μεσοφωνηεντικός

μεσοφωνηεντική

μεσοφωνηεντικό

μεσοφωνηεντικός • (mesofonientikós) m (feminine μεσοφωνηεντική, neuter μεσοφωνηεντικό)

el-adj

μεσοφωνηεντική

μεσοφωνηεντικό

mesofonientikós (romanization)
μεσοφωνηεντική (feminine)
μεσοφωνηεντικό (neuter)
μεσοφωνηεντικός (masculine nominative singular)
μεσοφωνηεντική (feminine nominative singular)
μεσοφωνηεντικό (neuter nominative singular)
μεσοφωνηεντικοί (masculine nominative plural)
μεσοφωνηεντικές (feminine nominative plural)
μεσοφωνηεντικά (neuter nominative plural)
μεσοφωνηεντικού (genitive masculine singular)
μεσοφωνηεντικής (feminine genitive singular)
μεσοφωνηεντικού (genitive neuter singular)
μεσοφωνηεντικών (genitive masculine plural)
μεσοφωνηεντικών (feminine genitive plural)
μεσοφωνηεντικών (genitive neuter plural)
μεσοφωνηεντικό (accusative masculine singular)
μεσοφωνηεντική (accusative feminine singular)
μεσοφωνηεντικό (accusative neuter singular)
μεσοφωνηεντικούς (accusative masculine plural)
μεσοφωνηεντικές (accusative feminine plural)
μεσοφωνηεντικά (accusative neuter plural)
μεσοφωνηεντικέ (masculine singular vocative)
μεσοφωνηεντική (feminine singular vocative)
μεσοφωνηεντικό (neuter singular vocative)
μεσοφωνηεντικοί (masculine plural vocative)
μεσοφωνηεντικές (feminine plural vocative)
μεσοφωνηεντικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj

μεσοφωνηεντικ

el-decl-adj-a

μεσοφωνηεντικ

el-decl-adj-positive

Declension of μεσοφωνηεντικός

μεσοφωνηεντικ

el-decl-adj-ός-ή-ό

μεσοφωνηεντικ

el-decl-adj-table

μεσοφωνηεντικός (mesofonientikós)

μεσοφωνηεντική (mesofonientikí)

μεσοφωνηεντικό (mesofonientikó)

μεσοφωνηεντικοί (mesofonientikoí)

μεσοφωνηεντικές (mesofonientikés)

μεσοφωνηεντικά (mesofonientiká)

μεσοφωνηεντικού (mesofonientikoú)

μεσοφωνηεντικής (mesofonientikís)

μεσοφωνηεντικού (mesofonientikoú)

μεσοφωνηεντικών (mesofonientikón)

μεσοφωνηεντικών (mesofonientikón)

μεσοφωνηεντικών (mesofonientikón)

μεσοφωνηεντικό (mesofonientikó)

μεσοφωνηεντική (mesofonientikí)

μεσοφωνηεντικό (mesofonientikó)

μεσοφωνηεντικούς (mesofonientikoús)

μεσοφωνηεντικές (mesofonientikés)

μεσοφωνηεντικά (mesofonientiká)

μεσοφωνηεντικέ (mesofonientiké)

μεσοφωνηεντική (mesofonientikí)

μεσοφωνηεντικό (mesofonientikó)

μεσοφωνηεντικοί (mesofonientikoí)

μεσοφωνηεντικές (mesofonientikés)

μεσοφωνηεντικά (mesofonientiká)

με σο φω νη ε ντι κός

Learnedly from μεσο- (meso-) + φωνηεντικός (fonientikós), a calque of French intervocalique.


ενεστωτικός

head

ενεστωτικός • (enestotikós) m (feminine ενεστωτική, neuter ενεστωτικό)

enestotikós (romanization)
ενεστωτική (feminine)
ενεστωτικό (neuter)
ενεστωτικός (masculine nominative singular)
ενεστωτική (feminine nominative singular)
ενεστωτικό (neuter nominative singular)
ενεστωτικοί (masculine nominative plural)
ενεστωτικές (feminine nominative plural)
ενεστωτικά (neuter nominative plural)
ενεστωτικού (genitive masculine singular)
ενεστωτικής (feminine genitive singular)
ενεστωτικού (genitive neuter singular)
ενεστωτικών (genitive masculine plural)
ενεστωτικών (feminine genitive plural)
ενεστωτικών (genitive neuter plural)
ενεστωτικό (accusative masculine singular)
ενεστωτική (accusative feminine singular)
ενεστωτικό (accusative neuter singular)
ενεστωτικούς (accusative masculine plural)
ενεστωτικές (accusative feminine plural)
ενεστωτικά (accusative neuter plural)
ενεστωτικέ (masculine singular vocative)
ενεστωτική (feminine singular vocative)
ενεστωτικό (neuter singular vocative)
ενεστωτικοί (masculine plural vocative)
ενεστωτικές (feminine plural vocative)
ενεστωτικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο ενεστωτικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ενεστωτικός, etc.)

el-decl-adj-table

ενεστωτικός (enestotikós)

ενεστωτική (enestotikí)

ενεστωτικό (enestotikó)

ενεστωτικοί (enestotikoí)

ενεστωτικές (enestotikés)

ενεστωτικά (enestotiká)

ενεστωτικού (enestotikoú)

ενεστωτικής (enestotikís)

ενεστωτικού (enestotikoú)

ενεστωτικών (enestotikón)

ενεστωτικών (enestotikón)

ενεστωτικών (enestotikón)

ενεστωτικό (enestotikó)

ενεστωτική (enestotikí)

ενεστωτικό (enestotikó)

ενεστωτικούς (enestotikoús)

ενεστωτικές (enestotikés)

ενεστωτικά (enestotiká)

ενεστωτικέ (enestotiké)

ενεστωτική (enestotikí)

ενεστωτικό (enestotikó)

ενεστωτικοί (enestotikoí)

ενεστωτικές (enestotikés)

ενεστωτικά (enestotiká)

ε νε στω τι κός

Learnedly from ενεστώτ(ας) (enestót(as), “present tense”) + -ικός (-ikós).

af

ενεστώτας<alt:ενεστώτ(ας)><t:present tense>

(grammar) present-tense (attributive), present


δρομέας

droméas (romanization)
δρομείς (plural)
δρομέας (nominative singular)
δρομείς (nominative plural)
δρομέα (genitive singular)
δρομέων (genitive plural)
δρομέα (accusative singular)
δρομείς (accusative plural)
δρομέα (singular vocative)
δρομείς (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek δρομεύς (dromeús) with semantic loan from English cursor.

lbor

(computing) cursor (an indicator, often a blinking line or bar and sometimes called a caret, indicating where the next insertion or other edit will take place)


ομόηχος

head

ομόηχος • (omóichos) m (feminine ομόηχη, neuter ομόηχο)

omóichos (romanization)
ομόηχη (feminine)
ομόηχο (neuter)
ομόηχος (masculine nominative singular)
ομόηχη (feminine nominative singular)
ομόηχο (neuter nominative singular)
ομόηχοι (masculine nominative plural)
ομόηχες (feminine nominative plural)
ομόηχα (neuter nominative plural)
ομόηχου (genitive masculine singular)
ομόηχης (feminine genitive singular)
ομόηχου (genitive neuter singular)
ομόηχων (genitive masculine plural)
ομόηχων (feminine genitive plural)
ομόηχων (genitive neuter plural)
ομόηχο (accusative masculine singular)
ομόηχη (accusative feminine singular)
ομόηχο (accusative neuter singular)
ομόηχους (accusative masculine plural)
ομόηχες (accusative feminine plural)
ομόηχα (accusative neuter plural)
ομόηχε (masculine singular vocative)
ομόηχη (feminine singular vocative)
ομόηχο (neuter singular vocative)
ομόηχοι (masculine plural vocative)
ομόηχες (feminine plural vocative)
ομόηχα (neuter plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek ὁμόηχος (homóēkhos, “sounding together”). By surface analysis, ομό- (omó-) + ήχος (íchos).

surf

(phonetics, semantics) homophonous, same-sounding (of words: having the same pronunciation but different meanings)


κλειδάριθμος

head

κλειδάριθμοι

κλειδάριθμος • (kleidárithmos) m (plural κλειδάριθμοι)

el-noun

κλειδάριθμοι

kleidárithmos (romanization)
κλειδάριθμοι (plural)
κλειδάριθμος (nominative singular)
κλειδάριθμοι (nominative plural)
κλειδαρίθμου (genitive singular)
κλειδαρίθμων (genitive plural)
κλειδάριθμο (accusative singular)
κλειδαρίθμους (accusative plural)
κλειδάριθμε (singular vocative)
κλειδάριθμοι (plural vocative)

el-decl-noun

κλειδάριθμος

κλειδάριθμοι

κλειδαρίθμου

κλειδαρίθμων

κλειδαρίθμους

κλειδάριθμοι

κλει δά ριθ μος

From κλειδ(ί) (kleid(í)) + -ο- (-o-) + αριθμ(ός) (arithm(ós)) + -ος (-os), a calque of English key number.

af

κλειδί<alt:κλειδ(ί)>

αριθμός<alt:αριθμ(ός)>


κατάκλιση

head

κατάκλιση • (katáklisi) f (plural κατακλίσεις)

katáklisi (romanization)
κατακλίσεις (plural)
κατάκλιση (nominative singular)
κατακλίσεις (nominative plural)
κατάκλισης (genitive singular)
κατακλίσεων (genitive plural)
κατάκλιση (accusative singular)
κατακλίσεις (accusative plural)
κατάκλιση (singular vocative)
κατακλίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: κατακλίσεως (kataklíseos)

κα τά κλι ση

Learned borrowing from Ancient Greek κατάκλισις (katáklisis) with -ση (-si) ending and possible semantic loan from English decubitus ulcer.

sl

(learned) lying down, recumbence, recumbency

(medicine) decubitus (the posture of someone in bed, lying down or reclining)

έλκος κατάκλισης
έλκος κατάκλισης#Greek

(medicine) ellipsis of έλκος κατάκλισης n (élkos katáklisis, “bedsore, decubitus ulcer, pressure sore, pressure ulcer”)


Σούχος

head

Σούχος • (Soúchos)

(Egyptian mythology) Sobek, an ancient Egyptian deity associated with the crocodile.


ασφράγιστος

ασφράγιστος • (asfrágistos) m (feminine ασφράγιστη, neuter ασφράγιστο)

asfrágistos (romanization)
ασφράγιστη (feminine)
ασφράγιστο (neuter)
ασφράγιστος (masculine nominative singular)
ασφράγιστη (feminine nominative singular)
ασφράγιστο (neuter nominative singular)
ασφράγιστοι (masculine nominative plural)
ασφράγιστες (feminine nominative plural)
ασφράγιστα (neuter nominative plural)
ασφράγιστου (genitive masculine singular)
ασφράγιστης (feminine genitive singular)
ασφράγιστου (genitive neuter singular)
ασφράγιστων (genitive masculine plural)
ασφράγιστων (feminine genitive plural)
ασφράγιστων (genitive neuter plural)
ασφράγιστο (accusative masculine singular)
ασφράγιστη (accusative feminine singular)
ασφράγιστο (accusative neuter singular)
ασφράγιστους (accusative masculine plural)
ασφράγιστες (accusative feminine plural)
ασφράγιστα (accusative neuter plural)
ασφράγιστε (masculine singular vocative)
ασφράγιστη (feminine singular vocative)
ασφράγιστο (neuter singular vocative)
ασφράγιστοι (masculine plural vocative)
ασφράγιστες (feminine plural vocative)
ασφράγιστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ασφράγιστος (asfrágistos)

ασφράγιστη (asfrágisti)

ασφράγιστο (asfrágisto)

ασφράγιστοι (asfrágistoi)

ασφράγιστες (asfrágistes)

ασφράγιστα (asfrágista)

ασφράγιστου (asfrágistou)

ασφράγιστης (asfrágistis)

ασφράγιστου (asfrágistou)

ασφράγιστων (asfrágiston)

ασφράγιστων (asfrágiston)

ασφράγιστων (asfrágiston)

ασφράγιστο (asfrágisto)

ασφράγιστη (asfrágisti)

ασφράγιστο (asfrágisto)

ασφράγιστους (asfrágistous)

ασφράγιστες (asfrágistes)

ασφράγιστα (asfrágista)

ασφράγιστε (asfrágiste)

ασφράγιστη (asfrágisti)

ασφράγιστο (asfrágisto)

ασφράγιστοι (asfrágistoi)

ασφράγιστες (asfrágistes)

ασφράγιστα (asfrágista)


ΑΤΑ

Αυτόματη αυτόματη#Greek

Τιμαριθμική τιμαριθμικός#Greek

Αναπροσαρμογή αναπροσαρμογή#Greek

(economics) initialism of Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (Aftómati Timarithmikí Anaprosarmogí)— literally: automatic cost of living adjustment (of wages)


τιμάριθμος

head

τιμάριθμος • (timárithmos) m (plural τιμάριθμοι)

timárithmos (romanization)
τιμάριθμοι (plural)
τιμάριθμος (nominative singular)
τιμάριθμοι (nominative plural)
τιμάριθμου (genitive singular)
τιμαρίθμου (genitive singular)
τιμάριθμων (genitive plural)
τιμαρίθμων (genitive plural)
τιμάριθμο (accusative singular)
τιμάριθμους (accusative plural)
τιμαρίθμους (accusative plural)
τιμάριθμε (singular vocative)
τιμάριθμοι (plural vocative)

τι μά ριθ μος

(economics) price index, cost of living index

Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή

automatic cost of living adjustment to wages


πρόληψη

πρόληψη • (prólipsi) f (plural προλήψεις)

prólipsi (romanization)
προλήψεις (plural)
πρόληψη (nominative singular)
προλήψεις (nominative plural)
πρόληψης (genitive singular)
προλήψεων (genitive plural)
πρόληψη (accusative singular)
προλήψεις (accusative plural)
πρόληψη (singular vocative)
προλήψεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: προλήψεως (prolípseos)

Learned borrowing from Koine Greek πρόληψις (prólēpsis, “preconception”) with -ση (-si) ending and semantic loan from French prévention, préjugé and prolepse.

lbor

(grammar) prolepsis (a construction that consists of placing an element in a syntactic unit before that to which it would logically correspond)


συντελικός

head

συντελικός • (syntelikós) m (feminine συντελική, neuter συντελικό)

syntelikós (romanization)
συντελική (feminine)
συντελικό (neuter)
συντελικός (masculine nominative singular)
συντελική (feminine nominative singular)
συντελικό (neuter nominative singular)
συντελικοί (masculine nominative plural)
συντελικές (feminine nominative plural)
συντελικά (neuter nominative plural)
συντελικού (genitive masculine singular)
συντελικής (feminine genitive singular)
συντελικού (genitive neuter singular)
συντελικών (genitive masculine plural)
συντελικών (feminine genitive plural)
συντελικών (genitive neuter plural)
συντελικό (accusative masculine singular)
συντελική (accusative feminine singular)
συντελικό (accusative neuter singular)
συντελικούς (accusative masculine plural)
συντελικές (accusative feminine plural)
συντελικά (accusative neuter plural)
συντελικέ (masculine singular vocative)
συντελική (feminine singular vocative)
συντελικό (neuter singular vocative)
συντελικοί (masculine plural vocative)
συντελικές (feminine plural vocative)
συντελικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο συντελικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο συντελικός, etc.)

el-decl-adj-table

συντελικός (syntelikós)

συντελική (syntelikí)

συντελικό (syntelikó)

συντελικοί (syntelikoí)

συντελικές (syntelikés)

συντελικά (synteliká)

συντελικού (syntelikoú)

συντελικής (syntelikís)

συντελικού (syntelikoú)

συντελικών (syntelikón)

συντελικών (syntelikón)

συντελικών (syntelikón)

συντελικό (syntelikó)

συντελική (syntelikí)

συντελικό (syntelikó)

συντελικούς (syntelikoús)

συντελικές (syntelikés)

συντελικά (synteliká)

συντελικέ (synteliké)

συντελική (syntelikí)

συντελικό (syntelikó)

συντελικοί (syntelikoí)

συντελικές (syntelikés)

συντελικά (synteliká)

συ ντε λι κός

συν τε λι κός

Learned borrowing from Koine Greek συντελικός (suntelikós, “belonging to; completed sense of tenses”). Morphologically, συντελ(ής) (syntel(ís)) + -ικός (-ikós)

lbor

Οι συντελικοί χρόνοι στα νέα ελληνικά είναι: παρακείμενος, υπερσυντέλικος, τετελεσμένος μέλλοντας

Oi syntelikoí chrónoi sta néa elliniká eínai: parakeímenos, ypersyntélikos, tetelesménos méllontas

The perfective tenses in Modern Greek are: present perfect, past perfect, future perfect.

(grammar) relating to perfective aspect of tenses, with the sense: completed


μονόκερος

head

μονόκερος • (monókeros) m (plural μονόκεροι)

monókeros (romanization)
μονόκεροι (plural)
μονόκερος (nominative singular)
μονόκεροι (nominative plural)
μονόκερου (genitive singular)
μονόκερων (genitive plural)
μονόκερο (accusative singular)
μονόκερους (accusative plural)
μονόκερε (singular vocative)
μονόκεροι (plural vocative)
μονόκερως (alternative)

μο νό κε ρος

Learnedly from Ancient Greek μονόκερως (monókerōs).


πρωτοβάθμιος

πρωτοβάθμιος • (protováthmios) m (feminine πρωτοβάθμια, neuter πρωτοβάθμιο)

protováthmios (romanization)
πρωτοβάθμια (feminine)
πρωτοβάθμιο (neuter)
πρωτοβάθμιος (masculine nominative singular)
πρωτοβάθμια (feminine nominative singular)
πρωτοβάθμιο (neuter nominative singular)
πρωτοβάθμιοι (masculine nominative plural)
πρωτοβάθμιες (feminine nominative plural)
πρωτοβάθμια (neuter nominative plural)
πρωτοβάθμιου (genitive masculine singular)
πρωτοβάθμιας (feminine genitive singular)
πρωτοβάθμιου (genitive neuter singular)
πρωτοβάθμιων (genitive masculine plural)
πρωτοβάθμιων (feminine genitive plural)
πρωτοβάθμιων (genitive neuter plural)
πρωτοβάθμιο (accusative masculine singular)
πρωτοβάθμια (accusative feminine singular)
πρωτοβάθμιο (accusative neuter singular)
πρωτοβάθμιους (accusative masculine plural)
πρωτοβάθμιες (accusative feminine plural)
πρωτοβάθμια (accusative neuter plural)
πρωτοβάθμιε (masculine singular vocative)
πρωτοβάθμια (feminine singular vocative)
πρωτοβάθμιο (neuter singular vocative)
πρωτοβάθμιοι (masculine plural vocative)
πρωτοβάθμιες (feminine plural vocative)
πρωτοβάθμια (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of πρωτοβάθμιος

πρω το βάθ μι ος

From πρωτο- (proto-) + βαθμ(ός) (vathm(ós)) + -ιος (-ios), a calque of French de premier degré.

af

βαθμός<alt:βαθμ(ός)>

πρωτοβάθμια εξίσωση

(mathematics, of an equation) first-degree


ατόνιστος

head

ατόνιστος • (atónistos) m (feminine ατόνιστη, neuter ατόνιστο)

atónistos (romanization)
ατόνιστη (feminine)
ατόνιστο (neuter)
ατόνιστος (masculine nominative singular)
ατόνιστη (feminine nominative singular)
ατόνιστο (neuter nominative singular)
ατόνιστοι (masculine nominative plural)
ατόνιστες (feminine nominative plural)
ατόνιστα (neuter nominative plural)
ατόνιστου (genitive masculine singular)
ατόνιστης (feminine genitive singular)
ατόνιστου (genitive neuter singular)
ατόνιστων (genitive masculine plural)
ατόνιστων (feminine genitive plural)
ατόνιστων (genitive neuter plural)
ατόνιστο (accusative masculine singular)
ατόνιστη (accusative feminine singular)
ατόνιστο (accusative neuter singular)
ατόνιστους (accusative masculine plural)
ατόνιστες (accusative feminine plural)
ατόνιστα (accusative neuter plural)
ατόνιστε (masculine singular vocative)
ατόνιστη (feminine singular vocative)
ατόνιστο (neuter singular vocative)
ατόνιστοι (masculine plural vocative)
ατόνιστες (feminine plural vocative)
ατόνιστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ατόνιστος (atónistos)

ατόνιστη (atónisti)

ατόνιστο (atónisto)

ατόνιστοι (atónistoi)

ατόνιστες (atónistes)

ατόνιστα (atónista)

ατόνιστου (atónistou)

ατόνιστης (atónistis)

ατόνιστου (atónistou)

ατόνιστων (atóniston)

ατόνιστων (atóniston)

ατόνιστων (atóniston)

ατόνιστο (atónisto)

ατόνιστη (atónisti)

ατόνιστο (atónisto)

ατόνιστους (atónistous)

ατόνιστες (atónistes)

ατόνιστα (atónista)

ατόνιστε (atóniste)

ατόνιστη (atónisti)

ατόνιστο (atónisto)

ατόνιστοι (atónistoi)

ατόνιστες (atónistes)

ατόνιστα (atónista)

(grammar, orthography, typography) unaccented, unstressed


επιτονισμός

head

επιτονισμός • (epitonismós) m (plural επιτονισμοί)

epitonismós (romanization)
επιτονισμοί (plural)
επιτονισμός (nominative singular)
επιτονισμοί (nominative plural)
επιτονισμού (genitive singular)
επιτονισμών (genitive plural)
επιτονισμό (accusative singular)
επιτονισμούς (accusative plural)
επιτονισμέ (singular vocative)
επιτονισμοί (plural vocative)

el-decl-noun

επιτονισμούς

ε πι το νι σμός

Learnedly from επι- (epi-) + τόν(ος) (tón(os)) + -ισμός (-ismós), a loose calque of French intonation.

af

τόνος<alt:τόν(ος)>


επτάγωνο

head

επτάγωνο • (eptágono) n (plural επτάγωνα)

eptágono (romanization)
επτάγωνα (plural)
επτάγωνο (nominative singular)
επτάγωνα (nominative plural)
επταγώνου (genitive singular)
επτάγωνου (genitive singular)
επταγώνων (genitive plural)
επτάγωνο (accusative singular)
επτάγωνα (accusative plural)
επτάγωνο (singular vocative)
επτάγωνα (plural vocative)


ξεματιάζω

ξεματιάζω • (xematiázo)

el-verb

ξεματιάζομαι

ξεματιάστηκα

ξεματιασμένος

ξεματιάζω • (xematiázo) (past ξεμάτιασα, passive ξεματιάζομαι, p‑past ξεματιάστηκα, ppp ξεματιασμένος)

xematiázo (romanization)
ξεμάτιασα (past)
ξεματιάζομαι (passive)
ξεματιάστηκα (passive past)
ξεματιασμένος (participle passive perfect)
ξεματιάζω (active first-person imperfective indicative present singular)
ξεματιάσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ξεματιάζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ξεματιαστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ξεματιάζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
ξεματιάσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ξεματιάζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ξεματιαστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ξεματιάζει (active imperfective indicative present singular third-person)
ξεματιάσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ξεματιάζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ξεματιαστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ξεματιάζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
ξεματιάσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ξεματιαζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ξεματιαστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ξεματιάζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
ξεματιάσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ξεματιάζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ξεματιαζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ξεματιαστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ξεματιάζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
ξεματιάζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ξεματιάσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ξεματιάσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ξεματιάζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ξεματιαστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ξεματιαστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ξεμάτιαζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ξεμάτιασα (active first-person indicative past perfective singular)
ξεματιαζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ξεματιαζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ξεματιάστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
ξεμάτιαζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ξεμάτιασες (active indicative past perfective second-person singular)
ξεματιαζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ξεματιαζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ξεματιάστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
ξεμάτιαζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ξεμάτιασε (active indicative past perfective singular third-person)
ξεματιαζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ξεματιαζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ξεματιάστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ξεματιάζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ξεματιάσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ξεματιαζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ξεματιαστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ξεματιάζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ξεματιάσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ξεματιαζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ξεματιαστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
ξεμάτιαζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ξεματιάζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ξεματιάζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ξεμάτιασαν (active indicative past perfective plural third-person)
ξεματιάσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ξεματιάσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ξεματιάζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ξεματιαζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
ξεματιάστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ξεματιαστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ξεματιαστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ξεματιάζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ξεματιάσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ξεματιάζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ξεματιαστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ξεμάτιαζε (active imperative imperfective second-person singular)
ξεμάτιασε (active imperative perfective second-person singular)
ξεματιάσου (imperative passive perfective second-person singular)
ξεματιάζετε (active imperative imperfective plural second-person)
ξεματιάστε (active imperative perfective plural second-person)
ξεματιάζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ξεματιαστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ξεματιάζοντας (active participle present)
έχοντας ξεματιάσει (active participle past)
ξεματιασμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ξεματιάσει (active infinitive-aorist)
ξεματιαστεί (infinitive-aorist passive)

ξε μα τιά ζω

(folklore) to remove the evil eye from, to unjinx


ατροπίνη

head

ατροπίνη • (atropíni) f (usually uncountable, plural ατροπίνες)

atropíni (romanization)
ατροπίνες (plural)
ατροπίνη (nominative singular)
ατροπίνες (nominative plural)
ατροπίνης (genitive singular)
ατροπινών (genitive plural)
ατροπίνη (accusative singular)
ατροπίνες (accusative plural)
ατροπίνη (singular vocative)
ατροπίνες (plural vocative)


κοιλότητα

κοιλότητα • (koilótita) f (plural κοιλότητες)

koilótita (romanization)
κοιλότητες (plural)
κοιλότητα (nominative singular)
κοιλότητες (nominative plural)
κοιλότητας (genitive singular)
κοιλοτήτων (genitive plural)
κοιλότητα (accusative singular)
κοιλότητες (accusative plural)
κοιλότητα (singular vocative)
κοιλότητες (plural vocative)

κοι λό τη τα

Learned borrowing from Ancient Greek κοιλότητα (koilótēta), accusative singular of κοιλότης (koilótēs). By surface analysis, κοίλ(ος) (koíl(os)) + -ότητα (-ótita)

surf

κοίλος<alt:κοίλ(ος)>

cavity, hollow (an unfilled space in something solid)

(anatomy) cavity (a hollow area within the body)


διαταραχή

head

διαταραχή • (diatarachí) f (plural διαταραχές)

diatarachí (romanization)
διαταραχές (plural)
διαταραχή (nominative singular)
διαταραχές (nominative plural)
διαταραχής (genitive singular)
διαταραχών (genitive plural)
διαταραχή (accusative singular)
διαταραχές (accusative plural)
διαταραχή (singular vocative)
διαταραχές (plural vocative)

δι α τα ρα χή

Learned borrowing from Ancient Greek διαταραχή (diatarakhḗ, “disturbance”) with semantic loan from French trouble.

lbor

(pathology) disorder (a physical or mental malfunction)


επικεντρώνω

head

επικεντρώνω • (epikentróno)

el-verb

επικεντρώνομαι

επικεντρωμένος

επικεντρώνω • (epikentróno) (past επικέντρωσα, passive επικεντρώνομαι, ppp επικεντρωμένος)

epikentróno (romanization)
επικέντρωσα (past)
επικεντρώνομαι (passive)
επικεντρωμένος (participle passive perfect)
επικεντρώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
επικεντρώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
επικεντρώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
επικεντρωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
επικεντρώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
επικεντρώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
επικεντρώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
επικεντρωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
επικεντρώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
επικεντρώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
επικεντρώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
επικεντρωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
επικεντρώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
επικεντρώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
επικεντρωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
επικεντρωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
επικεντρώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
επικεντρώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
επικεντρώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επικεντρωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επικεντρωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
επικεντρώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
επικεντρώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
επικεντρώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
επικεντρώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
επικεντρώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
επικεντρωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επικεντρωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επικέντρωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
επικέντρωσα (active first-person indicative past perfective singular)
επικεντρωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επικεντρωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επικεντρώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
επικέντρωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
επικέντρωσες (active indicative past perfective second-person singular)
επικεντρωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επικεντρωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επικεντρώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
επικέντρωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
επικέντρωσε (active indicative past perfective singular third-person)
επικεντρωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επικεντρωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επικεντρώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
επικεντρώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
επικεντρώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
επικεντρωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
επικεντρωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
επικεντρώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
επικεντρώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
επικεντρωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
επικεντρωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
επικέντρωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επικεντρώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επικεντρώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επικέντρωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επικεντρώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επικεντρώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
επικεντρώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
επικεντρωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
επικεντρώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επικεντρωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επικεντρωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα επικεντρώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα επικεντρώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα επικεντρώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα επικεντρωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
επικέντρωνε (active imperative imperfective second-person singular)
επικέντρωσε (active imperative perfective second-person singular)
επικεντρώσου (imperative passive perfective second-person singular)
επικεντρώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
επικεντρώστε (active imperative perfective plural second-person)
επικεντρώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
επικεντρωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
επικεντρώνοντας (active participle present)
έχοντας επικεντρώσει (active participle past)
επικεντρωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
επικεντρώσει (active infinitive-aorist)
επικεντρωθεί (infinitive-aorist passive)

ε πι κε ντρώ νω

Learnedly from επίκεντρ(ο) (epíkentr(o)) + -ώνω (-óno).

af

επίκεντρο<alt:επίκεντρ(ο)>


συμπίεση

head

συμπίεση • (sympíesi) f

el-noun

συμπίεση • (sympíesi) f

sympíesi (romanization)
συμπίεση (nominative singular)
συμπιέσεις (nominative plural)
συμπίεσης (genitive singular)
συμπιέσεων (genitive plural)
συμπίεση (accusative singular)
συμπιέσεις (accusative plural)
συμπίεση (singular vocative)
συμπιέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: συμπιέσεως (sympiéseos)

Learned borrowing from Ancient Greek συμπίεσις (sumpíesis) with -ση (-si) ending and semantic loan from French compression. By surface analysis, συμπιέζω (sympiézo) + -ση (-si).

surf

συμπίεση δεδομένων


λέμφωμα

head

λέμφωμα • (lémfoma) n (plural λεμφώματα)

lémfoma (romanization)
λεμφώματα (plural)
λέμφωμα (nominative singular)
λεμφώματα (nominative plural)
λεμφώματος (genitive singular)
λεμφωμάτων (genitive plural)
λέμφωμα (accusative singular)
λεμφώματα (accusative plural)
λέμφωμα (singular vocative)
λεμφώματα (plural vocative)


αττικίζω

αττικίζω • (attikízo)

el-verb

αττικίζω • (attikízo)

(linguistics, archaeology) to Atticise (UK), Atticize (US)


Αττίλας

head

Αττίλας • (Attílas) m

el-proper noun

Αττίλας • (Attílas) m

Attílas (romanization)
Αττίλας (nominative singular)
Αττίλα (genitive singular)
Αττίλα (accusative singular)
Αττίλα (singular vocative)

Inherited from Ancient Greek Ἀττίλας (Attílas)


Αυγείας

head

Αυγείας • (Avgeías) m

el-proper noun

Αυγείας • (Avgeías) m

Avgeías (romanization)
Αυγείας (nominative singular)
Αυγεία (genitive singular)
Αυγεία (accusative singular)
Αυγεία (singular vocative)

Inherited from Ancient Greek Αὐγείας (Augeías)

οι Στάβλοι του Αυγεία


θυμικό

thymikó (romanization)
θυμικό (nominative singular)
θυμικά (nominative plural)
θυμικού (genitive singular)
θυμικών (genitive plural)
θυμικό (accusative singular)
θυμικά (accusative plural)
θυμικό (singular vocative)
θυμικά (plural vocative)

Learned nominalization of the neuter form of θυμικός (thymikós, adjective).


κυκλοθυμία

kyklothymía (romanization)
κυκλοθυμία (nominative singular)
κυκλοθυμίες (nominative plural)
κυκλοθυμίας (genitive singular)
κυκλοθυμιών (genitive plural)
κυκλοθυμία (accusative singular)
κυκλοθυμίες (accusative plural)
κυκλοθυμία (singular vocative)
κυκλοθυμίες (plural vocative)

κυ κλο θυ μί α

Learned borrowing from German Zyklothymie, from Ancient Greek. By surface analysis, κυκλο- (kyklo-) + θυμ(ός) (thym(ós)) + -ία (-ía).

surf

θυμός<alt:θυμ(ός)>


κυκλοθυμικός

head

κυκλοθυμικός • (kyklothymikós) m (feminine κυκλοθυμική, neuter κυκλοθυμικό)

kyklothymikós (romanization)
κυκλοθυμική (feminine)
κυκλοθυμικό (neuter)
κυκλοθυμικός (masculine nominative singular)
κυκλοθυμική (feminine nominative singular)
κυκλοθυμικό (neuter nominative singular)
κυκλοθυμικοί (masculine nominative plural)
κυκλοθυμικές (feminine nominative plural)
κυκλοθυμικά (neuter nominative plural)
κυκλοθυμικού (genitive masculine singular)
κυκλοθυμικής (feminine genitive singular)
κυκλοθυμικού (genitive neuter singular)
κυκλοθυμικών (genitive masculine plural)
κυκλοθυμικών (feminine genitive plural)
κυκλοθυμικών (genitive neuter plural)
κυκλοθυμικό (accusative masculine singular)
κυκλοθυμική (accusative feminine singular)
κυκλοθυμικό (accusative neuter singular)
κυκλοθυμικούς (accusative masculine plural)
κυκλοθυμικές (accusative feminine plural)
κυκλοθυμικά (accusative neuter plural)
κυκλοθυμικέ (masculine singular vocative)
κυκλοθυμική (feminine singular vocative)
κυκλοθυμικό (neuter singular vocative)
κυκλοθυμικοί (masculine plural vocative)
κυκλοθυμικές (feminine plural vocative)
κυκλοθυμικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of κυκλοθυμικός

κυ κλο θυ μι κός

Learnedly from κυκλοθυμ(ία) (kyklothym(ía)) + -ικός (-ikós), a calque of German zyklothym.

af

κυκλοθυμία<alt:κυκλοθυμ(ία)>


τετραγωνίζω

head

τετραγωνίζω • (tetragonízo)

el-verb

τετραγωνίζομαι

τετραγωνίστηκα

τετραγωνισμένος

τετραγωνίζω • (tetragonízo) (past τετραγώνισα, passive τετραγωνίζομαι, p‑past τετραγωνίστηκα, ppp τετραγωνισμένος)

tetragonízo (romanization)
τετραγώνισα (past)
τετραγωνίζομαι (passive)
τετραγωνίστηκα (passive past)
τετραγωνισμένος (participle passive perfect)
τετραγωνίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
τετραγωνίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
τετραγωνίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
τετραγωνιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
τετραγωνίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
τετραγωνίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
τετραγωνίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
τετραγωνιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
τετραγωνίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
τετραγωνίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
τετραγωνίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
τετραγωνιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
τετραγωνίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
τετραγωνίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
τετραγωνιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
τετραγωνιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
τετραγωνίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
τετραγωνίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
τετραγωνίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
τετραγωνιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
τετραγωνιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
τετραγωνίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
τετραγωνίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τετραγωνίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
τετραγωνίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
τετραγωνίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
τετραγωνιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τετραγωνιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τετραγώνιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
τετραγώνισα (active first-person indicative past perfective singular)
τετραγωνιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τετραγωνιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τετραγωνίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
τετραγώνιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
τετραγώνισες (active indicative past perfective second-person singular)
τετραγωνιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τετραγωνιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τετραγωνίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
τετραγώνιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
τετραγώνισε (active indicative past perfective singular third-person)
τετραγωνιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τετραγωνιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τετραγωνίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
τετραγωνίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
τετραγωνίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
τετραγωνιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
τετραγωνιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
τετραγωνίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
τετραγωνίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
τετραγωνιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
τετραγωνιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
τετραγώνιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τετραγωνίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τετραγωνίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τετραγώνισαν (active indicative past perfective plural third-person)
τετραγωνίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
τετραγωνίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
τετραγωνίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τετραγωνιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
τετραγωνίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τετραγωνιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τετραγωνιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα τετραγωνίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τετραγωνίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα τετραγωνίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα τετραγωνιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
τετραγώνιζε (active imperative imperfective second-person singular)
τετραγώνισε (active imperative perfective second-person singular)
τετραγωνίσου (imperative passive perfective second-person singular)
τετραγωνίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
τετραγωνίστε (active imperative perfective plural second-person)
τετραγωνίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
τετραγωνιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
τετραγωνίζοντας (active participle present)
έχοντας τετραγωνίσει (active participle past)
τετραγωνισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
τετραγωνίσει (active infinitive-aorist)
τετραγωνιστεί (infinitive-aorist passive)

τε τρα γω νί ζω

Learned borrowing from Ancient Greek τετραγωνίζω (tetragōnízō). By surface analysis, τετράγων(ος) (tetrágon(os)) + -ίζω (-ízo).

surf

τετράγωνος<alt:τετράγων(ος)>

τετραγωνίζω τον κύκλο

(geometry) to square (to draw a square with the same area as)

(mathematics) to square (to multiply by itself; to raise to the second power)


ολοκληρωτικός

head

ολοκληρωτική

ολοκληρωτικό

ολοκληρωτικός • (oloklirotikós) m (feminine ολοκληρωτική, neuter ολοκληρωτικό)

el-adj

ολοκληρωτική

ολοκληρωτικό

oloklirotikós (romanization)
ολοκληρωτική (feminine)
ολοκληρωτικό (neuter)
ολοκληρωτικός (masculine nominative singular)
ολοκληρωτική (feminine nominative singular)
ολοκληρωτικό (neuter nominative singular)
ολοκληρωτικοί (masculine nominative plural)
ολοκληρωτικές (feminine nominative plural)
ολοκληρωτικά (neuter nominative plural)
ολοκληρωτικού (genitive masculine singular)
ολοκληρωτικής (feminine genitive singular)
ολοκληρωτικού (genitive neuter singular)
ολοκληρωτικών (genitive masculine plural)
ολοκληρωτικών (feminine genitive plural)
ολοκληρωτικών (genitive neuter plural)
ολοκληρωτικό (accusative masculine singular)
ολοκληρωτική (accusative feminine singular)
ολοκληρωτικό (accusative neuter singular)
ολοκληρωτικούς (accusative masculine plural)
ολοκληρωτικές (accusative feminine plural)
ολοκληρωτικά (accusative neuter plural)
ολοκληρωτικέ (masculine singular vocative)
ολοκληρωτική (feminine singular vocative)
ολοκληρωτικό (neuter singular vocative)
ολοκληρωτικοί (masculine plural vocative)
ολοκληρωτικές (feminine plural vocative)
ολοκληρωτικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ολοκληρωτικός

el-decl-adj-table

ολοκληρωτικός (oloklirotikós)

ολοκληρωτική (oloklirotikí)

ολοκληρωτικό (oloklirotikó)

ολοκληρωτικοί (oloklirotikoí)

ολοκληρωτικές (oloklirotikés)

ολοκληρωτικά (oloklirotiká)

ολοκληρωτικού (oloklirotikoú)

ολοκληρωτικής (oloklirotikís)

ολοκληρωτικού (oloklirotikoú)

ολοκληρωτικών (oloklirotikón)

ολοκληρωτικών (oloklirotikón)

ολοκληρωτικών (oloklirotikón)

ολοκληρωτικό (oloklirotikó)

ολοκληρωτική (oloklirotikí)

ολοκληρωτικό (oloklirotikó)

ολοκληρωτικούς (oloklirotikoús)

ολοκληρωτικές (oloklirotikés)

ολοκληρωτικά (oloklirotiká)

ολοκληρωτικέ (oloklirotiké)

ολοκληρωτική (oloklirotikí)

ολοκληρωτικό (oloklirotikó)

ολοκληρωτικοί (oloklirotikoí)

ολοκληρωτικές (oloklirotikés)

ολοκληρωτικά (oloklirotiká)

ο λο κλη ρω τι κός

From ολοκληρώ(νω) (olokliró(no)) + -τικός (-tikós) with semantic loan from French total, totalitaire and (calcul) intégral.

af

ολοκληρώνω<alt:ολοκληρώ(νω)>


επικολλώ

head

επικολλώ • (epikolló)

el-verb

επικολλήθηκα

επικολλημένος

επικολλώ • (epikolló) (past επικόλλησα, passive επικολλώμαι, p‑past επικολλήθηκα, ppp επικολλημένος)

epikolló (romanization)
επικόλλησα (past)
επικολλώμαι (passive)
επικολλήθηκα (passive past)
επικολλημένος (participle passive perfect)

Learnedly from επι- (epi-) + κολλώ (kolló).


υποκοριστικός

head

υποκοριστική

υποκοριστικό

υποκοριστικός • (ypokoristikós) m (feminine υποκοριστική, neuter υποκοριστικό)

el-adj

υποκοριστική

υποκοριστικό

ypokoristikós (romanization)
υποκοριστική (feminine)
υποκοριστικό (neuter)
υποκοριστικός (masculine nominative singular)
υποκοριστική (feminine nominative singular)
υποκοριστικό (neuter nominative singular)
υποκοριστικοί (masculine nominative plural)
υποκοριστικές (feminine nominative plural)
υποκοριστικά (neuter nominative plural)
υποκοριστικού (genitive masculine singular)
υποκοριστικής (feminine genitive singular)
υποκοριστικού (genitive neuter singular)
υποκοριστικών (genitive masculine plural)
υποκοριστικών (feminine genitive plural)
υποκοριστικών (genitive neuter plural)
υποκοριστικό (accusative masculine singular)
υποκοριστική (accusative feminine singular)
υποκοριστικό (accusative neuter singular)
υποκοριστικούς (accusative masculine plural)
υποκοριστικές (accusative feminine plural)
υποκοριστικά (accusative neuter plural)
υποκοριστικέ (masculine singular vocative)
υποκοριστική (feminine singular vocative)
υποκοριστικό (neuter singular vocative)
υποκοριστικοί (masculine plural vocative)
υποκοριστικές (feminine plural vocative)
υποκοριστικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of υποκοριστικός

el-decl-adj-table

υποκοριστικός (ypokoristikós)

υποκοριστική (ypokoristikí)

υποκοριστικό (ypokoristikó)

υποκοριστικοί (ypokoristikoí)

υποκοριστικές (ypokoristikés)

υποκοριστικά (ypokoristiká)

υποκοριστικού (ypokoristikoú)

υποκοριστικής (ypokoristikís)

υποκοριστικού (ypokoristikoú)

υποκοριστικών (ypokoristikón)

υποκοριστικών (ypokoristikón)

υποκοριστικών (ypokoristikón)

υποκοριστικό (ypokoristikó)

υποκοριστική (ypokoristikí)

υποκοριστικό (ypokoristikó)

υποκοριστικούς (ypokoristikoús)

υποκοριστικές (ypokoristikés)

υποκοριστικά (ypokoristiká)

υποκοριστικέ (ypokoristiké)

υποκοριστική (ypokoristikí)

υποκοριστικό (ypokoristikó)

υποκοριστικοί (ypokoristikoí)

υποκοριστικές (ypokoristikés)

υποκοριστικά (ypokoristiká)

υ πο κο ρι στι κός

Learned borrowing from Koine Greek ὑποκοριστικός (hupokoristikós, “usually the neuter: diminutive (name); pet name”).

lbor

ὑποκοριστικός


υποκορισμός

head

υποκορισμός • (ypokorismós) m (plural υποκορισμοί)

ypokorismós (romanization)
υποκορισμοί (plural)
υποκορισμός (nominative singular)
υποκορισμοί (nominative plural)
υποκορισμού (genitive singular)
υποκορισμών (genitive plural)
υποκορισμό (accusative singular)
υποκορισμούς (accusative plural)
υποκορισμέ (singular vocative)
υποκορισμοί (plural vocative)

el-decl-noun

υποκορισμούς

υ πο κο ρι σμός

Learned borrowing from Ancient Greek ὑποκορισμός (hupokorismós, “use of endearing names; use of diminutives”).

lbor

(linguistics) (the formation of diminutive terms)


εγχώριος

head

εγχώριος • (enchórios) m (feminine εγχώρια, neuter εγχώριο)

enchórios (romanization)
εγχώρια (feminine)
εγχώριο (neuter)
εγχώριος (masculine nominative singular)
εγχώρια (feminine nominative singular)
εγχώριο (neuter nominative singular)
εγχώριοι (masculine nominative plural)
εγχώριες (feminine nominative plural)
εγχώρια (neuter nominative plural)
εγχώριου (genitive masculine singular)
εγχώριας (feminine genitive singular)
εγχώριου (genitive neuter singular)
εγχώριων (genitive masculine plural)
εγχώριων (feminine genitive plural)
εγχώριων (genitive neuter plural)
εγχώριο (accusative masculine singular)
εγχώρια (accusative feminine singular)
εγχώριο (accusative neuter singular)
εγχώριους (accusative masculine plural)
εγχώριες (accusative feminine plural)
εγχώρια (accusative neuter plural)
εγχώριε (masculine singular vocative)
εγχώρια (feminine singular vocative)
εγχώριο (neuter singular vocative)
εγχώριοι (masculine plural vocative)
εγχώριες (feminine plural vocative)
εγχώρια (neuter plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐγχώριος (enkhṓrios).

lbor

Near-synonyms: ντόπιος (ntópios), εσωτερικός (esoterikós)

ακαθάριστο εγχώριο προϊόν

(chiefly economics) domestic (internal to a specific country)


διαχρονικός

head

διαχρονικός • (diachronikós) m (feminine διαχρονική, neuter διαχρονικό)

diachronikós (romanization)
διαχρονική (feminine)
διαχρονικό (neuter)
διαχρονικός (masculine nominative singular)
διαχρονική (feminine nominative singular)
διαχρονικό (neuter nominative singular)
διαχρονικοί (masculine nominative plural)
διαχρονικές (feminine nominative plural)
διαχρονικά (neuter nominative plural)
διαχρονικού (genitive masculine singular)
διαχρονικής (feminine genitive singular)
διαχρονικού (genitive neuter singular)
διαχρονικών (genitive masculine plural)
διαχρονικών (feminine genitive plural)
διαχρονικών (genitive neuter plural)
διαχρονικό (accusative masculine singular)
διαχρονική (accusative feminine singular)
διαχρονικό (accusative neuter singular)
διαχρονικούς (accusative masculine plural)
διαχρονικές (accusative feminine plural)
διαχρονικά (accusative neuter plural)
διαχρονικέ (masculine singular vocative)
διαχρονική (feminine singular vocative)
διαχρονικό (neuter singular vocative)
διαχρονικοί (masculine plural vocative)
διαχρονικές (feminine plural vocative)
διαχρονικά (neuter plural vocative)

Learned borrowing from French diachronique. By surface analysis, διαχρον(ία) (diachron(ía)) + -ικός (-ikós).

surf

διαχρονία<alt:διαχρον(ία)>

(chiefly linguistics) diachronic (of, pertaining to or concerned with changes that occur over time)


επτάπλευρος

head

επτάπλευρος • (eptáplevros) m (feminine επτάπλευρη, neuter επτάπλευρο)

eptáplevros (romanization)
επτάπλευρη (feminine)
επτάπλευρο (neuter)
επτάπλευρος (masculine nominative singular)
επτάπλευρη (feminine nominative singular)
επτάπλευρο (neuter nominative singular)
επτάπλευροι (masculine nominative plural)
επτάπλευρες (feminine nominative plural)
επτάπλευρα (neuter nominative plural)
επτάπλευρου (genitive masculine singular)
επτάπλευρης (feminine genitive singular)
επτάπλευρου (genitive neuter singular)
επτάπλευρων (genitive masculine plural)
επτάπλευρων (feminine genitive plural)
επτάπλευρων (genitive neuter plural)
επτάπλευρο (accusative masculine singular)
επτάπλευρη (accusative feminine singular)
επτάπλευρο (accusative neuter singular)
επτάπλευρους (accusative masculine plural)
επτάπλευρες (accusative feminine plural)
επτάπλευρα (accusative neuter plural)
επτάπλευρε (masculine singular vocative)
επτάπλευρη (feminine singular vocative)
επτάπλευρο (neuter singular vocative)
επτάπλευροι (masculine plural vocative)
επτάπλευρες (feminine plural vocative)
επτάπλευρα (neuter plural vocative)
εφτάπλευρος (alternative)

el-decl-adj-table

επτάπλευρος (eptáplevros)

επτάπλευρη (eptáplevri)

επτάπλευρο (eptáplevro)

επτάπλευροι (eptáplevroi)

επτάπλευρες (eptáplevres)

επτάπλευρα (eptáplevra)

επτάπλευρου (eptáplevrou)

επτάπλευρης (eptáplevris)

επτάπλευρου (eptáplevrou)

επτάπλευρων (eptáplevron)

επτάπλευρων (eptáplevron)

επτάπλευρων (eptáplevron)

επτάπλευρο (eptáplevro)

επτάπλευρη (eptáplevri)

επτάπλευρο (eptáplevro)

επτάπλευρους (eptáplevrous)

επτάπλευρες (eptáplevres)

επτάπλευρα (eptáplevra)

επτάπλευρε (eptáplevre)

επτάπλευρη (eptáplevri)

επτάπλευρο (eptáplevro)

επτάπλευροι (eptáplevroi)

επτάπλευρες (eptáplevres)

επτάπλευρα (eptáplevra)

ε πτά πλευ ρος

Learned borrowing from Ancient Greek ἑπτάπλευρος (heptápleuros). By surface analysis, επτά (eptá, “seven”) + -πλευρος (-plevros).


οκτάπλευρος

head

οκτάπλευρος • (oktáplevros) m (feminine οκτάπλευρη, neuter οκτάπλευρο)

oktáplevros (romanization)
οκτάπλευρη (feminine)
οκτάπλευρο (neuter)
οκτάπλευρος (masculine nominative singular)
οκτάπλευρη (feminine nominative singular)
οκτάπλευρο (neuter nominative singular)
οκτάπλευροι (masculine nominative plural)
οκτάπλευρες (feminine nominative plural)
οκτάπλευρα (neuter nominative plural)
οκτάπλευρου (genitive masculine singular)
οκτάπλευρης (feminine genitive singular)
οκτάπλευρου (genitive neuter singular)
οκτάπλευρων (genitive masculine plural)
οκτάπλευρων (feminine genitive plural)
οκτάπλευρων (genitive neuter plural)
οκτάπλευρο (accusative masculine singular)
οκτάπλευρη (accusative feminine singular)
οκτάπλευρο (accusative neuter singular)
οκτάπλευρους (accusative masculine plural)
οκτάπλευρες (accusative feminine plural)
οκτάπλευρα (accusative neuter plural)
οκτάπλευρε (masculine singular vocative)
οκτάπλευρη (feminine singular vocative)
οκτάπλευρο (neuter singular vocative)
οκτάπλευροι (masculine plural vocative)
οκτάπλευρες (feminine plural vocative)
οκτάπλευρα (neuter plural vocative)
οχτάπλευρος (alternative)

el-decl-adj-table

οκτάπλευρος (oktáplevros)

οκτάπλευρη (oktáplevri)

οκτάπλευρο (oktáplevro)

οκτάπλευροι (oktáplevroi)

οκτάπλευρες (oktáplevres)

οκτάπλευρα (oktáplevra)

οκτάπλευρου (oktáplevrou)

οκτάπλευρης (oktáplevris)

οκτάπλευρου (oktáplevrou)

οκτάπλευρων (oktáplevron)

οκτάπλευρων (oktáplevron)

οκτάπλευρων (oktáplevron)

οκτάπλευρο (oktáplevro)

οκτάπλευρη (oktáplevri)

οκτάπλευρο (oktáplevro)

οκτάπλευρους (oktáplevrous)

οκτάπλευρες (oktáplevres)

οκτάπλευρα (oktáplevra)

οκτάπλευρε (oktáplevre)

οκτάπλευρη (oktáplevri)

οκτάπλευρο (oktáplevro)

οκτάπλευροι (oktáplevroi)

οκτάπλευρες (oktáplevres)

οκτάπλευρα (oktáplevra)

ο κτά πλευ ρος

Learned borrowing from Koine Greek ὀκτάπλευρος (oktápleuros). By surface analysis, οκτά- (oktá-) + -πλευρος (-plevros).


οκτάγωνος

head

οκτάγωνος • (oktágonos) m (feminine οκτάγωνη, neuter οκτάγωνο)

oktágonos (romanization)
οκτάγωνη (feminine)
οκτάγωνο (neuter)
οκτάγωνος (masculine nominative singular)
οκτάγωνη (feminine nominative singular)
οκτάγωνο (neuter nominative singular)
οκτάγωνοι (masculine nominative plural)
οκτάγωνες (feminine nominative plural)
οκτάγωνα (neuter nominative plural)
οκτάγωνου (genitive masculine singular)
οκτάγωνης (feminine genitive singular)
οκτάγωνου (genitive neuter singular)
οκτάγωνων (genitive masculine plural)
οκτάγωνων (feminine genitive plural)
οκτάγωνων (genitive neuter plural)
οκτάγωνο (accusative masculine singular)
οκτάγωνη (accusative feminine singular)
οκτάγωνο (accusative neuter singular)
οκτάγωνους (accusative masculine plural)
οκτάγωνες (accusative feminine plural)
οκτάγωνα (accusative neuter plural)
οκτάγωνε (masculine singular vocative)
οκτάγωνη (feminine singular vocative)
οκτάγωνο (neuter singular vocative)
οκτάγωνοι (masculine plural vocative)
οκτάγωνες (feminine plural vocative)
οκτάγωνα (neuter plural vocative)
οχτάγωνος (alternative)

el-decl-adj-table

οκτάγωνος (oktágonos)

οκτάγωνη (oktágoni)

οκτάγωνο (oktágono)

οκτάγωνοι (oktágonoi)

οκτάγωνες (oktágones)

οκτάγωνα (oktágona)

οκτάγωνου (oktágonou)

οκτάγωνης (oktágonis)

οκτάγωνου (oktágonou)

οκτάγωνων (oktágonon)

οκτάγωνων (oktágonon)

οκτάγωνων (oktágonon)

οκτάγωνο (oktágono)

οκτάγωνη (oktágoni)

οκτάγωνο (oktágono)

οκτάγωνους (oktágonous)

οκτάγωνες (oktágones)

οκτάγωνα (oktágona)

οκτάγωνε (oktágone)

οκτάγωνη (oktágoni)

οκτάγωνο (oktágono)

οκτάγωνοι (oktágonoi)

οκτάγωνες (oktágones)

οκτάγωνα (oktágona)

ο κτά γω νος

Learned borrowing from Koine Greek ὀκτάγωνος (oktágōnos), from Ancient Greek ὀκτάγωνον (oktágōnon). By surface analysis, οκτά- (oktá-) + γων(ία) (gon(ía)) + -ος (-os).

surf

γωνία<alt:γων(ία)>


επτάγωνος

head

επτάγωνος • (eptágonos) m (feminine επτάγωνη, neuter επτάγωνο)

eptágonos (romanization)
επτάγωνη (feminine)
επτάγωνο (neuter)
επτάγωνος (masculine nominative singular)
επτάγωνη (feminine nominative singular)
επτάγωνο (neuter nominative singular)
επτάγωνοι (masculine nominative plural)
επτάγωνες (feminine nominative plural)
επτάγωνα (neuter nominative plural)
επτάγωνου (genitive masculine singular)
επτάγωνης (feminine genitive singular)
επτάγωνου (genitive neuter singular)
επτάγωνων (genitive masculine plural)
επτάγωνων (feminine genitive plural)
επτάγωνων (genitive neuter plural)
επτάγωνο (accusative masculine singular)
επτάγωνη (accusative feminine singular)
επτάγωνο (accusative neuter singular)
επτάγωνους (accusative masculine plural)
επτάγωνες (accusative feminine plural)
επτάγωνα (accusative neuter plural)
επτάγωνε (masculine singular vocative)
επτάγωνη (feminine singular vocative)
επτάγωνο (neuter singular vocative)
επτάγωνοι (masculine plural vocative)
επτάγωνες (feminine plural vocative)
επτάγωνα (neuter plural vocative)
εφτάγωνος (alternative)

el-decl-adj-table

επτάγωνος (eptágonos)

επτάγωνη (eptágoni)

επτάγωνο (eptágono)

επτάγωνοι (eptágonoi)

επτάγωνες (eptágones)

επτάγωνα (eptágona)

επτάγωνου (eptágonou)

επτάγωνης (eptágonis)

επτάγωνου (eptágonou)

επτάγωνων (eptágonon)

επτάγωνων (eptágonon)

επτάγωνων (eptágonon)

επτάγωνο (eptágono)

επτάγωνη (eptágoni)

επτάγωνο (eptágono)

επτάγωνους (eptágonous)

επτάγωνες (eptágones)

επτάγωνα (eptágona)

επτάγωνε (eptágone)

επτάγωνη (eptágoni)

επτάγωνο (eptágono)

επτάγωνοι (eptágonoi)

επτάγωνες (eptágones)

επτάγωνα (eptágona)

ε πτά γω νος

Learned borrowing from Koine Greek ἑπτάγωνος (heptágōnos). By surface analysis, επτά (eptá) + γων(ία) (gon(ía)) + -ος (-os).

surf

γωνία<alt:γων(ία)>


εξάγωνος

head

εξάγωνος • (exágonos) m (feminine εξάγωνη, neuter εξάγωνο)

exágonos (romanization)
εξάγωνη (feminine)
εξάγωνο (neuter)
εξάγωνος (masculine nominative singular)
εξάγωνη (feminine nominative singular)
εξάγωνο (neuter nominative singular)
εξάγωνοι (masculine nominative plural)
εξάγωνες (feminine nominative plural)
εξάγωνα (neuter nominative plural)
εξάγωνου (genitive masculine singular)
εξάγωνης (feminine genitive singular)
εξάγωνου (genitive neuter singular)
εξάγωνων (genitive masculine plural)
εξάγωνων (feminine genitive plural)
εξάγωνων (genitive neuter plural)
εξάγωνο (accusative masculine singular)
εξάγωνη (accusative feminine singular)
εξάγωνο (accusative neuter singular)
εξάγωνους (accusative masculine plural)
εξάγωνες (accusative feminine plural)
εξάγωνα (accusative neuter plural)
εξάγωνε (masculine singular vocative)
εξάγωνη (feminine singular vocative)
εξάγωνο (neuter singular vocative)
εξάγωνοι (masculine plural vocative)
εξάγωνες (feminine plural vocative)
εξάγωνα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

εξάγωνος (exágonos)

εξάγωνη (exágoni)

εξάγωνο (exágono)

εξάγωνοι (exágonoi)

εξάγωνες (exágones)

εξάγωνα (exágona)

εξάγωνου (exágonou)

εξάγωνης (exágonis)

εξάγωνου (exágonou)

εξάγωνων (exágonon)

εξάγωνων (exágonon)

εξάγωνων (exágonon)

εξάγωνο (exágono)

εξάγωνη (exágoni)

εξάγωνο (exágono)

εξάγωνους (exágonous)

εξάγωνες (exágones)

εξάγωνα (exágona)

εξάγωνε (exágone)

εξάγωνη (exágoni)

εξάγωνο (exágono)

εξάγωνοι (exágonoi)

εξάγωνες (exágones)

εξάγωνα (exágona)

Learned borrowing from Ancient Greek ἑξάγωνος (hexágōnos). By surface analysis, εξά- (exá-) + γων(ία) (gon(ía)) + -ος (-os).

surf

γωνία<alt:γων(ία)>

Near-synonym: (having the form of a hexagon) εξαγωνικός (exagonikós)

(geometry) hexagonal (having six angles)


εξάπλευρος

head

εξάπλευρος • (exáplevros) m (feminine εξάπλευρη, neuter εξάπλευρο)

exáplevros (romanization)
εξάπλευρη (feminine)
εξάπλευρο (neuter)
εξάπλευρος (masculine nominative singular)
εξάπλευρη (feminine nominative singular)
εξάπλευρο (neuter nominative singular)
εξάπλευροι (masculine nominative plural)
εξάπλευρες (feminine nominative plural)
εξάπλευρα (neuter nominative plural)
εξάπλευρου (genitive masculine singular)
εξάπλευρης (feminine genitive singular)
εξάπλευρου (genitive neuter singular)
εξάπλευρων (genitive masculine plural)
εξάπλευρων (feminine genitive plural)
εξάπλευρων (genitive neuter plural)
εξάπλευρο (accusative masculine singular)
εξάπλευρη (accusative feminine singular)
εξάπλευρο (accusative neuter singular)
εξάπλευρους (accusative masculine plural)
εξάπλευρες (accusative feminine plural)
εξάπλευρα (accusative neuter plural)
εξάπλευρε (masculine singular vocative)
εξάπλευρη (feminine singular vocative)
εξάπλευρο (neuter singular vocative)
εξάπλευροι (masculine plural vocative)
εξάπλευρες (feminine plural vocative)
εξάπλευρα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

εξάπλευρος (exáplevros)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευροι (exáplevroi)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

εξάπλευρου (exáplevrou)

εξάπλευρης (exáplevris)

εξάπλευρου (exáplevrou)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευρους (exáplevrous)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

εξάπλευρε (exáplevre)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευροι (exáplevroi)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

ε ξά πλευ ρος

Learned borrowing from Koine Greek ἑξάπλευρος (hexápleuros). By surface analysis, εξά- (exá-) + -πλευρος (-plevros).


εξάεδρος

head

εξάεδρος • (exáedros) m (feminine εξάεδρη, neuter εξάεδρο)

exáedros (romanization)
εξάεδρη (feminine)
εξάεδρο (neuter)
εξάπλευρος (masculine nominative singular)
εξάπλευρη (feminine nominative singular)
εξάπλευρο (neuter nominative singular)
εξάπλευροι (masculine nominative plural)
εξάπλευρες (feminine nominative plural)
εξάπλευρα (neuter nominative plural)
εξάπλευρου (genitive masculine singular)
εξάπλευρης (feminine genitive singular)
εξάπλευρου (genitive neuter singular)
εξάπλευρων (genitive masculine plural)
εξάπλευρων (feminine genitive plural)
εξάπλευρων (genitive neuter plural)
εξάπλευρο (accusative masculine singular)
εξάπλευρη (accusative feminine singular)
εξάπλευρο (accusative neuter singular)
εξάπλευρους (accusative masculine plural)
εξάπλευρες (accusative feminine plural)
εξάπλευρα (accusative neuter plural)
εξάπλευρε (masculine singular vocative)
εξάπλευρη (feminine singular vocative)
εξάπλευρο (neuter singular vocative)
εξάπλευροι (masculine plural vocative)
εξάπλευρες (feminine plural vocative)
εξάπλευρα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

εξάπλευρος (exáplevros)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευροι (exáplevroi)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

εξάπλευρου (exáplevrou)

εξάπλευρης (exáplevris)

εξάπλευρου (exáplevrou)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρων (exáplevron)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευρους (exáplevrous)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

εξάπλευρε (exáplevre)

εξάπλευρη (exáplevri)

εξάπλευρο (exáplevro)

εξάπλευροι (exáplevroi)

εξάπλευρες (exáplevres)

εξάπλευρα (exáplevra)

Learned borrowing from Koine Greek ἑξάεδρος (hexáedros).


στερητικός

head

στερητικός • (steritikós) m (feminine στερητική, neuter στερητικό)

steritikós (romanization)
στερητική (feminine)
στερητικό (neuter)
στερητικός (masculine nominative singular)
στερητική (feminine nominative singular)
στερητικό (neuter nominative singular)
στερητικοί (masculine nominative plural)
στερητικές (feminine nominative plural)
στερητικά (neuter nominative plural)
στερητικού (genitive masculine singular)
στερητικής (feminine genitive singular)
στερητικού (genitive neuter singular)
στερητικών (genitive masculine plural)
στερητικών (feminine genitive plural)
στερητικών (genitive neuter plural)
στερητικό (accusative masculine singular)
στερητική (accusative feminine singular)
στερητικό (accusative neuter singular)
στερητικούς (accusative masculine plural)
στερητικές (accusative feminine plural)
στερητικά (accusative neuter plural)
στερητικέ (masculine singular vocative)
στερητική (feminine singular vocative)
στερητικό (neuter singular vocative)
στερητικοί (masculine plural vocative)
στερητικές (feminine plural vocative)
στερητικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

στερητικός (steritikós)

στερητική (steritikí)

στερητικό (steritikó)

στερητικοί (steritikoí)

στερητικές (steritikés)

στερητικά (steritiká)

στερητικού (steritikoú)

στερητικής (steritikís)

στερητικού (steritikoú)

στερητικών (steritikón)

στερητικών (steritikón)

στερητικών (steritikón)

στερητικό (steritikó)

στερητική (steritikí)

στερητικό (steritikó)

στερητικούς (steritikoús)

στερητικές (steritikés)

στερητικά (steritiká)

στερητικέ (steritiké)

στερητική (steritikí)

στερητικό (steritikó)

στερητικοί (steritikoí)

στερητικές (steritikés)

στερητικά (steritiká)

στε ρη τι κός

Learned borrowing from Ancient Greek στερητικός (sterētikós). By surface analysis, στερη- (stem of στερώ (steró)) + -τικός (-tikós).

surf

stem of <i class="Grek mention" lang="el">στερώ</i> (steró)

(grammar) privative (indicating the absence of something)


προτροπή

head

προτροπή • (protropí) f (plural προτροπές)

protropí (romanization)
προτροπές (plural)
προτροπή (nominative singular)
προτροπές (nominative plural)
προτροπής (genitive singular)
προτροπών (genitive plural)
προτροπή (accusative singular)
προτροπές (accusative plural)
προτροπή (singular vocative)
προτροπές (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek προτροπή (protropḗ).

lbor

(computing) prompt (a sequence of characters that is displayed to indicate that a computer is ready to receive input)


φιλελευθερισμός

head

φιλελευθερισμοί

φιλελευθερισμός • (fileleftherismós) m (plural φιλελευθερισμοί)

el-noun

φιλελευθερισμοί

fileleftherismós (romanization)
φιλελευθερισμοί (plural)
φιλελευθερισμός (nominative singular)
φιλελευθερισμοί (nominative plural)
φιλελευθερισμού (genitive singular)
φιλελευθερισμών (genitive plural)
φιλελευθερισμό (accusative singular)
φιλελευθερισμούς (accusative plural)
φιλελευθερισμέ (singular vocative)
φιλελευθερισμοί (plural vocative)

el-decl-noun

φιλελευθερισμός

φιλελευθερισμοί

φιλελευθερισμού

φιλελευθερισμών

φιλελευθερισμό

φιλελευθερισμούς

φιλελευθερισμέ

φιλελευθερισμοί

φι λε λευ θε ρι σμός

Learnedly from φιλελεύθερ(ος) (fileléfther(os)) + -ισμός (-ismós), a calque of English liberalism.

af

φιλελεύθερος<alt:φιλελεύθερ(ος)>


τείχος προστασίας

head

τείχος προστασίας • (teíchos prostasías) n

information technology
information technology

(computing, information technology) firewall


επουλώνω

επουλώνω • (epoulóno)

el-verb

επουλώνω • (epoulóno) (past επούλωσα, passive επουλώνομαι, p‑past επουλώθηκα, ppp επουλωμένος)

epoulóno (romanization)
επούλωσα (past)
επουλώνομαι (passive)
επουλώθηκα (passive past)
επουλωμένος (participle passive perfect)
επουλώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
επουλώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
επουλώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
επουλωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
επουλώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
επουλώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
επουλώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
επουλωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
επουλώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
επουλώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
επουλώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
επουλωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
επουλώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
επουλώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
επουλωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
επουλωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
επουλώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
επουλώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
επουλώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επουλωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επουλωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
επουλώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
επουλώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
επουλώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
επουλώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
επουλώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
επουλωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επουλωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επούλωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
επούλωσα (active first-person indicative past perfective singular)
επουλωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επουλωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επουλώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
επούλωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
επούλωσες (active indicative past perfective second-person singular)
επουλωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επουλωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επουλώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
επούλωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
επούλωσε (active indicative past perfective singular third-person)
επουλωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επουλωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επουλώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
επουλώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
επουλώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
επουλωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
επουλωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
επουλώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
επουλώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
επουλωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
επουλωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
επούλωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επουλώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επουλώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επούλωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
επουλωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
επουλώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επουλωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επουλωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα επουλώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα επουλώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα επουλώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα επουλωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
επούλωνε (active imperative imperfective second-person singular)
επούλωσε (active imperative perfective second-person singular)
επουλώσου (imperative passive perfective second-person singular)
επουλώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
επουλώστε (active imperative perfective plural second-person)
επουλώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
επουλωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
επουλώνοντας (active participle present)
έχοντας επουλώσει (active participle past)
επουλωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
επουλώσει (active infinitive-aorist)
επουλωθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπουλῶ (epoulô), contracted form of ἐπουλόω (epoulóō, “to scar over”), with -ώνω (-óno) suffix.


πεπτικός

head

πεπτικός • (peptikós) m (feminine πεπτική, neuter πεπτικό)

peptikós (romanization)
πεπτική (feminine)
πεπτικό (neuter)
πεπτικός (masculine nominative singular)
πεπτική (feminine nominative singular)
πεπτικό (neuter nominative singular)
πεπτικοί (masculine nominative plural)
πεπτικές (feminine nominative plural)
πεπτικά (neuter nominative plural)
πεπτικού (genitive masculine singular)
πεπτικής (feminine genitive singular)
πεπτικού (genitive neuter singular)
πεπτικών (genitive masculine plural)
πεπτικών (feminine genitive plural)
πεπτικών (genitive neuter plural)
πεπτικό (accusative masculine singular)
πεπτική (accusative feminine singular)
πεπτικό (accusative neuter singular)
πεπτικούς (accusative masculine plural)
πεπτικές (accusative feminine plural)
πεπτικά (accusative neuter plural)
πεπτικέ (masculine singular vocative)
πεπτική (feminine singular vocative)
πεπτικό (neuter singular vocative)
πεπτικοί (masculine plural vocative)
πεπτικές (feminine plural vocative)
πεπτικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

πεπτικός (peptikós)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικοί (peptikoí)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

πεπτικού (peptikoú)

πεπτικής (peptikís)

πεπτικού (peptikoú)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικό (peptikó)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικούς (peptikoús)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

πεπτικέ (peptiké)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικοί (peptikoí)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

Learned borrowing from Ancient Greek πεπτικός (peptikós, “able to digest”) with semantic loan from French digestif.

lbor

πεπτικά υγρά

πεπτικό έλκος

πεπτικό σύστημα

πεπτικός σωλήνας

(anatomy, physiology, relational) digestive, peptic (of, relating to, or functioning in digestion)


μετάθεση

head

μετάθεση • (metáthesi) f (plural μεταθέσεις)

metáthesi (romanization)
μεταθέσεις (plural)
μετάθεση (nominative singular)
μεταθέσεις (nominative plural)
μετάθεσης (genitive singular)
μεταθέσεων (genitive plural)
μετάθεση (accusative singular)
μεταθέσεις (accusative plural)
μετάθεση (singular vocative)
μεταθέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: μεταθέσεως (metathéseos)

Learned borrowing from Ancient Greek μετάθεσις (metáthesis, “change of position”) with, in the sense 'transfer', semantic loan from German Versetzung and French déplacement. By surface analysis, μεταθέτω (metathéto) + -ση (-si).


συνταγογραφία

head

συνταγογραφία • (syntagografía) f

el-noun

συνταγογραφία • (syntagografía) f

syntagografía (romanization)
συνταγογραφία (nominative singular)
συνταγογραφίες (nominative plural)
συνταγογραφίας (genitive singular)
συνταγογραφιών (genitive plural)
συνταγογραφία (accusative singular)
συνταγογραφίες (accusative plural)
συνταγογραφία (singular vocative)
συνταγογραφίες (plural vocative)

el-decl-noun

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συνταγογραφίας

συνταγογραφιών

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συ ντα γο γρα φί α

Learnedly from συνταγ(ή) (syntag(í)) + -ο- (-o-) + -γραφία (-grafía).

af

συνταγή<alt:συνταγ(ή)>

(medicine, pharmacy) prescribing (the act of writing prescriptions)


συνταγογράφηση

head

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφηση • (syntagográfisi) f (plural συνταγογραφήσεις)

el-noun

συνταγογραφήσεις

syntagográfisi (romanization)
συνταγογραφήσεις (plural)
συνταγογράφηση (nominative singular)
συνταγογραφήσεις (nominative plural)
συνταγογράφησης (genitive singular)
συνταγογραφήσεων (genitive plural)
συνταγογράφηση (accusative singular)
συνταγογραφήσεις (accusative plural)
συνταγογράφηση (singular vocative)
συνταγογραφήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφησης

συνταγογραφήσεων

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

Older or formal genitive singular: συνταγογραφήσεως (syntagografíseos)

συ ντα γο γρά φη ση

From the συνταγογραφη- stem of συνταγογραφώ (syntagografó) + -ση (-si).

lang

συνταγογραφη-

συνταγογραφη-

af

συνταγογραφώ


υπερσυνταγογράφηση

head

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφηση • (ypersyntagográfisi) f (plural υπερσυνταγογραφήσεις)

el-noun

υπερσυνταγογραφήσεις

ypersyntagográfisi (romanization)
υπερσυνταγογραφήσεις (plural)
υπερσυνταγογράφηση (nominative singular)
υπερσυνταγογραφήσεις (nominative plural)
υπερσυνταγογράφησης (genitive singular)
υπερσυνταγογραφήσεων (genitive plural)
υπερσυνταγογράφηση (accusative singular)
υπερσυνταγογραφήσεις (accusative plural)
υπερσυνταγογράφηση (singular vocative)
υπερσυνταγογραφήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφησης

υπερσυνταγογραφήσεων

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

Older or formal genitive singular: υπερσυνταγογραφήσεως (ypersyntagografíseos)

υ περ συ ντα γο γρά φη ση

From υπερ- (yper-) + συνταγογράφηση (syntagográfisi).

af

συνταγογράφηση

(medicine, pharmacy, neologism) overprescribing, overprescription


εμβολή

emvolí (romanization)
εμβολές (plural)
εμβολή (nominative singular)
εμβολές (nominative plural)
εμβολής (genitive singular)
εμβολών (genitive plural)
εμβολή (accusative singular)
εμβολές (accusative plural)
εμβολή (singular vocative)
εμβολές (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐμβολή (embolḗ) with semantic loan from French embolie, borrowed from the same etymon.

lbor

(pathology) embolism (an obstruction or occlusion of a blood vessel by an embolus)


πνευμονική εμβολή

head

πνευμονική εμβολή

πνευμονικές εμβολές

πνευμονική εμβολή • (pnevmonikí emvolí) f (plural πνευμονικές εμβολές)

el-noun

πνευμονική εμβολή

πνευμονικές εμβολές

pnevmonikí emvolí (romanization)
πνευμονικές εμβολές (plural)


μόσχευμα

head

μόσχευμα • (móschevma) n (plural μοσχεύματα)

móschevma (romanization)
μοσχεύματα (plural)
μόσχευμα (nominative singular)
μοσχεύματα (nominative plural)
μοσχεύματος (genitive singular)
μοσχευμάτων (genitive plural)
μόσχευμα (accusative singular)
μοσχεύματα (accusative plural)
μόσχευμα (singular vocative)
μοσχεύματα (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek μόσχευμα (móskheuma).

lbor

(medicine, surgery) transplant, graft (a transplanted organ or tissue)


διχοτομώ

head

διχοτομώ • (dichotomó)

el-verb

διχοτομούμαι

διχοτομημένος

διχοτομώ • (dichotomó) (past διχοτόμησα, passive διχοτομούμαι, ppp διχοτομημένος)

dichotomó (romanization)
διχοτόμησα (past)
διχοτομούμαι (passive)
διχοτομημένος (participle passive perfect)
διχοτομώ (active first-person imperfective indicative present singular)
διχοτομήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
διχοτομούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
διχοτομηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
διχοτομείς (active imperfective indicative present second-person singular)
διχοτομήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
διχοτομείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
διχοτομηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
διχοτομεί (active imperfective indicative present singular third-person)
διχοτομήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
διχοτομείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
διχοτομηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
διχοτομούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
διχοτομήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
διχοτομούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
διχοτομηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
διχοτομείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
διχοτομήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
διχοτομείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διχοτομηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
διχοτομούν (active imperfective indicative plural present third-person)
διχοτομούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
διχοτομήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
διχοτομήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
διχοτομούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
διχοτομηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διχοτομηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διχοτομούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
διχοτόμησα (active first-person indicative past perfective singular)
διχοτομούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
διχοτομούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
διχοτομήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
διχοτομούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
διχοτόμησες (active indicative past perfective second-person singular)
διχοτομούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
διχοτομούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
διχοτομήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
διχοτομούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
διχοτόμησε (active indicative past perfective singular third-person)
διχοτομούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διχοτομείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διχοτομήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
διχοτομούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
διχοτομήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
διχοτομούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
διχοτομηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
διχοτομούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
διχοτομήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[διχοτομούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
διχοτομηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
διχοτομούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διχοτομούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διχοτόμησαν (active indicative past perfective plural third-person)
διχοτομήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
διχοτομήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
διχοτομούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
διχοτομούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
διχοτομήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διχοτομηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διχοτομηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα διχοτομώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα διχοτομήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα διχοτομούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα διχοτομηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
διχοτόμησε (active imperative perfective second-person singular)
διχοτομήσου (imperative passive perfective second-person singular)
διχοτομείτε (active imperative imperfective plural second-person)
διχοτομήστε (active imperative perfective plural second-person)
διχοτομείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
διχοτομηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
διχοτομώντας (active participle present)
διχοτομούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας διχοτομήσει (active participle past)
διχοτομημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
διχοτομήσει (active infinitive-aorist)
διχοτομηθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Koine Greek διχοτομῶ (dikhotomô), from Ancient Greek διχοτομοῦμαι (dikhotomoûmai).

der

διχοτομοῦμαι

(geometry) to bisect (to divide an angle, line segment, or other figure into two equal parts)


μοιρολατρία

head

μοιρολατρία • (moirolatría) f

el-noun

μοιρολατρία • (moirolatría) f

moirolatría (romanization)
μοιρολατρία (nominative singular)
μοιρολατρίες (nominative plural)
μοιρολατρίας (genitive singular)
μοιρολατριών (genitive plural)
μοιρολατρία (accusative singular)
μοιρολατρίες (accusative plural)
μοιρολατρία (singular vocative)
μοιρολατρίες (plural vocative)

el-decl-noun

μοιρολατρίες

μοιρολατρίας

μοιρολατριών

μοιρολατρίες

μοιρολατρίες

μοι ρο λα τρί α

Learnedly from μοιρολάτρ(ης) (moirolátr(is)) + -ία (-ía).

af

μοιρολάτρης<alt:μοιρολάτρ(ης)>


μεταμόσχευση

metamóschefsi (romanization)
μεταμόσχευση (nominative singular)
μεταμοσχεύσεις (nominative plural)
μεταμόσχευσης (genitive singular)
μεταμοσχεύσεων (genitive plural)
μεταμόσχευση (accusative singular)
μεταμοσχεύσεις (accusative plural)
μεταμόσχευση (singular vocative)
μεταμοσχεύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

μεταμόσχευσης

μεταμοσχεύσεων

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

Older or formal genitive singular: μεταμοσχεύσεως (metamoschéfseos)

με τα μό σχευ ση

Learned borrowing from Koine Greek μεταμόσχευσις (metamóskheusis) in the horticultural sense, with semantic loan from English transplantation in the surgical sense. By surface analysis, μεταμοσχεύω (metamoschévo) + -ση (-si).

lbor

μεταμόσχευσις


τοπικά

head

τοπικά • (topiká)

el-adv

τοπικά • (topiká)

(medicine) topically, locally (at a localized part of the body)


εφήβαιο

efívaio (romanization)
εφήβαια (plural)
εφήβαιο (nominative singular)
εφήβαια (nominative plural)
εφήβαιου (genitive singular)
εφήβαιων (genitive plural)
εφήβαιο (accusative singular)
εφήβαια (accusative plural)
εφήβαιο (singular vocative)
εφήβαια (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek ἐφήβαιον (ephḗbaion).

lbor

(anatomy) mons pubis, pubis
(of females) mons veneris


επιδιδυμίδα

head

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδα • (epididymída) f (plural επιδιδυμίδες)

el-noun

επιδιδυμίδες

epididymída (romanization)
επιδιδυμίδες (plural)
επιδιδυμίδα (nominative singular)
επιδιδυμίδες (nominative plural)
επιδιδυμίδας (genitive singular)
επιδιδυμίδων (genitive plural)
επιδιδυμίδα (accusative singular)
επιδιδυμίδες (accusative plural)
επιδιδυμίδα (singular vocative)
επιδιδυμίδες (plural vocative)

el-decl-noun

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδας

επιδιδυμίδων

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδες

ε πι δι δυ μί δα

Learned borrowing from Koine Greek ἐπιδιδυμίδα (epididumída), accusative of ἐπιδιδυμίς (epididumís).


ντελίριο

head

ντελίριο • (ntelírio) n (plural ντελίρια)

ntelírio (romanization)
ντελίρια (plural)
ντελίριο (nominative singular)
ντελίρια (nominative plural)
ντελίριου (genitive singular)
ντελίριων (genitive plural)
ντελίριο (accusative singular)
ντελίρια (accusative plural)
ντελίριο (singular vocative)
ντελίρια (plural vocative)


επιπλοκή

επιπλοκή • (epiplokí) f (plural επιπλοκές)

epiplokí (romanization)
επιπλοκές (plural)
επιπλοκή (nominative singular)
επιπλοκές (nominative plural)
επιπλοκής (genitive singular)
επιπλοκών (genitive plural)
επιπλοκή (accusative singular)
επιπλοκές (accusative plural)
επιπλοκή (singular vocative)
επιπλοκές (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπιπλοκή (epiplokḗ, “plaiting together; confusion”) with semantic loan from French complications.


νοσηλεύω

head

νοσηλεύω • (nosilévo)

el-verb

νοσηλευμένος

νοσηλεύω • (nosilévo) (past νοσήλευσα, passive νοσηλεύομαι, p‑past νοσηλεύτηκα/νοσηλεύθηκα, ppp νοσηλευμένος)

nosilévo (romanization)
νοσήλευσα (past)
νοσηλεύομαι (passive)
νοσηλεύτηκα (passive past)
νοσηλεύθηκα (passive past)
νοσηλευμένος (participle passive perfect)
νοσηλεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
νοσηλεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
νοσηλεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
νοσηλευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
νοσηλευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
νοσηλεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
νοσηλεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
νοσηλεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
νοσηλευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
νοσηλευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
νοσηλεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
νοσηλεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
νοσηλεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
νοσηλευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
νοσηλευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
νοσηλεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
νοσηλεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
νοσηλευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
νοσηλευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
νοσηλευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
νοσηλεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
νοσηλεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
νοσηλεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
νοσηλευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
νοσηλευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
νοσηλευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
νοσηλεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
νοσηλεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
νοσηλεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
νοσηλεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
νοσηλεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
νοσηλευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσήλευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
νοσήλευσα (active first-person indicative past perfective singular)
νοσηλευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
νοσηλευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
νοσηλεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
νοσηλεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
νοσήλευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
νοσήλευσες (active indicative past perfective second-person singular)
νοσηλευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
νοσηλευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
νοσηλεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
νοσηλεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
νοσήλευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
νοσήλευσε (active indicative past perfective singular third-person)
νοσηλευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
νοσηλευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
νοσηλεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
νοσηλεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
νοσηλεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
νοσηλεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
νοσηλευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
νοσηλευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
νοσηλευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
νοσηλεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
νοσηλεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
νοσηλευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
νοσηλευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
νοσηλευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
νοσήλευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσηλεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσηλεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσήλευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
νοσηλευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
νοσηλεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα νοσηλεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα νοσηλεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα νοσηλεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα νοσηλευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
νοσηλευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
νοσήλευε (active imperative imperfective second-person singular)
νοσήλευσε (active imperative perfective second-person singular)
νοσηλεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
νοσηλεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
νοσηλεύστε (active imperative perfective plural second-person)
νοσηλεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
νοσηλευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
νοσηλευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
νοσηλεύοντας (active participle present)
νοσηλευόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας νοσηλεύσει (active participle past)
νοσηλευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
νοσηλεύσει (active infinitive-aorist)
νοσηλευτεί (infinitive-aorist passive)
νοσηλευθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek νοσηλεύω (nosēleúō).


κρούσμα

head

κρούσμα • (kroúsma) n (plural κρούσματα)

kroúsma (romanization)
κρούσματα (plural)
κρούσμα (nominative singular)
κρούσματα (nominative plural)
κρούσματος (genitive singular)
κρουσμάτων (genitive plural)
κρούσμα (accusative singular)
κρούσματα (accusative plural)
κρούσμα (singular vocative)
κρούσματα (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek κροῦσμα (kroûsma), from Ancient Greek κροῦμα (kroûma, “beat, stroke”).

der

(epidemiology) case (an instance of a specific condition or set of symptoms)


αυτοματισμός

head

αυτοματισμοί

αυτοματισμός • (aftomatismós) m (usually uncountable, plural αυτοματισμοί)

el-noun

αυτοματισμοί

aftomatismós (romanization)
αυτοματισμοί (plural)
αυτοματισμός (nominative singular)
αυτοματισμοί (nominative plural)
αυτοματισμού (genitive singular)
αυτοματισμών (genitive plural)
αυτοματισμό (accusative singular)
αυτοματισμούς (accusative plural)
αυτοματισμέ (singular vocative)
αυτοματισμοί (plural vocative)

el-decl-noun

αυτοματισμός

αυτοματισμοί

αυτοματισμού

αυτοματισμών

αυτοματισμούς

αυτοματισμοί