önem vermek

head

önem vermek (third-person singular simple present önem verir)

önem verir (present singular third-person)
önem vermek (infinitive)
önem veren (imperfective impersonal participle)
önem vermiş (impersonal participle perfective)
önem verecek (impersonal participle prospective)
önem verdiğim (non-prospective participle personal)
önem verdiğin (non-prospective participle personal)
önem verdiği (non-prospective participle personal)
önem verdiğimiz (non-prospective participle personal)
önem verdiğiniz (non-prospective participle personal)
önem verdikleri (non-prospective participle personal)
önem vereceğim (participle personal prospective)
önem vereceğin (participle personal prospective)
önem vereceği (participle personal prospective)
önem vereceğimiz (participle personal prospective)
önem vereceğiniz (participle personal prospective)
önem verecekleri (participle personal prospective)
önem verme (noun-from-verb)
önem veriş (adverbial)
önem veririm (aorist first-person indicative present singular)
önem verirsin (aorist indicative present second-person singular)
önem verir (aorist indicative present singular third-person)
önem veririz (aorist first-person indicative plural present)
önem verirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
önem verirler (aorist indicative plural present third-person)
önem veriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
önem veriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
önem veriyor (imperfective indicative present singular third-person)
önem veriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
önem veriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
önem veriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
önem verdim (first-person indicative past perfective singular)
önem verdin (indicative past perfective second-person singular)
önem verdi (indicative past perfective singular third-person)
önem verdik (first-person indicative past perfective plural)
önem verdiniz (indicative past perfective plural second-person)
önem verdiler (indicative past perfective plural third-person)
önem veriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
önem veriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
önem veriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
önem veriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
önem veriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
önem veriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or önem veriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
önem vereceğim (first-person future indicative singular)
önem vereceksin (future indicative second-person singular)
önem verecek (future indicative singular third-person)
önem vereceğiz (first-person future indicative plural)
önem vereceksiniz (future indicative plural second-person)
önem verecekler (future indicative plural third-person)
önem vermişim (first-person inferential perfective singular)
önem vermişsin (inferential perfective second-person singular)
önem vermiş (inferential perfective singular third-person)
önem vermişiz (first-person inferential perfective plural)
önem vermişsiniz (inferential perfective plural second-person)
önem vermişler (inferential perfective plural third-person)
önem verirmişim (aorist first-person inferential singular)
önem verirmişsin (aorist inferential second-person singular)
önem verirmiş (aorist inferential singular third-person)
önem verirmişiz (aorist first-person inferential plural)
önem verirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
önem verirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or önem verirmişlar (aorist inferential plural third-person)
önem veriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
önem veriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
önem veriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
önem veriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
önem veriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
önem veriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
önem versem (conditional first-person singular)
önem versen (conditional second-person singular)
önem verse (conditional singular third-person)
önem versek (conditional first-person plural)
önem verseniz (conditional plural second-person)
önem verseler (conditional plural third-person)
önem verseydim (conditional first-person perfective singular)
önem verseydin (conditional perfective second-person singular)
önem verseydi (conditional perfective singular third-person)
önem verseydik (conditional first-person perfective plural)
önem verseydiniz (conditional perfective plural second-person)
önem verseydiler (conditional perfective plural third-person)
önem vereyim (first-person optative singular)
önem veresin (optative second-person singular)
önem vere (optative singular third-person)
önem verelim (first-person optative plural)
önem veresiniz (optative plural second-person)
önem vereler (optative plural third-person)
önem vermekteyim (first-person progressive singular)
önem vermektesin (progressive second-person singular)
önem vermekte (progressive singular third-person)
önem vermekteyiz (first-person plural progressive)
önem vermektesiniz (plural progressive second-person)
önem vermekteler (plural progressive third-person)
önem vermeliyim (first-person necessitative singular)
önem vermelisin (necessitative second-person singular)
önem vermeli (necessitative singular third-person)
önem vermeliyiz (first-person necessitative plural)
önem vermelisiniz (necessitative plural second-person)
önem vermeliler (necessitative plural third-person)
önem ver (imperative second-person singular)
önem versin (imperative singular third-person)
önem verin (imperative plural second-person)
önem versinler (imperative plural third-person)
önem verir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
önem verir misin? (aorist indicative present second-person singular)
önem verir mi? (aorist indicative present singular third-person)
önem verir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
önem verir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
önem verirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
önem veriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
önem veriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
önem veriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
önem veriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
önem veriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
önem veriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
önem verdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
önem verdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
önem verdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
önem verdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
önem verdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
önem verdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
önem veriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
önem veriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
önem veriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
önem veriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
önem veriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
önem veriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
önem verecek miyim? (first-person future indicative singular)
önem verecek misin? (future indicative second-person singular)
önem verecek mi? (future indicative singular third-person)
önem verecek miyiz? (first-person future indicative plural)
önem verecek misiniz? (future indicative plural second-person)
önem verecekler mi? (future indicative plural third-person)
önem vermiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
önem vermiş misin? (inferential perfective second-person singular)
önem vermiş mi? (inferential perfective singular third-person)
önem vermiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
önem vermiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
önem vermişler mi? (inferential perfective plural third-person)
önem verir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
önem verir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
önem verir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
önem verir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
önem verir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
önem verirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
önem veriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
önem veriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
önem veriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
önem veriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
önem veriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
önem veriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
önem versem mi? (conditional first-person singular)
önem versen mi? (conditional second-person singular)
önem verse mi? (conditional singular third-person)
önem versek mi? (conditional first-person plural)
önem verseniz mi? (conditional plural second-person)
önem verseler mi? (conditional plural third-person)
önem verse miydim? (conditional first-person perfective singular)
önem verse miydin? (conditional perfective second-person singular)
önem verse miydi? (conditional perfective singular third-person)
önem verse miydik? (conditional first-person perfective plural)
önem verse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
önem verseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
önem vermekte miyim? (first-person progressive singular)
önem vermekte misin? (progressive second-person singular)
önem vermekte mi? (progressive singular third-person)
önem vermekte miyiz? (first-person plural progressive)
önem vermekte misiniz? (plural progressive second-person)
önem vermekteler mi? (plural progressive third-person)
önem vermeli miyim? (first-person necessitative singular)
önem vermeli misin? (necessitative second-person singular)
önem vermeli mi? (necessitative singular third-person)
önem vermeli miyiz? (first-person necessitative plural)
önem vermeli misiniz? (necessitative plural second-person)
önem vermeliler mi? (necessitative plural third-person)
önem vermemek (infinitive negative)
önem vermeyen (imperfective impersonal negative participle)
önem vermemiş (impersonal negative participle perfective)
önem vermeyecek (impersonal negative participle prospective)
önem vermediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
önem vermediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
önem vermediği (negative non-prospective participle singular third-person)
önem vermediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
önem vermediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
önem vermedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
önem vermeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
önem vermeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
önem vermeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
önem vermeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
önem vermeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
önem vermeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
önem vermeme (negative noun-from-verb)
önem vermeyiş (adverbial negative)
önem vermem (aorist first-person indicative present singular)
önem vermezsin (aorist indicative present second-person singular)
önem vermez (aorist indicative present singular third-person)
önem vermeyiz (aorist first-person indicative plural present)
önem vermezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
önem vermezler (aorist indicative plural present third-person)
önem vermiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
önem vermiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
önem vermiyor (imperfective indicative present singular third-person)
önem vermiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
önem vermiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
önem vermiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
önem vermedim (first-person indicative past perfective singular)
önem vermedin (indicative past perfective second-person singular)
önem vermedi (indicative past perfective singular third-person)
önem vermedik (first-person indicative past perfective plural)
önem vermediniz (indicative past perfective plural second-person)
önem vermediler (indicative past perfective plural third-person)
önem vermiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
önem vermiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
önem vermiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
önem vermiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
önem vermiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
önem vermiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
önem vermeyeceğim (first-person future indicative singular)
önem vermeyeceksin (future indicative second-person singular)
önem vermeyecek (future indicative singular third-person)
önem vermeyeceğiz (first-person future indicative plural)
önem vermeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
önem vermeyecekler (future indicative plural third-person)
önem vermemişim (first-person inferential perfective singular)
önem vermemişsin (inferential perfective second-person singular)
önem vermemiş (inferential perfective singular third-person)
önem vermemişiz (first-person inferential perfective plural)
önem vermemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
önem vermemişler (inferential perfective plural third-person)
önem vermezmişim (aorist first-person inferential singular)
önem vermezmişsin (aorist inferential second-person singular)
önem vermezmiş (aorist inferential singular third-person)
önem vermezmişiz (aorist first-person inferential plural)
önem vermezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
önem vermezlermiş (aorist inferential plural third-person)
önem vermiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
önem vermiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
önem vermiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
önem vermiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
önem vermiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
önem vermiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
önem vermesem (conditional first-person singular)
önem vermesen (conditional second-person singular)
önem vermese (conditional singular third-person)
önem vermesek (conditional first-person plural)
önem vermeseniz (conditional plural second-person)
önem vermeseler (conditional plural third-person)
önem vermeseydim (conditional first-person perfective singular)
önem vermeseydin (conditional perfective second-person singular)
önem vermeseydi (conditional perfective singular third-person)
önem vermeseydik (conditional first-person perfective plural)
önem vermeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
önem vermeseydiler (conditional perfective plural third-person)
önem vermeyeyim (first-person optative singular)
önem vermeyesin (optative second-person singular)
önem vermeye (optative singular third-person)
önem vermeyelim (first-person optative plural)
önem vermeyesiniz (optative plural second-person)
önem vermeyeler (optative plural third-person)
önem vermemekteyim (first-person progressive singular)
önem vermemektesin (progressive second-person singular)
önem vermemekte (progressive singular third-person)
önem vermemekteyiz (first-person plural progressive)
önem vermemektesiniz (plural progressive second-person)
önem vermemekteler (plural progressive third-person)
önem vermemeliyim (first-person necessitative singular)
önem vermemelisin (necessitative second-person singular)
önem vermemeli (necessitative singular third-person)
önem vermemeliyiz (first-person necessitative plural)
önem vermemelisiniz (necessitative plural second-person)
önem vermemeliler (necessitative plural third-person)
önem verme (imperative second-person singular)
önem vermesin (imperative singular third-person)
önem vermeyin (imperative plural second-person)
önem vermesinler (imperative plural third-person)
önem vermez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
önem vermez misin? (aorist indicative present second-person singular)
önem vermez mi? (aorist indicative present singular third-person)
önem vermez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
önem vermez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
önem vermezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
önem vermiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
önem vermiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
önem vermiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
önem vermiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
önem vermiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
önem vermiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
önem vermedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
önem vermedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
önem vermedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
önem vermedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
önem vermediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
önem vermediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
önem vermiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
önem vermiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
önem vermiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
önem vermiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
önem vermiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
önem vermiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
önem vermeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
önem vermeyecek misin? (future indicative second-person singular)
önem vermeyecek mi? (future indicative singular third-person)
önem vermeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
önem vermeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
önem vermeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
önem vermemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
önem vermemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
önem vermemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
önem vermemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
önem vermemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
önem vermemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
önem vermez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
önem vermez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
önem vermez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
önem vermez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
önem vermez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
önem vermezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
önem vermiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
önem vermiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
önem vermiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
önem vermiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
önem vermiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
önem vermiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
önem vermesem mi? (conditional first-person singular)
önem vermesen mi? (conditional second-person singular)
önem vermese mi? (conditional singular third-person)
önem vermesek mi? (conditional first-person plural)
önem vermeseniz mi? (conditional plural second-person)
önem vermeseler mi? (conditional plural third-person)
önem vermese miydim? (conditional first-person perfective singular)
önem vermese miydin? (conditional perfective second-person singular)
önem vermese miydi? (conditional perfective singular third-person)
önem vermese miydik? (conditional first-person perfective plural)
önem vermese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
önem vermeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
önem vermemekte miyim? (first-person progressive singular)
önem vermemekte misin? (progressive second-person singular)
önem vermemekte mi? (progressive singular third-person)
önem vermemekte miyiz? (first-person plural progressive)
önem vermemekte misiniz? (plural progressive second-person)
önem vermemekteler mi? (plural progressive third-person)
önem vermemeli miyim? (first-person necessitative singular)
önem vermemeli misin? (necessitative second-person singular)
önem vermemeli mi? (necessitative singular third-person)
önem vermemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
önem vermemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
önem vermemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

önem veriyorlardı (or önem veriyordular)

Compound of önem (“importance”) + vermek (“to give”), literally “to give importance”.

com+

Günümüzde gıda endüstrisi sağlığımıza zerre kadar önem vermiyor.

Today the food industry doesn't care about out health one bit.

Sanatçının önem verdiği tek şey mekânın geçmişiydi.

The only thing the artist set store by was the history of the place.


boşa almak

head

boşa almak (third-person singular simple present boşa alır)

boşa alır (present singular third-person)
boşa almak (infinitive)
boşa alan (imperfective impersonal participle)
boşa almış (impersonal participle perfective)
boşa alacak (impersonal participle prospective)
boşa aldığım (non-prospective participle personal)
boşa aldığın (non-prospective participle personal)
boşa aldığı (non-prospective participle personal)
boşa aldığımız (non-prospective participle personal)
boşa aldığınız (non-prospective participle personal)
boşa aldıkları (non-prospective participle personal)
boşa alacağım (participle personal prospective)
boşa alacağın (participle personal prospective)
boşa alacağı (participle personal prospective)
boşa alacağımız (participle personal prospective)
boşa alacağınız (participle personal prospective)
boşa alacakları (participle personal prospective)
boşa alma (noun-from-verb)
boşa alış (adverbial)
boşa alırım (aorist first-person indicative present singular)
boşa alırsın (aorist indicative present second-person singular)
boşa alır (aorist indicative present singular third-person)
boşa alırız (aorist first-person indicative plural present)
boşa alırsınız (aorist indicative plural present second-person)
boşa alırlar (aorist indicative plural present third-person)
boşa alıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
boşa alıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
boşa alıyor (imperfective indicative present singular third-person)
boşa alıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
boşa alıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
boşa alıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
boşa aldım (first-person indicative past perfective singular)
boşa aldın (indicative past perfective second-person singular)
boşa aldı (indicative past perfective singular third-person)
boşa aldık (first-person indicative past perfective plural)
boşa aldınız (indicative past perfective plural second-person)
boşa aldılar (indicative past perfective plural third-person)
boşa alıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
boşa alıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
boşa alıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
boşa alıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
boşa alıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
boşa alıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or boşa alıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
boşa alacağım (first-person future indicative singular)
boşa alacaksın (future indicative second-person singular)
boşa alacak (future indicative singular third-person)
boşa alacağız (first-person future indicative plural)
boşa alacaksınız (future indicative plural second-person)
boşa alacaklar (future indicative plural third-person)
boşa almışım (first-person inferential perfective singular)
boşa almışsın (inferential perfective second-person singular)
boşa almış (inferential perfective singular third-person)
boşa almışız (first-person inferential perfective plural)
boşa almışsınız (inferential perfective plural second-person)
boşa almışlar (inferential perfective plural third-person)
boşa alırmışım (aorist first-person inferential singular)
boşa alırmışsın (aorist inferential second-person singular)
boşa alırmış (aorist inferential singular third-person)
boşa alırmışız (aorist first-person inferential plural)
boşa alırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
boşa alırlarmış (or boşa alırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
boşa alıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
boşa alıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
boşa alıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
boşa alıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
boşa alıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
boşa alıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
boşa alsam (conditional first-person singular)
boşa alsan (conditional second-person singular)
boşa alsa (conditional singular third-person)
boşa alsak (conditional first-person plural)
boşa alsanız (conditional plural second-person)
boşa alsalar (conditional plural third-person)
boşa alsaydım (conditional first-person perfective singular)
boşa alsaydın (conditional perfective second-person singular)
boşa alsaydı (conditional perfective singular third-person)
boşa alsaydık (conditional first-person perfective plural)
boşa alsaydınız (conditional perfective plural second-person)
boşa alsaydılar (conditional perfective plural third-person)
boşa alayım (first-person optative singular)
boşa alasın (optative second-person singular)
boşa ala (optative singular third-person)
boşa alalım (first-person optative plural)
boşa alasınız (optative plural second-person)
boşa alalar (optative plural third-person)
boşa almaktayım (first-person progressive singular)
boşa almaktasın (progressive second-person singular)
boşa almakta (progressive singular third-person)
boşa almaktayız (first-person plural progressive)
boşa almaktasınız (plural progressive second-person)
boşa almaktalar (plural progressive third-person)
boşa almalıyım (first-person necessitative singular)
boşa almalısın (necessitative second-person singular)
boşa almalı (necessitative singular third-person)
boşa almalıyız (first-person necessitative plural)
boşa almalısınız (necessitative plural second-person)
boşa almalılar (necessitative plural third-person)
boşa al (imperative second-person singular)
boşa alsın (imperative singular third-person)
boşa alın (imperative plural second-person)
boşa alsınlar (imperative plural third-person)
boşa alır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
boşa alır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
boşa alır mı? (aorist indicative present singular third-person)
boşa alır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
boşa alır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
boşa alırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
boşa alıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
boşa alıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
boşa alıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
boşa alıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
boşa alıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
boşa alıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
boşa aldım mı? (first-person indicative past perfective singular)
boşa aldın mı? (indicative past perfective second-person singular)
boşa aldı mı? (indicative past perfective singular third-person)
boşa aldık mı? (first-person indicative past perfective plural)
boşa aldınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
boşa aldılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
boşa alıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
boşa alıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
boşa alıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
boşa alıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
boşa alıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
boşa alıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
boşa alacak mıyım? (first-person future indicative singular)
boşa alacak mısın? (future indicative second-person singular)
boşa alacak mı? (future indicative singular third-person)
boşa alacak mıyız? (first-person future indicative plural)
boşa alacak mısınız? (future indicative plural second-person)
boşa alacaklar mı? (future indicative plural third-person)
boşa almış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
boşa almış mısın? (inferential perfective second-person singular)
boşa almış mı? (inferential perfective singular third-person)
boşa almış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
boşa almış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
boşa almışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
boşa alır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
boşa alır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
boşa alır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
boşa alır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
boşa alır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
boşa alırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
boşa alıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
boşa alıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
boşa alıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
boşa alıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
boşa alıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
boşa alıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
boşa alsam mı? (conditional first-person singular)
boşa alsan mı? (conditional second-person singular)
boşa alsa mı? (conditional singular third-person)
boşa alsak mı? (conditional first-person plural)
boşa alsanız mı? (conditional plural second-person)
boşa alsalar mı? (conditional plural third-person)
boşa alsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
boşa alsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
boşa alsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
boşa alsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
boşa alsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
boşa alsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
boşa almakta mıyım? (first-person progressive singular)
boşa almakta mısın? (progressive second-person singular)
boşa almakta mı? (progressive singular third-person)
boşa almakta mıyız? (first-person plural progressive)
boşa almakta mısınız? (plural progressive second-person)
boşa almaktalar mı? (plural progressive third-person)
boşa almalı mıyım? (first-person necessitative singular)
boşa almalı mısın? (necessitative second-person singular)
boşa almalı mı? (necessitative singular third-person)
boşa almalı mıyız? (first-person necessitative plural)
boşa almalı mısınız? (necessitative plural second-person)
boşa almalılar mı? (necessitative plural third-person)
boşa almamak (infinitive negative)
boşa almayan (imperfective impersonal negative participle)
boşa almamış (impersonal negative participle perfective)
boşa almayacak (impersonal negative participle prospective)
boşa almadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
boşa almadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
boşa almadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
boşa almadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
boşa almadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
boşa almadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
boşa almayacağım (first-person negative participle prospective singular)
boşa almayacağın (negative participle prospective second-person singular)
boşa almayacağı (negative participle prospective singular third-person)
boşa almayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
boşa almayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
boşa almayacakları (negative participle plural prospective third-person)
boşa almama (negative noun-from-verb)
boşa almayış (adverbial negative)
boşa almam (aorist first-person indicative present singular)
boşa almazsın (aorist indicative present second-person singular)
boşa almaz (aorist indicative present singular third-person)
boşa almayız (aorist first-person indicative plural present)
boşa almazsınız (aorist indicative plural present second-person)
boşa almazlar (aorist indicative plural present third-person)
boşa almıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
boşa almıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
boşa almıyor (imperfective indicative present singular third-person)
boşa almıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
boşa almıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
boşa almıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
boşa almadım (first-person indicative past perfective singular)
boşa almadın (indicative past perfective second-person singular)
boşa almadı (indicative past perfective singular third-person)
boşa almadık (first-person indicative past perfective plural)
boşa almadınız (indicative past perfective plural second-person)
boşa almadılar (indicative past perfective plural third-person)
boşa almıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
boşa almıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
boşa almıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
boşa almıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
boşa almıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
boşa almıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
boşa almayacağım (first-person future indicative singular)
boşa almayacaksın (future indicative second-person singular)
boşa almayacak (future indicative singular third-person)
boşa almayacağız (first-person future indicative plural)
boşa almayacaksınız (future indicative plural second-person)
boşa almayacaklar (future indicative plural third-person)
boşa almamışım (first-person inferential perfective singular)
boşa almamışsın (inferential perfective second-person singular)
boşa almamış (inferential perfective singular third-person)
boşa almamışız (first-person inferential perfective plural)
boşa almamışsınız (inferential perfective plural second-person)
boşa almamışlar (inferential perfective plural third-person)
boşa almazmışım (aorist first-person inferential singular)
boşa almazmışsın (aorist inferential second-person singular)
boşa almazmış (aorist inferential singular third-person)
boşa almazmışız (aorist first-person inferential plural)
boşa almazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
boşa almazlarmış (aorist inferential plural third-person)
boşa almıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
boşa almıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
boşa almıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
boşa almıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
boşa almıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
boşa almıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
boşa almasam (conditional first-person singular)
boşa almasan (conditional second-person singular)
boşa almasa (conditional singular third-person)
boşa almasak (conditional first-person plural)
boşa almasanız (conditional plural second-person)
boşa almasalar (conditional plural third-person)
boşa almasaydım (conditional first-person perfective singular)
boşa almasaydın (conditional perfective second-person singular)
boşa almasaydı (conditional perfective singular third-person)
boşa almasaydık (conditional first-person perfective plural)
boşa almasaydınız (conditional perfective plural second-person)
boşa almasaydılar (conditional perfective plural third-person)
boşa almayayım (first-person optative singular)
boşa almayasın (optative second-person singular)
boşa almaya (optative singular third-person)
boşa almayalım (first-person optative plural)
boşa almayasınız (optative plural second-person)
boşa almayalar (optative plural third-person)
boşa almamaktayım (first-person progressive singular)
boşa almamaktasın (progressive second-person singular)
boşa almamakta (progressive singular third-person)
boşa almamaktayız (first-person plural progressive)
boşa almamaktasınız (plural progressive second-person)
boşa almamaktalar (plural progressive third-person)
boşa almamalıyım (first-person necessitative singular)
boşa almamalısın (necessitative second-person singular)
boşa almamalı (necessitative singular third-person)
boşa almamalıyız (first-person necessitative plural)
boşa almamalısınız (necessitative plural second-person)
boşa almamalılar (necessitative plural third-person)
boşa alma (imperative second-person singular)
boşa almasın (imperative singular third-person)
boşa almayın (imperative plural second-person)
boşa almasınlar (imperative plural third-person)
boşa almaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
boşa almaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
boşa almaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
boşa almaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
boşa almaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
boşa almazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
boşa almıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
boşa almıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
boşa almıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
boşa almıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
boşa almıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
boşa almıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
boşa almadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
boşa almadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
boşa almadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
boşa almadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
boşa almadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
boşa almadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
boşa almıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
boşa almıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
boşa almıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
boşa almıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
boşa almıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
boşa almıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
boşa almayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
boşa almayacak mısın? (future indicative second-person singular)
boşa almayacak mı? (future indicative singular third-person)
boşa almayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
boşa almayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
boşa almayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
boşa almamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
boşa almamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
boşa almamış mı? (inferential perfective singular third-person)
boşa almamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
boşa almamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
boşa almamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
boşa almaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
boşa almaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
boşa almaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
boşa almaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
boşa almaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
boşa almazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
boşa almıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
boşa almıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
boşa almıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
boşa almıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
boşa almıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
boşa almıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
boşa almasam mı? (conditional first-person singular)
boşa almasan mı? (conditional second-person singular)
boşa almasa mı? (conditional singular third-person)
boşa almasak mı? (conditional first-person plural)
boşa almasanız mı? (conditional plural second-person)
boşa almasalar mı? (conditional plural third-person)
boşa almasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
boşa almasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
boşa almasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
boşa almasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
boşa almasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
boşa almasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
boşa almamakta mıyım? (first-person progressive singular)
boşa almamakta mısın? (progressive second-person singular)
boşa almamakta mı? (progressive singular third-person)
boşa almamakta mıyız? (first-person plural progressive)
boşa almamakta mısınız? (plural progressive second-person)
boşa almamaktalar mı? (plural progressive third-person)
boşa almamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
boşa almamalı mısın? (necessitative second-person singular)
boşa almamalı mı? (necessitative singular third-person)
boşa almamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
boşa almamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
boşa almamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

Inherited from Ottoman Turkish بوشه آلمق (boşa almaḳ, “to suspend in the air”), equivalent to compound of boş (“empty, hollow, vanity, futility, idleness”) + -a (dative suffix) + almak (“to take, to receive”), literally “to take into empty, idleness”.

com+

(transitive, automotive) To put a vehicle in neutral gear, to put it out of gear.


teklif etmek

head

teklif etmek (third-person singular simple present teklif eder)

teklif eder (present singular third-person)
teklif etmek (infinitive)
teklif eden (imperfective impersonal participle)
teklif etmiş (impersonal participle perfective)
teklif edecek (impersonal participle prospective)
teklif ettiğim (non-prospective participle personal)
teklif ettiğin (non-prospective participle personal)
teklif ettiği (non-prospective participle personal)
teklif ettiğimiz (non-prospective participle personal)
teklif ettiğiniz (non-prospective participle personal)
teklif ettikleri (non-prospective participle personal)
teklif edeceğim (participle personal prospective)
teklif edeceğin (participle personal prospective)
teklif edeceği (participle personal prospective)
teklif edeceğimiz (participle personal prospective)
teklif edeceğiniz (participle personal prospective)
teklif edecekleri (participle personal prospective)
teklif etme (noun-from-verb)
teklif ediş (adverbial)
teklif ederim (aorist first-person indicative present singular)
teklif edersin (aorist indicative present second-person singular)
teklif eder (aorist indicative present singular third-person)
teklif ederiz (aorist first-person indicative plural present)
teklif edersiniz (aorist indicative plural present second-person)
teklif ederler (aorist indicative plural present third-person)
teklif ediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
teklif ediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
teklif ediyor (imperfective indicative present singular third-person)
teklif ediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
teklif ediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
teklif ediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
teklif ettim (first-person indicative past perfective singular)
teklif ettin (indicative past perfective second-person singular)
teklif etti (indicative past perfective singular third-person)
teklif ettik (first-person indicative past perfective plural)
teklif ettiniz (indicative past perfective plural second-person)
teklif ettiler (indicative past perfective plural third-person)
teklif ediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
teklif ediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
teklif ediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
teklif ediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
teklif ediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
teklif ediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or teklif ediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
teklif edeceğim (first-person future indicative singular)
teklif edeceksin (future indicative second-person singular)
teklif edecek (future indicative singular third-person)
teklif edeceğiz (first-person future indicative plural)
teklif edeceksiniz (future indicative plural second-person)
teklif edecekler (future indicative plural third-person)
teklif etmişim (first-person inferential perfective singular)
teklif etmişsin (inferential perfective second-person singular)
teklif etmiş (inferential perfective singular third-person)
teklif etmişiz (first-person inferential perfective plural)
teklif etmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
teklif etmişler (inferential perfective plural third-person)
teklif edermişim (aorist first-person inferential singular)
teklif edermişsin (aorist inferential second-person singular)
teklif edermiş (aorist inferential singular third-person)
teklif edermişiz (aorist first-person inferential plural)
teklif edermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
teklif ederlermiş (aorist inferential plural third-person)
or teklif edermişlar (aorist inferential plural third-person)
teklif ediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
teklif ediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
teklif ediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
teklif ediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
teklif ediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
teklif ediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
teklif etsem (conditional first-person singular)
teklif etsen (conditional second-person singular)
teklif etse (conditional singular third-person)
teklif etsek (conditional first-person plural)
teklif etseniz (conditional plural second-person)
teklif etseler (conditional plural third-person)
teklif etseydim (conditional first-person perfective singular)
teklif etseydin (conditional perfective second-person singular)
teklif etseydi (conditional perfective singular third-person)
teklif etseydik (conditional first-person perfective plural)
teklif etseydiniz (conditional perfective plural second-person)
teklif etseydiler (conditional perfective plural third-person)
teklif edeyim (first-person optative singular)
teklif edesin (optative second-person singular)
teklif ede (optative singular third-person)
teklif edelim (first-person optative plural)
teklif edesiniz (optative plural second-person)
teklif edeler (optative plural third-person)
teklif etmekteyim (first-person progressive singular)
teklif etmektesin (progressive second-person singular)
teklif etmekte (progressive singular third-person)
teklif etmekteyiz (first-person plural progressive)
teklif etmektesiniz (plural progressive second-person)
teklif etmekteler (plural progressive third-person)
teklif etmeliyim (first-person necessitative singular)
teklif etmelisin (necessitative second-person singular)
teklif etmeli (necessitative singular third-person)
teklif etmeliyiz (first-person necessitative plural)
teklif etmelisiniz (necessitative plural second-person)
teklif etmeliler (necessitative plural third-person)
teklif et (imperative second-person singular)
teklif etsin (imperative singular third-person)
teklif edin (imperative plural second-person)
or teklif ediniz (imperative plural second-person)
teklif etsinler (imperative plural third-person)
teklif eder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
teklif eder misin? (aorist indicative present second-person singular)
teklif eder mi? (aorist indicative present singular third-person)
teklif eder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
teklif eder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
teklif ederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
teklif ediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
teklif ediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
teklif ediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
teklif ediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
teklif ediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
teklif ediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
teklif ettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
teklif ettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
teklif etti mi? (indicative past perfective singular third-person)
teklif ettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
teklif ettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
teklif ettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
teklif ediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
teklif ediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
teklif ediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
teklif ediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
teklif ediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
teklif ediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
teklif edecek miyim? (first-person future indicative singular)
teklif edecek misin? (future indicative second-person singular)
teklif edecek mi? (future indicative singular third-person)
teklif edecek miyiz? (first-person future indicative plural)
teklif edecek misiniz? (future indicative plural second-person)
teklif edecekler mi? (future indicative plural third-person)
teklif etmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
teklif etmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
teklif etmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
teklif etmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
teklif etmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
teklif etmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
teklif eder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
teklif eder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
teklif eder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
teklif eder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
teklif eder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
teklif ederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
teklif ediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
teklif ediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
teklif ediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
teklif ediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
teklif ediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
teklif ediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
teklif etsem mi? (conditional first-person singular)
teklif etsen mi? (conditional second-person singular)
teklif etse mi? (conditional singular third-person)
teklif etsek mi? (conditional first-person plural)
teklif etseniz mi? (conditional plural second-person)
teklif etseler mi? (conditional plural third-person)
teklif etse miydim? (conditional first-person perfective singular)
teklif etse miydin? (conditional perfective second-person singular)
teklif etse miydi? (conditional perfective singular third-person)
teklif etse miydik? (conditional first-person perfective plural)
teklif etse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
teklif etseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
teklif etmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
teklif etmekte misin? (progressive second-person singular)
teklif etmekte mi? (progressive singular third-person)
teklif etmekte miyiz? (first-person plural progressive)
teklif etmekte misiniz? (plural progressive second-person)
teklif etmekteler mi? (plural progressive third-person)
teklif etmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
teklif etmeli misin? (necessitative second-person singular)
teklif etmeli mi? (necessitative singular third-person)
teklif etmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
teklif etmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
teklif etmeliler mi? (necessitative plural third-person)
teklif etmemek (infinitive negative)
teklif etmeyen (imperfective impersonal negative participle)
teklif etmemiş (impersonal negative participle perfective)
teklif etmeyecek (impersonal negative participle prospective)
teklif etmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
teklif etmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
teklif etmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
teklif etmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
teklif etmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
teklif etmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
teklif etmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
teklif etmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
teklif etmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
teklif etmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
teklif etmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
teklif etmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
teklif etmeme (negative noun-from-verb)
teklif etmeyiş (adverbial negative)
teklif etmem (aorist first-person indicative present singular)
teklif etmezsin (aorist indicative present second-person singular)
teklif etmez (aorist indicative present singular third-person)
teklif etmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
teklif etmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
teklif etmezler (aorist indicative plural present third-person)
teklif etmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
teklif etmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
teklif etmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
teklif etmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
teklif etmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
teklif etmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
teklif etmedim (first-person indicative past perfective singular)
teklif etmedin (indicative past perfective second-person singular)
teklif etmedi (indicative past perfective singular third-person)
teklif etmedik (first-person indicative past perfective plural)
teklif etmediniz (indicative past perfective plural second-person)
teklif etmediler (indicative past perfective plural third-person)
teklif etmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
teklif etmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
teklif etmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
teklif etmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
teklif etmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
teklif etmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
teklif etmeyeceğim (first-person future indicative singular)
teklif etmeyeceksin (future indicative second-person singular)
teklif etmeyecek (future indicative singular third-person)
teklif etmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
teklif etmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
teklif etmeyecekler (future indicative plural third-person)
teklif etmemişim (first-person inferential perfective singular)
teklif etmemişsin (inferential perfective second-person singular)
teklif etmemiş (inferential perfective singular third-person)
teklif etmemişiz (first-person inferential perfective plural)
teklif etmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
teklif etmemişler (inferential perfective plural third-person)
teklif etmezmişim (aorist first-person inferential singular)
teklif etmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
teklif etmezmiş (aorist inferential singular third-person)
teklif etmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
teklif etmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
teklif etmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
teklif etmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
teklif etmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
teklif etmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
teklif etmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
teklif etmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
teklif etmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
teklif etmesem (conditional first-person singular)
teklif etmesen (conditional second-person singular)
teklif etmese (conditional singular third-person)
teklif etmesek (conditional first-person plural)
teklif etmeseniz (conditional plural second-person)
teklif etmeseler (conditional plural third-person)
teklif etmeseydim (conditional first-person perfective singular)
teklif etmeseydin (conditional perfective second-person singular)
teklif etmeseydi (conditional perfective singular third-person)
teklif etmeseydik (conditional first-person perfective plural)
teklif etmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
teklif etmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
teklif etmeyeyim (first-person optative singular)
teklif etmeyesin (optative second-person singular)
teklif etmeye (optative singular third-person)
teklif etmeyelim (first-person optative plural)
teklif etmeyesiniz (optative plural second-person)
teklif etmeyeler (optative plural third-person)
teklif etmemekteyim (first-person progressive singular)
teklif etmemektesin (progressive second-person singular)
teklif etmemekte (progressive singular third-person)
teklif etmemekteyiz (first-person plural progressive)
teklif etmemektesiniz (plural progressive second-person)
teklif etmemekteler (plural progressive third-person)
teklif etmemeliyim (first-person necessitative singular)
teklif etmemelisin (necessitative second-person singular)
teklif etmemeli (necessitative singular third-person)
teklif etmemeliyiz (first-person necessitative plural)
teklif etmemelisiniz (necessitative plural second-person)
teklif etmemeliler (necessitative plural third-person)
teklif etme (imperative second-person singular)
teklif etmesin (imperative singular third-person)
teklif etmeyin (imperative plural second-person)
or teklif etmeyiniz (imperative plural second-person)
teklif etmesinler (imperative plural third-person)
teklif etmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
teklif etmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
teklif etmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
teklif etmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
teklif etmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
teklif etmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
teklif etmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
teklif etmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
teklif etmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
teklif etmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
teklif etmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
teklif etmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
teklif etmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
teklif etmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
teklif etmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
teklif etmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
teklif etmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
teklif etmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
teklif etmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
teklif etmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
teklif etmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
teklif etmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
teklif etmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
teklif etmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
teklif etmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
teklif etmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
teklif etmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
teklif etmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
teklif etmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
teklif etmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
teklif etmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
teklif etmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
teklif etmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
teklif etmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
teklif etmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
teklif etmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
teklif etmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
teklif etmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
teklif etmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
teklif etmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
teklif etmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
teklif etmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
teklif etmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
teklif etmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
teklif etmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
teklif etmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
teklif etmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
teklif etmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
teklif etmesem mi? (conditional first-person singular)
teklif etmesen mi? (conditional second-person singular)
teklif etmese mi? (conditional singular third-person)
teklif etmesek mi? (conditional first-person plural)
teklif etmeseniz mi? (conditional plural second-person)
teklif etmeseler mi? (conditional plural third-person)
teklif etmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
teklif etmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
teklif etmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
teklif etmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
teklif etmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
teklif etmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
teklif etmemekte miyim? (first-person progressive singular)
teklif etmemekte misin? (progressive second-person singular)
teklif etmemekte mi? (progressive singular third-person)
teklif etmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
teklif etmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
teklif etmemekteler mi? (plural progressive third-person)
teklif etmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
teklif etmemeli misin? (necessitative second-person singular)
teklif etmemeli mi? (necessitative singular third-person)
teklif etmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
teklif etmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
teklif etmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

teklif ediyorlardı (or teklif ediyordular)

teklif ederlermiş (or teklif edermişlar)

Inherited from Ottoman Turkish تكلیف ایتمك (teklif itmek, etmek, “to propose, to offer formally or ceremoniously”), equivalent to compound of teklif (“an act of proposing or offering, proposal”) + etmek (“to do, to make”).

com+

Herr Mannelig, Orta Çağ'da dişi bir trolün bir şövalyeye evlilik teklif etmesini konu alan bir İsveç baladıdır.

Herr Mannelig is a Swedish ballad about a female troll proposing marriage to a knight in the Medieval era.

(transitive) To propose, to make a proposal, to offer.

(transitive) To put forward, to suggest.

(transitive) To propose marriage or a date.


yüzüne vurmak

head

yüzüne vurmak (third-person singular simple present yüzüne vurur)

yüzüne vurur (present singular third-person)
yüzüne vurmak (infinitive)
yüzüne vuran (imperfective impersonal participle)
yüzüne vurmuş (impersonal participle perfective)
yüzüne vuracak (impersonal participle prospective)
yüzüne vurduğum (non-prospective participle personal)
yüzüne vurduğun (non-prospective participle personal)
yüzüne vurduğu (non-prospective participle personal)
yüzüne vurduğumuz (non-prospective participle personal)
yüzüne vurduğunuz (non-prospective participle personal)
yüzüne vurdukları (non-prospective participle personal)
yüzüne vuracağım (participle personal prospective)
yüzüne vuracağın (participle personal prospective)
yüzüne vuracağı (participle personal prospective)
yüzüne vuracağımız (participle personal prospective)
yüzüne vuracağınız (participle personal prospective)
yüzüne vuracakları (participle personal prospective)
yüzüne vurma (noun-from-verb)
yüzüne vuruş (adverbial)
yüzüne vururum (aorist first-person indicative present singular)
yüzüne vurursun (aorist indicative present second-person singular)
yüzüne vurur (aorist indicative present singular third-person)
yüzüne vururuz (aorist first-person indicative plural present)
yüzüne vurursunuz (aorist indicative plural present second-person)
yüzüne vururlar (aorist indicative plural present third-person)
yüzüne vuruyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yüzüne vuruyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yüzüne vuruyor (imperfective indicative present singular third-person)
yüzüne vuruyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yüzüne vuruyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yüzüne vuruyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yüzüne vurdum (first-person indicative past perfective singular)
yüzüne vurdun (indicative past perfective second-person singular)
yüzüne vurdu (indicative past perfective singular third-person)
yüzüne vurduk (first-person indicative past perfective plural)
yüzüne vurdunuz (indicative past perfective plural second-person)
yüzüne vurdular (indicative past perfective plural third-person)
yüzüne vuruyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yüzüne vuruyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yüzüne vuruyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yüzüne vuruyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yüzüne vuruyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yüzüne vuruyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or yüzüne vuruyordular (imperfective indicative past plural third-person)
yüzüne vuracağım (first-person future indicative singular)
yüzüne vuracaksın (future indicative second-person singular)
yüzüne vuracak (future indicative singular third-person)
yüzüne vuracağız (first-person future indicative plural)
yüzüne vuracaksınız (future indicative plural second-person)
yüzüne vuracaklar (future indicative plural third-person)
yüzüne vurmuşum (first-person inferential perfective singular)
yüzüne vurmuşsun (inferential perfective second-person singular)
yüzüne vurmuş (inferential perfective singular third-person)
yüzüne vurmuşuz (first-person inferential perfective plural)
yüzüne vurmuşsunuz (inferential perfective plural second-person)
yüzüne vurmuşlar (inferential perfective plural third-person)
yüzüne vururmuşum (aorist first-person inferential singular)
yüzüne vururmuşsun (aorist inferential second-person singular)
yüzüne vururmuş (aorist inferential singular third-person)
yüzüne vururmuşuz (aorist first-person inferential plural)
yüzüne vururmuşsunuz (aorist inferential plural second-person)
yüzüne vururlarmış (aorist inferential plural third-person)
or yüzüne vururmuşlar (aorist inferential plural third-person)
yüzüne vuruyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yüzüne vuruyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yüzüne vuruyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yüzüne vuruyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yüzüne vuruyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yüzüne vuruyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yüzüne vursam (conditional first-person singular)
yüzüne vursan (conditional second-person singular)
yüzüne vursa (conditional singular third-person)
yüzüne vursak (conditional first-person plural)
yüzüne vursanız (conditional plural second-person)
yüzüne vursalar (conditional plural third-person)
yüzüne vursaydım (conditional first-person perfective singular)
yüzüne vursaydın (conditional perfective second-person singular)
yüzüne vursaydı (conditional perfective singular third-person)
yüzüne vursaydık (conditional first-person perfective plural)
yüzüne vursaydınız (conditional perfective plural second-person)
yüzüne vursaydılar (conditional perfective plural third-person)
yüzüne vurayım (first-person optative singular)
yüzüne vurasın (optative second-person singular)
yüzüne vura (optative singular third-person)
yüzüne vuralım (first-person optative plural)
yüzüne vurasınız (optative plural second-person)
yüzüne vuralar (optative plural third-person)
yüzüne vurmaktayım (first-person progressive singular)
yüzüne vurmaktasın (progressive second-person singular)
yüzüne vurmakta (progressive singular third-person)
yüzüne vurmaktayız (first-person plural progressive)
yüzüne vurmaktasınız (plural progressive second-person)
yüzüne vurmaktalar (plural progressive third-person)
yüzüne vurmalıyım (first-person necessitative singular)
yüzüne vurmalısın (necessitative second-person singular)
yüzüne vurmalı (necessitative singular third-person)
yüzüne vurmalıyız (first-person necessitative plural)
yüzüne vurmalısınız (necessitative plural second-person)
yüzüne vurmalılar (necessitative plural third-person)
yüzüne vur (imperative second-person singular)
yüzüne vursun (imperative singular third-person)
yüzüne vurun (imperative plural second-person)
yüzüne vursunlar (imperative plural third-person)
yüzüne vurur muyum? (aorist first-person indicative present singular)
yüzüne vurur musun? (aorist indicative present second-person singular)
yüzüne vurur mu? (aorist indicative present singular third-person)
yüzüne vurur muyuz? (aorist first-person indicative plural present)
yüzüne vurur musunuz? (aorist indicative plural present second-person)
yüzüne vururlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yüzüne vuruyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yüzüne vuruyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yüzüne vuruyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yüzüne vuruyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yüzüne vuruyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yüzüne vuruyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yüzüne vurdum mu? (first-person indicative past perfective singular)
yüzüne vurdun mu? (indicative past perfective second-person singular)
yüzüne vurdu mu? (indicative past perfective singular third-person)
yüzüne vurduk mu? (first-person indicative past perfective plural)
yüzüne vurdunuz mu? (indicative past perfective plural second-person)
yüzüne vurdular mı? (indicative past perfective plural third-person)
yüzüne vuruyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yüzüne vuruyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yüzüne vuruyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yüzüne vuruyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yüzüne vuruyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yüzüne vuruyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yüzüne vuracak mıyım? (first-person future indicative singular)
yüzüne vuracak mısın? (future indicative second-person singular)
yüzüne vuracak mı? (future indicative singular third-person)
yüzüne vuracak mıyız? (first-person future indicative plural)
yüzüne vuracak mısınız? (future indicative plural second-person)
yüzüne vuracaklar mı? (future indicative plural third-person)
yüzüne vurmuş muyum? (first-person inferential perfective singular)
yüzüne vurmuş musun? (inferential perfective second-person singular)
yüzüne vurmuş mu? (inferential perfective singular third-person)
yüzüne vurmuş muyuz? (first-person inferential perfective plural)
yüzüne vurmuş musunuz? (inferential perfective plural second-person)
yüzüne vurmuşlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yüzüne vurur muymuşum? (aorist first-person inferential singular)
yüzüne vurur muymuşsun? (aorist inferential second-person singular)
yüzüne vurur muymuş? (aorist inferential singular third-person)
yüzüne vurur muymuşuz? (aorist first-person inferential plural)
yüzüne vurur muymuşsunuz? (aorist inferential plural second-person)
yüzüne vururlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yüzüne vuruyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yüzüne vuruyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yüzüne vuruyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yüzüne vuruyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yüzüne vuruyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yüzüne vuruyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yüzüne vursam mı? (conditional first-person singular)
yüzüne vursan mı? (conditional second-person singular)
yüzüne vursa mı? (conditional singular third-person)
yüzüne vursak mı? (conditional first-person plural)
yüzüne vursanız mı? (conditional plural second-person)
yüzüne vursalar mı? (conditional plural third-person)
yüzüne vursa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yüzüne vursa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yüzüne vursa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yüzüne vursa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yüzüne vursa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yüzüne vursalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yüzüne vurmakta mıyım? (first-person progressive singular)
yüzüne vurmakta mısın? (progressive second-person singular)
yüzüne vurmakta mı? (progressive singular third-person)
yüzüne vurmakta mıyız? (first-person plural progressive)
yüzüne vurmakta mısınız? (plural progressive second-person)
yüzüne vurmaktalar mı? (plural progressive third-person)
yüzüne vurmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yüzüne vurmalı mısın? (necessitative second-person singular)
yüzüne vurmalı mı? (necessitative singular third-person)
yüzüne vurmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yüzüne vurmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yüzüne vurmalılar mı? (necessitative plural third-person)
yüzüne vurmamak (infinitive negative)
yüzüne vurmayan (imperfective impersonal negative participle)
yüzüne vurmamış (impersonal negative participle perfective)
yüzüne vurmayacak (impersonal negative participle prospective)
yüzüne vurmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
yüzüne vurmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
yüzüne vurmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
yüzüne vurmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
yüzüne vurmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
yüzüne vurmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
yüzüne vurmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
yüzüne vurmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
yüzüne vurmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
yüzüne vurmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
yüzüne vurmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
yüzüne vurmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
yüzüne vurmama (negative noun-from-verb)
yüzüne vurmayuş (adverbial negative)
yüzüne vurmam (aorist first-person indicative present singular)
yüzüne vurmazsın (aorist indicative present second-person singular)
yüzüne vurmaz (aorist indicative present singular third-person)
yüzüne vurmayız (aorist first-person indicative plural present)
yüzüne vurmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
yüzüne vurmazlar (aorist indicative plural present third-person)
yüzüne vurmuyorum (first-person imperfective indicative present singular)
yüzüne vurmuyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
yüzüne vurmuyor (imperfective indicative present singular third-person)
yüzüne vurmuyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
yüzüne vurmuyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
yüzüne vurmuyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
yüzüne vurmadım (first-person indicative past perfective singular)
yüzüne vurmadın (indicative past perfective second-person singular)
yüzüne vurmadı (indicative past perfective singular third-person)
yüzüne vurmadık (first-person indicative past perfective plural)
yüzüne vurmadınız (indicative past perfective plural second-person)
yüzüne vurmadılar (indicative past perfective plural third-person)
yüzüne vurmuyordum (first-person imperfective indicative past singular)
yüzüne vurmuyordun (imperfective indicative past second-person singular)
yüzüne vurmuyordu (imperfective indicative past singular third-person)
yüzüne vurmuyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
yüzüne vurmuyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
yüzüne vurmuyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
yüzüne vurmayacağım (first-person future indicative singular)
yüzüne vurmayacaksın (future indicative second-person singular)
yüzüne vurmayacak (future indicative singular third-person)
yüzüne vurmayacağız (first-person future indicative plural)
yüzüne vurmayacaksınız (future indicative plural second-person)
yüzüne vurmayacaklar (future indicative plural third-person)
yüzüne vurmamışım (first-person inferential perfective singular)
yüzüne vurmamışsın (inferential perfective second-person singular)
yüzüne vurmamış (inferential perfective singular third-person)
yüzüne vurmamışız (first-person inferential perfective plural)
yüzüne vurmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
yüzüne vurmamışlar (inferential perfective plural third-person)
yüzüne vurmazmışım (aorist first-person inferential singular)
yüzüne vurmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
yüzüne vurmazmış (aorist inferential singular third-person)
yüzüne vurmazmışız (aorist first-person inferential plural)
yüzüne vurmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
yüzüne vurmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
yüzüne vurmuyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
yüzüne vurmuyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
yüzüne vurmuyormuş (imperfective inferential singular third-person)
yüzüne vurmuyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
yüzüne vurmuyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
yüzüne vurmuyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
yüzüne vurmasam (conditional first-person singular)
yüzüne vurmasan (conditional second-person singular)
yüzüne vurmasa (conditional singular third-person)
yüzüne vurmasak (conditional first-person plural)
yüzüne vurmasanız (conditional plural second-person)
yüzüne vurmasalar (conditional plural third-person)
yüzüne vurmasaydım (conditional first-person perfective singular)
yüzüne vurmasaydın (conditional perfective second-person singular)
yüzüne vurmasaydı (conditional perfective singular third-person)
yüzüne vurmasaydık (conditional first-person perfective plural)
yüzüne vurmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
yüzüne vurmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
yüzüne vurmayayım (first-person optative singular)
yüzüne vurmayasın (optative second-person singular)
yüzüne vurmaya (optative singular third-person)
yüzüne vurmayalım (first-person optative plural)
yüzüne vurmayasınız (optative plural second-person)
yüzüne vurmayalar (optative plural third-person)
yüzüne vurmamaktayım (first-person progressive singular)
yüzüne vurmamaktasın (progressive second-person singular)
yüzüne vurmamakta (progressive singular third-person)
yüzüne vurmamaktayız (first-person plural progressive)
yüzüne vurmamaktasınız (plural progressive second-person)
yüzüne vurmamaktalar (plural progressive third-person)
yüzüne vurmamalıyım (first-person necessitative singular)
yüzüne vurmamalısın (necessitative second-person singular)
yüzüne vurmamalı (necessitative singular third-person)
yüzüne vurmamalıyız (first-person necessitative plural)
yüzüne vurmamalısınız (necessitative plural second-person)
yüzüne vurmamalılar (necessitative plural third-person)
yüzüne vurma (imperative second-person singular)
yüzüne vurmasın (imperative singular third-person)
yüzüne vurmayın (imperative plural second-person)
yüzüne vurmasınlar (imperative plural third-person)
yüzüne vurmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
yüzüne vurmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
yüzüne vurmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
yüzüne vurmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
yüzüne vurmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
yüzüne vurmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
yüzüne vurmuyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
yüzüne vurmuyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
yüzüne vurmuyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
yüzüne vurmuyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
yüzüne vurmuyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
yüzüne vurmuyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
yüzüne vurmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
yüzüne vurmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
yüzüne vurmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
yüzüne vurmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
yüzüne vurmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
yüzüne vurmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
yüzüne vurmuyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
yüzüne vurmuyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
yüzüne vurmuyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
yüzüne vurmuyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
yüzüne vurmuyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
yüzüne vurmuyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
yüzüne vurmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
yüzüne vurmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
yüzüne vurmayacak mı? (future indicative singular third-person)
yüzüne vurmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
yüzüne vurmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
yüzüne vurmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
yüzüne vurmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
yüzüne vurmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
yüzüne vurmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
yüzüne vurmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
yüzüne vurmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
yüzüne vurmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
yüzüne vurmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
yüzüne vurmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
yüzüne vurmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
yüzüne vurmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
yüzüne vurmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
yüzüne vurmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
yüzüne vurmuyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
yüzüne vurmuyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
yüzüne vurmuyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
yüzüne vurmuyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
yüzüne vurmuyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
yüzüne vurmuyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
yüzüne vurmasam mı? (conditional first-person singular)
yüzüne vurmasan mı? (conditional second-person singular)
yüzüne vurmasa mı? (conditional singular third-person)
yüzüne vurmasak mı? (conditional first-person plural)
yüzüne vurmasanız mı? (conditional plural second-person)
yüzüne vurmasalar mı? (conditional plural third-person)
yüzüne vurmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
yüzüne vurmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
yüzüne vurmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
yüzüne vurmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
yüzüne vurmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
yüzüne vurmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
yüzüne vurmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
yüzüne vurmamakta mısın? (progressive second-person singular)
yüzüne vurmamakta mı? (progressive singular third-person)
yüzüne vurmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
yüzüne vurmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
yüzüne vurmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
yüzüne vurmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
yüzüne vurmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
yüzüne vurmamalı mı? (necessitative singular third-person)
yüzüne vurmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
yüzüne vurmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
yüzüne vurmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

yüzüne vuruyorlardı (or yüzüne vuruyordular)

yüzüne vururlarmış (or yüzüne vururmuşlar)

Derived from Ottoman Turkish یوزه اورمق (yüze urmak, vurmak, “to throw a thing in the face, to reproach”), equivalent to compound of yüz (“face”) + -ü (possessive suffix) + -(n)e (dative suffix with "n" as buffer consonant) + vurmak (“to hit, to strike”), literally “to hit in someone's face (with something)”.

com+

cast something in someone's teeth
cast something in someone's teeth

rub someone's nose in
rub someone's nose in

(transitive, idiomatic) To reproach or shame someone sharply for a mistake; to cast something in someone's teeth, to rub someone's nose in something.