ανάκρουση

head

ανάκρουση • (anákrousi) f (plural ανακρούσεις)

anákrousi (romanization)
ανακρούσεις (plural)
ανάκρουση (nominative singular)
ανακρούσεις (nominative plural)
ανάκρουσης (genitive singular)
ανακρούσεων (genitive plural)
ανάκρουση (accusative singular)
ανακρούσεις (accusative plural)
ανάκρουση (singular vocative)
ανακρούσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: ανακρούσεως (anakroúseos)

α‧νά‧κρου‧ση

From Ancient Greek ἀνάκρουσις (anákrousis, “pushing up”), from ἀνακρούω (anakroúō, “I push up”), from ἀνά (aná, “up”) + κρούω (kroúō, “I strike”).

inh

(music) striking up, playing (especially of a rousing piece)


παρεστιγμένος

head

παρεστιγμένη

παρεστιγμένο

παρεστιγμένος • (parestigménos) m (feminine παρεστιγμένη, neuter παρεστιγμένο)

el-adj

παρεστιγμένη

παρεστιγμένο

parestigménos (romanization)
παρεστιγμένη (feminine)
παρεστιγμένο (neuter)
παρεστιγμένος (masculine nominative singular)
παρεστιγμένη (feminine nominative singular)
παρεστιγμένο (neuter nominative singular)
παρεστιγμένοι (masculine nominative)
παρεστιγμένες (feminine nominative plural)
παρεστιγμένα (neuter nominative plural)
παρεστιγμένου (genitive masculine singular)
παρεστιγμένης (feminine genitive singular)
παρεστιγμένου (genitive neuter singular)
παρεστιγμένων (genitive masculine)
παρεστιγμένων (feminine genitive plural)
παρεστιγμένων (genitive neuter plural)
παρεστιγμένο (accusative masculine singular)
παρεστιγμένη (accusative feminine singular)
παρεστιγμένο (accusative neuter singular)
παρεστιγμένους (accusative masculine)
παρεστιγμένες (accusative feminine plural)
παρεστιγμένα (accusative neuter plural)
παρεστιγμένε (masculine singular vocative)
παρεστιγμένη (feminine singular vocative)
παρεστιγμένο (neuter singular vocative)
παρεστιγμένοι (masculine vocative)
παρεστιγμένες (feminine plural vocative)
παρεστιγμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of παρεστιγμένος

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο παρεστιγμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο παρεστιγμένος, etc.)

el-decl-adj-table

παρεστιγμένος (parestigménos)

παρεστιγμένη (parestigméni)

παρεστιγμένο (parestigméno)

παρεστιγμένοι (parestigménoi)

παρεστιγμένες (parestigménes)

παρεστιγμένα (parestigména)

παρεστιγμένου (parestigménou)

παρεστιγμένης (parestigménis)

παρεστιγμένου (parestigménou)

παρεστιγμένων (parestigménon)

παρεστιγμένων (parestigménon)

παρεστιγμένων (parestigménon)

παρεστιγμένο (parestigméno)

παρεστιγμένη (parestigméni)

παρεστιγμένο (parestigméno)

παρεστιγμένους (parestigménous)

παρεστιγμένες (parestigménes)

παρεστιγμένα (parestigména)

παρεστιγμένε (parestigméne)

παρεστιγμένη (parestigméni)

παρεστιγμένο (parestigméno)

παρεστιγμένοι (parestigménoi)

παρεστιγμένες (parestigménes)

παρεστιγμένα (parestigména)

πα‧ρε‧στιγ‧μέ‧νος

From Ancient Greek παρα- (para-, “extra”) + ἐστιγμένος (estigménos), perfect subjunctive/optative passive singular of στίζω (stízō, “to mark”).

παρεστιγμένη παύση

παρεστιγμένη νότα

παρεστιγμένος ρυθμός

(music, of notes, rests and rhythms) dotted (with a dot after, increasing the value of the duration by half of the basic note)


ηλεκτρόφωνο

head

ηλεκτρόφωνο • (ilektrófono) n (plural ηλεκτρόφωνα)

ilektrófono (romanization)
ηλεκτρόφωνα (plural)
ηλεκτρόφωνο (nominative singular)
ηλεκτρόφωνα (nominative plural)
ηλεκτρόφωνου (genitive singular)
ηλεκτρόφωνων (genitive plural)
ηλεκτρόφωνο (accusative singular)
ηλεκτρόφωνα (accusative plural)
ηλεκτρόφωνο (singular vocative)
ηλεκτρόφωνα (plural vocative)

el-decl-noun

ηλεκτρόφωνου

ηλεκτρόφωνων


ενορχήστρωση

head

ενορχηστρώσεις

ενορχήστρωση • (enorchístrosi) f (plural ενορχηστρώσεις)

el-noun

ενορχηστρώσεις

enorchístrosi (romanization)
ενορχηστρώσεις (plural)
ενορχήστρωση (nominative singular)
ενορχηστρώσεις (nominative plural)
ενορχήστρωσης (genitive singular)
ενορχηστρώσεων (genitive plural)
ενορχήστρωση (accusative singular)
ενορχηστρώσεις (accusative plural)
ενορχήστρωση (singular vocative)
ενορχηστρώσεις (plural vocative)

el-decl-noun

ενορχήστρωση

ενορχηστρώσεις

ενορχήστρωσης

ενορχηστρώσεων

ενορχήστρωση

ενορχηστρώσεις

ενορχήστρωση

ενορχηστρώσεις

Older or formal genitive singular: ενορχηστρώσεως (enorchistróseos)

εν‧ορ‧χή‧στρω‧ση

εν- (en-) + ορχήστρα (orchístra, “orchestra”), calque of French orchestration. First attested 1889.

prefix

Η ενορχήστρωση του Μότσαρτ είναι ιδιαιτέρως καλή.

Mozart's orchestration is particularly good.

I enorchístrosi tou Mótsart eínai idiaitéros kalí.

(music) orchestration (arrangement of music for performance by an orchestra)


ενορχηστρώνω

head

ενορχηστρώνω • (enorchistróno)

el-verb

ενορχήστρωσα

ενορχηστρώνομαι

ενορχηστρώνω • (enorchistróno) (past ενορχήστρωσα, passive ενορχηστρώνομαι)

enorchistróno (romanization)
ενορχήστρωσα (past)
ενορχηστρώνομαι (passive)
ενορχηστρώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
ενορχηστρώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ενορχηστρώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ενορχηστρωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ενορχηστρώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
ενορχηστρώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ενορχηστρώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ενορχηστρωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ενορχηστρώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
ενορχηστρώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ενορχηστρώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ενορχηστρωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ενορχηστρώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
ενορχηστρώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ενορχηστρωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ενορχηστρωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ενορχηστρώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
ενορχηστρώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ενορχηστρώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ενορχηστρωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ενορχηστρωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ενορχηστρώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
ενορχηστρώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ενορχηστρώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ενορχηστρώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ενορχηστρώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ενορχηστρωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ενορχηστρωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ενορχήστρωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ενορχήστρωσα (active first-person indicative past perfective singular)
ενορχηστρωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ενορχηστρωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ενορχηστρώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
ενορχήστρωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ενορχήστρωσες (active indicative past perfective second-person singular)
ενορχηστρωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ενορχηστρωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ενορχηστρώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
ενορχήστρωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ενορχήστρωσε (active indicative past perfective singular third-person)
ενορχηστρωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ενορχηστρωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ενορχηστρώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ενορχηστρώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ενορχηστρώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ενορχηστρωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ενορχηστρωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ενορχηστρώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ενορχηστρώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ενορχηστρωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ενορχηστρωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
ενορχήστρωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ενορχηστρώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ενορχηστρώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ενορχήστρωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ενορχηστρώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ενορχηστρώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ενορχηστρώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ενορχηστρωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
ενορχηστρώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ενορχηστρωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ενορχηστρωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ενορχηστρώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ενορχηστρώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ενορχηστρώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ενορχηστρωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ενορχήστρωνε (active imperative imperfective second-person singular)
ενορχήστρωσε (active imperative perfective second-person singular)
ενορχηστρώσου (imperative passive perfective second-person singular)
ενορχηστρώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
ενορχηστρώστε (active imperative perfective plural second-person)
ενορχηστρώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ενορχηστρωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ενορχηστρώνοντας (active participle present)
έχοντας ενορχηστρώσει (active participle past)
ενορχηστρωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ενορχηστρώσει (active infinitive-aorist)
ενορχηστρωθεί (infinitive-aorist passive)

εν‧ορ‧χη‧στρώ‧νω

ορχήστρ(α) (orchístr(a), “in”) + ορχήστρα (orchístra, “orchestra”) + -ώνω (-óno, suffix for verbs), calque of French orchestrer.

af

Έγραψα το κομμάτι για πιάνο αλλά τώρα που θα δώσω συναυλία, πρέπει να το ενορχηστρώσω.

I wrote the piece for piano but now that I am giving a concert, I have to orchestrate it.

Égrapsa to kommáti gia piáno allá tóra pou tha dóso synavlía, prépei na to enorchistróso.

(music) to orchestrate (arrange music for performance by an orchestra)


πολωνέζα

head

πολωνέζα • (polonéza) f (plural πολωνέζες)

polonéza (romanization)
πολωνέζες (plural)
πολωνέζα (nominative singular)
πολωνέζες (nominative plural)
πολωνέζας (genitive singular)
πολωνέζα (accusative singular)
πολωνέζες (accusative plural)
πολωνέζα (singular vocative)
πολωνέζες (plural vocative)

From French polonaise (“dance of Poland”).

(music) polonaise; music for this dance.


σαντούρι

σαντούρι • (santoúri) n (plural σαντούρια)

santoúri (romanization)
σαντούρια (plural)
σαντούρι (nominative singular)
σαντούρια (nominative plural)
σαντουριού (genitive singular)
σαντουριών (genitive plural)
σαντούρι (accusative singular)
σαντούρια (accusative plural)
σαντούρι (singular vocative)
σαντούρια (plural vocative)

From Ottoman Turkish سانطور (santur), from Persian سنتور (santur).

—Ζορμπά [...] Θα τρώμε και θα πίνουμε μαζί. Κι ύστερα θα παίζεις σαντούρι.
—Αν έχω κέφι, ακούς; Αν έχω κέφι. [...] το σαντούρι είναι άλλο πράμα. Είναι θεριό, θέλει λευτεριά. Αν έχω κέφι, θα παίζω.
—Zormpá [...] Tha tróme kai tha pínoume mazí. Ki ýstera tha paízeis santoúri.
—An écho kéfi, akoús? An écho kéfi. [...] to santoúri eínai állo práma. Eínai therió, thélei lefteriá. An écho kéfi, tha paízo.

1946 Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek. Translated by Peter Bien (@books.google)

—Zorba … We'll eat and drink together, and then, you'll play the santouri.
—If I'm in the mood, do you hear? If I'm in the mood! … the santouri is a wild beast and it needs freedom. I'll play if I feel like it.

(music) santur, folk stringed musical instrument, a type of hammered dulcimer played with small mallet-like hammers


ανάκρουσμα

ανακρούσματα

ανάκρουσμα • (anákrousma) n (plural ανακρούσματα)

el-noun

ανακρούσματα

anákrousma (romanization)
ανακρούσματα (plural)
ανάκρουσμα (nominative singular)
ανακρούσματα (nominative plural)
ανακρούσματος (genitive singular)
ανακρουσμάτων (genitive plural)
ανάκρουσμα (accusative singular)
ανακρούσματα (accusative plural)
ανάκρουσμα (singular vocative)
ανακρούσματα (plural vocative)

el-decl-noun

ανακρούσματα

ανακρούσματος

ανακρουσμάτων

ανακρούσματα

ανακρούσματα


εκτελώ

head

εκτελώ • (ekteló)

el-verb

εκτελεσμένος

εκτελώ • (ekteló) (past εκτέλεσα/εξετέλεσα, passive εκτελούμαι, p‑past εκτελέστηκα/εκτελέσθηκα, ppp εκτελεσμένος)

ekteló (romanization)
εκτέλεσα (past)
εξετέλεσα (past)
εκτελούμαι (passive)
εκτελέστηκα (passive past)
εκτελέσθηκα (passive past)
εκτελεσμένος (participle passive perfect)
εκτελώ (active first-person imperfective indicative present singular)
εκτελέσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εκτελούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εκτελεστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (dependent first-person indicative informal passive perfective singular)
εκτελείς (active imperfective indicative present second-person singular)
εκτελέσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εκτελείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εκτελεστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εκτελεσθείς (dependent indicative informal passive perfective second-person singular)
εκτελεί (active imperfective indicative present singular third-person)
εκτελέσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εκτελείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εκτελεστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εκτελεσθεί (dependent indicative informal passive perfective singular third-person)
εκτελούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
εκτελέσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εκτελούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελούμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελεστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εκτελεσθούμε (dependent first-person indicative informal passive perfective plural)
εκτελείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
εκτελέσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελείσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελεστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (dependent indicative informal passive perfective plural second-person)
εκτελούν (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελέσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελέσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εκτελεστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεσθούν (dependent indicative informal passive perfective plural third-person)
εκτελούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
εκτέλεσα (active first-person indicative past perfective singular)
εξετέλεσα (active archaic first-person indicative past perfective singular)
εκτελούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελέστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελέσθηκα (first-person indicative informal passive past perfective singular)
[{εξετελέσθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
εκτέλεσες (active indicative past perfective second-person singular)
εξετέλεσες (active archaic indicative past perfective second-person singular)
εκτελούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελέστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελέσθηκες (indicative informal passive past perfective second-person singular)
[{εξετελέσθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
εκτέλεσε (active indicative past perfective singular third-person)
εξετέλεσε (active archaic indicative past perfective singular third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελέστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελέσθηκε (indicative informal passive past perfective singular third-person)
εξετελέσθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εκτελέσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
εκτελούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εκτελεστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελεσθήκαμε (first-person indicative informal passive past perfective plural)
[{εξετελέσθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εκτελέσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[εκτελούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
εκτελεστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελεσθήκατε (indicative informal passive past perfective plural second-person)
[{εξετελέσθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτελούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτέλεσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσανε (active indicative past perfective plural third-person)
εξετέλεσαν (active archaic indicative past perfective plural third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελέστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
‑σθηκαν (indicative informal passive past perfective plural third-person)
εξετελέσθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα εκτελώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εκτελέσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εκτελούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εκτελεστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (first-person future indicative informal passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
εκτέλεσε (active imperative perfective second-person singular)
εκτελέσου (imperative passive perfective second-person singular)
εκτελείτε (active imperative imperfective plural second-person)
εκτελέστε (active imperative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελείσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελεστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (imperative informal passive perfective plural second-person)
εκτελώντας (active participle present)
εκτελούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας εκτελέσει (active participle past)
εκτελεσμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
εκτελέσει (active infinitive-aorist)
εκτελεστεί (infinitive-aorist passive)
εκτελεσθεί (infinitive-aorist informal passive)

ε‧κτε‧λώ εκ‧τε‧λώ

Learned borrowing from Ancient Greek ἐκτελέω (ekteléō, “complete, bring to an end”), from ἐκ- (ek-, “from, out of”) + τέλος (télos, “completion, end”) and a semantic loan from French exécuter. Sense "perform" developed in Medieval Greek.

εκτέλεση

execution; action noun, for all senses above

Εκτέλεσαν άψογα το κομμάτι του Μότσαρτ.

They performed Mozart's piece brilliantly.

Ektélesan ápsoga to kommáti tou Mótsart.

(transitive, music) to perform, execute (give a performance of)


ανακρούομαι

head

ανακρούομαι • (anakroúomai)

el-verb

ανακρούστηκα

ανακρούομαι • (anakroúomai) passive (past ανακρούστηκα, active ανακρούω)

anakroúomai (romanization)
ανακρούστηκα (past)
ανακρούω (active)

ανακρούομε (anakroúome)

α‧να‧κρού‧ο‧μαι

Ο εθνικός ύμνος ανακρούστηκε από την ορχήστρα.

The national anthem was played by the orchestra.

O ethnikós ýmnos anakroústike apó tin orchístra.


ακομπανιάρομαι

head

ακομπανιάρομαι • (akompaniáromai)

el-verb

ακομπανιαρίστηκα

ακομπανιάρομαι • (akompaniáromai) passive (past ακομπανιαρίστηκα, active ακομπανιάρω)

akompaniáromai (romanization)
ακομπανιαρίστηκα (past)
ακομπανιάρω (active)

α‧κο‧μπα‧νιά‧ρο‧μαι


ντουέτο

ntouéto (romanization)
ντουέτο (nominative singular)
ντουέτα (nominative plural)
ντουέτου (genitive singular)
ντουέτων (genitive plural)
ντουέτο (accusative singular)
ντουέτα (accusative plural)
ντουέτο (singular vocative)
ντουέτα (plural vocative)


βαλσάκι

head

βαλσάκι • (valsáki) n (plural βαλσάκια)

el-noun

βαλσάκι • (valsáki) n (plural βαλσάκια)

valsáki (romanization)
βαλσάκια (plural)
βαλσάκι (nominative singular)
βαλσάκια (nominative plural)
βαλσάκι (accusative singular)
βαλσάκια (accusative plural)
βαλσάκι (singular vocative)
βαλσάκια (plural vocative)

βαλς βαλς#Greek

(music) a short or light waltz (diminutive of βαλς (vals))


ανθέμιο

anthémio (romanization)
ανθέμια (plural)
ανθέμιο (nominative singular)
ανθέμια (nominative plural)
ανθεμίου (genitive singular)
ανθέμιου (genitive singular)
ανθεμίων (genitive plural)
ανθέμιο (accusative singular)
ανθέμια (accusative plural)
ανθέμιο (singular vocative)
ανθέμια (plural vocative)

el-decl-noun

the genitive ανθέμιου (anthémiou) is also found

Learned borrowing from English anthem, from Middle English anteme, from Old English antefn, antefen, from Latin antiphōna, from Ancient Greek ἀντίφωνος (antíphōnos). Doublet of αντίφωνο (antífono).


ανθυψίφωνος

head

ανθυψίφωνος • (anthypsífonos) f (plural ανθυψίφωνοι)

anthypsífonos (romanization)
ανθυψίφωνοι (plural)
ανθυψίφωνος (nominative singular)
ανθυψίφωνοι (nominative plural)
ανθυψιφώνου (genitive singular)
ανθυψιφώνων (genitive plural)
ανθυψίφωνο (accusative singular)
ανθυψιφώνους (accusative plural)
ανθυψίφωνε (singular vocative)
ανθυψίφωνο (singular vocative)
ανθυψίφωνοι (plural vocative)

el-decl-noun

ανθυψιφώνους


αντάντε

head

αντάντε • (antánte)

el-adv

αντάντε • (antánte)


αντίστιξη

head

αντίστιξη • (antístixi) f (plural αντιστίξεις)

antístixi (romanization)
αντιστίξεις (plural)
αντίστιξη (nominative singular)
αντιστίξεις (nominative plural)
αντίστιξης (genitive singular)
αντιστίξεων (genitive plural)
αντίστιξη (accusative singular)
αντιστίξεις (accusative plural)
αντίστιξη (singular vocative)
αντιστίξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αντιστίξεως (antistíxeos)


εναρμόνιση

head

εναρμόνιση • (enarmónisi) f (plural αντιστίξεις)

enarmónisi (romanization)
αντιστίξεις (plural)
εναρμόνιση (nominative singular)
εναρμονίσεις (nominative plural)
εναρμόνισης (genitive singular)
εναρμονίσεων (genitive plural)
εναρμόνιση (accusative singular)
εναρμονίσεις (accusative plural)
εναρμόνιση (singular vocative)
εναρμονίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

εναρμονίσεις

εναρμονίσεων

εναρμονίσεις

εναρμονίσεις

Older or formal genitive singular: εναρμονίσεως (enarmoníseos)

(music) harmonisation (UK), harmonization (US)


πολυφωνία

head

πολυφωνία • (polyfonía) f (plural πολυφωνίες)

polyfonía (romanization)
πολυφωνίες (plural)
πολυφωνία (nominative singular)
πολυφωνίες (nominative plural)
πολυφωνίας (genitive singular)
πολυφωνιών (genitive plural)
πολυφωνία (accusative singular)
πολυφωνίες (accusative plural)
πολυφωνία (singular vocative)
πολυφωνίες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek πολυφωνία (poluphōnía).


απάδω

head

απάδω • (apádo)

el-verb

απάδω • (apádo)


ημιόλιο

head

ημιόλιο • (imiólio) n

el-noun

ημιόλιο • (imiólio) n

imiólio (romanization)
ημιόλιο (nominative singular)
ημιόλια (nominative plural)
ημιολίου (genitive singular)
ημιόλιου (genitive singular)
ημιολίων (genitive plural)
ημιόλιο (accusative singular)
ημιόλια (accusative plural)
ημιόλιο (singular vocative)
ημιόλια (plural vocative)


αποσιωπτήρας

head

αποσιωπτήρες

αποσιωπτήρας • (aposioptíras) m (plural αποσιωπτήρες)

el-noun

αποσιωπτήρες

aposioptíras (romanization)
αποσιωπτήρες (plural)
αποσιωπτήρας (nominative singular)
αποσιωπτήρες (nominative plural)
αποσιωπτήρα (genitive singular)
αποσιωπτήρων (genitive plural)
αποσιωπτήρα (accusative singular)
αποσιωπτήρες (accusative plural)
αποσιωπτήρα (singular vocative)
αποσιωπτήρες (plural vocative)

el-decl-noun

αποσιωπτήρας

αποσιωπτήρες

αποσιωπτήρων

αποσιωπτήρες

αποσιωπτήρες


οπλισμός

head

οπλισμός • (oplismós) m (plural οπλισμοί)

oplismós (romanization)
οπλισμοί (plural)
οπλισμός (nominative singular)
οπλισμοί (nominative plural)
οπλισμού (genitive singular)
οπλισμών (genitive plural)
οπλισμό (accusative singular)
οπλισμούς (accusative plural)
οπλισμέ (singular vocative)
οπλισμοί (plural vocative)

From Ancient Greek ὁπλισμός (hoplismós).


κοντσέρτο

κοντσέρτο • (kontsérto) n (plural κοντσέρτα)

kontsérto (romanization)
κοντσέρτα (plural)
κοντσέρτο (nominative singular)
κοντσέρτα (nominative plural)
κοντσέρτου (genitive singular)
κοντσέρτων (genitive plural)
κοντσέρτο (accusative singular)
κοντσέρτα (accusative plural)
κοντσέρτο (singular vocative)
κοντσέρτα (plural vocative)

κονσέρτο n pronounced as in French concert

κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα

(music) concerto (for instrument/s and orchestra)


τονίζω

τονίζω • (tonízo)

el-verb

τονίζω • (tonízo) (past τόνισα, passive τονίζομαι, p‑past τονίστηκα, ppp τονισμένος)

tonízo (romanization)
τόνισα (past)
τονίζομαι (passive)
τονίστηκα (passive past)
τονισμένος (participle passive perfect)
τονίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
τονίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
τονίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
τονιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
τονίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
τονίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
τονίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
τονιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
τονίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
τονίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
τονίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
τονιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
τονίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
τονίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
τονιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
τονιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
τονίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
τονίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
τονίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
τονιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
τονιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
τονίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
τονίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τονίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
τονίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
τονίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
τονιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τονιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τόνιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
τόνισα (active first-person indicative past perfective singular)
τονιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τονιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τονίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
τόνιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
τόνισες (active indicative past perfective second-person singular)
τονιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τονιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τονίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
τόνιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
τόνισε (active indicative past perfective singular third-person)
τονιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τονιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τονίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
τονίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
τονίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
τονιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
τονιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
τονίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
τονίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
τονιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
τονιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
τόνιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τονίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τονίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τόνισαν (active indicative past perfective plural third-person)
τονίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
τονίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
τονίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τονιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
τονίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τονιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τονιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα τονίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τονίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα τονίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα τονιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
τόνιζε (active imperative imperfective second-person singular)
τόνισε (active imperative perfective second-person singular)
τονίσου (imperative passive perfective second-person singular)
τονίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
τονίστε (active imperative perfective plural second-person)
τονίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
τονιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
τονίζοντας (active participle present)
έχοντας τονίσει (active participle past)
τονισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
τονίσει (active infinitive-aorist)
τονιστεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Koine Greek τονίζω (tonízō) with semantic loan from French accentuer. By surface analysis, τόνος (tónos) + -ίζω (-ízo).


αραβούργημα

head

αραβούργηματα

αραβούργημα • (aravoúrgima) n (plural αραβούργηματα)

el-noun

αραβούργηματα

aravoúrgima (romanization)
αραβούργηματα (plural)
αραβούργημα (nominative singular)
αραβουργήματα (nominative plural)
αραβουργήματος (genitive singular)
αραβουργημάτων (genitive plural)
αραβούργημα (accusative singular)
αραβουργήματα (accusative plural)
αραβούργημα (singular vocative)
αραβουργήματα (plural vocative)

el-decl-noun

αραβουργήματα

αραβουργήματος

αραβουργημάτων

αραβουργήματα

αραβουργήματα


αρμόνιο

armónio (romanization)
αρμόνια (plural)
αρμόνιο (nominative singular)
αρμόνια (nominative plural)
αρμονίου (genitive singular)
αρμόνιου (genitive singular)
αρμονίων (genitive plural)
αρμόνιο (accusative singular)
αρμόνια (accusative plural)
αρμόνιο (singular vocative)
αρμόνια (plural vocative)


αρρύθμιστος

head

αρρύθμιστος • (arrýthmistos) m (feminine αρρύθμιστη, neuter αρρύθμιστο)

arrýthmistos (romanization)
αρρύθμιστη (feminine)
αρρύθμιστο (neuter)
αρρύθμιστος (masculine nominative singular)
αρρύθμιστη (feminine nominative singular)
αρρύθμιστο (neuter nominative singular)
αρρύθμιστοι (masculine nominative)
αρρύθμιστες (feminine nominative plural)
αρρύθμιστα (neuter nominative plural)
αρρύθμιστου (genitive masculine singular)
αρρύθμιστης (feminine genitive singular)
αρρύθμιστου (genitive neuter singular)
αρρύθμιστων (genitive masculine)
αρρύθμιστων (feminine genitive plural)
αρρύθμιστων (genitive neuter plural)
αρρύθμιστο (accusative masculine singular)
αρρύθμιστη (accusative feminine singular)
αρρύθμιστο (accusative neuter singular)
αρρύθμιστους (accusative masculine)
αρρύθμιστες (accusative feminine plural)
αρρύθμιστα (accusative neuter plural)
αρρύθμιστε (masculine singular vocative)
αρρύθμιστη (feminine singular vocative)
αρρύθμιστο (neuter singular vocative)
αρρύθμιστοι (masculine vocative)
αρρύθμιστες (feminine plural vocative)
αρρύθμιστα (neuter plural vocative)


ψάλτης

ψάλτης • (psáltis) m (plural ψάλτες or ψαλτάδες, feminine ψάλτρια)

psáltis (romanization)
ψάλτες (plural)
ψαλτάδες (plural)
ψάλτρια (feminine)
ψάλτης (nominative singular)
ψάλτες (nominative plural)
ψαλτάδες (nominative plural)
ψάλτη (genitive singular)
ψαλτών (genitive plural)
ψαλτάδων (genitive plural)
ψάλτη (accusative singular)
ψάλτες (accusative plural)
ψαλτάδες (accusative plural)
ψάλτη (singular vocative)
ψάλτες (plural vocative)
ψαλτάδες (plural vocative)

From Koine Greek ψάλτης (psáltēs), from Ancient Greek ψάλλω (psállō).


αρχιψάλτης

αρχιψάλτης • (archipsáltis) m (plural αρχιψάλτες, feminine αρχιψάλτρια)

archipsáltis (romanization)
αρχιψάλτες (plural)
αρχιψάλτρια (feminine)
αρχιψάλτης (nominative singular)
αρχιψάλτες (nominative plural)
αρχιψάλτη (genitive singular)
αρχιψαλτών (genitive plural)
αρχιψάλτη (accusative singular)
αρχιψάλτες (accusative plural)
αρχιψάλτη (singular vocative)
αρχιψάλτες (plural vocative)


ουβερτούρα

ουβερτούρα • (ouvertoúra) f (plural ουβερτούρες)

ouvertoúra (romanization)
ουβερτούρες (plural)
ουβερτούρα (nominative singular)
ουβερτούρες (nominative plural)
ουβερτούρας (genitive singular)
ουβερτούρα (accusative singular)
ουβερτούρες (accusative plural)
ουβερτούρα (singular vocative)
ουβερτούρες (plural vocative)


πιάνο με ουρά

πιάνα με ουρά

πιάνο με ουρά • (piáno me ourá) n (plural πιάνα με ουρά)

el-noun

πιάνα με ουρά

piáno me ourá (romanization)
πιάνα με ουρά (plural)


βαθμίδα

head

βαθμίδα • (vathmída) f (plural βαθμίδες)

vathmída (romanization)
βαθμίδες (plural)
βαθμίδα (nominative singular)
βαθμίδες (nominative plural)
βαθμίδας (genitive singular)
βαθμίδων (genitive plural)
βαθμίδα (accusative singular)
βαθμίδες (accusative plural)
βαθμίδα (singular vocative)
βαθμίδες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek βᾰθμῐ́δᾰ (băthmĭ́dă), accusative singular of βᾰθμῐ́ς (băthmĭ́s), with semantic loan from French grade.

lbor

(music) step (an interval between two contiguous degrees of the scale)


ατάκα

atáka (romanization)
ατάκες (plural)
ατάκα (nominative singular)
ατάκες (nominative plural)
ατάκας (genitive singular)
ατάκα (accusative singular)
ατάκες (accusative plural)
ατάκα (singular vocative)
ατάκες (plural vocative)


ατονικός

head

ατονικός • (atonikós) m (feminine ατονική, neuter ατονικό)

atonikós (romanization)
ατονική (feminine)
ατονικό (neuter)
ατονικός (masculine nominative singular)
ατονική (feminine nominative singular)
ατονικό (neuter nominative singular)
ατονικοί (masculine nominative)
ατονικές (feminine nominative plural)
ατονικά (neuter nominative plural)
ατονικού (genitive masculine singular)
ατονικής (feminine genitive singular)
ατονικού (genitive neuter singular)
ατονικών (genitive masculine)
ατονικών (feminine genitive plural)
ατονικών (genitive neuter plural)
ατονικό (accusative masculine singular)
ατονική (accusative feminine singular)
ατονικό (accusative neuter singular)
ατονικούς (accusative masculine)
ατονικές (accusative feminine plural)
ατονικά (accusative neuter plural)
ατονικέ (masculine singular vocative)
ατονική (feminine singular vocative)
ατονικό (neuter singular vocative)
ατονικοί (masculine vocative)
ατονικές (feminine plural vocative)
ατονικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ατονικός (atonikós)

ατονική (atonikí)

ατονικό (atonikó)

ατονικοί (atonikoí)

ατονικές (atonikés)

ατονικά (atoniká)

ατονικού (atonikoú)

ατονικής (atonikís)

ατονικού (atonikoú)

ατονικών (atonikón)

ατονικών (atonikón)

ατονικών (atonikón)

ατονικό (atonikó)

ατονική (atonikí)

ατονικό (atonikó)

ατονικούς (atonikoús)

ατονικές (atonikés)

ατονικά (atoniká)

ατονικέ (atoniké)

ατονική (atonikí)

ατονικό (atonikó)

ατονικοί (atonikoí)

ατονικές (atonikés)

ατονικά (atoniká)


δυναμική

head

δυναμική • (dynamikí) f

el-noun

δυναμική • (dynamikí) f

dynamikí (romanization)
δυναμική (nominative singular)
δυναμικής (genitive singular)
δυναμική (accusative singular)
δυναμική (singular vocative)

Learned borrowing from French dynamique, from Ancient Greek δυναμικός (dunamikós).