Ισραήλ

(biblical) Israel (A Biblical region of Western Asia roughly coextensive with the modern State of Israel, known in the Bible as the Land of Israel and considered the ancestral homeland of the Jewish people)

(historical) Israel (an ancient kingdom in Western Asia, roughly coextensive with the modern State of Israel and the Land of Israel)

(historical) Israel (an ancient kingdom that occupied the northern part of the Land of Israel and modern State of Israel, as distinct from Judah)

(biblical) Israel (a name given to the Jewish patriarch Jacob)


αδελφός

head

αδελφός • (adelfós) m (plural αδελφοί, feminine αδελφή)

adelfós (romanization)
αδελφοί (plural)
αδελφή (feminine)
αδελφός (nominative singular)
αδελφοί (nominative plural)
αδελφού (genitive singular)
αδελφών (genitive plural)
αδελφό (accusative singular)
αδελφούς (accusative plural)
αδελφέ (singular vocative)
αδελφοί (plural vocative)

From Ancient Greek ἀδελφός (adelphós); from Proto-Hellenic *hə- (“same, together”) from Proto-Indo-European *sm̥- (“together, one”) + *gʷelbʰ- (“womb”), equivalent to ἁ- (ha-, “same”, copulative prefix) + δελφύς (delphús, “womb”).


βάπτισμα

head

βάπτισμα • (váptisma) n (plural βαπτίσματα)

váptisma (romanization)
βαπτίσματα (plural)
βάπτισμα (nominative singular)
βαπτίσματα (nominative plural)
βαπτίσματος (genitive singular)
βαπτισμάτων (genitive plural)
βάπτισμα (accusative singular)
βαπτίσματα (accusative plural)
βάπτισμα (singular vocative)
βαπτίσματα (plural vocative)

From Ancient Greek βάπτισμα (báptisma). By surface analysis, βαπτίζω (vaptízo, “to baptise”) + -μα (-ma).

surf

(religion) baptism, christening (the sacrament)


πατήρ

head

πατήρ • (patír) m

el-noun

πατήρ • (patír) m

Learnedly, from Ancient Greek πᾰτήρ (patḗr). Doublet of πατέρας (patéras).


περιτομή

head

περιτομή • (peritomí) f (plural περιτομές)

peritomí (romanization)
περιτομές (plural)
περιτομή (nominative singular)
περιτομές (nominative plural)
περιτομής (genitive singular)
περιτομών (genitive plural)
περιτομή (accusative singular)
περιτομές (accusative plural)
περιτομή (singular vocative)
περιτομές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek περιτομή (peritomḗ).


θεός

θεός • (theós) m (plural θεοί, feminine θεά)

theós (romanization)
θεοί (plural)
θεά (feminine)
θεός (nominative singular)
θεοί (nominative plural)
θεού (genitive singular)
θεών (genitive plural)
θεό (accusative singular)
θεούς (accusative plural)
θεέ (singular vocative)
θεοί (plural vocative)

Ο θεός των Αράβων είναι ο Αλλάχ.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο Διόνυσος ήταν ο θεός του κρασιού.

In Ancient Greece, Dionysus was the god of wine.

Stin archaía Elláda, o Diónysos ítan o theós tou krasioú.

(religion) god (supreme being or a supernatural, typically immortal, being with superior powers)


ψυχή

psychí (romanization)
ψυχές (plural)
ψυχή (nominative singular)
ψυχές (nominative plural)
ψυχής (genitive singular)
ψυχών (genitive plural)
ψυχή (accusative singular)
ψυχές (accusative plural)
ψυχή (singular vocative)
ψυχές (plural vocative)

άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου

there's nowt so queer as folk; an abyss [is] the soul of man

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της.

Το σώμα είναι η κιβωτός της ψυχής.

η ψυχή της Ελλάδας

(religion, folklore, also figurative) soul, spirit (essence of a person (or place or thing figuratively) usually thought to consist of one's thoughts and personality)


παραβολή

παραβολή • (paravolí) f (plural παραβολές)

paravolí (romanization)
παραβολές (plural)
παραβολή (nominative singular)
παραβολές (nominative plural)
παραβολής (genitive singular)
παραβολών (genitive plural)
παραβολή (accusative singular)
παραβολές (accusative plural)
παραβολή (singular vocative)
παραβολές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek παραβολή (parabolḗ).


παπάς

papás (romanization)
παπάδες (plural)
παπάς (nominative singular)
παπάδες (nominative plural)
παπά (genitive singular)
παπάδων (genitive plural)
παπά (accusative singular)
παπάδες (accusative plural)
παπά (singular vocative)
παπάδες (plural vocative)

Inherited from Koine Greek παπάς (papás) / πάπας honorific for priests, or Byzantine Greek παπᾶς (papâs), from Ancient Greek πάππας (páppas, “children's language for grandfather”). Doublet of πάπας (pápas, “the pope”) Also see παππούς (pappoús, “grandfather”).

inh

(religion) Eastern Orthodox and Roman Catholic priest


ναός

naós (romanization)
ναοί (plural)
ναός (nominative singular)
ναοί (nominative plural)
ναού (genitive singular)
ναών (genitive plural)
ναό (accusative singular)
ναούς (accusative plural)
ναέ (singular vocative)
ναοί (plural vocative)

From Ancient Greek ναός (naós, “temple”).

(religion) place of worship: church, temple, mosque, synagogue


πονηρός

head

πονηρός • (ponirós) m (feminine πονηρή, neuter πονηρό)

ponirós (romanization)
πονηρή (feminine)
πονηρό (neuter)
πονηρός (masculine nominative singular)
πονηρή (feminine nominative singular)
πονηρό (neuter nominative singular)
πονηροί (masculine nominative plural)
πονηρές (feminine nominative plural)
πονηρά (neuter nominative plural)
πονηρού (genitive masculine singular)
πονηρής (feminine genitive singular)
πονηρού (genitive neuter singular)
πονηρών (genitive masculine plural)
πονηρών (feminine genitive plural)
πονηρών (genitive neuter plural)
πονηρό (accusative masculine singular)
πονηρή (accusative feminine singular)
πονηρό (accusative neuter singular)
πονηρούς (accusative masculine plural)
πονηρές (accusative feminine plural)
πονηρά (accusative neuter plural)
πονηρέ (masculine singular vocative)
πονηρή (feminine singular vocative)
πονηρό (neuter singular vocative)
πονηροί (masculine plural vocative)
πονηρές (feminine plural vocative)
πονηρά (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)
πονηρότερος (masculine nominative singular)
πονηρότερη (feminine nominative singular)
πονηρότερο (neuter nominative singular)
πονηρότεροι (masculine nominative plural)
πονηρότερες (feminine nominative plural)
πονηρότερα (neuter nominative plural)
πονηρότερου (genitive masculine singular)
πονηρότερης (feminine genitive singular)
πονηρότερου (genitive neuter singular)
πονηρότερων (genitive masculine plural)
πονηρότερων (feminine genitive plural)
πονηρότερων (genitive neuter plural)
πονηρότερο (accusative masculine singular)
πονηρότερη (accusative feminine singular)
πονηρότερο (accusative neuter singular)
πονηρότερους (accusative masculine plural)
πονηρότερες (accusative feminine plural)
πονηρότερα (accusative neuter plural)
πονηρότερε (masculine singular vocative)
πονηρότερη (feminine singular vocative)
πονηρότερο (neuter singular vocative)
πονηρότεροι (masculine plural vocative)
πονηρότερες (feminine plural vocative)
πονηρότερα (neuter plural vocative)
πονηρότατος (masculine nominative singular)
πονηρότατη (feminine nominative singular)
πονηρότατο (neuter nominative singular)
πονηρότατοι (masculine nominative plural)
πονηρότατες (feminine nominative plural)
πονηρότατα (neuter nominative plural)
πονηρότατου (genitive masculine singular)
πονηρότατης (feminine genitive singular)
πονηρότατου (genitive neuter singular)
πονηρότατων (genitive masculine plural)
πονηρότατων (feminine genitive plural)
πονηρότατων (genitive neuter plural)
πονηρότατο (accusative masculine singular)
πονηρότατη (accusative feminine singular)
πονηρότατο (accusative neuter singular)
πονηρότατους (accusative masculine plural)
πονηρότατες (accusative feminine plural)
πονηρότατα (accusative neuter plural)
πονηρότατε (masculine singular vocative)
πονηρότατη (feminine singular vocative)
πονηρότατο (neuter singular vocative)
πονηρότατοι (masculine plural vocative)
πονηρότατες (feminine plural vocative)
πονηρότατα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο πονηρός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο πονηρός, etc.)

el-decl-adj-table

πονηρότερος •

πονηρότερη •

πονηρότερο •

πονηρότεροι •

πονηρότερες •

πονηρότερα •

πονηρότερου •

πονηρότερης •

πονηρότερου •

πονηρότερων •

πονηρότερων •

πονηρότερων •

πονηρότερο •

πονηρότερη •

πονηρότερο •

πονηρότερους •

πονηρότερες •

πονηρότερα •

πονηρότερε •

πονηρότερη •

πονηρότερο •

πονηρότεροι •

πονηρότερες •

πονηρότερα •

πονηρότατος •

πονηρότατη •

πονηρότατο •

πονηρότατοι •

πονηρότατες •

πονηρότατα •

πονηρότατου •

πονηρότατης •

πονηρότατου •

πονηρότατων •

πονηρότατων •

πονηρότατων •

πονηρότατο •

πονηρότατη •

πονηρότατο •

πονηρότατους •

πονηρότατες •

πονηρότατα •

πονηρότατε •

πονηρότατη •

πονηρότατο •

πονηρότατοι •

πονηρότατες •

πονηρότατα •

Inherited from Ancient Greek πονηρός (ponērós).


νάμα

náma (romanization)
νάματα (plural)
νάμα (nominative singular)
νάματα (nominative plural)
νάματος (genitive singular)
ναμάτων (genitive plural)
νάμα (accusative singular)
νάματα (accusative plural)
νάμα (singular vocative)
νάματα (plural vocative)

(religion) communion wine, sacramental wine


αθεϊσμός

head

αθεϊσμός • (atheïsmós) m

el-noun

αθεϊσμός • (atheïsmós) m

atheïsmós (romanization)
αθεϊσμός (nominative singular)
αθεϊσμοί (nominative plural)
αθεϊσμού (genitive singular)
αθεϊσμών (genitive plural)
αθεϊσμό (accusative singular)
αθεϊσμούς (accusative plural)
αθεϊσμέ (singular vocative)
αθεϊσμοί (plural vocative)

From French athéisme < athé(e) from Ancient Greek ἄθεος (átheos).


Βίβλος

head

Βίβλος • (Vívlos) f

Vívlos (romanization)
Βίβλος (nominative singular)
Βίβλου (genitive singular)
Βίβλο (accusative singular)
Βίβλε (singular vocative)
Βίβλο (singular vocative)


τρώω

τρώω • (tróo)

el-verb

τρώω • (tróo) (past έφαγα, passive τρώγομαι)

tróo (romanization)
έφαγα (past)
τρώγομαι (passive)
τρώω (active first-person imperfective indicative present singular)
τρώγω (active archaic first-person imperfective indicative present singular)
φάω (active dependent first-person indicative perfective singular)
τρώγομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
φαγωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
τρως (active imperfective indicative present second-person singular)
τρώγεις (active archaic imperfective indicative present second-person singular)
φας (active dependent indicative perfective second-person singular)
τρώγεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
φαγωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
τρώει (active imperfective indicative present singular third-person)
τρώγει (active archaic imperfective indicative present singular third-person)
φάει (active dependent indicative perfective singular third-person)
τρώγεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
φαγωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
τρώμε (active first-person imperfective indicative plural present)
τρώγομε (active archaic first-person imperfective indicative plural present)
τρώγουμε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φάμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
τρωγόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
φαγωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
τρώτε (active imperfective indicative plural present second-person)
τρώγετε (active archaic imperfective indicative plural present second-person)
φάτε (active dependent indicative perfective plural second-person)
τρώγεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
τρωγόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φαγωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
τρώνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τρων (active imperfective indicative plural present third-person)
τρώγουν (active archaic imperfective indicative plural present third-person)
τρώγουνε (active archaic imperfective indicative plural present third-person)
φάνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φαν (active dependent indicative perfective plural third-person)
τρώγονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
φαγωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φαγωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
έτρωγα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
έφαγα (active first-person indicative past perfective singular)
τρωγόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τρωγόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φαγώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
έτρωγες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
έφαγες (active indicative past perfective second-person singular)
τρωγόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τρωγόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φαγώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
έτρωγε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
έφαγε (active indicative past perfective singular third-person)
τρωγόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τρωγότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φαγώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
τρώγαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φάγαμε (active first-person indicative past perfective plural)
τρωγόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
τρωγόμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
φαγωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
τρώγατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φάγατε (active indicative past perfective plural second-person)
τρωγόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
τρωγόσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
φαγωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
έτρωγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τρώγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τρώγανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
έφαγαν (active indicative past perfective plural third-person)
φάγαν (active indicative past perfective plural third-person)
φάγανε (active indicative past perfective plural third-person)
τρώγονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τρωγόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
φαγώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φαγωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φαγωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα τρώω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τρώγω (active archaic first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φάω (active first-person future indicative perfective singular)
θα τρώγομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα φαγωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
τρώγε (active imperative imperfective second-person singular)
τρώε (active imperative imperfective informal second-person singular)
φάε (active imperative perfective second-person singular)
τρώτε (active imperative imperfective plural second-person)
τρώγετε (active imperative imperfective plural second-person)
τρώετε (active imperative imperfective plural rare second-person)
φάτε (active imperative perfective plural second-person)
τρώγεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
φαγωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
τρώγοντας (active participle present)
έχοντας φάει (active participle past)
φαγωμένος (participle passive past)
φάει (active infinitive-aorist)
φαγωθεί (infinitive-aorist passive)

From Ancient Greek τρώγω (trṓgō). Forms with stem -φαγ- derived from the stem of Ancient Greek ἔφαγον (éphagon).

to eat
(religion) to eat nonfasting foods


τζαμί

tzamí (romanization)
τζαμιά (plural)
τζαμί (nominative singular)
τζαμιά (nominative plural)
τζαμιού (genitive singular)
τζαμιών (genitive plural)
τζαμί (accusative singular)
τζαμιά (accusative plural)
τζαμί (singular vocative)
τζαμιά (plural vocative)

Borrowed from Ottoman Turkish جامع (camiʼ). Displaced Byzantine Greek μασγίδιον (masgídion).


αήρ

head

αήρ • (aḯr) m

el-noun

αήρ • (aḯr) m

(religion, orthodoxy) a small cloth used cover religious objects


καλόγρια

head

καλόγρια • (kalógria) f (plural καλόγριες, masculine καλόγερος)

kalógria (romanization)
καλόγριες (plural)
καλόγερος (masculine)
καλόγρια (nominative singular)
καλόγριες (nominative plural)
καλόγριας (genitive singular)
καλογριών (genitive plural)
καλόγρια (accusative singular)
καλόγριες (accusative plural)
καλόγρια (singular vocative)
καλόγριες (plural vocative)

From Byzantine Greek καλόγρια (kalógria), from καλός (kalós, “good”) + γριά (griá, “old woman”).

compound

Οι καλόγριες προσεύχονται κάθε μέρα.

(religion) nun, sister (member of a Christian religious community of women who live by certain vows and usually wear a habit)


καταλύω

head

καταλύω • (katalýo)

el-verb

καταλύω • (katalýo) (past κατέλυσα, passive καταλύομαι)

katalýo (romanization)
κατέλυσα (past)
καταλύομαι (passive)
καταλύω (active first-person imperfective indicative present singular)
καταλύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
καταλύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
καταλυθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
καταλύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
καταλύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
καταλύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
καταλυθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
καταλύει (active imperfective indicative present singular third-person)
καταλύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
καταλύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
καταλυθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
καταλύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
καταλύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
καταλυόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
καταλυθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
καταλύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
καταλύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
καταλύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταλυόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταλυθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
καταλύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
καταλύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
καταλύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταλύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταλύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
καταλυθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
καταλυθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατέλυα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατέλυσα (active first-person indicative past perfective singular)
καταλυόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταλυόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταλύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{κατελύθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
κατέλυες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατέλυσες (active indicative past perfective second-person singular)
καταλυόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταλυόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταλύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{κατελύθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
κατέλυε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατέλυσε (active indicative past perfective singular third-person)
καταλυόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταλυότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταλύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατελύθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
καταλύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
καταλύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
καταλυόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
καταλυθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{κατελύθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
καταλύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
καταλύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
καταλυόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
καταλυθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{κατελύθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
κατέλυαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταλύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταλύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατέλυσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταλύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταλύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
καταλύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
καταλυόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
καταλύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταλυθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταλυθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
κατελύθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα καταλύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα καταλύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα καταλύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα καταλυθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατάλυε (active imperative imperfective second-person singular)
κατάλυσε (active imperative perfective second-person singular)
καταλύσου (imperative passive perfective second-person singular)
καταλύετε (active imperative imperfective plural second-person)
καταλύστε (active imperative perfective plural second-person)
καταλύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
καταλυθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
καταλύοντας (active participle present)
έχοντας καταλύσει (active participle past)
καταλυμένος, ‑η, ‑ο (participle passive past rare)
καταλύσει (active infinitive-aorist)
καταλυθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek καταλύω (katalúō). Morphologically, from κατα- (“fully”) + λύω (“unbind, loosen”).

af

(religion) to break one's fast (resume normal diet after fasting)


τελετουργία

head

τελετουργία • (teletourgía) f

el-noun

τελετουργία • (teletourgía) f

teletourgía (romanization)
τελετουργία (nominative singular)
τελετουργίες (nominative plural)
τελετουργίας (genitive singular)
τελετουργιών (genitive plural)
τελετουργία (accusative singular)
τελετουργίες (accusative plural)
τελετουργία (singular vocative)
τελετουργίες (plural vocative)

el-decl-noun

τελετουργίες

τελετουργίας

τελετουργιών

τελετουργίες

τελετουργίες


περιστερά

head

περιστερά • (peristerá) f (plural περιστερές)

peristerá (romanization)
περιστερές (plural)
περιστερά (nominative singular)
περιστερές (nominative plural)
περιστεράς (genitive singular)
περιστερών (genitive plural)
περιστερά (accusative singular)
περιστερές (accusative plural)
περιστερά (singular vocative)
περιστερές (plural vocative)

(religion) the dove (representing the Holy Spirit; the bird released by Noah)


δεσπότης

δεσπότης • (despótis) m (plural δεσπότες)

despótis (romanization)
δεσπότες (plural)
δεσπότης (nominative singular)
δεσπότες (nominative plural)
δεσποτάδες (nominative plural)
δεσπότη (genitive singular)
δεσποτών (genitive plural)
δεσποτάδων (genitive plural)
δεσπότη (accusative singular)
δεσπότες (accusative plural)
δεσποτάδες (accusative plural)
δεσπότη (singular vocative)
δεσπότες (plural vocative)
δεσποτάδες (plural vocative)

el-decl-noun

The irregular singular forms derived from Ancient Greek are also found: δεσπότου (despótou) and δέσποτα (déspota).

→ Romanian: despot

Την ευλογία σου, δέσποτα!

Ευλόγησον, δέσποτα!

(religion) Lord (term of address for God)


πιστός

head

πιστός • (pistós) m (plural πιστοί, feminine πιστή)

pistós (romanization)
πιστοί (plural)
πιστή (feminine)
πιστός (nominative singular)
πιστοί (nominative plural)
πιστού (genitive singular)
πιστών (genitive plural)
πιστό (accusative singular)
πιστούς (accusative plural)
πιστέ (singular vocative)
πιστοί (plural vocative)

(religion) believer (usually in the plural)


σατανισμός

σατανισμός • (satanismós) m (plural σατανισμοί)

satanismós (romanization)
σατανισμοί (plural)
σατανισμός (nominative singular)
σατανισμοί (nominative plural)
σατανισμού (genitive singular)
σατανισμών (genitive plural)
σατανισμό (accusative singular)
σατανισμούς (accusative plural)
σατανισμέ (singular vocative)
σατανισμοί (plural vocative)


δυνάμεις

δυνάμεις • (dynámeis) f

el-noun-form

δυνάμεις • (dynámeis) f

(biblical, in the plural) powers (level of angels)


καλόγερος

head

καλόγερος • (kalógeros) m (plural καλόγεροι)

kalógeros (romanization)
καλόγεροι (plural)
καλόγερος (nominative singular)
καλόγεροι (nominative plural)
καλόγερου (genitive singular)
καλόγερων (genitive plural)
καλόγερο (accusative singular)
καλόγερους (accusative plural)
καλόγερε (singular vocative)
καλόγεροι (plural vocative)

→ Italian: Calogero (Proper name)

→ Aromanian: cãlugãr

→ Portuguese: calouro

→ Romanian: călugăr

→ Serbo-Croatian: kaluđer

→ Bulgarian: калугер (kaluger)

→ Macedonian: калуѓер (kaluǵer)

→ Sicilian: Calòjiru, Caluoru (Proper name)

From Koine Greek καλόγηρος (kalógēros), from καλός (kalós, “good”) + γῆρας (gêras, “old age”).


προσκυνητής

head

προσκυνήτρια

προσκυνητής • (proskynitís) m (plural προσκυνητές, feminine προσκυνήτρια)

el-noun

προσκυνήτρια

proskynitís (romanization)
προσκυνητές (plural)
προσκυνήτρια (feminine)
προσκυνητής (nominative singular)
προσκυνητές (nominative plural)
προσκυνητή (genitive singular)
προσκυνητών (genitive plural)
προσκυνητή (accusative singular)
προσκυνητές (accusative plural)
προσκυνητή (singular vocative)
προσκυνητές (plural vocative)


σύνοδος

sýnodos (romanization)
σύνοδοι (plural)
σύνοδος (nominative singular)
σύνοδοι (nominative plural)
συνόδου (genitive singular)
συνόδων (genitive plural)
σύνοδο (accusative singular)
συνόδους (accusative plural)
σύνοδε (singular vocative)
σύνοδο (singular vocative)
σύνοδοι (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek σύνοδος (súnodos).


θαύμα

thávma (romanization)
θαύματα (plural)
θαύμα (nominative singular)
θαύματα (nominative plural)
θαύματος (genitive singular)
θαυμάτων (genitive plural)
θαύμα (accusative singular)
θαύματα (accusative plural)
θαύμα (singular vocative)
θαύματα (plural vocative)


επιστολή

head

επιστολή • (epistolí) f (plural επιστολές)

epistolí (romanization)
επιστολές (plural)
επιστολή (nominative singular)
επιστολές (nominative plural)
επιστολής (genitive singular)
επιστολών (genitive plural)
επιστολή (accusative singular)
επιστολές (accusative plural)
επιστολή (singular vocative)
επιστολές (plural vocative)

Inherited from the Ancient Greek ἐπῐστολή (epistolḗ).


ιερέας

ιερέας • (ieréas) m or f (plural ιερείς, feminine ιέρεια)

ieréas (romanization)
ιερείς (plural)
ιέρεια (feminine)
ιερέας (nominative singular)
ιερείς (nominative plural)
ιερέα (genitive singular)
ιερέως (genitive singular)
ιερέων (genitive plural)
ιερέα (accusative singular)
ιερείς (accusative plural)
ιερέα (singular vocative)
ιερείς (plural vocative)

el-decl-noun

The second genitive singular is formal (ancient), and suitable for the feminine gender.

From Ancient Greek ἱερεύς (hiereús, “priest; diviner; sacrificer”).

inh

(religion) clergyman (any rank in the Orthodox Church)


αρχιμανδρίτης

head

αρχιμανδρίτες

αρχιμανδρίτης • (archimandrítis) m (plural αρχιμανδρίτες)

el-noun

αρχιμανδρίτες

archimandrítis (romanization)
αρχιμανδρίτες (plural)
αρχιμανδρίτης (nominative singular)
αρχιμανδρίτες (nominative plural)
αρχιμανδρίτη (genitive singular)
αρχιμανδριτών (genitive plural)
αρχιμανδρίτη (accusative singular)
αρχιμανδρίτες (accusative plural)
αρχιμανδρίτη (singular vocative)
αρχιμανδρίτες (plural vocative)

el-decl-noun

αρχιμανδρίτης

αρχιμανδρίτες

αρχιμανδρίτη

αρχιμανδριτών

αρχιμανδρίτη

αρχιμανδρίτες

αρχιμανδρίτη

αρχιμανδρίτες

From Ancient Greek ἀρχιμανδρίτης (arkhimandrítēs), equivalent to αρχι- (archi-, “first, chief”) + μάνδρα (mándra, “sheepfold, pen”) + -ίτης (-ítis).

der

ἀρχιμανδρίτης

confix

(religion) archimandrite (prior, abbot in the Orthodox Church)


λιτανεία

head

λιτανεία • (litaneía) f (plural λιτανείες)

litaneía (romanization)
λιτανείες (plural)
λιτανεία (nominative singular)
λιτανείες (nominative plural)
λιτανείας (genitive singular)
λιτανειών (genitive plural)
λιτανεία (accusative singular)
λιτανείες (accusative plural)
λιτανεία (singular vocative)
λιτανείες (plural vocative)

(religion) procession of supplication, litany


απολογία

απολογία • (apología) f (plural απολογίες)

apología (romanization)
απολογίες (plural)
απολογία (nominative singular)
απολογίες (nominative plural)
απολογίας (genitive singular)
απολογιών (genitive plural)
απολογία (accusative singular)
απολογίες (accusative plural)
απολογία (singular vocative)
απολογίες (plural vocative)

α‧πο‧λο‧γί‧α

From Ancient Greek ἀπολογία (apología), equivalent to απο- (apo-, “from”) + λόγος (lógos, “speech”) + -ία (-ía).


θεότητα

head

θεότητα • (theótita) f (plural θεότητες)

theótita (romanization)
θεότητες (plural)
θεότητα (nominative singular)
θεότητες (nominative plural)
θεότητας (genitive singular)
θεοτήτων (genitive plural)
θεότητα (accusative singular)
θεότητες (accusative plural)
θεότητα (singular vocative)
θεότητες (plural vocative)

From Byzantine Greek θεότης (theótēs), equivalent to θεός (theós, “god”) + -ότητα (-ótita, “-ity, -ness”).


ειδωλολάτρης

head

ειδωλολάτρες

ειδωλολάτρισσα

ειδωλολάτρης • (eidololátris) m (plural ειδωλολάτρες, feminine ειδωλολάτρισσα)

el-noun

ειδωλολάτρες

ειδωλολάτρισσα

eidololátris (romanization)
ειδωλολάτρες (plural)
ειδωλολάτρισσα (feminine)
ειδωλολάτρης (nominative singular)
ειδωλολάτρες (nominative plural)
ειδωλολάτρη (genitive singular)
ειδωλολατρών (genitive plural)
ειδωλολάτρη (accusative singular)
ειδωλολάτρες (accusative plural)
ειδωλολάτρη (singular vocative)
ειδωλολάτρες (plural vocative)

el-decl-noun

ειδωλολάτρης

ειδωλολάτρες

ειδωλολατρών

ειδωλολάτρες

ειδωλολάτρες

From the Ancient Greek εἰδωλολάτρης (eidōlolátrēs).

inh

εἰδωλολάτρης


ιερομόναχος

head

ιερομόναχος • (ieromónachos) m (plural ιερομόναχοι)

ieromónachos (romanization)
ιερομόναχοι (plural)
ιερομόναχος (nominative singular)
ιερομόναχοι (nominative plural)
ιερομονάχου (genitive singular)
ιερομονάχων (genitive plural)
ιερομόναχο (accusative singular)
ιερομονάχους (accusative plural)
ιερομόναχε (singular vocative)
ιερομόναχοι (plural vocative)

el-decl-noun

ιερομονάχους

(orthodoxy, religion) hieromonk, ordained monk


αγρυπνία

head

αγρυπνία • (agrypnía) f (plural αγρυπνίες)

agrypnía (romanization)
αγρυπνίες (plural)
αγρυπνία (nominative singular)
αγρυπνίες (nominative plural)
αγρυπνίας (genitive singular)
αγρυπνιών (genitive plural)
αγρυπνία (accusative singular)
αγρυπνίες (accusative plural)
αγρυπνία (singular vocative)
αγρυπνίες (plural vocative)


εικόνα

eikóna (romanization)
εικόνες (plural)
εικόνα (nominative singular)
εικόνες (nominative plural)
εικόνας (genitive singular)
εικόνων (genitive plural)
εικόνα (accusative singular)
εικόνες (accusative plural)
εικόνα (singular vocative)
εικόνες (plural vocative)


πατριάρχης

πατριάρχης • (patriárchis) m (plural πατριάρχες)

patriárchis (romanization)
πατριάρχες (plural)
πατριάρχης (nominative singular)
πατριάρχες (nominative plural)
πατριάρχη (genitive singular)
πατριαρχών (genitive plural)
πατριάρχη (accusative singular)
πατριάρχες (accusative plural)
πατριάρχη (singular vocative)
πατριάρχες (plural vocative)

(religion) patriarch (rank in church hierarchy)

(religion) patriarch (character in the Old Testament)


θείο χάρισμα

θείο χάρισμα

θείο χάρισμα • (theío chárisma) n

el-noun

θείο χάρισμα

θείο χάρισμα • (theío chárisma) n

(religion, Orthodoxy) charisma (extraordinary power granted by the Holy Spirit)


άμβωνας

ámvonas (romanization)
άμβωνες (plural)
άμβωνας (nominative singular)
άμβωνες (nominative plural)
άμβωνα (genitive singular)
αμβώνων (genitive plural)
άμβωνα (accusative singular)
άμβωνες (accusative plural)
άμβωνα (singular vocative)
άμβωνες (plural vocative)


βωμός

vomós (romanization)
βωμοί (plural)
βωμός (nominative singular)
βωμοί (nominative plural)
βωμού (genitive singular)
βωμών (genitive plural)
βωμό (accusative singular)
βωμούς (accusative plural)
βωμέ (singular vocative)
βωμοί (plural vocative)


Ιανός

head

Ιανός • (Ianós) m

Ianós (romanization)
Ιανός (nominative singular)
Ιανού (genitive singular)
Ιανό (accusative singular)
Ιανέ (singular vocative)


μεταρρύθμιση

μεταρρυθμίσεις

μεταρρύθμιση • (metarrýthmisi) f (plural μεταρρυθμίσεις)

el-noun

μεταρρυθμίσεις

metarrýthmisi (romanization)
μεταρρυθμίσεις (plural)
μεταρρύθμιση (nominative singular)
μεταρρυθμίσεις (nominative plural)
μεταρρύθμισης (genitive singular)
μεταρρυθμίσεων (genitive plural)
μεταρρύθμιση (accusative singular)
μεταρρυθμίσεις (accusative plural)
μεταρρύθμιση (singular vocative)
μεταρρυθμίσεις (plural vocative)
Older

el-decl-noun

μεταρρύθμιση

μεταρρυθμίσεις

μεταρρύθμισης

μεταρρυθμίσεων

μεταρρύθμιση

μεταρρυθμίσεις

μεταρρύθμιση

μεταρρυθμίσεις

Older or formal genitive singular: μεταρρυθμίσεως •

(religion, capitalised) the Protestant Reformation


Αντίχριστος

Antíchristos (romanization)
Αντίχριστος (nominative singular)
Αντίχριστοι (nominative plural)
Αντίχριστου (genitive singular)
Αντιχρίστου (genitive singular)
Αντίχριστων (genitive plural)
Αντιχρίστων (genitive plural)
Αντίχριστο (accusative singular)
Αντίχριστους (accusative plural)
Αντιχρίστους (accusative plural)
Αντίχριστε (singular vocative)
Αντίχριστοι (plural vocative)
Second forms are formal.

Αντίχριστους

Αντιχρίστους


κλίμα

klíma (romanization)
κλίματα (plural)
κλίμα (nominative singular)
κλίματα (nominative plural)
κλίματος (genitive singular)
κλιμάτων (genitive plural)
κλίμα (accusative singular)
κλίματα (accusative plural)
κλίμα (singular vocative)
κλίματα (plural vocative)

Η Κρήτη ανήκει στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
I Kríti aníkei sto klíma tou Oikoumenikoú Patriarcheíou.
Crete is in the klima of the Ecumenical Patriarchate.

(religion) see, the district or area covered by a Greek Orthodox patriarchate


τέμενος

témenos (romanization)
τεμένη (plural)
τέμενος (nominative singular)
τεμένη (nominative plural)
τεμένους (genitive singular)
τεμενών (genitive plural)
τέμενος (accusative singular)
τεμένη (accusative plural)
τέμενος (singular vocative)
τεμένη (plural vocative)

μουσουλμανικό τέμενος


αμαρτία

head

αμαρτία • (amartía) f (plural αμαρτίες)

el-noun

αμαρτία • (amartía) f (plural αμαρτίες)

amartía (romanization)
αμαρτίες (plural)
αμαρτία (nominative singular)
αμαρτίες (nominative plural)
αμαρτίας (genitive singular)
αμαρτιών (genitive plural)
αμαρτία (accusative singular)
αμαρτίες (accusative plural)
αμαρτία (singular vocative)
αμαρτίες (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek ἁμαρτία (hamartía).


Κόλαση

head

Κόλαση • (Kólasi) f (plural Κολάσεις)

Kólasi (romanization)
Κολάσεις (plural)
Κόλαση (nominative singular)
Κόλασης (genitive singular)
Κόλαση (accusative singular)
Κόλαση (singular vocative)
Older
formal genitive singular: Κολάσεως

el-decl-noun-unc

Older or formal genitive singular: Κολάσεως •

(religion, biblical) Hell, Hades, the place where the souls of the dead are said to reside.


λειτουργία

head

λειτουργία • (leitourgía) f (plural λειτουργίες)

leitourgía (romanization)
λειτουργίες (plural)
λειτουργία (nominative singular)
λειτουργίες (nominative plural)
λειτουργίας (genitive singular)
λειτουργιών (genitive plural)
λειτουργία (accusative singular)
λειτουργίες (accusative plural)
λειτουργία (singular vocative)
λειτουργίες (plural vocative)

From Ancient Greek λειτουργία (leitourgía, “public service”), from λειτουργός (leitourgós, “public official”) + -ία (-ía).

suf

(religion) liturgy, Mass, Eucharist, divine service


αρχάγγελος

head

αρχάγγελος • (archángelos) m (plural αρχάγγελοι)

archángelos (romanization)
αρχάγγελοι (plural)
αρχάγγελος (nominative singular)
αρχάγγελοι (nominative plural)
αρχαγγέλου (genitive singular)
αρχαγγέλων (genitive plural)
αρχάγγελο (accusative singular)
αρχαγγέλους (accusative plural)
αρχάγγελε (singular vocative)
αρχάγγελοι (plural vocative)

From Koine Greek ἀρχάγγελος (arkhángelos); equivalent to αρχ- (arch-, “first, arch-”) + άγγελος (ángelos, “angel”).


μοναχός

head

μοναχός • (monachós) m (plural μοναχοί, feminine μοναχή)

monachós (romanization)
μοναχοί (plural)
μοναχή (feminine)
μοναχός (nominative singular)
μοναχοί (nominative plural)
μοναχού (genitive singular)
μοναχών (genitive plural)
μοναχό (accusative singular)
μοναχούς (accusative plural)
μοναχέ (singular vocative)
μοναχοί (plural vocative)

From Ancient Greek μοναχός (monakhós, “single, solitary”), from μόνος (mónos, “alone”).


Πάσχα

From Koine Greek πάσχα (páskha, “Passover”), from Aramaic פסחא (paskha), from Hebrew פסח (pésakh).

Καλό Πάσχα!


Μάρτυρας του Ιεχωβά

head

Μάρτυρας του Ιεχωβά

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Μάρτυρας του Ιεχωβά • (Mártyras tou Iechová) m or f (plural Μάρτυρες του Ιεχωβά)

el-noun

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Μάρτυρας του Ιεχωβά

Mártyras tou Iechová (romanization)
Μάρτυρες του Ιεχωβά (plural)


προσκυνήτρια

head

προσκυνήτριες

προσκυνήτρια • (proskynítria) m (plural προσκυνήτριες, masculine προσκυνητής)

el-noun

προσκυνήτριες

proskynítria (romanization)
προσκυνήτριες (plural)
προσκυνητής (masculine)
προσκυνήτρια (nominative singular)
προσκυνήτριες (nominative plural)
προσκυνήτριας (genitive singular)
προσκυνητριών (genitive plural)
προσκυνήτρια (accusative singular)
προσκυνήτριες (accusative plural)
προσκυνήτρια (singular vocative)
προσκυνήτριες (plural vocative)

el-decl-noun

προσκυνήτρια

προσκυνήτριες

προσκυνήτριας

προσκυνητριών

προσκυνήτρια

προσκυνήτριες

προσκυνήτρια

προσκυνήτριες


νιρβάνα

nirvána (romanization)
νιρβάνα (nominative singular)
νιρβάνας (genitive singular)
νιρβάνα (accusative singular)
νιρβάνα (singular vocative)

Borrowed from Sanskrit निर्वाण (nirvāṇa). First attested 1867.


ειδωλολάτρισσα

head

ειδωλολάτρισσες

ειδωλολάτρης

ειδωλολάτρισσα • (eidololátrissa) f (plural ειδωλολάτρισσες, masculine ειδωλολάτρης)

el-noun

ειδωλολάτρισσες

ειδωλολάτρης

eidololátrissa (romanization)
ειδωλολάτρισσες (plural)
ειδωλολάτρης (masculine)
ειδωλολάτρισσα (nominative singular)
ειδωλολάτρισσες (nominative plural)
ειδωλολάτρισσας (genitive singular)
ειδωλολατρισσών (genitive plural)
ειδωλολάτρισσα (accusative singular)
ειδωλολάτρισσες (accusative plural)
ειδωλολάτρισσα (singular vocative)
ειδωλολάτρισσες (plural vocative)

el-decl-noun

ειδωλολάτρισσα

ειδωλολάτρισσες

ειδωλολάτρισσας

ειδωλολατρισσών

ειδωλολάτρισσα

ειδωλολάτρισσες

ειδωλολάτρισσα

ειδωλολάτρισσες

ειδωλολάτρ (eidololátr, “idolater”) + -ισσα (-issa, “feminising”)

suffix

ειδωλολάτρης


χριστιανός

head

χριστιανός • (christianós) m (plural χριστιανοί, feminine χριστιανή)

christianós (romanization)
χριστιανοί (plural)
χριστιανή (feminine)
χριστιανός (nominative singular)
χριστιανοί (nominative plural)
χριστιανού (genitive singular)
χριστιανών (genitive plural)
χριστιανό (accusative singular)
χριστιανούς (accusative plural)
χριστιανέ (singular vocative)
χριστιανοί (plural vocative)

χριστ (christ, “Christ”) + -ιανός (-ianós, “descriptive form”)


Χριστάδελφος

head

Χριστάδελφοι

Χριστάδελφος • (Christádelfos) m (plural Χριστάδελφοι)

el-noun

Χριστάδελφοι

Christádelfos (romanization)
Χριστάδελφοι (plural)
Χριστάδελφος (nominative singular)
Χριστάδελφοι (nominative plural)
Χριστάδελφου (genitive singular)
Χριστάδελφων (genitive plural)
Χριστάδελφο (accusative singular)
Χριστάδελφους (accusative plural)
Χριστάδελφε (singular vocative)
Χριστάδελφοι (plural vocative)

el-decl-noun

Χριστάδελφος

Χριστάδελφοι

Χριστάδελφου

Χριστάδελφων

Χριστάδελφους

Χριστάδελφοι


σκεύος

skévos (romanization)
σκεύη (plural)
σκεύος (nominative singular)
σκεύη (nominative plural)
σκεύους (genitive singular)
σκευών (genitive plural)
σκεύος (accusative singular)
σκεύη (accusative plural)
σκεύος (singular vocative)
σκεύη (plural vocative)

Ancient Greek σκεῦος (skeûos) (as in English skeuomorph).

(religion) sacred vessel at the Eucharist


μουεζίνης

head

μουεζίνης • (mouezínis) m (plural μουεζίνηδες)

mouezínis (romanization)
μουεζίνηδες (plural)
μουεζίνης (nominative singular)
μουεζίνηδες (nominative plural)
μουεζίνη (genitive singular)
μουεζίνηδων (genitive plural)
μουεζίνη (accusative singular)
μουεζίνηδες (accusative plural)
μουεζίνη (singular vocative)
μουεζίνηδες (plural vocative)

(Islam) muezzin (the person who issues the call to prayer)


άγιο

άγιο • (ágio) n (plural άγια, masculine άγιος, feminine αγία)

ágio (romanization)
άγια (plural)
άγιος (masculine)
αγία (feminine)
άγιο (nominative singular)
άγια (nominative plural)
αγίου (genitive singular)
άγιου (genitive singular)
αγίων (genitive plural)
άγιο (accusative singular)
άγια (accusative plural)
άγιο (singular vocative)
άγια (plural vocative)

ά‧γι‧ο ά‧γιο

Babiniotis, Georgios
w:Georgios Babiniotis

(religion) holy superior divine being or force

see plural → τα άγια


μοναχή

μοναχή • (monachí) f (plural μοναχές, masculine μοναχός)

monachí (romanization)
μοναχές (plural)
μοναχός (masculine)
μοναχή (nominative singular)
μοναχές (nominative plural)
μοναχής (genitive singular)
μοναχών (genitive plural)
μοναχή (accusative singular)
μοναχές (accusative plural)
μοναχή (singular vocative)
μοναχές (plural vocative)


χριστιανισμός

χριστιανισμός • (christianismós) m (uncountable)

christianismós (romanization)
χριστιανισμός (nominative singular)
χριστιανισμού (genitive singular)
χριστιανισμό (accusative singular)
χριστιανισμέ (singular vocative)

el-decl-noun-unc

χριστιανισμός

χριστιανισμού

χριστιανισμό

χριστιανισμέ


λάτρης

head

λάτρης • (látris) m (plural λάτρεις, feminine λάτρισσα)

látris (romanization)
λάτρεις (plural)
λάτρισσα (feminine)
λάτρης (nominative singular)
λάτρεις (nominative plural)
λάτρη (genitive singular)
λάτρεων (genitive plural)
λάτρη (accusative singular)
λάτρεις (accusative plural)
λάτρη (singular vocative)
λάτρεις (plural vocative)


λάτρισσα

λάτρισσα • (látrissa) f (plural λάτρισσες, masculine λάτρης)

látrissa (romanization)
λάτρισσες (plural)
λάτρης (masculine)
λάτρισσα (nominative singular)
λάτρισσες (nominative plural)
λάτρισσας (genitive singular)
λατρισσών (genitive plural)
λάτρισσα (accusative singular)
λάτρισσες (accusative plural)
λάτρισσα (singular vocative)
λάτρισσες (plural vocative)


σαράντα

→ Romani: sarànda

Inherited from Byzantine Greek σαράντα (saránta), from Ancient Greek τεσσαράκοντα (tessarákonta), from Proto-Indo-European *kʷetwr̥̄ḱomt, from earlier *kʷetwr̥-dḱomt (“four-ten”). The first three letters were mistaken for the article τὲς (tès, “the”, feminine accusative plural) in Medieval times, hence the loss. The memorial service is derived from the belief that Jesus Christ was resurrected for that period of time before ascending to Heaven.

inh

τεσσαράκοντα

(religion) Orthodox memorial service in the fortieth day


ιμάμης

head

ιμάμης • (imámis) m (plural ιμάμηδες)

el-noun

ιμάμης • (imámis) m (plural ιμάμηδες)

imámis (romanization)
ιμάμηδες (plural)
ιμάμης (nominative singular)
ιμάμηδες (nominative plural)
ιμάμη (genitive singular)
ιμάμηδων (genitive plural)
ιμάμη (accusative singular)
ιμάμηδες (accusative plural)
ιμάμη (singular vocative)
ιμάμηδες (plural vocative)

From Ottoman Turkish امام (modern Turkish imam), from Arabic إمام (ʔimām).


ραββί

From Koine Greek ῥαββί (rhabbí), from Hebrew רבי (rabbi, “my master”).

(religion, Judaism) rabbi (minister of religion)


ραββίνος

head

ραββίνος • (ravvínos) m or f (plural ραββίνοι)

ravvínos (romanization)
ραββίνοι (plural)
ραββίνος (nominative singular)
ραββίνοι (nominative plural)
ραββίνου (genitive singular)
ραββίνων (genitive plural)
ραββίνο (accusative singular)
ραββίνους (accusative plural)
ραββίνε (singular vocative)
ραββίνοι (plural vocative)


αμάρτημα

αμάρτημα • (amártima) n (plural αμαρτήματα)

amártima (romanization)
αμαρτήματα (plural)
αμάρτημα (nominative singular)
αμαρτήματα (nominative plural)
αμαρτήματος (genitive singular)
αμαρτημάτων (genitive plural)
αμάρτημα (accusative singular)
αμαρτήματα (accusative plural)
αμάρτημα (singular vocative)
αμαρτήματα (plural vocative)

From the Ancient Greek ἁμάρτημα (hamártēma, “a failure”, “a fault”, “a sin”; “a bodily defect”, “a malady”).

der

επτά θανάσιμα αμαρτήματα


γυναικεία περιτομή

head

γυναικεία περιτομή

γυναικείες περιτομές

γυναικεία περιτομή • (gynaikeía peritomí) f (plural γυναικείες περιτομές)

el-noun

γυναικείες περιτομές

γυναικεία περιτομή

gynaikeía peritomí (romanization)
γυναικείες περιτομές (plural)

Coordinate term: ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων (akrotiriasmós gynaikeíon gennitikón orgánon)


λάμα

Borrowed from English lama, from Tibetan བླ་མ (bla ma).

(religion) lama, Tibetan Buddhist leader


καθολικό

head

καθολικό • (katholikó) n (plural καθολικά)

katholikó (romanization)
καθολικά (plural)
καθολικό (nominative singular)
καθολικά (nominative plural)
καθολικού (genitive singular)
καθολικών (genitive plural)
καθολικό (accusative singular)
καθολικά (accusative plural)
καθολικό (singular vocative)
καθολικά (plural vocative)


πιστή

πιστή • (pistí) f (plural πιστές, feminine πιστός)

pistí (romanization)
πιστές (plural)
πιστός (feminine)
πιστή (nominative singular)
πιστές (nominative plural)
πιστής (genitive singular)
πιστών (genitive plural)
πιστή (accusative singular)
πιστές (accusative plural)
πιστή (singular vocative)
πιστές (plural vocative)

(religion) believer (usually in the plural)


Απόστολος

Απόστολος • (Apóstolos) m (plural Απόστολοι)

Apóstolos (romanization)
Απόστολοι (plural)
Απόστολος (nominative singular)
Απόστολοι (nominative plural)
Αποστόλου (genitive singular)
Αποστόλων (genitive plural)
Απόστολο (accusative singular)
Αποστόλους (accusative plural)
Απόστολε (singular vocative)
Απόστολοι (plural vocative)

Ο Απόστολος Ματθαίος


χριστιανή

χριστιανή • (christianí) f (plural χριστιανές, masculine χριστιανός)

christianí (romanization)
χριστιανές (plural)
χριστιανός (masculine)
χριστιανή (nominative singular)
χριστιανές (nominative plural)
χριστιανής (genitive singular)
χριστιανών (genitive plural)
χριστιανή (accusative singular)
χριστιανές (accusative plural)
χριστιανή (singular vocative)
χριστιανές (plural vocative)


Λαμπρή

Lamprí (romanization)
Λαμπρή (nominative singular)
Λαμπρής (genitive singular)
Λαμπρή (accusative singular)
Λαμπρή (singular vocative)

(religion, Christianity, colloquial) Easter


άγια

άγια • (ágia) n

el-noun-form

άγια • (ágia) n

ά‧γι‧α ά‧για

τα άγια των αγίων (also spelt: τα Άγια των Αγίων) ― ta ágia ton agíon

(religion) sanctuary especially in plural, in the phrase:


αγιογραφία

head

αγιογραφία • (agiografía) f (plural αγιογραφίες)

agiografía (romanization)
αγιογραφίες (plural)
αγιογραφία (nominative singular)
αγιογραφίες (nominative plural)
αγιογραφίας (genitive singular)
αγιογραφιών (genitive plural)
αγιογραφία (accusative singular)
αγιογραφίες (accusative plural)
αγιογραφία (singular vocative)
αγιογραφίες (plural vocative)

αγιο- (agio-, “holy”) + γράφω (gráfo, “to write or draw”)


αγγελούδι

head

αγγελούδι • (angeloúdi) n (plural αγγελούδια)

angeloúdi (romanization)
αγγελούδια (plural)
αγγελούδι (nominative singular)
αγγελούδια (nominative plural)
αγγελουδιού (genitive singular)
αγγελουδιών (genitive plural)
αγγελούδι (accusative singular)
αγγελούδια (accusative plural)
αγγελούδι (singular vocative)
αγγελούδια (plural vocative)

αγ‧γε‧λού‧δι

άγγελος άγγελος#Greek

(biblical) cherub (diminutive of άγγελος (ángelos, “angel”))


ομολογώ

ομολογώ • (omologó)

el-verb

ομολογημένος

ομολογώ • (omologó) (past ομολόγησα, passive ομολογούμαι, p‑past ομολογήθηκα, ppp ομολογημένος)

omologó (romanization)
ομολόγησα (past)
ομολογούμαι (passive)
ομολογήθηκα (passive past)
ομολογημένος (participle passive perfect)
ομολογώ (active first-person imperfective indicative present singular)
ομολογήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ομολογούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ομολογηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ομολογείς (active imperfective indicative present second-person singular)
ομολογήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ομολογείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ομολογηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ομολογεί (active imperfective indicative present singular third-person)
ομολογήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ομολογείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ομολογηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ομολογούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
ομολογήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ομολογούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ομολογηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ομολογείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
ομολογήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ομολογείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ομολογηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ομολογούν (active imperfective indicative plural present third-person)
ομολογούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ομολογήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ομολογήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ομολογούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ομολογηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ομολογηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ομολογούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ομολόγησα (active first-person indicative past perfective singular)
ομολογούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
ομολογούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
ομολογήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
ομολογούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ομολόγησες (active indicative past perfective second-person singular)
ομολογούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
ομολογούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
ομολογήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
ομολογούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ομολόγησε (active indicative past perfective singular third-person)
ομολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ομολογείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ομολογήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ομολογούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ομολογήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ομολογούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ομολογηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ομολογούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ομολογήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[ομολογούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
ομολογηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
ομολογούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ομολογούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ομολόγησαν (active indicative past perfective plural third-person)
ομολογήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ομολογήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ομολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ομολογούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ομολογήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ομολογηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ομολογηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ομολογώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ομολογήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ομολογούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ομολογηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ομολόγησε (active imperative perfective second-person singular)
ομολογήσου (imperative passive perfective second-person singular)
ομολογείτε (active imperative imperfective plural second-person)
ομολογήστε (active imperative perfective plural second-person)
ομολογείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ομολογηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ομολογώντας (active participle present)
ομολογούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας ομολογήσει (active participle past)
ομολογημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ομολογήσει (active infinitive-aorist)
ομολογηθεί (infinitive-aorist passive)

From Ancient Greek ὁμολογῶ (homologô, “to agree with”), contracted form of ὁμολογέω (homologéō), equivalent to ομο- (omo-, “same”) + λόγος (lógos, “reasoning”).

prefix

ομολογώ την πίστη μου

(religion, transitive, intransitive) to profess (declare one's adherence to a religion)


εικόνισμα

head

εικόνισμα • (eikónisma) n (plural εικονίσματα)

eikónisma (romanization)
εικονίσματα (plural)
εικόνισμα (nominative singular)
εικονίσματα (nominative plural)
εικονίσματος (genitive singular)
εικονισμάτων (genitive plural)
εικόνισμα (accusative singular)
εικονίσματα (accusative plural)
εικόνισμα (singular vocative)
εικονίσματα (plural vocative)

el-decl-noun

εικονίσματος

εικονισμάτων


ήμαρτον

head

ήμαρτον • (ímarton)

From ἥμαρτον (hḗmarton, “I did wrong”), the aorist first person singular of Ancient Greek ἁμαρτάνω (hamartánō, “Ι do wrong”), a use popularised in Byzantine Greek from the New Testament.

inh

Ήμαρτον Θεέ μου!

(religion) forgive me, have mercy, mea culpa


πάστορας

head

πάστορας • (pástoras) m (plural πάστορες)

pástoras (romanization)
πάστορες (plural)
πάστορας (nominative singular)
πάστορες (nominative plural)
πάστορα (genitive singular)
παστόρων (genitive plural)
πάστορα (accusative singular)
πάστορες (accusative plural)
πάστορα (singular vocative)
πάστορες (plural vocative)

(religion) Protestant priest, pastor, minister


μεταρρυθμίστρια

μεταρρυθμίστριες

μεταρρυθμιστής

μεταρρυθμίστρια • (metarrythmístria) f (plural μεταρρυθμίστριες, masculine μεταρρυθμιστής)

el-noun

μεταρρυθμίστριες

μεταρρυθμιστής

metarrythmístria (romanization)
μεταρρυθμίστριες (plural)
μεταρρυθμιστής (masculine)
μεταρρυθμίστρια (nominative singular)
μεταρρυθμίστριες (nominative plural)
μεταρρυθμίστριας (genitive singular)
μεταρρυθμίστρια (accusative singular)
μεταρρυθμίστριες (accusative plural)
μεταρρυθμίστρια (singular vocative)
μεταρρυθμίστριες (plural vocative)

el-decl-noun

μεταρρυθμίστρια

μεταρρυθμίστριες

μεταρρυθμίστριας

μεταρρυθμίστρια

μεταρρυθμίστριες

μεταρρυθμίστρια

μεταρρυθμίστριες


μεταρρυθμιστής

head

μεταρρυθμιστές

μεταρρυθμίστρια

μεταρρυθμιστής • (metarrythmistís) m (plural μεταρρυθμιστές, feminine μεταρρυθμίστρια)

el-noun

μεταρρυθμιστές

μεταρρυθμίστρια

metarrythmistís (romanization)
μεταρρυθμιστές (plural)
μεταρρυθμίστρια (feminine)
μεταρρυθμιστής (nominative singular)
μεταρρυθμιστές (nominative plural)
μεταρρυθμιστή (genitive singular)
μεταρρυθμιστών (genitive plural)
μεταρρυθμιστή (accusative singular)
μεταρρυθμιστές (accusative plural)
μεταρρυθμιστή (singular vocative)
μεταρρυθμιστές (plural vocative)

el-decl-noun

μεταρρυθμιστής

μεταρρυθμιστές

μεταρρυθμιστή

μεταρρυθμιστών

μεταρρυθμιστή

μεταρρυθμιστές

μεταρρυθμιστή

μεταρρυθμιστές

μεταρρυθμ- (metarrythm-, “to reform”) + -ιστής (-istís, “-ist, -er”), religious term is a calque of German Reformator. First attested 1871.

suffix

μεταρρυθμίζω


αγιοποιώ

head

αγιοποιώ • (agiopoió)

el-verb

αγιοποιούμαι

αγιοποιήθηκα

αγιοποιημένος

αγιοποιώ • (agiopoió) (past αγιοποίησα, passive αγιοποιούμαι, p‑past αγιοποιήθηκα, ppp αγιοποιημένος)

agiopoió (romanization)
αγιοποίησα (past)
αγιοποιούμαι (passive)
αγιοποιήθηκα (passive past)
αγιοποιημένος (participle passive perfect)
αγιοποιώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αγιοποιήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αγιοποιούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αγιοποιηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αγιοποιείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αγιοποιήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αγιοποιείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αγιοποιηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αγιοποιεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αγιοποιήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αγιοποιείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αγιοποιηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αγιοποιούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αγιοποιήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αγιοποιούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αγιοποιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αγιοποιηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αγιοποιείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αγιοποιήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αγιοποιείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αγιοποιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
αγιοποιηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αγιοποιούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αγιοποιούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αγιοποιήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αγιοποιήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αγιοποιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αγιοποιηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αγιοποιηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αγιοποιούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αγιοποίησα (active first-person indicative past perfective singular)
αγιοποιούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αγιοποιούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αγιοποιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αγιοποιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αγιοποιήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αγιοποιούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αγιοποίησες (active indicative past perfective second-person singular)
αγιοποιούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αγιοποιούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αγιοποιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αγιοποιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αγιοποιήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αγιοποιούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αγιοποίησε (active indicative past perfective singular third-person)
αγιοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αγιοποιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αγιοποιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αγιοποιείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αγιοποιήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αγιοποιούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αγιοποιήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αγιοποιούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αγιοποιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αγιοποιηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αγιοποιούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αγιοποιήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[αγιοποιούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
αγιοποιόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αγιοποιηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αγιοποιούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αγιοποιούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αγιοποίησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αγιοποιήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αγιοποιήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αγιοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αγιοποιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αγιοποιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αγιοποιόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αγιοποιούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αγιοποιήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αγιοποιηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αγιοποιηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αγιοποιώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αγιοποιήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αγιοποιούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αγιοποιηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αγιοποίησε (active imperative perfective second-person singular)
αγιοποιήσου (imperative passive perfective second-person singular)
αγιοποιείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αγιοποιήστε (active imperative perfective plural second-person)
αγιοποιείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αγιοποιηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αγιοποιώντας (active participle present)
αγιοποιούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αγιοποιήσει (active participle past)
αγιοποιημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αγιοποιήσει (active infinitive-aorist)
αγιοποιηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧γι‧ο‧ποι‧ώ

Learned borrowing from Byzantine Greek ἁγιοποιῶ (hagiopoiô). By surface analysis, αγιο- (agio-) + -ποιώ (-poió).

surf

(religion) to canonise (UK), canonize (US)


αναχωρώ

head

αναχωρώ • (anachoró)

el-verb

αναχωρώ • (anachoró) (past αναχώρησα, passive —)

anachoró (romanization)
αναχώρησα (past)
αναχωρώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αναχωρήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αναχωρείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αναχωρήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αναχωρεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αναχωρήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αναχωρούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αναχωρήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αναχωρείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αναχωρήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αναχωρούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αναχωρούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αναχωρήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναχωρήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναχωρούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αναχώρησα (active first-person indicative past perfective singular)
αναχωρούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αναχώρησες (active indicative past perfective second-person singular)
αναχωρούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αναχώρησε (active indicative past perfective singular third-person)
αναχωρούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αναχωρήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αναχωρούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αναχωρήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
αναχωρούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναχωρούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναχώρησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναχωρήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναχωρήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα αναχωρώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αναχωρήσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
αναχώρησε (active imperative perfective second-person singular)
αναχωρείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αναχωρήστε (active imperative perfective plural second-person)
αναχωρώντας (active indeclinable participle present)
έχοντας αναχωρήσει (active indeclinable participle perfect)
αναχωρήσει (infinitive-aorist)

(religion) to depart from the everyday world, become a recluse


αρειανός

head

αρειανός • (areianós) m (plural αρειανοί)

areianós (romanization)
αρειανοί (plural)

From Ancient Greek Άρειος (Áreios, “Arius”)


κιβωτός

kivotós (romanization)
κιβωτοί (plural)
κιβωτός (nominative singular)
κιβωτοί (nominative plural)
κιβωτού (genitive singular)
κιβωτών (genitive plural)
κιβωτό (accusative singular)
κιβωτούς (accusative plural)
κιβωτέ (singular vocative)
κιβωτό (singular vocative)
κιβωτοί (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek κιβωτός (kibōtós, “wooden box, chest, coffer”) with biblical senses from Koine Greek.

lbor

(biblical) ark, Ark (Ark of the Covenant)


Μεγάλη Τεσσαρακοστή

head

Μεγάλη Τεσσαρακοστή • (Megáli Tessarakostí) f


Σαρακοστή

Σαρακοστή • (Sarakostí) f (plural Σαρακοστές)

Sarakostí (romanization)
Σαρακοστές (plural)
Σαρακοστά (nominative singular)
Σαρακοστές (nominative plural)
Σαρακοστάς (genitive singular)
Σαρακοστών (genitive plural)
Σαρακοστά (accusative singular)
Σαρακοστές (accusative plural)
Σαρακοστά (singular vocative)
Σαρακοστές (plural vocative)


αίρεση

αίρεση • (aíresi) f (plural αιρέσεις)

el-noun

αίρεση • (aíresi) f (plural αιρέσεις)

aíresi (romanization)
αιρέσεις (plural)
αίρεση (nominative singular)
αιρέσεις (nominative plural)
αίρεσης (genitive singular)
αιρέσεων (genitive plural)
αίρεση (accusative singular)
αιρέσεις (accusative plural)
αίρεση (singular vocative)
αιρέσεις (plural vocative)
Older
formal genitive singular: αιρέσεως

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αιρέσεως •


ψαλμός

psalmós (romanization)
ψαλμοί (plural)
ψαλμός (nominative singular)
ψαλμοί (nominative plural)
ψαλμού (genitive singular)
ψαλμών (genitive plural)
ψαλμό (accusative singular)
ψαλμούς (accusative plural)
ψαλμέ (singular vocative)
ψαλμοί (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ψαλμός (psalmós), from ψάλλω (psállō).


μάρτυρας

head

μάρτυρας • (mártyras) m or f (plural μάρτυρες)

mártyras (romanization)
μάρτυρες (plural)
μάρτυρας (nominative singular)
μάρτυρες (nominative plural)
μάρτυρα (genitive singular)
μαρτύρων (genitive plural)
μάρτυρα (accusative singular)
μάρτυρες (accusative plural)
μάρτυρα (singular vocative)
μάρτυρες (plural vocative)

el-decl-noun

Feminine singular genitive: μάρτυρος (mártyros); also formal masculine.

From Ancient Greek μᾰ́ρτῠρᾰ (mártura), singular accusative of μάρτυς (mártus).


εσχατολογία

head

εσχατολογία • (eschatología) f (uncountable)

eschatología (romanization)
εσχατολογία (nominative singular)
εσχατολογίας (genitive singular)
εσχατολογία (accusative singular)
εσχατολογία (singular vocative)

el-decl-noun-unc

εσχατολογίας


σώζω

head

σώζω • (sózo)

el-verb

σώζω • (sózo) (past έσωσα, passive σώζομαι)

sózo (romanization)
έσωσα (past)
σώζομαι (passive)
σώζω (active first-person imperfective indicative present singular)
σώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
σώζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
σωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
σώζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
σώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
σώζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
σωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
σώζει (active imperfective indicative present singular third-person)
σώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
σώζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
σωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
σώζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
σώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
σωζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
σωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
σώζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
σώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
σώζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σωζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
σώζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
σώζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
σώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
σώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
σώζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
σωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
σωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
έσωζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
έσωσα (active first-person indicative past perfective singular)
σωζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σωζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
έσωζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
έσωσες (active indicative past perfective second-person singular)
σωζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σωζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
έσωζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
έσωσε (active indicative past perfective singular third-person)
σωζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σωζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
σώζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
σώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
σωζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
σωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
σώζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
σώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
σωζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
σωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
έσωζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σώζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σώζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
έσωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
σώζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
σωζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
σώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα σώζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα σώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα σώζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα σωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
σώζε (active imperative imperfective second-person singular)
σώσε (active imperative perfective second-person singular)
σώσου (imperative passive perfective second-person singular)
σώζετε (active imperative imperfective plural second-person)
σώστε (active imperative perfective plural second-person)
σώζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
σωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
σώζοντας (active participle present)
σωζόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας σώσει (active participle past)
σωσμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o (participle passive past)
σώσει (active infinitive-aorist)
σωθεί (infinitive-aorist passive)

Inherited from Ancient Greek σῴζω. For sense save file, a semantic loan from English save.


παρεκκλήσι

head

παρεκκλήσι • (parekklísi) n (plural παρεκκλήσια)

parekklísi (romanization)
παρεκκλήσια (plural)
παρεκκλήσι (nominative singular)
παρεκκλήσια (nominative plural)
παρεκκλησιού (genitive singular)
παρεκκλησιών (genitive plural)
παρεκκλήσι (accusative singular)
παρεκκλήσια (accusative plural)
παρεκκλήσι (singular vocative)
παρεκκλήσια (plural vocative)

el-decl-noun

παρεκκλησιού

παρεκκλησιών

(religion) chapel belonging to an individual or institution


λειψανοθήκη

head

λειψανοθήκες

λειψανοθήκη • (leipsanothíki) f (plural λειψανοθήκες)

el-noun

λειψανοθήκες

leipsanothíki (romanization)
λειψανοθήκες (plural)
λειψανοθήκη (nominative singular)
λειψανοθήκες (nominative plural)
λειψανοθήκης (genitive singular)
λειψανοθηκών (genitive plural)
λειψανοθήκη (accusative singular)
λειψανοθήκες (accusative plural)
λειψανοθήκη (singular vocative)
λειψανοθήκες (plural vocative)

el-decl-noun

λειψανοθήκες

λειψανοθήκης

λειψανοθηκών

λειψανοθήκες

λειψανοθήκες

λει‧ψα‧νο‧θή‧κη

From λείψαν(ο) (“relic”) + -ο- + -θήκη (“case, holster”).


λείψανο

leípsano (romanization)
λείψανα (plural)
λείψανο (nominative singular)
λείψανα (nominative plural)
λειψάνου (genitive singular)
λείψανου (genitive singular)
λειψάνων (genitive plural)
λείψανο (accusative singular)
λείψανα (accusative plural)
λείψανο (singular vocative)
λείψανα (plural vocative)

Ancient Greek λείψανον (leípsanon), from λείπω (leípō, “be absent”) + -ανον (-anon)


Άθως

Áthos (romanization)
Άθως (nominative singular)
Άθω (genitive singular)
Άθω (accusative singular)
Άθω (singular vocative)

(religion) Athos (the peninsula, the mount)


απολύω

head

απολύω • (apolýo)

el-verb

απολύω • (apolýo) (past απέλυσα/απόλυσα, passive απολύομαι)

apolýo (romanization)
απέλυσα (past)
απόλυσα (past)
απολύομαι (passive)
απολύω (active first-person imperfective indicative present singular)
απολύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
απολύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
απολυθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
απολύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
απολύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
απολύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
απολυθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
απολύει (active imperfective indicative present singular third-person)
απολύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
απολύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
απολυθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
απολύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
απολύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
απολυόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
απολυθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
απολύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
απολύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
απολύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
απολυόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
απολυθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
απολύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
απολύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
απολύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
απολύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
απολύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
απολυθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απολυθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απέλυα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απέλυσα (active first-person indicative past perfective singular)
απόλυσα (active first-person indicative past perfective singular)
απολυόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
απολυόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
απολύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
απέλυες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απέλυσες (active indicative past perfective second-person singular)
απόλυσες (active indicative past perfective second-person singular)
απολυόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
απολυόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
απολύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απέλυε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απέλυσε (active indicative past perfective singular third-person)
απόλυσε (active indicative past perfective singular third-person)
απολυόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολυότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
απολύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
απολύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
απολυόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
απολυθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
απολύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
απολύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
απολυόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
απολυθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απέλυαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απολύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απολύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απέλυσαν (active indicative past perfective plural third-person)
απολύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
απολύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
απόλυσαν (active indicative past perfective plural third-person)
απολύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολυόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
απολύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολυθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολυθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα απολύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα απολύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα απολύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα απολυθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
απόλυε (active imperative imperfective second-person singular)
απόλυσε (active imperative perfective second-person singular)
απολύσου (imperative passive perfective second-person singular)
απολύετε (active imperative imperfective plural second-person)
απολύστε (active imperative perfective plural second-person)
απολύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
απολυθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
απολύοντας (active participle present)
έχοντας απολύσει (active participle past)
απολυμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
απολύσει (active infinitive-aorist)
απολυθεί (infinitive-aorist passive)

απολλύω (apollýo)

From Ancient Greek ἀπολύω (apolúō). Morphologically, from απο- (apo-) + λύω (lýo).

(religion) to dismiss (from church, the service is finished)


ψαλτήριο

head

ψαλτήριο • (psaltírio) n (plural ψαλτήρια)

psaltírio (romanization)
ψαλτήρια (plural)
ψαλτήριο (nominative singular)
ψαλτήρια (nominative plural)
ψαλτηρίου (genitive singular)
ψαλτηρίων (genitive plural)
ψαλτήριο (accusative singular)
ψαλτήρια (accusative plural)
ψαλτήριο (singular vocative)
ψαλτήρια (plural vocative)


στιχάριο

στιχάριο • (stichário) n (plural στιχάρια)

stichário (romanization)
στιχάρια (plural)
στιχάριο (nominative singular)
στιχάρια (nominative plural)
στιχαρίου (genitive singular)
στιχάριου (genitive singular)
στιχαρίων (genitive plural)
στιχάριο (accusative singular)
στιχάρια (accusative plural)
στιχάριο (singular vocative)
στιχάρια (plural vocative)

From Koine Greek στιχάριον (stikhárion), a diminutive of Ancient Greek στίχος (stíkhos, “line of verse, line of soldiers”).


αγιοποίηση

head

αγιοποιήσεις

αγιοποίηση • (agiopoíisi) f (plural αγιοποιήσεις)

el-noun

αγιοποιήσεις

agiopoíisi (romanization)
αγιοποιήσεις (plural)
αγιοποίηση (nominative singular)
αγιοποιήσεις (nominative plural)
αγιοποίησης (genitive singular)
αγιοποιήσεων (genitive plural)
αγιοποίηση (accusative singular)
αγιοποιήσεις (accusative plural)
αγιοποίηση (singular vocative)
αγιοποιήσεις (plural vocative)
Older
formal genitive singular: αγιοποιήσεως

el-decl-noun

αγιοποιήσεις

αγιοποιήσεων

αγιοποιήσεις

αγιοποιήσεις

Older or formal genitive singular: αγιοποιήσεως •

(religion) canonisation (UK), canonization (US)


κανόνας

kanónas (romanization)
κανόνες (plural)
κανόνας (nominative singular)
κανόνες (nominative plural)
κανόνα (genitive singular)
κανόνων (genitive plural)
κανόνα (accusative singular)
κανόνες (accusative plural)
κανόνα (singular vocative)
κανόνες (plural vocative)


αιδεσιμότατος

head

αιδεσιμότατοι

αιδεσιμότατος • (aidesimótatos) m (plural αιδεσιμότατοι)

el-noun

αιδεσιμότατοι

aidesimótatos (romanization)
αιδεσιμότατοι (plural)
αιδεσιμότατος (nominative singular)
αιδεσιμότατοι (nominative plural)
αιδεσιμότατου (genitive singular)
αιδεσιμοτάτου (genitive singular)
αιδεσιμότατων (genitive plural)
αιδεσιμοτάτων (genitive plural)
αιδεσιμότατο (accusative singular)
αιδεσιμότατους (accusative plural)
αιδεσιμοτάτους (accusative plural)
αιδεσιμότατε (singular vocative)
αιδεσιμότατοι (plural vocative)
Second forms are formal.

el-decl-noun

αιδεσιμότατος

αιδεσιμότατοι

αιδεσιμότατου

αιδεσιμοτάτου

αιδεσιμότατων

αιδεσιμοτάτων

αιδεσιμότατο

αιδεσιμότατους

αιδεσιμοτάτους

αιδεσιμότατε

αιδεσιμότατοι

(religion, title) most reverend, very reverend (used for married priests)


μονοούσιος

head

μονοούσιος • (monooúsios) m (feminine μονοούσια or μονοούσιος, neuter μονοούσιο)

monooúsios (romanization)
μονοούσια (feminine)
μονοούσιος (feminine)
μονοούσιο (neuter)
μονοούσιος (masculine nominative singular)
μονοούσιος (feminine nominative singular)
μονοούσια (feminine nominative singular)
μονοούσιο (neuter nominative singular)
μονοούσιοι (masculine nominative plural)
μονοούσιοι (feminine nominative plural)
μονοούσιες (feminine nominative plural)
μονοούσια (neuter nominative plural)
μονοούσιου (genitive masculine singular)
μονοούσιου (feminine genitive singular)
μονοούσιας (feminine genitive singular)
μονοούσιου (genitive neuter singular)
μονοούσιων (genitive masculine plural)
μονοούσιων (feminine genitive plural)
μονοούσιων (genitive neuter plural)
μονοούσιο (accusative masculine singular)
μονοούσιο (accusative feminine singular)
μονοούσια (accusative feminine singular)
μονοούσιο (accusative neuter singular)
μονοούσιους (accusative masculine plural)
μονοούσιους (accusative feminine plural)
μονοούσιες (accusative feminine plural)
μονοούσια (accusative neuter plural)
μονοούσιε (masculine singular vocative)
μονοούσιε (feminine singular vocative)
μονοούσια (feminine singular vocative)
μονοούσιο (neuter singular vocative)
μονοούσιοι (masculine plural vocative)
μονοούσιοι (feminine plural vocative)
μονοούσιες (feminine plural vocative)
μονοούσια (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

μονοούσιος •

μονοούσιος •

μονοούσιοι •

μονοούσιοι •

μονοούσιες •

μονοούσιου •

μονοούσιου •

μονοούσιας •

μονοούσιου •

μονοούσιων •

μονοούσιων •

μονοούσιων •

μονοούσιους •

μονοούσιους •

μονοούσιες •

μονοούσιοι •

μονοούσιοι •

μονοούσιες •


Λευϊτικό

head

Λευϊτικό • (Levïtikó) f

Levïtikó (romanization)
Λευϊτικό (nominative singular)
Λευϊτικού (genitive singular)
Λευϊτικό (accusative singular)
Λευϊτικό (singular vocative)

From Koine Greek Λευϊτικόν (Leuïtikón), from Ancient Greek λεβυϊτικόν (lebuïtikón).

(biblical) Leviticus (third book in the Old Testament of the Bible)


αγιοποιημένος

αγιοποιημένη

αγιοποιημένο

αγιοποιημένος • (agiopoiiménos) m (feminine αγιοποιημένη, neuter αγιοποιημένο)

agiopoiiménos (romanization)
αγιοποιημένη (feminine)
αγιοποιημένο (neuter)
αγιοποιημένος (masculine nominative singular)
αγιοποιημένη (feminine nominative singular)
αγιοποιημένο (neuter nominative singular)
αγιοποιημένοι (masculine nominative plural)
αγιοποιημένες (feminine nominative plural)
αγιοποιημένα (neuter nominative plural)
αγιοποιημένου (genitive masculine singular)
αγιοποιημένης (feminine genitive singular)
αγιοποιημένου (genitive neuter singular)
αγιοποιημένων (genitive masculine plural)
αγιοποιημένων (feminine genitive plural)
αγιοποιημένων (genitive neuter plural)
αγιοποιημένο (accusative masculine singular)
αγιοποιημένη (accusative feminine singular)
αγιοποιημένο (accusative neuter singular)
αγιοποιημένους (accusative masculine plural)
αγιοποιημένες (accusative feminine plural)
αγιοποιημένα (accusative neuter plural)
αγιοποιημένε (masculine singular vocative)
αγιοποιημένη (feminine singular vocative)
αγιοποιημένο (neuter singular vocative)
αγιοποιημένοι (masculine plural vocative)
αγιοποιημένες (feminine plural vocative)
αγιοποιημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αγιοποιημένος

el-decl-adj-table

αγιοποιημένος •

αγιοποιημένη •

αγιοποιημένο •

αγιοποιημένοι •

αγιοποιημένες •

αγιοποιημένα •

αγιοποιημένου •

αγιοποιημένης •

αγιοποιημένου •

αγιοποιημένων •

αγιοποιημένων •

αγιοποιημένων •

αγιοποιημένο •

αγιοποιημένη •

αγιοποιημένο •

αγιοποιημένους •

αγιοποιημένες •

αγιοποιημένα •

αγιοποιημένε •

αγιοποιημένη •

αγιοποιημένο •

αγιοποιημένοι •

αγιοποιημένες •

αγιοποιημένα •

α‧γι‧ο‧ποι‧η‧μέ‧νος

Perfect participle of αγιοποιούμαι (agiopoioúmai), passive voice of αγιοποιώ (“sanctify”).

participle of

αγιοποιούμαι

(religion) canonised (UK), canonized (US)


Νώε

head

Νώε • (Nóe) m


μετενσάρκωση

μετενσαρκώσεις

μετενσάρκωση • (metensárkosi) f (plural μετενσαρκώσεις)

el-noun

μετενσαρκώσεις

metensárkosi (romanization)
μετενσαρκώσεις (plural)
μετενσάρκωση (nominative singular)
μετενσαρκώσεις (nominative plural)
μετενσάρκωσης (genitive singular)
μετενσαρκώσεων (genitive plural)
μετενσάρκωση (accusative singular)
μετενσαρκώσεις (accusative plural)
μετενσάρκωση (singular vocative)
μετενσαρκώσεις (plural vocative)
Older

el-decl-noun

μετενσάρκωση

μετενσαρκώσεις

μετενσάρκωσης

μετενσαρκώσεων

μετενσάρκωση

μετενσαρκώσεις

μετενσάρκωση

μετενσαρκώσεις

Older or formal genitive singular: μετενσαρκώσεως •

με‧τεν‧σάρ‧κω‧ση


Βούδας

head

Βούδας • (Voúdas) m

Voúdas (romanization)
Βούδας (nominative singular)
Βούδα (genitive singular)
Βούδα (accusative singular)
Βούδα (singular vocative)

Borrowed from Sanskrit बुद्ध (buddha). First attested 1830.

(Buddhism) Buddha (title of founder of Buddhism)


ακολουθία

ακολουθία • (akolouthía) f (plural ακολουθίες)

akolouthía (romanization)
ακολουθίες (plural)
ακολουθία (nominative singular)
ακολουθίες (nominative plural)
ακολουθίας (genitive singular)
ακολουθιών (genitive plural)
ακολουθία (accusative singular)
ακολουθίες (accusative plural)
ακολουθία (singular vocative)
ακολουθίες (plural vocative)

From Ancient Greek ἀκολουθία (akolouthía).


παπαδιά

παπαδιά • (papadiá) f (plural παπαδιές)

el-noun

παπαδιά • (papadiá) f (plural παπαδιές)

papadiá (romanization)
παπαδιές (plural)
παπαδιά (nominative singular)
παπαδιές (nominative plural)
παπαδιάς (genitive singular)
παπαδιών (genitive plural)
παπαδιά (accusative singular)
παπαδιές (accusative plural)
παπαδιά (singular vocative)
παπαδιές (plural vocative)

> Greek: παπαδιά (papadiá) (inherited)

→ Bulgarian: попади́я (popadíja)

→ Macedonian: попадија (popadija)

→ Old East Slavic: пападïꙗ

desc

→ Belarusian: пападздзя́ (papadzdzjá), пападзьдзя́ (papadzʹdzjá)

desctree

→ Russian: попадья́ (popadʹjá)
→ Polish: popadia

→ Ukrainian: попадя́ (popadjá)

→ Ottoman Turkish: پاپادیا (papatya)
Turkish: papatya

→ Romanian: păpădie (“dandelion”)

→ Serbo-Croatian:

Cyrillic script: попа̀дија

Latin script: popàdija

Inherited from 6th century Koine Greek παπαδία (papadía) or Medieval Greek παπαδιά (papadiá) with synizesis ία > ιά. Morphologically, παπάς, stem παπαδ- (papás, stem papad-, “priest”) + -ιά (-iá, suffix for feminines).

formal synonym: πρεσβυτέρα (presvytéra)


κοινοβιάτης

head

κοινοβιάτισσα

κοινοβιάτης • (koinoviátis) m (plural κοινοβιάτες, feminine κοινοβιάτισσα)

el-noun

κοινοβιάτισσα

koinoviátis (romanization)
κοινοβιάτες (plural)
κοινοβιάτισσα (feminine)
κοινοβιάτης (nominative singular)
κοινοβιάτες (nominative plural)
κοινοβιάτη (genitive singular)
κοινοβιατών (genitive plural)
κοινοβιάτη (accusative singular)
κοινοβιάτες (accusative plural)
κοινοβιάτη (singular vocative)
κοινοβιάτες (plural vocative)

κοι‧νο‧βι‧ά‧της

Inherited from Byzantine Greek κοινοβιάτης (koinobiátēs) from Koine Greek κοινόβιον (koinóbion, “coenobium, religious commune”), κοινοβιακός (koinobiakós, “related to a coenobium”).


Λουκάς

head

Λουκάς • (Loukás) m

Loukás (romanization)
Λουκάς (nominative singular)
Λουκά (genitive singular)
Λουκά (accusative singular)
Λουκά (singular vocative)


Ευαγγελιστής

Ευαγγελιστές

Ευαγγελιστής • (Evangelistís) m (plural Ευαγγελιστές)

el-noun

Ευαγγελιστές

Evangelistís (romanization)
Ευαγγελιστές (plural)
Ευαγγελιστής (nominative singular)
Ευαγγελιστές (nominative plural)
Ευαγγελιστή (genitive singular)
Ευαγγελιστών (genitive plural)
Ευαγγελιστή (accusative singular)
Ευαγγελιστές (accusative plural)
Ευαγγελιστή (singular vocative)
Ευαγγελιστές (plural vocative)

el-decl-noun

Ευαγγελιστής

Ευαγγελιστές

Ευαγγελιστών

Ευαγγελιστές

Ευαγγελιστές

Ancient Greek εὐαγγελιστής (euangelistḗs, “bringer of good news”), from εὐαγγελίζω (euangelízō, “to evangelize”), from εὐάγγελος (euángelos, “bringing good news”), from εὐ- (eu-, “well”) + ἀγγέλλω (angéllō, “to announce”). By surface analysis, ευαγγέλιο (evangélio) + -ιστής (-istís)

inh

εὐαγγελιστής

surf

Ιωάννης ο Ευαγγελιστής


πανηγύρι

head

πανηγύρι • (panigýri) n (plural πανηγύρια)

panigýri (romanization)
πανηγύρια (plural)
πανηγύρι (nominative singular)
πανηγύρια (nominative plural)
πανηγυριού (genitive singular)
πανηγυριών (genitive plural)
πανηγύρι (accusative singular)
πανηγύρια (accusative plural)
πανηγύρι (singular vocative)
πανηγύρια (plural vocative)

desc

→ Bulgarian: панаи́р (panaír), панаги́р (panagír), панагю́р (panagjúr)

→ Macedonian: панаѓур (panaǵur)

→ Serbo-Croatian:

Latin script: panađur (dialectal panagir, panair, panajir, panajur)

Cyrillic script: панађур (dialectal панагир, панаир, панајир, панајур)

→ Turkish: panayır

From the Ancient Greek πανήγυρις (panḗguris, “gathering of people”).

inh

Στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία συμμετέσχε ολόκληρο το χωριό.

The whole village took part in the feast day for the Prophet Elijah.

Sto panigýri tou Profíti Ilía symmetésche olókliro to chorió.

(religion) saint's day, feast day (especially in a rural setting and involving prayers, food, song and dancing)


ιουδαϊσμός

head

ιουδαϊσμός • (ioudaïsmós) m (usually uncountable, plural ιουδαϊσμοί)

ioudaïsmós (romanization)
ιουδαϊσμοί (plural)
ιουδαϊσμός (nominative singular)
ιουδαϊσμοί (nominative plural)
ιουδαϊσμού (genitive singular)
ιουδαϊσμών (genitive plural)
ιουδαϊσμό (accusative singular)
ιουδαϊσμούς (accusative plural)
ιουδαϊσμέ (singular vocative)
ιουδαϊσμοί (plural vocative)

ι‧ου‧δα‧ϊ‧σμός

Learnedly, from Hellenistic Koine Greek Ἰουδαϊσμός (Ioudaïsmós), from Ἰούδας (Ioúdas) (from Hebrew יְהוּדָה (Yehuda, “Judah”)) + -ισμός (-ismós).

(religion) Judaism (Abrahamic religion from Middle East)