çıkarmak

çıkarmak (third-person singular simple present çıkarır)

çıkarır (present singular third-person)
çıkarmak (infinitive)
çıkaran (imperfective impersonal participle)
çıkarmış (impersonal participle perfective)
çıkaracak (impersonal participle prospective)
çıkardığım (non-prospective participle personal)
çıkardığın (non-prospective participle personal)
çıkardığı (non-prospective participle personal)
çıkardığımız (non-prospective participle personal)
çıkardığınız (non-prospective participle personal)
çıkardıkları (non-prospective participle personal)
çıkaracağım (participle personal prospective)
çıkaracağın (participle personal prospective)
çıkaracağı (participle personal prospective)
çıkaracağımız (participle personal prospective)
çıkaracağınız (participle personal prospective)
çıkaracakları (participle personal prospective)
çıkarma (noun-from-verb)
çıkarış (adverbial)
çıkarırım (aorist first-person indicative present singular)
çıkarırsın (aorist indicative present second-person singular)
çıkarır (aorist indicative present singular third-person)
çıkarırız (aorist first-person indicative plural present)
çıkarırsınız (aorist indicative plural present second-person)
çıkarırlar (aorist indicative plural present third-person)
çıkarıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çıkarıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çıkarıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çıkarıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çıkarıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çıkarıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çıkardım (first-person indicative past perfective singular)
çıkardın (indicative past perfective second-person singular)
çıkardı (indicative past perfective singular third-person)
çıkardık (first-person indicative past perfective plural)
çıkardınız (indicative past perfective plural second-person)
çıkardılar (indicative past perfective plural third-person)
çıkarıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çıkarıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çıkarıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çıkarıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çıkarıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çıkarıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or çıkarıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
çıkaracağım (first-person future indicative singular)
çıkaracaksın (future indicative second-person singular)
çıkaracak (future indicative singular third-person)
çıkaracağız (first-person future indicative plural)
çıkaracaksınız (future indicative plural second-person)
çıkaracaklar (future indicative plural third-person)
çıkarmışım (first-person inferential perfective singular)
çıkarmışsın (inferential perfective second-person singular)
çıkarmış (inferential perfective singular third-person)
çıkarmışız (first-person inferential perfective plural)
çıkarmışsınız (inferential perfective plural second-person)
çıkarmışlar (inferential perfective plural third-person)
çıkarırmışım (aorist first-person inferential singular)
çıkarırmışsın (aorist inferential second-person singular)
çıkarırmış (aorist inferential singular third-person)
çıkarırmışız (aorist first-person inferential plural)
çıkarırmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çıkarırlarmış (or çıkarırmışlar) (aorist inferential plural third-person)
çıkarıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çıkarıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çıkarıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çıkarıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çıkarıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çıkarıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çıkarsam (conditional first-person singular)
çıkarsan (conditional second-person singular)
çıkarsa (conditional singular third-person)
çıkarsak (conditional first-person plural)
çıkarsanız (conditional plural second-person)
çıkarsalar (conditional plural third-person)
çıkarsaydım (conditional first-person perfective singular)
çıkarsaydın (conditional perfective second-person singular)
çıkarsaydı (conditional perfective singular third-person)
çıkarsaydık (conditional first-person perfective plural)
çıkarsaydınız (conditional perfective plural second-person)
çıkarsaydılar (conditional perfective plural third-person)
çıkarayım (first-person optative singular)
çıkarasın (optative second-person singular)
çıkara (optative singular third-person)
çıkaralım (first-person optative plural)
çıkarasınız (optative plural second-person)
çıkaralar (optative plural third-person)
çıkarmaktayım (first-person progressive singular)
çıkarmaktasın (progressive second-person singular)
çıkarmakta (progressive singular third-person)
çıkarmaktayız (first-person plural progressive)
çıkarmaktasınız (plural progressive second-person)
çıkarmaktalar (plural progressive third-person)
çıkarmalıyım (first-person necessitative singular)
çıkarmalısın (necessitative second-person singular)
çıkarmalı (necessitative singular third-person)
çıkarmalıyız (first-person necessitative plural)
çıkarmalısınız (necessitative plural second-person)
çıkarmalılar (necessitative plural third-person)
çıkar (imperative second-person singular)
çıkarsın (imperative singular third-person)
çıkarın (imperative plural second-person)
çıkarsınlar (imperative plural third-person)
çıkarır mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çıkarır mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çıkarır mı? (aorist indicative present singular third-person)
çıkarır mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çıkarır mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çıkarırlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çıkarıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çıkarıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çıkarıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çıkarıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çıkarıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çıkarıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çıkardım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çıkardın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çıkardı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çıkardık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çıkardınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çıkardılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çıkarıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çıkarıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çıkarıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çıkarıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çıkarıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çıkarıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çıkaracak mıyım? (first-person future indicative singular)
çıkaracak mısın? (future indicative second-person singular)
çıkaracak mı? (future indicative singular third-person)
çıkaracak mıyız? (first-person future indicative plural)
çıkaracak mısınız? (future indicative plural second-person)
çıkaracaklar mı? (future indicative plural third-person)
çıkarmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çıkarmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çıkarmış mı? (inferential perfective singular third-person)
çıkarmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çıkarmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çıkarmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çıkarır mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çıkarır mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çıkarır mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çıkarır mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çıkarır mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çıkarırlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çıkarıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çıkarıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çıkarıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çıkarıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çıkarıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çıkarıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çıkarsam mı? (conditional first-person singular)
çıkarsan mı? (conditional second-person singular)
çıkarsa mı? (conditional singular third-person)
çıkarsak mı? (conditional first-person plural)
çıkarsanız mı? (conditional plural second-person)
çıkarsalar mı? (conditional plural third-person)
çıkarsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çıkarsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çıkarsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çıkarsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çıkarsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çıkarsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çıkarmakta mıyım? (first-person progressive singular)
çıkarmakta mısın? (progressive second-person singular)
çıkarmakta mı? (progressive singular third-person)
çıkarmakta mıyız? (first-person plural progressive)
çıkarmakta mısınız? (plural progressive second-person)
çıkarmaktalar mı? (plural progressive third-person)
çıkarmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çıkarmalı mısın? (necessitative second-person singular)
çıkarmalı mı? (necessitative singular third-person)
çıkarmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çıkarmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çıkarmalılar mı? (necessitative plural third-person)
çıkarmamak (infinitive negative)
çıkarmayan (imperfective impersonal negative participle)
çıkarmamış (impersonal negative participle perfective)
çıkarmayacak (impersonal negative participle prospective)
çıkarmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
çıkarmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
çıkarmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
çıkarmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
çıkarmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
çıkarmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
çıkarmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
çıkarmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
çıkarmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
çıkarmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
çıkarmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
çıkarmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
çıkarmama (negative noun-from-verb)
çıkarmayış (adverbial negative)
çıkarmam (aorist first-person indicative present singular)
çıkarmazsın (aorist indicative present second-person singular)
çıkarmaz (aorist indicative present singular third-person)
çıkarmayız (aorist first-person indicative plural present)
çıkarmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
çıkarmazlar (aorist indicative plural present third-person)
çıkarmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çıkarmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çıkarmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çıkarmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çıkarmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çıkarmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çıkarmadım (first-person indicative past perfective singular)
çıkarmadın (indicative past perfective second-person singular)
çıkarmadı (indicative past perfective singular third-person)
çıkarmadık (first-person indicative past perfective plural)
çıkarmadınız (indicative past perfective plural second-person)
çıkarmadılar (indicative past perfective plural third-person)
çıkarmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çıkarmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çıkarmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çıkarmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çıkarmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çıkarmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
çıkarmayacağım (first-person future indicative singular)
çıkarmayacaksın (future indicative second-person singular)
çıkarmayacak (future indicative singular third-person)
çıkarmayacağız (first-person future indicative plural)
çıkarmayacaksınız (future indicative plural second-person)
çıkarmayacaklar (future indicative plural third-person)
çıkarmamışım (first-person inferential perfective singular)
çıkarmamışsın (inferential perfective second-person singular)
çıkarmamış (inferential perfective singular third-person)
çıkarmamışız (first-person inferential perfective plural)
çıkarmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
çıkarmamışlar (inferential perfective plural third-person)
çıkarmazmışım (aorist first-person inferential singular)
çıkarmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
çıkarmazmış (aorist inferential singular third-person)
çıkarmazmışız (aorist first-person inferential plural)
çıkarmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çıkarmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
çıkarmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çıkarmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çıkarmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çıkarmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çıkarmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çıkarmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çıkarmasam (conditional first-person singular)
çıkarmasan (conditional second-person singular)
çıkarmasa (conditional singular third-person)
çıkarmasak (conditional first-person plural)
çıkarmasanız (conditional plural second-person)
çıkarmasalar (conditional plural third-person)
çıkarmasaydım (conditional first-person perfective singular)
çıkarmasaydın (conditional perfective second-person singular)
çıkarmasaydı (conditional perfective singular third-person)
çıkarmasaydık (conditional first-person perfective plural)
çıkarmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
çıkarmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
çıkarmayayım (first-person optative singular)
çıkarmayasın (optative second-person singular)
çıkarmaya (optative singular third-person)
çıkarmayalım (first-person optative plural)
çıkarmayasınız (optative plural second-person)
çıkarmayalar (optative plural third-person)
çıkarmamaktayım (first-person progressive singular)
çıkarmamaktasın (progressive second-person singular)
çıkarmamakta (progressive singular third-person)
çıkarmamaktayız (first-person plural progressive)
çıkarmamaktasınız (plural progressive second-person)
çıkarmamaktalar (plural progressive third-person)
çıkarmamalıyım (first-person necessitative singular)
çıkarmamalısın (necessitative second-person singular)
çıkarmamalı (necessitative singular third-person)
çıkarmamalıyız (first-person necessitative plural)
çıkarmamalısınız (necessitative plural second-person)
çıkarmamalılar (necessitative plural third-person)
çıkarma (imperative second-person singular)
çıkarmasın (imperative singular third-person)
çıkarmayın (imperative plural second-person)
çıkarmasınlar (imperative plural third-person)
çıkarmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çıkarmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çıkarmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
çıkarmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çıkarmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çıkarmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çıkarmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çıkarmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çıkarmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çıkarmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çıkarmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çıkarmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çıkarmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çıkarmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çıkarmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çıkarmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çıkarmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çıkarmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çıkarmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çıkarmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çıkarmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çıkarmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çıkarmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çıkarmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çıkarmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çıkarmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
çıkarmayacak mı? (future indicative singular third-person)
çıkarmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çıkarmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çıkarmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çıkarmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çıkarmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çıkarmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
çıkarmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çıkarmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çıkarmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çıkarmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çıkarmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çıkarmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çıkarmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çıkarmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çıkarmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çıkarmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çıkarmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çıkarmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çıkarmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çıkarmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çıkarmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çıkarmasam mı? (conditional first-person singular)
çıkarmasan mı? (conditional second-person singular)
çıkarmasa mı? (conditional singular third-person)
çıkarmasak mı? (conditional first-person plural)
çıkarmasanız mı? (conditional plural second-person)
çıkarmasalar mı? (conditional plural third-person)
çıkarmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çıkarmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çıkarmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çıkarmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çıkarmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çıkarmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çıkarmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
çıkarmamakta mısın? (progressive second-person singular)
çıkarmamakta mı? (progressive singular third-person)
çıkarmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
çıkarmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
çıkarmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
çıkarmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çıkarmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
çıkarmamalı mı? (necessitative singular third-person)
çıkarmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çıkarmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çıkarmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

çıkardığımız

çıkardığınız

çıkarırmışım

çıkarırmışız

/t͡ʃɯkɑɾˈmɑk/

From Ottoman Turkish چیقارمق. Causative form of çıkmak.

Dokuzdan beş çıkarırsan kaç kalır?

What would it make if you subtract five from nine?


artı

head

artı (definite accusative artıyı, plural artılar)

artıyı (accusative definite)
artılar (plural)
artı (nominative singular)
artılar (nominative plural)
artıyı (accusative definite singular)
artıları (accusative definite plural)
artıya (dative singular)
artılara (dative plural)
artıda (locative singular)
artılarda (locative plural)
artıdan (ablative singular)
artılardan (ablative plural)
artının (genitive singular)
artıların (genitive plural)

From artmak (“to increase”). Coined by Mustafa Kemal Atatürk in his book Geometri (1936), see Geometri (kitap).


dekar

dekar (definite accusative dekarı, plural dekarlar)

dekarı (accusative definite)
dekarlar (plural)


hendese

hendese (definite accusative hendeseyi, plural hendeseler)

hendeseyi (accusative definite)
hendeseler (plural)
hendese (nominative singular)
hendeseler (nominative plural)
hendeseyi (accusative definite singular)
hendeseleri (accusative definite plural)
hendeseye (dative singular)
hendeselere (dative plural)
hendesede (locative singular)
hendeselerde (locative plural)
hendeseden (ablative singular)
hendeselerden (ablative plural)
hendesenin (genitive singular)
hendeselerin (genitive plural)
hendesem (first-person nominative singular)
hendeselerim (first-person nominative singular)
hendesen (nominative second-person singular)
hendeselerin (nominative second-person singular)
hendesesi (nominative singular third-person)
hendeseleri (nominative singular third-person)
hendesemiz (first-person nominative plural)
hendeselerimiz (first-person nominative plural)
hendeseniz (nominative plural second-person)
hendeseleriniz (nominative plural second-person)
hendeseleri (nominative plural third-person)
hendesemi (accusative definite first-person singular)
hendeselerimi (accusative definite first-person singular)
hendeseni (accusative definite second-person singular)
hendeselerini (accusative definite second-person singular)
hendesesini (accusative definite singular third-person)
hendeselerini (accusative definite singular third-person)
hendesemizi (accusative definite first-person plural)
hendeselerimizi (accusative definite first-person plural)
hendesenizi (accusative definite plural second-person)
hendeselerinizi (accusative definite plural second-person)
hendeselerini (accusative definite plural third-person)
hendeseme (dative first-person singular)
hendeselerime (dative first-person singular)
hendesene (dative second-person singular)
hendeselerine (dative second-person singular)
hendesesine (dative singular third-person)
hendeselerine (dative singular third-person)
hendesemize (dative first-person plural)
hendeselerimize (dative first-person plural)
hendesenize (dative plural second-person)
hendeselerinize (dative plural second-person)
hendeselerine (dative plural third-person)
hendesemde (first-person locative singular)
hendeselerimde (first-person locative singular)
hendesende (locative second-person singular)
hendeselerinde (locative second-person singular)
hendesesinde (locative singular third-person)
hendeselerinde (locative singular third-person)
hendesemizde (first-person locative plural)
hendeselerimizde (first-person locative plural)
hendesenizde (locative plural second-person)
hendeselerinizde (locative plural second-person)
hendeselerinde (locative plural third-person)
hendesemden (ablative first-person singular)
hendeselerimden (ablative first-person singular)
hendesenden (ablative second-person singular)
hendeselerinden (ablative second-person singular)
hendesesinden (ablative singular third-person)
hendeselerinden (ablative singular third-person)
hendesemizden (ablative first-person plural)
hendeselerimizden (ablative first-person plural)
hendesenizden (ablative plural second-person)
hendeselerinizden (ablative plural second-person)
hendeselerinden (ablative plural third-person)
hendesemin (first-person genitive singular)
hendeselerimin (first-person genitive singular)
hendesenin (genitive second-person singular)
hendeselerinin (genitive second-person singular)
hendesesinin (genitive singular third-person)
hendeselerinin (genitive singular third-person)
hendesemizin (first-person genitive plural)
hendeselerimizin (first-person genitive plural)
hendesenizin (genitive plural second-person)
hendeselerinizin (genitive plural second-person)
hendeselerinin (genitive plural third-person)

From Ottoman Turkish هندسه (hendese), from Arabic هَنْدَسَة (handasa), from Middle Persian.


müselles

müselles (definite accusative müsellesi, plural müsellesler)

müsellesi (accusative definite)
müsellesler (plural)
müselles (nominative singular)
müsellesler (nominative plural)
müsellesi (accusative definite singular)
müsellesleri (accusative definite plural)
müsellese (dative singular)
müselleslere (dative plural)
müselleste (locative singular)
müselleslerde (locative plural)
müsellesten (ablative singular)
müselleslerden (ablative plural)
müsellesin (genitive singular)
müselleslerin (genitive plural)
müsellesim (first-person nominative singular)
müselleslerim (first-person nominative singular)
müsellesin (nominative second-person singular)
müselleslerin (nominative second-person singular)
müsellesi (nominative singular third-person)
müsellesleri (nominative singular third-person)
müsellesimiz (first-person nominative plural)
müselleslerimiz (first-person nominative plural)
müsellesiniz (nominative plural second-person)
müsellesleriniz (nominative plural second-person)
müsellesleri (nominative plural third-person)
müsellesimi (accusative definite first-person singular)
müselleslerimi (accusative definite first-person singular)
müsellesini (accusative definite second-person singular)
müselleslerini (accusative definite second-person singular)
müsellesini (accusative definite singular third-person)
müselleslerini (accusative definite singular third-person)
müsellesimizi (accusative definite first-person plural)
müselleslerimizi (accusative definite first-person plural)
müsellesinizi (accusative definite plural second-person)
müselleslerinizi (accusative definite plural second-person)
müselleslerini (accusative definite plural third-person)
müsellesime (dative first-person singular)
müselleslerime (dative first-person singular)
müsellesine (dative second-person singular)
müselleslerine (dative second-person singular)
müsellesine (dative singular third-person)
müselleslerine (dative singular third-person)
müsellesimize (dative first-person plural)
müselleslerimize (dative first-person plural)
müsellesinize (dative plural second-person)
müselleslerinize (dative plural second-person)
müselleslerine (dative plural third-person)
müsellesimde (first-person locative singular)
müselleslerimde (first-person locative singular)
müsellesinde (locative second-person singular)
müselleslerinde (locative second-person singular)
müsellesinde (locative singular third-person)
müselleslerinde (locative singular third-person)
müsellesimizde (first-person locative plural)
müselleslerimizde (first-person locative plural)
müsellesinizde (locative plural second-person)
müselleslerinizde (locative plural second-person)
müselleslerinde (locative plural third-person)
müsellesimden (ablative first-person singular)
müselleslerimden (ablative first-person singular)
müsellesinden (ablative second-person singular)
müselleslerinden (ablative second-person singular)
müsellesinden (ablative singular third-person)
müselleslerinden (ablative singular third-person)
müsellesimizden (ablative first-person plural)
müselleslerimizden (ablative first-person plural)
müsellesinizden (ablative plural second-person)
müselleslerinizden (ablative plural second-person)
müselleslerinden (ablative plural third-person)
müsellesimin (first-person genitive singular)
müselleslerimin (first-person genitive singular)
müsellesinin (genitive second-person singular)
müselleslerinin (genitive second-person singular)
müsellesinin (genitive singular third-person)
müselleslerinin (genitive singular third-person)
müsellesimizin (first-person genitive plural)
müselleslerimizin (first-person genitive plural)
müsellesinizin (genitive plural second-person)
müselleslerinizin (genitive plural second-person)
müselleslerinin (genitive plural third-person)

From Ottoman Turkish مثلث (müselles), from Arabic مُثَلَّث (muṯallaṯ).


mustatil

mustatil (definite accusative mustatili, plural mustatiller)

mustatili (accusative definite)
mustatiller (plural)
mustatil (nominative singular)
mustatiller (nominative plural)
mustatili (accusative definite singular)
mustatilleri (accusative definite plural)
mustatile (dative singular)
mustatillere (dative plural)
mustatilde (locative singular)
mustatillerde (locative plural)
mustatilden (ablative singular)
mustatillerden (ablative plural)
mustatilin (genitive singular)
mustatillerin (genitive plural)
mustatilim (first-person nominative singular)
mustatillerim (first-person nominative singular)
mustatilin (nominative second-person singular)
mustatillerin (nominative second-person singular)
mustatili (nominative singular third-person)
mustatilleri (nominative singular third-person)
mustatilimiz (first-person nominative plural)
mustatillerimiz (first-person nominative plural)
mustatiliniz (nominative plural second-person)
mustatilleriniz (nominative plural second-person)
mustatilleri (nominative plural third-person)
mustatilimi (accusative definite first-person singular)
mustatillerimi (accusative definite first-person singular)
mustatilini (accusative definite second-person singular)
mustatillerini (accusative definite second-person singular)
mustatilini (accusative definite singular third-person)
mustatillerini (accusative definite singular third-person)
mustatilimizi (accusative definite first-person plural)
mustatillerimizi (accusative definite first-person plural)
mustatilinizi (accusative definite plural second-person)
mustatillerinizi (accusative definite plural second-person)
mustatillerini (accusative definite plural third-person)
mustatilime (dative first-person singular)
mustatillerime (dative first-person singular)
mustatiline (dative second-person singular)
mustatillerine (dative second-person singular)
mustatiline (dative singular third-person)
mustatillerine (dative singular third-person)
mustatilimize (dative first-person plural)
mustatillerimize (dative first-person plural)
mustatilinize (dative plural second-person)
mustatillerinize (dative plural second-person)
mustatillerine (dative plural third-person)
mustatilimde (first-person locative singular)
mustatillerimde (first-person locative singular)
mustatilinde (locative second-person singular)
mustatillerinde (locative second-person singular)
mustatilinde (locative singular third-person)
mustatillerinde (locative singular third-person)
mustatilimizde (first-person locative plural)
mustatillerimizde (first-person locative plural)
mustatilinizde (locative plural second-person)
mustatillerinizde (locative plural second-person)
mustatillerinde (locative plural third-person)
mustatilimden (ablative first-person singular)
mustatillerimden (ablative first-person singular)
mustatilinden (ablative second-person singular)
mustatillerinden (ablative second-person singular)
mustatilinden (ablative singular third-person)
mustatillerinden (ablative singular third-person)
mustatilimizden (ablative first-person plural)
mustatillerimizden (ablative first-person plural)
mustatilinizden (ablative plural second-person)
mustatillerinizden (ablative plural second-person)
mustatillerinden (ablative plural third-person)
mustatilimin (first-person genitive singular)
mustatillerimin (first-person genitive singular)
mustatilinin (genitive second-person singular)
mustatillerinin (genitive second-person singular)
mustatilinin (genitive singular third-person)
mustatillerinin (genitive singular third-person)
mustatilimizin (first-person genitive plural)
mustatillerimizin (first-person genitive plural)
mustatilinizin (genitive plural second-person)
mustatillerinizin (genitive plural second-person)
mustatillerinin (genitive plural third-person)


bağlama

bağlama (definite accusative bağlamayı, plural bağlamalar)

bağlamayı (accusative definite)
bağlamalar (plural)
bağlama (nominative singular)
bağlamalar (nominative plural)
bağlamayı (accusative definite singular)
bağlamaları (accusative definite plural)
bağlamaya (dative singular)
bağlamalara (dative plural)
bağlamada (locative singular)
bağlamalarda (locative plural)
bağlamadan (ablative singular)
bağlamalardan (ablative plural)
bağlamanın (genitive singular)
bağlamaların (genitive plural)
bağlamam (first-person nominative singular)
bağlamalarım (first-person nominative singular)
bağlaman (nominative second-person singular)
bağlamaların (nominative second-person singular)
bağlaması (nominative singular third-person)
bağlamaları (nominative singular third-person)
bağlamamız (first-person nominative plural)
bağlamalarımız (first-person nominative plural)
bağlamanız (nominative plural second-person)
bağlamalarınız (nominative plural second-person)
bağlamaları (nominative plural third-person)
bağlamamı (accusative definite first-person singular)
bağlamalarımı (accusative definite first-person singular)
bağlamanı (accusative definite second-person singular)
bağlamalarını (accusative definite second-person singular)
bağlamasını (accusative definite singular third-person)
bağlamalarını (accusative definite singular third-person)
bağlamamızı (accusative definite first-person plural)
bağlamalarımızı (accusative definite first-person plural)
bağlamanızı (accusative definite plural second-person)
bağlamalarınızı (accusative definite plural second-person)
bağlamalarını (accusative definite plural third-person)
bağlamama (dative first-person singular)
bağlamalarıma (dative first-person singular)
bağlamana (dative second-person singular)
bağlamalarına (dative second-person singular)
bağlamasına (dative singular third-person)
bağlamalarına (dative singular third-person)
bağlamamıza (dative first-person plural)
bağlamalarımıza (dative first-person plural)
bağlamanıza (dative plural second-person)
bağlamalarınıza (dative plural second-person)
bağlamalarına (dative plural third-person)
bağlamamda (first-person locative singular)
bağlamalarımda (first-person locative singular)
bağlamanda (locative second-person singular)
bağlamalarında (locative second-person singular)
bağlamasında (locative singular third-person)
bağlamalarında (locative singular third-person)
bağlamamızda (first-person locative plural)
bağlamalarımızda (first-person locative plural)
bağlamanızda (locative plural second-person)
bağlamalarınızda (locative plural second-person)
bağlamalarında (locative plural third-person)
bağlamamdan (ablative first-person singular)
bağlamalarımdan (ablative first-person singular)
bağlamandan (ablative second-person singular)
bağlamalarından (ablative second-person singular)
bağlamasından (ablative singular third-person)
bağlamalarından (ablative singular third-person)
bağlamamızdan (ablative first-person plural)
bağlamalarımızdan (ablative first-person plural)
bağlamanızdan (ablative plural second-person)
bağlamalarınızdan (ablative plural second-person)
bağlamalarından (ablative plural third-person)
bağlamamın (first-person genitive singular)
bağlamalarımın (first-person genitive singular)
bağlamanın (genitive second-person singular)
bağlamalarının (genitive second-person singular)
bağlamasının (genitive singular third-person)
bağlamalarının (genitive singular third-person)
bağlamamızın (first-person genitive plural)
bağlamalarımızın (first-person genitive plural)
bağlamanızın (genitive plural second-person)
bağlamalarınızın (genitive plural second-person)
bağlamalarının (genitive plural third-person)

From the verb bağlamak (“to bind, tie”).

Chomsky’nin yönetme ve bağlama kuramı
Chomsky’s government and binding theory

(computing, logic, linguistics) binding, coupling


okek

ortak katların en küçüğü
ortak katların en küçüğü#Turkish

(mathematics) Initialism of ortak katların en küçüğü.


ortak katların en küçüğü

ortak katların en küçüğü (definite accusative ortak katların en küçüğünü, plural ortak katların en küçükleri)

ortak katların en küçüğünü (accusative definite)
ortak katların en küçükleri (plural)

least common multiple
least common multiple


ortak bölenlerin en büyüğü

ortak bölenlerin en büyüğü (definite accusative ortak bölenlerin en büyüğünü, plural ortak bölenlerin en büyükleri)

ortak bölenlerin en büyüğünü (accusative definite)
ortak bölenlerin en büyükleri (plural)

en büyük ortak bölen
en büyük ortak bölen#Turkish

(mathematics) Synonym of en büyük ortak bölen


adedimürettep

adedimürettep (definite accusative adedimürettebi, plural adedimürettepler)

adedimürettebi (accusative definite)
adedimürettepler (plural)


doğal sayı

doğal sayı (definite accusative doğal sayıyı, plural doğal sayılar)

doğal sayıyı (accusative definite)
doğal sayılar (plural)


sanal sayı

sanal sayı (definite accusative sanal sayıyı, plural sanal sayılar)

sanal sayıyı (accusative definite)
sanal sayılar (plural)


Fibonacci sayısı

Fibonacci sayısı (definite accusative Fibonacci sayısını, plural Fibonacci sayıları)

Fibonacci sayısını (accusative definite)
Fibonacci sayıları (plural)


Fibonacci dizisi

Fibonacci dizisi (definite accusative Fibonacci dizisini, plural Fibonacci dizileri)

Fibonacci dizisini (accusative definite)
Fibonacci dizileri (plural)


irrasyonel sayı

irrasyonel sayı (definite accusative irrasyonel sayıyı, plural irrasyonel sayılar)

irrasyonel sayıyı (accusative definite)
irrasyonel sayılar (plural)


rasyonel sayı

rasyonel sayı (definite accusative rasyonel sayıyı, plural rasyonel sayılar)

rasyonel sayıyı (accusative definite)
rasyonel sayılar (plural)


tam sayı

tam sayı (definite accusative tam sayıyı, plural tam sayılar)

tam sayıyı (accusative definite)
tam sayılar (plural)


sayma sayısı

sayma sayısı (definite accusative sayma sayısını, plural sayma sayıları)

sayma sayısını (accusative definite)
sayma sayıları (plural)


çarpan

çarpan (definite accusative çarpanı, plural çarpanlar)

çarpanı (accusative definite)
çarpanlar (plural)


kategori teorisi

kategori teorisi (definite accusative kategori teorisini, plural kategori teorileri)

kategori teorisini (accusative definite)
kategori teorileri (plural)


ulam kuramı

ulam kuramı (definite accusative ulam kuramını, plural ulam kuramları)

ulam kuramını (accusative definite)
ulam kuramları (plural)

kategori teorisi
kategori teorisi#Turkish

(category theory) Synonym of kategori teorisi


işaret fonksiyonu

işaret fonksiyonu (definite accusative işaret fonksiyonunu, plural işaret fonksiyonları)

işaret fonksiyonunu (accusative definite)
işaret fonksiyonları (plural)
işaret fonksiyonu (nominative singular)
işaret fonksiyonları (nominative plural)
işaret fonksiyonunu (accusative definite singular)
işaret fonksiyonlarını (accusative definite plural)
işaret fonksiyonuna (dative singular)
işaret fonksiyonlarına (dative plural)
işaret fonksiyonunda (locative singular)
işaret fonksiyonlarında (locative plural)
işaret fonksiyonundan (ablative singular)
işaret fonksiyonlarından (ablative plural)
işaret fonksiyonunun (genitive singular)
işaret fonksiyonlarının (genitive plural)


işaret işlevi

işaret fonksiyonu (canonical)
işaret fonksiyonunu (accusative definite)
işaret fonksiyonları (plural)
işaret işlevi (nominative singular)
işaret işlevleri (nominative plural)
işaret işlevini (accusative definite singular)
işaret işlevlerini (accusative definite plural)
işaret işlevine (dative singular)
işaret işlevlerine (dative plural)
işaret işlevinde (locative singular)
işaret işlevlerinde (locative plural)
işaret işlevinden (ablative singular)
işaret işlevlerinden (ablative plural)
işaret işlevinin (genitive singular)
işaret işlevlerinin (genitive plural)


küme parantezi

küme parantezi (definite accusative küme parantezini, plural küme parantezleri)

küme parantezini (accusative definite)
küme parantezleri (plural)
küme parantezi (nominative singular)
küme parantezleri (nominative plural)
küme parantezini (accusative definite singular)
küme parantezlerini (accusative definite plural)
küme parantezine (dative singular)
küme parantezlerine (dative plural)
küme parantezinde (locative singular)
küme parantezlerinde (locative plural)
küme parantezinden (ablative singular)
küme parantezlerinden (ablative plural)
küme parantezinin (genitive singular)
küme parantezlerinin (genitive plural)


kapsamak

kapsamak (third-person singular simple present kapsar)

kapsar (present singular third-person)
kapsamak (infinitive)
kapsayan (imperfective impersonal participle)
kapsamış (impersonal participle perfective)
kapsayacak (impersonal participle prospective)
kapsadığım (non-prospective participle personal)
kapsadığın (non-prospective participle personal)
kapsadığı (non-prospective participle personal)
kapsadığımız (non-prospective participle personal)
kapsadığınız (non-prospective participle personal)
kapsadıkları (non-prospective participle personal)
kapsayacağım (participle personal prospective)
kapsayacağın (participle personal prospective)
kapsayacağı (participle personal prospective)
kapsayacağımız (participle personal prospective)
kapsayacağınız (participle personal prospective)
kapsayacakları (participle personal prospective)
kapsama (noun-from-verb)
kapsayış (adverbial)
kapsarım (aorist first-person indicative present singular)
kapsarsın (aorist indicative present second-person singular)
kapsar (aorist indicative present singular third-person)
kapsarız (aorist first-person indicative plural present)
kapsarsınız (aorist indicative plural present second-person)
kapsarlar (aorist indicative plural present third-person)
kapsıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kapsıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kapsıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kapsıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kapsıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kapsıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kapsadım (first-person indicative past perfective singular)
kapsadın (indicative past perfective second-person singular)
kapsadı (indicative past perfective singular third-person)
kapsadık (first-person indicative past perfective plural)
kapsadınız (indicative past perfective plural second-person)
kapsadılar (indicative past perfective plural third-person)
kapsıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kapsıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kapsıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kapsıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kapsıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kapsıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
kapsayacağım (first-person future indicative singular)
kapsayacaksın (future indicative second-person singular)
kapsayacak (future indicative singular third-person)
kapsayacağız (first-person future indicative plural)
kapsayacaksınız (future indicative plural second-person)
kapsayacaklar (future indicative plural third-person)
kapsamışım (first-person inferential perfective singular)
kapsamışsın (inferential perfective second-person singular)
kapsamış (inferential perfective singular third-person)
kapsamışız (first-person inferential perfective plural)
kapsamışsınız (inferential perfective plural second-person)
kapsamışlar (inferential perfective plural third-person)
kapsarmışım (aorist first-person inferential singular)
kapsarmışsın (aorist inferential second-person singular)
kapsarmış (aorist inferential singular third-person)
kapsarmışız (aorist first-person inferential plural)
kapsarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kapsarmışlar (aorist inferential plural third-person)
kapsıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kapsıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kapsıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kapsıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kapsıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kapsıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kapsasam (conditional first-person singular)
kapsasan (conditional second-person singular)
kapsasa (conditional singular third-person)
kapsasak (conditional first-person plural)
kapsasanız (conditional plural second-person)
kapsasalar (conditional plural third-person)
kapsasaydım (conditional first-person perfective singular)
kapsasaydın (conditional perfective second-person singular)
kapsasaydı (conditional perfective singular third-person)
kapsasaydık (conditional first-person perfective plural)
kapsasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kapsasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kapsayayım (first-person optative singular)
kapsayasın (optative second-person singular)
kapsaya (optative singular third-person)
kapsayalım (first-person optative plural)
kapsayasınız (optative plural second-person)
kapsayalar (optative plural third-person)
kapsamaktayım (first-person progressive singular)
kapsamaktasın (progressive second-person singular)
kapsamakta (progressive singular third-person)
kapsamaktayız (first-person plural progressive)
kapsamaktasınız (plural progressive second-person)
kapsamaktalar (plural progressive third-person)
kapsamalıyım (first-person necessitative singular)
kapsamalısın (necessitative second-person singular)
kapsamalı (necessitative singular third-person)
kapsamalıyız (first-person necessitative plural)
kapsamalısınız (necessitative plural second-person)
kapsamalılar (necessitative plural third-person)
kapsa (imperative second-person singular)
kapsasın (imperative singular third-person)
kapsayın (imperative plural second-person)
kapsasınlar (imperative plural third-person)
kapsar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kapsar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kapsar mı? (aorist indicative present singular third-person)
kapsar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kapsar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kapsarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kapsıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kapsıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kapsıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kapsıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kapsıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kapsıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kapsadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kapsadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kapsadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kapsadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kapsadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kapsadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kapsıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kapsıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kapsıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kapsıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kapsıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kapsıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kapsayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kapsayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kapsayacak mı? (future indicative singular third-person)
kapsayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kapsayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kapsayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kapsamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kapsamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kapsamış mı? (inferential perfective singular third-person)
kapsamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kapsamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kapsamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kapsar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kapsar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kapsar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kapsar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kapsar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kapsarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kapsıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kapsıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kapsıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kapsıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kapsıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kapsıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kapsasam mı? (conditional first-person singular)
kapsasan mı? (conditional second-person singular)
kapsasa mı? (conditional singular third-person)
kapsasak mı? (conditional first-person plural)
kapsasanız mı? (conditional plural second-person)
kapsasalar mı? (conditional plural third-person)
kapsasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kapsasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kapsasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kapsasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kapsasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kapsasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kapsamakta mıyım? (first-person progressive singular)
kapsamakta mısın? (progressive second-person singular)
kapsamakta mı? (progressive singular third-person)
kapsamakta mıyız? (first-person plural progressive)
kapsamakta mısınız? (plural progressive second-person)
kapsamaktalar mı? (plural progressive third-person)
kapsamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kapsamalı mısın? (necessitative second-person singular)
kapsamalı mı? (necessitative singular third-person)
kapsamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kapsamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kapsamalılar mı? (necessitative plural third-person)
kapsamamak (infinitive negative)
kapsamayan (imperfective impersonal negative participle)
kapsamamış (impersonal negative participle perfective)
kapsamayacak (impersonal negative participle prospective)
kapsamadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
kapsamadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
kapsamadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
kapsamadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
kapsamadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
kapsamadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
kapsamayacağım (first-person negative participle prospective singular)
kapsamayacağın (negative participle prospective second-person singular)
kapsamayacağı (negative participle prospective singular third-person)
kapsamayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
kapsamayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
kapsamayacakları (negative participle plural prospective third-person)
kapsamama (negative noun-from-verb)
kapsamayış (adverbial negative)
kapsamam (aorist first-person indicative present singular)
kapsamazsın (aorist indicative present second-person singular)
kapsamaz (aorist indicative present singular third-person)
kapsamayız (aorist first-person indicative plural present)
kapsamazsınız (aorist indicative plural present second-person)
kapsamazlar (aorist indicative plural present third-person)
kapsamıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
kapsamıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
kapsamıyor (imperfective indicative present singular third-person)
kapsamıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
kapsamıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
kapsamıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
kapsamadım (first-person indicative past perfective singular)
kapsamadın (indicative past perfective second-person singular)
kapsamadı (indicative past perfective singular third-person)
kapsamadık (first-person indicative past perfective plural)
kapsamadınız (indicative past perfective plural second-person)
kapsamadılar (indicative past perfective plural third-person)
kapsamıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
kapsamıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
kapsamıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
kapsamıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
kapsamıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
kapsamıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
kapsamayacağım (first-person future indicative singular)
kapsamayacaksın (future indicative second-person singular)
kapsamayacak (future indicative singular third-person)
kapsamayacağız (first-person future indicative plural)
kapsamayacaksınız (future indicative plural second-person)
kapsamayacaklar (future indicative plural third-person)
kapsamamışım (first-person inferential perfective singular)
kapsamamışsın (inferential perfective second-person singular)
kapsamamış (inferential perfective singular third-person)
kapsamamışız (first-person inferential perfective plural)
kapsamamışsınız (inferential perfective plural second-person)
kapsamamışlar (inferential perfective plural third-person)
kapsamazmışım (aorist first-person inferential singular)
kapsamazmışsın (aorist inferential second-person singular)
kapsamazmış (aorist inferential singular third-person)
kapsamazmışız (aorist first-person inferential plural)
kapsamazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
kapsamazmışlar (aorist inferential plural third-person)
kapsamıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
kapsamıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
kapsamıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
kapsamıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
kapsamıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
kapsamıyormuşlar (imperfective inferential plural third-person)
kapsamasam (conditional first-person singular)
kapsamasan (conditional second-person singular)
kapsamasa (conditional singular third-person)
kapsamasak (conditional first-person plural)
kapsamasanız (conditional plural second-person)
kapsamasalar (conditional plural third-person)
kapsamasaydım (conditional first-person perfective singular)
kapsamasaydın (conditional perfective second-person singular)
kapsamasaydı (conditional perfective singular third-person)
kapsamasaydık (conditional first-person perfective plural)
kapsamasaydınız (conditional perfective plural second-person)
kapsamasaydılar (conditional perfective plural third-person)
kapsamayayım (first-person optative singular)
kapsamayasın (optative second-person singular)
kapsamaya (optative singular third-person)
kapsamayalım (first-person optative plural)
kapsamayasınız (optative plural second-person)
kapsamayalar (optative plural third-person)
kapsamamaktayım (first-person progressive singular)
kapsamamaktasın (progressive second-person singular)
kapsamamakta (progressive singular third-person)
kapsamamaktayız (first-person plural progressive)
kapsamamaktasınız (plural progressive second-person)
kapsamamaktalar (plural progressive third-person)
kapsamamalıyım (first-person necessitative singular)
kapsamamalısın (necessitative second-person singular)
kapsamamalı (necessitative singular third-person)
kapsamamalıyız (first-person necessitative plural)
kapsamamalısınız (necessitative plural second-person)
kapsamamalılar (necessitative plural third-person)
kapsama (imperative second-person singular)
kapsamasın (imperative singular third-person)
kapsamayın (imperative plural second-person)
kapsamasınlar (imperative plural third-person)
kapsamaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
kapsamaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
kapsamaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
kapsamaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
kapsamaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
kapsamazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
kapsamıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
kapsamıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
kapsamıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
kapsamıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
kapsamıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
kapsamıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
kapsamadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
kapsamadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
kapsamadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
kapsamadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
kapsamadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
kapsamadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
kapsamıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
kapsamıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
kapsamıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
kapsamıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
kapsamıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
kapsamıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
kapsamayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
kapsamayacak mısın? (future indicative second-person singular)
kapsamayacak mı? (future indicative singular third-person)
kapsamayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
kapsamayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
kapsamayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
kapsamamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
kapsamamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
kapsamamış mı? (inferential perfective singular third-person)
kapsamamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
kapsamamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
kapsamamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
kapsamaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
kapsamaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
kapsamaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
kapsamaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
kapsamaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
kapsamazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
kapsamıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
kapsamıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
kapsamıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
kapsamıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
kapsamıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
kapsamıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
kapsamasam mı? (conditional first-person singular)
kapsamasan mı? (conditional second-person singular)
kapsamasa mı? (conditional singular third-person)
kapsamasak mı? (conditional first-person plural)
kapsamasanız mı? (conditional plural second-person)
kapsamasalar mı? (conditional plural third-person)
kapsamasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
kapsamasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
kapsamasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
kapsamasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
kapsamasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
kapsamasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
kapsamamakta mıyım? (first-person progressive singular)
kapsamamakta mısın? (progressive second-person singular)
kapsamamakta mı? (progressive singular third-person)
kapsamamakta mıyız? (first-person plural progressive)
kapsamamakta mısınız? (plural progressive second-person)
kapsamamaktalar mı? (plural progressive third-person)
kapsamamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
kapsamamalı mısın? (necessitative second-person singular)
kapsamamalı mı? (necessitative singular third-person)
kapsamamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
kapsamamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
kapsamamalılar mı? (necessitative plural third-person)

A kümesi, B kümesini kapsar.

(mathematics, set theory, transitive) to contain


çarpmak

çarpmak (third-person singular simple present çarpar)

çarpar (present singular third-person)
çarpmak (infinitive)
çarpan (imperfective impersonal participle)
çarpmış (impersonal participle perfective)
çarpacak (impersonal participle prospective)
çarptığım (non-prospective participle personal)
çarptığın (non-prospective participle personal)
çarptığı (non-prospective participle personal)
çarptığımız (non-prospective participle personal)
çarptığınız (non-prospective participle personal)
çarptıkları (non-prospective participle personal)
çarpacağım (participle personal prospective)
çarpacağın (participle personal prospective)
çarpacağı (participle personal prospective)
çarpacağımız (participle personal prospective)
çarpacağınız (participle personal prospective)
çarpacakları (participle personal prospective)
çarpma (noun-from-verb)
çarpış (adverbial)
çarparım (aorist first-person indicative present singular)
çarparsın (aorist indicative present second-person singular)
çarpar (aorist indicative present singular third-person)
çarparız (aorist first-person indicative plural present)
çarparsınız (aorist indicative plural present second-person)
çarparlar (aorist indicative plural present third-person)
çarpıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çarpıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çarpıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çarpıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çarpıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çarpıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çarptım (first-person indicative past perfective singular)
çarptın (indicative past perfective second-person singular)
çarptı (indicative past perfective singular third-person)
çarptık (first-person indicative past perfective plural)
çarptınız (indicative past perfective plural second-person)
çarptılar (indicative past perfective plural third-person)
çarpıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çarpıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çarpıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çarpıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çarpıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çarpıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or çarpıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
çarpacağım (first-person future indicative singular)
çarpacaksın (future indicative second-person singular)
çarpacak (future indicative singular third-person)
çarpacağız (first-person future indicative plural)
çarpacaksınız (future indicative plural second-person)
çarpacaklar (future indicative plural third-person)
çarpmışım (first-person inferential perfective singular)
çarpmışsın (inferential perfective second-person singular)
çarpmış (inferential perfective singular third-person)
çarpmışız (first-person inferential perfective plural)
çarpmışsınız (inferential perfective plural second-person)
çarpmışlar (inferential perfective plural third-person)
çarparmışım (aorist first-person inferential singular)
çarparmışsın (aorist inferential second-person singular)
çarparmış (aorist inferential singular third-person)
çarparmışız (aorist first-person inferential plural)
çarparmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çarparlarmış (or çarparmışlar) (aorist inferential plural third-person)
çarpıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çarpıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çarpıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çarpıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çarpıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çarpıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çarpsam (conditional first-person singular)
çarpsan (conditional second-person singular)
çarpsa (conditional singular third-person)
çarpsak (conditional first-person plural)
çarpsanız (conditional plural second-person)
çarpsalar (conditional plural third-person)
çarpsaydım (conditional first-person perfective singular)
çarpsaydın (conditional perfective second-person singular)
çarpsaydı (conditional perfective singular third-person)
çarpsaydık (conditional first-person perfective plural)
çarpsaydınız (conditional perfective plural second-person)
çarpsaydılar (conditional perfective plural third-person)
çarpayım (first-person optative singular)
çarpasın (optative second-person singular)
çarpa (optative singular third-person)
çarpalım (first-person optative plural)
çarpasınız (optative plural second-person)
çarpalar (optative plural third-person)
çarpmaktayım (first-person progressive singular)
çarpmaktasın (progressive second-person singular)
çarpmakta (progressive singular third-person)
çarpmaktayız (first-person plural progressive)
çarpmaktasınız (plural progressive second-person)
çarpmaktalar (plural progressive third-person)
çarpmalıyım (first-person necessitative singular)
çarpmalısın (necessitative second-person singular)
çarpmalı (necessitative singular third-person)
çarpmalıyız (first-person necessitative plural)
çarpmalısınız (necessitative plural second-person)
çarpmalılar (necessitative plural third-person)
çarp (imperative second-person singular)
çarpsın (imperative singular third-person)
çarpın (imperative plural second-person)
çarpsınlar (imperative plural third-person)
çarpar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çarpar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çarpar mı? (aorist indicative present singular third-person)
çarpar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çarpar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çarparlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çarpıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çarpıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çarpıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çarpıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çarpıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çarpıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çarptım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çarptın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çarptı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çarptık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çarptınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çarptılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çarpıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çarpıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çarpıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çarpıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çarpıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çarpıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çarpacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çarpacak mısın? (future indicative second-person singular)
çarpacak mı? (future indicative singular third-person)
çarpacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çarpacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çarpacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çarpmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çarpmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çarpmış mı? (inferential perfective singular third-person)
çarpmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çarpmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çarpmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çarpar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çarpar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çarpar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çarpar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çarpar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çarparlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çarpıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çarpıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çarpıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çarpıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çarpıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çarpıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çarpsam mı? (conditional first-person singular)
çarpsan mı? (conditional second-person singular)
çarpsa mı? (conditional singular third-person)
çarpsak mı? (conditional first-person plural)
çarpsanız mı? (conditional plural second-person)
çarpsalar mı? (conditional plural third-person)
çarpsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çarpsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çarpsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çarpsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çarpsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çarpsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çarpmakta mıyım? (first-person progressive singular)
çarpmakta mısın? (progressive second-person singular)
çarpmakta mı? (progressive singular third-person)
çarpmakta mıyız? (first-person plural progressive)
çarpmakta mısınız? (plural progressive second-person)
çarpmaktalar mı? (plural progressive third-person)
çarpmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çarpmalı mısın? (necessitative second-person singular)
çarpmalı mı? (necessitative singular third-person)
çarpmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çarpmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çarpmalılar mı? (necessitative plural third-person)
çarpmamak (infinitive negative)
çarpmayan (imperfective impersonal negative participle)
çarpmamış (impersonal negative participle perfective)
çarpmayacak (impersonal negative participle prospective)
çarpmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
çarpmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
çarpmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
çarpmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
çarpmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
çarpmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
çarpmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
çarpmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
çarpmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
çarpmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
çarpmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
çarpmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
çarpmama (negative noun-from-verb)
çarpmayış (adverbial negative)
çarpmam (aorist first-person indicative present singular)
çarpmazsın (aorist indicative present second-person singular)
çarpmaz (aorist indicative present singular third-person)
çarpmayız (aorist first-person indicative plural present)
çarpmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
çarpmazlar (aorist indicative plural present third-person)
çarpmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
çarpmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
çarpmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
çarpmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
çarpmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
çarpmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
çarpmadım (first-person indicative past perfective singular)
çarpmadın (indicative past perfective second-person singular)
çarpmadı (indicative past perfective singular third-person)
çarpmadık (first-person indicative past perfective plural)
çarpmadınız (indicative past perfective plural second-person)
çarpmadılar (indicative past perfective plural third-person)
çarpmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
çarpmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
çarpmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
çarpmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
çarpmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
çarpmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
çarpmayacağım (first-person future indicative singular)
çarpmayacaksın (future indicative second-person singular)
çarpmayacak (future indicative singular third-person)
çarpmayacağız (first-person future indicative plural)
çarpmayacaksınız (future indicative plural second-person)
çarpmayacaklar (future indicative plural third-person)
çarpmamışım (first-person inferential perfective singular)
çarpmamışsın (inferential perfective second-person singular)
çarpmamış (inferential perfective singular third-person)
çarpmamışız (first-person inferential perfective plural)
çarpmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
çarpmamışlar (inferential perfective plural third-person)
çarpmazmışım (aorist first-person inferential singular)
çarpmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
çarpmazmış (aorist inferential singular third-person)
çarpmazmışız (aorist first-person inferential plural)
çarpmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
çarpmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
çarpmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
çarpmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
çarpmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
çarpmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
çarpmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
çarpmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
çarpmasam (conditional first-person singular)
çarpmasan (conditional second-person singular)
çarpmasa (conditional singular third-person)
çarpmasak (conditional first-person plural)
çarpmasanız (conditional plural second-person)
çarpmasalar (conditional plural third-person)
çarpmasaydım (conditional first-person perfective singular)
çarpmasaydın (conditional perfective second-person singular)
çarpmasaydı (conditional perfective singular third-person)
çarpmasaydık (conditional first-person perfective plural)
çarpmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
çarpmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
çarpmayayım (first-person optative singular)
çarpmayasın (optative second-person singular)
çarpmaya (optative singular third-person)
çarpmayalım (first-person optative plural)
çarpmayasınız (optative plural second-person)
çarpmayalar (optative plural third-person)
çarpmamaktayım (first-person progressive singular)
çarpmamaktasın (progressive second-person singular)
çarpmamakta (progressive singular third-person)
çarpmamaktayız (first-person plural progressive)
çarpmamaktasınız (plural progressive second-person)
çarpmamaktalar (plural progressive third-person)
çarpmamalıyım (first-person necessitative singular)
çarpmamalısın (necessitative second-person singular)
çarpmamalı (necessitative singular third-person)
çarpmamalıyız (first-person necessitative plural)
çarpmamalısınız (necessitative plural second-person)
çarpmamalılar (necessitative plural third-person)
çarpma (imperative second-person singular)
çarpmasın (imperative singular third-person)
çarpmayın (imperative plural second-person)
çarpmasınlar (imperative plural third-person)
çarpmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
çarpmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
çarpmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
çarpmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
çarpmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
çarpmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
çarpmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
çarpmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
çarpmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
çarpmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
çarpmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
çarpmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
çarpmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
çarpmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
çarpmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
çarpmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
çarpmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
çarpmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
çarpmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
çarpmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
çarpmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
çarpmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
çarpmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
çarpmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
çarpmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
çarpmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
çarpmayacak mı? (future indicative singular third-person)
çarpmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
çarpmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
çarpmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
çarpmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
çarpmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
çarpmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
çarpmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
çarpmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
çarpmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
çarpmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
çarpmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
çarpmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
çarpmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
çarpmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
çarpmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
çarpmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
çarpmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
çarpmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
çarpmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
çarpmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
çarpmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
çarpmasam mı? (conditional first-person singular)
çarpmasan mı? (conditional second-person singular)
çarpmasa mı? (conditional singular third-person)
çarpmasak mı? (conditional first-person plural)
çarpmasanız mı? (conditional plural second-person)
çarpmasalar mı? (conditional plural third-person)
çarpmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
çarpmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
çarpmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
çarpmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
çarpmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
çarpmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
çarpmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
çarpmamakta mısın? (progressive second-person singular)
çarpmamakta mı? (progressive singular third-person)
çarpmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
çarpmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
çarpmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
çarpmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
çarpmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
çarpmamalı mı? (necessitative singular third-person)
çarpmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
çarpmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
çarpmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

→ Ladino: chaftear, charpear

Inherited from Ottoman Turkish چارپمق. Compare Old Turkic [script needed] (çap-)/[script needed] (çalp-, “to hit, strike, raid”).

İkiyle üçü çarparsan altı eder.

If you multiply two by three, it makes six.