türetmek

head

türetmek (third-person singular simple present türetir)

türetir (present singular third-person)
türetmek (infinitive)
türeten (imperfective impersonal participle)
türetmiş (impersonal participle perfective)
türetecek (impersonal participle prospective)
türettiğim (non-prospective participle personal)
türettiğin (non-prospective participle personal)
türettiği (non-prospective participle personal)
türettiğimiz (non-prospective participle personal)
türettiğiniz (non-prospective participle personal)
türettikleri (non-prospective participle personal)
türeteceğim (participle personal prospective)
türeteceğin (participle personal prospective)
türeteceği (participle personal prospective)
türeteceğimiz (participle personal prospective)
türeteceğiniz (participle personal prospective)
türetecekleri (participle personal prospective)
türetme (noun-from-verb)
türetiş (adverbial)
türetirim (aorist first-person indicative present singular)
türetirsin (aorist indicative present second-person singular)
türetir (aorist indicative present singular third-person)
türetiriz (aorist first-person indicative plural present)
türetirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
türetirler (aorist indicative plural present third-person)
türetiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
türetiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
türetiyor (imperfective indicative present singular third-person)
türetiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
türetiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
türetiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
türettim (first-person indicative past perfective singular)
türettin (indicative past perfective second-person singular)
türetti (indicative past perfective singular third-person)
türettik (first-person indicative past perfective plural)
türettiniz (indicative past perfective plural second-person)
türettiler (indicative past perfective plural third-person)
türetiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
türetiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
türetiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
türetiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
türetiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
türetiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or türetiyordular (imperfective indicative past plural third-person)
türeteceğim (first-person future indicative singular)
türeteceksin (future indicative second-person singular)
türetecek (future indicative singular third-person)
türeteceğiz (first-person future indicative plural)
türeteceksiniz (future indicative plural second-person)
türetecekler (future indicative plural third-person)
türetmişim (first-person inferential perfective singular)
türetmişsin (inferential perfective second-person singular)
türetmiş (inferential perfective singular third-person)
türetmişiz (first-person inferential perfective plural)
türetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
türetmişler (inferential perfective plural third-person)
türetirmişim (aorist first-person inferential singular)
türetirmişsin (aorist inferential second-person singular)
türetirmiş (aorist inferential singular third-person)
türetirmişiz (aorist first-person inferential plural)
türetirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
türetirlermiş (or türetirmişlar) (aorist inferential plural third-person)
türetiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
türetiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
türetiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
türetiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
türetiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
türetiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
türetsem (conditional first-person singular)
türetsen (conditional second-person singular)
türetse (conditional singular third-person)
türetsek (conditional first-person plural)
türetseniz (conditional plural second-person)
türetseler (conditional plural third-person)
türetseydim (conditional first-person perfective singular)
türetseydin (conditional perfective second-person singular)
türetseydi (conditional perfective singular third-person)
türetseydik (conditional first-person perfective plural)
türetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
türetseydiler (conditional perfective plural third-person)
türeteyim (first-person optative singular)
türetesin (optative second-person singular)
türete (optative singular third-person)
türetelim (first-person optative plural)
türetesiniz (optative plural second-person)
türeteler (optative plural third-person)
türetmekteyim (first-person progressive singular)
türetmektesin (progressive second-person singular)
türetmekte (progressive singular third-person)
türetmekteyiz (first-person plural progressive)
türetmektesiniz (plural progressive second-person)
türetmekteler (plural progressive third-person)
türetmeliyim (first-person necessitative singular)
türetmelisin (necessitative second-person singular)
türetmeli (necessitative singular third-person)
türetmeliyiz (first-person necessitative plural)
türetmelisiniz (necessitative plural second-person)
türetmeliler (necessitative plural third-person)
türet (imperative second-person singular)
türetsin (imperative singular third-person)
türetin (imperative plural second-person)
türetsinler (imperative plural third-person)
türetir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
türetir misin? (aorist indicative present second-person singular)
türetir mi? (aorist indicative present singular third-person)
türetir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
türetir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
türetirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
türetiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
türetiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
türetiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
türetiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
türetiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
türetiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
türettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
türettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
türetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
türettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
türettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
türettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
türetiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
türetiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
türetiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
türetiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
türetiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
türetiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
türetecek miyim? (first-person future indicative singular)
türetecek misin? (future indicative second-person singular)
türetecek mi? (future indicative singular third-person)
türetecek miyiz? (first-person future indicative plural)
türetecek misiniz? (future indicative plural second-person)
türetecekler mi? (future indicative plural third-person)
türetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
türetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
türetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
türetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
türetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
türetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
türetir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
türetir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
türetir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
türetir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
türetir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
türetirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
türetiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
türetiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
türetiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
türetiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
türetiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
türetiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
türetsem mi? (conditional first-person singular)
türetsen mi? (conditional second-person singular)
türetse mi? (conditional singular third-person)
türetsek mi? (conditional first-person plural)
türetseniz mi? (conditional plural second-person)
türetseler mi? (conditional plural third-person)
türetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
türetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
türetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
türetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
türetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
türetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
türetmekte miyim? (first-person progressive singular)
türetmekte misin? (progressive second-person singular)
türetmekte mi? (progressive singular third-person)
türetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
türetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
türetmekteler mi? (plural progressive third-person)
türetmeli miyim? (first-person necessitative singular)
türetmeli misin? (necessitative second-person singular)
türetmeli mi? (necessitative singular third-person)
türetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
türetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
türetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
türetmemek (infinitive negative)
türetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
türetmemiş (impersonal negative participle perfective)
türetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
türetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
türetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
türetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
türetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
türetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
türetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
türetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
türetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
türetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
türetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
türetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
türetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
türetmeme (negative noun-from-verb)
türetmeyiş (adverbial negative)
türetmem (aorist first-person indicative present singular)
türetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
türetmez (aorist indicative present singular third-person)
türetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
türetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
türetmezler (aorist indicative plural present third-person)
türetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
türetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
türetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
türetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
türetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
türetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
türetmedim (first-person indicative past perfective singular)
türetmedin (indicative past perfective second-person singular)
türetmedi (indicative past perfective singular third-person)
türetmedik (first-person indicative past perfective plural)
türetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
türetmediler (indicative past perfective plural third-person)
türetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
türetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
türetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
türetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
türetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
türetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
türetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
türetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
türetmeyecek (future indicative singular third-person)
türetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
türetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
türetmeyecekler (future indicative plural third-person)
türetmemişim (first-person inferential perfective singular)
türetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
türetmemiş (inferential perfective singular third-person)
türetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
türetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
türetmemişler (inferential perfective plural third-person)
türetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
türetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
türetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
türetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
türetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
türetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
türetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
türetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
türetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
türetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
türetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
türetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
türetmesem (conditional first-person singular)
türetmesen (conditional second-person singular)
türetmese (conditional singular third-person)
türetmesek (conditional first-person plural)
türetmeseniz (conditional plural second-person)
türetmeseler (conditional plural third-person)
türetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
türetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
türetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
türetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
türetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
türetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
türetmeyeyim (first-person optative singular)
türetmeyesin (optative second-person singular)
türetmeye (optative singular third-person)
türetmeyelim (first-person optative plural)
türetmeyesiniz (optative plural second-person)
türetmeyeler (optative plural third-person)
türetmemekteyim (first-person progressive singular)
türetmemektesin (progressive second-person singular)
türetmemekte (progressive singular third-person)
türetmemekteyiz (first-person plural progressive)
türetmemektesiniz (plural progressive second-person)
türetmemekteler (plural progressive third-person)
türetmemeliyim (first-person necessitative singular)
türetmemelisin (necessitative second-person singular)
türetmemeli (necessitative singular third-person)
türetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
türetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
türetmemeliler (necessitative plural third-person)
türetme (imperative second-person singular)
türetmesin (imperative singular third-person)
türetmeyin (imperative plural second-person)
türetmesinler (imperative plural third-person)
türetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
türetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
türetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
türetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
türetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
türetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
türetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
türetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
türetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
türetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
türetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
türetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
türetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
türetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
türetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
türetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
türetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
türetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
türetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
türetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
türetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
türetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
türetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
türetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
türetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
türetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
türetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
türetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
türetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
türetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
türetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
türetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
türetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
türetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
türetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
türetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
türetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
türetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
türetmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
türetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
türetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
türetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
türetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
türetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
türetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
türetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
türetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
türetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
türetmesem mi? (conditional first-person singular)
türetmesen mi? (conditional second-person singular)
türetmese mi? (conditional singular third-person)
türetmesek mi? (conditional first-person plural)
türetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
türetmeseler mi? (conditional plural third-person)
türetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
türetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
türetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
türetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
türetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
türetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
türetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
türetmemekte misin? (progressive second-person singular)
türetmemekte mi? (progressive singular third-person)
türetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
türetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
türetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
türetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
türetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
türetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
türetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
türetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
türetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

From türe- (“to derive”) + -t (causative suffix) + -mek (infinitive suffix).

suf

(linguistics) to derive (find the derivation of (a word or phrase))


ciklemek

head

ciklemek (third-person singular simple present cikler)

From cik (“tweet”) + -le + -mek (infinitive suffix).


ciklemek

Gerisi bizi ciklemez.


yapram

(minced oath) Synonym of yarram (“my cock”)


alıntı

head

alıntı (definite accusative alıntıyı, plural alıntılar)

alıntıyı (accusative definite)
alıntılar (plural)
alıntı (nominative singular)
alıntılar (nominative plural)
alıntıyı (accusative definite singular)
alıntıları (accusative definite plural)
alıntıya (dative singular)
alıntılara (dative plural)
alıntıda (locative singular)
alıntılarda (locative plural)
alıntıdan (ablative singular)
alıntılardan (ablative plural)
alıntının (genitive singular)
alıntıların (genitive plural)
alıntım (first-person nominative singular)
alıntılarım (first-person nominative singular)
alıntın (nominative second-person singular)
alıntıların (nominative second-person singular)
alıntısı (nominative singular third-person)
alıntıları (nominative singular third-person)
alıntımız (first-person nominative plural)
alıntılarımız (first-person nominative plural)
alıntınız (nominative plural second-person)
alıntılarınız (nominative plural second-person)
alıntıları (nominative plural third-person)
alıntımı (accusative definite first-person singular)
alıntılarımı (accusative definite first-person singular)
alıntını (accusative definite second-person singular)
alıntılarını (accusative definite second-person singular)
alıntısını (accusative definite singular third-person)
alıntılarını (accusative definite singular third-person)
alıntımızı (accusative definite first-person plural)
alıntılarımızı (accusative definite first-person plural)
alıntınızı (accusative definite plural second-person)
alıntılarınızı (accusative definite plural second-person)
alıntılarını (accusative definite plural third-person)
alıntıma (dative first-person singular)
alıntılarıma (dative first-person singular)
alıntına (dative second-person singular)
alıntılarına (dative second-person singular)
alıntısına (dative singular third-person)
alıntılarına (dative singular third-person)
alıntımıza (dative first-person plural)
alıntılarımıza (dative first-person plural)
alıntınıza (dative plural second-person)
alıntılarınıza (dative plural second-person)
alıntılarına (dative plural third-person)
alıntımda (first-person locative singular)
alıntılarımda (first-person locative singular)
alıntında (locative second-person singular)
alıntılarında (locative second-person singular)
alıntısında (locative singular third-person)
alıntılarında (locative singular third-person)
alıntımızda (first-person locative plural)
alıntılarımızda (first-person locative plural)
alıntınızda (locative plural second-person)
alıntılarınızda (locative plural second-person)
alıntılarında (locative plural third-person)
alıntımdan (ablative first-person singular)
alıntılarımdan (ablative first-person singular)
alıntından (ablative second-person singular)
alıntılarından (ablative second-person singular)
alıntısından (ablative singular third-person)
alıntılarından (ablative singular third-person)
alıntımızdan (ablative first-person plural)
alıntılarımızdan (ablative first-person plural)
alıntınızdan (ablative plural second-person)
alıntılarınızdan (ablative plural second-person)
alıntılarından (ablative plural third-person)
alıntımın (first-person genitive singular)
alıntılarımın (first-person genitive singular)
alıntının (genitive second-person singular)
alıntılarının (genitive second-person singular)
alıntısının (genitive singular third-person)
alıntılarının (genitive singular third-person)
alıntımızın (first-person genitive plural)
alıntılarımızın (first-person genitive plural)
alıntınızın (genitive plural second-person)
alıntılarınızın (genitive plural second-person)
alıntılarının (genitive plural third-person)

From the verb Proto-Turkic *ạlïn- (“to take on, to take for self”), derived from Proto-Turkic *ạl- (“to take, to hold, to defeat”) with the suffix Proto-Turkic *-ïn morphologically al- + -ın + -tı.

inh

(literature) quote, quotation, citation, excerpt

(linguistics) A word taken from another language; loanword.


meful

head

meful (definite accusative mefulü, plural mefuller)

mefulü (accusative definite)
mefuller (plural)
meful (nominative singular)
mefuller (nominative plural)
mefulü (accusative definite singular)
mefulleri (accusative definite plural)
mefule (dative singular)
mefullere (dative plural)
mefulde (locative singular)
mefullerde (locative plural)
mefulden (ablative singular)
mefullerden (ablative plural)
mefulün (genitive singular)
mefullerin (genitive plural)

From Ottoman Turkish مفعول (mef'ul), from Arabic مَفْعُول (mafʕūl).


ses bilimi

ses bilimi (definite accusative ses bilimini, uncountable)

ses bilimini (accusative definite)
ses bilimi (nominative singular)
ses bilimini (accusative definite singular)
ses bilimine (dative singular)
ses biliminde (locative singular)
ses biliminden (ablative singular)
ses biliminin (genitive singular)


Süryanice

Inherited from Ottoman Turkish سریانیجه (Süryânîce). By surface analysis, Süryani + -ce.


Felemenkçe

Inherited from Ottoman Turkish فلمنكجه (Felemenkce). By surface analysis, Felemenk (“the Netherlands”) + -çe.


teşbih

head

teşbih (definite accusative teşbihi, plural teşbihler)

teşbihi (accusative definite)
teşbihler (plural)
teşbih (nominative singular)
teşbihler (nominative plural)
teşbihi (accusative definite singular)
teşbihleri (accusative definite plural)
teşbihe (dative singular)
teşbihlere (dative plural)
teşbihte (locative singular)
teşbihlerde (locative plural)
teşbihten (ablative singular)
teşbihlerden (ablative plural)
teşbihin (genitive singular)
teşbihlerin (genitive plural)
teşbihim (first-person nominative singular)
teşbihlerim (first-person nominative singular)
teşbihin (nominative second-person singular)
teşbihlerin (nominative second-person singular)
teşbihi (nominative singular third-person)
teşbihleri (nominative singular third-person)
teşbihimiz (first-person nominative plural)
teşbihlerimiz (first-person nominative plural)
teşbihiniz (nominative plural second-person)
teşbihleriniz (nominative plural second-person)
teşbihleri (nominative plural third-person)
teşbihimi (accusative definite first-person singular)
teşbihlerimi (accusative definite first-person singular)
teşbihini (accusative definite second-person singular)
teşbihlerini (accusative definite second-person singular)
teşbihini (accusative definite singular third-person)
teşbihlerini (accusative definite singular third-person)
teşbihimizi (accusative definite first-person plural)
teşbihlerimizi (accusative definite first-person plural)
teşbihinizi (accusative definite plural second-person)
teşbihlerinizi (accusative definite plural second-person)
teşbihlerini (accusative definite plural third-person)
teşbihime (dative first-person singular)
teşbihlerime (dative first-person singular)
teşbihine (dative second-person singular)
teşbihlerine (dative second-person singular)
teşbihine (dative singular third-person)
teşbihlerine (dative singular third-person)
teşbihimize (dative first-person plural)
teşbihlerimize (dative first-person plural)
teşbihinize (dative plural second-person)
teşbihlerinize (dative plural second-person)
teşbihlerine (dative plural third-person)
teşbihimde (first-person locative singular)
teşbihlerimde (first-person locative singular)
teşbihinde (locative second-person singular)
teşbihlerinde (locative second-person singular)
teşbihinde (locative singular third-person)
teşbihlerinde (locative singular third-person)
teşbihimizde (first-person locative plural)
teşbihlerimizde (first-person locative plural)
teşbihinizde (locative plural second-person)
teşbihlerinizde (locative plural second-person)
teşbihlerinde (locative plural third-person)
teşbihimden (ablative first-person singular)
teşbihlerimden (ablative first-person singular)
teşbihinden (ablative second-person singular)
teşbihlerinden (ablative second-person singular)
teşbihinden (ablative singular third-person)
teşbihlerinden (ablative singular third-person)
teşbihimizden (ablative first-person plural)
teşbihlerimizden (ablative first-person plural)
teşbihinizden (ablative plural second-person)
teşbihlerinizden (ablative plural second-person)
teşbihlerinden (ablative plural third-person)
teşbihimin (first-person genitive singular)
teşbihlerimin (first-person genitive singular)
teşbihinin (genitive second-person singular)
teşbihlerinin (genitive second-person singular)
teşbihinin (genitive singular third-person)
teşbihlerinin (genitive singular third-person)
teşbihimizin (first-person genitive plural)
teşbihlerimizin (first-person genitive plural)
teşbihinizin (genitive plural second-person)
teşbihlerinizin (genitive plural second-person)
teşbihlerinin (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish تشبیه (teşbih), from Arabic تَشْبِيه (tašbīh).

inh+

(literature) A simile, parabole, comparison.


kinaye

head

kinaye (definite accusative kinayeyi, plural kinayeler)

kinayeyi (accusative definite)
kinayeler (plural)
kinaye (nominative singular)
kinayeler (nominative plural)
kinayeyi (accusative definite singular)
kinayeleri (accusative definite plural)
kinayeye (dative singular)
kinayelere (dative plural)
kinayede (locative singular)
kinayelerde (locative plural)
kinayeden (ablative singular)
kinayelerden (ablative plural)
kinayenin (genitive singular)
kinayelerin (genitive plural)
kinayem (first-person nominative singular)
kinayelerim (first-person nominative singular)
kinayen (nominative second-person singular)
kinayelerin (nominative second-person singular)
kinayesi (nominative singular third-person)
kinayeleri (nominative singular third-person)
kinayemiz (first-person nominative plural)
kinayelerimiz (first-person nominative plural)
kinayeniz (nominative plural second-person)
kinayeleriniz (nominative plural second-person)
kinayeleri (nominative plural third-person)
kinayemi (accusative definite first-person singular)
kinayelerimi (accusative definite first-person singular)
kinayeni (accusative definite second-person singular)
kinayelerini (accusative definite second-person singular)
kinayesini (accusative definite singular third-person)
kinayelerini (accusative definite singular third-person)
kinayemizi (accusative definite first-person plural)
kinayelerimizi (accusative definite first-person plural)
kinayenizi (accusative definite plural second-person)
kinayelerinizi (accusative definite plural second-person)
kinayelerini (accusative definite plural third-person)
kinayeme (dative first-person singular)
kinayelerime (dative first-person singular)
kinayene (dative second-person singular)
kinayelerine (dative second-person singular)
kinayesine (dative singular third-person)
kinayelerine (dative singular third-person)
kinayemize (dative first-person plural)
kinayelerimize (dative first-person plural)
kinayenize (dative plural second-person)
kinayelerinize (dative plural second-person)
kinayelerine (dative plural third-person)
kinayemde (first-person locative singular)
kinayelerimde (first-person locative singular)
kinayende (locative second-person singular)
kinayelerinde (locative second-person singular)
kinayesinde (locative singular third-person)
kinayelerinde (locative singular third-person)
kinayemizde (first-person locative plural)
kinayelerimizde (first-person locative plural)
kinayenizde (locative plural second-person)
kinayelerinizde (locative plural second-person)
kinayelerinde (locative plural third-person)
kinayemden (ablative first-person singular)
kinayelerimden (ablative first-person singular)
kinayenden (ablative second-person singular)
kinayelerinden (ablative second-person singular)
kinayesinden (ablative singular third-person)
kinayelerinden (ablative singular third-person)
kinayemizden (ablative first-person plural)
kinayelerimizden (ablative first-person plural)
kinayenizden (ablative plural second-person)
kinayelerinizden (ablative plural second-person)
kinayelerinden (ablative plural third-person)
kinayemin (first-person genitive singular)
kinayelerimin (first-person genitive singular)
kinayenin (genitive second-person singular)
kinayelerinin (genitive second-person singular)
kinayesinin (genitive singular third-person)
kinayelerinin (genitive singular third-person)
kinayemizin (first-person genitive plural)
kinayelerimizin (first-person genitive plural)
kinayenizin (genitive plural second-person)
kinayelerinizin (genitive plural second-person)
kinayelerinin (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish كنایه (kinaye), from Arabic كِنَايَة (kināya).

inh+

(literature) The art of using a word or a phrase outside of its literal meaning; irony.


lakap

head

lakap (definite accusative lakabı, plural lakaplar)

lakabı (accusative definite)
lakaplar (plural)
lakap (nominative singular)
lakaplar (nominative plural)
lakabı (accusative definite singular)
lakapları (accusative definite plural)
lakaba (dative singular)
lakaplara (dative plural)
lakapta (locative singular)
lakaplarda (locative plural)
lakaptan (ablative singular)
lakaplardan (ablative plural)
lakabın (genitive singular)
lakapların (genitive plural)
lakabım (first-person nominative singular)
lakaplarım (first-person nominative singular)
lakabın (nominative second-person singular)
lakapların (nominative second-person singular)
lakabı (nominative singular third-person)
lakapları (nominative singular third-person)
lakabımız (first-person nominative plural)
lakaplarımız (first-person nominative plural)
lakabınız (nominative plural second-person)
lakaplarınız (nominative plural second-person)
lakapları (nominative plural third-person)
lakabımı (accusative definite first-person singular)
lakaplarımı (accusative definite first-person singular)
lakabını (accusative definite second-person singular)
lakaplarını (accusative definite second-person singular)
lakabını (accusative definite singular third-person)
lakaplarını (accusative definite singular third-person)
lakabımızı (accusative definite first-person plural)
lakaplarımızı (accusative definite first-person plural)
lakabınızı (accusative definite plural second-person)
lakaplarınızı (accusative definite plural second-person)
lakaplarını (accusative definite plural third-person)
lakabıma (dative first-person singular)
lakaplarıma (dative first-person singular)
lakabına (dative second-person singular)
lakaplarına (dative second-person singular)
lakabına (dative singular third-person)
lakaplarına (dative singular third-person)
lakabımıza (dative first-person plural)
lakaplarımıza (dative first-person plural)
lakabınıza (dative plural second-person)
lakaplarınıza (dative plural second-person)
lakaplarına (dative plural third-person)
lakabımda (first-person locative singular)
lakaplarımda (first-person locative singular)
lakabında (locative second-person singular)
lakaplarında (locative second-person singular)
lakabında (locative singular third-person)
lakaplarında (locative singular third-person)
lakabımızda (first-person locative plural)
lakaplarımızda (first-person locative plural)
lakabınızda (locative plural second-person)
lakaplarınızda (locative plural second-person)
lakaplarında (locative plural third-person)
lakabımdan (ablative first-person singular)
lakaplarımdan (ablative first-person singular)
lakabından (ablative second-person singular)
lakaplarından (ablative second-person singular)
lakabından (ablative singular third-person)
lakaplarından (ablative singular third-person)
lakabımızdan (ablative first-person plural)
lakaplarımızdan (ablative first-person plural)
lakabınızdan (ablative plural second-person)
lakaplarınızdan (ablative plural second-person)
lakaplarından (ablative plural third-person)
lakabımın (first-person genitive singular)
lakaplarımın (first-person genitive singular)
lakabının (genitive second-person singular)
lakaplarının (genitive second-person singular)
lakabının (genitive singular third-person)
lakaplarının (genitive singular third-person)
lakabımızın (first-person genitive plural)
lakaplarımızın (first-person genitive plural)
lakabınızın (genitive plural second-person)
lakaplarınızın (genitive plural second-person)
lakaplarının (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish لقب (laḳab), from Arabic لَقَب (laqab).


istiare

head

istiare (definite accusative istiareyi, plural istiareler)

istiareyi (accusative definite)
istiareler (plural)
istiare (nominative singular)
istiareler (nominative plural)
istiareyi (accusative definite singular)
istiareleri (accusative definite plural)
istiareye (dative singular)
istiarelere (dative plural)
istiarede (locative singular)
istiarelerde (locative plural)
istiareden (ablative singular)
istiarelerden (ablative plural)
istiarenin (genitive singular)
istiarelerin (genitive plural)
istiarem (first-person nominative singular)
istiarelerim (first-person nominative singular)
istiaren (nominative second-person singular)
istiarelerin (nominative second-person singular)
istiaresi (nominative singular third-person)
istiareleri (nominative singular third-person)
istiaremiz (first-person nominative plural)
istiarelerimiz (first-person nominative plural)
istiareniz (nominative plural second-person)
istiareleriniz (nominative plural second-person)
istiareleri (nominative plural third-person)
istiaremi (accusative definite first-person singular)
istiarelerimi (accusative definite first-person singular)
istiareni (accusative definite second-person singular)
istiarelerini (accusative definite second-person singular)
istiaresini (accusative definite singular third-person)
istiarelerini (accusative definite singular third-person)
istiaremizi (accusative definite first-person plural)
istiarelerimizi (accusative definite first-person plural)
istiarenizi (accusative definite plural second-person)
istiarelerinizi (accusative definite plural second-person)
istiarelerini (accusative definite plural third-person)
istiareme (dative first-person singular)
istiarelerime (dative first-person singular)
istiarene (dative second-person singular)
istiarelerine (dative second-person singular)
istiaresine (dative singular third-person)
istiarelerine (dative singular third-person)
istiaremize (dative first-person plural)
istiarelerimize (dative first-person plural)
istiarenize (dative plural second-person)
istiarelerinize (dative plural second-person)
istiarelerine (dative plural third-person)
istiaremde (first-person locative singular)
istiarelerimde (first-person locative singular)
istiarende (locative second-person singular)
istiarelerinde (locative second-person singular)
istiaresinde (locative singular third-person)
istiarelerinde (locative singular third-person)
istiaremizde (first-person locative plural)
istiarelerimizde (first-person locative plural)
istiarenizde (locative plural second-person)
istiarelerinizde (locative plural second-person)
istiarelerinde (locative plural third-person)
istiaremden (ablative first-person singular)
istiarelerimden (ablative first-person singular)
istiarenden (ablative second-person singular)
istiarelerinden (ablative second-person singular)
istiaresinden (ablative singular third-person)
istiarelerinden (ablative singular third-person)
istiaremizden (ablative first-person plural)
istiarelerimizden (ablative first-person plural)
istiarenizden (ablative plural second-person)
istiarelerinizden (ablative plural second-person)
istiarelerinden (ablative plural third-person)
istiaremin (first-person genitive singular)
istiarelerimin (first-person genitive singular)
istiarenin (genitive second-person singular)
istiarelerinin (genitive second-person singular)
istiaresinin (genitive singular third-person)
istiarelerinin (genitive singular third-person)
istiaremizin (first-person genitive plural)
istiarelerimizin (first-person genitive plural)
istiarenizin (genitive plural second-person)
istiarelerinizin (genitive plural second-person)
istiarelerinin (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish استعاره (istiʿāre), from Arabic اِسْتِعَارَة (istiʕāra).

der

اِسْتِعَارَة

Arabic اِسْتِعَارَة (istiʕāra)

(literature, dated) Using a word or a phrase instead of something else in comparison or similitude; a metaphor.


Anadolu Türkçesi

Anadolu Türkçesi (nominative singular uncountable)
Anadolu Türkçesini (accusative singular uncountable)
Anadolu Türkçesine (dative singular uncountable)
Anadolu Türkçesinde (locative singular uncountable)
Anadolu Türkçesinden (ablative singular uncountable)
Anadolu Türkçesinin (genitive singular uncountable)


bilişsel

bilişselim (first-person predicative present singular)
bilişsel miyim? (first-person interrogative predicative present singular)
bilişsel değilim (first-person interrogative negative predicative present singular)
bilişsel değil miyim? (first-person interrogative negative predicative present singular)
bilişselsin (predicative present second-person singular)
bilişsel misin? (interrogative predicative present second-person singular)
bilişsel değilsin (interrogative negative predicative present second-person singular)
bilişsel değil misin? (interrogative negative predicative present second-person singular)
bilişsel (predicative present singular third-person)
bilişseldir (predicative present singular third-person)
bilişsel mi? (interrogative predicative present singular third-person)
bilişsel değil (interrogative negative predicative present singular third-person)
bilişsel değil mi? (interrogative negative predicative present singular third-person)
bilişseliz (first-person plural predicative present)
bilişsel miyiz? (first-person interrogative plural predicative present)
bilişsel değiliz (first-person interrogative negative plural predicative present)
bilişsel değil miyiz? (first-person interrogative negative plural predicative present)
bilişselsiniz (plural predicative present second-person)
bilişsel misiniz? (interrogative plural predicative present second-person)
bilişsel değilsiniz (interrogative negative plural predicative present second-person)
bilişsel değil misiniz? (interrogative negative plural predicative present second-person)
bilişsel (plural predicative present third-person)
bilişseller (plural predicative present third-person)
bilişsel mi? (interrogative plural predicative present third-person)
bilişseller mi? (interrogative plural predicative present third-person)
bilişsel değil (interrogative negative plural predicative present third-person)
bilişsel değiller (interrogative negative plural predicative present third-person)
bilişsel değiller mi? (interrogative negative plural predicative present third-person)
bilişseldim (first-person past predicative singular)
bilişsel miydim? (first-person interrogative past predicative singular)
bilişsel değildim (first-person interrogative negative past predicative singular)
bilişsel değil miydim? (first-person interrogative negative past predicative singular)
bilişseldin (past predicative second-person singular)
bilişsel miydin? (interrogative past predicative second-person singular)
bilişsel değildin (interrogative negative past predicative second-person singular)
bilişsel değil miydin? (interrogative negative past predicative second-person singular)
bilişseldi (past predicative singular third-person)
bilişsel miydi? (interrogative past predicative singular third-person)
bilişsel değildi (interrogative negative past predicative singular third-person)
bilişsel değil miydi? (interrogative negative past predicative singular third-person)
bilişseldik (first-person past plural predicative)
bilişsel miydik? (first-person interrogative past plural predicative)
bilişsel değildik (first-person interrogative negative past plural predicative)
bilişsel değil miydik? (first-person interrogative negative past plural predicative)
bilişseldiniz (past plural predicative second-person)
bilişsel miydiniz? (interrogative past plural predicative second-person)
bilişsel değildiniz (interrogative negative past plural predicative second-person)
bilişsel değil miydiniz? (interrogative negative past plural predicative second-person)
bilişseldiler (past plural predicative third-person)
bilişsel miydiler? (interrogative past plural predicative third-person)
bilişsel değildi (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişsel değildiler (interrogative negative past plural predicative third-person)
değillerdi (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişsel değil miydiler? (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişselmişim (first-person past predicative singular)
bilişsel miymişim? (first-person interrogative past predicative singular)
bilişsel değilmişim (first-person interrogative negative past predicative singular)
bilişsel değil miymişim? (first-person interrogative negative past predicative singular)
bilişselmişsin (past predicative second-person singular)
bilişsel miymişsin? (interrogative past predicative second-person singular)
bilişsel değilmişsin (interrogative negative past predicative second-person singular)
bilişsel değil miymişsin? (interrogative negative past predicative second-person singular)
bilişselmiş (past predicative singular third-person)
bilişsel miymiş? (interrogative past predicative singular third-person)
bilişsel değilmiş (interrogative negative past predicative singular third-person)
bilişsel değil miymiş? (interrogative negative past predicative singular third-person)
bilişselmişiz (first-person past plural predicative)
bilişsel miymişiz? (first-person interrogative past plural predicative)
bilişsel değilmişiz (first-person interrogative negative past plural predicative)
bilişsel değil miymişiz? (first-person interrogative negative past plural predicative)
bilişselmişsiniz (past plural predicative second-person)
bilişsel miymişsiniz? (interrogative past plural predicative second-person)
bilişsel değilmişsiniz (interrogative negative past plural predicative second-person)
bilişsel değil miymişsiniz? (interrogative negative past plural predicative second-person)
bilişselmişler (past plural predicative third-person)
bilişsel miymişler? (interrogative past plural predicative third-person)
bilişsel değilmiş (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişsel değilmişler (interrogative negative past plural predicative third-person)
değillermiş (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişsel değil miymişler? (interrogative negative past plural predicative third-person)
bilişselsem (conditional first-person predicative singular)
bilişsel miysem? (conditional first-person interrogative predicative singular)
bilişsel değilsem (conditional first-person interrogative negative predicative singular)
bilişsel değil miysem? (conditional first-person interrogative negative predicative singular)
bilişselsen (conditional predicative second-person singular)
bilişsel miysen? (conditional interrogative predicative second-person singular)
bilişsel değilsen (conditional interrogative negative predicative second-person singular)
bilişsel değil miysen? (conditional interrogative negative predicative second-person singular)
bilişselse (conditional predicative singular third-person)
bilişsel miyse? (conditional interrogative predicative singular third-person)
bilişsel değilse (conditional interrogative negative predicative singular third-person)
bilişsel değil miyse? (conditional interrogative negative predicative singular third-person)
bilişselsek (conditional first-person plural predicative)
bilişsel miysek? (conditional first-person interrogative plural predicative)
bilişsel değilsek (conditional first-person interrogative negative plural predicative)
bilişsel değil miysek? (conditional first-person interrogative negative plural predicative)
bilişselseniz (conditional plural predicative second-person)
bilişsel miyseniz? (conditional interrogative plural predicative second-person)
bilişsel değilseniz (conditional interrogative negative plural predicative second-person)
bilişsel değil miyseniz? (conditional interrogative negative plural predicative second-person)
bilişselseler (conditional plural predicative third-person)
bilişsel miyseler? (conditional interrogative plural predicative third-person)
bilişsel değilseler (conditional interrogative negative plural predicative third-person)
değillerse (conditional interrogative negative plural predicative third-person)
bilişsel değil miyseler? (conditional interrogative negative plural predicative third-person)

From biliş (“knowing; awareness, cognition”) + -sel, from bil- (“to know, to recognize”) + -iş.

af

bilmek<alt:bil-><t:to know, to recognize>

(psychology, linguistics) Of or relating to the cognition, intelligence and behavior of humans; cognitive.


okunuş

head

okunuş (definite accusative okunuşu, plural okunuşlar)

okunuşu (accusative definite)
okunuşlar (plural)
okunuş (nominative singular)
okunuşlar (nominative plural)
okunuşu (accusative definite singular)
okunuşları (accusative definite plural)
okunuşa (dative singular)
okunuşlara (dative plural)
okunuşta (locative singular)
okunuşlarda (locative plural)
okunuştan (ablative singular)
okunuşlardan (ablative plural)
okunuşun (genitive singular)
okunuşların (genitive plural)
okunuşum (first-person nominative singular)
okunuşlarım (first-person nominative singular)
okunuşun (nominative second-person singular)
okunuşların (nominative second-person singular)
okunuşu (nominative singular third-person)
okunuşları (nominative singular third-person)
okunuşumuz (first-person nominative plural)
okunuşlarımız (first-person nominative plural)
okunuşunuz (nominative plural second-person)
okunuşlarınız (nominative plural second-person)
okunuşları (nominative plural third-person)
okunuşumu (accusative definite first-person singular)
okunuşlarımı (accusative definite first-person singular)
okunuşunu (accusative definite second-person singular)
okunuşlarını (accusative definite second-person singular)
okunuşunu (accusative definite singular third-person)
okunuşlarını (accusative definite singular third-person)
okunuşumuzu (accusative definite first-person plural)
okunuşlarımızı (accusative definite first-person plural)
okunuşunuzu (accusative definite plural second-person)
okunuşlarınızı (accusative definite plural second-person)
okunuşlarını (accusative definite plural third-person)
okunuşuma (dative first-person singular)
okunuşlarıma (dative first-person singular)
okunuşuna (dative second-person singular)
okunuşlarına (dative second-person singular)
okunuşuna (dative singular third-person)
okunuşlarına (dative singular third-person)
okunuşumuza (dative first-person plural)
okunuşlarımıza (dative first-person plural)
okunuşunuza (dative plural second-person)
okunuşlarınıza (dative plural second-person)
okunuşlarına (dative plural third-person)
okunuşumda (first-person locative singular)
okunuşlarımda (first-person locative singular)
okunuşunda (locative second-person singular)
okunuşlarında (locative second-person singular)
okunuşunda (locative singular third-person)
okunuşlarında (locative singular third-person)
okunuşumuzda (first-person locative plural)
okunuşlarımızda (first-person locative plural)
okunuşunuzda (locative plural second-person)
okunuşlarınızda (locative plural second-person)
okunuşlarında (locative plural third-person)
okunuşumdan (ablative first-person singular)
okunuşlarımdan (ablative first-person singular)
okunuşundan (ablative second-person singular)
okunuşlarından (ablative second-person singular)
okunuşundan (ablative singular third-person)
okunuşlarından (ablative singular third-person)
okunuşumuzdan (ablative first-person plural)
okunuşlarımızdan (ablative first-person plural)
okunuşunuzdan (ablative plural second-person)
okunuşlarınızdan (ablative plural second-person)
okunuşlarından (ablative plural third-person)
okunuşumun (first-person genitive singular)
okunuşlarımın (first-person genitive singular)
okunuşunun (genitive second-person singular)
okunuşlarının (genitive second-person singular)
okunuşunun (genitive singular third-person)
okunuşlarının (genitive singular third-person)
okunuşumuzun (first-person genitive plural)
okunuşlarımızın (first-person genitive plural)
okunuşunuzun (genitive plural second-person)
okunuşlarınızın (genitive plural second-person)
okunuşlarının (genitive plural third-person)

okunmak (“to be read”) + -iş (“noun forming suffix”)


edilgen

head

edilgen (definite accusative edilgeni, plural edilgenler)

edilgeni (accusative definite)
edilgenler (plural)
edilgen (nominative singular)
edilgenler (nominative plural)
edilgeni (accusative definite singular)
edilgenleri (accusative definite plural)
edilgene (dative singular)
edilgenlere (dative plural)
edilgende (locative singular)
edilgenlerde (locative plural)
edilgenden (ablative singular)
edilgenlerden (ablative plural)
edilgenin (genitive singular)
edilgenlerin (genitive plural)

From Ottoman Turkish ایتمك (itmek, etmek, “to do, to make, to amount to”), from Proto-Turkic *ēt- (“to organize, to make”), morphologically et- + -il + -gen.


kurşun kalem

head

kurşun kalem (definite accusative kurşun kalemi, plural kurşun kalemler)

kurşun kalemi (accusative definite)
kurşun kalemler (plural)
kurşun kalem (nominative singular)
kurşun kalemler (nominative plural)
kurşun kalemi (accusative definite singular)
kurşun kalemleri (accusative definite plural)
kurşun kaleme (dative singular)
kurşun kalemlere (dative plural)
kurşun kalemde (locative singular)
kurşun kalemlerde (locative plural)
kurşun kalemden (ablative singular)
kurşun kalemlerden (ablative plural)
kurşun kalemin (genitive singular)
kurşun kalemlerin (genitive plural)
kurşun kalemim (first-person nominative singular)
kurşun kalemlerim (first-person nominative singular)
kurşun kalemin (nominative second-person singular)
kurşun kalemlerin (nominative second-person singular)
kurşun kalemi (nominative singular third-person)
kurşun kalemleri (nominative singular third-person)
kurşun kalemimiz (first-person nominative plural)
kurşun kalemlerimiz (first-person nominative plural)
kurşun kaleminiz (nominative plural second-person)
kurşun kalemleriniz (nominative plural second-person)
kurşun kalemleri (nominative plural third-person)
kurşun kalemimi (accusative definite first-person singular)
kurşun kalemlerimi (accusative definite first-person singular)
kurşun kalemini (accusative definite second-person singular)
kurşun kalemlerini (accusative definite second-person singular)
kurşun kalemini (accusative definite singular third-person)
kurşun kalemlerini (accusative definite singular third-person)
kurşun kalemimizi (accusative definite first-person plural)
kurşun kalemlerimizi (accusative definite first-person plural)
kurşun kaleminizi (accusative definite plural second-person)
kurşun kalemlerinizi (accusative definite plural second-person)
kurşun kalemlerini (accusative definite plural third-person)
kurşun kalemime (dative first-person singular)
kurşun kalemlerime (dative first-person singular)
kurşun kalemine (dative second-person singular)
kurşun kalemlerine (dative second-person singular)
kurşun kalemine (dative singular third-person)
kurşun kalemlerine (dative singular third-person)
kurşun kalemimize (dative first-person plural)
kurşun kalemlerimize (dative first-person plural)
kurşun kaleminize (dative plural second-person)
kurşun kalemlerinize (dative plural second-person)
kurşun kalemlerine (dative plural third-person)
kurşun kalemimde (first-person locative singular)
kurşun kalemlerimde (first-person locative singular)
kurşun kaleminde (locative second-person singular)
kurşun kalemlerinde (locative second-person singular)
kurşun kaleminde (locative singular third-person)
kurşun kalemlerinde (locative singular third-person)
kurşun kalemimizde (first-person locative plural)
kurşun kalemlerimizde (first-person locative plural)
kurşun kaleminizde (locative plural second-person)
kurşun kalemlerinizde (locative plural second-person)
kurşun kalemlerinde (locative plural third-person)
kurşun kalemimden (ablative first-person singular)
kurşun kalemlerimden (ablative first-person singular)
kurşun kaleminden (ablative second-person singular)
kurşun kalemlerinden (ablative second-person singular)
kurşun kaleminden (ablative singular third-person)
kurşun kalemlerinden (ablative singular third-person)
kurşun kalemimizden (ablative first-person plural)
kurşun kalemlerimizden (ablative first-person plural)
kurşun kaleminizden (ablative plural second-person)
kurşun kalemlerinizden (ablative plural second-person)
kurşun kalemlerinden (ablative plural third-person)
kurşun kalemimin (first-person genitive singular)
kurşun kalemlerimin (first-person genitive singular)
kurşun kaleminin (genitive second-person singular)
kurşun kalemlerinin (genitive second-person singular)
kurşun kaleminin (genitive singular third-person)
kurşun kalemlerinin (genitive singular third-person)
kurşun kalemimizin (first-person genitive plural)
kurşun kalemlerimizin (first-person genitive plural)
kurşun kaleminizin (genitive plural second-person)
kurşun kalemlerinizin (genitive plural second-person)
kurşun kalemlerinin (genitive plural third-person)

Compound of kurşun (“lead, pencil lead; bullet”) + kalem (“any writing, drawing or chiseling tool”).


karalamak

head

karalamak (third-person singular simple present karalar)

karalar (present singular third-person)
karalamak (infinitive)
karalayan (imperfective impersonal participle)
karalamış (impersonal participle perfective)
karalayacak (impersonal participle prospective)
karaladığım (non-prospective participle personal)
karaladığın (non-prospective participle personal)
karaladığı (non-prospective participle personal)
karaladığımız (non-prospective participle personal)
karaladığınız (non-prospective participle personal)
karaladıkları (non-prospective participle personal)
karalayacağım (participle personal prospective)
karalayacağın (participle personal prospective)
karalayacağı (participle personal prospective)
karalayacağımız (participle personal prospective)
karalayacağınız (participle personal prospective)
karalayacakları (participle personal prospective)
karalama (noun-from-verb)
karalayış (adverbial)
karalarım (aorist first-person indicative present singular)
karalarsın (aorist indicative present second-person singular)
karalar (aorist indicative present singular third-person)
karalarız (aorist first-person indicative plural present)
karalarsınız (aorist indicative plural present second-person)
karalarlar (aorist indicative plural present third-person)
karalıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karalıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karalıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karalıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karalıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karalıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karaladım (first-person indicative past perfective singular)
karaladın (indicative past perfective second-person singular)
karaladı (indicative past perfective singular third-person)
karaladık (first-person indicative past perfective plural)
karaladınız (indicative past perfective plural second-person)
karaladılar (indicative past perfective plural third-person)
karalıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karalıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karalıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karalıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karalıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karalıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
karalayacağım (first-person future indicative singular)
karalayacaksın (future indicative second-person singular)
karalayacak (future indicative singular third-person)
karalayacağız (first-person future indicative plural)
karalayacaksınız (future indicative plural second-person)
karalayacaklar (future indicative plural third-person)
karalamışım (first-person inferential perfective singular)
karalamışsın (inferential perfective second-person singular)
karalamış (inferential perfective singular third-person)
karalamışız (first-person inferential perfective plural)
karalamışsınız (inferential perfective plural second-person)
karalamışlar (inferential perfective plural third-person)
karalarmışım (aorist first-person inferential singular)
karalarmışsın (aorist inferential second-person singular)
karalarmış (aorist inferential singular third-person)
karalarmışız (aorist first-person inferential plural)
karalarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karalarmışlar (aorist inferential plural third-person)
karalıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karalıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karalıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karalıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karalıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karalıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
karalasam (conditional first-person singular)
karalasan (conditional second-person singular)
karalasa (conditional singular third-person)
karalasak (conditional first-person plural)
karalasanız (conditional plural second-person)
karalasalar (conditional plural third-person)
karalasaydım (conditional first-person perfective singular)
karalasaydın (conditional perfective second-person singular)
karalasaydı (conditional perfective singular third-person)
karalasaydık (conditional first-person perfective plural)
karalasaydınız (conditional perfective plural second-person)
karalasaydılar (conditional perfective plural third-person)
karalayayım (first-person optative singular)
karalayasın (optative second-person singular)
karalaya (optative singular third-person)
karalayalım (first-person optative plural)
karalayasınız (optative plural second-person)
karalayalar (optative plural third-person)
karalamaktayım (first-person progressive singular)
karalamaktasın (progressive second-person singular)
karalamakta (progressive singular third-person)
karalamaktayız (first-person plural progressive)
karalamaktasınız (plural progressive second-person)
karalamaktalar (plural progressive third-person)
karalamalıyım (first-person necessitative singular)
karalamalısın (necessitative second-person singular)
karalamalı (necessitative singular third-person)
karalamalıyız (first-person necessitative plural)
karalamalısınız (necessitative plural second-person)
karalamalılar (necessitative plural third-person)
karala (imperative second-person singular)
karalasın (imperative singular third-person)
karalayın (imperative plural second-person)
karalasınlar (imperative plural third-person)
karalar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karalar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karalar mı? (aorist indicative present singular third-person)
karalar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karalar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karalarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karalıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karalıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karalıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karalıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karalıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karalıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karaladım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karaladın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karaladı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karaladık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karaladınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karaladılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karalıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karalıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karalıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karalıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karalıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karalıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karalayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karalayacak mısın? (future indicative second-person singular)
karalayacak mı? (future indicative singular third-person)
karalayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karalayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karalayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karalamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karalamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karalamış mı? (inferential perfective singular third-person)
karalamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karalamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karalamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karalar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karalar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karalar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karalar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karalar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karalarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karalıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karalıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karalıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karalıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karalıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karalıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karalasam mı? (conditional first-person singular)
karalasan mı? (conditional second-person singular)
karalasa mı? (conditional singular third-person)
karalasak mı? (conditional first-person plural)
karalasanız mı? (conditional plural second-person)
karalasalar mı? (conditional plural third-person)
karalasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karalasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karalasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karalasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karalasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karalasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karalamakta mıyım? (first-person progressive singular)
karalamakta mısın? (progressive second-person singular)
karalamakta mı? (progressive singular third-person)
karalamakta mıyız? (first-person plural progressive)
karalamakta mısınız? (plural progressive second-person)
karalamaktalar mı? (plural progressive third-person)
karalamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karalamalı mısın? (necessitative second-person singular)
karalamalı mı? (necessitative singular third-person)
karalamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karalamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karalamalılar mı? (necessitative plural third-person)
karalamamak (infinitive negative)
karalamayan (imperfective impersonal negative participle)
karalamamış (impersonal negative participle perfective)
karalamayacak (impersonal negative participle prospective)
karalamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
karalamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
karalamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
karalamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
karalamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
karalamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
karalamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
karalamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
karalamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
karalamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
karalamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
karalamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
karalamama (negative noun-from-verb)
karalamayış (adverbial negative)
karalamam (aorist first-person indicative present singular)
karalamazsın (aorist indicative present second-person singular)
karalamaz (aorist indicative present singular third-person)
karalamayız (aorist first-person indicative plural present)
karalamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
karalamazlar (aorist indicative plural present third-person)
karalamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
karalamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
karalamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
karalamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
karalamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
karalamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
karalamadım (first-person indicative past perfective singular)
karalamadın (indicative past perfective second-person singular)
karalamadı (indicative past perfective singular third-person)
karalamadık (first-person indicative past perfective plural)
karalamadınız (indicative past perfective plural second-person)
karalamadılar (indicative past perfective plural third-person)
karalamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
karalamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
karalamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
karalamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
karalamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
karalamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
karalamayacağım (first-person future indicative singular)
karalamayacaksın (future indicative second-person singular)
karalamayacak (future indicative singular third-person)
karalamayacağız (first-person future indicative plural)
karalamayacaksınız (future indicative plural second-person)
karalamayacaklar (future indicative plural third-person)
karalamamışım (first-person inferential perfective singular)
karalamamışsın (inferential perfective second-person singular)
karalamamış (inferential perfective singular third-person)
karalamamışız (first-person inferential perfective plural)
karalamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
karalamamışlar (inferential perfective plural third-person)
karalamazmışım (aorist first-person inferential singular)
karalamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
karalamazmış (aorist inferential singular third-person)
karalamazmışız (aorist first-person inferential plural)
karalamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
karalamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
karalamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
karalamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
karalamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
karalamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
karalamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
karalamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
karalamasam (conditional first-person singular)
karalamasan (conditional second-person singular)
karalamasa (conditional singular third-person)
karalamasak (conditional first-person plural)
karalamasanız (conditional plural second-person)
karalamasalar (conditional plural third-person)
karalamasaydım (conditional first-person perfective singular)
karalamasaydın (conditional perfective second-person singular)
karalamasaydı (conditional perfective singular third-person)
karalamasaydık (conditional first-person perfective plural)
karalamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
karalamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
karalamayayım (first-person optative singular)
karalamayasın (optative second-person singular)
karalamaya (optative singular third-person)
karalamayalım (first-person optative plural)
karalamayasınız (optative plural second-person)
karalamayalar (optative plural third-person)
karalamamaktayım (first-person progressive singular)
karalamamaktasın (progressive second-person singular)
karalamamakta (progressive singular third-person)
karalamamaktayız (first-person plural progressive)
karalamamaktasınız (plural progressive second-person)
karalamamaktalar (plural progressive third-person)
karalamamalıyım (first-person necessitative singular)
karalamamalısın (necessitative second-person singular)
karalamamalı (necessitative singular third-person)
karalamamalıyız (first-person necessitative plural)
karalamamalısınız (necessitative plural second-person)
karalamamalılar (necessitative plural third-person)
karalama (imperative second-person singular)
karalamasın (imperative singular third-person)
karalamayın (imperative plural second-person)
karalamasınlar (imperative plural third-person)
karalamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
karalamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
karalamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
karalamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
karalamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
karalamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
karalamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
karalamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
karalamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
karalamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
karalamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
karalamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
karalamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
karalamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
karalamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
karalamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
karalamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
karalamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
karalamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
karalamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
karalamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
karalamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
karalamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
karalamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
karalamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
karalamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
karalamayacak mı? (future indicative singular third-person)
karalamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
karalamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
karalamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
karalamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
karalamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
karalamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
karalamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
karalamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
karalamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
karalamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
karalamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
karalamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
karalamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
karalamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
karalamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
karalamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
karalamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
karalamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
karalamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
karalamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
karalamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
karalamasam mı? (conditional first-person singular)
karalamasan mı? (conditional second-person singular)
karalamasa mı? (conditional singular third-person)
karalamasak mı? (conditional first-person plural)
karalamasanız mı? (conditional plural second-person)
karalamasalar mı? (conditional plural third-person)
karalamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
karalamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
karalamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
karalamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
karalamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
karalamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
karalamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
karalamamakta mısın? (progressive second-person singular)
karalamamakta mı? (progressive singular third-person)
karalamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
karalamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
karalamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
karalamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
karalamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
karalamamalı mı? (necessitative singular third-person)
karalamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
karalamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
karalamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

From Ottoman Turkish قرهلامق (ḳaralamaḳ, “to blacken, to cover a paper with writing calligraphic exercises, scribbling etc.”), from Ottoman Turkish قره (ḳara, “black”), from Proto-Turkic *kara (“black”), morphologically kara + -la + -mak.


tasfiye

head

tasfiye (definite accusative tasfiyeyi, plural tasfiyeler)

tasfiyeyi (accusative definite)
tasfiyeler (plural)
tasfiye (nominative singular)
tasfiyeler (nominative plural)
tasfiyeyi (accusative definite singular)
tasfiyeleri (accusative definite plural)
tasfiyeye (dative singular)
tasfiyelere (dative plural)
tasfiyede (locative singular)
tasfiyelerde (locative plural)
tasfiyeden (ablative singular)
tasfiyelerden (ablative plural)
tasfiyenin (genitive singular)
tasfiyelerin (genitive plural)
tasfiyem (first-person nominative singular)
tasfiyelerim (first-person nominative singular)
tasfiyen (nominative second-person singular)
tasfiyelerin (nominative second-person singular)
tasfiyesi (nominative singular third-person)
tasfiyeleri (nominative singular third-person)
tasfiyemiz (first-person nominative plural)
tasfiyelerimiz (first-person nominative plural)
tasfiyeniz (nominative plural second-person)
tasfiyeleriniz (nominative plural second-person)
tasfiyeleri (nominative plural third-person)
tasfiyemi (accusative definite first-person singular)
tasfiyelerimi (accusative definite first-person singular)
tasfiyeni (accusative definite second-person singular)
tasfiyelerini (accusative definite second-person singular)
tasfiyesini (accusative definite singular third-person)
tasfiyelerini (accusative definite singular third-person)
tasfiyemizi (accusative definite first-person plural)
tasfiyelerimizi (accusative definite first-person plural)
tasfiyenizi (accusative definite plural second-person)
tasfiyelerinizi (accusative definite plural second-person)
tasfiyelerini (accusative definite plural third-person)
tasfiyeme (dative first-person singular)
tasfiyelerime (dative first-person singular)
tasfiyene (dative second-person singular)
tasfiyelerine (dative second-person singular)
tasfiyesine (dative singular third-person)
tasfiyelerine (dative singular third-person)
tasfiyemize (dative first-person plural)
tasfiyelerimize (dative first-person plural)
tasfiyenize (dative plural second-person)
tasfiyelerinize (dative plural second-person)
tasfiyelerine (dative plural third-person)
tasfiyemde (first-person locative singular)
tasfiyelerimde (first-person locative singular)
tasfiyende (locative second-person singular)
tasfiyelerinde (locative second-person singular)
tasfiyesinde (locative singular third-person)
tasfiyelerinde (locative singular third-person)
tasfiyemizde (first-person locative plural)
tasfiyelerimizde (first-person locative plural)
tasfiyenizde (locative plural second-person)
tasfiyelerinizde (locative plural second-person)
tasfiyelerinde (locative plural third-person)
tasfiyemden (ablative first-person singular)
tasfiyelerimden (ablative first-person singular)
tasfiyenden (ablative second-person singular)
tasfiyelerinden (ablative second-person singular)
tasfiyesinden (ablative singular third-person)
tasfiyelerinden (ablative singular third-person)
tasfiyemizden (ablative first-person plural)
tasfiyelerimizden (ablative first-person plural)
tasfiyenizden (ablative plural second-person)
tasfiyelerinizden (ablative plural second-person)
tasfiyelerinden (ablative plural third-person)
tasfiyemin (first-person genitive singular)
tasfiyelerimin (first-person genitive singular)
tasfiyenin (genitive second-person singular)
tasfiyelerinin (genitive second-person singular)
tasfiyesinin (genitive singular third-person)
tasfiyelerinin (genitive singular third-person)
tasfiyemizin (first-person genitive plural)
tasfiyelerimizin (first-person genitive plural)
tasfiyenizin (genitive plural second-person)
tasfiyelerinizin (genitive plural second-person)
tasfiyelerinin (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish تصفیه (taṣfiye, “a clearing, clarifying a liquid, a purifying from alloy or admixture, a cleaning or polishing, a making the heart or mind free from evil thoughts or intentions”), from Arabic تَصْفِيَة (taṣfiya, “clarifying, purifying”), verbal noun of صَفَا (ṣafā, “to be pure, to be clear, to be pure of heart”).


terkip

head

terkip (definite accusative terkibi, plural terkipler)

terkibi (accusative definite)
terkipler (plural)
terkip (nominative singular)
terkipler (nominative plural)
terkibi (accusative definite singular)
terkipleri (accusative definite plural)
terkibe (dative singular)
terkiplere (dative plural)
terkipte (locative singular)
terkiplerde (locative plural)
terkipten (ablative singular)
terkiplerden (ablative plural)
terkibin (genitive singular)
terkiplerin (genitive plural)
terkibim (first-person nominative singular)
terkiplerim (first-person nominative singular)
terkibin (nominative second-person singular)
terkiplerin (nominative second-person singular)
terkibi (nominative singular third-person)
terkipleri (nominative singular third-person)
terkibimiz (first-person nominative plural)
terkiplerimiz (first-person nominative plural)
terkibiniz (nominative plural second-person)
terkipleriniz (nominative plural second-person)
terkipleri (nominative plural third-person)
terkibimi (accusative definite first-person singular)
terkiplerimi (accusative definite first-person singular)
terkibini (accusative definite second-person singular)
terkiplerini (accusative definite second-person singular)
terkibini (accusative definite singular third-person)
terkiplerini (accusative definite singular third-person)
terkibimizi (accusative definite first-person plural)
terkiplerimizi (accusative definite first-person plural)
terkibinizi (accusative definite plural second-person)
terkiplerinizi (accusative definite plural second-person)
terkiplerini (accusative definite plural third-person)
terkibime (dative first-person singular)
terkiplerime (dative first-person singular)
terkibine (dative second-person singular)
terkiplerine (dative second-person singular)
terkibine (dative singular third-person)
terkiplerine (dative singular third-person)
terkibimize (dative first-person plural)
terkiplerimize (dative first-person plural)
terkibinize (dative plural second-person)
terkiplerinize (dative plural second-person)
terkiplerine (dative plural third-person)
terkibimde (first-person locative singular)
terkiplerimde (first-person locative singular)
terkibinde (locative second-person singular)
terkiplerinde (locative second-person singular)
terkibinde (locative singular third-person)
terkiplerinde (locative singular third-person)
terkibimizde (first-person locative plural)
terkiplerimizde (first-person locative plural)
terkibinizde (locative plural second-person)
terkiplerinizde (locative plural second-person)
terkiplerinde (locative plural third-person)
terkibimden (ablative first-person singular)
terkiplerimden (ablative first-person singular)
terkibinden (ablative second-person singular)
terkiplerinden (ablative second-person singular)
terkibinden (ablative singular third-person)
terkiplerinden (ablative singular third-person)
terkibimizden (ablative first-person plural)
terkiplerimizden (ablative first-person plural)
terkibinizden (ablative plural second-person)
terkiplerinizden (ablative plural second-person)
terkiplerinden (ablative plural third-person)
terkibimin (first-person genitive singular)
terkiplerimin (first-person genitive singular)
terkibinin (genitive second-person singular)
terkiplerinin (genitive second-person singular)
terkibinin (genitive singular third-person)
terkiplerinin (genitive singular third-person)
terkibimizin (first-person genitive plural)
terkiplerimizin (first-person genitive plural)
terkibinizin (genitive plural second-person)
terkiplerinizin (genitive plural second-person)
terkiplerinin (genitive plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish تركیب (terkib, “a mounting, a furnishing with arms and a mount, a joining or compounding together, a composite whole, compound, mixture”), from Arabic تَرْكِيب (tarkīb, “installation, putting up”), verbal noun of رَكَّبَ (rakkaba, “to assemble, to compose, to combine”).

der

(grammar, dated) A compound term, a noun phrase.


Pencapça

Pencapça (nominative singular)
Pencapçayı (accusative definite singular)
Pencapçaya (dative singular)
Pencapçada (locative singular)
Pencapçadan (ablative singular)
Pencapçanın (genitive singular)


Güceratça

Güceratça (nominative singular)
Güceratçayı (accusative definite singular)
Güceratçaya (dative singular)
Güceratçada (locative singular)
Güceratçadan (ablative singular)
Güceratçanın (genitive singular)


Uluslararası Fonetik Alfabesi

head

Uluslararası Fonetik Alfabesi (definite accusative Uluslararası Fonetik Alfabesiyi, plural Uluslararası Fonetik Alfabesiler)

Uluslararası Fonetik Alfabesiyi (accusative definite)
Uluslararası Fonetik Alfabesiler (plural)

International Phonetic Alphabet
International Phonetic Alphabet

(phonetics) International Phonetic Alphabet


Acemce

Inherited from Ottoman Turkish عجمجه. By surface analysis, Acem + -ce.


nâzım

nâzım (definite accusative nâzımı, plural nâzımlar)

nâzımı (accusative definite)
nâzımlar (plural)
nâzım (nominative singular)
nâzımlar (nominative plural)
nâzımı (accusative definite singular)
nâzımları (accusative definite plural)
nâzıma (dative singular)
nâzımlara (dative plural)
nâzımda (locative singular)
nâzımlarda (locative plural)
nâzımdan (ablative singular)
nâzımlardan (ablative plural)
nâzımın (genitive singular)
nâzımların (genitive plural)
nâzımım (first-person singular)
nâzımlarım (first-person singular)
nâzımsın (second-person singular)
nâzımlarsın (second-person singular)
nâzım (singular third-person)
nâzımdır (singular third-person)
nâzımlar (singular third-person)
nâzımlardır (singular third-person)
nâzımız (first-person plural)
nâzımlarız (first-person plural)
nâzımsınız (plural second-person)
nâzımlarsınız (plural second-person)
nâzımlar (plural third-person)
nâzımlardır (plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish ناظم (nāzım), from Arabic نَاظِم (nāẓim).


hortkuluk

head

hortkuluk (definite accusative hortkuluğu, plural hortkuluklar)

hortkuluğu (accusative definite)
hortkuluklar (plural)

Blend of hortlak (“spectre, ghoul”) + korkuluk (“scarecrow”) with the intention of phono-semantic matching of English horcrux.


başterim

Analogous to başsözcük, from baş (“head”) + terim (“term”).

(linguistics), (terminology), (terminography) headterm


bireydil

head

bireydil (definite accusative [please provide], plural [please provide])

A Calque of English idiolect, from birey (“individual”) + dil (“language”).


yaşdil

yaşdil (definite accusative [please provide], plural [please provide])

A Calque of English agelect, from yaş (“age”) + dil (“language”).


tümleç

tümleç (definite accusative tümleçi, plural tümleçler)

tümleçi (accusative definite)
tümleçler (plural)
tümleç (nominative singular)
tümleçler (nominative plural)
tümleçi (accusative definite singular)
tümleçleri (accusative definite plural)
tümleçe (dative singular)
tümleçlere (dative plural)
tümleçte (locative singular)
tümleçlerde (locative plural)
tümleçten (ablative singular)
tümleçlerden (ablative plural)
tümleçin (genitive singular)
tümleçlerin (genitive plural)
tümleçim (first-person nominative singular)
tümleçlerim (first-person nominative singular)
tümleçin (nominative second-person singular)
tümleçlerin (nominative second-person singular)
tümleçi (nominative singular third-person)
tümleçleri (nominative singular third-person)
tümleçimiz (first-person nominative plural)
tümleçlerimiz (first-person nominative plural)
tümleçiniz (nominative plural second-person)
tümleçleriniz (nominative plural second-person)
tümleçleri (nominative plural third-person)
tümleçimi (accusative definite first-person singular)
tümleçlerimi (accusative definite first-person singular)
tümleçini (accusative definite second-person singular)
tümleçlerini (accusative definite second-person singular)
tümleçini (accusative definite singular third-person)
tümleçlerini (accusative definite singular third-person)
tümleçimizi (accusative definite first-person plural)
tümleçlerimizi (accusative definite first-person plural)
tümleçinizi (accusative definite plural second-person)
tümleçlerinizi (accusative definite plural second-person)
tümleçlerini (accusative definite plural third-person)
tümleçime (dative first-person singular)
tümleçlerime (dative first-person singular)
tümleçine (dative second-person singular)
tümleçlerine (dative second-person singular)
tümleçine (dative singular third-person)
tümleçlerine (dative singular third-person)
tümleçimize (dative first-person plural)
tümleçlerimize (dative first-person plural)
tümleçinize (dative plural second-person)
tümleçlerinize (dative plural second-person)
tümleçlerine (dative plural third-person)
tümleçimde (first-person locative singular)
tümleçlerimde (first-person locative singular)
tümleçinde (locative second-person singular)
tümleçlerinde (locative second-person singular)
tümleçinde (locative singular third-person)
tümleçlerinde (locative singular third-person)
tümleçimizde (first-person locative plural)
tümleçlerimizde (first-person locative plural)
tümleçinizde (locative plural second-person)
tümleçlerinizde (locative plural second-person)
tümleçlerinde (locative plural third-person)
tümleçimden (ablative first-person singular)
tümleçlerimden (ablative first-person singular)
tümleçinden (ablative second-person singular)
tümleçlerinden (ablative second-person singular)
tümleçinden (ablative singular third-person)
tümleçlerinden (ablative singular third-person)
tümleçimizden (ablative first-person plural)
tümleçlerimizden (ablative first-person plural)
tümleçinizden (ablative plural second-person)
tümleçlerinizden (ablative plural second-person)
tümleçlerinden (ablative plural third-person)
tümleçimin (first-person genitive singular)
tümleçlerimin (first-person genitive singular)
tümleçinin (genitive second-person singular)
tümleçlerinin (genitive second-person singular)
tümleçinin (genitive singular third-person)
tümleçlerinin (genitive singular third-person)
tümleçimizin (first-person genitive plural)
tümleçlerimizin (first-person genitive plural)
tümleçinizin (genitive plural second-person)
tümleçlerinizin (genitive plural second-person)
tümleçlerinin (genitive plural third-person)


adıl

adıl (definite accusative adılı, plural adıllar)

adılı (accusative definite)
adıllar (plural)

From ad- (“noun”) + -ıl (noun deriving suffix). Ultimately from Proto-Turkic *āt (“name”).