δικαστής

head

δικαστής • (dikastís) m or f (plural δικαστές, feminine δικαστίνα)

dikastís (romanization)
δικαστές (plural)
δικαστίνα (feminine)
δικαστής (nominative singular)
δικαστές (nominative plural)
δικαστή (genitive singular)
δικαστών (genitive plural)
δικαστή (accusative singular)
δικαστές (accusative plural)
δικαστή (singular vocative)
δικαστές (plural vocative)

From Ancient Greek δικαστής (dikastḗs). By surface analysis, δικάζω (dikázo) + -τής (-tís).


δικαστίνα

head

δικαστίνα • (dikastína) f (plural δικαστίνες, masculine δικαστής)

dikastína (romanization)
δικαστίνες (plural)
δικαστής (masculine)
δικαστίνα (nominative singular)
δικαστίνες (nominative plural)
δικαστίνας (genitive singular)
δικαστίνων (genitive plural)
δικαστίνα (accusative singular)
δικαστίνες (accusative plural)
δικαστίνα (singular vocative)
δικαστίνες (plural vocative)


δικαστικός

δικαστικός • (dikastikós) m (feminine δικαστική, neuter δικαστικό)

dikastikós (romanization)
δικαστική (feminine)
δικαστικό (neuter)
δικαστικός (masculine nominative singular)
δικαστική (feminine nominative singular)
δικαστικό (neuter nominative singular)
δικαστικοί (masculine nominative)
δικαστικές (feminine nominative plural)
δικαστικά (neuter nominative plural)
δικαστικού (genitive masculine singular)
δικαστικής (feminine genitive singular)
δικαστικού (genitive neuter singular)
δικαστικών (genitive masculine)
δικαστικών (feminine genitive plural)
δικαστικών (genitive neuter plural)
δικαστικό (accusative masculine singular)
δικαστική (accusative feminine singular)
δικαστικό (accusative neuter singular)
δικαστικούς (accusative masculine)
δικαστικές (accusative feminine plural)
δικαστικά (accusative neuter plural)
δικαστικέ (masculine singular vocative)
δικαστική (feminine singular vocative)
δικαστικό (neuter singular vocative)
δικαστικοί (masculine vocative)
δικαστικές (feminine plural vocative)
δικαστικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

δικαστικός (dikastikós)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικοί (dikastikoí)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

δικαστικού (dikastikoú)

δικαστικής (dikastikís)

δικαστικού (dikastikoú)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικούς (dikastikoús)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

δικαστικέ (dikastiké)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικοί (dikastikoí)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

(law) relating to courts, judges, judgements, etc


δικαστικός

head

δικαστικός • (dikastikós) m or f (plural δικαστικοί)

dikastikós (romanization)
δικαστικοί (plural)


συνεργία

συνεργία • (synergía) f (plural συνεργίες)

synergía (romanization)
συνεργίες (plural)
συνεργία (nominative singular)
συνεργίες (nominative plural)
συνεργίας (genitive singular)
συνεργιών (genitive plural)
συνεργία (accusative singular)
συνεργίες (accusative plural)
συνεργία (singular vocative)
συνεργίες (plural vocative)


ασέλγεια

ασέλγεια • (asélgeia) f (plural ασέλγειες)

asélgeia (romanization)
ασέλγειες (plural)
ασέλγεια (nominative singular)
ασέλγειες (nominative plural)
ασέλγειας (genitive singular)
ασελγειών (genitive plural)
ασέλγεια (accusative singular)
ασέλγειες (accusative plural)
ασέλγεια (singular vocative)
ασέλγειες (plural vocative)

From Ancient Greek ἀσέλγεια (asélgeia), of uncertain origin.

Κατηγορείται ότι διέπραξε ασέλγεια εις βάρος ανηλίκου.

He is accused of having committed indecent assault against a minor.

Katigoreítai óti diépraxe asélgeia eis város anilíkou.

(law, by extension) indecent assault, molestation (unwanted sexual contact with another person, short of rape)


ασελγώ

ασελγώ • (aselgó)

el-verb

ασελγώ • (aselgó) (past ασέλγησα, passive —)

aselgó (romanization)
ασέλγησα (past)
ασελγώ (active first-person imperfective indicative present singular)
ασελγήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ασελγείς (active imperfective indicative present second-person singular)
ασελγήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ασελγεί (active imperfective indicative present singular third-person)
ασελγήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ασελγούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
ασελγήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ασελγείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
ασελγήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ασελγούν (active imperfective indicative plural present third-person)
ασελγούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ασελγήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ασελγήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ασελγούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ασέλγησα (active first-person indicative past perfective singular)
ασελγούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ασέλγησες (active indicative past perfective second-person singular)
ασελγούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ασέλγησε (active indicative past perfective singular third-person)
ασελγούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ασελγήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ασελγούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ασελγήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ασελγούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ασελγούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ασέλγησαν (active indicative past perfective plural third-person)
ασελγήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ασελγήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα ασελγώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ασελγήσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
ασέλγησε (active imperative perfective second-person singular)
ασελγείτε (active imperative imperfective plural second-person)
ασελγήστε (active imperative perfective plural second-person)
ασελγώντας (active indeclinable participle present)
έχοντας ασελγήσει (active indeclinable participle perfect)
ασελγήσει (infinitive-aorist)

Koine Greek ἀσελγῶ (aselgô), ancient form ἀσελγαίνω (aselgaínō) of uncertain origin.

Αποπειράθηκε να ασελγήσει σε ανήλικο. ― Apopeiráthike na aselgísei se aníliko. ― He attempted to indecently assault a minor.

(law) to assault sexually, indecently assault.


συμβόλαιο

head

συμβόλαιο • (symvólaio) n (plural συμβόλαια)

symvólaio (romanization)
συμβόλαια (plural)
συμβόλαιο (nominative singular)
συμβόλαια (nominative plural)
συμβολαίου (genitive singular)
συμβόλαιου (genitive singular)
συμβολαίων (genitive plural)
συμβόλαιο (accusative singular)
συμβόλαια (accusative plural)
συμβόλαιο (singular vocative)
συμβόλαια (plural vocative)

ασφαλιστήριο συμβόλαιο


αρραβώνας

αρραβώνας • (arravónas) m (plural αρραβώνες)

arravónas (romanization)
αρραβώνες (plural)
αρραβώνας (nominative singular)
αρραβώνες (nominative plural)
αρραβώνα (genitive singular)
αρραβώνων (genitive plural)
αρραβώνα (accusative singular)
αρραβώνες (accusative plural)
αρραβώνα (singular vocative)
αρραβώνες (plural vocative)

From Ancient Greek ἀρραβών (arrhabṓn), itself from Biblical Hebrew עירבון / עֵרָבוֹן (ʿērāḇōn, “guarantee, deposit”).


αδίκαστος

head

αδίκαστος • (adíkastos) m (feminine αδίκαστη, neuter αδίκαστο)

adíkastos (romanization)
αδίκαστη (feminine)
αδίκαστο (neuter)
αδίκαστος (masculine nominative singular)
αδίκαστη (feminine nominative singular)
αδίκαστο (neuter nominative singular)
αδίκαστοι (masculine nominative)
αδίκαστες (feminine nominative plural)
αδίκαστα (neuter nominative plural)
αδίκαστου (genitive masculine singular)
αδίκαστης (feminine genitive singular)
αδίκαστου (genitive neuter singular)
αδίκαστων (genitive masculine)
αδίκαστων (feminine genitive plural)
αδίκαστων (genitive neuter plural)
αδίκαστο (accusative masculine singular)
αδίκαστη (accusative feminine singular)
αδίκαστο (accusative neuter singular)
αδίκαστους (accusative masculine)
αδίκαστες (accusative feminine plural)
αδίκαστα (accusative neuter plural)
αδίκαστε (masculine singular vocative)
αδίκαστη (feminine singular vocative)
αδίκαστο (neuter singular vocative)
αδίκαστοι (masculine vocative)
αδίκαστες (feminine plural vocative)
αδίκαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αδίκαστος (adíkastos)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστοι (adíkastoi)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)

αδίκαστου (adíkastou)

αδίκαστης (adíkastis)

αδίκαστου (adíkastou)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστους (adíkastous)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)

αδίκαστε (adíkaste)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστοι (adíkastoi)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)


αδικοπραγία

head

αδικοπραγίες

αδικοπραγία • (adikopragía) f (plural αδικοπραγίες)

el-noun

αδικοπραγίες

adikopragía (romanization)
αδικοπραγίες (plural)
αδικοπραγία (nominative singular)
αδικοπραγίες (nominative plural)
αδικοπραγίας (genitive singular)
αδικοπραγιών (genitive plural)
αδικοπραγία (accusative singular)
αδικοπραγίες (accusative plural)
αδικοπραγία (singular vocative)
αδικοπραγίες (plural vocative)

el-decl-noun

αδικοπραγίες

αδικοπραγίας

αδικοπραγιών

αδικοπραγίες

αδικοπραγίες


αδικοπραξία

head

αδικοπραξίες

αδικοπραξία • (adikopraxía) f (plural αδικοπραξίες)

el-noun

αδικοπραξίες

adikopraxía (romanization)
αδικοπραξίες (plural)
αδικοπραξία (nominative singular)
αδικοπραξίες (nominative plural)
αδικοπραξίας (genitive singular)
αδικοπραξιών (genitive plural)
αδικοπραξία (accusative singular)
αδικοπραξίες (accusative plural)
αδικοπραξία (singular vocative)
αδικοπραξίες (plural vocative)

el-decl-noun

αδικοπραξίες

αδικοπραξίας

αδικοπραξιών

αδικοπραξίες

αδικοπραξίες


αδίωκτος

head

αδίωκτος • (adíoktos) m (feminine αδίωκτη, neuter αδίωκτο)

adíoktos (romanization)
αδίωκτη (feminine)
αδίωκτο (neuter)
αδίωκτος (masculine nominative singular)
αδίωκτη (feminine nominative singular)
αδίωκτο (neuter nominative singular)
αδίωκτοι (masculine nominative)
αδίωκτες (feminine nominative plural)
αδίωκτα (neuter nominative plural)
αδίωκτου (genitive masculine singular)
αδίωκτης (feminine genitive singular)
αδίωκτου (genitive neuter singular)
αδίωκτων (genitive masculine)
αδίωκτων (feminine genitive plural)
αδίωκτων (genitive neuter plural)
αδίωκτο (accusative masculine singular)
αδίωκτη (accusative feminine singular)
αδίωκτο (accusative neuter singular)
αδίωκτους (accusative masculine)
αδίωκτες (accusative feminine plural)
αδίωκτα (accusative neuter plural)
αδίωκτε (masculine singular vocative)
αδίωκτη (feminine singular vocative)
αδίωκτο (neuter singular vocative)
αδίωκτοι (masculine vocative)
αδίωκτες (feminine plural vocative)
αδίωκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αδίωκτος (adíoktos)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτοι (adíoktoi)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)

αδίωκτου (adíoktou)

αδίωκτης (adíoktis)

αδίωκτου (adíoktou)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτους (adíoktous)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)

αδίωκτε (adíokte)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτοι (adíoktoi)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)


αδικοπραγώ

head

αδικοπραγώ • (adikopragó)

el-verb

αδικοπράγησα

αδικοπραγώ • (adikopragó) (past αδικοπράγησα, passive —)

adikopragó (romanization)
αδικοπράγησα (past)

(law) to transgress, do wrong, do an injustice, wrong


αεροδικείο

head

αεροδικείο • (aerodikeío) n (plural αεροδικεία)

aerodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
αεροδικείο (nominative singular)
αεροδικεία (nominative plural)
αεροδικείου (genitive singular)
αεροδικείων (genitive plural)
αεροδικείο (accusative singular)
αεροδικεία (accusative plural)
αεροδικείο (singular vocative)
αεροδικεία (plural vocative)


στρατοδικείο

στρατοδικείο • (stratodikeío) n (plural αεροδικεία)

stratodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
στρατοδικείο (nominative singular)
στρατοδικεία (nominative plural)
στρατοδικείου (genitive singular)
στρατοδικείων (genitive plural)
στρατοδικείο (accusative singular)
στρατοδικεία (accusative plural)
στρατοδικείο (singular vocative)
στρατοδικεία (plural vocative)

el-decl-noun

στρατοδικείο

στρατοδικεία

στρατοδικείου

στρατοδικείων

στρατοδικείο

στρατοδικεία

στρατοδικείο

στρατοδικεία


ναυτοδικείο

head

ναυτοδικείο • (naftodikeío) n (plural αεροδικεία)

naftodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
ναυτοδικείο (nominative singular)
ναυτοδικεία (nominative plural)
ναυτοδικείου (genitive singular)
ναυτοδικείων (genitive plural)
ναυτοδικείο (accusative singular)
ναυτοδικεία (accusative plural)
ναυτοδικείο (singular vocative)
ναυτοδικεία (plural vocative)

el-decl-noun

ναυτοδικείου

ναυτοδικείων


ακαταδίκαστος

head

ακαταδίκαστη

ακαταδίκαστο

ακαταδίκαστος • (akatadíkastos) m (feminine ακαταδίκαστη, neuter ακαταδίκαστο)

el-adj

ακαταδίκαστη

ακαταδίκαστο

akatadíkastos (romanization)
ακαταδίκαστη (feminine)
ακαταδίκαστο (neuter)
ακαταδίκαστος (masculine nominative singular)
ακαταδίκαστη (feminine nominative singular)
ακαταδίκαστο (neuter nominative singular)
ακαταδίκαστοι (masculine nominative)
ακαταδίκαστες (feminine nominative plural)
ακαταδίκαστα (neuter nominative plural)
ακαταδίκαστου (genitive masculine singular)
ακαταδίκαστης (feminine genitive singular)
ακαταδίκαστου (genitive neuter singular)
ακαταδίκαστων (genitive masculine)
ακαταδίκαστων (feminine genitive plural)
ακαταδίκαστων (genitive neuter plural)
ακαταδίκαστο (accusative masculine singular)
ακαταδίκαστη (accusative feminine singular)
ακαταδίκαστο (accusative neuter singular)
ακαταδίκαστους (accusative masculine)
ακαταδίκαστες (accusative feminine plural)
ακαταδίκαστα (accusative neuter plural)
ακαταδίκαστε (masculine singular vocative)
ακαταδίκαστη (feminine singular vocative)
ακαταδίκαστο (neuter singular vocative)
ακαταδίκαστοι (masculine vocative)
ακαταδίκαστες (feminine plural vocative)
ακαταδίκαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακαταδίκαστος

el-decl-adj-table

ακαταδίκαστος (akatadíkastos)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστοι (akatadíkastoi)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)

ακαταδίκαστου (akatadíkastou)

ακαταδίκαστης (akatadíkastis)

ακαταδίκαστου (akatadíkastou)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστους (akatadíkastous)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)

ακαταδίκαστε (akatadíkaste)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστοι (akatadíkastoi)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)


καταδίκη

head

καταδίκη • (katadíki) f (plural καταδίκες)

katadíki (romanization)
καταδίκες (plural)
καταδίκη (nominative singular)
καταδίκες (nominative plural)
καταδίκης (genitive singular)
καταδικών (genitive plural)
καταδίκη (accusative singular)
καταδίκες (accusative plural)
καταδίκη (singular vocative)
καταδίκες (plural vocative)


ακαταδίωκτος

ακαταδίωκτος • (akatadíoktos) m (feminine ακαταδίωκτη, neuter ακαταδίωκτο)

akatadíoktos (romanization)
ακαταδίωκτη (feminine)
ακαταδίωκτο (neuter)
ακαταδίωκτος (masculine nominative singular)
ακαταδίωκτη (feminine nominative singular)
ακαταδίωκτο (neuter nominative singular)
ακαταδίωκτοι (masculine nominative)
ακαταδίωκτες (feminine nominative plural)
ακαταδίωκτα (neuter nominative plural)
ακαταδίωκτου (genitive masculine singular)
ακαταδίωκτης (feminine genitive singular)
ακαταδίωκτου (genitive neuter singular)
ακαταδίωκτων (genitive masculine)
ακαταδίωκτων (feminine genitive plural)
ακαταδίωκτων (genitive neuter plural)
ακαταδίωκτο (accusative masculine singular)
ακαταδίωκτη (accusative feminine singular)
ακαταδίωκτο (accusative neuter singular)
ακαταδίωκτους (accusative masculine)
ακαταδίωκτες (accusative feminine plural)
ακαταδίωκτα (accusative neuter plural)
ακαταδίωκτε (masculine singular vocative)
ακαταδίωκτη (feminine singular vocative)
ακαταδίωκτο (neuter singular vocative)
ακαταδίωκτοι (masculine vocative)
ακαταδίωκτες (feminine plural vocative)
ακαταδίωκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακαταδίωκτος

el-decl-adj-table

ακαταδίωκτος (akatadíoktos)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτοι (akatadíoktoi)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)

ακαταδίωκτου (akatadíoktou)

ακαταδίωκτης (akatadíoktis)

ακαταδίωκτου (akatadíoktou)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτους (akatadíoktous)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)

ακαταδίωκτε (akatadíokte)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτοι (akatadíoktoi)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)


απολογητικός

head

απολογητικός • (apologitikós) m

el-adj

απολογητικός • (apologitikós) m

apologitikós (romanization)
απολογητικός (masculine nominative singular)
απολογητική (feminine nominative singular)
απολογητικό (neuter nominative singular)
απολογητικοί (masculine nominative)
απολογητικές (feminine nominative plural)
απολογητικά (neuter nominative plural)
απολογητικού (genitive masculine singular)
απολογητικής (feminine genitive singular)
απολογητικού (genitive neuter singular)
απολογητικών (genitive masculine)
απολογητικών (feminine genitive plural)
απολογητικών (genitive neuter plural)
απολογητικό (accusative masculine singular)
απολογητική (accusative feminine singular)
απολογητικό (accusative neuter singular)
απολογητικούς (accusative masculine)
απολογητικές (accusative feminine plural)
απολογητικά (accusative neuter plural)
απολογητικέ (masculine singular vocative)
απολογητική (feminine singular vocative)
απολογητικό (neuter singular vocative)
απολογητικοί (masculine vocative)
απολογητικές (feminine plural vocative)
απολογητικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of απολογητικός

el-decl-adj-table

απολογητικός (apologitikós)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικοί (apologitikoí)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικού (apologitikoú)

απολογητικής (apologitikís)

απολογητικού (apologitikoú)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικούς (apologitikoús)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικέ (apologitiké)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικοί (apologitikoí)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικώς (apologitikós)

α‧πο‧λο‧γη‧τι‧κός

Semantic loan from French apologétique (“apologetic: regretful; defending”) from Medieval Latin apologeticus with the same sense, from ἀπολογητικός (apologētikós, “sense: suitable for defence”). Also see ἀπολογία (apología).

sl

απολογητικό υπόμνημα

απολογητική επιστολή

(law, the ancient sense) defence, justification (concerning an argument in support of something, mainly in legal settings)


άκριτος

head

άκριτος • (ákritos) m (feminine άκριτη, neuter άκριτο)

ákritos (romanization)
άκριτη (feminine)
άκριτο (neuter)
άκριτος (masculine nominative singular)
άκριτη (feminine nominative singular)
άκριτο (neuter nominative singular)
άκριτοι (masculine nominative)
άκριτες (feminine nominative plural)
άκριτα (neuter nominative plural)
άκριτου (genitive masculine singular)
άκριτης (feminine genitive singular)
άκριτου (genitive neuter singular)
άκριτων (genitive masculine)
άκριτων (feminine genitive plural)
άκριτων (genitive neuter plural)
άκριτο (accusative masculine singular)
άκριτη (accusative feminine singular)
άκριτο (accusative neuter singular)
άκριτους (accusative masculine)
άκριτες (accusative feminine plural)
άκριτα (accusative neuter plural)
άκριτε (masculine singular vocative)
άκριτη (feminine singular vocative)
άκριτο (neuter singular vocative)
άκριτοι (masculine vocative)
άκριτες (feminine plural vocative)
άκριτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

άκριτος (ákritos)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτοι (ákritoi)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)

άκριτου (ákritou)

άκριτης (ákritis)

άκριτου (ákritou)

άκριτων (ákriton)

άκριτων (ákriton)

άκριτων (ákriton)

άκριτο (ákrito)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτους (ákritous)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)

άκριτε (ákrite)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτοι (ákritoi)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)


ακροαματικός

head

ακροαματικός • (akroamatikós) m (feminine ακροαματική, neuter ακροαματικό)

akroamatikós (romanization)
ακροαματική (feminine)
ακροαματικό (neuter)
ακροαματικός (masculine nominative singular)
ακροαματική (feminine nominative singular)
ακροαματικό (neuter nominative singular)
ακροαματικοί (masculine nominative)
ακροαματικές (feminine nominative plural)
ακροαματικά (neuter nominative plural)
ακροαματικού (genitive masculine singular)
ακροαματικής (feminine genitive singular)
ακροαματικού (genitive neuter singular)
ακροαματικών (genitive masculine)
ακροαματικών (feminine genitive plural)
ακροαματικών (genitive neuter plural)
ακροαματικό (accusative masculine singular)
ακροαματική (accusative feminine singular)
ακροαματικό (accusative neuter singular)
ακροαματικούς (accusative masculine)
ακροαματικές (accusative feminine plural)
ακροαματικά (accusative neuter plural)
ακροαματικέ (masculine singular vocative)
ακροαματική (feminine singular vocative)
ακροαματικό (neuter singular vocative)
ακροαματικοί (masculine vocative)
ακροαματικές (feminine plural vocative)
ακροαματικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακροαματικός

el-decl-adj-table

ακροαματικός (akroamatikós)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικοί (akroamatikoí)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματικού (akroamatikoú)

ακροαματικής (akroamatikís)

ακροαματικού (akroamatikoú)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικούς (akroamatikoús)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματικέ (akroamatiké)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικοί (akroamatikoí)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματική διαδικασία


ακατάγγελτος

head

ακατάγγελτος • (akatángeltos) m (feminine ακατάγγελτη, neuter ακατάγγελτο)

akatángeltos (romanization)
ακατάγγελτη (feminine)
ακατάγγελτο (neuter)
ακατάγγελτος (masculine nominative singular)
ακατάγγελτη (feminine nominative singular)
ακατάγγελτο (neuter nominative singular)
ακατάγγελτοι (masculine nominative)
ακατάγγελτες (feminine nominative plural)
ακατάγγελτα (neuter nominative plural)
ακατάγγελτου (genitive masculine singular)
ακατάγγελτης (feminine genitive singular)
ακατάγγελτου (genitive neuter singular)
ακατάγγελτων (genitive masculine)
ακατάγγελτων (feminine genitive plural)
ακατάγγελτων (genitive neuter plural)
ακατάγγελτο (accusative masculine singular)
ακατάγγελτη (accusative feminine singular)
ακατάγγελτο (accusative neuter singular)
ακατάγγελτους (accusative masculine)
ακατάγγελτες (accusative feminine plural)
ακατάγγελτα (accusative neuter plural)
ακατάγγελτε (masculine singular vocative)
ακατάγγελτη (feminine singular vocative)
ακατάγγελτο (neuter singular vocative)
ακατάγγελτοι (masculine vocative)
ακατάγγελτες (feminine plural vocative)
ακατάγγελτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακατάγγελτος

el-decl-adj-table

ακατάγγελτος (akatángeltos)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτοι (akatángeltoi)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)

ακατάγγελτου (akatángeltou)

ακατάγγελτης (akatángeltis)

ακατάγγελτου (akatángeltou)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτους (akatángeltous)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)

ακατάγγελτε (akatángelte)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτοι (akatángeltoi)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)


ακοινοποίητος

head

ακοινοποίητη

ακοινοποίητο

ακοινοποίητος • (akoinopoíitos) m (feminine ακοινοποίητη, neuter ακοινοποίητο)

el-adj

ακοινοποίητη

ακοινοποίητο

akoinopoíitos (romanization)
ακοινοποίητη (feminine)
ακοινοποίητο (neuter)
ακοινοποίητος (masculine nominative singular)
ακοινοποίητη (feminine nominative singular)
ακοινοποίητο (neuter nominative singular)
ακοινοποίητοι (masculine nominative)
ακοινοποίητες (feminine nominative plural)
ακοινοποίητα (neuter nominative plural)
ακοινοποίητου (genitive masculine singular)
ακοινοποίητης (feminine genitive singular)
ακοινοποίητου (genitive neuter singular)
ακοινοποίητων (genitive masculine)
ακοινοποίητων (feminine genitive plural)
ακοινοποίητων (genitive neuter plural)
ακοινοποίητο (accusative masculine singular)
ακοινοποίητη (accusative feminine singular)
ακοινοποίητο (accusative neuter singular)
ακοινοποίητους (accusative masculine)
ακοινοποίητες (accusative feminine plural)
ακοινοποίητα (accusative neuter plural)
ακοινοποίητε (masculine singular vocative)
ακοινοποίητη (feminine singular vocative)
ακοινοποίητο (neuter singular vocative)
ακοινοποίητοι (masculine vocative)
ακοινοποίητες (feminine plural vocative)
ακοινοποίητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακοινοποίητος

el-decl-adj-table

ακοινοποίητος (akoinopoíitos)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητοι (akoinopoíitoi)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)

ακοινοποίητου (akoinopoíitou)

ακοινοποίητης (akoinopoíitis)

ακοινοποίητου (akoinopoíitou)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητους (akoinopoíitous)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)

ακοινοποίητε (akoinopoíite)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητοι (akoinopoíitoi)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)


κατήγορος

katígoros (romanization)
κατήγορος (nominative singular)
κατήγοροι (nominative plural)
κατήγορου (genitive singular)
κατηγόρου (genitive singular)
κατήγορων (genitive plural)
κατηγόρων (genitive plural)
κατήγορο (accusative singular)
κατήγορους (accusative plural)
κατηγόρους (accusative plural)
κατήγορε (singular vocative)
κατήγοροι (plural vocative)
κατήγορος (nominative singular)
κατήγοροι (nominative plural)
κατηγόρου (genitive singular)
κατηγόρων (genitive plural)
κατήγορο (accusative singular)
κατηγόρους (accusative plural)
κατήγορε (singular vocative)
κατήγορο (singular vocative)
κατήγοροι (plural vocative)

el-decl-noun

Alternative nominate/accusative/vocative plural: <i class="Grek mention" lang="el">κατήγορες</i>

κα‧τή‧γο‧ρος

Learned borrowing from Koine Greek κατήγορος (katḗgoros), from Ancient Greek κᾰτήγορος (kătḗgoros, “accuser”).

der

δημόσιος κατήγορος

prosecuting attorney
prosecuting attorney

(law) prosecutor, prosecuting attorney, prosecuting advocate, prosecution counsel


ομόλογο

omólogo (romanization)
ομόλογα (plural)
ομόλογο (nominative singular)
ομόλογα (nominative plural)
ομολόγου (genitive singular)
ομόλογου (genitive singular)
ομολόγων (genitive plural)
ομόλογο (accusative singular)
ομόλογα (accusative plural)
ομόλογο (singular vocative)
ομόλογα (plural vocative)

(law) bond (evidence of a long-term debt)


ομολογία

head

ομολογία • (omología) f (plural ομολογίες)

omología (romanization)
ομολογίες (plural)
ομολογία (nominative singular)
ομολογίες (nominative plural)
ομολογίας (genitive singular)
ομολογιών (genitive plural)
ομολογία (accusative singular)
ομολογίες (accusative plural)
ομολογία (singular vocative)
ομολογίες (plural vocative)

ο‧μο‧λο‧γί‧α

From Ancient Greek ὁμολογία (homología, “agreement, common assumption”), equivalent to ομο- (omo-, “same, homo-”) + -λογία (-logía, “-logy”). The present legal, religious and economic senses date from the Koine Greek era.

confix

Αν περιμένεις από αυτήν να παραδεχτεί λάθος, θα περιμένεις πολύ· δεν έχει δώσει ποτέ της ομολογία.

If you're waiting for her to admit wrongdoing, you'll be waiting a long time; she has never given a confession.

An periméneis apó aftín na paradechteí láthos, tha periméneis polý; den échei dósei poté tis omología.

Το δικαστήριο περιμένει να ακούσει την ομολογία του δολοφόνου.

The court is waiting to hear the murderer's confession.

To dikastírio periménei na akoúsei tin omología tou dolofónou.

(in general and law) confession, admission, avowal (open admittance of having done something)


αμέλεια

head

αμέλεια • (améleia) f (plural αμέλειες)

el-noun

αμέλεια • (améleia) f (plural αμέλειες)

améleia (romanization)
αμέλειες (plural)
αμέλεια (nominative singular)
αμέλειες (nominative plural)
αμέλειας (genitive singular)
αμελειών (genitive plural)
αμέλεια (accusative singular)
αμέλειες (accusative plural)
αμέλεια (singular vocative)
αμέλειες (plural vocative)


αμεταβίβαστος

head

αμεταβίβαστη

αμεταβίβαστο

αμεταβίβαστος • (ametavívastos) m (feminine αμεταβίβαστη, neuter αμεταβίβαστο)

el-adj

αμεταβίβαστη

αμεταβίβαστο

ametavívastos (romanization)
αμεταβίβαστη (feminine)
αμεταβίβαστο (neuter)
αμεταβίβαστος (masculine nominative singular)
αμεταβίβαστη (feminine nominative singular)
αμεταβίβαστο (neuter nominative singular)
αμεταβίβαστοι (masculine nominative)
αμεταβίβαστες (feminine nominative plural)
αμεταβίβαστα (neuter nominative plural)
αμεταβίβαστου (genitive masculine singular)
αμεταβίβαστης (feminine genitive singular)
αμεταβίβαστου (genitive neuter singular)
αμεταβίβαστων (genitive masculine)
αμεταβίβαστων (feminine genitive plural)
αμεταβίβαστων (genitive neuter plural)
αμεταβίβαστο (accusative masculine singular)
αμεταβίβαστη (accusative feminine singular)
αμεταβίβαστο (accusative neuter singular)
αμεταβίβαστους (accusative masculine)
αμεταβίβαστες (accusative feminine plural)
αμεταβίβαστα (accusative neuter plural)
αμεταβίβαστε (masculine singular vocative)
αμεταβίβαστη (feminine singular vocative)
αμεταβίβαστο (neuter singular vocative)
αμεταβίβαστοι (masculine vocative)
αμεταβίβαστες (feminine plural vocative)
αμεταβίβαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αμεταβίβαστος

el-decl-adj-table

αμεταβίβαστος (ametavívastos)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστοι (ametavívastoi)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)

αμεταβίβαστου (ametavívastou)

αμεταβίβαστης (ametavívastis)

αμεταβίβαστου (ametavívastou)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστους (ametavívastous)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)

αμεταβίβαστε (ametavívaste)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστοι (ametavívastoi)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)


αρμοδιότητα

head

αρμοδιότητες

αρμοδιότητα • (armodiótita) f (plural αρμοδιότητες)

el-noun

αρμοδιότητες

armodiótita (romanization)
αρμοδιότητες (plural)
αρμοδιότητα (nominative singular)
αρμοδιότητες (nominative plural)
αρμοδιότητας (genitive singular)
αρμοδιοτήτων (genitive plural)
αρμοδιότητα (accusative singular)
αρμοδιότητες (accusative plural)
αρμοδιότητα (singular vocative)
αρμοδιότητες (plural vocative)

el-decl-noun

αρμοδιότητες

αρμοδιότητας

αρμοδιοτήτων

αρμοδιότητες

αρμοδιότητες

αναρμοδιότητα

antonym(s) of “jurisdiction, competence, province, domain”

αρ‧μο‧δι‧ό‧τη‧τα

From Byzantine Greek ἁρμοδιότης (harmodiótēs), equivalent to αρμόδιος (armódios, “competent, responsible”) + -ότητα (-ótita, “-ity, -ness”).

suffix

Το δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει την υπόθεση.

The court does not have the jurisdiction to try the case.

To dikastírio den échei armodiótita na ekdikásei tin ypóthesi.

(law) jurisdiction, competence (legal authority to deal with a matter)


αναρμοδιότητα

head

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητα • (anarmodiótita) f (plural αναρμοδιότητες)

el-noun

αναρμοδιότητες

anarmodiótita (romanization)
αναρμοδιότητες (plural)
αναρμοδιότητα (nominative singular)
αναρμοδιότητες (nominative plural)
αναρμοδιότητας (genitive singular)
αναρμοδιοτήτων (genitive plural)
αναρμοδιότητα (accusative singular)
αναρμοδιότητες (accusative plural)
αναρμοδιότητα (singular vocative)
αναρμοδιότητες (plural vocative)

el-decl-noun

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητας

αναρμοδιοτήτων

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αρμοδιότητα

antonym(s) of “lack of jurisdiction, incompetence”

αν‧αρ‧μο‧δι‧ό‧τη‧τα

From αν- (an-, α- privative) + αρμοδιότητα (armodiótita, “competence, domain, jurisdiction”). First attested 1809 as αρμοδιότης (armodiótis).

af

Η αναρμοδιότητα του δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση.

The court's lack of jurisdiction to try the case.

I anarmodiótita tou dikastiríou na ekdikásei tin ypóthesi.

(law) incompetence, lack of jurisdiction (lack of legal authority to deal with a matter)


αναδρομικότητα

head

αναδρομικότητα • (anadromikótita) f (uncountable)

anadromikótita (romanization)
αναδρομικότητα (nominative singular)
αναδρομικότητας (genitive singular)
αναδρομικότητα (accusative singular)
αναδρομικότητα (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αναδρομικότητα

αναδρομικότητας

αναδρομικότητα

αναδρομικότητα


αναθεώρηση

head

αναθεωρήσεις

αναθεώρηση • (anatheórisi) f (plural αναθεωρήσεις)

el-noun

αναθεωρήσεις

anatheórisi (romanization)
αναθεωρήσεις (plural)
αναθεώρηση (nominative singular)
αναθεωρήσεις (nominative plural)
αναθεώρησης (genitive singular)
αναθεωρήσεων (genitive plural)
αναθεώρηση (accusative singular)
αναθεωρήσεις (accusative plural)
αναθεώρηση (singular vocative)
αναθεωρήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αναθεωρήσεις

αναθεωρήσεων

αναθεωρήσεις

αναθεωρήσεις

Older or formal genitive singular: αναθεωρήσεως (anatheoríseos)


αναίρεση

head

αναίρεση • (anaíresi) f (plural αναιρέσεις)

anaíresi (romanization)
αναιρέσεις (plural)
αναίρεση (nominative singular)
αναιρέσεις (nominative plural)
αναίρεσης (genitive singular)
αναιρέσεων (genitive plural)
αναίρεση (accusative singular)
αναιρέσεις (accusative plural)
αναίρεση (singular vocative)
αναιρέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αναιρέσεως (anairéseos)


ανακριτική

head

ανακριτική • (anakritikí) n (uncountable)

anakritikí (romanization)
ανακριτική (nominative singular)
ανακριτικής (genitive singular)
ανακριτική (accusative singular)
ανακριτική (singular vocative)


εκμισθωτής

εκμισθωτής • (ekmisthotís) m (plural εκμισθωτές, feminine εκμισθώτρια)

ekmisthotís (romanization)
εκμισθωτές (plural)
εκμισθώτρια (feminine)
εκμισθωτής (nominative singular)
εκμισθωτές (nominative plural)
εκμισθωτή (genitive singular)
εκμισθωτών (genitive plural)
εκμισθωτή (accusative singular)
εκμισθωτές (accusative plural)
εκμισθωτή (singular vocative)
εκμισθωτές (plural vocative)

εκ‧μι‧σθω‧τής

Verb εκμισθω-(νω) (“I lease”) + -τής (“suffix to form nouns”)

af

εκμισθω-(νω)


τροποποίηση

head

τροποποιήσεις

τροποποίηση • (tropopoíisi) f (plural τροποποιήσεις)

el-noun

τροποποιήσεις

tropopoíisi (romanization)
τροποποιήσεις (plural)
τροποποίηση (nominative singular)
τροποποιήσεις (nominative plural)
τροποποίησης (genitive singular)
τροποποιήσεων (genitive plural)
τροποποίηση (accusative singular)
τροποποιήσεις (accusative plural)
τροποποίηση (singular vocative)
τροποποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

τροποποιήσεις

τροποποίησης

τροποποιήσεων

τροποποιήσεις

τροποποιήσεις

Older or formal genitive singular: τροποποιήσεως (tropopoiíseos)


αναιρετικός

head

αναιρετικός • (anairetikós) m (feminine αναιρετική, neuter αναιρετικό)

anairetikós (romanization)
αναιρετική (feminine)
αναιρετικό (neuter)
αναιρετικός (masculine nominative singular)
αναιρετική (feminine nominative singular)
αναιρετικό (neuter nominative singular)
αναιρετικοί (masculine nominative)
αναιρετικές (feminine nominative plural)
αναιρετικά (neuter nominative plural)
αναιρετικού (genitive masculine singular)
αναιρετικής (feminine genitive singular)
αναιρετικού (genitive neuter singular)
αναιρετικών (genitive masculine)
αναιρετικών (feminine genitive plural)
αναιρετικών (genitive neuter plural)
αναιρετικό (accusative masculine singular)
αναιρετική (accusative feminine singular)
αναιρετικό (accusative neuter singular)
αναιρετικούς (accusative masculine)
αναιρετικές (accusative feminine plural)
αναιρετικά (accusative neuter plural)
αναιρετικέ (masculine singular vocative)
αναιρετική (feminine singular vocative)
αναιρετικό (neuter singular vocative)
αναιρετικοί (masculine vocative)
αναιρετικές (feminine plural vocative)
αναιρετικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αναιρετικός (anairetikós)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικοί (anairetikoí)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)

αναιρετικού (anairetikoú)

αναιρετικής (anairetikís)

αναιρετικού (anairetikoú)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικούς (anairetikoús)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)

αναιρετικέ (anairetiké)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικοί (anairetikoí)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)


εκμισθώτρια

head

εκμισθώτριες

εκμισθώτρια • (ekmisthótria) f (plural εκμισθώτριες, masculine εκμισθωτής)

el-noun

εκμισθώτριες

ekmisthótria (romanization)
εκμισθώτριες (plural)
εκμισθωτής (masculine)
εκμισθώτρια (nominative singular)
εκμισθώτριες (nominative plural)
εκμισθώτριας (genitive singular)
εκμισθώτρια (accusative singular)
εκμισθώτριες (accusative plural)
εκμισθώτρια (singular vocative)
εκμισθώτριες (plural vocative)

el-decl-noun

εκμισθώτριες

εκμισθώτριας

εκμισθώτριες

εκμισθώτριες


αναπαλλοτρίωτος

head

αναπαλλοτρίωτη

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτρίωτος • (anapallotríotos) m (feminine αναπαλλοτρίωτη, neuter αναπαλλοτρίωτο)

el-adj

αναπαλλοτρίωτη

αναπαλλοτρίωτο

anapallotríotos (romanization)
αναπαλλοτρίωτη (feminine)
αναπαλλοτρίωτο (neuter)
αναπαλλοτρίωτος (masculine nominative singular)
αναπαλλοτρίωτη (feminine nominative singular)
αναπαλλοτρίωτο (neuter nominative singular)
αναπαλλοτρίωτοι (masculine nominative)
αναπαλλοτρίωτες (feminine nominative plural)
αναπαλλοτρίωτα (neuter nominative plural)
αναπαλλοτρίωτου (genitive masculine singular)
αναπαλλοτρίωτης (feminine genitive singular)
αναπαλλοτρίωτου (genitive neuter singular)
αναπαλλοτρίωτων (genitive masculine)
αναπαλλοτρίωτων (feminine genitive plural)
αναπαλλοτρίωτων (genitive neuter plural)
αναπαλλοτρίωτο (accusative masculine singular)
αναπαλλοτρίωτη (accusative feminine singular)
αναπαλλοτρίωτο (accusative neuter singular)
αναπαλλοτρίωτους (accusative masculine)
αναπαλλοτρίωτες (accusative feminine plural)
αναπαλλοτρίωτα (accusative neuter plural)
αναπαλλοτρίωτε (masculine singular vocative)
αναπαλλοτρίωτη (feminine singular vocative)
αναπαλλοτρίωτο (neuter singular vocative)
αναπαλλοτρίωτοι (masculine vocative)
αναπαλλοτρίωτες (feminine plural vocative)
αναπαλλοτρίωτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-a

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-positive

Declension of αναπαλλοτρίωτος

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-ος-η-ο

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-table

αναπαλλοτρίωτος (anapallotríotos)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτοι (anapallotríotoi)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)

αναπαλλοτρίωτου (anapallotríotou)

αναπαλλοτρίωτης (anapallotríotis)

αναπαλλοτρίωτου (anapallotríotou)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτους (anapallotríotous)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)

αναπαλλοτρίωτε (anapallotríote)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτοι (anapallotríotoi)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)


αναπαλλοτρίωτο

head

αναπαλλοτρίωτο • (anapallotríoto) n (uncountable)

anapallotríoto (romanization)
αναπαλλοτρίωτο (nominative singular)
αναπαλλοτριώτου (genitive singular)
αναπαλλοτρίωτο (accusative singular)
αναπαλλοτρίωτο (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτριώτου

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτρίωτο


εκτελώ

head

εκτελώ • (ekteló)

el-verb

εκτελεσμένος

εκτελώ • (ekteló) (past εκτέλεσα/εξετέλεσα, passive εκτελούμαι, p‑past εκτελέστηκα/εκτελέσθηκα, ppp εκτελεσμένος)

ekteló (romanization)
εκτέλεσα (past)
εξετέλεσα (past)
εκτελούμαι (passive)
εκτελέστηκα (passive past)
εκτελέσθηκα (passive past)
εκτελεσμένος (participle passive perfect)
εκτελώ (active first-person imperfective indicative present singular)
εκτελέσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εκτελούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εκτελεστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (dependent first-person indicative informal passive perfective singular)
εκτελείς (active imperfective indicative present second-person singular)
εκτελέσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εκτελείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εκτελεστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εκτελεσθείς (dependent indicative informal passive perfective second-person singular)
εκτελεί (active imperfective indicative present singular third-person)
εκτελέσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εκτελείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εκτελεστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εκτελεσθεί (dependent indicative informal passive perfective singular third-person)
εκτελούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
εκτελέσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εκτελούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελούμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελεστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εκτελεσθούμε (dependent first-person indicative informal passive perfective plural)
εκτελείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
εκτελέσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελείσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελεστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (dependent indicative informal passive perfective plural second-person)
εκτελούν (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελέσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελέσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εκτελεστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεσθούν (dependent indicative informal passive perfective plural third-person)
εκτελούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
εκτέλεσα (active first-person indicative past perfective singular)
εξετέλεσα (active archaic first-person indicative past perfective singular)
εκτελούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελέστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελέσθηκα (first-person indicative informal passive past perfective singular)
[{εξετελέσθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
εκτέλεσες (active indicative past perfective second-person singular)
εξετέλεσες (active archaic indicative past perfective second-person singular)
εκτελούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελέστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελέσθηκες (indicative informal passive past perfective second-person singular)
[{εξετελέσθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
εκτέλεσε (active indicative past perfective singular third-person)
εξετέλεσε (active archaic indicative past perfective singular third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελέστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελέσθηκε (indicative informal passive past perfective singular third-person)
εξετελέσθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εκτελέσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
εκτελούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εκτελεστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελεσθήκαμε (first-person indicative informal passive past perfective plural)
[{εξετελέσθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εκτελέσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[εκτελούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
εκτελεστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελεσθήκατε (indicative informal passive past perfective plural second-person)
[{εξετελέσθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτελούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτέλεσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσανε (active indicative past perfective plural third-person)
εξετέλεσαν (active archaic indicative past perfective plural third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελέστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
‑σθηκαν (indicative informal passive past perfective plural third-person)
εξετελέσθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα εκτελώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εκτελέσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εκτελούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εκτελεστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (first-person future indicative informal passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
εκτέλεσε (active imperative perfective second-person singular)
εκτελέσου (imperative passive perfective second-person singular)
εκτελείτε (active imperative imperfective plural second-person)
εκτελέστε (active imperative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελείσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελεστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (imperative informal passive perfective plural second-person)
εκτελώντας (active participle present)
εκτελούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας εκτελέσει (active participle past)
εκτελεσμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
εκτελέσει (active infinitive-aorist)
εκτελεστεί (infinitive-aorist passive)
εκτελεσθεί (infinitive-aorist informal passive)

ε‧κτε‧λώ εκ‧τε‧λώ

Learned borrowing from Ancient Greek ἐκτελέω (ekteléō, “complete, bring to an end”), from ἐκ- (ek-, “from, out of”) + τέλος (télos, “completion, end”) and a semantic loan from French exécuter. Sense "perform" developed in Medieval Greek.

εκτέλεση

execution; action noun, for all senses above

Εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού.

Η τρομοκρατική οργάνωση εκτέλεσε νεαρό.

The terrorist group killed a young person.

(transitive, law) to execute, kill (put to death, both by judicial process or unlawfully)


εκτελεστικός

head

εκτελεστικός • (ektelestikós) m (feminine εκτελεστική, neuter εκτελεστικό)

ektelestikós (romanization)
εκτελεστική (feminine)
εκτελεστικό (neuter)
εκτελεστικός (masculine nominative singular)
εκτελεστική (feminine nominative singular)
εκτελεστικό (neuter nominative singular)
εκτελεστικοί (masculine nominative)
εκτελεστικές (feminine nominative plural)
εκτελεστικά (neuter nominative plural)
εκτελεστικού (genitive masculine singular)
εκτελεστικής (feminine genitive singular)
εκτελεστικού (genitive neuter singular)
εκτελεστικών (genitive masculine)
εκτελεστικών (feminine genitive plural)
εκτελεστικών (genitive neuter plural)
εκτελεστικό (accusative masculine singular)
εκτελεστική (accusative feminine singular)
εκτελεστικό (accusative neuter singular)
εκτελεστικούς (accusative masculine)
εκτελεστικές (accusative feminine plural)
εκτελεστικά (accusative neuter plural)
εκτελεστικέ (masculine singular vocative)
εκτελεστική (feminine singular vocative)
εκτελεστικό (neuter singular vocative)
εκτελεστικοί (masculine vocative)
εκτελεστικές (feminine plural vocative)
εκτελεστικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of εκτελεστικός

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο εκτελεστικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο εκτελεστικός, etc.)

el-decl-adj-table

εκτελεστικός (ektelestikós)

εκτελεστική (ektelestikí)

εκτελεστικό (ektelestikó)

εκτελεστικοί (ektelestikoí)

εκτελεστικές (ektelestikés)

εκτελεστικά (ektelestiká)

εκτελεστικού (ektelestikoú)

εκτελεστικής (ektelestikís)

εκτελεστικού (ektelestikoú)

εκτελεστικών (ektelestikón)

εκτελεστικών (ektelestikón)

εκτελεστικών (ektelestikón)

εκτελεστικό (ektelestikó)

εκτελεστική (ektelestikí)

εκτελεστικό (ektelestikó)

εκτελεστικούς (ektelestikoús)

εκτελεστικές (ektelestikés)

εκτελεστικά (ektelestiká)

εκτελεστικέ (ektelestiké)

εκτελεστική (ektelestikí)

εκτελεστικό (ektelestikó)

εκτελεστικοί (ektelestikoí)

εκτελεστικές (ektelestikés)

εκτελεστικά (ektelestiká)

εκ‧τε‧λε‧στι‧κός

From εκτελώ (ekteló, “to execute”), calque of French exécutif. First attested 1796.

(law) executive (concerned with the legal killing of a person)


εκτελέστρια

head

εκτελέστριες

εκτελέστρια • (ekteléstria) f (plural εκτελέστριες, masculine εκτελεστής)

el-noun

εκτελέστριες

ekteléstria (romanization)
εκτελέστριες (plural)
εκτελεστής (masculine)
εκτελέστρια (nominative singular)
εκτελέστριες (nominative plural)
εκτελέστριας (genitive singular)
εκτελεστριών (genitive plural)
εκτελέστρια (accusative singular)
εκτελέστριες (accusative plural)
εκτελέστρια (singular vocative)
εκτελέστριες (plural vocative)

el-decl-noun

εκτελέστριες

εκτελέστριας

εκτελεστριών

εκτελέστριες

εκτελέστριες

From εκτελώ (ekteló, “to execute”), calque of French exécutrice. First attested 1892.

(law) executrix (someone appointed by a testator to administer a will)


αναπλειστηριασμός

head

αναπλειστηριασμοί

αναπλειστηριασμός • (anapleistiriasmós) m (plural αναπλειστηριασμοί)

el-noun

αναπλειστηριασμοί

anapleistiriasmós (romanization)
αναπλειστηριασμοί (plural)
αναπλειστηριασμός (nominative singular)
αναπλειστηριασμοί (nominative plural)
αναπλειστηριασμού (genitive singular)
αναπλειστηριασμών (genitive plural)
αναπλειστηριασμό (accusative singular)
αναπλειστηριασμούς (accusative plural)
αναπλειστηριασμέ (singular vocative)
αναπλειστηριασμοί (plural vocative)

el-decl-noun

αναπλειστηριασμός

αναπλειστηριασμοί

αναπλειστηριασμού

αναπλειστηριασμών

αναπλειστηριασμό

αναπλειστηριασμούς

αναπλειστηριασμέ

αναπλειστηριασμοί

α‧να‧πλει‧στη‧ρι‧α‧σμός

Calque of French nouvelle enchère. Morphologically, from ανα- (“again”) + πλειστηριασμός (“auction”).

af

πλειστηριασμός


ανασταλτός

head

ανασταλτός • (anastaltós) m (feminine ανασταλτή, neuter ανασταλτό)

anastaltós (romanization)
ανασταλτή (feminine)
ανασταλτό (neuter)
ανασταλτός (masculine nominative singular)
ανασταλτή (feminine nominative singular)
ανασταλτό (neuter nominative singular)
ανασταλτοί (masculine nominative)
ανασταλτές (feminine nominative plural)
ανασταλτά (neuter nominative plural)
ανασταλτού (genitive masculine singular)
ανασταλτής (feminine genitive singular)
ανασταλτού (genitive neuter singular)
ανασταλτών (genitive masculine)
ανασταλτών (feminine genitive plural)
ανασταλτών (genitive neuter plural)
ανασταλτό (accusative masculine singular)
ανασταλτή (accusative feminine singular)
ανασταλτό (accusative neuter singular)
ανασταλτούς (accusative masculine)
ανασταλτές (accusative feminine plural)
ανασταλτά (accusative neuter plural)
ανασταλτέ (masculine singular vocative)
ανασταλτή (feminine singular vocative)
ανασταλτό (neuter singular vocative)
ανασταλτοί (masculine vocative)
ανασταλτές (feminine plural vocative)
ανασταλτά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανασταλτός (anastaltós)

ανασταλτή (anastaltí)

ανασταλτό (anastaltó)

ανασταλτοί (anastaltoí)

ανασταλτές (anastaltés)

ανασταλτά (anastaltá)

ανασταλτού (anastaltoú)

ανασταλτής (anastaltís)

ανασταλτού (anastaltoú)

ανασταλτών (anastaltón)

ανασταλτών (anastaltón)

ανασταλτών (anastaltón)

ανασταλτό (anastaltó)

ανασταλτή (anastaltí)

ανασταλτό (anastaltó)

ανασταλτούς (anastaltoús)

ανασταλτές (anastaltés)

ανασταλτά (anastaltá)

ανασταλτέ (anastalté)

ανασταλτή (anastaltí)

ανασταλτό (anastaltó)

ανασταλτοί (anastaltoí)

ανασταλτές (anastaltés)

ανασταλτά (anastaltá)

Η ποινή του είναι ανασταλτή.

(formal, law) suspendable (able or eligible to be suspended)


αναψηλάφηση

head

αναψηλαφήσεις

αναψηλάφηση • (anapsiláfisi) f (plural αναψηλαφήσεις)

el-noun

αναψηλαφήσεις

anapsiláfisi (romanization)
αναψηλαφήσεις (plural)
αναψηλάφηση (nominative singular)
αναψηλαφήσεις (nominative plural)
αναψηλάφησης (genitive singular)
αναψηλαφήσεων (genitive plural)
αναψηλάφηση (accusative singular)
αναψηλαφήσεις (accusative plural)
αναψηλάφηση (singular vocative)
αναψηλαφήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αναψηλαφήσεις

αναψηλάφησης

αναψηλαφήσεων

αναψηλαφήσεις

αναψηλαφήσεις

Older or formal genitive singular: αναψηλαφήσεως (anapsilafíseos)

(law) review (the re-opening and re-examination of a closed case)


αναψηλαφώ

head

αναψηλαφώ • (anapsilafó)

el-verb

αναψηλαφώ • (anapsilafó) (past αναψηλάφησα, passive —)

anapsilafó (romanization)
αναψηλάφησα (past)

(law) to review (to re-opening and re-examination of a previous case)


ανεκδίκαστος

head

ανεκδίκαστος • (anekdíkastos) m (feminine ανεκδίκαστη, neuter ανεκδίκαστο)

anekdíkastos (romanization)
ανεκδίκαστη (feminine)
ανεκδίκαστο (neuter)
ανεκδίκαστος (masculine nominative singular)
ανεκδίκαστη (feminine nominative singular)
ανεκδίκαστο (neuter nominative singular)
ανεκδίκαστοι (masculine nominative)
ανεκδίκαστες (feminine nominative plural)
ανεκδίκαστα (neuter nominative plural)
ανεκδίκαστου (genitive masculine singular)
ανεκδίκαστης (feminine genitive singular)
ανεκδίκαστου (genitive neuter singular)
ανεκδίκαστων (genitive masculine)
ανεκδίκαστων (feminine genitive plural)
ανεκδίκαστων (genitive neuter plural)
ανεκδίκαστο (accusative masculine singular)
ανεκδίκαστη (accusative feminine singular)
ανεκδίκαστο (accusative neuter singular)
ανεκδίκαστους (accusative masculine)
ανεκδίκαστες (accusative feminine plural)
ανεκδίκαστα (accusative neuter plural)
ανεκδίκαστε (masculine singular vocative)
ανεκδίκαστη (feminine singular vocative)
ανεκδίκαστο (neuter singular vocative)
ανεκδίκαστοι (masculine vocative)
ανεκδίκαστες (feminine plural vocative)
ανεκδίκαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ανεκδίκαστος

el-decl-adj-table

ανεκδίκαστος (anekdíkastos)

ανεκδίκαστη (anekdíkasti)

ανεκδίκαστο (anekdíkasto)

ανεκδίκαστοι (anekdíkastoi)

ανεκδίκαστες (anekdíkastes)

ανεκδίκαστα (anekdíkasta)

ανεκδίκαστου (anekdíkastou)

ανεκδίκαστης (anekdíkastis)

ανεκδίκαστου (anekdíkastou)

ανεκδίκαστων (anekdíkaston)

ανεκδίκαστων (anekdíkaston)

ανεκδίκαστων (anekdíkaston)

ανεκδίκαστο (anekdíkasto)

ανεκδίκαστη (anekdíkasti)

ανεκδίκαστο (anekdíkasto)

ανεκδίκαστους (anekdíkastous)

ανεκδίκαστες (anekdíkastes)

ανεκδίκαστα (anekdíkasta)

ανεκδίκαστε (anekdíkaste)

ανεκδίκαστη (anekdíkasti)

ανεκδίκαστο (anekdíkasto)

ανεκδίκαστοι (anekdíkastoi)

ανεκδίκαστες (anekdíkastes)

ανεκδίκαστα (anekdíkasta)


ανεκκαθάριστος

head

ανεκκαθάριστη

ανεκκαθάριστο

ανεκκαθάριστος • (anekkatháristos) m (feminine ανεκκαθάριστη, neuter ανεκκαθάριστο)

el-adj

ανεκκαθάριστη

ανεκκαθάριστο

anekkatháristos (romanization)
ανεκκαθάριστη (feminine)
ανεκκαθάριστο (neuter)
ανεκκαθάριστος (masculine nominative singular)
ανεκκαθάριστη (feminine nominative singular)
ανεκκαθάριστο (neuter nominative singular)
ανεκκαθάριστοι (masculine nominative)
ανεκκαθάριστες (feminine nominative plural)
ανεκκαθάριστα (neuter nominative plural)
ανεκκαθάριστου (genitive masculine singular)
ανεκκαθάριστης (feminine genitive singular)
ανεκκαθάριστου (genitive neuter singular)
ανεκκαθάριστων (genitive masculine)
ανεκκαθάριστων (feminine genitive plural)
ανεκκαθάριστων (genitive neuter plural)
ανεκκαθάριστο (accusative masculine singular)
ανεκκαθάριστη (accusative feminine singular)
ανεκκαθάριστο (accusative neuter singular)
ανεκκαθάριστους (accusative masculine)
ανεκκαθάριστες (accusative feminine plural)
ανεκκαθάριστα (accusative neuter plural)
ανεκκαθάριστε (masculine singular vocative)
ανεκκαθάριστη (feminine singular vocative)
ανεκκαθάριστο (neuter singular vocative)
ανεκκαθάριστοι (masculine vocative)
ανεκκαθάριστες (feminine plural vocative)
ανεκκαθάριστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

ανεκκαθάριστ

el-decl-adj-a

ανεκκαθάριστ

el-decl-adj-positive

Declension of ανεκκαθάριστος

ανεκκαθάριστ

el-decl-adj-ος-η-ο

ανεκκαθάριστ

α‧νεκ‧κα‧θά‧ρι‧στος

From αν- (an-, α- privative) + εκκαθαρισ- (ekkatharis-) + -τος (-tos, adjectival suffix).

af

(law) unsettled, unpaid (bill) uncleared (account)


ανέκκλητος

head

ανέκκλητος • (anékklitos) m (feminine ανέκκλητη, neuter ανέκκλητο)

anékklitos (romanization)
ανέκκλητη (feminine)
ανέκκλητο (neuter)
ανέκκλητος (masculine nominative singular)
ανέκκλητη (feminine nominative singular)
ανέκκλητο (neuter nominative singular)
ανέκκλητοι (masculine nominative)
ανέκκλητες (feminine nominative plural)
ανέκκλητα (neuter nominative plural)
ανέκκλητου (genitive masculine singular)
ανέκκλητης (feminine genitive singular)
ανέκκλητου (genitive neuter singular)
ανέκκλητων (genitive masculine)
ανέκκλητων (feminine genitive plural)
ανέκκλητων (genitive neuter plural)
ανέκκλητο (accusative masculine singular)
ανέκκλητη (accusative feminine singular)
ανέκκλητο (accusative neuter singular)
ανέκκλητους (accusative masculine)
ανέκκλητες (accusative feminine plural)
ανέκκλητα (accusative neuter plural)
ανέκκλητε (masculine singular vocative)
ανέκκλητη (feminine singular vocative)
ανέκκλητο (neuter singular vocative)
ανέκκλητοι (masculine vocative)
ανέκκλητες (feminine plural vocative)
ανέκκλητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανέκκλητος (anékklitos)

ανέκκλητη (anékkliti)

ανέκκλητο (anékklito)

ανέκκλητοι (anékklitoi)

ανέκκλητες (anékklites)

ανέκκλητα (anékklita)

ανέκκλητου (anékklitou)

ανέκκλητης (anékklitis)

ανέκκλητου (anékklitou)

ανέκκλητων (anékkliton)

ανέκκλητων (anékkliton)

ανέκκλητων (anékkliton)

ανέκκλητο (anékklito)

ανέκκλητη (anékkliti)

ανέκκλητο (anékklito)

ανέκκλητους (anékklitous)

ανέκκλητες (anékklites)

ανέκκλητα (anékklita)

ανέκκλητε (anékklite)

ανέκκλητη (anékkliti)

ανέκκλητο (anékklito)

ανέκκλητοι (anékklitoi)

ανέκκλητες (anékklites)

ανέκκλητα (anékklita)


φοροκλέπτω

head

φοροκλέπτω • (foroklépto)

el-verb

φοροκλέπτω • (foroklépto) (past φοροέκλεψα, passive —)

foroklépto (romanization)
φοροέκλεψα (past)
φοροκλέπτω (active first-person imperfective indicative present singular)
φοροκλέψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
φοροκλέπτεις (active imperfective indicative present second-person singular)
φοροκλέψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
φοροκλέπτει (active imperfective indicative present singular third-person)
φοροκλέψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
φοροκλέπτουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φοροκλέψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
φοροκλέπτετε (active imperfective indicative plural present second-person)
φοροκλέψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
φοροκλέπτουν (active imperfective indicative plural present third-person)
φοροκλέπτουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
φοροκλέψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
φοροκλέψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φοροέκλεπτα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
φοροέκλεψα (active first-person indicative past perfective singular)
φοροέκλεπτες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
φοροέκλεψες (active indicative past perfective second-person singular)
φοροέκλεπτε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
φοροέκλεψε (active indicative past perfective singular third-person)
φοροκλέπταμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φοροκλέψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
φοροκλέπτατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φοροκλέψατε (active indicative past perfective plural second-person)
φοροέκλεπταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φοροκλέπταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φοροκλέπτανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φοροέκλεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
φοροκλέψαν (active indicative past perfective plural third-person)
φοροκλέψανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα φοροκλέπτω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φοροκλέψω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
φορόκλεπτε (active imperative imperfective informal second-person singular)
φορόκλεψε (active imperative informal perfective second-person singular)
φοροκλέπτετε (active imperative imperfective plural second-person)
φοροκλέψτε (active imperative perfective plural second-person)
φοροκλέπτοντας (active indeclinable participle present)
έχοντας φοροκλέψει (active indeclinable participle perfect)
φοροκλέψει (infinitive-aorist)

φο‧ρο‧κλέ‧πτω

An uncommon composition: φορο(κλοπή) (foro(klopí), “tax evasion”) + κλέπτω, ancient form of κλέβω (klévo, “steal”).

(intransitive, law) to commit tax evasion (literally: to steal taxes)


παραγράφω

head

παραγράφω • (paragráfo)

el-verb

παραγράφομαι

παραγράφω • (paragráfo) (past παρέγραψα, passive παραγράφομαι)

paragráfo (romanization)
παρέγραψα (past)
παραγράφομαι (passive)
παραγράφω (active first-person imperfective indicative present singular)
παραγράψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παραγράφομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
παραγραφώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παραγραφτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παραγράφεις (active imperfective indicative present second-person singular)
παραγράψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παραγράφεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
παραγραφείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παραγραφτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παραγράφει (active imperfective indicative present singular third-person)
παραγράψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παραγράφεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
παραγραφεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παραγραφτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παραγράφουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
παραγράψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
παραγραφόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
παραγραφούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παραγραφτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παραγράφετε (active imperfective indicative plural present second-person)
παραγράψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παραγράφεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παραγραφόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παραγραφείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παραγραφτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παραγράφουν (active imperfective indicative plural present third-person)
παραγράφουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
παραγράψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παραγράψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παραγράφονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
παραγραφούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παραγραφούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παραγραφτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παραγραφτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παρέγραφα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
παρέγραψα (active first-person indicative past perfective singular)
παραγραφόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παραγράφηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παραγράφτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{παρεγράφην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
παρέγραφες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
παρέγραψες (active indicative past perfective second-person singular)
παραγραφόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παραγράφηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παραγράφτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{παρεγράφης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
παρέγραφε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
παρέγραψε (active indicative past perfective singular third-person)
παραγραφόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παραγράφηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παραγράφτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παρεγράφη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
παραγράφαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
παραγράψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παραγραφόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
παραγραφήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παραγραφτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{παρεγράφημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
παραγράφατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
παραγράψατε (active indicative past perfective plural second-person)
παραγραφόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
παραγραφήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παραγραφτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{παρεγράφητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
παρέγραφαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παραγράφαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παραγράφανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παρέγραψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παραγράψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παραγράψανε (active indicative past perfective plural third-person)
παραγράφονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
παραγράφηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παραγραφήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παραγραφήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
παραγράφτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παραγραφτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παραγραφτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
παρεγράφησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα παραγράφω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα παραγράψω (active first-person future indicative perfective singular)
θα παραγράφομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα παραγραφώ (first-person future indicative passive perfective singular)
παραγραφτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
παράγραφε (active imperative imperfective second-person singular)
παράγραψε (active imperative perfective second-person singular)
παραγράψου (imperative passive perfective second-person singular)
παραγράφετε (active imperative imperfective plural second-person)
παραγράψτε (active imperative perfective plural second-person)
παραγράφεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
παραγραφείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παραγραφτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παραγράφοντας (active participle present)
έχοντας παραγράψει (active participle past)
{παραγεγραμμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o} (participle passive past)
παραγραμμένος, ‑η, ‑o (informal participle passive past)
also: past participle {παραγραφείς (participle passive past)
‑είσα (participle passive past)
‑έν} (participle passive past)
παραγράψει (active infinitive-aorist)
παραγραφεί (infinitive-aorist passive)
παραγραφτεί (infinitive-aorist passive)

Learned, from Hellenistic Koine Greek παραγράφω (“change an entry”). Morphologically, from παρα- (“beside”) + γράφω (“write”).

inh

πα‧ρα‧γρά‧φω

feminine: παραγραφείσα

παραγραφείς (paragrafeís, “which was struck out”, of passive past) (very formal)


παραγράφομαι

head

παραγράφομαι • (paragráfomai)

el-verb

παραγράφτηκα

παραγράφομαι • (paragráfomai) passive (past παραγράφηκα/παραγράφτηκα/παρεγράφην, active παραγράφω)

paragráfomai (romanization)
παραγράφηκα (past)
παραγράφτηκα (past)
παρεγράφην (past)
παραγράφω (active)

πα‧ρα‧γρά‧φο‧μαι


παραγραφήκανε

head

παραγραφήκανε • (paragrafíkane)

πα‧ρα‧γρα‧φή‧κα‧νε

παραγραφήκαν παραγραφήκαν#Greek

παραγράφομαι παραγράφομαι#Greek

παραγράφω παραγράφω#Greek

(law) colloquial variation of παραγραφήκαν (paragrafíkan), third-person plural simple past of παραγράφομαι (paragráfomai), the passive of παραγράφω (paragráfo) (at Etymology 1)


ανεπίδοτος

ανεπίδοτος • (anepídotos) m (feminine ανεπίδοτη, neuter ανεπίδοτο)

anepídotos (romanization)
ανεπίδοτη (feminine)
ανεπίδοτο (neuter)
ανεπίδοτος (masculine nominative singular)
ανεπίδοτη (feminine nominative singular)
ανεπίδοτο (neuter nominative singular)
ανεπίδοτοι (masculine nominative)
ανεπίδοτες (feminine nominative plural)
ανεπίδοτα (neuter nominative plural)
ανεπίδοτου (genitive masculine singular)
ανεπίδοτης (feminine genitive singular)
ανεπίδοτου (genitive neuter singular)
ανεπίδοτων (genitive masculine)
ανεπίδοτων (feminine genitive plural)
ανεπίδοτων (genitive neuter plural)
ανεπίδοτο (accusative masculine singular)
ανεπίδοτη (accusative feminine singular)
ανεπίδοτο (accusative neuter singular)
ανεπίδοτους (accusative masculine)
ανεπίδοτες (accusative feminine plural)
ανεπίδοτα (accusative neuter plural)
ανεπίδοτε (masculine singular vocative)
ανεπίδοτη (feminine singular vocative)
ανεπίδοτο (neuter singular vocative)
ανεπίδοτοι (masculine vocative)
ανεπίδοτες (feminine plural vocative)
ανεπίδοτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανεπίδοτος (anepídotos)

ανεπίδοτη (anepídoti)

ανεπίδοτο (anepídoto)

ανεπίδοτοι (anepídotoi)

ανεπίδοτες (anepídotes)

ανεπίδοτα (anepídota)

ανεπίδοτου (anepídotou)

ανεπίδοτης (anepídotis)

ανεπίδοτου (anepídotou)

ανεπίδοτων (anepídoton)

ανεπίδοτων (anepídoton)

ανεπίδοτων (anepídoton)

ανεπίδοτο (anepídoto)

ανεπίδοτη (anepídoti)

ανεπίδοτο (anepídoto)

ανεπίδοτους (anepídotous)

ανεπίδοτες (anepídotes)

ανεπίδοτα (anepídota)

ανεπίδοτε (anepídote)

ανεπίδοτη (anepídoti)

ανεπίδοτο (anepídoto)

ανεπίδοτοι (anepídotoi)

ανεπίδοτες (anepídotes)

ανεπίδοτα (anepídota)


ανέγκλητος

head

ανέγκλητος • (anégklitos) m (feminine ανέγκλητη, neuter ανέγκλητο)

anégklitos (romanization)
ανέγκλητη (feminine)
ανέγκλητο (neuter)
ανέγκλητος (masculine nominative singular)
ανέγκλητη (feminine nominative singular)
ανέγκλητο (neuter nominative singular)
ανέγκλητοι (masculine nominative)
ανέγκλητες (feminine nominative plural)
ανέγκλητα (neuter nominative plural)
ανέγκλητου (genitive masculine singular)
ανέγκλητης (feminine genitive singular)
ανέγκλητου (genitive neuter singular)
ανέγκλητων (genitive masculine)
ανέγκλητων (feminine genitive plural)
ανέγκλητων (genitive neuter plural)
ανέγκλητο (accusative masculine singular)
ανέγκλητη (accusative feminine singular)
ανέγκλητο (accusative neuter singular)
ανέγκλητους (accusative masculine)
ανέγκλητες (accusative feminine plural)
ανέγκλητα (accusative neuter plural)
ανέγκλητε (masculine singular vocative)
ανέγκλητη (feminine singular vocative)
ανέγκλητο (neuter singular vocative)
ανέγκλητοι (masculine vocative)
ανέγκλητες (feminine plural vocative)
ανέγκλητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανέγκλητος (anégklitos)

ανέγκλητη (anégkliti)

ανέγκλητο (anégklito)

ανέγκλητοι (anégklitoi)

ανέγκλητες (anégklites)

ανέγκλητα (anégklita)

ανέγκλητου (anégklitou)

ανέγκλητης (anégklitis)

ανέγκλητου (anégklitou)

ανέγκλητων (anégkliton)

ανέγκλητων (anégkliton)

ανέγκλητων (anégkliton)

ανέγκλητο (anégklito)

ανέγκλητη (anégkliti)

ανέγκλητο (anégklito)

ανέγκλητους (anégklitous)

ανέγκλητες (anégklites)

ανέγκλητα (anégklita)

ανέγκλητε (anégklite)

ανέγκλητη (anégkliti)

ανέγκλητο (anégklito)

ανέγκλητοι (anégklitoi)

ανέγκλητες (anégklites)

ανέγκλητα (anégklita)


ανθρώπινα δικαιώματα

head

ανθρώπινα δικαιώματα • (anthrópina dikaiómata) n pl

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

To Evropaïkó Dikastírio Anthropínon Dikaiomáton

en-ανθρώπινα_δικαιώματα-el-noun-t2F5TARc


ανίσχυρος

ανίσχυρος • (aníschyros) m (feminine ανίσχυρη, neuter ανίσχυρο)

aníschyros (romanization)
ανίσχυρη (feminine)
ανίσχυρο (neuter)
ανίσχυρος (masculine nominative singular)
ανίσχυρη (feminine nominative singular)
ανίσχυρο (neuter nominative singular)
ανίσχυροι (masculine nominative)
ανίσχυρες (feminine nominative plural)
ανίσχυρα (neuter nominative plural)
ανίσχυρου (genitive masculine singular)
ανίσχυρης (feminine genitive singular)
ανίσχυρου (genitive neuter singular)
ανίσχυρων (genitive masculine)
ανίσχυρων (feminine genitive plural)
ανίσχυρων (genitive neuter plural)
ανίσχυρο (accusative masculine singular)
ανίσχυρη (accusative feminine singular)
ανίσχυρο (accusative neuter singular)
ανίσχυρους (accusative masculine)
ανίσχυρες (accusative feminine plural)
ανίσχυρα (accusative neuter plural)
ανίσχυρε (masculine singular vocative)
ανίσχυρη (feminine singular vocative)
ανίσχυρο (neuter singular vocative)
ανίσχυροι (masculine vocative)
ανίσχυρες (feminine plural vocative)
ανίσχυρα (neuter plural vocative)


διώκομαι

διώκομαι • (diókomai)

el-verb

διώκομαι • (diókomai) passive (past διώχθηκα, active διώκω)

diókomai (romanization)
διώχθηκα (past)
διώκω (active)

διώκομε (diókome)


πταισματοδικείο

head

πταισματοδικεία

πταισματοδικείο • (ptaismatodikeío) n (plural πταισματοδικεία)

el-noun

πταισματοδικεία

ptaismatodikeío (romanization)
πταισματοδικεία (plural)
πταισματοδικείο (nominative singular)
πταισματοδικεία (nominative plural)
πταισματοδικείου (genitive singular)
πταισματοδικείων (genitive plural)
πταισματοδικείο (accusative singular)
πταισματοδικεία (accusative plural)
πταισματοδικείο (singular vocative)
πταισματοδικεία (plural vocative)

el-decl-noun

πταισματοδικείο

πταισματοδικεία

πταισματοδικείου

πταισματοδικείων

πταισματοδικείο

πταισματοδικεία

πταισματοδικείο

πταισματοδικεία

πται‧σμα‧το‧δι‧κεί‧ο

πταίσμα (ptaísma, “infraction”) + -δικείο (-dikeío, “trial place”). First attested 1833.

suffix

Έπρεπε να πάω πταισματοδικείο επειδή πέρασα με κόκκινο.

I had to go to the magistrates' court because I ran a red light.

Éprepe na páo ptaismatodikeío epeidí pérasa me kókkino.

(law) magistrates' court (court of first instance that tries minor offences/infractions)


πταισματοδίκης

head

πταισματοδίκες

πταισματοδίκης • (ptaismatodíkis) m or f (plural πταισματοδίκες)

el-noun

πταισματοδίκες

ptaismatodíkis (romanization)
πταισματοδίκες (plural)
πταισματοδίκης (nominative singular)
πταισματοδίκες (nominative plural)
πταισματοδίκη (genitive singular)
πταισματοδικών (genitive plural)
πταισματοδίκη (accusative singular)
πταισματοδίκες (accusative plural)
πταισματοδίκη (singular vocative)
πταισματοδίκες (plural vocative)

el-decl-noun

πταισματοδίκης

πταισματοδίκες

πταισματοδίκη

πταισματοδικών

πταισματοδίκη

πταισματοδίκες

πταισματοδίκη

πταισματοδίκες

Feminine genitive singular πταισματοδίκου (ptaismatodíkou)

πται‧σμα‧το‧δί‧κης

πταίσμα (ptaísma, “infraction”) + -δίκης (-díkis, “trial president”). First attested 1833.

suffix

Ο πταισματοδίκης τον έβαλε δέκα μέρες στη φυλακή.

The magistrate put him in jail for ten days.

O ptaismatodíkis ton évale déka méres sti fylakí.

justice of the peace
justice of the peace

(law) magistrate, justice of the peace (presiding judge that tries minor offences/infractions)


πλημμέλημα

head

πλημμελήματα

πλημμέλημα • (plimmélima) n (plural πλημμελήματα)

el-noun

πλημμελήματα

plimmélima (romanization)
πλημμελήματα (plural)
πλημμέλημα (nominative singular)
πλημμελήματα (nominative plural)
πλημμελήματος (genitive singular)
πλημμελημάτων (genitive plural)
πλημμέλημα (accusative singular)
πλημμελήματα (accusative plural)
πλημμέλημα (singular vocative)
πλημμελήματα (plural vocative)

el-decl-noun

πλημμελήματα

πλημμελήματος

πλημμελημάτων

πλημμελήματα

πλημμελήματα

πλημ‧μέ‧λη‧μα

From Ancient Greek πλημμελής (plēmmelḗs, “out of tune, discordant”), from πλήν (plḗn, “more than, beyond”) + μέλος (mélos, “tune, melody”). First attested (modern sense) 1833.

der

Η κλοπή αμαξιού αποτελεί πλημμέλημα.

(law) misdemeanour (crime category, punishable by fines and/or imprisonment of ten days to five years or by incarceration in a reformatory for underage criminals)

πλημμελειοδίκης

πλημμελειοδικείο n (plimmeleiodikeío, “criminal court”) (court where the above crimes are dealt with)

criminal judge; judge who deals with the above crimes


κακούργημα

head

κακουργήματα

κακούργημα • (kakoúrgima) n (plural κακουργήματα)

el-noun

κακουργήματα

kakoúrgima (romanization)
κακουργήματα (plural)
κακούργημα (nominative singular)
κακουργήματα (nominative plural)
κακουργήματος (genitive singular)
κακουργημάτων (genitive plural)
κακούργημα (accusative singular)
κακουργήματα (accusative plural)
κακούργημα (singular vocative)
κακουργήματα (plural vocative)

el-decl-noun

κακουργήματα

κακουργήματος

κακουργημάτων

κακουργήματα

κακουργήματα

κα‧κούρ‧γη‧μα

From Ancient Greek κακούργημα (kakoúrgēma, “bad deed”), from κακοῦργος (kakoûrgos, “evildoer, criminal”), from κακός (kakós, “bad, evil”) + ἔργον (érgon, “work, deed”).

inh

Η δολοφονία αποτελεί κακούργημα.

(law) felony (most serious crime category, punishable by imprisonment of five years to life)

πταίσμα

infraction, minor offence; least serious


ανταγωγή

head

ανταγωγή • (antagogí) f (plural ανταγωγές)

antagogí (romanization)
ανταγωγές (plural)
ανταγωγή (nominative singular)
ανταγωγές (nominative plural)
ανταγωγής (genitive singular)
ανταγωγών (genitive plural)
ανταγωγή (accusative singular)
ανταγωγές (accusative plural)
ανταγωγή (singular vocative)
ανταγωγές (plural vocative)


ανταπαίτηση

ανταπαιτήσεις

ανταπαίτηση • (antapaítisi) f (plural ανταπαιτήσεις)

el-noun

ανταπαιτήσεις

antapaítisi (romanization)
ανταπαιτήσεις (plural)
ανταπαίτηση (nominative singular)
ανταπαιτήσεις (nominative plural)
ανταπαίτησης (genitive singular)
ανταπαιτήσεων (genitive plural)
ανταπαίτηση (accusative singular)
ανταπαιτήσεις (accusative plural)
ανταπαίτηση (singular vocative)
ανταπαιτήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

ανταπαιτήσεις

ανταπαίτησης

ανταπαιτήσεων

ανταπαιτήσεις

ανταπαιτήσεις

Older or formal genitive singular: ανταπαιτήσεως (antapaitíseos)


ανταπάντηση

head

ανταπαντήσεις

ανταπάντηση • (antapántisi) f (plural ανταπαντήσεις)

el-noun

ανταπαντήσεις

antapántisi (romanization)
ανταπαντήσεις (plural)
ανταπάντηση (nominative singular)
ανταπαντήσεις (nominative plural)
ανταπάντησης (genitive singular)
ανταπαντήσεων (genitive plural)
ανταπάντηση (accusative singular)
ανταπαντήσεις (accusative plural)
ανταπάντηση (singular vocative)
ανταπαντήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

ανταπαντήσεις

ανταπάντησης

ανταπαντήσεων

ανταπαντήσεις

ανταπαντήσεις

Older or formal genitive singular: ανταπαντήσεως (antapantíseos)


ανταπόδειξη

head

ανταποδείξεις

ανταπόδειξη • (antapódeixi) f (plural ανταποδείξεις)

el-noun

ανταποδείξεις

antapódeixi (romanization)
ανταποδείξεις (plural)
ανταπόδειξη (nominative singular)
ανταποδείξεις (nominative plural)
ανταπόδειξης (genitive singular)
ανταποδείξεων (genitive plural)
ανταπόδειξη (accusative singular)
ανταποδείξεις (accusative plural)
ανταπόδειξη (singular vocative)
ανταποδείξεις (plural vocative)

el-decl-noun

ανταποδείξεις

ανταπόδειξης

ανταποδείξεων

ανταποδείξεις

ανταποδείξεις

Older or formal genitive singular: ανταποδείξεως (antapodeíxeos)


αντέγγραφο

head

αντέγγραφο • (anténgrafo) n (plural αντέγγραφα)

anténgrafo (romanization)
αντέγγραφα (plural)
αντέγγραφο (nominative singular)
αντέγγραφα (nominative plural)
αντεγγράφου (genitive singular)
αντέγγραφου (genitive singular)
αντεγγράφων (genitive plural)
αντέγγραφο (accusative singular)
αντέγγραφα (accusative plural)
αντέγγραφο (singular vocative)
αντέγγραφα (plural vocative)


αντεγγύηση

αντεγγυήσεις

αντεγγύηση • (antengýisi) f (plural αντεγγυήσεις)

el-noun

αντεγγυήσεις

antengýisi (romanization)
αντεγγυήσεις (plural)
αντεγγύηση (nominative singular)
αντεγγυήσεις (nominative plural)
αντεγγύησης (genitive singular)
αντεγγυήσεων (genitive plural)
αντεγγύηση (accusative singular)
αντεγγυήσεις (accusative plural)
αντεγγύηση (singular vocative)
αντεγγυήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αντεγγυήσεις

αντεγγυήσεων

αντεγγυήσεις

αντεγγυήσεις

Older or formal genitive singular: αντεγγυήσεως (antengyíseos)


αντένσταση

head

αντενστάσεις

αντένσταση • (anténstasi) f (plural αντενστάσεις)

el-noun

αντενστάσεις

anténstasi (romanization)
αντενστάσεις (plural)
αντένσταση (nominative singular)
αντενστάσεις (nominative plural)
αντένστασης (genitive singular)
αντενστάσεων (genitive plural)
αντένσταση (accusative singular)
αντενστάσεις (accusative plural)
αντένσταση (singular vocative)
αντενστάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αντενστάσεις

αντενστάσεων

αντενστάσεις

αντενστάσεις

Older or formal genitive singular: αντενστάσεως (antenstáseos)


αντέφεση

head

αντεπισκέψεις

αντέφεση • (antéfesi) f (plural αντεπισκέψεις)

el-noun

αντεπισκέψεις

antéfesi (romanization)
αντεπισκέψεις (plural)
αντέφεση (nominative singular)
αντεφέσεις (nominative plural)
αντέφεσης (genitive singular)
αντεφέσεων (genitive plural)
αντέφεση (accusative singular)
αντεφέσεις (accusative plural)
αντέφεση (singular vocative)
αντεφέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αντεφέσεως (anteféseos)


αντίδικος

head

αντίδικος • (antídikos) m (feminine αντίδικη, neuter αντίδικο)

antídikos (romanization)
αντίδικη (feminine)
αντίδικο (neuter)
αντίδικος (masculine nominative singular)
αντίδικη (feminine nominative singular)
αντίδικο (neuter nominative singular)
αντίδικοι (masculine nominative)
αντίδικες (feminine nominative plural)
αντίδικα (neuter nominative plural)
αντίδικου (genitive masculine singular)
αντίδικης (feminine genitive singular)
αντίδικου (genitive neuter singular)
αντίδικων (genitive masculine)
αντίδικων (feminine genitive plural)
αντίδικων (genitive neuter plural)
αντίδικο (accusative masculine singular)
αντίδικη (accusative feminine singular)
αντίδικο (accusative neuter singular)
αντίδικους (accusative masculine)
αντίδικες (accusative feminine plural)
αντίδικα (accusative neuter plural)
αντίδικε (masculine singular vocative)
αντίδικη (feminine singular vocative)
αντίδικο (neuter singular vocative)
αντίδικοι (masculine vocative)
αντίδικες (feminine plural vocative)
αντίδικα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

Noun forms may be stressed αντιδίκου, αντιδίκων, αντιδίκους

el-decl-adj-table

αντίδικος (antídikos)

αντίδικη (antídiki)

αντίδικο (antídiko)

αντίδικοι (antídikoi)

αντίδικες (antídikes)

αντίδικα (antídika)

αντίδικου (antídikou)

αντίδικης (antídikis)

αντίδικου (antídikou)

αντίδικων (antídikon)

αντίδικων (antídikon)

αντίδικων (antídikon)

αντίδικο (antídiko)

αντίδικη (antídiki)

αντίδικο (antídiko)

αντίδικους (antídikous)

αντίδικες (antídikes)

αντίδικα (antídika)

αντίδικε (antídike)

αντίδικη (antídiki)

αντίδικο (antídiko)

αντίδικοι (antídikoi)

αντίδικες (antídikes)

αντίδικα (antídika)

From Ancient Greek ἀντίδικος (antídikos).

(law) relating to litigants or legal opponents


αντίδικος

head

αντίδικος • (antídikos) m (plural αντίδικοι, feminine αντίδικη)

antídikos (romanization)
αντίδικοι (plural)
αντίδικη (feminine)
αντίδικος (nominative singular)
αντίδικοι (nominative plural)
αντίδικου (genitive singular)
αντιδίκου (genitive singular)
αντίδικων (genitive plural)
αντιδίκων (genitive plural)
αντίδικο (accusative singular)
αντίδικους (accusative plural)
αντιδίκους (accusative plural)
αντίδικε (singular vocative)
αντίδικοι (plural vocative)


αντιδικώ

αντιδικώ • (antidikó)

el-verb

αντιδικώ • (antidikó) (past αντιδίκησα)

antidikó (romanization)
αντιδίκησα (past)


αντιδικία

head

αντιδικία • (antidikía) f (plural αντιδικίες)

antidikía (romanization)
αντιδικίες (plural)
αντιδικία (nominative singular)
αντιδικίες (nominative plural)
αντιδικίας (genitive singular)
αντιδικιών (genitive plural)
αντιδικία (accusative singular)
αντιδικίες (accusative plural)
αντιδικία (singular vocative)
αντιδικίες (plural vocative)


αντίδικη

αντίδικη • (antídiki) m (plural αντίδικες, masculine αντίδικος)

antídiki (romanization)
αντίδικες (plural)
αντίδικος (masculine)
αντίδικη (nominative singular)
αντίδικες (nominative plural)
αντίδικης (genitive singular)
αντίδικη (accusative singular)
αντίδικες (accusative plural)
αντίδικη (singular vocative)
αντίδικες (plural vocative)


επιμελητής

επιμελητής • (epimelitís) m (plural επιμελητές, feminine επιμελήτρια)

epimelitís (romanization)
επιμελητές (plural)
επιμελήτρια (feminine)
επιμελητής (nominative singular)
επιμελητές (nominative plural)
επιμελητή (genitive singular)
επιμελητών (genitive plural)
επιμελητή (accusative singular)
επιμελητές (accusative plural)
επιμελητή (singular vocative)
επιμελητές (plural vocative)

ε‧πι‧με‧λη‧τής

one who takes care of a thing, in an official capacity


αντιμολία

antimolía (romanization)
αντιμολία (nominative singular)
αντιμολίας (genitive singular)
αντιμολία (accusative singular)
αντιμολία (singular vocative)

αντιμωλία αντιμωλία#Greek

(law) Alternative form of αντιμωλία (antimolía)


αντιμωλία

antimolía (romanization)
αντιμωλία (nominative singular)
αντιμωλίας (genitive singular)
αντιμωλία (accusative singular)
αντιμωλία (singular vocative)

(law) conducting a trial in the presence of both parties


αντιπαράσταση

αντιπαραστάσεις

αντιπαράσταση • (antiparástasi) f (plural αντιπαραστάσεις)

el-noun

αντιπαραστάσεις

antiparástasi (romanization)
αντιπαραστάσεις (plural)
αντιπαράσταση (nominative singular)
αντιπαραστάσεις (nominative plural)
αντιπαράστασης (genitive singular)
αντιπαραστάσεων (genitive plural)
αντιπαράσταση (accusative singular)
αντιπαραστάσεις (accusative plural)
αντιπαράσταση (singular vocative)
αντιπαραστάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αντιπαράσταση

αντιπαραστάσεις

αντιπαράστασης

αντιπαραστάσεων

αντιπαράσταση

αντιπαραστάσεις

αντιπαράσταση

αντιπαραστάσεις

Older or formal genitive singular: αντιπαραστάσεως (antiparastáseos)


αντιποίηση

head

αντιποιήσεις

αντιποίηση • (antipoíisi) f (plural αντιποιήσεις)

el-noun

αντιποιήσεις

antipoíisi (romanization)
αντιποιήσεις (plural)
αντιποίηση (nominative singular)
αντιποιήσεις (nominative plural)
αντιποίησης (genitive singular)
αντιποιήσεων (genitive plural)
αντιποίηση (accusative singular)
αντιποιήσεις (accusative plural)
αντιποίηση (singular vocative)
αντιποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αντιποιήσεις

αντιποιήσεων

αντιποιήσεις

αντιποιήσεις

Older or formal genitive singular: αντιποιήσεως (antipoiíseos)

(law) usurpation, misappropriation, encroachment


αντιποιούμαι

head

αντιποιούμαι • (antipoioúmai)

el-verb

αντιποιήθηκα

αντιποιημένος

αντιποιούμαι • (antipoioúmai) deponent (past αντιποιήθηκα, ppp αντιποιημένος)

antipoioúmai (romanization)
αντιποιήθηκα (past)
αντιποιημένος (participle passive perfect)


αντιτρομοκρατία

head

αντιτρομοκρατία • (antitromokratía) f (uncountable)

antitromokratía (romanization)
αντιτρομοκρατία (nominative singular)
αντιτρομοκρατίας (genitive singular)
αντιτρομοκρατία (accusative singular)
αντιτρομοκρατία (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αντιτρομοκρατία

αντιτρομοκρατίας

αντιτρομοκρατία

αντιτρομοκρατία

(military, law) antiterrorism, antiterrorist, antiterror


αντιτρομοκρατικός

head

αντιτρομοκρατική

αντιτρομοκρατικό

αντιτρομοκρατικός • (antitromokratikós) m (feminine αντιτρομοκρατική, neuter αντιτρομοκρατικό)

el-adj

αντιτρομοκρατική

αντιτρομοκρατικό

antitromokratikós (romanization)
αντιτρομοκρατική (feminine)
αντιτρομοκρατικό (neuter)
αντιτρομοκρατικός (masculine nominative singular)
αντιτρομοκρατική (feminine nominative singular)
αντιτρομοκρατικό (neuter nominative singular)
αντιτρομοκρατικοί (masculine nominative)
αντιτρομοκρατικές (feminine nominative plural)
αντιτρομοκρατικά (neuter nominative plural)
αντιτρομοκρατικού (genitive masculine singular)
αντιτρομοκρατικής (feminine genitive singular)
αντιτρομοκρατικού (genitive neuter singular)
αντιτρομοκρατικών (genitive masculine)
αντιτρομοκρατικών (feminine genitive plural)
αντιτρομοκρατικών (genitive neuter plural)
αντιτρομοκρατικό (accusative masculine singular)
αντιτρομοκρατική (accusative feminine singular)
αντιτρομοκρατικό (accusative neuter singular)
αντιτρομοκρατικούς (accusative masculine)
αντιτρομοκρατικές (accusative feminine plural)
αντιτρομοκρατικά (accusative neuter plural)
αντιτρομοκρατικέ (masculine singular vocative)
αντιτρομοκρατική (feminine singular vocative)
αντιτρομοκρατικό (neuter singular vocative)
αντιτρομοκρατικοί (masculine vocative)
αντιτρομοκρατικές (feminine plural vocative)
αντιτρομοκρατικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj

αντιτρομοκρατικ

el-decl-adj-a

αντιτρομοκρατικ

el-decl-adj-positive

Declension of αντιτρομοκρατικός

αντιτρομοκρατικ

el-decl-adj-ός-ή-ό

αντιτρομοκρατικ

el-decl-adj-table

αντιτρομοκρατικός (antitromokratikós)

αντιτρομοκρατική (antitromokratikí)

αντιτρομοκρατικό (antitromokratikó)

αντιτρομοκρατικοί (antitromokratikoí)

αντιτρομοκρατικές (antitromokratikés)

αντιτρομοκρατικά (antitromokratiká)

αντιτρομοκρατικού (antitromokratikoú)

αντιτρομοκρατικής (antitromokratikís)

αντιτρομοκρατικού (antitromokratikoú)

αντιτρομοκρατικών (antitromokratikón)

αντιτρομοκρατικών (antitromokratikón)

αντιτρομοκρατικών (antitromokratikón)

αντιτρομοκρατικό (antitromokratikó)

αντιτρομοκρατική (antitromokratikí)

αντιτρομοκρατικό (antitromokratikó)

αντιτρομοκρατικούς (antitromokratikoús)

αντιτρομοκρατικές (antitromokratikés)

αντιτρομοκρατικά (antitromokratiká)

αντιτρομοκρατικέ (antitromokratiké)

αντιτρομοκρατική (antitromokratikí)

αντιτρομοκρατικό (antitromokratikó)

αντιτρομοκρατικοί (antitromokratikoí)

αντιτρομοκρατικές (antitromokratikés)

αντιτρομοκρατικά (antitromokratiká)

(military, law) antiterrorism, antiterror, antiterrorist


τρομοκρατικός

head

τρομοκρατική

τρομοκρατικό

τρομοκρατικός • (tromokratikós) m (feminine τρομοκρατική, neuter τρομοκρατικό)

el-adj

τρομοκρατική

τρομοκρατικό

tromokratikós (romanization)
τρομοκρατική (feminine)
τρομοκρατικό (neuter)
τρομοκρατικός (masculine nominative singular)
τρομοκρατική (feminine nominative singular)
τρομοκρατικό (neuter nominative singular)
τρομοκρατικοί (masculine nominative)
τρομοκρατικές (feminine nominative plural)
τρομοκρατικά (neuter nominative plural)
τρομοκρατικού (genitive masculine singular)
τρομοκρατικής (feminine genitive singular)
τρομοκρατικού (genitive neuter singular)
τρομοκρατικών (genitive masculine)
τρομοκρατικών (feminine genitive plural)
τρομοκρατικών (genitive neuter plural)
τρομοκρατικό (accusative masculine singular)
τρομοκρατική (accusative feminine singular)
τρομοκρατικό (accusative neuter singular)
τρομοκρατικούς (accusative masculine)
τρομοκρατικές (accusative feminine plural)
τρομοκρατικά (accusative neuter plural)
τρομοκρατικέ (masculine singular vocative)
τρομοκρατική (feminine singular vocative)
τρομοκρατικό (neuter singular vocative)
τρομοκρατικοί (masculine vocative)
τρομοκρατικές (feminine plural vocative)
τρομοκρατικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of τρομοκρατικός

el-decl-adj-table

τρομοκρατικός (tromokratikós)

τρομοκρατική (tromokratikí)

τρομοκρατικό (tromokratikó)

τρομοκρατικοί (tromokratikoí)

τρομοκρατικές (tromokratikés)

τρομοκρατικά (tromokratiká)

τρομοκρατικού (tromokratikoú)

τρομοκρατικής (tromokratikís)

τρομοκρατικού (tromokratikoú)

τρομοκρατικών (tromokratikón)

τρομοκρατικών (tromokratikón)

τρομοκρατικών (tromokratikón)

τρομοκρατικό (tromokratikó)

τρομοκρατική (tromokratikí)

τρομοκρατικό (tromokratikó)

τρομοκρατικούς (tromokratikoús)

τρομοκρατικές (tromokratikés)

τρομοκρατικά (tromokratiká)

τρομοκρατικέ (tromokratiké)

τρομοκρατική (tromokratikí)

τρομοκρατικό (tromokratikó)

τρομοκρατικοί (tromokratikoí)

τρομοκρατικές (tromokratikés)

τρομοκρατικά (tromokratiká)


ανυπαίτιος

head

ανυπαίτιος • (anypaítios) m (feminine ανυπαίτια, neuter ανυπαίτιο)

anypaítios (romanization)
ανυπαίτια (feminine)
ανυπαίτιο (neuter)
ανυπαίτιος (masculine nominative singular)
ανυπαίτια (feminine nominative singular)
ανυπαίτιο (neuter nominative singular)
ανυπαίτιοι (masculine nominative)
ανυπαίτιες (feminine nominative plural)
ανυπαίτια (neuter nominative plural)
ανυπαίτιου (genitive masculine singular)
ανυπαίτιας (feminine genitive singular)
ανυπαίτιου (genitive neuter singular)
ανυπαίτιων (genitive masculine)
ανυπαίτιων (feminine genitive plural)
ανυπαίτιων (genitive neuter plural)
ανυπαίτιο (accusative masculine singular)
ανυπαίτια (accusative feminine singular)
ανυπαίτιο (accusative neuter singular)
ανυπαίτιους (accusative masculine)
ανυπαίτιες (accusative feminine plural)
ανυπαίτια (accusative neuter plural)
ανυπαίτιε (masculine singular vocative)
ανυπαίτια (feminine singular vocative)
ανυπαίτιο (neuter singular vocative)
ανυπαίτιοι (masculine vocative)
ανυπαίτιες (feminine plural vocative)
ανυπαίτια (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανυπαίτιος (anypaítios)

ανυπαίτια (anypaítia)

ανυπαίτιο (anypaítio)

ανυπαίτιοι (anypaítioi)

ανυπαίτιες (anypaíties)

ανυπαίτια (anypaítia)

ανυπαίτιου (anypaítiou)

ανυπαίτιας (anypaítias)

ανυπαίτιου (anypaítiou)

ανυπαίτιων (anypaítion)

ανυπαίτιων (anypaítion)

ανυπαίτιων (anypaítion)

ανυπαίτιο (anypaítio)

ανυπαίτια (anypaítia)

ανυπαίτιο (anypaítio)

ανυπαίτιους (anypaítious)

ανυπαίτιες (anypaíties)

ανυπαίτια (anypaítia)

ανυπαίτιε (anypaítie)

ανυπαίτια (anypaítia)

ανυπαίτιο (anypaítio)

ανυπαίτιοι (anypaítioi)

ανυπαίτιες (anypaíties)

ανυπαίτια (anypaítia)