostop çekecek (future indicative singular third-person)
otostop çekeceğiz (first-person future indicative plural)
otostop çekeceksiniz (future indicative plural second-person)
otostop çekecekler (future indicative plural third-person)
otostop çekmişim (first-person inferential perfective singular)
otostop çekmişsin (inferential perfective second-person singular)
otostop çekmiş (inferential perfective singular third-person)
otostop çekmişiz (first-person inferential perfective plural)
otostop çekmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
otostop çekmişler (inferential perfective plural third-person)
otostop çekermişim (aorist first-person inferential singular)
otostop çekermişsin (aorist inferential second-person singular)
otostop çekermiş (aorist inferential singular third-person)
otostop çekermişiz (aorist first-person inferential plural)
otostop çekermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
otostop çekerlermiş (aorist inferential plural third-person)
or otostop çekermişlar (aorist inferential plural third-person)
otostop çekiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
otostop çekiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
otostop çekiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
otostop çekiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
otostop çekiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
otostop çekiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
otostop çeksem (conditional first-person singular)
otostop çeksen (conditional second-person singular)
otostop çekse (conditional singular third-person)
otostop çeksek (conditional first-person plural)
otostop çekseniz (conditional plural second-person)
otostop çekseler (conditional plural third-person)
otostop çekseydim (conditional first-person perfective singular)
otostop çekseydin (conditional perfective second-person singular)
otostop çekseydi (conditional perfective singular third-person)
otostop çekseydik (conditional first-person perfective plural)
otostop çekseydiniz (conditional perfective plural second-person)
otostop çekseydiler (conditional perfective plural third-person)
otostop çekeyim (first-person optative singular)
otostop çekesin (optative second-person singular)
otostop çeke (optative singular third-person)
otostop çekelim (first-person optative plural)
otostop çekesiniz (optative plural second-person)
otostop çekeler (optative plural third-person)
otostop çekmekteyim (first-person progressive singular)
otostop çekmektesin (progressive second-person singular)
otostop çekmekte (progressive singular third-person)
otostop çekmekteyiz (first-person plural progressive)
otostop çekmektesiniz (plural progressive second-person)
otostop çekmekteler (plural progressive third-person)
otostop çekmeliyim (first-person necessitative singular)
otostop çekmelisin (necessitative second-person singular)
otostop çekmeli (necessitative singular third-person)
otostop çekmeliyiz (first-person necessitative plural)
otostop çekmelisiniz (necessitative plural second-person)
otostop çekmeliler (necessitative plural third-person)
otostop çek (imperative second-person singular)
otostop çeksin (imperative singular third-person)
otostop çekin (imperative plural second-person)
otostop çeksinler (imperative plural third-person)
otostop çeker miyim? (aorist first-person indicative present singular)
otostop çeker misin? (aorist indicative present second-person singular)
otostop çeker mi? (aorist indicative present singular third-person)
otostop çeker miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
otostop çeker misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
otostop çekerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
otostop çekiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
otostop çekiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
otostop çekiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
otostop çekiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
otostop çekiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
otostop çekiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
otostop çektim mi? (first-person indicative past perfective singular)
otostop çektin mi? (indicative past perfective second-person singular)
otostop çekti mi? (indicative past perfective singular third-person)
otostop çektik mi? (first-person indicative past perfective plural)
otostop çektiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
otostop çektiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
otostop çekiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
otostop çekiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
otostop çekiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
otostop çekiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
otostop çekiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
otostop çekiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
otostop çekecek miyim? (first-person future indicative singular)
otostop çekecek misin? (future indicative second-person singular)
otostop çekecek mi? (future indicative singular third-person)
otostop çekecek miyiz? (first-person future indicative plural)
otostop çekecek misiniz? (future indicative plural second-person)
otostop çekecekler mi? (future indicative plural third-person)
otostop çekmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
otostop çekmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
otostop çekmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
otostop çekmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
otostop çekmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
otostop çekmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
otostop çeker miymişim? (aorist first-person inferential singular)
otostop çeker miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
otostop çeker miymiş? (aorist inferential singular third-person)
otostop çeker miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
otostop çeker miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
otostop çekerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
otostop çekiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
otostop çekiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
otostop çekiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
otostop çekiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
otostop çekiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
otostop çekiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
otostop çeksem mi? (conditional first-person singular)
otostop çeksen mi? (conditional second-person singular)
otostop çekse mi? (conditional singular third-person)
otostop çeksek mi? (conditional first-person plural)
otostop çekseniz mi? (conditional plural second-person)
otostop çekseler mi? (conditional plural third-person)
otostop çekse miydim? (conditional first-person perfective singular)
otostop çekse miydin? (conditional perfective second-person singular)
otostop çekse miydi? (conditional perfective singular third-person)
otostop çekse miydik? (conditional first-person perfective plural)
otostop çekse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
otostop çekseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
otostop çekmekte miyim? (first-person progressive singular)
otostop çekmekte misin? (progressive second-person singular)
otostop çekmekte mi? (progressive singular third-person)
otostop çekmekte miyiz? (first-person plural progressive)
otostop çekmekte misiniz? (plural progressive second-person)
otostop çekmekteler mi? (plural progressive third-person)
otostop çekmeli miyim? (first-person necessitative singular)
otostop çekmeli misin? (necessitative second-person singular)
otostop çekmeli mi? (necessitative singular third-person)
otostop çekmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
otostop çekmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
otostop çekmeliler mi? (necessitative plural third-person)
otostop çekmemek (infinitive negative)
otostop çekmeyen (imperfective impersonal negative participle)
otostop çekmemiş (impersonal negative participle perfective)
otostop çekmeyecek (impersonal negative participle prospective)
otostop çekmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
otostop çekmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
otostop çekmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
otostop çekmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
otostop çekmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
otostop çekmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
otostop çekmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
otostop çekmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
otostop çekmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
otostop çekmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
otostop çekmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
otostop çekmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
otostop çekmeme (negative noun-from-verb)
otostop çekmeyiş (adverbial negative)
otostop çekmem (aorist first-person indicative present singular)
otostop çekmezsin (aorist indicative present second-person singular)
otostop çekmez (aorist indicative present singular third-person)
otostop çekmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
otostop çekmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
otostop çekmezler (aorist indicative plural present third-person)
otostop çekmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
otostop çekmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
otostop çekmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
otostop çekmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
otostop çekmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
otostop çekmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
otostop çekmedim (first-person indicative past perfective singular)
otostop çekmedin (indicative past perfective second-person singular)
otostop çekmedi (indicative past perfective singular third-person)
otostop çekmedik (first-person indicative past perfective plural)
otostop çekmediniz (indicative past perfective plural second-person)
otostop çekmediler (indicative past perfective plural third-person)
otostop çekmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
otostop çekmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
otostop çekmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
otostop çekmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
otostop çekmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
otostop çekmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
otostop çekmeyeceğim (first-person future indicative singular)
otostop çekmeyeceksin (future indicative second-person singular)
otostop çekmeyecek (future indicative singular third-person)
otostop çekmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
otostop çekmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
otostop çekmeyecekler (future indicative plural third-person)
otostop çekmemişim (first-person inferential perfective singular)
otostop çekmemişsin (inferential perfective second-person singular)
otostop çekmemiş (inferential perfective singular third-person)
otostop çekmemişiz (first-person inferential perfective plural)
otostop çekmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
otostop çekmemişler (inferential perfective plural third-person)
otostop çekmezmişim (aorist first-person inferential singular)
otostop çekmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
otostop çekmezmiş (aorist inferential singular third-person)
otostop çekmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
otostop çekmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
otostop çekmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
otostop çekmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
otostop çekmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
otostop çekmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
otostop çekmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
otostop çekmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
otostop çekmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
otostop çekmesem (conditional first-person singular)
otostop çekmesen (conditional second-person singular)
otostop çekmese (conditional singular third-person)
otostop çekmesek (conditional first-person plural)
otostop çekmeseniz (conditional plural second-person)
otostop çekmeseler (conditional plural third-person)
otostop çekmeseydim (conditional first-person perfective singular)
otostop çekmeseydin (conditional perfective second-person singular)
otostop çekmeseydi (conditional perfective singular third-person)
otostop çekmeseydik (conditional first-person perfective plural)
otostop çekmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
otostop çekmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
otostop çekmeyeyim (first-person optative singular)
otostop çekmeyesin (optative second-person singular)
otostop çekmeye (optative singular third-person)
otostop çekmeyelim (first-person optative plural)
otostop çekmeyesiniz (optative plural second-person)
otostop çekmeyeler (optative plural third-person)
otostop çekmemekteyim (first-person progressive singular)
otostop çekmemektesin (progressive second-person singular)
otostop çekmemekte (progressive singular third-person)
otostop çekmemekteyiz (first-person plural progressive)
otostop çekmemektesiniz (plural progressive second-person)
otostop çekmemekteler (plural progressive third-person)
otostop çekmemeliyim (first-person necessitative singular)
otostop çekmemelisin (necessitative second-person singular)
otostop çekmemeli (necessitative singular third-person)
otostop çekmemeliyiz (first-person necessitative plural)
otostop çekmemelisiniz (necessitative plural second-person)
otostop çekmemeliler (necessitative plural third-person)
otostop çekme (imperative second-person singular)
otostop çekmesin (imperative singular third-person)
otostop çekmeyin (imperative plural second-person)
otostop çekmesinler (imperative plural third-person)
otostop çekmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
otostop çekmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
otostop çekmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
otostop çekmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
otostop çekmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
otostop çekmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
otostop çekmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
otostop çekmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
otostop çekmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
otostop çekmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
otostop çekmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
otostop çekmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
otostop çekmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
otostop çekmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
otostop çekmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
otostop çekmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
otostop çekmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
otostop çekmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
otostop çekmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
otostop çekmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
otostop çekmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
otostop çekmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
otostop çekmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
otostop çekmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
otostop çekmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
otostop çekmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
otostop çekmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
otostop çekmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
otostop çekmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
otostop çekmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
otostop çekmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
otostop çekmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
otostop çekmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
otostop çekmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
otostop çekmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
otostop çekmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
otostop çekmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
otostop çekmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
otostop çekmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
otostop çekmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
otostop çekmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
otostop çekmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
otostop çekmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
otostop çekmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
otostop çekmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
otostop çekmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
otostop çekmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
otostop çekmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
otostop çekmesem mi? (conditional first-person singular)
otostop çekmesen mi? (conditional second-person singular)
otostop çekmese mi? (conditional singular third-person)
otostop çekmesek mi? (conditional first-person plural)
otostop çekmeseniz mi? (conditional plural second-person)
otostop çekmeseler mi? (conditional plural third-person)
otostop çekmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
otostop çekmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
otostop çekmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
otostop çekmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
otostop çekmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
otostop çekmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
otostop çekmemekte miyim? (first-person progressive singular)
otostop çekmemekte misin? (progressive second-person singular)
otostop çekmemekte mi? (progressive singular third-person)
otostop çekmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
otostop çekmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
otostop çekmemekteler mi? (plural progressive third-person)
otostop çekmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
otostop çekmemeli misin? (necessitative second-person singular)
otostop çekmemeli mi? (necessitative singular third-person)
otostop çekmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
otostop çekmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
otostop çekmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

otostop çekiyorlardı (or otostop çekiyordular)

otostop çekerlermiş (or otostop çekermişlar)

From otostop (“hitchhiking”) (from French autostop) + çekmek (“to pull”) (from Old Turkic çek-, from Proto-Turkic).


iyileştirmek

head

iyileştirmek (third-person singular simple present iyileştirir)

iyileştirir (present singular third-person)
iyileştirmek (infinitive)
iyileştiren (imperfective impersonal participle)
iyileştirmiş (impersonal participle perfective)
iyileştirecek (impersonal participle prospective)
iyileştirdiğim (non-prospective participle personal)
iyileştirdiğin (non-prospective participle personal)
iyileştirdiği (non-prospective participle personal)
iyileştirdiğimiz (non-prospective participle personal)
iyileştirdiğiniz (non-prospective participle personal)
iyileştirdikleri (non-prospective participle personal)
iyileştireceğim (participle personal prospective)
iyileştireceğin (participle personal prospective)
iyileştireceği (participle personal prospective)
iyileştireceğimiz (participle personal prospective)
iyileştireceğiniz (participle personal prospective)
iyileştirecekleri (participle personal prospective)
iyileştirme (noun-from-verb)
iyileştiriş (adverbial)
iyileştiririm (aorist first-person indicative present singular)
iyileştirirsin (aorist indicative present second-person singular)
iyileştirir (aorist indicative present singular third-person)
iyileştiririz (aorist first-person indicative plural present)
iyileştirirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
iyileştirirler (aorist indicative plural present third-person)
iyileştiriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iyileştiriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iyileştiriyor (imperfective indicative present singular third-person)
iyileştiriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iyileştiriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iyileştiriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştirdim (first-person indicative past perfective singular)
iyileştirdin (indicative past perfective second-person singular)
iyileştirdi (indicative past perfective singular third-person)
iyileştirdik (first-person indicative past perfective plural)
iyileştirdiniz (indicative past perfective plural second-person)
iyileştirdiler (indicative past perfective plural third-person)
iyileştiriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iyileştiriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iyileştiriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iyileştiriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iyileştiriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iyileştiriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or iyileştiriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
iyileştireceğim (first-person future indicative singular)
iyileştireceksin (future indicative second-person singular)
iyileştirecek (future indicative singular third-person)
iyileştireceğiz (first-person future indicative plural)
iyileştireceksiniz (future indicative plural second-person)
iyileştirecekler (future indicative plural third-person)
iyileştirmişim (first-person inferential perfective singular)
iyileştirmişsin (inferential perfective second-person singular)
iyileştirmiş (inferential perfective singular third-person)
iyileştirmişiz (first-person inferential perfective plural)
iyileştirmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iyileştirmişler (inferential perfective plural third-person)
iyileştirirmişim (aorist first-person inferential singular)
iyileştirirmişsin (aorist inferential second-person singular)
iyileştirirmiş (aorist inferential singular third-person)
iyileştirirmişiz (aorist first-person inferential plural)
iyileştirirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iyileştirirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or iyileştirirmişlar (aorist inferential plural third-person)
iyileştiriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iyileştiriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iyileştiriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iyileştiriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iyileştiriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iyileştiriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iyileştirsem (conditional first-person singular)
iyileştirsen (conditional second-person singular)
iyileştirse (conditional singular third-person)
iyileştirsek (conditional first-person plural)
iyileştirseniz (conditional plural second-person)
iyileştirseler (conditional plural third-person)
iyileştirseydim (conditional first-person perfective singular)
iyileştirseydin (conditional perfective second-person singular)
iyileştirseydi (conditional perfective singular third-person)
iyileştirseydik (conditional first-person perfective plural)
iyileştirseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iyileştirseydiler (conditional perfective plural third-person)
iyileştireyim (first-person optative singular)
iyileştiresin (optative second-person singular)
iyileştire (optative singular third-person)
iyileştirelim (first-person optative plural)
iyileştiresiniz (optative plural second-person)
iyileştireler (optative plural third-person)
iyileştirmekteyim (first-person progressive singular)
iyileştirmektesin (progressive second-person singular)
iyileştirmekte (progressive singular third-person)
iyileştirmekteyiz (first-person plural progressive)
iyileştirmektesiniz (plural progressive second-person)
iyileştirmekteler (plural progressive third-person)
iyileştirmeliyim (first-person necessitative singular)
iyileştirmelisin (necessitative second-person singular)
iyileştirmeli (necessitative singular third-person)
iyileştirmeliyiz (first-person necessitative plural)
iyileştirmelisiniz (necessitative plural second-person)
iyileştirmeliler (necessitative plural third-person)
iyileştir (imperative second-person singular)
iyileştirsin (imperative singular third-person)
iyileştirin (imperative plural second-person)
iyileştirsinler (imperative plural third-person)
iyileştirir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iyileştirir misin? (aorist indicative present second-person singular)
iyileştirir mi? (aorist indicative present singular third-person)
iyileştirir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iyileştirir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iyileştirirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iyileştiriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iyileştiriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iyileştiriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iyileştiriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iyileştiriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iyileştiriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştirdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iyileştirdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iyileştirdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
iyileştirdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iyileştirdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iyileştirdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iyileştiriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iyileştiriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iyileştiriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iyileştiriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iyileştiriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iyileştiriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iyileştirecek miyim? (first-person future indicative singular)
iyileştirecek misin? (future indicative second-person singular)
iyileştirecek mi? (future indicative singular third-person)
iyileştirecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iyileştirecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iyileştirecekler mi? (future indicative plural third-person)
iyileştirmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iyileştirmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iyileştirmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iyileştirmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iyileştirmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iyileştirmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iyileştirir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iyileştirir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iyileştirir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iyileştirir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iyileştirir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iyileştirirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iyileştiriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iyileştiriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iyileştiriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iyileştiriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iyileştiriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iyileştiriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iyileştirsem mi? (conditional first-person singular)
iyileştirsen mi? (conditional second-person singular)
iyileştirse mi? (conditional singular third-person)
iyileştirsek mi? (conditional first-person plural)
iyileştirseniz mi? (conditional plural second-person)
iyileştirseler mi? (conditional plural third-person)
iyileştirse miydim? (conditional first-person perfective singular)
iyileştirse miydin? (conditional perfective second-person singular)
iyileştirse miydi? (conditional perfective singular third-person)
iyileştirse miydik? (conditional first-person perfective plural)
iyileştirse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iyileştirseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iyileştirmekte miyim? (first-person progressive singular)
iyileştirmekte misin? (progressive second-person singular)
iyileştirmekte mi? (progressive singular third-person)
iyileştirmekte miyiz? (first-person plural progressive)
iyileştirmekte misiniz? (plural progressive second-person)
iyileştirmekteler mi? (plural progressive third-person)
iyileştirmeli miyim? (first-person necessitative singular)
iyileştirmeli misin? (necessitative second-person singular)
iyileştirmeli mi? (necessitative singular third-person)
iyileştirmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iyileştirmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iyileştirmeliler mi? (necessitative plural third-person)
iyileştirmemek (infinitive negative)
iyileştirmeyen (imperfective impersonal negative participle)
iyileştirmemiş (impersonal negative participle perfective)
iyileştirmeyecek (impersonal negative participle prospective)
iyileştirmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
iyileştirmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
iyileştirmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
iyileştirmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
iyileştirmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
iyileştirmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
iyileştirmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
iyileştirmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
iyileştirmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
iyileştirmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
iyileştirmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
iyileştirmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
iyileştirmeme (negative noun-from-verb)
iyileştirmeyiş (adverbial negative)
iyileştirmem (aorist first-person indicative present singular)
iyileştirmezsin (aorist indicative present second-person singular)
iyileştirmez (aorist indicative present singular third-person)
iyileştirmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
iyileştirmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
iyileştirmezler (aorist indicative plural present third-person)
iyileştirmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iyileştirmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iyileştirmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
iyileştirmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iyileştirmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iyileştirmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştirmedim (first-person indicative past perfective singular)
iyileştirmedin (indicative past perfective second-person singular)
iyileştirmedi (indicative past perfective singular third-person)
iyileştirmedik (first-person indicative past perfective plural)
iyileştirmediniz (indicative past perfective plural second-person)
iyileştirmediler (indicative past perfective plural third-person)
iyileştirmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iyileştirmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iyileştirmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iyileştirmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iyileştirmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iyileştirmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
iyileştirmeyeceğim (first-person future indicative singular)
iyileştirmeyeceksin (future indicative second-person singular)
iyileştirmeyecek (future indicative singular third-person)
iyileştirmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
iyileştirmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
iyileştirmeyecekler (future indicative plural third-person)
iyileştirmemişim (first-person inferential perfective singular)
iyileştirmemişsin (inferential perfective second-person singular)
iyileştirmemiş (inferential perfective singular third-person)
iyileştirmemişiz (first-person inferential perfective plural)
iyileştirmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iyileştirmemişler (inferential perfective plural third-person)
iyileştirmezmişim (aorist first-person inferential singular)
iyileştirmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
iyileştirmezmiş (aorist inferential singular third-person)
iyileştirmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
iyileştirmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iyileştirmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
iyileştirmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iyileştirmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iyileştirmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iyileştirmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iyileştirmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iyileştirmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iyileştirmesem (conditional first-person singular)
iyileştirmesen (conditional second-person singular)
iyileştirmese (conditional singular third-person)
iyileştirmesek (conditional first-person plural)
iyileştirmeseniz (conditional plural second-person)
iyileştirmeseler (conditional plural third-person)
iyileştirmeseydim (conditional first-person perfective singular)
iyileştirmeseydin (conditional perfective second-person singular)
iyileştirmeseydi (conditional perfective singular third-person)
iyileştirmeseydik (conditional first-person perfective plural)
iyileştirmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iyileştirmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
iyileştirmeyeyim (first-person optative singular)
iyileştirmeyesin (optative second-person singular)
iyileştirmeye (optative singular third-person)
iyileştirmeyelim (first-person optative plural)
iyileştirmeyesiniz (optative plural second-person)
iyileştirmeyeler (optative plural third-person)
iyileştirmemekteyim (first-person progressive singular)
iyileştirmemektesin (progressive second-person singular)
iyileştirmemekte (progressive singular third-person)
iyileştirmemekteyiz (first-person plural progressive)
iyileştirmemektesiniz (plural progressive second-person)
iyileştirmemekteler (plural progressive third-person)
iyileştirmemeliyim (first-person necessitative singular)
iyileştirmemelisin (necessitative second-person singular)
iyileştirmemeli (necessitative singular third-person)
iyileştirmemeliyiz (first-person necessitative plural)
iyileştirmemelisiniz (necessitative plural second-person)
iyileştirmemeliler (necessitative plural third-person)
iyileştirme (imperative second-person singular)
iyileştirmesin (imperative singular third-person)
iyileştirmeyin (imperative plural second-person)
iyileştirmesinler (imperative plural third-person)
iyileştirmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iyileştirmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
iyileştirmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
iyileştirmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iyileştirmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iyileştirmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iyileştirmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iyileştirmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iyileştirmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iyileştirmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iyileştirmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iyileştirmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştirmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iyileştirmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iyileştirmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
iyileştirmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iyileştirmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iyileştirmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iyileştirmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iyileştirmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iyileştirmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iyileştirmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iyileştirmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iyileştirmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iyileştirmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
iyileştirmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
iyileştirmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
iyileştirmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iyileştirmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iyileştirmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
iyileştirmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iyileştirmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iyileştirmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iyileştirmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iyileştirmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iyileştirmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iyileştirmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iyileştirmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iyileştirmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iyileştirmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iyileştirmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iyileştirmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iyileştirmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iyileştirmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iyileştirmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iyileştirmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iyileştirmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iyileştirmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iyileştirmesem mi? (conditional first-person singular)
iyileştirmesen mi? (conditional second-person singular)
iyileştirmese mi? (conditional singular third-person)
iyileştirmesek mi? (conditional first-person plural)
iyileştirmeseniz mi? (conditional plural second-person)
iyileştirmeseler mi? (conditional plural third-person)
iyileştirmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
iyileştirmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
iyileştirmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
iyileştirmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
iyileştirmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iyileştirmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iyileştirmemekte miyim? (first-person progressive singular)
iyileştirmemekte misin? (progressive second-person singular)
iyileştirmemekte mi? (progressive singular third-person)
iyileştirmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
iyileştirmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
iyileştirmemekteler mi? (plural progressive third-person)
iyileştirmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
iyileştirmemeli misin? (necessitative second-person singular)
iyileştirmemeli mi? (necessitative singular third-person)
iyileştirmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iyileştirmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iyileştirmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

* iyi ("good") + -leş ("become") + -tir (causative suffix) + -mek (infinitive suffix)


iyileşmek

head

iyileşmek (third-person singular simple present iyileşir)

iyileşir (present singular third-person)
iyileşmek (infinitive)
iyileşen (imperfective impersonal participle)
iyileşmiş (impersonal participle perfective)
iyileşecek (impersonal participle prospective)
iyileştiğim (non-prospective participle personal)
iyileştiğin (non-prospective participle personal)
iyileştiği (non-prospective participle personal)
iyileştiğimiz (non-prospective participle personal)
iyileştiğiniz (non-prospective participle personal)
iyileştikleri (non-prospective participle personal)
iyileşeceğim (participle personal prospective)
iyileşeceğin (participle personal prospective)
iyileşeceği (participle personal prospective)
iyileşeceğimiz (participle personal prospective)
iyileşeceğiniz (participle personal prospective)
iyileşecekleri (participle personal prospective)
iyileşme (noun-from-verb)
iyileşiş (adverbial)
iyileşirim (aorist first-person indicative present singular)
iyileşirsin (aorist indicative present second-person singular)
iyileşir (aorist indicative present singular third-person)
iyileşiriz (aorist first-person indicative plural present)
iyileşirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
iyileşirler (aorist indicative plural present third-person)
iyileşiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iyileşiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iyileşiyor (imperfective indicative present singular third-person)
iyileşiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iyileşiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iyileşiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştim (first-person indicative past perfective singular)
iyileştin (indicative past perfective second-person singular)
iyileşti (indicative past perfective singular third-person)
iyileştik (first-person indicative past perfective plural)
iyileştiniz (indicative past perfective plural second-person)
iyileştiler (indicative past perfective plural third-person)
iyileşiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iyileşiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iyileşiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iyileşiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iyileşiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iyileşiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or iyileşiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
iyileşeceğim (first-person future indicative singular)
iyileşeceksin (future indicative second-person singular)
iyileşecek (future indicative singular third-person)
iyileşeceğiz (first-person future indicative plural)
iyileşeceksiniz (future indicative plural second-person)
iyileşecekler (future indicative plural third-person)
iyileşmişim (first-person inferential perfective singular)
iyileşmişsin (inferential perfective second-person singular)
iyileşmiş (inferential perfective singular third-person)
iyileşmişiz (first-person inferential perfective plural)
iyileşmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iyileşmişler (inferential perfective plural third-person)
iyileşirmişim (aorist first-person inferential singular)
iyileşirmişsin (aorist inferential second-person singular)
iyileşirmiş (aorist inferential singular third-person)
iyileşirmişiz (aorist first-person inferential plural)
iyileşirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iyileşirlermiş (or iyileşirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
iyileşiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iyileşiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iyileşiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iyileşiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iyileşiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iyileşiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iyileşsem (conditional first-person singular)
iyileşsen (conditional second-person singular)
iyileşse (conditional singular third-person)
iyileşsek (conditional first-person plural)
iyileşseniz (conditional plural second-person)
iyileşseler (conditional plural third-person)
iyileşseydim (conditional first-person perfective singular)
iyileşseydin (conditional perfective second-person singular)
iyileşseydi (conditional perfective singular third-person)
iyileşseydik (conditional first-person perfective plural)
iyileşseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iyileşseydiler (conditional perfective plural third-person)
iyileşeyim (first-person optative singular)
iyileşesin (optative second-person singular)
iyileşe (optative singular third-person)
iyileşelim (first-person optative plural)
iyileşesiniz (optative plural second-person)
iyileşeler (optative plural third-person)
iyileşmekteyim (first-person progressive singular)
iyileşmektesin (progressive second-person singular)
iyileşmekte (progressive singular third-person)
iyileşmekteyiz (first-person plural progressive)
iyileşmektesiniz (plural progressive second-person)
iyileşmekteler (plural progressive third-person)
iyileşmeliyim (first-person necessitative singular)
iyileşmelisin (necessitative second-person singular)
iyileşmeli (necessitative singular third-person)
iyileşmeliyiz (first-person necessitative plural)
iyileşmelisiniz (necessitative plural second-person)
iyileşmeliler (necessitative plural third-person)
iyileş (imperative second-person singular)
iyileşsin (imperative singular third-person)
iyileşin (imperative plural second-person)
iyileşsinler (imperative plural third-person)
iyileşir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iyileşir misin? (aorist indicative present second-person singular)
iyileşir mi? (aorist indicative present singular third-person)
iyileşir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iyileşir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iyileşirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iyileşiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iyileşiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iyileşiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iyileşiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iyileşiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iyileşiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iyileştim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iyileştin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iyileşti mi? (indicative past perfective singular third-person)
iyileştik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iyileştiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iyileştiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iyileşiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iyileşiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iyileşiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iyileşiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iyileşiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iyileşiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iyileşecek miyim? (first-person future indicative singular)
iyileşecek misin? (future indicative second-person singular)
iyileşecek mi? (future indicative singular third-person)
iyileşecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iyileşecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iyileşecekler mi? (future indicative plural third-person)
iyileşmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iyileşmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iyileşmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iyileşmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iyileşmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iyileşmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iyileşir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iyileşir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iyileşir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iyileşir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iyileşir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iyileşirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iyileşiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iyileşiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iyileşiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iyileşiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iyileşiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iyileşiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iyileşsem mi? (conditional first-person singular)
iyileşsen mi? (conditional second-person singular)
iyileşse mi? (conditional singular third-person)
iyileşsek mi? (conditional first-person plural)
iyileşseniz mi? (conditional plural second-person)
iyileşseler mi? (conditional plural third-person)
iyileşse miydim? (conditional first-person perfective singular)
iyileşse miydin? (conditional perfective second-person singular)
iyileşse miydi? (conditional perfective singular third-person)
iyileşse miydik? (conditional first-person perfective plural)
iyileşse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iyileşseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iyileşmekte miyim? (first-person progressive singular)
iyileşmekte misin? (progressive second-person singular)
iyileşmekte mi? (progressive singular third-person)
iyileşmekte miyiz? (first-person plural progressive)
iyileşmekte misiniz? (plural progressive second-person)
iyileşmekteler mi? (plural progressive third-person)
iyileşmeli miyim? (first-person necessitative singular)
iyileşmeli misin? (necessitative second-person singular)
iyileşmeli mi? (necessitative singular third-person)
iyileşmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iyileşmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iyileşmeliler mi? (necessitative plural third-person)
iyileşmemek (infinitive negative)
iyileşmeyen (imperfective impersonal negative participle)
iyileşmemiş (impersonal negative participle perfective)
iyileşmeyecek (impersonal negative participle prospective)
iyileşmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
iyileşmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
iyileşmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
iyileşmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
iyileşmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
iyileşmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
iyileşmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
iyileşmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
iyileşmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
iyileşmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
iyileşmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
iyileşmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
iyileşmeme (negative noun-from-verb)
iyileşmeyiş (adverbial negative)
iyileşmem (aorist first-person indicative present singular)
iyileşmezsin (aorist indicative present second-person singular)
iyileşmez (aorist indicative present singular third-person)
iyileşmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
iyileşmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
iyileşmezler (aorist indicative plural present third-person)
iyileşmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
iyileşmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
iyileşmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
iyileşmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
iyileşmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
iyileşmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
iyileşmedim (first-person indicative past perfective singular)
iyileşmedin (indicative past perfective second-person singular)
iyileşmedi (indicative past perfective singular third-person)
iyileşmedik (first-person indicative past perfective plural)
iyileşmediniz (indicative past perfective plural second-person)
iyileşmediler (indicative past perfective plural third-person)
iyileşmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
iyileşmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
iyileşmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
iyileşmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
iyileşmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
iyileşmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
iyileşmeyeceğim (first-person future indicative singular)
iyileşmeyeceksin (future indicative second-person singular)
iyileşmeyecek (future indicative singular third-person)
iyileşmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
iyileşmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
iyileşmeyecekler (future indicative plural third-person)
iyileşmemişim (first-person inferential perfective singular)
iyileşmemişsin (inferential perfective second-person singular)
iyileşmemiş (inferential perfective singular third-person)
iyileşmemişiz (first-person inferential perfective plural)
iyileşmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
iyileşmemişler (inferential perfective plural third-person)
iyileşmezmişim (aorist first-person inferential singular)
iyileşmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
iyileşmezmiş (aorist inferential singular third-person)
iyileşmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
iyileşmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
iyileşmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
iyileşmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
iyileşmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
iyileşmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
iyileşmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
iyileşmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
iyileşmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
iyileşmesem (conditional first-person singular)
iyileşmesen (conditional second-person singular)
iyileşmese (conditional singular third-person)
iyileşmesek (conditional first-person plural)
iyileşmeseniz (conditional plural second-person)
iyileşmeseler (conditional plural third-person)
iyileşmeseydim (conditional first-person perfective singular)
iyileşmeseydin (conditional perfective second-person singular)
iyileşmeseydi (conditional perfective singular third-person)
iyileşmeseydik (conditional first-person perfective plural)
iyileşmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
iyileşmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
iyileşmeyeyim (first-person optative singular)
iyileşmeyesin (optative second-person singular)
iyileşmeye (optative singular third-person)
iyileşmeyelim (first-person optative plural)
iyileşmeyesiniz (optative plural second-person)
iyileşmeyeler (optative plural third-person)
iyileşmemekteyim (first-person progressive singular)
iyileşmemektesin (progressive second-person singular)
iyileşmemekte (progressive singular third-person)
iyileşmemekteyiz (first-person plural progressive)
iyileşmemektesiniz (plural progressive second-person)
iyileşmemekteler (plural progressive third-person)
iyileşmemeliyim (first-person necessitative singular)
iyileşmemelisin (necessitative second-person singular)
iyileşmemeli (necessitative singular third-person)
iyileşmemeliyiz (first-person necessitative plural)
iyileşmemelisiniz (necessitative plural second-person)
iyileşmemeliler (necessitative plural third-person)
iyileşme (imperative second-person singular)
iyileşmesin (imperative singular third-person)
iyileşmeyin (imperative plural second-person)
iyileşmesinler (imperative plural third-person)
iyileşmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
iyileşmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
iyileşmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
iyileşmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
iyileşmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
iyileşmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
iyileşmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
iyileşmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
iyileşmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
iyileşmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
iyileşmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
iyileşmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
iyileşmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
iyileşmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
iyileşmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
iyileşmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
iyileşmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
iyileşmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
iyileşmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
iyileşmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
iyileşmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
iyileşmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
iyileşmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
iyileşmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
iyileşmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
iyileşmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
iyileşmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
iyileşmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
iyileşmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
iyileşmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
iyileşmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
iyileşmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
iyileşmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
iyileşmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
iyileşmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
iyileşmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
iyileşmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
iyileşmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
iyileşmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
iyileşmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
iyileşmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
iyileşmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
iyileşmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
iyileşmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
iyileşmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
iyileşmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
iyileşmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
iyileşmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
iyileşmesem mi? (conditional first-person singular)
iyileşmesen mi? (conditional second-person singular)
iyileşmese mi? (conditional singular third-person)
iyileşmesek mi? (conditional first-person plural)
iyileşmeseniz mi? (conditional plural second-person)
iyileşmeseler mi? (conditional plural third-person)
iyileşmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
iyileşmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
iyileşmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
iyileşmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
iyileşmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
iyileşmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
iyileşmemekte miyim? (first-person progressive singular)
iyileşmemekte misin? (progressive second-person singular)
iyileşmemekte mi? (progressive singular third-person)
iyileşmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
iyileşmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
iyileşmemekteler mi? (plural progressive third-person)
iyileşmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
iyileşmemeli misin? (necessitative second-person singular)
iyileşmemeli mi? (necessitative singular third-person)
iyileşmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
iyileşmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
iyileşmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish اییلشمك (iyileşmek), equivalent to iyi (“good”) + -leş + -mek.


horlamak

head

horlamak (third-person singular simple present horlar)

horlar (present singular third-person)
horlamak (infinitive)
horlayan (imperfective impersonal participle)
horlamış (impersonal participle perfective)
horlayacak (impersonal participle prospective)
horladığım (non-prospective participle personal)
horladığın (non-prospective participle personal)
horladığı (non-prospective participle personal)
horladığımız (non-prospective participle personal)
horladığınız (non-prospective participle personal)
horladıkları (non-prospective participle personal)
horlayacağım (participle personal prospective)
horlayacağın (participle personal prospective)
horlayacağı (participle personal prospective)
horlayacağımız (participle personal prospective)
horlayacağınız (participle personal prospective)
horlayacakları (participle personal prospective)
horlama (noun-from-verb)
horlayış (adverbial)
horlarım (aorist first-person indicative present singular)
horlarsın (aorist indicative present second-person singular)
horlar (aorist indicative present singular third-person)
horlarız (aorist first-person indicative plural present)
horlarsınız (aorist indicative plural present second-person)
horlarlar (aorist indicative plural present third-person)
horluyorum (first-person imperfective indicative present singular)
horluyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
horluyor (imperfective indicative present singular third-person)
horluyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
horluyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
horluyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
horladım (first-person indicative past perfective singular)
horladın (indicative past perfective second-person singular)
horladı (indicative past perfective singular third-person)
horladık (first-person indicative past perfective plural)
horladınız (indicative past perfective plural second-person)
horladılar (indicative past perfective plural third-person)
horluyordum (first-person imperfective indicative past singular)
horluyordun (imperfective indicative past second-person singular)
horluyordu (imperfective indicative past singular third-person)
horluyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
horluyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
horluyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
horlayacağım (first-person future indicative singular)
horlayacaksın (future indicative second-person singular)
horlayacak (future indicative singular third-person)
horlayacağız (first-person future indicative plural)
horlayacaksınız (future indicative plural second-person)
horlayacaklar (future indicative plural third-person)
horlamışım (first-person inferential perfective singular)
horlamışsın (inferential perfective second-person singular)
horlamış (inferential perfective singular third-person)
horlamışız (first-person inferential perfective plural)
horlamışsınız (inferential perfective plural second-person)
horlamışlar (inferential perfective plural third-person)
horlarmışım (aorist first-person inferential singular)
horlarmışsın (aorist inferential second-person singular)
horlarmış (aorist inferential singular third-person)
horlarmışız (aorist first-person inferential plural)
horlarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
horlarmışlar (aorist inferential plural third-person)
horluyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
horluyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
horluyormuş (imperfective inferential singular third-person)
horluyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
horluyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
horluyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
horlasam (conditional first-person singular)
horlasan (conditional second-person singular)
horlasa (conditional singular third-person)
horlasak (conditional first-person plural)
horlasanız (conditional plural second-person)
horlasalar (conditional plural third-person)
horlasaydım (conditional first-person perfective singular)
horlasaydın (conditional perfective second-person singular)
horlasaydı (conditional perfective singular third-person)
horlasaydık (conditional first-person perfective plural)
horlasaydınız (conditional perfective plural second-person)
horlasaydılar (conditional perfective plural third-person)
horlayayım (first-person optative singular)
horlayasın (optative second-person singular)
horlaya (optative singular third-person)
horlayalım (first-person optative plural)
horlayasınız (optative plural second-person)
horlayalar (optative plural third-person)
horlamaktayım (first-person progressive singular)
horlamaktasın (progressive second-person singular)
horlamakta (progressive singular third-person)
horlamaktayız (first-person plural progressive)
horlamaktasınız (plural progressive second-person)
horlamaktalar (plural progressive third-person)
horlamalıyım (first-person necessitative singular)
horlamalısın (necessitative second-person singular)
horlamalı (necessitative singular third-person)
horlamalıyız (first-person necessitative plural)
horlamalısınız (necessitative plural second-person)
horlamalılar (necessitative plural third-person)
horla (imperative second-person singular)
horlasın (imperative singular third-person)
horlayın (imperative plural second-person)
horlasınlar (imperative plural third-person)
horlar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
horlar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
horlar mı? (aorist indicative present singular third-person)
horlar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
horlar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
horlarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
horluyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
horluyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
horluyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
horluyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
horluyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
horluyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
horladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
horladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
horladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
horladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
horladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
horladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
horluyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
horluyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
horluyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
horluyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
horluyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
horluyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
horlayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
horlayacak mısın? (future indicative second-person singular)
horlayacak mı? (future indicative singular third-person)
horlayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
horlayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
horlayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
horlamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
horlamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
horlamış mı? (inferential perfective singular third-person)
horlamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
horlamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
horlamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
horlar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
horlar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
horlar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
horlar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
horlar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
horlarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
horluyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
horluyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
horluyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
horluyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
horluyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
horluyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
horlasam mı? (conditional first-person singular)
horlasan mı? (conditional second-person singular)
horlasa mı? (conditional singular third-person)
horlasak mı? (conditional first-person plural)
horlasanız mı? (conditional plural second-person)
horlasalar mı? (conditional plural third-person)
horlasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
horlasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
horlasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
horlasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
horlasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
horlasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
horlamakta mıyım? (first-person progressive singular)
horlamakta mısın? (progressive second-person singular)
horlamakta mı? (progressive singular third-person)
horlamakta mıyız? (first-person plural progressive)
horlamakta mısınız? (plural progressive second-person)
horlamaktalar mı? (plural progressive third-person)
horlamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
horlamalı mısın? (necessitative second-person singular)
horlamalı mı? (necessitative singular third-person)
horlamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
horlamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
horlamalılar mı? (necessitative plural third-person)
horlamamak (infinitive negative)
horlamayan (imperfective impersonal negative participle)
horlamamış (impersonal negative participle perfective)
horlamayacak (impersonal negative participle prospective)
horlamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
horlamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
horlamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
horlamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
horlamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
horlamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
horlamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
horlamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
horlamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
horlamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
horlamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
horlamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
horlamama (negative noun-from-verb)
horlamayış (adverbial negative)
horlamam (aorist first-person indicative present singular)
horlamazsın (aorist indicative present second-person singular)
horlamaz (aorist indicative present singular third-person)
horlamayız (aorist first-person indicative plural present)
horlamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
horlamazlar (aorist indicative plural present third-person)
horlamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
horlamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
horlamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
horlamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
horlamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
horlamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
horlamadım (first-person indicative past perfective singular)
horlamadın (indicative past perfective second-person singular)
horlamadı (indicative past perfective singular third-person)
horlamadık (first-person indicative past perfective plural)
horlamadınız (indicative past perfective plural second-person)
horlamadılar (indicative past perfective plural third-person)
horlamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
horlamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
horlamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
horlamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
horlamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
horlamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
horlamayacağım (first-person future indicative singular)
horlamayacaksın (future indicative second-person singular)
horlamayacak (future indicative singular third-person)
horlamayacağız (first-person future indicative plural)
horlamayacaksınız (future indicative plural second-person)
horlamayacaklar (future indicative plural third-person)
horlamamışım (first-person inferential perfective singular)
horlamamışsın (inferential perfective second-person singular)
horlamamış (inferential perfective singular third-person)
horlamamışız (first-person inferential perfective plural)
horlamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
horlamamışlar (inferential perfective plural third-person)
horlamazmışım (aorist first-person inferential singular)
horlamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
horlamazmış (aorist inferential singular third-person)
horlamazmışız (aorist first-person inferential plural)
horlamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
horlamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
horlamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
horlamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
horlamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
horlamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
horlamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
horlamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
horlamasam (conditional first-person singular)
horlamasan (conditional second-person singular)
horlamasa (conditional singular third-person)
horlamasak (conditional first-person plural)
horlamasanız (conditional plural second-person)
horlamasalar (conditional plural third-person)
horlamasaydım (conditional first-person perfective singular)
horlamasaydın (conditional perfective second-person singular)
horlamasaydı (conditional perfective singular third-person)
horlamasaydık (conditional first-person perfective plural)
horlamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
horlamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
horlamayayım (first-person optative singular)
horlamayasın (optative second-person singular)
horlamaya (optative singular third-person)
horlamayalım (first-person optative plural)
horlamayasınız (optative plural second-person)
horlamayalar (optative plural third-person)
horlamamaktayım (first-person progressive singular)
horlamamaktasın (progressive second-person singular)
horlamamakta (progressive singular third-person)
horlamamaktayız (first-person plural progressive)
horlamamaktasınız (plural progressive second-person)
horlamamaktalar (plural progressive third-person)
horlamamalıyım (first-person necessitative singular)
horlamamalısın (necessitative second-person singular)
horlamamalı (necessitative singular third-person)
horlamamalıyız (first-person necessitative plural)
horlamamalısınız (necessitative plural second-person)
horlamamalılar (necessitative plural third-person)
horlama (imperative second-person singular)
horlamasın (imperative singular third-person)
horlamayın (imperative plural second-person)
horlamasınlar (imperative plural third-person)
horlamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
horlamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
horlamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
horlamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
horlamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
horlamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
horlamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
horlamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
horlamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
horlamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
horlamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
horlamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
horlamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
horlamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
horlamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
horlamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
horlamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
horlamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
horlamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
horlamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
horlamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
horlamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
horlamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
horlamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
horlamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
horlamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
horlamayacak mı? (future indicative singular third-person)
horlamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
horlamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
horlamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
horlamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
horlamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
horlamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
horlamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
horlamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
horlamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
horlamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
horlamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
horlamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
horlamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
horlamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
horlamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
horlamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
horlamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
horlamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
horlamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
horlamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
horlamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
horlamasam mı? (conditional first-person singular)
horlamasan mı? (conditional second-person singular)
horlamasa mı? (conditional singular third-person)
horlamasak mı? (conditional first-person plural)
horlamasanız mı? (conditional plural second-person)
horlamasalar mı? (conditional plural third-person)
horlamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
horlamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
horlamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
horlamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
horlamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
horlamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
horlamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
horlamamakta mısın? (progressive second-person singular)
horlamamakta mı? (progressive singular third-person)
horlamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
horlamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
horlamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
horlamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
horlamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
horlamamalı mı? (necessitative singular third-person)
horlamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
horlamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
horlamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From onomatopoeic word hor (sound of a snore).


horlamak

From Persian خوار (xvâr). Cognate with Kazakh қорлау (qorlau, “to humiliate”).


sev

second-person singular imperative of sevmek


sıkışmak

to be/get in a tight spot; to be backed into a corner

(figuratively) to run out of arguments; to be unable to answer an argument


bağlama

From the verb bağlamak (“to bind, tie”).

Bağlama o tekneyi oraya! Daha kaç kere söyleyeceğim?!

Do not tie that boat there! How often should I have to say (that)?!

second-person singular negative imperative of bağlamak


vaklamak

Çocuk teyzesinin kucağında gölette yüzen ördeklerle tanıştı ve ördekler vakladı.

The child on the lap of his/her/its aunt got acquinted with the ducks in the pond, and the ducks quaked.


programlama

second-person singular imperative of programlamamak


mırlamak

mırlamak (third-person singular simple present mırlar)

From Ottoman Turkish مرلامق (mırlamak).
Onomatopoeic.


çiftleşme

second-person singular negative imperative of çiftleşmek