τέκνο

tékno (romanization)
τέκνα (plural)
τέκνο (nominative singular)
τέκνα (nominative plural)
τέκνου (genitive singular)
τέκνων (genitive plural)
τέκνο (accusative singular)
τέκνα (accusative plural)
τέκνο (singular vocative)
τέκνα (plural vocative)

Learnedly, from Ancient Greek τέκνον (téknon).

(formal, law) offspring, son or daughter


όρος

óros (romanization)
όροι (plural)
όρος (nominative singular)
όροι (nominative plural)
όρου (genitive singular)
όρων (genitive plural)
όρο (accusative singular)
όρους (accusative plural)
όρε (singular vocative)
όροι (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ὅρος (hóros).


κοίτη

koíti (romanization)
κοίτες (plural)
κοίτη (nominative singular)
κοίτες (nominative plural)
κοίτης (genitive singular)
κοιτών (genitive plural)
κοίτη (accusative singular)
κοίτες (accusative plural)
κοίτη (singular vocative)
κοίτες (plural vocative)

Borrowed from Ancient Greek κοίτη (koítē).

χωρισμός από τραπέζης και κοίτης

lit.: "separation of table and bed". Legal separation.

(archaic, very rare, law) bed (used only in legal expression:)


δίκη

díki (romanization)
δίκες (plural)
δίκη (nominative singular)
δίκες (nominative plural)
δίκης (genitive singular)
δικών (genitive plural)
δίκη (accusative singular)
δίκες (accusative plural)
δίκη (singular vocative)
δίκες (plural vocative)


επιφύλαξη

head

επιφύλαξη • (epifýlaxi) f (plural επιφυλάξεις)

epifýlaxi (romanization)
επιφυλάξεις (plural)
επιφύλαξη (nominative singular)
επιφυλάξεις (nominative plural)
επιφύλαξης (genitive singular)
επιφυλάξεων (genitive plural)
επιφύλαξη (accusative singular)
επιφυλάξεις (accusative plural)
επιφύλαξη (singular vocative)
επιφυλάξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: επιφυλάξεως (epifyláxeos)


διαθήκη

head

διαθήκη • (diathíki) f (plural διαθήκες)

diathíki (romanization)
διαθήκες (plural)
διαθήκη (nominative singular)
διαθήκες (nominative plural)
διαθήκης (genitive singular)
διαθηκών (genitive plural)
διαθήκη (accusative singular)
διαθήκες (accusative plural)
διαθήκη (singular vocative)
διαθήκες (plural vocative)


εκτέλεση

εκτέλεση • (ektélesi) f (plural εκτελέσεις)

ektélesi (romanization)
εκτελέσεις (plural)
εκτέλεση (nominative singular)
εκτελέσεις (nominative plural)
εκτέλεσης (genitive singular)
εκτελέσεων (genitive plural)
εκτέλεση (accusative singular)
εκτελέσεις (accusative plural)
εκτέλεση (singular vocative)
εκτελέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εκτελέσεως (ekteléseos)

From εκτελώ (ekteló, “to execute”), calque of French exécution. First attested 1840.

(law) execution (legal killing of a person)


υπόθεση

head

υπόθεση • (ypóthesi) f (plural υποθέσεις)

ypóthesi (romanization)
υποθέσεις (plural)
υπόθεση (nominative singular)
υποθέσεις (nominative plural)
υπόθεσης (genitive singular)
υποθέσεων (genitive plural)
υπόθεση (accusative singular)
υποθέσεις (accusative plural)
υπόθεση (singular vocative)
υποθέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: υποθέσεως (ypothéseos)

From Ancient Greek ὑπόθεσις (hupóthesis, “supposition”, noun).


νομικός

head

νομικός • (nomikós) m (feminine νομική, neuter νομικό)

nomikós (romanization)
νομική (feminine)
νομικό (neuter)
νομικός (masculine nominative singular)
νομική (feminine nominative singular)
νομικό (neuter nominative singular)
νομικοί (masculine nominative)
νομικές (feminine nominative plural)
νομικά (neuter nominative plural)
νομικού (genitive masculine singular)
νομικής (feminine genitive singular)
νομικού (genitive neuter singular)
νομικών (genitive masculine)
νομικών (feminine genitive plural)
νομικών (genitive neuter plural)
νομικό (accusative masculine singular)
νομική (accusative feminine singular)
νομικό (accusative neuter singular)
νομικούς (accusative masculine)
νομικές (accusative feminine plural)
νομικά (accusative neuter plural)
νομικέ (masculine singular vocative)
νομική (feminine singular vocative)
νομικό (neuter singular vocative)
νομικοί (masculine vocative)
νομικές (feminine plural vocative)
νομικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

νομικός (nomikós)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικοί (nomikoí)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικού (nomikoú)

νομικής (nomikís)

νομικού (nomikoú)

νομικών (nomikón)

νομικών (nomikón)

νομικών (nomikón)

νομικό (nomikó)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικούς (nomikoús)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικέ (nomiké)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικοί (nomikoí)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικός σύμβουλος (legal advisor)

νομικός οδηγός (legal guide)


άλλοθι

From Ancient Greek ἄλλοθι (állothi, “elsewhere”), semantic loan from Latin alibi.

inh

ακλόνητο άλλοθι·

ψεύτικο άλλοθι·

Είχε ατράνταχτο άλλοθι· ήταν μαζί της όλη την βραδιά του εγκλήματος.

He had a rock-solid alibi: he was with her the whole night of the crime.

Eíche atrántachto állothi; ítan mazí tis óli tin vradiá tou egklímatos.

(law) alibi (defense under which a person on trial for a crime proves or attempts to prove being in another place when the alleged act was committed)

Ο καθένας χρησιμοποιεί το άλλοθι ότι είχε κακά παιδικά χρόνια.

Everyone uses the excuse that they had a bad childhood.

O kathénas chrisimopoieí to állothi óti eíche kaká paidiká chrónia.

(law, by extension) excuse (especially one used to avoid responsibility or blame)


συνήγορος

head

συνήγορος • (synígoros) m or f (plural συνήγοροι)

synígoros (romanization)
συνήγοροι (plural)
συνήγορος (nominative singular)
συνήγοροι (nominative plural)
συνηγόρου (genitive singular)
συνηγόρων (genitive plural)
συνήγορο (accusative singular)
συνηγόρους (accusative plural)
συνήγορε (singular vocative)
συνήγοροι (plural vocative)


ποινή

poiní (romanization)
ποινές (plural)
ποινή (nominative singular)
ποινές (nominative plural)
ποινής (genitive singular)
ποινών (genitive plural)
ποινή (accusative singular)
ποινές (accusative plural)
ποινή (singular vocative)
ποινές (plural vocative)


συνθήκη

συνθήκη • (synthíki) f (plural συνθήκες)

synthíki (romanization)
συνθήκες (plural)
συνθήκη (nominative singular)
συνθήκες (nominative plural)
συνθήκης (genitive singular)
συνθηκών (genitive plural)
συνθήκη (accusative singular)
συνθήκες (accusative plural)
συνθήκη (singular vocative)
συνθήκες (plural vocative)

Η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων

The Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons

I Synthíki gia ti Mi Diádosi ton Pyrinikón Óplon

(law) treaty, agreement, mutual acceptance


επικαρπία

επικαρπία • (epikarpía) f (plural επικαρπίες)

epikarpía (romanization)
επικαρπίες (plural)
επικαρπία (nominative singular)
επικαρπίες (nominative plural)
επικαρπίας (genitive singular)
επικαρπιών (genitive plural)
επικαρπία (accusative singular)
επικαρπίες (accusative plural)
επικαρπία (singular vocative)
επικαρπίες (plural vocative)


συνεργός

συνεργός • (synergós) m or f (plural συνεργοί)

synergós (romanization)
συνεργοί (plural)
συνεργός (nominative singular)
συνεργοί (nominative plural)
συνεργού (genitive singular)
συνεργών (genitive plural)
συνεργό (accusative singular)
συνεργούς (accusative plural)
συνεργέ (singular vocative)
συνεργοί (plural vocative)


κηδεμόνας

κηδεμόνας • (kidemónas) m or f (plural κηδεμόνες)

kidemónas (romanization)
κηδεμόνες (plural)
κηδεμόνας (nominative singular)
κηδεμόνες (nominative plural)
κηδεμόνα (genitive singular)
κηδεμόνων (genitive plural)
κηδεμόνα (accusative singular)
κηδεμόνες (accusative plural)
κηδεμόνα (singular vocative)
κηδεμόνες (plural vocative)


συλλαμβάνω

συλλαμβάνω • (syllamváno)

el-verb

συλλαμβάνομαι

συλλαμβάνω • (syllamváno) (past συνέλαβα, passive συλλαμβάνομαι, p‑past συνελήφθη)

syllamváno (romanization)
συνέλαβα (past)
συλλαμβάνομαι (passive)
συνελήφθη (passive past)

Learned borrowing from Ancient Greek συλλαμβάνω (sullambánō).


μοιχεία

head

μοιχεία • (moicheía) f (plural μοιχείες)

moicheía (romanization)
μοιχείες (plural)
μοιχεία (nominative singular)
μοιχείες (nominative plural)
μοιχείας (genitive singular)
μοιχειών (genitive plural)
μοιχεία (accusative singular)
μοιχείες (accusative plural)
μοιχεία (singular vocative)
μοιχείες (plural vocative)


ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονία • (anthropoktonía) f (plural ανθρωποκτονίες)

el-noun

ανθρωποκτονίες

anthropoktonía (romanization)
ανθρωποκτονίες (plural)
ανθρωποκτονία (nominative singular)
ανθρωποκτονίες (nominative plural)
ανθρωποκτονίας (genitive singular)
ανθρωποκτονιών (genitive plural)
ανθρωποκτονία (accusative singular)
ανθρωποκτονίες (accusative plural)
ανθρωποκτονία (singular vocative)
ανθρωποκτονίες (plural vocative)

el-decl-noun

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονίας

ανθρωποκτονιών

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

αν‧θρω‧πο‧κτο‧νί‧α

άνθρωπος (ánthropos, “man, human”) + -κτονία (-ktonía, “-cide”)


απολογία

head

απολογία • (apología) f (plural απολογίες)

apología (romanization)
απολογίες (plural)
απολογία (nominative singular)
απολογίες (nominative plural)
απολογίας (genitive singular)
απολογιών (genitive plural)
απολογία (accusative singular)
απολογίες (accusative plural)
απολογία (singular vocative)
απολογίες (plural vocative)

α‧πο‧λο‧γί‧α

From Ancient Greek ἀπολογία (apología), equivalent to απο- (apo-, “from”) + λόγος (lógos, “speech”) + -ία (-ía).

confix

Το δικαστήριο άκουσε την απολογία του κατηγορουμένου.

To dikastírio ákouse tin apología tou katigorouménou.

(law) defence, justification, plea (excuse which provides support for behavior or for a belief or occurrence)


δεδικασμένο

head

δεδικασμένο • (dedikasméno) n (plural δεδικασμένα)

dedikasméno (romanization)
δεδικασμένα (plural)
δεδικασμένο (nominative singular)
δεδικασμένα (nominative plural)
δεδικασμένου (genitive singular)
δεδικασμένων (genitive plural)
δεδικασμένο (accusative singular)
δεδικασμένα (accusative plural)
δεδικασμένο (singular vocative)
δεδικασμένα (plural vocative)

el-decl-noun

δεδικασμένου

δεδικασμένων


αποποίηση

head

αποποίηση • (apopoíisi) f (plural αποποιήσεις)

apopoíisi (romanization)
αποποιήσεις (plural)
αποποίηση (nominative singular)
αποποιήσεις (nominative plural)
αποποίησης (genitive singular)
αποποιήσεων (genitive plural)
αποποίηση (accusative singular)
αποποιήσεις (accusative plural)
αποποίηση (singular vocative)
αποποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αποποιήσεως (apopoiíseos)


ένορκος

head

ένορκος • (énorkos) m (feminine ένορκη, neuter ένορκο)

énorkos (romanization)
ένορκη (feminine)
ένορκο (neuter)
ένορκος (masculine nominative singular)
ένορκη (feminine nominative singular)
ένορκο (neuter nominative singular)
ένορκοι (masculine nominative)
ένορκες (feminine nominative plural)
ένορκα (neuter nominative plural)
ένορκου (genitive masculine singular)
ένορκης (feminine genitive singular)
ένορκου (genitive neuter singular)
ένορκων (genitive masculine)
ένορκων (feminine genitive plural)
ένορκων (genitive neuter plural)
ένορκο (accusative masculine singular)
ένορκη (accusative feminine singular)
ένορκο (accusative neuter singular)
ένορκους (accusative masculine)
ένορκες (accusative feminine plural)
ένορκα (accusative neuter plural)
ένορκε (masculine singular vocative)
ένορκη (feminine singular vocative)
ένορκο (neuter singular vocative)
ένορκοι (masculine vocative)
ένορκες (feminine plural vocative)
ένορκα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ένορκος (énorkos)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκοι (énorkoi)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκου (énorkou)

ένορκης (énorkis)

ένορκου (énorkou)

ένορκων (énorkon)

ένορκων (énorkon)

ένορκων (énorkon)

ένορκο (énorko)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκους (énorkous)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκε (énorke)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκοι (énorkoi)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκη διοικητική εξέταση


ένορκος

head

ένορκος • (énorkos) m or f (plural ένορκοι)

énorkos (romanization)
ένορκοι (plural)
ένορκος (nominative singular)
ένορκοι (nominative plural)
ενόρκου (genitive singular)
ενόρκων (genitive plural)
ένορκο (accusative singular)
ενόρκους (accusative plural)
ένορκε (singular vocative)
ένορκοι (plural vocative)


δικαιοσύνη

δικαιοσύνη • (dikaiosýni) f (uncountable)

dikaiosýni (romanization)
δικαιοσύνη (nominative singular)
δικαιοσύνης (genitive singular)
δικαιοσύνη (accusative singular)
δικαιοσύνη (singular vocative)

From Ancient Greek δικαιοσύνη (dikaiosúnē).


διαιτητής

διαιτητής • (diaititís) m (plural διαιτητές)

diaititís (romanization)
διαιτητές (plural)
διαιτητής (nominative singular)
διαιτητές (nominative plural)
διαιτητή (genitive singular)
διαιτητών (genitive plural)
διαιτητή (accusative singular)
διαιτητές (accusative plural)
διαιτητή (singular vocative)
διαιτητές (plural vocative)


δικηγόρος

δικηγόρος • (dikigóros) m or f (plural δικηγόροι)

dikigóros (romanization)
δικηγόροι (plural)
δικηγόρος (nominative singular)
δικηγόροι (nominative plural)
δικηγόρου (genitive singular)
δικηγόρων (genitive plural)
δικηγόρο (accusative singular)
δικηγόρους (accusative plural)
δικηγόρε (singular vocative)
δικηγόροι (plural vocative)

δι‧κη‧γό‧ρος

Learned borrowing from Byzantine Greek δικήγορος (dikḗgoros), from late Hellenistic / Koine Greek, or medieval 6th century attested oblique cases (e.g. genitive δικηγόρου (dikēgórou), dative, δικηγόρῳ (dikēgórōi)), both suitable for a noun in -ήγορος or -ηγόρος, from Ancient Greek δίκη (díkē, “custom, law, judgment”) + -ήγορος (-ḗgoros), the latter suffix from ἀγορεύω (agoreúō, “to proclaim (in an assembly)”) with ectasis of <α> to <η> in composition (like κατήγορος (katḗgoros, “accuser”)), but with stress shift like δημηγόρος (dēmēgóros, “orator, speaker”). The word was lemmatized by Eustathius and at Suda as δικηγόρος (dikēgóros, “advocate”). Diccionario Español correctly lemmatizes δικηγόρος, unlike LSJ which lemmatizes δικήγορος.

der

Συγχρόνως, ο δικηγόρος θα είχε το πλεονέκτημα να μην φέρει ο ίδιος την αποκλειστική ευθύνη όταν υποπτευθεί μία σοβαρή εγκληματική δραστηριότητα.

At the same time, attorneys would have the advantage of not being left to cope by themselves when they are suspected of criminal activity.

Synchrónos, o dikigóros tha eíche to pleonéktima na min férei o ídios tin apokleistikí efthýni ótan ypopteftheí mía sovarí egklimatikí drastiriótita.


πταίσμα

head

πταίσμα • (ptaísma) n (plural πταίσματα)

ptaísma (romanization)
πταίσματα (plural)
πταίσμα (nominative singular)
πταίσματα (nominative plural)
πταίσματος (genitive singular)
πταισμάτων (genitive plural)
πταίσμα (accusative singular)
πταίσματα (accusative plural)
πταίσμα (singular vocative)
πταίσματα (plural vocative)

From Ancient Greek πταῖσμα (ptaîsma, “fault, mistake”), from πταίω (ptaíō, “to be at fault”). Related to φταίω (ftaío).

inh

Η παράνομη στάθμευση είναι πταίσμα.

(law) infraction, (minor) offence (least serious crime category, only punishable by fines and/or maximum imprisonment of one month)

πταισματοδίκης

πταισματοδικείο n (ptaismatodikeío, “magistrate's court”) (court where the above crimes are dealt with)

magistrate; judge who deals with the above crimes


κατάδικος

head

κατάδικος • (katádikos) m or f (plural κατάδικοι)

katádikos (romanization)
κατάδικοι (plural)
κατάδικος (nominative singular)
κατάδικοι (nominative plural)
καταδίκου (genitive singular)
καταδίκων (genitive plural)
κατάδικο (accusative singular)
καταδίκους (accusative plural)
κατάδικε (singular vocative)
κατάδικοι (plural vocative)


διατροφή

διατροφή • (diatrofí) f (plural διατροφές)

diatrofí (romanization)
διατροφές (plural)
διατροφή (nominative singular)
διατροφές (nominative plural)
διατροφής (genitive singular)
διατροφών (genitive plural)
διατροφή (accusative singular)
διατροφές (accusative plural)
διατροφή (singular vocative)
διατροφές (plural vocative)

Learnedly, from Ancient Greek διατροφή (diatrophḗ). Morphologically δια- (dia-) + τροφή (trofí).
For sense "alimony", semantic loan from French pension alimentaire.


αγωγή

agogí (romanization)
αγωγές (plural)
αγωγή (nominative singular)
αγωγές (nominative plural)
αγωγής (genitive singular)
αγωγών (genitive plural)
αγωγή (accusative singular)
αγωγές (accusative plural)
αγωγή (singular vocative)
αγωγές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek ἀγωγή (agōgḗ).


εκτελεστής

head

εκτελεστής • (ektelestís) m (plural εκτελεστές, feminine εκτελέστρια)

ektelestís (romanization)
εκτελεστές (plural)
εκτελέστρια (feminine)
εκτελεστής (nominative singular)
εκτελεστές (nominative plural)
εκτελεστή (genitive singular)
εκτελεστών (genitive plural)
εκτελεστή (accusative singular)
εκτελεστές (accusative plural)
εκτελεστή (singular vocative)
εκτελεστές (plural vocative)

From εκτελώ (ekteló), calque of French exécuteur. First attested 1812.

(law) executor (someone appointed by a testator to administer a will)


παγιδεύω

παγιδεύω • (pagidévo)

el-verb

παγιδεύω • (pagidévo) (past παγίδεψα/παγίδευσα, passive παγιδεύομαι)

pagidévo (romanization)
παγίδεψα (past)
παγίδευσα (past)
παγιδεύομαι (passive)
παγιδεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
παγιδέψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
παγιδευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
παγιδέψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
παγιδευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
παγιδέψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
παγιδευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
παγιδέψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
παγιδεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
παγιδευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
παγιδευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
παγιδέψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδέψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδέψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
παγιδευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγίδευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
παγίδεψα (active first-person indicative past perfective singular)
παγίδευσα (active first-person indicative past perfective singular)
παγιδευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγιδεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγίδευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
παγίδεψες (active indicative past perfective second-person singular)
παγίδευσες (active indicative past perfective second-person singular)
παγιδευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγιδεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγίδευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
παγίδεψε (active indicative past perfective singular third-person)
παγίδευσε (active indicative past perfective singular third-person)
παγιδευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
παγιδέψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
παγιδευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
παγιδέψατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
παγιδευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγιδευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγίδευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγίδεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψανε (active indicative past perfective plural third-person)
παγίδευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
παγιδευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
παγιδεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα παγιδεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα παγιδέψω (active first-person future indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα παγιδεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα παγιδευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
παγίδευε (active imperative imperfective second-person singular)
παγίδεψε (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευ' (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευσε (active imperative perfective second-person singular)
παγιδέψου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
παγιδέψτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύστε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
παγιδευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδεύοντας (active participle present)
έχοντας παγιδέψει (active participle past)
παγιδεύσει (active participle past)
παγιδευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
παγιδέψει (active infinitive-aorist)
παγιδεύσει (active infinitive-aorist)
παγιδευτεί (infinitive-aorist passive)
παγιδευθεί (infinitive-aorist passive)

(criminology) to frame, fit up, falsely incriminate


κρίση

krísi (romanization)
κρίσεις (plural)
κρίση (nominative singular)
κρίσεις (nominative plural)
κρίσης (genitive singular)
κρίσεων (genitive plural)
κρίση (accusative singular)
κρίσεις (accusative plural)
κρίση (singular vocative)
κρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Also, older or formal genitive singlar: κρίσεως (kríseos)


τεκμήριο

head

τεκμήριο • (tekmírio) n (plural τεκμήρια)

tekmírio (romanization)
τεκμήρια (plural)
τεκμήριο (nominative singular)
τεκμήρια (nominative plural)
τεκμηρίου (genitive singular)
τεκμήριου (genitive singular)
τεκμηρίων (genitive plural)
τεκμήριο (accusative singular)
τεκμήρια (accusative plural)
τεκμήριο (singular vocative)
τεκμήρια (plural vocative)

From Ancient Greek τεκμήριον (tekmḗrion).


χάρη

chári (romanization)
χάρες (plural)
χάρη (nominative singular)
χάρες (nominative plural)
χάρης (genitive singular)
χάρη (accusative singular)
χάρες (accusative plural)
χάρη (singular vocative)
χάρες (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek χάρις (kháris). Also see χάριν (chárin, “because of”, preposition) and χάρις f (cháris, “grace”).


αγρονόμος

αγρονόμος • (agronómos) m or f (plural αγρονόμοι)

agronómos (romanization)
αγρονόμοι (plural)
αγρονόμος (nominative singular)
αγρονόμοι (nominative plural)
αγρονόμου (genitive singular)
αγρονόμων (genitive plural)
αγρονόμο (accusative singular)
αγρονόμους (accusative plural)
αγρονόμε (singular vocative)
αγρονόμοι (plural vocative)


δίκαιο

díkaio (romanization)
δίκαια (plural)
δίκαιο (nominative singular)
δίκαια (nominative plural)
δικαίου (genitive singular)
δίκαιου (genitive singular)
δικαίων (genitive plural)
δίκαιο (accusative singular)
δίκαια (accusative plural)
δίκαιο (singular vocative)
δίκαια (plural vocative)

διεθνές δίκαιο

φυσικό δίκαιο ― fysikó díkaio ― natural law

αστικό δίκαιο


αναστολή

αναστολή • (anastolí) f (plural αναστολές)

anastolí (romanization)
αναστολές (plural)
αναστολή (nominative singular)
αναστολές (nominative plural)
αναστολής (genitive singular)
αναστολών (genitive plural)
αναστολή (accusative singular)
αναστολές (accusative plural)
αναστολή (singular vocative)
αναστολές (plural vocative)


κλήση

klísi (romanization)
κλήσεις (plural)
κλήση (nominative singular)
κλήσεις (nominative plural)
κλήσης (genitive singular)
κλήσεων (genitive plural)
κλήση (accusative singular)
κλήσεις (accusative plural)
κλήση (singular vocative)
κλήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Also, older or formal genitive singlar: κλήσεως (klíseos)

From Ancient Greek κλῆσις (klêsis), related to καλέω (kaléō, “I call”).

(law) ticket, parking ticket (for a traffic violation, etc)


Άρειος Πάγος

head

Άρειος Πάγος • (Áreios Págos) m

Áreios Págos (romanization)
Άρειος Πάγος (nominative singular)
Αρείου Πάγου (genitive singular)
Άρειο Πάγο (accusative singular)
Άρειε Πάγε (singular vocative)

el-decl-noun-unc

Άρειος Πάγος

Αρείου Πάγου

The dative case Αρείω Πάγω is used in <i class="Latn mention" lang="en">set phrase</i> of Katharevousa παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ.

From Ancient Greek Ἄρειος Πᾰ́γος (Áreios Pắgos).

inh

Ἄρειος Πᾰ́γος

παρ’ Αρείω Πάγω

lawyer title allowing him to present a case before the Supreme Court


εγγύηση

head

εγγύηση • (engýisi) f (plural εγγυήσεις)

engýisi (romanization)
εγγυήσεις (plural)
εγγύηση (nominative singular)
εγγυήσεις (nominative plural)
εγγύησης (genitive singular)
εγγυήσεων (genitive plural)
εγγύηση (accusative singular)
εγγυήσεις (accusative plural)
εγγύηση (singular vocative)
εγγυήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εγγυήσεως (engyíseos)

From Koine Greek εγγύη(σις) (engúē(sis)) + -ση (-si), from the Ancient Greek ἐγγύη (engúē). For modern senses, a semantic loan from French garantie and English guaranty.


κληρονόμος

head

κληρονόμος • (klironómos) m or f (plural κληρονόμοι)

klironómos (romanization)
κληρονόμοι (plural)
κληρονόμος (nominative singular)
κληρονόμοι (nominative plural)
κληρονόμου (genitive singular)
κληρονόμων (genitive plural)
κληρονόμο (accusative singular)
κληρονόμους (accusative plural)
κληρονόμε (singular vocative)
κληρονόμοι (plural vocative)

κλη‧ρο‧νό‧μος

Inherited from Ancient Greek κληρονόμος (klēronómos). From κλῆρος (klêros, “lot, inheritance”) + νόμος (nómos, “law”), verb νέμω (némō, “distribute”).


μαρτυρία

μαρτυρία • (martyría) f (plural μαρτυρίες)

martyría (romanization)
μαρτυρίες (plural)
μαρτυρία (nominative singular)
μαρτυρίες (nominative plural)
μαρτυρίας (genitive singular)
μαρτυριών (genitive plural)
μαρτυρία (accusative singular)
μαρτυρίες (accusative plural)
μαρτυρία (singular vocative)
μαρτυρίες (plural vocative)


ανώτατο δικαστήριο

ανώτατα δικαστήρια

ανώτατο δικαστήριο • (anótato dikastírio) n (plural ανώτατα δικαστήρια)

el-noun

ανώτατα δικαστήρια

anótato dikastírio (romanization)
ανώτατα δικαστήρια (plural)


δικαστήριο

head

δικαστήριο • (dikastírio) n (plural δικαστήρια)

dikastírio (romanization)
δικαστήρια (plural)
δικαστήριο (nominative singular)
δικαστήρια (nominative plural)
δικαστηρίου (genitive singular)
δικαστήριου (genitive singular)
δικαστηρίων (genitive plural)
δικαστήριο (accusative singular)
δικαστήρια (accusative plural)
δικαστήριο (singular vocative)
δικαστήρια (plural vocative)

From Ancient Greek δικαστήριον (dikastḗrion). By surface analysis, δικάζω (dikázo) + -τήριο (-tírio).


καταθέτω

head

καταθέτω • (katathéto)

el-verb

κατατεθειμένος

καταθέτω • (katathéto) (past κατέθεσα, passive κατατίθεμαι, p‑past κατατέθηκα, ppp κατατεθειμένος)

katathéto (romanization)
κατέθεσα (past)
κατατίθεμαι (passive)
κατατέθηκα (passive past)
κατατεθειμένος (participle passive perfect)
καταθέτω (active first-person imperfective indicative present singular)
καταθέσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατατίθεμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
καταθέτομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατατεθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
καταθέτεις (active imperfective indicative present second-person singular)
καταθέσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατατίθεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατατεθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
καταθέτει (active imperfective indicative present singular third-person)
καταθέσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατατίθεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατατεθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
καταθέτουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
καταθέσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατατιθέμεθα (first-person imperfective indicative passive plural present rare)
κατατεθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
καταθέτετε (active imperfective indicative plural present second-person)
καταθέσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατατίθεσθε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατατεθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
καταθέτουν (active imperfective indicative plural present third-person)
καταθέτουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
καταθέσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταθέσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατατίθενται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατατεθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατατεθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατέθετα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατέθεσα (active first-person indicative past perfective singular)
κατατέθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{κατετέθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
κατέθετες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατέθεσες (active indicative past perfective second-person singular)
κατατέθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{κατετέθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
κατέθετε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατέθεσε (active indicative past perfective singular third-person)
κατετίθετο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατατέθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατετέθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
καταθέταμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
καταθέσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατατεθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{κατετέθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
καταθέτατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
καταθέσατε (active indicative past perfective plural second-person)
κατατεθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{κατετέθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
κατέθεταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταθέταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταθέτανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατέθεσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταθέσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταθέσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατετίθεντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατατέθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατατεθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατατεθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
κατετέθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα καταθέτω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα καταθέσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατατίθεμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατατεθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατάθετε (active imperative imperfective informal second-person singular)
κατάθεσε (active imperative perfective second-person singular)
καταθέσου (imperative passive perfective second-person singular)
καταθέτετε (active imperative imperfective plural second-person)
καταθέστε (active imperative perfective plural second-person)
κατατίθεσθε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατατεθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
καταθέτοντας (active participle present)
έχοντας καταθέσει (active participle past)
κατατεθειμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
καταθέσει (active infinitive-aorist)
κατατεθεί (infinitive-aorist passive)


ορκίζομαι

head

ορκίζομαι • (orkízomai)

el-verb

ορκίζομαι • (orkízomai) passive (past ορκίστηκα, active ορκίζω)

orkízomai (romanization)
ορκίστηκα (past)
ορκίζω (active)


αγώγιμος

head

αγώγιμος • (agógimos) m (feminine αγώγιμη, neuter αγώγιμο)

agógimos (romanization)
αγώγιμη (feminine)
αγώγιμο (neuter)
αγώγιμος (masculine nominative singular)
αγώγιμη (feminine nominative singular)
αγώγιμο (neuter nominative singular)
αγώγιμοι (masculine nominative)
αγώγιμες (feminine nominative plural)
αγώγιμα (neuter nominative plural)
αγώγιμου (genitive masculine singular)
αγώγιμης (feminine genitive singular)
αγώγιμου (genitive neuter singular)
αγώγιμων (genitive masculine)
αγώγιμων (feminine genitive plural)
αγώγιμων (genitive neuter plural)
αγώγιμο (accusative masculine singular)
αγώγιμη (accusative feminine singular)
αγώγιμο (accusative neuter singular)
αγώγιμους (accusative masculine)
αγώγιμες (accusative feminine plural)
αγώγιμα (accusative neuter plural)
αγώγιμε (masculine singular vocative)
αγώγιμη (feminine singular vocative)
αγώγιμο (neuter singular vocative)
αγώγιμοι (masculine vocative)
αγώγιμες (feminine plural vocative)
αγώγιμα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αγώγιμος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αγώγιμος, etc.)

el-decl-adj-table

αγώγιμος (agógimos)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμοι (agógimoi)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)

αγώγιμου (agógimou)

αγώγιμης (agógimis)

αγώγιμου (agógimou)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμους (agógimous)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)

αγώγιμε (agógime)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμοι (agógimoi)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)


χρησικτησία

head

χρησικτησίες

χρησικτησία • (chrisiktisía) f (plural χρησικτησίες)

el-noun

χρησικτησίες

chrisiktisía (romanization)
χρησικτησίες (plural)
χρησικτησία (nominative singular)
χρησικτησίες (nominative plural)
χρησικτησίας (genitive singular)
χρησικτησιών (genitive plural)
χρησικτησία (accusative singular)
χρησικτησίες (accusative plural)
χρησικτησία (singular vocative)
χρησικτησίες (plural vocative)

el-decl-noun

χρησικτησίες

χρησικτησίας

χρησικτησιών

χρησικτησίες

χρησικτησίες

(law) usucapion, acquisitive prescription


αναστέλλω

head

αναστέλλω • (anastéllo)

el-verb

αναστέλλομαι

αναστέλλω • (anastéllo) (past ανέστειλα, passive αναστέλλομαι)

anastéllo (romanization)
ανέστειλα (past)
αναστέλλομαι (passive)
αναστέλλω (active first-person imperfective indicative present singular)
αναστείλω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αναστέλλομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ανασταλώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αναστέλλεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αναστείλεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αναστέλλεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ανασταλείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αναστέλλει (active imperfective indicative present singular third-person)
αναστείλει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αναστέλλεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ανασταλεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αναστέλλουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αναστείλουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αναστελλόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ανασταλούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αναστέλλετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αναστείλετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αναστέλλεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αναστελλόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ανασταλείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αναστέλλουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αναστέλλουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αναστείλουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναστείλουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναστέλλονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ανασταλούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ανασταλούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ανέστελλα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ανέστειλα (active first-person indicative past perfective singular)
αναστελλόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αναστελλόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αναστάλθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{ανεστάλην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
ανέστελλες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ανέστειλες (active indicative past perfective second-person singular)
αναστελλόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αναστελλόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αναστάλθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{ανεστάλης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
ανέστελλε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ανέστειλε (active indicative past perfective singular third-person)
αναστελλόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αναστελλότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αναστάλθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ανεστάλη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
αναστέλλαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αναστείλαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αναστελλόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ανασταλθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{ανεστάλθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
αναστέλλατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αναστείλατε (active indicative past perfective plural second-person)
αναστελλόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ανασταλθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{ανεστάλθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
ανέστελλαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναστέλλαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναστέλλανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ανέστειλαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναστείλαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναστείλανε (active indicative past perfective plural third-person)
αναστέλλονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αναστελλόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αναστάλθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ανασταλθήκαν (indicative passive past perfective plural rare third-person)
ανασταλθήκανε (indicative passive past perfective plural rare third-person)
ανεστάλθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα αναστέλλω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αναστείλω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αναστέλλομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ανασταλώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ανάστελλε (active imperative imperfective second-person singular)
ανάστειλε (active imperative perfective second-person singular)
αναστέλλετε (active imperative imperfective plural second-person)
αναστείλτε (active imperative perfective plural second-person)
αναστέλλεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ανασταλείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αναστέλλοντας (active participle present)
αναστελλόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αναστείλει (active participle past)
{ανεσταλμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o} (participle passive past)
αναστείλει (active infinitive-aorist)
ανασταλεί (infinitive-aorist passive)

α‧να‧στέλ‧λω

Learned borrowing from Ancient Greek ἀναστέλλω (anastéllō, “I send back”). Morphologically, from ανα- (“back, backwards”) + the ancient στέλλω (“send”)

στέλλω”)

modern compounds with the ancient verb στέλλω for στέλνω (stélno,

Η κυβέρνηση αναστέλλει την εφαρμογή του νόμου.

The government suspends the implementation of the Act/law.

I kyvérnisi anastéllei tin efarmogí tou nómou.

Ανεστάλησαν οι διορισμοί με διάταγμα.

The appointments were suspended by decree.

(law) to suspend temporarily by law, or decree


αποκρούω

head

αποκρούω • (apokroúo)

el-verb

αποκρούω • (apokroúo) (past απέκρουσα/απόκρουσα, passive αποκρούομαι)

apokroúo (romanization)
απέκρουσα (past)
απόκρουσα (past)
αποκρούομαι (passive)
αποκρούω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποκρούσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποκρούομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποκρουστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποκρουσθώ (archaic dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποκρούεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποκρούσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποκρούεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποκρουστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποκρουσθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποκρούει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποκρούσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποκρούεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποκρουστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποκρουσθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποκρούουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποκρούσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποκρουόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποκρουστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποκρουσθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποκρούετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποκρούσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποκρούεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποκρουόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποκρουστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποκρουσθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποκρούουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποκρούουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποκρούσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποκρούσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποκρούονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποκρουστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουσθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουσθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απέκρουα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απέκρουσα (active first-person indicative past perfective singular)
απόκρουσα (active first-person indicative past perfective singular)
αποκρουόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποκρουόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποκρούστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποκρούσθηκα (archaic first-person indicative passive past perfective singular)
απέκρουες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απέκρουσες (active indicative past perfective second-person singular)
απόκρουσες (active indicative past perfective second-person singular)
αποκρουόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποκρουόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποκρούστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποκρούσθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απέκρουε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απέκρουσε (active indicative past perfective singular third-person)
απόκρουσε (active indicative past perfective singular third-person)
αποκρουόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποκρουότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποκρούστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποκρούσθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποκρούαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποκρούσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποκρουόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποκρουστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποκρουσθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποκρούατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποκρούσατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποκρουόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποκρουστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποκρουσθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απέκρουαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποκρούαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποκρούανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απέκρουσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούσανε (active indicative past perfective plural third-person)
απόκρουσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποκρουόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποκρούστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρούσθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουσθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουσθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποκρούω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποκρούσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποκρούομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποκρουστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
αποκρουσθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
απόκρουε (active imperative imperfective second-person singular)
απόκρουσε (active imperative perfective second-person singular)
αποκρούσου (imperative passive perfective second-person singular)
αποκρούετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποκρούστε (active imperative perfective plural second-person)
αποκρούεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποκρουστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποκρουσθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποκρούοντας (active participle present)
έχοντας αποκρούσει (active participle past)
αποκρούσει (active infinitive-aorist)
αποκρουστεί (infinitive-aorist passive)
αποκρουσθεί (infinitive-aorist passive)

From Ancient Greek ᾰ̓ποκρούω. For sense rebut arguments, semantic loan from French repousser. Morphologically, from απο- (“counter-”) + κρούω (“strike”).

(law) to respond (to arguments, charges, accusations)


κωδικοποιώ

head

κωδικοποιώ • (kodikopoió)

el-verb

κωδικοποίησα

κωδικοποιώ • (kodikopoió) (past κωδικοποίησα)

kodikopoió (romanization)
κωδικοποίησα (past)


απολογούμαι

head

απολογούμαι • (apologoúmai)

el-verb

απολογούμαι • (apologoúmai) deponent (past απολογήθηκα)

apologoúmai (romanization)
απολογήθηκα (past)
απολογούμαι - απολογιέμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
απολογηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
απολογείσαι - απολογιέσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
απολογηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
απολογείται - απολογιέται (imperfective indicative passive present singular third-person)
απολογηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
απολογούμαστε - απολογιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
απολογηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
απολογείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
{απολογείσθε} - απολογιέστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
‑ιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
απολογηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
απολογούνται - απολογιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
‑ιόνται (imperfective indicative informal passive plural present third-person)
απολογηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απολογηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
[απολογούμουν] - απολογιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουν] - απολογιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουναν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουνανα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
απολογήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[απολογούσουν] - απολογιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουν] - απολογιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουναν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουνανα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
απολογήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολογείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
[{απελογείτο}] - απολογιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
[{απελογείτο}] - απολογιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολογήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
απολογούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
(‑ούμαστε) - απολογιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ιόμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
απολογηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
απολογηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
[{απελογούντο}] - απολογιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
[{απελογούντο}] - απολογιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογιόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολογηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολογηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα απολογούμαι - απολογιέμαι (first-person future imperfective indicative passive progressive singular)
θα απολογηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (future imperfective passive perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (future imperfective passive perfective subjunctive)
απολογήσου (imperative passive perfective second-person singular)
απολογείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
{απολογείσθε} - απολογιέστε (imperative imperfective passive plural second-person)
απολογηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
απολογούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
απολογηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧λο‧γού‧μαι

Learnedly, from Ancient Greek ἀπολογοῦμαι (apologoûmai), contracted form of ἀπολογέομαι (apologéomai, “to speak in one’s defense”).
* Sense for απολογούμαι in Cypriot idiom: usage borrowed from English apologize.
* Also see λέγω (“to say”)

δικαιολογούμαι

active: δικαιολογώ


απονομή

head

απονομή • (aponomí) f (plural απονομές)

el-noun

απονομή • (aponomí) f (plural απονομές)

aponomí (romanization)
απονομές (plural)
απονομή (nominative singular)
απονομές (nominative plural)
απονομής (genitive singular)
απονομών (genitive plural)
απονομή (accusative singular)
απονομές (accusative plural)
απονομή (singular vocative)
απονομές (plural vocative)


απόρριψη

head

απόρριψη • (apórripsi) f (plural απορρίψεις)

apórripsi (romanization)
απορρίψεις (plural)
απόρριψη (nominative singular)
απορρίψεις (nominative plural)
απόρριψης (genitive singular)
απορρίψεων (genitive plural)
απόρριψη (accusative singular)
απορρίψεις (accusative plural)
απόρριψη (singular vocative)
απορρίψεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: απορρίψεως (aporrípseos)

Nominal formation from απορρίπτω (aporrípto, “to reject”).


διώκω

head

διώκω • (dióko)

el-verb

διώκω • (dióko) (past δίωξα, passive διώκομαι)

dióko (romanization)
δίωξα (past)
διώκομαι (passive)
διώκω (active first-person imperfective indicative present singular)
διώξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
διώκομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
διωχθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
διώκεις (active imperfective indicative present second-person singular)
διώξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
διώκεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
διωχθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
διώκει (active imperfective indicative present singular third-person)
διώξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
διώκεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
διωχθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
διώκουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
διώξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
διωκόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
διωχθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
διώκετε (active imperfective indicative plural present second-person)
διώξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
διώκεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διωκόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διωχθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
διώκουν (active imperfective indicative plural present third-person)
διώκουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
διώξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
διώξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
διώκονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
διωχθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διωχθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
δίωκα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
δίωξα (active first-person indicative past perfective singular)
διωκόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διωκόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διώχθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
δίωκες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
δίωξες (active indicative past perfective second-person singular)
διωκόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διωκόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διώχθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
δίωκε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
δίωξε (active indicative past perfective singular third-person)
διωκόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διωκότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διώχθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
διώκαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
διώξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
διωκόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
διωχθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
διώκατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
διώξατε (active indicative past perfective plural second-person)
διωκόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
διωχθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
δίωκαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διώκαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διώκανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
δίωξαν (active indicative past perfective plural third-person)
διώξαν (active indicative past perfective plural third-person)
διώξανε (active indicative past perfective plural third-person)
διώκονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
διωκόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
διώχθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διωχθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διωχθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα διώκω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα διώξω (active first-person future indicative perfective singular)
θα διώκομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα διωχθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
δίωκε (active imperative imperfective second-person singular)
δίωξε (active imperative perfective second-person singular)
διώξου (imperative passive perfective second-person singular)
διώκετε (active imperative imperfective plural second-person)
διώξτε (active imperative perfective plural second-person)
διώκεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
διωχθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
διώκοντας (active participle present)
διωκόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας διώξει (active participle past)
διωγμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
διώξει (active infinitive-aorist)
διωχθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek διώκω (diṓkō).


συμβολαιογράφος

head

συμβολαιογράφοι

συμβολαιογράφος • (symvolaiográfos) m or f (plural συμβολαιογράφοι)

el-noun

συμβολαιογράφοι

symvolaiográfos (romanization)
συμβολαιογράφοι (plural)
συμβολαιογράφος (nominative singular)
συμβολαιογράφοι (nominative plural)
συμβολαιογράφου (genitive singular)
συμβολαιογράφων (genitive plural)
συμβολαιογράφο (accusative singular)
συμβολαιογράφους (accusative plural)
συμβολαιογράφε (singular vocative)
συμβολαιογράφοι (plural vocative)

el-decl-noun

συμβολαιογράφος

συμβολαιογράφοι

συμβολαιογράφου

συμβολαιογράφων

συμβολαιογράφο

συμβολαιογράφους

συμβολαιογράφε

συμβολαιογράφοι


έγκληση

head

έγκληση • (égklisi) f (plural εγκλήσεις)

égklisi (romanization)
εγκλήσεις (plural)
έγκληση (nominative singular)
εγκλήσεις (nominative plural)
έγκλησης (genitive singular)
εγκλήσεων (genitive plural)
έγκληση (accusative singular)
εγκλήσεις (accusative plural)
έγκληση (singular vocative)
εγκλήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εγκλήσεως (egklíseos)

έγκλιση (égklisi)


εγείρω

head

εγείρω • (egeíro)

el-verb

εγείρω • (egeíro) (imperfect ήγειρα, past ήγειρα, passive εγείρομαι)

egeíro (romanization)
ήγειρα (imperfect)
ήγειρα (past)
εγείρομαι (passive)
compounds (regional)
εγείρω (active first-person imperfective indicative present singular)
εγείρω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εγείρομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εγερθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εγείρεις (active imperfective indicative present second-person singular)
εγείρεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εγείρεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εγερθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εγείρει (active imperfective indicative present singular third-person)
εγείρει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εγείρεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εγερθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εγείρουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
εγείρουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εγειρόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εγερθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εγείρετε (active imperfective indicative plural present second-person)
εγείρετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εγείρεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εγείρεσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εγερθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εγείρουν (active imperfective indicative plural present third-person)
εγείρουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εγείρουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγείρουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγείρονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εγερθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εγερθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ήγειρα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ήγειρα (active first-person indicative past perfective singular)
εγειρόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
εγειρόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
εγέρθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{ηγέρθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
ήγειρες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ήγειρες (active indicative past perfective second-person singular)
εγειρόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
εγειρόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
εγέρθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{ηγέρθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
ήγειρε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ήγειρε (active indicative past perfective singular third-person)
εγειρόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγειρότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγέρθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ηγέρθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
εγείραμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εγείραμε (active first-person indicative past perfective plural)
εγειρόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εγερθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{ηγέρθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
εγείρατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εγείρατε (active indicative past perfective plural second-person)
εγειρόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
εγερθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{ηγέρθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
ήγειραν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγείραν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγείρανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ήγειραν (active indicative past perfective plural third-person)
εγείραν (active indicative past perfective plural third-person)
εγείρανε (active indicative past perfective plural third-person)
εγείρονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εγειρόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
εγέρθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγερθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγερθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
ηγέρθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα εγείρω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εγείρω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εγείρομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εγερθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
–έγειρε (active imperative imperfective second-person singular)
–έγειρε (active imperative perfective second-person singular)
εγέρσου (imperative passive perfective second-person singular)
εγείρετε (active imperative imperfective plural second-person)
εγείρετε (active imperative perfective plural second-person)
εγείρεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εγείρεσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εγερθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εγείροντας (active participle present)
έχοντας εγείρει (active participle past)
εγερμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o (participle passive past)
εγείρει (active infinitive-aorist)
εγερθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐγείρω (egeírō, “to rise, to awaken”).


εξέταση

head

εξέταση • (exétasi) f (plural εξετάσεις)

exétasi (romanization)
εξετάσεις (plural)
εξέταση (nominative singular)
εξετάσεις (nominative plural)
εξέτασης (genitive singular)
εξετάσεων (genitive plural)
εξέταση (accusative singular)
εξετάσεις (accusative plural)
εξέταση (singular vocative)
εξετάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εξετάσεως (exetáseos)

From the Ancient Greek ἐξέτασις (exétasis).

examination, investigation
(law) examination (of witness)

examination, investigation
examination (of witness)


ανάκριση

head

ανάκριση • (anákrisi) f (plural ανακρίσεις)

anákrisi (romanization)
ανακρίσεις (plural)
ανάκριση (nominative singular)
ανακρίσεις (nominative plural)
ανάκρισης (genitive singular)
ανακρίσεων (genitive plural)
ανάκριση (accusative singular)
ανακρίσεις (accusative plural)
ανάκριση (singular vocative)
ανακρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: ανακρίσεως (anakríseos)


διαφορά

head

διαφορά • (diaforá) f (plural διαφορές)

el-noun

διαφορά • (diaforá) f (plural διαφορές)

diaforá (romanization)
διαφορές (plural)
διαφορά (nominative singular)
διαφορές (nominative plural)
διαφοράς (genitive singular)
διαφορών (genitive plural)
διαφορά (accusative singular)
διαφορές (accusative plural)
διαφορά (singular vocative)
διαφορές (plural vocative)


απαράδεκτος

head

απαράδεκτος • (aparádektos) m (feminine απαράδεκτη, neuter απαράδεκτο)

aparádektos (romanization)
απαράδεκτη (feminine)
απαράδεκτο (neuter)
απαράδεκτος (masculine nominative singular)
απαράδεκτη (feminine nominative singular)
απαράδεκτο (neuter nominative singular)
απαράδεκτοι (masculine nominative)
απαράδεκτες (feminine nominative plural)
απαράδεκτα (neuter nominative plural)
απαράδεκτου (genitive masculine singular)
απαράδεκτης (feminine genitive singular)
απαράδεκτου (genitive neuter singular)
απαράδεκτων (genitive masculine)
απαράδεκτων (feminine genitive plural)
απαράδεκτων (genitive neuter plural)
απαράδεκτο (accusative masculine singular)
απαράδεκτη (accusative feminine singular)
απαράδεκτο (accusative neuter singular)
απαράδεκτους (accusative masculine)
απαράδεκτες (accusative feminine plural)
απαράδεκτα (accusative neuter plural)
απαράδεκτε (masculine singular vocative)
απαράδεκτη (feminine singular vocative)
απαράδεκτο (neuter singular vocative)
απαράδεκτοι (masculine vocative)
απαράδεκτες (feminine plural vocative)
απαράδεκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

απαράδεκτος (aparádektos)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτοι (aparádektoi)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

απαράδεκτου (aparádektou)

απαράδεκτης (aparádektis)

απαράδεκτου (aparádektou)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτους (aparádektous)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

απαράδεκτε (aparádekte)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτοι (aparádektoi)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

α‧πα‧ρά‧δε‧κτος

From Koine Greek ἀπαράδεκτος (aparádektos), equivalent to α- (a-, “not, un-, a-”) + παραδεκτός (paradektós, “acceptable, accepted”).


ένσταση

head

ένσταση • (énstasi) f (plural ενστάσεις)

énstasi (romanization)
ενστάσεις (plural)
ένσταση (nominative singular)
ενστάσεις (nominative plural)
ένστασης (genitive singular)
ενστάσεων (genitive plural)
ένσταση (accusative singular)
ενστάσεις (accusative plural)
ένσταση (singular vocative)
ενστάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: ενστάσεως (enstáseos)


κατηγορώ

head

κατηγορώ • (katigoró)

el-verb

κατηγορούμαι

κατηγορήθηκα

κατηγορημένος

κατηγορώ • (katigoró) (past κατηγόρησα, passive κατηγορούμαι, p‑past κατηγορήθηκα, ppp κατηγορημένος)

katigoró (romanization)
κατηγόρησα (past)
κατηγορούμαι (passive)
κατηγορήθηκα (passive past)
κατηγορημένος (participle passive perfect)
κατηγορώ (active first-person imperfective indicative present singular)
κατηγοράω¹ (active first-person imperfective indicative informal present singular)
κατηγορήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατηγορούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατηγορηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κατηγορείς (active imperfective indicative present second-person singular)
κατηγοράς (active imperfective indicative informal present second-person singular)
κατηγορήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατηγορείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατηγορηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κατηγορεί (active imperfective indicative present singular third-person)
κατηγοράει (active imperfective indicative informal present singular third-person)
κατηγορήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατηγορείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατηγορηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κατηγορούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
κατηγορήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατηγορούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κατηγορούμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
κατηγορηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κατηγορείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
κατηγορήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατηγορείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατηγορείσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
κατηγορηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κατηγορούν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγορούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγοράν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγοράνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγορήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατηγορήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατηγορούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατηγορηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατηγορηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατηγορούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατηγόρησα (active first-person indicative past perfective singular)
κατηγορούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατηγορήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κατηγορούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατηγόρησες (active indicative past perfective second-person singular)
κατηγορούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατηγορήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κατηγορούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατηγόρησε (active indicative past perfective singular third-person)
κατηγορούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
{(ε)κατηγορείτο} (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατηγορήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατηγορούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κατηγορήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατηγορούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κατηγορηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κατηγορούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κατηγορήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[κατηγορούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
κατηγορηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κατηγορούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατηγορούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατηγόρησαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
{(ε)κατηγορούντο} (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατηγορήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατηγορηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατηγορηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κατηγορώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κατηγορήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατηγορούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατηγορηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατηγόρησε (active imperative perfective second-person singular)
κατηγορήσου (imperative passive perfective second-person singular)
κατηγορείτε (active imperative imperfective plural second-person)
κατηγορήστε (active imperative perfective plural second-person)
κατηγορείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατηγορείσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
κατηγορηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κατηγορώντας (active participle present)
κατηγορούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας κατηγορήσει (active participle past)
κατηγορημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κατηγορήσει (active infinitive-aorist)
κατηγορηθεί (infinitive-aorist passive)


ορκίζω

head

ορκίζω • (orkízo)

el-verb

ορκίζω • (orkízo) (past όρκισα, passive ορκίζομαι)

orkízo (romanization)
όρκισα (past)
ορκίζομαι (passive)
ορκίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
ορκίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ορκίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ορκιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ορκίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
ορκίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ορκίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ορκιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ορκίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
ορκίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ορκίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ορκιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ορκίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
ορκίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ορκιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ορκιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ορκίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
ορκίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ορκίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ορκιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ορκιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ορκίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
ορκίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ορκίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ορκίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ορκίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ορκιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ορκιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
όρκιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
όρκισα (active first-person indicative past perfective singular)
ορκιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ορκιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ορκίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
όρκιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
όρκισες (active indicative past perfective second-person singular)
ορκιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ορκιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ορκίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
όρκιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
όρκισε (active indicative past perfective singular third-person)
ορκιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ορκιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ορκίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ορκίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ορκίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ορκιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ορκιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ορκίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ορκίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ορκιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ορκιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
όρκιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ορκίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ορκίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
όρκισαν (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ορκιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
ορκίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ορκιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ορκιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ορκίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ορκίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ορκίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ορκιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
όρκιζε (active imperative imperfective second-person singular)
όρκισε (active imperative perfective second-person singular)
ορκίσου (imperative passive perfective second-person singular)
ορκίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
ορκίστε (active imperative perfective plural second-person)
ορκίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ορκιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ορκίζοντας (active participle present)
έχοντας ορκίσει (active participle past)
ορκισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ορκίσει (active infinitive-aorist)
ορκιστεί (infinitive-aorist passive)


ακατάσχετος

head

ακατάσχετος • (akatáschetos) m (feminine ακατάσχετη, neuter ακατάσχετο)

akatáschetos (romanization)
ακατάσχετη (feminine)
ακατάσχετο (neuter)
ακατάσχετος (masculine nominative singular)
ακατάσχετη (feminine nominative singular)
ακατάσχετο (neuter nominative singular)
ακατάσχετοι (masculine nominative)
ακατάσχετες (feminine nominative plural)
ακατάσχετα (neuter nominative plural)
ακατάσχετου (genitive masculine singular)
ακατάσχετης (feminine genitive singular)
ακατάσχετου (genitive neuter singular)
ακατάσχετων (genitive masculine)
ακατάσχετων (feminine genitive plural)
ακατάσχετων (genitive neuter plural)
ακατάσχετο (accusative masculine singular)
ακατάσχετη (accusative feminine singular)
ακατάσχετο (accusative neuter singular)
ακατάσχετους (accusative masculine)
ακατάσχετες (accusative feminine plural)
ακατάσχετα (accusative neuter plural)
ακατάσχετε (masculine singular vocative)
ακατάσχετη (feminine singular vocative)
ακατάσχετο (neuter singular vocative)
ακατάσχετοι (masculine vocative)
ακατάσχετες (feminine plural vocative)
ακατάσχετα (neuter plural vocative)

From κατάσχω (katáscho, “to confiscate”).


δωρεά

doreá (romanization)
δωρεές (plural)
δωρεά (nominative singular)
δωρεές (nominative plural)
δωρεάς (genitive singular)
δωρεών (genitive plural)
δωρεά (accusative singular)
δωρεές (accusative plural)
δωρεά (singular vocative)
δωρεές (plural vocative)


νομικό πρόσωπο

νομικό πρόσωπο

νομικά πρόσωπα

νομικό πρόσωπο • (nomikó prósopo) n (plural νομικά πρόσωπα)

el-noun

νομικό πρόσωπο

νομικά πρόσωπα

nomikó prósopo (romanization)
νομικά πρόσωπα (plural)


φυσικό πρόσωπο

head

φυσικό πρόσωπο

φυσικά πρόσωπα

φυσικό πρόσωπο • (fysikó prósopo) n (plural φυσικά πρόσωπα)

el-noun

φυσικό πρόσωπο

φυσικά πρόσωπα

fysikó prósopo (romanization)
φυσικά πρόσωπα (plural)


ακαταλόγιστο

head

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστο • (akatalógisto) n (plural ακαταλόγιστα)

el-noun

ακαταλόγιστα

akatalógisto (romanization)
ακαταλόγιστα (plural)
ακαταλόγιστο (nominative singular)
ακαταλόγιστα (nominative plural)
ακαταλόγιστου (genitive singular)
ακαταλόγιστων (genitive plural)
ακαταλόγιστο (accusative singular)
ακαταλόγιστα (accusative plural)
ακαταλόγιστο (singular vocative)
ακαταλόγιστα (plural vocative)

el-decl-noun

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστου

ακαταλόγιστων

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

(law) lack of responsibility owing to reduced intellectual capacity


ακληρονόμητος

head

ακληρονόμητη

ακληρονόμητο

ακληρονόμητος • (aklironómitos) m (feminine ακληρονόμητη, neuter ακληρονόμητο)

el-adj

ακληρονόμητη

ακληρονόμητο

aklironómitos (romanization)
ακληρονόμητη (feminine)
ακληρονόμητο (neuter)
ακληρονόμητος (masculine nominative singular)
ακληρονόμητη (feminine nominative singular)
ακληρονόμητο (neuter nominative singular)
ακληρονόμητοι (masculine nominative)
ακληρονόμητες (feminine nominative plural)
ακληρονόμητα (neuter nominative plural)
ακληρονόμητου (genitive masculine singular)
ακληρονόμητης (feminine genitive singular)
ακληρονόμητου (genitive neuter singular)
ακληρονόμητων (genitive masculine)
ακληρονόμητων (feminine genitive plural)
ακληρονόμητων (genitive neuter plural)
ακληρονόμητο (accusative masculine singular)
ακληρονόμητη (accusative feminine singular)
ακληρονόμητο (accusative neuter singular)
ακληρονόμητους (accusative masculine)
ακληρονόμητες (accusative feminine plural)
ακληρονόμητα (accusative neuter plural)
ακληρονόμητε (masculine singular vocative)
ακληρονόμητη (feminine singular vocative)
ακληρονόμητο (neuter singular vocative)
ακληρονόμητοι (masculine vocative)
ακληρονόμητες (feminine plural vocative)
ακληρονόμητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακληρονόμητος

el-decl-adj-table

ακληρονόμητος (aklironómitos)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητοι (aklironómitoi)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

ακληρονόμητου (aklironómitou)

ακληρονόμητης (aklironómitis)

ακληρονόμητου (aklironómitou)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητους (aklironómitous)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

ακληρονόμητε (aklironómite)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητοι (aklironómitoi)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

α‧κλη‧ρο‧νό‧μη‧τος


έφεση

éfesi (romanization)
εφέσεις (plural)
έφεση (nominative singular)
εφέσεις (nominative plural)
έφεσης (genitive singular)
εφέσεων (genitive plural)
έφεση (accusative singular)
εφέσεις (accusative plural)
έφεση (singular vocative)
εφέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εφέσεως (eféseos)


εφετείο

efeteío (romanization)
εφετεία (plural)
εφετείο (nominative singular)
εφετεία (nominative plural)
εφετείου (genitive singular)
εφετείων (genitive plural)
εφετείο (accusative singular)
εφετεία (accusative plural)
εφετείο (singular vocative)
εφετεία (plural vocative)


εφετικός

head

εφετικός • (efetikós) m (feminine εφετική, neuter εφετικό)

efetikós (romanization)
εφετική (feminine)
εφετικό (neuter)
εφετικός (masculine nominative singular)
εφετική (feminine nominative singular)
εφετικό (neuter nominative singular)
εφετικοί (masculine nominative)
εφετικές (feminine nominative plural)
εφετικά (neuter nominative plural)
εφετικού (genitive masculine singular)
εφετικής (feminine genitive singular)
εφετικού (genitive neuter singular)
εφετικών (genitive masculine)
εφετικών (feminine genitive plural)
εφετικών (genitive neuter plural)
εφετικό (accusative masculine singular)
εφετική (accusative feminine singular)
εφετικό (accusative neuter singular)
εφετικούς (accusative masculine)
εφετικές (accusative feminine plural)
εφετικά (accusative neuter plural)
εφετικέ (masculine singular vocative)
εφετική (feminine singular vocative)
εφετικό (neuter singular vocative)
εφετικοί (masculine vocative)
εφετικές (feminine plural vocative)
εφετικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο εφετικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο εφετικός, etc.)

el-decl-adj-table

εφετικός (efetikós)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικοί (efetikoí)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

εφετικού (efetikoú)

εφετικής (efetikís)

εφετικού (efetikoú)

εφετικών (efetikón)

εφετικών (efetikón)

εφετικών (efetikón)

εφετικό (efetikó)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικούς (efetikoús)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

εφετικέ (efetiké)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικοί (efetikoí)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

From Ancient Greek ἐφετικός (ephetikós).


δικαίωμα

head

δικαίωμα • (dikaíoma) n (plural δικαιώματα)

dikaíoma (romanization)
δικαιώματα (plural)
δικαίωμα (nominative singular)
δικαιώματα (nominative plural)
δικαιώματος (genitive singular)
δικαιωμάτων (genitive plural)
δικαίωμα (accusative singular)
δικαιώματα (accusative plural)
δικαίωμα (singular vocative)
δικαιώματα (plural vocative)

From Ancient Greek δικαίωμα (dikaíōma), by surface analysis, δίκαιος (díkaios, “just”) + -ωμα (-oma). In parts a semantic loan from French droit.

surf

ανθρώπινα δικαιώματα

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

To Evropaïkó Dikastírio Anthropínon Dikaiomáton

(law) right, entitlement
(law, in the plural) rights


υποχρέωση

head

υποχρέωση • (ypochréosi) f (plural υποχρεώσεις)

ypochréosi (romanization)
υποχρεώσεις (plural)
υποχρέωση (nominative singular)
υποχρεώσεις (nominative plural)
υποχρέωσης (genitive singular)
υποχρεώσεων (genitive plural)
υποχρέωση (accusative singular)
υποχρεώσεις (accusative plural)
υποχρέωση (singular vocative)
υποχρεώσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: υποχρεώσεως (ypochreóseos)

Noun formed from Ancient Greek adjective ὐπόχρεος (upókhreos, “indebted”)

Κανείς δεν έχει την υποχρέωση να κάνει αυτό που δεν θέλει.

Nobody has an obligation to do what they don't want to.

Kaneís den échei tin ypochréosi na kánei aftó pou den thélei.

(law) obligation, duty, responsibility, liability