υπαίτιος

head

υπαίτιος • (ypaítios) m (feminine υπαίτια, neuter υπαίτιο)

ypaítios (romanization)
υπαίτια (feminine)
υπαίτιο (neuter)
υπαίτιος (masculine nominative singular)
υπαίτια (feminine nominative singular)
υπαίτιο (neuter nominative singular)
υπαίτιοι (masculine nominative)
υπαίτιες (feminine nominative plural)
υπαίτια (neuter nominative plural)
υπαίτιου (genitive masculine singular)
υπαίτιας (feminine genitive singular)
υπαίτιου (genitive neuter singular)
υπαίτιων (genitive masculine)
υπαίτιων (feminine genitive plural)
υπαίτιων (genitive neuter plural)
υπαίτιο (accusative masculine singular)
υπαίτια (accusative feminine singular)
υπαίτιο (accusative neuter singular)
υπαίτιους (accusative masculine)
υπαίτιες (accusative feminine plural)
υπαίτια (accusative neuter plural)
υπαίτιε (masculine singular vocative)
υπαίτια (feminine singular vocative)
υπαίτιο (neuter singular vocative)
υπαίτιοι (masculine vocative)
υπαίτιες (feminine plural vocative)
υπαίτια (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

υπαίτιος (ypaítios)

υπαίτια (ypaítia)

υπαίτιο (ypaítio)

υπαίτιοι (ypaítioi)

υπαίτιες (ypaíties)

υπαίτια (ypaítia)

υπαίτιου (ypaítiou)

υπαίτιας (ypaítias)

υπαίτιου (ypaítiou)

υπαίτιων (ypaítion)

υπαίτιων (ypaítion)

υπαίτιων (ypaítion)

υπαίτιο (ypaítio)

υπαίτια (ypaítia)

υπαίτιο (ypaítio)

υπαίτιους (ypaítious)

υπαίτιες (ypaíties)

υπαίτια (ypaítia)

υπαίτιε (ypaítie)

υπαίτια (ypaítia)

υπαίτιο (ypaítio)

υπαίτιοι (ypaítioi)

υπαίτιες (ypaíties)

υπαίτια (ypaítia)


αξιοκατάκριτος

head

αξιοκατάκριτη

αξιοκατάκριτο

αξιοκατάκριτος • (axiokatákritos) m (feminine αξιοκατάκριτη, neuter αξιοκατάκριτο)

el-adj

αξιοκατάκριτη

αξιοκατάκριτο

axiokatákritos (romanization)
αξιοκατάκριτη (feminine)
αξιοκατάκριτο (neuter)
αξιοκατάκριτος (masculine nominative singular)
αξιοκατάκριτη (feminine nominative singular)
αξιοκατάκριτο (neuter nominative singular)
αξιοκατάκριτοι (masculine nominative)
αξιοκατάκριτες (feminine nominative plural)
αξιοκατάκριτα (neuter nominative plural)
αξιοκατάκριτου (genitive masculine singular)
αξιοκατάκριτης (feminine genitive singular)
αξιοκατάκριτου (genitive neuter singular)
αξιοκατάκριτων (genitive masculine)
αξιοκατάκριτων (feminine genitive plural)
αξιοκατάκριτων (genitive neuter plural)
αξιοκατάκριτο (accusative masculine singular)
αξιοκατάκριτη (accusative feminine singular)
αξιοκατάκριτο (accusative neuter singular)
αξιοκατάκριτους (accusative masculine)
αξιοκατάκριτες (accusative feminine plural)
αξιοκατάκριτα (accusative neuter plural)
αξιοκατάκριτε (masculine singular vocative)
αξιοκατάκριτη (feminine singular vocative)
αξιοκατάκριτο (neuter singular vocative)
αξιοκατάκριτοι (masculine vocative)
αξιοκατάκριτες (feminine plural vocative)
αξιοκατάκριτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

αξιοκατάκριτ

el-decl-adj-a

αξιοκατάκριτ

el-decl-adj-positive

Declension of αξιοκατάκριτος

αξιοκατάκριτ

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αξιοκατάκριτος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αξιοκατάκριτος, etc.)

el-decl-adj-ος-η-ο

αξιοκατάκριτ

el-decl-adj-table

αξιοκατάκριτος (axiokatákritos)

αξιοκατάκριτη (axiokatákriti)

αξιοκατάκριτο (axiokatákrito)

αξιοκατάκριτοι (axiokatákritoi)

αξιοκατάκριτες (axiokatákrites)

αξιοκατάκριτα (axiokatákrita)

αξιοκατάκριτου (axiokatákritou)

αξιοκατάκριτης (axiokatákritis)

αξιοκατάκριτου (axiokatákritou)

αξιοκατάκριτων (axiokatákriton)

αξιοκατάκριτων (axiokatákriton)

αξιοκατάκριτων (axiokatákriton)

αξιοκατάκριτο (axiokatákrito)

αξιοκατάκριτη (axiokatákriti)

αξιοκατάκριτο (axiokatákrito)

αξιοκατάκριτους (axiokatákritous)

αξιοκατάκριτες (axiokatákrites)

αξιοκατάκριτα (axiokatákrita)

αξιοκατάκριτε (axiokatákrite)

αξιοκατάκριτη (axiokatákriti)

αξιοκατάκριτο (axiokatákrito)

αξιοκατάκριτοι (axiokatákritoi)

αξιοκατάκριτες (axiokatákrites)

αξιοκατάκριτα (axiokatákrita)


ανωμοτί

head

ανωμοτί • (anomotí)

el-adv

ανωμοτί • (anomotí)


απαράγραπτος

head

απαράγραπτος • (aparágraptos) m (feminine απαράγραπτή, neuter απαράγραπτο)

aparágraptos (romanization)
απαράγραπτή (feminine)
απαράγραπτο (neuter)
απαράγραπτος (masculine nominative singular)
απαράγραπτη (feminine nominative singular)
απαράγραπτο (neuter nominative singular)
απαράγραπτοι (masculine nominative)
απαράγραπτες (feminine nominative plural)
απαράγραπτα (neuter nominative plural)
απαράγραπτου (genitive masculine singular)
απαράγραπτης (feminine genitive singular)
απαράγραπτου (genitive neuter singular)
απαράγραπτων (genitive masculine)
απαράγραπτων (feminine genitive plural)
απαράγραπτων (genitive neuter plural)
απαράγραπτο (accusative masculine singular)
απαράγραπτη (accusative feminine singular)
απαράγραπτο (accusative neuter singular)
απαράγραπτους (accusative masculine)
απαράγραπτες (accusative feminine plural)
απαράγραπτα (accusative neuter plural)
απαράγραπτε (masculine singular vocative)
απαράγραπτη (feminine singular vocative)
απαράγραπτο (neuter singular vocative)
απαράγραπτοι (masculine vocative)
απαράγραπτες (feminine plural vocative)
απαράγραπτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of απαράγραπτος

el-decl-adj-table

απαράγραπτος (aparágraptos)

απαράγραπτη (aparágrapti)

απαράγραπτο (aparágrapto)

απαράγραπτοι (aparágraptoi)

απαράγραπτες (aparágraptes)

απαράγραπτα (aparágrapta)

απαράγραπτου (aparágraptou)

απαράγραπτης (aparágraptis)

απαράγραπτου (aparágraptou)

απαράγραπτων (aparágrapton)

απαράγραπτων (aparágrapton)

απαράγραπτων (aparágrapton)

απαράγραπτο (aparágrapto)

απαράγραπτη (aparágrapti)

απαράγραπτο (aparágrapto)

απαράγραπτους (aparágraptous)

απαράγραπτες (aparágraptes)

απαράγραπτα (aparágrapta)

απαράγραπτε (aparágrapte)

απαράγραπτη (aparágrapti)

απαράγραπτο (aparágrapto)

απαράγραπτοι (aparágraptoi)

απαράγραπτες (aparágraptes)

απαράγραπτα (aparágrapta)


μήνυση

head

μήνυση • (mínysi) f (plural μηνύσεις)

el-noun

μήνυση • (mínysi) f (plural μηνύσεις)

mínysi (romanization)
μηνύσεις (plural)
μήνυση (nominative singular)
μηνύσεις (nominative plural)
μήνυσης (genitive singular)
μηνύσεων (genitive plural)
μήνυση (accusative singular)
μηνύσεις (accusative plural)
μήνυση (singular vocative)
μηνύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: μηνύσεως (minýseos)


χρήστης

head

χρήστης • (chrístis) m or f (plural χρήστες, feminine χρήστρια)

chrístis (romanization)
χρήστες (plural)
χρήστρια (feminine)
χρήστης (nominative singular)
χρήστες (nominative plural)
χρήστη (genitive singular)
χρηστών (genitive plural)
χρήστη (accusative singular)
χρήστες (accusative plural)
χρήστη (singular vocative)
χρήστες (plural vocative)


χρήστρια

χρήστρια • (chrístria) f (plural χρήστριες, masculine χρήστης)

chrístria (romanization)
χρήστριες (plural)
χρήστης (masculine)
χρήστρια (nominative singular)
χρήστριες (nominative plural)
χρήστριας (genitive singular)
χρηστριών (genitive plural)
χρήστρια (accusative singular)
χρήστριες (accusative plural)
χρήστρια (singular vocative)
χρήστριες (plural vocative)


απότιση

απότιση • (apótisi) f (plural αποτίσεις)

apótisi (romanization)
αποτίσεις (plural)
απότιση (nominative singular)
αποτίσεις (nominative plural)
απότισης (genitive singular)
αποτίσεων (genitive plural)
απότιση (accusative singular)
αποτίσεις (accusative plural)
απότιση (singular vocative)
αποτίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αποτίσεως (apotíseos)


απόφανση

head

απόφανση • (apófansi) f (plural αποφάνσεις)

apófansi (romanization)
αποφάνσεις (plural)
απόφανση (nominative singular)
αποφάνσεις (nominative plural)
απόφανσης (genitive singular)
αποφάνσεων (genitive plural)
απόφανση (accusative singular)
αποφάνσεις (accusative plural)
απόφανση (singular vocative)
αποφάνσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αποφάνσεως (apofánseos)


απρόθετος

head

απρόθετος • (apróthetos) m (feminine απρόθετη, neuter απρόθετο)

apróthetos (romanization)
απρόθετη (feminine)
απρόθετο (neuter)
απρόθετος (masculine nominative singular)
απρόθετη (feminine nominative singular)
απρόθετο (neuter nominative singular)
απρόθετοι (masculine nominative)
απρόθετες (feminine nominative plural)
απρόθετα (neuter nominative plural)
απρόθετου (genitive masculine singular)
απρόθετης (feminine genitive singular)
απρόθετου (genitive neuter singular)
απρόθετων (genitive masculine)
απρόθετων (feminine genitive plural)
απρόθετων (genitive neuter plural)
απρόθετο (accusative masculine singular)
απρόθετη (accusative feminine singular)
απρόθετο (accusative neuter singular)
απρόθετους (accusative masculine)
απρόθετες (accusative feminine plural)
απρόθετα (accusative neuter plural)
απρόθετε (masculine singular vocative)
απρόθετη (feminine singular vocative)
απρόθετο (neuter singular vocative)
απρόθετοι (masculine vocative)
απρόθετες (feminine plural vocative)
απρόθετα (neuter plural vocative)


αρνησιδικία

αρνησιδικίες

αρνησιδικία • (arnisidikía) f (plural αρνησιδικίες)

el-noun

αρνησιδικίες

arnisidikía (romanization)
αρνησιδικίες (plural)
αρνησιδικία (nominative singular)
αρνησιδικίες (nominative plural)
αρνησιδικίας (genitive singular)
αρνησιδικιών (genitive plural)
αρνησιδικία (accusative singular)
αρνησιδικίες (accusative plural)
αρνησιδικία (singular vocative)
αρνησιδικίες (plural vocative)

el-decl-noun

αρνησιδικίες

αρνησιδικίας

αρνησιδικιών

αρνησιδικίες

αρνησιδικίες


αρχιδικαστής

head

αρχιδικαστές

αρχιδικαστίνα

αρχιδικαστής • (archidikastís) m or f (plural αρχιδικαστές, feminine αρχιδικαστίνα)

el-noun

αρχιδικαστές

αρχιδικαστίνα

archidikastís (romanization)
αρχιδικαστές (plural)
αρχιδικαστίνα (feminine)
αρχιδικαστής (nominative singular)
αρχιδικαστές (nominative plural)
αρχιδικαστή (genitive singular)
αρχιδικαστών (genitive plural)
αρχιδικαστή (accusative singular)
αρχιδικαστές (accusative plural)
αρχιδικαστή (singular vocative)
αρχιδικαστές (plural vocative)

el-decl-noun

αρχιδικαστής

αρχιδικαστές

αρχιδικαστών

αρχιδικαστές

αρχιδικαστές


αρχιδικαστίνα

head

αρχιδικαστίνες

αρχιδικαστής

αρχιδικαστίνα • (archidikastína) f (plural αρχιδικαστίνες, masculine αρχιδικαστής)

el-noun

αρχιδικαστίνες

αρχιδικαστής

archidikastína (romanization)
αρχιδικαστίνες (plural)
αρχιδικαστής (masculine)
αρχιδικαστίνα (nominative singular)
αρχιδικαστίνες (nominative plural)
αρχιδικαστίνας (genitive singular)
αρχιδικαστίνων (genitive plural)
αρχιδικαστίνα (accusative singular)
αρχιδικαστίνες (accusative plural)
αρχιδικαστίνα (singular vocative)
αρχιδικαστίνες (plural vocative)

el-decl-noun

αρχιδικαστίνα

αρχιδικαστίνες

αρχιδικαστίνας

αρχιδικαστίνων

αρχιδικαστίνα

αρχιδικαστίνες

αρχιδικαστίνα

αρχιδικαστίνες


ψευδωνυμοποίηση

head

ψευδωνυμοποιήσεις

ψευδωνυμοποίηση • (psevdonymopoíisi) f (usually uncountable, plural ψευδωνυμοποιήσεις)

el-noun

ψευδωνυμοποιήσεις

psevdonymopoíisi (romanization)
ψευδωνυμοποιήσεις (plural)
ψευδωνυμοποίηση (nominative singular)
ψευδωνυμοποιήσεις (nominative plural)
ψευδωνυμοποίησης (genitive singular)
ψευδωνυμοποιήσεων (genitive plural)
ψευδωνυμοποίηση (accusative singular)
ψευδωνυμοποιήσεις (accusative plural)
ψευδωνυμοποίηση (singular vocative)
ψευδωνυμοποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

ψευδωνυμοποίηση

ψευδωνυμοποιήσεις

ψευδωνυμοποίησης

ψευδωνυμοποιήσεων

ψευδωνυμοποίηση

ψευδωνυμοποιήσεις

ψευδωνυμοποίηση

ψευδωνυμοποιήσεις

Older or formal genitive singular: ψευδωνυμοποιήσεως (psevdonymopoiíseos)


αστυνόμευση

head

αστυνομεύσεις

αστυνόμευση • (astynómefsi) f (usually uncountable, plural αστυνομεύσεις)

el-noun

αστυνομεύσεις

astynómefsi (romanization)
αστυνομεύσεις (plural)
αστυνόμευση (nominative singular)
αστυνομεύσεις (nominative plural)
αστυνόμευσης (genitive singular)
αστυνομεύσεων (genitive plural)
αστυνόμευση (accusative singular)
αστυνομεύσεις (accusative plural)
αστυνόμευση (singular vocative)
αστυνομεύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομεύσεις

αστυνόμευσης

αστυνομεύσεων

αστυνομεύσεις

αστυνομεύσεις

Older or formal genitive singular: αστυνομεύσεως (astynoméfseos)


εμφάνιση

head

εμφάνιση • (emfánisi) f (plural εμφανίσεις)

emfánisi (romanization)
εμφανίσεις (plural)
εμφάνιση (nominative singular)
εμφανίσεις (nominative plural)
εμφάνισης (genitive singular)
εμφανίσεων (genitive plural)
εμφάνιση (accusative singular)
εμφανίσεις (accusative plural)
εμφάνιση (singular vocative)
εμφανίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εμφανίσεως (emfaníseos)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐμφάνισις (emphánisis) with -ση (-si) ending.

lbor

(law) appearance (an instance of someone coming into a court of law to be part of proceedings)


καταγγελία

head

καταγγελία • (katangelía) f (plural καταγγελίες)

katangelía (romanization)
καταγγελίες (plural)
καταγγελία (nominative singular)
καταγγελίες (nominative plural)
καταγγελίας (genitive singular)
καταγγελιών (genitive plural)
καταγγελία (accusative singular)
καταγγελίες (accusative plural)
καταγγελία (singular vocative)
καταγγελίες (plural vocative)

κα‧ταγ‧γε‧λί‧α

Learned borrowing from Ancient Greek καταγγελία (katangelía), with semantic loan from French dénonciation in the 'denunciation' sense.

lbor

(law) notice of termination (of a contract)


διαθέτης

head

διαθέτης • (diathétis) m (plural διαθέτες)

diathétis (romanization)
διαθέτες (plural)
διαθέτης (nominative singular)
διαθέτες (nominative plural)
διαθέτη (genitive singular)
διαθετών (genitive plural)
διαθέτη (accusative singular)
διαθέτες (accusative plural)
διαθέτη (singular vocative)
διαθέτες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek διαθέτης (diathétēs, “arranger”).

lbor

Near-synonym: κληροδότης m (klirodótis)


προστάζω

head

προστάζω • (prostázo)

el-verb

προσταγμένος

προστάζω • (prostázo) (past πρόσταξα, passive προστάζομαι, p‑past προστάχτηκα, ppp προσταγμένος)

prostázo (romanization)
πρόσταξα (past)
προστάζομαι (passive)
προστάχτηκα (passive past)
προσταγμένος (participle passive perfect)
προστάζω (active first-person imperfective indicative present singular)
προστάξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
προστάζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
προσταχτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
προστάζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
προστάξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
προστάζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
προσταχτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
προστάζει (active imperfective indicative present singular third-person)
προστάξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
προστάζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
προσταχτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
προστάζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
προστάξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
προσταζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
προσταχτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
προστάζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
προστάξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
προστάζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
προσταζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
προσταχτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
προστάζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
προστάζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
προστάξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
προστάξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
προστάζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
προσταχτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
προσταχτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
πρόσταζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
πρόσταξα (active first-person indicative past perfective singular)
προσταζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
προσταζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
προστάχτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
πρόσταζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
πρόσταξες (active indicative past perfective second-person singular)
προσταζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
προσταζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
προστάχτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
πρόσταζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
πρόσταξε (active indicative past perfective singular third-person)
προσταζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
προσταζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
προστάχτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
προστάζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
προστάξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
προσταζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
προσταχτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
προστάζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
προστάξατε (active indicative past perfective plural second-person)
προσταζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
προσταχτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
πρόσταζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
προστάζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
προστάζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
πρόσταξαν (active indicative past perfective plural third-person)
προστάξαν (active indicative past perfective plural third-person)
προστάξανε (active indicative past perfective plural third-person)
προστάζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
προσταζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
προστάχτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
προσταχτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
προσταχτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα προστάζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα προστάξω (active first-person future indicative perfective singular)
θα προστάζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα προσταχτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
πρόσταζε (active imperative imperfective second-person singular)
πρόσταξε (active imperative perfective second-person singular)
προστάξου (imperative passive perfective second-person singular)
προστάζετε (active imperative imperfective plural second-person)
προστάξτε (active imperative perfective plural second-person)
προστάζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
προσταχτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
προστάζοντας (active participle present)
έχοντας προστάξει (active participle past)
προσταγμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
προστάξει (active infinitive-aorist)
προσταχτεί (infinitive-aorist passive)

Inherited from Ancient Greek προστάσσω (prostássō). By surface analysis, προσ- (pros-) + τάζω (tázo).


καταδικάζω

head

καταδικάζω • (katadikázo)

el-verb

καταδικάζομαι

καταδικάστηκα

καταδικασμένος

καταδικάζω • (katadikázo) (past καταδίκασα, passive καταδικάζομαι, p‑past καταδικάστηκα, ppp καταδικασμένος)

katadikázo (romanization)
καταδίκασα (past)
καταδικάζομαι (passive)
καταδικάστηκα (passive past)
καταδικασμένος (participle passive perfect)
καταδικάζω (active first-person imperfective indicative present singular)
καταδικάσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
καταδικάζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
καταδικαστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
καταδικάζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
καταδικάσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
καταδικάζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
καταδικαστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
καταδικάζει (active imperfective indicative present singular third-person)
καταδικάσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
καταδικάζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
καταδικαστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
καταδικάζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
καταδικάσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
καταδικαζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
καταδικαστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
καταδικάζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
καταδικάσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
καταδικάζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταδικαζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταδικαστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
καταδικάζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
καταδικάζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
καταδικάσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταδικάσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταδικάζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
καταδικαστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
καταδικαστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
καταδίκαζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
καταδίκασα (active first-person indicative past perfective singular)
καταδικαζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταδικαζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταδικάστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
καταδίκαζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
καταδίκασες (active indicative past perfective second-person singular)
καταδικαζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταδικαζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταδικάστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
καταδίκαζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
καταδίκασε (active indicative past perfective singular third-person)
καταδικαζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταδικαζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταδικάστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
καταδικάζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
καταδικάσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
καταδικαζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
καταδικαστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
καταδικάζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
καταδικάσατε (active indicative past perfective plural second-person)
καταδικαζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
καταδικαστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
καταδίκαζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδικάζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδικάζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδίκασαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάσανε (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
καταδικαζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
καταδικάστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταδικαστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταδικαστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα καταδικάζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα καταδικάσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα καταδικάζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα καταδικαστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
καταδίκαζε (active imperative imperfective second-person singular)
καταδίκασε (active imperative perfective second-person singular)
καταδικάσου (imperative passive perfective second-person singular)
καταδικάζετε (active imperative imperfective plural second-person)
καταδικάστε (active imperative perfective plural second-person)
καταδικάζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
καταδικαστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
καταδικάζοντας (active participle present)
καταδικαζόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας καταδικάσει (active participle past)
καταδικαασμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
καταδικάσει (active infinitive-aorist)
καταδικαστεί (infinitive-aorist passive)

κα‧τα‧δι‧κά‧ζω

Inherited from Ancient Greek καταδικάζω (katadikázō). By surface analysis, κατα- (kata-) + δικάζω (dikázo)

surf

(law) to sentence, to condemn (to assign punishment)


διάταξη

head

διάταξη • (diátaxi) f (plural διατάξεις)

diátaxi (romanization)
διατάξεις (plural)
διάταξη (nominative singular)
διατάξεις (nominative plural)
διάταξης (genitive singular)
διατάξεων (genitive plural)
διάταξη (accusative singular)
διατάξεις (accusative plural)
διάταξη (singular vocative)
διατάξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: διατάξεως (diatáxeos)

Learned borrowing from Koine Greek διάταξις (diátaxis, “command”) for the senses "provision; agenda" and from Ancient Greek διάταξις (diátaxis, “disposition, arrangement”) for the sense "arrangement, disposition, layout". By surface analysis, διατάσσω (diatásso) + -ξη (-xi).

surf

(law) provision (a clause in a legal instrument, a law, etc., providing for a particular matter)


κατακρατώ

head

κατακρατώ • (katakrató)

el-verb

κατακρατούμαι

κατακρατήθηκα

κατακρατημένος

κατακρατώ • (katakrató) (past κατακράτησα, passive κατακρατούμαι, p‑past κατακρατήθηκα, ppp κατακρατημένος)

katakrató (romanization)
κατακράτησα (past)
κατακρατούμαι (passive)
κατακρατήθηκα (passive past)
κατακρατημένος (participle passive perfect)
κατακρατώ (active first-person imperfective indicative present singular)
κατακρατήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατακρατούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατακρατηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κατακρατείς (active imperfective indicative present second-person singular)
κατακρατήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατακρατείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατακρατηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κατακρατεί (active imperfective indicative present singular third-person)
κατακρατήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατακρατείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατακρατηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κατακρατούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
κατακρατήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατακρατούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κατακρατηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κατακρατείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
κατακρατήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατακρατείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατακρατηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κατακρατούν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατακρατούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατακρατήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατακρατήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατακρατούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατακρατηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατακρατηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατακρατούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατακράτησα (active first-person indicative past perfective singular)
κατακρατούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατακρατούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατακρατήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κατακρατούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατακράτησες (active indicative past perfective second-person singular)
κατακρατούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατακρατούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατακρατήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κατακρατούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατακράτησε (active indicative past perfective singular third-person)
κατακρατούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατακρατείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατακρατήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατακρατούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κατακρατήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατακρατούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κατακρατηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κατακρατούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κατακρατήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[κατακρατούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
κατακρατηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κατακρατούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατακρατούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατακράτησαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατακρατούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατακρατήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατακρατηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατακρατηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κατακρατώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κατακρατήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατακρατούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατακρατηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατακράτησε (active imperative perfective second-person singular)
κατακρατήσου (imperative passive perfective second-person singular)
κατακρατείτε (active imperative imperfective plural second-person)
κατακρατήστε (active imperative perfective plural second-person)
κατακρατείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατακρατηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κατακρατώντας (active participle present)
κατακρατούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας κατακρατήσει (active participle past)
κατακρατημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κατακρατήσει (active infinitive-aorist)
κατακρατηθεί (infinitive-aorist passive)

κα‧τα‧κρα‧τώ

Learned borrowing from Ancient Greek κατακρατῶ (katakratô, “to prevail”) with semantic loan from French détenir (“to detain”) and retenir (“to retain”). By surface analysis, κατα- (kata-) + κρατώ (krató).


αυτεπάγγελτος

head

αυτεπάγγελτη

αυτεπάγγελτο

αυτεπάγγελτος • (aftepángeltos) m (feminine αυτεπάγγελτη, neuter αυτεπάγγελτο)

el-adj

αυτεπάγγελτη

αυτεπάγγελτο

aftepángeltos (romanization)
αυτεπάγγελτη (feminine)
αυτεπάγγελτο (neuter)
αυτεπάγγελτος (masculine nominative singular)
αυτεπάγγελτη (feminine nominative singular)
αυτεπάγγελτο (neuter nominative singular)
αυτεπάγγελτοι (masculine nominative)
αυτεπάγγελτες (feminine nominative plural)
αυτεπάγγελτα (neuter nominative plural)
αυτεπάγγελτου (genitive masculine singular)
αυτεπάγγελτης (feminine genitive singular)
αυτεπάγγελτου (genitive neuter singular)
αυτεπάγγελτων (genitive masculine)
αυτεπάγγελτων (feminine genitive plural)
αυτεπάγγελτων (genitive neuter plural)
αυτεπάγγελτο (accusative masculine singular)
αυτεπάγγελτη (accusative feminine singular)
αυτεπάγγελτο (accusative neuter singular)
αυτεπάγγελτους (accusative masculine)
αυτεπάγγελτες (accusative feminine plural)
αυτεπάγγελτα (accusative neuter plural)
αυτεπάγγελτε (masculine singular vocative)
αυτεπάγγελτη (feminine singular vocative)
αυτεπάγγελτο (neuter singular vocative)
αυτεπάγγελτοι (masculine vocative)
αυτεπάγγελτες (feminine plural vocative)
αυτεπάγγελτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αυτεπάγγελτος

el-decl-adj-table

αυτεπάγγελτος (aftepángeltos)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτοι (aftepángeltoi)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

αυτεπάγγελτου (aftepángeltou)

αυτεπάγγελτης (aftepángeltis)

αυτεπάγγελτου (aftepángeltou)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτους (aftepángeltous)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

αυτεπάγγελτε (aftepángelte)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτοι (aftepángeltoi)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

Inherited from Ancient Greek αὐτεπάγγελτος (autepángeltos)

inh

αὐτεπάγγελτος

(law) ex officio, appointed due to office


επιβαρύνω

head

επιβαρύνω • (epivarýno)

el-verb

επιβαρύνομαι

απιβαρύνθηκα

επιβαρυμένος

επιβαρύνω • (epivarýno) (past επιβάρυνα, passive επιβαρύνομαι, p‑past απιβαρύνθηκα, ppp επιβαρυμένος)

epivarýno (romanization)
επιβάρυνα (past)
επιβαρύνομαι (passive)
απιβαρύνθηκα (passive past)
επιβαρυμένος (participle passive perfect)
επιβαρύνω (active first-person imperfective indicative present singular)
επιβαρύνω (active dependent first-person indicative perfective singular)
επιβαρύνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
επιβαρυνθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
επιβαρύνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
επιβαρύνεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
επιβαρύνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
επιβαρυνθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
επιβαρύνει (active imperfective indicative present singular third-person)
επιβαρύνει (active dependent indicative perfective singular third-person)
επιβαρύνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
επιβαρυνθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
επιβαρύνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
επιβαρύνουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
επιβαρυνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
επιβαρυνθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
επιβαρύνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
επιβαρύνετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
επιβαρύνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επιβαρυνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επιβαρυνθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
επιβαρύνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
επιβαρύνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
επιβαρύνουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
επιβαρύνουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
επιβαρύνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
επιβαρυνθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επιβαρυνθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επιβάρυνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
επιβάρυνα (active first-person indicative past perfective singular)
επιβαρυνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επιβαρυνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επιβαρύνθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
επιβάρυνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
επιβάρυνες (active indicative past perfective second-person singular)
επιβαρυνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επιβαρυνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επιβαρύνθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
επιβάρυνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
επιβάρυνε (active indicative past perfective singular third-person)
επιβαρυνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επιβαρυνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επιβαρύνθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
επιβαρύναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
επιβαρύναμε (active first-person indicative past perfective plural)
επιβαρυνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
επιβαρυνθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
επιβαρύνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
επιβαρύνατε (active indicative past perfective plural second-person)
επιβαρυνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
επιβαρυνθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
επιβάρυναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβαρύναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβαρύνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβάρυναν (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύναν (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύνανε (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
επιβαρυνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
επιβαρύνθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επιβαρυνθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επιβαρυνθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα επιβαρύνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα επιβαρύνω (active first-person future indicative perfective singular)
θα επιβαρύνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα επιβαρυνθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
επιβάρυνε (active imperative imperfective second-person singular)
επιβάρυνε (active imperative perfective second-person singular)
επιβαρύνσου (imperative passive perfective second-person singular)
επιβαρύνετε (active imperative imperfective plural second-person)
επιβαρύνετε (active imperative perfective plural second-person)
επιβαρύνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
επιβαρυνθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
επιβαρύνοντας (active participle present)
έχοντας επιβαρύνει (active participle past)
επιβαρυμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
επιβαρύνει (active infinitive-aorist)
επιβαρυνθεί (infinitive-aorist passive)

ε‧πι‧βα‧ρύ‧νω

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπιβαρύνω (epibarúnō, “to press heavily on”) with semantic loan from French aggraver and German belasten. By surface analysis, επι- (epi-) + βαρύνω (varýno).

surf

Near-synonym: χρεώνω (chreóno)

(finance, law) to encumber (to burden with a legal claim or other obligation)


δικογραφία

head

δικογραφία • (dikografía) f (plural δικογραφίες)

dikografía (romanization)
δικογραφίες (plural)
δικογραφία (nominative singular)
δικογραφίες (nominative plural)
δικογραφίας (genitive singular)
δικογραφιών (genitive plural)
δικογραφία (accusative singular)
δικογραφίες (accusative plural)
δικογραφία (singular vocative)
δικογραφίες (plural vocative)

δι‧κο‧γρα‧φί‧α

Learnedly from δικόγραφ(ο) (dikógraf(o)) + -ία (-ía). Compare Ancient Greek δικογραφία (dikographía, “composition of forensic speeches”).

af

δικόγραφο<alt:δικόγραφ(ο)>

cog

(law) case file, court documents (set of documents used in proceedings in a court case)


καταγγέλλω

head

καταγγέλλω • (katangéllo)

el-verb

καταγγέλλομαι

καταγγέλθηκα

καταγγελμένος

καταγγέλλω • (katangéllo) (imperfect κατάγγελλα/κατήγγελλα, past κατήγγειλα/κατάγγειλα, passive καταγγέλλομαι, p‑past καταγγέλθηκα, ppp καταγγελμένος)

katangéllo (romanization)
κατάγγελλα (imperfect)
κατήγγελλα (imperfect)
κατήγγειλα (past)
κατάγγειλα (past)
καταγγέλλομαι (passive)
καταγγέλθηκα (passive past)
καταγγελμένος (participle passive perfect)

κα‧ταγ‧γέλ‧λω

Learned borrowing from Ancient Greek καταγγέλλω (katangéllō) with semantic loan from French dénoncer in the sense 'to announce the termination of'.

lbor

(law) to denounce, to terminate (to announce the termination of: agreement)


κυρώνω

head

κυρώνω • (kyróno)

el-verb

κυρώνω • (kyróno) (past κύρωσα, passive κυρώνομαι, ppp κυρωμένος)

kyróno (romanization)
κύρωσα (past)
κυρώνομαι (passive)
κυρωμένος (participle passive perfect)
κυρώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
κυρώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κυρώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κυρωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κυρώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
κυρώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κυρώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κυρωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κυρώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
κυρώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κυρώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κυρωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κυρώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
κυρώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κυρωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κυρωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κυρώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
κυρώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κυρώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κυρωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κυρωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κυρώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
κυρώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κυρώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κυρώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κυρώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κυρωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κυρωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κύρωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κύρωσα (active first-person indicative past perfective singular)
κυρωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κυρωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κυρώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κύρωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κύρωσες (active indicative past perfective second-person singular)
κυρωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κυρωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κυρώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κύρωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κύρωσε (active indicative past perfective singular third-person)
κυρωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κυρωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κυρώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κυρώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κυρώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κυρωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κυρωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κυρώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κυρώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
κυρωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
κυρωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κύρωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κυρώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κυρώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κύρωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κυρωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
κυρώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κυρωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κυρωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κυρώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κυρώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κυρώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κυρωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κύρωνε (active imperative imperfective second-person singular)
κύρωσε (active imperative perfective second-person singular)
κυρώσου (imperative passive perfective second-person singular)
κυρώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
κυρώστε (active imperative perfective plural second-person)
κυρώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κυρωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κυρώνοντας (active participle present)
έχοντας κυρώσει (active participle past)
κυρωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κυρώσει (active infinitive-aorist)
κυρωθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek κυρῶ (kurô), contracted form of κυρόω (kuróō), with -ώνω (-óno) suffix.


ιατροδικαστής

head

ιατροδικαστές

ιατροδικαστίνα

ιατροδικαστής • (iatrodikastís) m or f (plural ιατροδικαστές, feminine ιατροδικαστίνα)

el-noun

ιατροδικαστίνα

ιατροδικαστές

iatrodikastís (romanization)
ιατροδικαστές (plural)
ιατροδικαστίνα (feminine)
ιατροδικαστής (nominative singular)
ιατροδικαστές (nominative plural)
ιατροδικαστή (genitive singular)
ιατροδικαστών (genitive plural)
ιατροδικαστή (accusative singular)
ιατροδικαστές (accusative plural)
ιατροδικαστή (singular vocative)
ιατροδικαστές (plural vocative)

el-decl-noun

ιατροδικαστής

ιατροδικαστές

ιατροδικαστή

ιατροδικαστών

ιατροδικαστή

ιατροδικαστές

ιατροδικαστή

ιατροδικαστές

ι‧α‧τρο‧δι‧κα‧στής

Learnedly from ιατρ(ός) (iatr(ós)) + -ο- (-o-) + δικαστής (dikastís), a calque of French médecin légiste or German Gerichtsarzt.

af

ιατρός<alt:ιατρ(ός)>

(law, medicine) forensic pathologist (specialist in the use of forensic science to determine cause of death or injury for evidentiary purposes)

medical examiner, coroner (in North American usage)


συμβιβασμός

head

συμβιβασμός • (symvivasmós) m (plural συμβιβασμοί)

symvivasmós (romanization)
συμβιβασμοί (plural)
συμβιβασμός (nominative singular)
συμβιβασμοί (nominative plural)
συμβιβασμού (genitive singular)
συμβιβασμών (genitive plural)
συμβιβασμό (accusative singular)
συμβιβασμούς (accusative plural)
συμβιβασμέ (singular vocative)
συμβιβασμοί (plural vocative)

el-decl-noun

συμβιβασμούς

συμ‧βι‧βα‧σμός

Learned borrowing from Koine Greek συμβιβασμός (sumbibasmós, “conciliation, reconciliation”) with semantic loan from French compromis and English compromise. By surface analysis, συμβιβασ- (stem of συμβιβάζω (symvivázo)) + -μός (-mós).

surf

stem of <i class="Grek mention" lang="el">συμβιβάζω</i> (symvivázo)

δικαστικός συμβιβασμός

εξωδικαστικός συμβιβασμός

compromise (the settlement of differences by arbitration or by consent reached by mutual concessions)


προσφυγή

head

προσφυγή • (prosfygí) f (plural προσφυγές)

prosfygí (romanization)
προσφυγές (plural)
προσφυγή (nominative singular)
προσφυγές (nominative plural)
προσφυγής (genitive singular)
προσφυγών (genitive plural)
προσφυγή (accusative singular)
προσφυγές (accusative plural)
προσφυγή (singular vocative)
προσφυγές (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek προσφυγή (prosphugḗ) with semantic loan from French recours.

lbor

(law) appeal (an application to a superior court or judge for a decision or order by an inferior court or judge to be reviewed and overturned)


συγχώνευση

head

συγχωνεύσεις

συγχώνευση • (synchónefsi) f (plural συγχωνεύσεις)

el-noun

συγχωνεύσεις

synchónefsi (romanization)
συγχωνεύσεις (plural)
συγχώνευση (nominative singular)
συγχωνεύσεις (nominative plural)
συγχώνευσης (genitive singular)
συγχωνεύσεων (genitive plural)
συγχώνευση (accusative singular)
συγχωνεύσεις (accusative plural)
συγχώνευση (singular vocative)
συγχωνεύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

συγχωνεύσεις

συγχωνεύσεων

συγχωνεύσεις

συγχωνεύσεις

Older or formal genitive singular: συγχωνεύσεως (synchonéfseos)

συγ‧χώ‧νευ‧ση

Learnedly from συγχωνεύ(ω) (synchonév(o)) + -ση (-si).

af

συγχωνεύω<alt:συγχωνεύ(ω)>