اسم

fa-noun

اسم • (ism / esm) (plural اسمها (ism-hā / esm-hâ), or اسامی (asāmī / asâmi), or اسماء (asmā' / asmâ'), Tajik spelling исм)

ism (romanization)
esm (romanization)
اسمها (plural)
spelling исм (Tajik)

→ Bashkir: исем (isem)

→ Chagatai: اسم

Uzbek: ism

Uyghur: ئىسىم (isim)

→ Gujarati: ઇસમ (isam)

→ Hindustani:

Hindi: इस्म (isma)

Urdu: اِسْم (ism)

→ Kannada: ಇಸಮು (isamu)

→ Kazakh: есім (esım)

→ Marathi: इसम (isam)

→ Ottoman Turkish: اسم (ism, isim)

Turkish: isim


جنس

جنس • (jens) (plural اجناس (ajnâs), or جنسها (jens-hâ))

جنس اسمها


حال

حال • (hāl / hâl) (plural حالات (hālāt / hâlât), or احوال (ahwāl / ahvâl))

hāl (romanization)
hâl (romanization)
حالات (plural)

→ Hindi: हाल (hāl)

→ Punjabi: ਹਾਲ (hāl)

→ Urdu: حال (hāl)

زمان حال
زمان حال#Persian

short for زمان حال (zamān-i hāl /zamân-e hâl, “(grammar) the present tense”)


ظرف

ظرف • (zarf) (plural ظروف (zoruf), or ظرفها)

zarf (romanization)
ظروف (plural)
ظرفها (plural)

→ Azerbaijani: zərf


مصدر

مصدر • (masdar) (plural مصدرها, or مصادر (masâder))


اضافه

اضافه • (izāfa / ezâfe) (plural اضافهها (izāfa-hā / ezâfe-hâ), Tajik spelling изофа)

izāfa (romanization)
ezâfe (romanization)
اضافهها (plural)
spelling изофа (Tajik)
اضافت (alternative Classical-Persian)

Dari: اضافه (izāfa)

Iranian Persian: اضافه (ezâfe)

→ Chinese:

Mandarin: 耶扎菲 (yēzhāfēi)

→ French: ézafé m

→ English: ezafe

→ Japanese: エザーフェ (ezāfe)

→ Korean: 에자페 (ejape)

Tajik: изофа (izofa)

→ Armenian: իզաֆետ (izafet)

→ Azerbaijani: izafət

→ Bengali: ইজাফা (izafa)

→ Hindustani:

Hindi: इज़ाफ़ा (izāfā)

Urdu: اِضَافَہ (izāfa)

→ Kazakh: изафет (izafet)

→ Kumyk: изафат (izafat)

→ Kyrgyz: изафет (izafet)

desc

→ Ottoman Turkish: اضافه (izafe), اضافت (izafet)

Turkish: izafe, izafet, izâfe

→ Russian: изафе́т (izafét)

→ Ukrainian: ізафет (izafet)

→ Zazaki: izafe

→ Pashto: اضافه (ezāfá)

→ Punjabi:

Gurmukhi script: ਇਜ਼ਾਫ਼ਾ (izāfā)

Shahmukhi script: اِضافَہ (īẓāfah)

→ Uzbek: izofat

Borrowed from Arabic إِضَافَة (ʔiḍāfa), from أَضَافَ (ʔaḍāfa).

etymon

(grammar) the act of linking words with the ezafe grammatical particle


مترادف

fa-noun

مترادف • (motarâdef) (plural مترادفات, or مترادفها)

motarâdef (romanization)
مترادفات (plural)
مترادفها (plural)

[mʊ.t̪ʰä.ɾɑː.d̪ɪf]

[mʊ.t̪ʰä.ɾɑː.d̪ɪf]

[mʊ.t̪ʰä.ɾɑː.d̪ɪf]

Borrowed from Arabic مُتَرَادِف (mutarādif).


دستور زبان

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zä.bɑ́ːn]

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zʊ.bɑ́ːn]

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zä.bɑ́ːn]

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zʊ.bɑ́ːn]

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zä.bɑ́ːn]

[d̪äs.t̪ʰúː.ɾɪ zʊ.bɑ́ːn]

Fa-دستور زبان.ogg


جمع

Borrowed from Arabic جَمْع (jamʕ), from جَمَعَ (jamaʕa).


زمان

fa-noun

زمان • (zamân) (plural زمانها, or ازمنه (azmâne))

→ Armenian: զաման (zaman)

→ Azerbaijani: zaman

→ Bashkir: заман (zaman)

→ Gilaki: [script needed] (zəmån)

→ Kazakh: заман (zaman)

→ Kermanic:

Qohrudi: zamān

→ Khalaj: zamân

→ Central Kurdish: زهمان (zeman)

→ Kyrgyz: заман (zaman)

→ Malay: زمان / zaman

Indonesian: zaman, jaman

→ Ossetian: за́ман (záman)

→ Pashto: زمانه (zamâna)

→ Ottoman Turkish: زمان (zaman)

→ Turkish: zaman

→ Greek: ζαμάνι (zamáni)

→ Albanian: zaman

→ Serbo-Croatian: заман

→ Southern Altai: саман (saman)

→ Tatar: заман (zaman)

→ Waigali: zëmën

From Middle Persian 𐭥𐭣𐭭𐭠 (ODNA /zamān/), 𐭦𐭬𐭠𐭭𐭩 (ẕmʾn' /zamān/), 𐭦𐭬𐭭𐭩 (zmn' /zamān/), 𐫉𐫖𐫀𐫗 (zmʾn /zamān/), from Old Persian *jamānā; see there for more.

زمان گذشته

time, epoch, period, age, season (a broad time period; not the precise time on a clock)


فعل متعدی

فعل متعدی • (fe'l-e mote'addi, fe'l-e mota'addi)

fe'l-e mote'addi (romanization)
fe'l-e mota'addi (romanization)

Borrowed from Arabic فِعْل مُتَعَدٍّ (fiʕl mutaʕaddin).

bor+

فِعْل مُتَعَدٍّ


جمله

fa-noun

جمله • (jomle) (plural جملات (jomalât), or جملهها)

jomle (romanization)
جملات (plural)
جملهها (plural)

→ Hindustani:

Hindi: जुमला (jumlā)

Urdu: جُمْلَہ (jumlā)

(grammar) sentence (grammatically complete series of words consisting of a subject and predicate)


ندا

حرف ندا
حرف ندا#Persian

(grammar) interjection; short for حرف ندا (harf-e nedâ)


پیشوند

پیشوند • (pêšvand)


حالت

حالت • (hâlat) (plural حالتها, or حالات (hâlât))

→ Bengali: হালত (halot)

→ Hindi: हालत (hālat)

→ Punjabi: ਹਾਲਤ (hālat)

→ Urdu: حالَت (hālat)

حالت برایی


فعل مرکب

فعل مرکب • (fe'l-e morakkab) (plural افعال مرکب)

fe'l-e morakkab (romanization)
افعال مرکب (plural)


گزاره

گزاره • (gozâre)

[ɡ̥o.zɒː.ɹé]

From گزار (gozâr, “present stem of گزاردن”) + ـه (-e).

af

(grammar) predicate (the part of the sentence which states something about the subject or the object of the sentence)


نهی

fa-noun

نَهْی • (nahy)


هم‌معنی

هممعنی (canonical)
ham-ma'ni (romanization)

[ʔäm.mɑː.nɑ́ː]

[ʔäm.mɔː.nɔ́ː]


فعلی

Borrowed from Arabic فِعْلِيّ (fiʕliyy). By surface analysis, فعل (fe'l) + ـی (-i, suffix forming adjectives).

surf

ـی
<id:adjective><pos:suffix forming adjectives>


نکره

fa-adj

نکره • (nakare) (comparative نکرهتَر, superlative نکرهتَرین)

nakare (romanization)
نکرهتَر (comparative)
نکرهتَرین (superlative)

یای نکره

indefinite yâ (the letter yâ when affixed to an indefinite noun)


التزامی

اِلْتِزَامِی

التزامی • (iltizāmī / eltezâmi) (Tajik spelling илтизомӣ)

iltizāmī (romanization)
eltezâmi (romanization)
spelling илтизомӣ (Tajik)

[ʔɪl̪.t̪ʰɪ.zɑː.míː]

[ʔɪl̪.t̪ʰɪ.zɑː.míː]

[ʔɪl̪.t̪ʰɪ.zɑː.míː]


صرف کردن

head

صرف کردن • (sarf kardan /sarf kardan) (Tajik spelling сарф кардан)

fa-verb

صَرْف کَرْدَن

sarf kardan (romanization)
spelling сарф кардан (Tajik)
صرف کردن (infinitive)
صرف کن (present stem)
صرف کرد (past stem)
صرف کننده (participle present)
صرف کرده (participle past)
صرف کنم (aorist first-person indicative singular)
صرف کنی (aorist indicative second-person singular)
صرف کند (aorist indicative singular third-person)
صرف کنیم (aorist first-person indicative plural)
صرف کنید (aorist indicative plural second-person)
صرف کنند (aorist indicative plural third-person)
صرف میکنم (first-person indicative present singular)
صرف میکنی (indicative present second-person singular)
صرف میکند (indicative present singular third-person)
صرف میکنیم (first-person indicative plural present)
صرف میکنید (indicative plural present second-person)
صرف میکنند (indicative plural present third-person)
دارم صرف میکنم (first-person indicative present progressive singular)
داری صرف میکنی (indicative present progressive second-person singular)
دارد صرف میکند (indicative present progressive singular third-person)
داریم صرف میکنیم (first-person indicative plural present progressive)
دارید صرف میکنید (indicative plural present progressive second-person)
دارند صرف میکنند (indicative plural present progressive third-person)
صرف کردهام (first-person indicative perfect present singular)
صرف کردهای (indicative perfect present second-person singular)
صرف کرده است (indicative perfect present singular third-person)
صرف کردهایم (first-person indicative perfect plural present)
صرف کردهاید (indicative perfect plural present second-person)
صرف کردهاند (indicative perfect plural present third-person)
صرف کردم (first-person indicative past singular)
صرف کردی (indicative past second-person singular)
صرف کرد (indicative past singular third-person)
صرف کردیم (first-person indicative past plural)
صرف کردید (indicative past plural second-person)
صرف کردند (indicative past plural third-person)
صرف میکردم (first-person indicative past singular)
صرف میکردی (indicative past second-person singular)
صرف میکرد (indicative past singular third-person)
صرف میکردیم (first-person indicative past plural)
صرف میکردید (indicative past plural second-person)
صرف میکردند (indicative past plural third-person)
داشتم صرف میکردم (first-person indicative past progressive singular)
داشتی صرف میکردی (indicative past progressive second-person singular)
داشت صرف میکرد (indicative past progressive singular third-person)
داشتیم صرف میکردیم (first-person indicative past plural progressive)
داشتید صرف میکردید (indicative past plural progressive second-person)
داشتند صرف میکردند (indicative past plural progressive third-person)
صرف کرده بودم (first-person indicative pluperfect singular)
صرف کرده بودی (indicative pluperfect second-person singular)
صرف کرده بود (indicative pluperfect singular third-person)
صرف کرده بودیم (first-person indicative pluperfect plural)
صرف کرده بودید (indicative pluperfect plural second-person)
صرف کرده بودند (indicative pluperfect plural third-person)
صرف خواهم کرد (first-person future indicative singular)
صرف خواهی کرد (future indicative second-person singular)
صرف خواهد کرد (future indicative singular third-person)
صرف خواهیم کرد (first-person future indicative plural)
صرف خواهید کرد (future indicative plural second-person)
صرف خواهند کرد (future indicative plural third-person)
صرف کنم (first-person present singular subjunctive)
صرف کنی (present second-person singular subjunctive)
صرف کند (present singular subjunctive third-person)
صرف کنیم (first-person plural present subjunctive)
صرف کنید (plural present second-person subjunctive)
صرف کنند (plural present subjunctive third-person)
صرف کرده باشم (first-person past singular subjunctive)
صرف کرده باشی (past second-person singular subjunctive)
صرف کرده باشد (past singular subjunctive third-person)
صرف کرده باشیم (first-person past plural subjunctive)
صرف کرده باشید (past plural second-person subjunctive)
صرف کرده باشند (past plural subjunctive third-person)
صرف کن (imperative second-person singular)
صرف کنید (imperative plural second-person)
صرف کردن (infinitive)
صرف کن (present stem)
صرف کرد (past stem)
صرف کننده (participle present)
صرف کرده (participle past)
صرف کنم (aorist first-person indicative singular)
صرف کنی (aorist indicative second-person singular)
صرف کنه (aorist indicative singular third-person)
صرف کنیم (aorist first-person indicative plural)
صرف کنین (aorist indicative plural second-person)
صرف کنن (aorist indicative plural third-person)
صرف میکنم (first-person indicative present singular)
صرف میکنی (indicative present second-person singular)
صرف میکنه (indicative present singular third-person)
صرف میکنیم (first-person indicative plural present)
صرف میکنین (indicative plural present second-person)
صرف میکنن (indicative plural present third-person)
دارم صرف میکنم (first-person indicative present progressive singular)
داری صرف میکنی (indicative present progressive second-person singular)
داره صرف میکنه (indicative present progressive singular third-person)
داریم صرف میکنیم (first-person indicative plural present progressive)
دارین صرف میکنین (indicative plural present progressive second-person)
دارن صرف میکنن (indicative plural present progressive third-person)
صرف کردهام (first-person indicative perfect present singular)
صرف کردهای (indicative perfect present second-person singular)
صرف کرده (indicative perfect present singular third-person)
صرف کردهایم (first-person indicative perfect plural present)
صرف کردهاین (indicative perfect plural present second-person)
صرف کردهان (indicative perfect plural present third-person)
صرف کردم (first-person indicative past singular)
صرف کردی (indicative past second-person singular)
صرف کرد (indicative past singular third-person)
صرف کردیم (first-person indicative past plural)
صرف کردین (indicative past plural second-person)
صرف کردن (indicative past plural third-person)
صرف میکردم (first-person indicative past singular)
صرف میکردی (indicative past second-person singular)
صرف میکرد (indicative past singular third-person)
صرف میکردیم (first-person indicative past plural)
صرف میکردین (indicative past plural second-person)
صرف میکردن (indicative past plural third-person)
داشتم صرف میکردم (first-person indicative past progressive singular)
داشتی صرف میکردی (indicative past progressive second-person singular)
داشت صرف میکرد (indicative past progressive singular third-person)
داشتیم صرف میکردیم (first-person indicative past plural progressive)
داشتین صرف میکردین (indicative past plural progressive second-person)
داشتن صرف میکردن (indicative past plural progressive third-person)
صرف کرده بودم (first-person indicative pluperfect singular)
صرف کرده بودی (indicative pluperfect second-person singular)
صرف کرده بود (indicative pluperfect singular third-person)
صرف کرده بودیم (first-person indicative pluperfect plural)
صرف کرده بودین (indicative pluperfect plural second-person)
صرف کرده بودن (indicative pluperfect plural third-person)
صرف کنم (first-person present singular subjunctive)
صرف کنی (present second-person singular subjunctive)
صرف کنه (present singular subjunctive third-person)
صرف کنیم (first-person plural present subjunctive)
صرف کنین (plural present second-person subjunctive)
صرف کنن (plural present subjunctive third-person)
صرف کرده باشم (first-person past singular subjunctive)
صرف کرده باشی (past second-person singular subjunctive)
صرف کرده باشه (past singular subjunctive third-person)
صرف کرده باشیم (first-person past plural subjunctive)
صرف کرده باشین (past plural second-person subjunctive)
صرف کرده باشن (past plural subjunctive third-person)
صرف کن (imperative second-person singular)
صرف کنین (imperative plural second-person)

fa-conj-head

Conjugation of <i class="Arab fa-Arab mention" lang="fa">صرف کردن</i> (literary Iranian Persian)

داشتیم صرف میکردیم

داشتم صرف میکردم

داشتید صرف میکردید

داشتی صرف میکردی

داشتند صرف میکردند

داشت صرف میکرد

داریم صرف میکنیم

دارم صرف میکنم

دارید صرف میکنید

داری صرف میکنی

دارند صرف میکنند

دارد صرف میکند

صرف کرده است

صرف کرده بودیم

صرف کرده بودم

صرف کرده بودید

صرف کرده بودی

صرف کرده بودند

صرف کرده بود

صرف خواهیم کرد

صرف خواهم کرد

صرف خواهید کرد

صرف خواهی کرد

صرف خواهند کرد

صرف خواهد کرد

صرف کرده باشیم

صرف کرده باشم

صرف کرده باشید

صرف کرده باشی

صرف کرده باشند

صرف کرده باشد

fa-conj-colloq-head

Conjugation of <i class="Arab fa-Arab mention" lang="fa">صرف کردن</i> (colloquial Tehrani)

داشتیم صرف میکردیم

داشتم صرف میکردم

داشتین صرف میکردین

داشتی صرف میکردی

داشتن صرف میکردن

داشت صرف میکرد

داریم صرف میکنیم

دارم صرف میکنم

دارین صرف میکنین

داری صرف میکنی

دارن صرف میکنن

داره صرف میکنه

صرف کرده بودیم

صرف کرده بودم

صرف کرده بودین

صرف کرده بودی

صرف کرده بودن

صرف کرده بود

صرف کرده باشیم

صرف کرده باشم

صرف کرده باشین

صرف کرده باشی

صرف کرده باشن

صرف کرده باشه

[sǽɾf kʰä.d̪ɔː]

[sǽɹf kʰʲæɹ.d̪æn]

(grammar) to conjugate (a verb), to inflect (a noun)