σφύζω

head

σφύζω • (sfýzo)

el-verb

σφύζω • (sfýzo) (past έσφυζα) found only in the imperfective tenses

sfýzo (romanization)
έσφυζα (past)
σφύζω (active first-person imperfective indicative present singular)
έσφυζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
θα σφύζω (active first-person future imperfective indicative singular)
σφύζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
έσφυζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
θα σφύζεις (active future imperfective indicative second-person singular)
σφύζει (active imperfective indicative present singular third-person)
έσφυζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
θα σφύζει (active future imperfective indicative singular third-person)
σφύζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
σφύζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
θα σφύζουμε (active first-person future imperfective indicative plural)
‑ομε (active first-person future imperfective indicative plural rare)
σφύζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
σφύζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
θα σφύζετε (active future imperfective indicative plural second-person)
σφύζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
σφύζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
έσφυζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σφύζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σφύζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
θα σφύζουν (active future imperfective indicative plural third-person)
θα σφύζουνε (active future imperfective indicative plural third-person)
σφύζε (active imperative imperfective second-person singular)
σφύζετε (active imperative imperfective plural second-person)
σφύζοντας (participle present)

to throb, pulsate, be vibrant (also figuratively)


χαιρετάω

head

χαιρετάω • (chairetáo)

el-verb

χαιρετάω • (chairetáo) / χαιρετώ (past χαιρέτησα, passive χαιρετιέμαι, p‑past χαιρετήθηκα)

chairetáo (romanization)
χαιρέτησα (past)
χαιρετιέμαι (passive)
χαιρετήθηκα (passive past)
χαιρετάω (active first-person imperfective indicative present singular)
χαιρετώ (active first-person imperfective indicative present singular)
χαιρετήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
χαιρετιέμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
χαιρετηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
χαιρετάς (active imperfective indicative present second-person singular)
χαιρετήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
χαιρετιέσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
χαιρετηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
χαιρετάει (active imperfective indicative present singular third-person)
χαιρετά (active imperfective indicative present singular third-person)
χαιρετήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
χαιρετιέται (imperfective indicative passive present singular third-person)
χαιρετηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
χαιρετάμε (active first-person imperfective indicative plural present)
χαιρετούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
χαιρετήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
χαιρετιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
χαιρετηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
χαιρετάτε (active imperfective indicative plural present second-person)
χαιρετήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
χαιρετιέστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
‑ιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
χαιρετηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
χαιρετάνε (active imperfective indicative plural present third-person)
χαιρετάν (active imperfective indicative plural present third-person)
χαιρετούν (active imperfective indicative plural present third-person)
χαιρετούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
χαιρετήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
χαιρετήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
χαιρετιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
‑ιόνται (imperfective indicative informal passive plural present third-person)
χαιρετηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
χαιρετηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
χαιρετούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
χαιρέταγα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
χαιρέτησα (active first-person indicative past perfective singular)
χαιρετιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
χαιρετιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
χαιρετήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
χαιρετούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
χαιρέταγες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
χαιρέτησες (active indicative past perfective second-person singular)
χαιρετιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
χαιρετιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
χαιρετήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
χαιρετούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
χαιρέταγε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
χαιρέτησε (active indicative past perfective singular third-person)
χαιρετιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
χαιρετιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
χαιρετήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
χαιρετούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
χαιρετάγαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
χαιρετήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
χαιρετιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ιόμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
χαιρετηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
χαιρετούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
χαιρετάγατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
χαιρετήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
χαιρετιόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑ιόσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
χαιρετηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
χαιρετούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
χαιρετούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
χαιρέταγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
χαιρετάγανε (active imperfect imperfective indicative informal plural third-person)
χαιρέτησαν (active indicative past perfective plural third-person)
χαιρετήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
χαιρετήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
χαιρετιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
χαιρετιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
χαιρετιόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
χαιρετιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
χαιρετήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
χαιρετηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
χαιρετηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα χαιρετάω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα χαιρετώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα χαιρετήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα χαιρετιέμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα χαιρετηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
χαιρέτα (active imperative imperfective second-person singular)
χαιρέταγε (active imperative imperfective second-person singular)
χαιρέτησε (active imperative perfective second-person singular)
χαιρέτα (active imperative perfective second-person singular)
χαιρετήσου (imperative passive perfective second-person singular)
χαιρετάτε (active imperative imperfective plural second-person)
χαιρετήστε (active imperative perfective plural second-person)
χαιρετιέστε (imperative imperfective passive plural second-person)
χαιρετηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
χαιρετώντας (active participle present)
έχοντας χαιρετήσει (active participle past)
χαιρετήσει (active infinitive-aorist)
χαιρετηθεί (infinitive-aorist passive)

to say hello, say goodbye, greet, salute


αποτραβιέμαι

head

αποτραβιέμαι • (apotraviémai)

el-verb

αποτραβήχτηκα

αποτραβηγμένος

αποτραβιέμαι • (apotraviémai) passive (past αποτραβήχτηκα, ppp αποτραβηγμένος, active αποτραβώ)

apotraviémai (romanization)
αποτραβήχτηκα (past)
αποτραβηγμένος (participle passive perfect)
αποτραβώ (active)

α‧πο‧τρα‧βιέ‧μαι

(military) to retreat, withdraw, fall back, give way


αποδείχνω

head

αποδείχνω • (apodeíchno)

el-verb

αποδείχνομαι

αποδείχνω • (apodeíchno) (past απόδειξα/απέδειξα, passive αποδείχνομαι)

apodeíchno (romanization)
απόδειξα (past)
απέδειξα (past)
αποδείχνομαι (passive)
αποδείχνω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποδείξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποδείχνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποδειχτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποδείχνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποδείξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποδείχνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποδειχτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποδείχνει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποδείξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποδείχνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποδειχτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποδείχνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποδείξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποδειχνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποδειχτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποδείχνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποδείξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποδείχνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποδειχνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποδειχτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποδείχνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποδείχνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποδείξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποδείξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποδείχνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποδειχτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποδειχτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απόδειχνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απόδειξα (active first-person indicative past perfective singular)
απέδειξα (active first-person indicative past perfective singular)
αποδειχνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποδειχνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποδείχτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
απόδειχνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απόδειξες (active indicative past perfective second-person singular)
απέδειξες (active indicative past perfective second-person singular)
αποδειχνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποδειχνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποδείχτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απόδειχνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απόδειξε (active indicative past perfective singular third-person)
απέδειξε (active indicative past perfective singular third-person)
αποδειχνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποδειχνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποδείχτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποδείχναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποδείξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποδειχνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποδειχτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποδείχνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποδείξατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποδειχνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποδειχτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απόδειχναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποδείχναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποδείχνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απόδειξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδείξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδείξανε (active indicative past perfective plural third-person)
απέδειξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδείχνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποδειχνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποδείχτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποδείχνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποδείξω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποδείχνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποδειχτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
απόδειχνε (active imperative imperfective second-person singular)
απόδειξε (active imperative perfective second-person singular)
απόδειχ' (active imperative perfective second-person singular)
αποδείξου (imperative passive perfective second-person singular)
αποδείχνετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποδείξτε (active imperative perfective plural second-person)
αποδείχτε (active imperative perfective plural second-person)
αποδείχνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποδειχτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποδείχνοντας (active participle present)
έχοντας αποδείξει (active participle past)
αποδειγμένος, ‑η, ‑o (informal participle passive past)
αποδείξει (active infinitive-aorist)
αποδειχτεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧δεί‧χνω

αποδεικνύω αποδεικνύω#Greek

(demotic) Alternative form of αποδεικνύω (apodeiknýo)


αποδεικνύω

head

αποδεικνύω • (apodeiknýo)

el-verb

αποδεικνύομαι

αποδεικνύω • (apodeiknýo) (past απέδειξα/απόδειξα, passive αποδεικνύομαι)

apodeiknýo (romanization)
απέδειξα (past)
απόδειξα (past)
αποδεικνύομαι (passive)
αποδεικνύω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποδείξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποδεικνύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποδειχτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποδειχθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποδεικνύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποδείξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποδεικνύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποδειχτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποδειχθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποδεικνύει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποδείξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποδεικνύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποδειχτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποδειχθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποδεικνύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποδείξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποδεικνυόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποδειχτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποδειχθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποδεικνύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποδείξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποδεικνύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποδεικνυόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποδειχτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποδειχθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποδεικνύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποδεικνύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποδείξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποδείξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποδεικνύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποδειχτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποδειχτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποδειχθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποδειχθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποδείκνυα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απέδειξα (active first-person indicative past perfective singular)
απόδειξα (active first-person indicative past perfective singular)
αποδεικνυόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποδεικνυόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποδείχτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποδείχθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποδείκνυες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απέδειξες (active indicative past perfective second-person singular)
απόδειξες (active indicative past perfective second-person singular)
αποδεικνυόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποδεικνυόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποδείχτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποδείχθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποδείκνυε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απέδειξε (active indicative past perfective singular third-person)
απόδειξε (active indicative past perfective singular third-person)
αποδεικνυόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποδεικνυότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποδείχτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποδείχθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
απεδείχθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
αποδεικνύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποδείξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποδεικνυόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποδειχτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποδειχθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποδεικνύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποδείξατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποδεικνυόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποδειχτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποδειχθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποδείκνυαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποδεικνύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποδεικνύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απέδειξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδείξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδείξανε (active indicative past perfective plural third-person)
απόδειξαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποδεικνύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποδεικνυόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποδείχτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδείχθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποδειχθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
απεδείχθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποδεικνύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποδείξω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποδεικνύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποδειχτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
αποδειχθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αποδείκνυε (active imperative imperfective second-person singular)
απόδειξε (active imperative perfective second-person singular)
αποδείξου (imperative passive perfective second-person singular)
αποδεικνύετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποδείξτε (active imperative perfective plural second-person)
αποδεικνύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποδειχτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποδειχθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποδεικνύοντας (active participle present)
αποδεικνυόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αποδείξει (active participle past)
αποδεδειγμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o (participle passive past)
αποδειγμένος, ‑η, ‑o (participle passive past rare)
αποδείξει (active infinitive-aorist)
αποδειχτεί (infinitive-aorist passive)
αποδειχθεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧δει‧κνύ‧ω

From Ancient Greek ἀποδεικνύω and ἀποδείκνυμι (apodeíknumi). Morphologically, from απο- (“intensified”) + δεικνύω (“indicate”).


συγγραφείς

head

συγγραφείς • (syngrafeís)

el-verb-form

συγγραφείς • (syngrafeís)

συγγραφής (syngrafís)

συγ‧γρα‧φείς

συγγράφομαι συγγράφομαι#Greek

συγγράφω συγγράφω#Greek

2nd person singular dependent form of συγγράφομαι (syngráfomai) passive of συγγράφω.


παραπονούμαι

head

παραπονούμαι • (paraponoúmai)

el-verb

παραπονέθηκα

παραπονούμαι • (paraponoúmai) deponent (past παραπονέθηκα)

paraponoúmai (romanization)
παραπονέθηκα (past)

παραπονιέμαι παραπονιέμαι#Greek

Alternative form of παραπονιέμαι (paraponiémai)


οργίζω

head

οργίζω • (orgízo)

el-verb

οργίζω • (orgízo) (past όργισα, passive οργίζομαι)

orgízo (romanization)
όργισα (past)
οργίζομαι (passive)
οργίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
οργίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
οργίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
οργιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
οργίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
οργίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
οργίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
οργιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
οργίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
οργίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
οργίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
οργιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
οργίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
οργίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
οργιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
οργιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
οργίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
οργίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
οργίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
οργιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
οργιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
οργίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
οργίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
οργίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
οργίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
οργίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
οργιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
οργιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
όργιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
όργισα (active first-person indicative past perfective singular)
οργιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
οργιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
οργίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
όργιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
όργισες (active indicative past perfective second-person singular)
οργιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
οργιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
οργίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
όργιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
όργισε (active indicative past perfective singular third-person)
οργιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
οργιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
οργίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
οργίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
οργίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
οργιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
οργιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
οργίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
οργίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
οργιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
οργιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
όργιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
οργίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
οργίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
όργισαν (active indicative past perfective plural third-person)
οργίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
οργίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
οργίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
οργιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
οργίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
οργιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
οργιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα οργίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα οργίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα οργίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα οργιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
όργιζε (active imperative imperfective second-person singular)
όργισε (active imperative perfective second-person singular)
οργίσου (imperative passive perfective second-person singular)
οργίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
οργίστε (active imperative perfective plural second-person)
οργίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
οργιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
οργίζοντας (active participle present)
έχοντας οργίσει (active participle past)
οργισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
οργίσει (active infinitive-aorist)
οργιστεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek ὀργίζω (orgízō).


απανθρακώνω

head

απανθρακώνω • (apanthrakóno)

el-verb

απανθρακωμένος

απανθρακώνομαι

απανθρακώνω • (apanthrakóno) (past απανθράκωσα, passive απανθρακώνομαι, ppp απανθρακωμένος)

apanthrakóno (romanization)
απανθράκωσα (past)
απανθρακώνομαι (passive)
απανθρακωμένος (participle passive perfect)


πρέπει

head

πρέπει • (prépei)

el-verb

πρέπει • (prépei) impersonal (imperfect έπρεπε)

prépei (romanization)
έπρεπε (imperfect)
πρέπει (active imperfective indicative present singular third-person)
έπρεπε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
θα πρέπει (active future imperfective indicative singular third-person)
πρέπουν (active imperfective indicative plural present third-person)
έπρεπαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
θα πρέπουν (active future imperfective indicative plural third-person)
{πρέπων (participle present)
πρέπουσα (participle present)
πρέπον} (participle present)

Inherited from third-person singular πρέπει (prépei) of Ancient Greek πρέπω (prépō).

Του πρέπουν μεγάλες τιμές· πρέπει να πάρει βραβείο Νόμπελ.

Great honours are fitting for him; he must receive a Nobel prize.

Tou prépoun megáles timés; prépei na párei vraveío Nómpel.

(+ genitive personal pronoun, personal use) to be fit for, to be worthy of, deserve

πρέπει να πω πως…

Δεν πρέπει να λες ψέματα. ― Den prépei na les psémata. ― Υou ought not to lie.

(singular only, impersonal use) must, have to, ought


ταιριάζω

head

ταιριάζω • (tairiázo)

el-verb

ταιριασμένος

ταιριαγμένος

ταιριάζω • (tairiázo) (past ταίριαξα, passive —, ppp ταιριασμένος / ταιριαγμένος)

tairiázo (romanization)
ταίριαξα (past)
ταιριασμένος (participle passive perfect)
ταιριαγμένος (participle passive perfect)
ταιριάζω (active first-person imperfective indicative present singular)
ταιριάξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ταιριάσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ταιριάζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
ταιριάξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ταιριάσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ταιριάζει (active imperfective indicative present singular third-person)
ταιριάξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ταιριάσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ταιριάζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
ταιριάξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ταιριάσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
ταιριάζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
ταιριάξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ταιριάσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ταιριάζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
ταιριάζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ταιριάξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ταιριάξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ταιριάσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ταιριάσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ταίριαζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ταίριαξα (active first-person indicative past perfective singular)
ταίριασα (active first-person indicative past perfective singular)
ταίριαζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ταίριαξες (active indicative past perfective second-person singular)
ταίριασες (active indicative past perfective second-person singular)
ταίριαζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ταίριαξε (active indicative past perfective singular third-person)
ταίριασε (active indicative past perfective singular third-person)
ταιριάζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ταιριάξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ταιριάσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ταιριάζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ταιριάξατε (active indicative past perfective plural second-person)
ταιριάσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ταίριαζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ταιριάζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ταιριάζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ταίριαξαν (active indicative past perfective plural third-person)
ταιριάξαν (active indicative past perfective plural third-person)
ταιριάξανε (active indicative past perfective plural third-person)
ταίριασαν (active indicative past perfective plural third-person)
θα ταιριάζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ταιριάξω (active first-person future indicative perfective singular)
ταιριάσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
ταίριαζε (active imperative imperfective second-person singular)
ταίριαξε (active imperative perfective second-person singular)
ταίριαχ' (active imperative perfective second-person singular)
ταιριάζετε (active imperative imperfective plural second-person)
ταιριάξτε (active imperative perfective plural second-person)
ταιριάχτε (active imperative perfective plural second-person)
ταιριάζοντας (active indeclinable participle present)
έχοντας ταιριάξει (active indeclinable participle perfect)
ταιριαγμένος (indeclinable participle passive perfect)
‑η (indeclinable participle passive perfect)
‑ο (indeclinable participle passive perfect)
ταιριασμένος (indeclinable participle passive perfect)
ταιριάξει (infinitive-aorist)
ταιριάσει (infinitive-aorist)

Inherited from Byzantine Greek ταιριάζω (tairiázō) from ταίρ(ι) (taír(i), “pair”) + -ιάζω. Related to the ancient ἑταῖρος (hetaîros, “companion”).

inh+

(transitive, intransitive) to match, go with, correspond with


κατακουράζω

head

κατακουράζω • (katakourázo)

el-verb

κατακουράζω • (katakourázo) (past κατακούρασα)

katakourázo (romanization)
κατακούρασα (past)


στριμμένος

head

στριμμένος • (strimménos) m (feminine στριμμένη, neuter στριμμένο)

strimménos (romanization)
στριμμένη (feminine)
στριμμένο (neuter)
στριμμένος (masculine nominative singular)
στριμμένη (feminine nominative singular)
στριμμένο (neuter nominative singular)
στριμμένοι (masculine nominative plural)
στριμμένες (feminine nominative plural)
στριμμένα (neuter nominative plural)
στριμμένου (genitive masculine singular)
στριμμένης (feminine genitive singular)
στριμμένου (genitive neuter singular)
στριμμένων (genitive masculine plural)
στριμμένων (feminine genitive plural)
στριμμένων (genitive neuter plural)
στριμμένο (accusative masculine singular)
στριμμένη (accusative feminine singular)
στριμμένο (accusative neuter singular)
στριμμένους (accusative masculine plural)
στριμμένες (accusative feminine plural)
στριμμένα (accusative neuter plural)
στριμμένε (masculine singular vocative)
στριμμένη (feminine singular vocative)
στριμμένο (neuter singular vocative)
στριμμένοι (masculine plural vocative)
στριμμένες (feminine plural vocative)
στριμμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

στριμμένος •

στριμμένοι •

στριμμένες •

στριμμένου •

στριμμένης •

στριμμένου •

στριμμένων •

στριμμένων •

στριμμένων •

στριμμένους •

στριμμένες •

στριμμένοι •

στριμμένες •

στριμ‧μέ‧νος

Passive perfect participle of στρίβω (strívo, “twist”).

participle of

(figuratively) grouchy, crotchety (mood, character, etc)


κουράζω

head

κουράζω • (kourázo)

el-verb

κουράζω • (kourázo) (past κούρασα, passive κουράζομαι, p‑past κουράστηκα, ppp κουρασμένος)

kourázo (romanization)
κούρασα (past)
κουράζομαι (passive)
κουράστηκα (passive past)
κουρασμένος (participle passive perfect)
κουράζω (active first-person imperfective indicative present singular)
κουράσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κουράζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κουραστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κουράζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
κουράσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κουράζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κουραστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κουράζει (active imperfective indicative present singular third-person)
κουράσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κουράζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κουραστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κουράζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
κουράσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κουραζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κουραστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κουράζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
κουράσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κουράζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κουραζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κουραστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κουράζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
κουράζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κουράσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κουράσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κουράζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κουραστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κουραστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κούραζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κούρασα (active first-person indicative past perfective singular)
κουραζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κουραζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κουράστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κούραζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κούρασες (active indicative past perfective second-person singular)
κουραζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κουραζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κουράστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κούραζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κούρασε (active indicative past perfective singular third-person)
κουραζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κουραζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κουράστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κουράζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κουράσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κουραζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κουραστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κουράζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κουράσατε (active indicative past perfective plural second-person)
κουραζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
κουραστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κούραζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κουράζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κουράζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κούρασαν (active indicative past perfective plural third-person)
κουράσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κουράσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κουράζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κουραζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
κουράστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κουραστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κουραστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κουράζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κουράσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κουράζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κουραστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κούραζε (active imperative imperfective second-person singular)
κούρασε (active imperative perfective second-person singular)
κουράσου (imperative passive perfective second-person singular)
κουράζετε (active imperative imperfective plural second-person)
κουράστε (active imperative perfective plural second-person)
κουράζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κουραστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κουράζοντας (active participle present)
έχοντας κουράσει (active participle past)
κουρασμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κουράσει (active infinitive-aorist)
κουραστεί (infinitive-aorist passive)

Inherited from Byzantine Greek κουράζω (kourázō, “initial meaning: cut hair as a penalty”), from the ancient κουρ(ά) f (kour(á), “cropping of the hair”) + -άζω (-ázo, suffix for verbs).


μηνύω

head

μηνύω • (minýo)

el-verb

μηνύω • (minýo) (past μήνυσα, passive μηνύομαι)

minýo (romanization)
μήνυσα (past)
μηνύομαι (passive)
μηνύω (active first-person imperfective indicative present singular)
μηνύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
μηνύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
μηνυθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
μηνύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
μηνύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
μηνύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
μηνυθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
μηνύει (active imperfective indicative present singular third-person)
μηνύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
μηνύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
μηνυθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
μηνύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
μηνύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
μηνυόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
μηνυθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
μηνύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
μηνύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
μηνύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
μηνυόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
μηνυθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
μηνύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
μηνύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
μηνύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
μηνύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
μηνύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
μηνυθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
μηνυθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
μήνυα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
μήνυσα (active first-person indicative past perfective singular)
μηνυόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
μηνυόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
μηνύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
μήνυες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
μήνυσες (active indicative past perfective second-person singular)
μηνυόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
μηνυόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
μηνύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
μήνυε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
μήνυσε (active indicative past perfective singular third-person)
μηνυόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
μηνυότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
μηνύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
μηνύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
μηνύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
μηνυόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
μηνυθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
μηνύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
μηνύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
μηνυόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
μηνυθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
μήνυαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
μηνύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
μηνύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
μήνυσαν (active indicative past perfective plural third-person)
μηνύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
μηνύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
μηνύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
μηνυόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
μηνύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
μηνυθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
μηνυθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα μηνύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα μηνύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα μηνύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα μηνυθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
μήνυε (active imperative imperfective second-person singular)
μήνυσε (active imperative perfective second-person singular)
μηνύσου (imperative passive perfective second-person singular)
μηνύετε (active imperative imperfective plural second-person)
μηνύστε (active imperative perfective plural second-person)
μηνύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
μηνυθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
μηνύοντας (active participle present)
έχοντας μηνύσει (active participle past)
μηνύσει (active infinitive-aorist)
μηνυθεί (infinitive-aorist passive)

Είπαν ότι θα τον μηνύσουν.

(transitive) to sue; file a lawsuit against somebody


παρακαλάω

head

παρακαλάω • (parakaláo)

el-verb

παρακαλάω • (parakaláo)

EL-παρακαλάω.ogg

πα‧ρα‧κα‧λά‧ω

παρακαλώ παρακαλώ#Greek

(colloquial or for emphasis) Alternative form of παρακαλώ (parakaló)


φορώ

head

φορώ • (foró)

el-verb

φορώ • (foró)

φοράω φοράω#Greek

(formal) Alternative form of φοράω (foráo)


παγωμένος

head

παγωμένος • (pagoménos) m (feminine παγωμένη, neuter παγωμένο)

pagoménos (romanization)
παγωμένη (feminine)
παγωμένο (neuter)
παγωμένος (masculine nominative singular)
παγωμένη (feminine nominative singular)
παγωμένο (neuter nominative singular)
παγωμένοι (masculine nominative plural)
παγωμένες (feminine nominative plural)
παγωμένα (neuter nominative plural)
παγωμένου (genitive masculine singular)
παγωμένης (feminine genitive singular)
παγωμένου (genitive neuter singular)
παγωμένων (genitive masculine plural)
παγωμένων (feminine genitive plural)
παγωμένων (genitive neuter plural)
παγωμένο (accusative masculine singular)
παγωμένη (accusative feminine singular)
παγωμένο (accusative neuter singular)
παγωμένους (accusative masculine plural)
παγωμένες (accusative feminine plural)
παγωμένα (accusative neuter plural)
παγωμένε (masculine singular vocative)
παγωμένη (feminine singular vocative)
παγωμένο (neuter singular vocative)
παγωμένοι (masculine plural vocative)
παγωμένες (feminine plural vocative)
παγωμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο παγωμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο παγωμένος, etc.)

el-decl-adj-table

παγωμένους •

πα‧γω‧μέ‧νος

passive perfect participle of παγώνω (pagóno, “I freeze”), a verb without passive forms.


κρυμμένε

head

κρυμμένε • (krymméne)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Vocative masculine singular form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένης

κρυμμένης • (krymménis)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Genitive feminine singular form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένες

κρυμμένες • (krymménes)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένοι

κρυμμένοι • (krymménoi)

κρυμμένη (krymméni)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένα

κρυμμένα • (krymména)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένη

κρυμμένη • (krymméni)

κρυμμένοι (krymménoi)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένου

κρυμμένου • (krymménou)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένους

κρυμμένους • (krymménous)

κρυμ‧μέ‧νους

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Accusative masculine plural form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένο

κρυμμένο • (krymméno)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Accusative masculine singular form of κρυμμένος (krymménos).

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of κρυμμένος (krymménos).


κρυμμένων

κρυμμένων • (krymménon)

κρυμμένος κρυμμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of κρυμμένος (krymménos).


πεθαμένο

πεθαμένο • (pethaméno)

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Accusative masculine singular form of πεθαμένος (pethaménos).

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένης

πεθαμένης • (pethaménis)

πε‧θα‧μέ‧νης

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Genitive feminine singular form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένε

πεθαμένε • (pethaméne)

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Vocative masculine singular form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένους

πεθαμένους • (pethaménous)

πε‧θα‧μέ‧νους

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Accusative masculine plural form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένες

πεθαμένες • (pethaménes)

πε‧θα‧μέ‧νες

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένων

πεθαμένων • (pethaménon)

πε‧θα‧μέ‧νων

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένου

πεθαμένου • (pethaménou)

πε‧θα‧μέ‧νου

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένοι

πεθαμένοι • (pethaménoi)

πε‧θα‧μέ‧νοι

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of πεθαμένος (pethaménos).


πεθαμένη

πεθαμένη • (pethaméni)

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of πεθαμένος (pethaménos).


αλατισμένους

αλατισμένους • (alatisménous)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νους

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Accusative masculine plural form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένων

αλατισμένων • (alatisménon)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νων

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Genitive plural form of αλατισμένος (alatisménos).


απαλλαγμένα

απαλλαγμένα • (apallagména)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧να

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of απαλλαγμένος (apallagménos).


αλατισμένης

αλατισμένης • (alatisménis)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νης

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Genitive feminine singular form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένες

αλατισμένες • (alatisménes)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νες

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένου

αλατισμένου • (alatisménou)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νου

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of αλατισμένος (alatisménos).


απαλλαγμένες

απαλλαγμένες • (apallagménes)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νες

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of απαλλαγμένος (apallagménos).


αλατισμένη

αλατισμένη • (alatisméni)

αλατισμένοι (alatisménoi)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νη

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένοι

αλατισμένοι • (alatisménoi)

αλατισμένη (alatisméni)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νοι

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένο

αλατισμένο • (alatisméno)

α‧λα‧τι‧σμέ‧νο

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Accusative masculine singular form of αλατισμένος (alatisménos).

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of αλατισμένος (alatisménos).


αλατισμένα

αλατισμένα • (alatisména)

α‧λα‧τι‧σμέ‧να

αλατισμένος αλατισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of αλατισμένος (alatisménos).


απαλλαγμένου

απαλλαγμένου • (apallagménou)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νου

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένους

απαλλαγμένους • (apallagménous)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νους

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Accusative masculine plural form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένων

απαλλαγμένων • (apallagménon)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νων

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένοι

απαλλαγμένοι • (apallagménoi)

απαλλαγμένη (apallagméni)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νοι

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένης

απαλλαγμένης • (apallagménis)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νης

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Genitive feminine singular form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένο

απαλλαγμένο • (apallagméno)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νο

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Accusative masculine singular form of απαλλαγμένος (apallagménos).

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of απαλλαγμένος (apallagménos).


απαλλαγμένη

απαλλαγμένη • (apallagméni)

απαλλαγμένοι (apallagménoi)

α‧παλ‧λαγ‧μέ‧νη

απαλλαγμένος απαλλαγμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of απαλλαγμένος (apallagménos).


αγαπημένα

αγαπημένα • (agapiména)

α‧γα‧πη‧μέ‧να

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένου

αγαπημένου • (agapiménou)

α‧γα‧πη‧μέ‧νου

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένων

αγαπημένων • (agapiménon)

α‧γα‧πη‧μέ‧νων

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένης

αγαπημένης • (agapiménis)

α‧γα‧πη‧μέ‧νης

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Genitive feminine singular form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένοι

αγαπημένοι • (agapiménoi)

αγαπημένη (agapiméni)

α‧γα‧πη‧μέ‧νοι

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένους

αγαπημένους • (agapiménous)

α‧γα‧πη‧μέ‧νους

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Accusative masculine plural form of αγαπημένος (agapiménos).


αγαπημένο

αγαπημένο • (agapiméno)

α‧γα‧πη‧μέ‧νο

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Accusative masculine singular form of αγαπημένος (agapiménos).

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of αγαπημένος (agapiménos).


πεθαμένα

πεθαμένα • (pethaména)

πεθαμένος πεθαμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of πεθαμένος (pethaménos).


αναμμένες

αναμμένες • (anamménes)

α‧ναμ‧μέ‧νες

αναμμένος αναμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένων

αναμμένων • (anamménon)

α‧ναμ‧μέ‧νων

αναμμένος αναμμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένους

αναμμένους • (anamménous)

α‧ναμ‧μέ‧νους

αναμμένος αναμμένος#Greek

Accusative masculine plural form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένης

αναμμένης • (anamménis)

αναμένεις (anaméneis)

α‧ναμ‧μέ‧νης

αναμμένος αναμμένος#Greek

Genitive feminine singular form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένα

αναμμένα • (anamména)

αναμμένος αναμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένο

αναμμένο • (anamméno)

αναμένω (anaméno)

αναμμένος αναμμένος#Greek

Accusative masculine singular form of αναμμένος (anamménos).

αναμμένος αναμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένοι

αναμμένοι • (anamménoi)

αναμμένη (anamméni)

αναμένει (anaménei)

α‧ναμ‧μέ‧νοι

αναμμένος αναμμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of αναμμένος (anamménos).


αγαπημένη

αγαπημένη • (agapiméni)

αγαπημένοι (agapiménoi)

α‧γα‧πη‧μέ‧νη

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of αγαπημένος (agapiménos).


αναμμένη

αναμμένη • (anamméni)

αναμμένοι (anamménoi)

αναμένει (anaménei)

αναμμένος αναμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of αναμμένος (anamménos).


αναμμένου

αναμμένου • (anamménou)

α‧ναμ‧μέ‧νου

αναμμένος αναμμένος#Greek

Genitive masculine singular form of αναμμένος (anamménos).

αναμμένος αναμμένος#Greek

Genitive neuter singular form of αναμμένος (anamménos).


απομονωμένου

απομονωμένου • (apomonoménou)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νου

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of απομονωμένος (apomonoménos).


απαρχαιωμένοι

απαρχαιωμένοι • (aparchaioménoi)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νοι

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απαρχαιωμένης

απαρχαιωμένης • (aparchaioménis)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νης

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Genitive feminine singular form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απαρχαιωμένου

απαρχαιωμένου • (aparchaioménou)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νου

αλαφιασμένος αλαφιασμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of αλαφιασμένος (alafiasménos).


απαρχαιωμένων

απαρχαιωμένων • (aparchaioménon)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νων

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απομονωμένη

απομονωμένη • (apomonoméni)

απομονωμένοι (apomonoménoi)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νη

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of απομονωμένος (apomonoménos).


απομονωμένα

απομονωμένα • (apomonoména)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧να

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of απομονωμένος (apomonoménos).


απαρχαιωμένη

απαρχαιωμένη • (aparchaioméni)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νη

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απομονωμένες

απομονωμένες • (apomonoménes)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νες

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of απομονωμένος (apomonoménos).


απομονωμένους

απομονωμένους • (apomonoménous)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νους

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Accusative masculine plural form of απομονωμένος (apomonoménos).


απομονωμένων

απομονωμένων • (apomonoménon)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νων

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of απομονωμένος (apomonoménos).


απομονωμένης

απομονωμένης • (apomonoménis)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νης

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Genitive feminine singular form of απομονωμένος (apomonoménos).


απομονωμένο

απομονωμένο • (apomonoméno)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νο

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Accusative masculine singular form of απομονωμένος (apomonoménos).

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of απομονωμένος (apomonoménos).


απαρχαιωμένους

απαρχαιωμένους • (aparchaioménous)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νους

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Accusative masculine plural form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απαρχαιωμένες

απαρχαιωμένες • (aparchaioménes)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νες

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απαρχαιωμένο

απαρχαιωμένο • (aparchaioméno)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧νο

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Accusative masculine singular form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απαρχαιωμένα

απαρχαιωμένα • (aparchaioména)

α‧παρ‧χαι‧ω‧μέ‧να

απαρχαιωμένος απαρχαιωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of απαρχαιωμένος (aparchaioménos).


απομονωμένοι

απομονωμένοι • (apomonoménoi)

απομονωμένη (apomonoméni)

α‧πο‧μο‧νω‧μέ‧νοι

απομονωμένος απομονωμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of απομονωμένος (apomonoménos).


διψασμένου

διψασμένου • (dipsasménou)

δι‧ψα‧σμέ‧νου

διψασμένος διψασμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένες

διψασμένες • (dipsasménes)

δι‧ψα‧σμέ‧νες

διψασμένος διψασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένα

διψασμένα • (dipsasména)

δι‧ψα‧σμέ‧να

διψασμένος διψασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένοι

διψασμένοι • (dipsasménoi)

δι‧ψα‧σμέ‧νοι

διψασμένος διψασμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένη

διψασμένη • (dipsasméni)

δι‧ψα‧σμέ‧νη

διψασμένος διψασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένων

διψασμένων • (dipsasménon)

δι‧ψα‧σμέ‧νων

διψασμένος διψασμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένης

διψασμένης • (dipsasménis)

δι‧ψα‧σμέ‧νης

διψασμένος διψασμένος#Greek

Genitive feminine singular form of διψασμένος (dipsasménos).


διψασμένο

διψασμένο • (dipsasméno)

δι‧ψα‧σμέ‧νο

διψασμένος διψασμένος#Greek

Accusative masculine singular form of διψασμένος (dipsasménos).

διψασμένος διψασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of διψασμένος (dipsasménos).


αγαπημένες

αγαπημένες • (agapiménes)

α‧γα‧πη‧μέ‧νες

αγαπημένος αγαπημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of αγαπημένος (agapiménos).


θυμωμένη

θυμωμένη • (thymoméni)

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένου

θυμωμένου • (thymoménou)

θυ‧μω‧μέ‧νου

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένων

θυμωμένων • (thymoménon)

θυ‧μω‧μέ‧νων

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένοι

θυμωμένοι • (thymoménoi)

θυ‧μω‧μέ‧νοι

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένους

θυμωμένους • (thymoménous)

θυ‧μω‧μέ‧νους

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Accusative masculine plural form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένης

θυμωμένης • (thymoménis)

θυ‧μω‧μέ‧νης

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Genitive feminine singular form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένο

θυμωμένο • (thymoméno)

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Accusative masculine singular form of θυμωμένος (thymoménos).

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of θυμωμένος (thymoménos).


θυμωμένες

θυμωμένες • (thymoménes)

θυ‧μω‧μέ‧νες

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of θυμωμένος (thymoménos).


διψασμένους

διψασμένους • (dipsasménous)

δι‧ψα‧σμέ‧νους

διψασμένος διψασμένος#Greek

Accusative masculine plural form of διψασμένος (dipsasménos).


μπερδεμένες

μπερδεμένες • (berdeménes)

μπερ‧δε‧μέ‧νες

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of μπερδεμένος (berdeménos).


μπερδεμένης

μπερδεμένης • (berdeménis)

μπερ‧δε‧μέ‧νης

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Genitive feminine singular form of μπερδεμένος (berdeménos).


μπερδεμένων

μπερδεμένων • (berdeménon)

μπερ‧δε‧μέ‧νων

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of μπερδεμένος (berdeménos).


μπερδεμένου

μπερδεμένου • (berdeménou)

μπερ‧δε‧μέ‧νου

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of μπερδεμένος (berdeménos).


θυμωμένα

θυμωμένα • (thymoména)

θυμωμένος θυμωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of θυμωμένος (thymoménos).


μπερδεμένη

μπερδεμένη • (berdeméni)

μπερδεμένοι (berdeménoi)

μπερ‧δε‧μέ‧νη

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of μπερδεμένος (berdeménos).


μπερδεμένο

μπερδεμένο • (berdeméno)

μπερ‧δε‧μέ‧νο

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Accusative masculine singular form of μπερδεμένος (berdeménos).

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of μπερδεμένος (berdeménos).


μπερδεμένους

μπερδεμένους • (berdeménous)

μπερ‧δε‧μέ‧νους

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Accusative masculine plural form of μπερδεμένος (berdeménos).


παγωμένα

παγωμένα • (pagoména)

παγωμένος παγωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένης

παγωμένης • (pagoménis)

πα‧γω‧μέ‧νης

παγωμένος παγωμένος#Greek

Genitive feminine singular form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένου

παγωμένου • (pagoménou)

πα‧γω‧μέ‧νου

παγωμένος παγωμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένη

παγωμένη • (pagoméni)

παγωμένοι (pagoménoi)

παγωμένος παγωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένες

παγωμένες • (pagoménes)

πα‧γω‧μέ‧νες

παγωμένος παγωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένοι

παγωμένοι • (pagoménoi)

παγωμένη (pagoméni)

πα‧γω‧μέ‧νοι

παγωμένος παγωμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένων

παγωμένων • (pagoménon)

πα‧γω‧μέ‧νων

παγωμένος παγωμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of παγωμένος (pagoménos).


παγωμένο

παγωμένο • (pagoméno)

παγωμένος παγωμένος#Greek

Accusative masculine singular form of παγωμένος (pagoménos).

παγωμένος παγωμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of παγωμένος (pagoménos).


παντρεμένα

παντρεμένα • (pantreména)

πα‧ντρε‧μέ‧να

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of παντρεμένος (pantreménos).


παγωμένους

παγωμένους • (pagoménous)

πα‧γω‧μέ‧νους

παγωμένος παγωμένος#Greek

Accusative masculine plural form of παγωμένος (pagoménos).


μπερδεμένα

μπερδεμένα • (berdeména)

μπερ‧δε‧μέ‧να

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of μπερδεμένος (berdeménos).


σπασμένου

σπασμένου • (spasménou)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of σπασμένος (spasménos).


σπασμένοι

σπασμένοι • (spasménoi)

σπασμένη (spasméni)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of σπασμένος (spasménos).


στριμμένων

στριμμένων • (strimménon)

στριμ‧μέ‧νων

στριμμένος στριμμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of στριμμένος (strimménos).


σπασμένων

σπασμένων • (spasménon)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of σπασμένος (spasménos).


σπασμένες

σπασμένες • (spasménes)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of σπασμένος (spasménos).


σπασμένης

σπασμένης • (spasménis)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Genitive feminine singular form of σπασμένος (spasménos).


στριμμένης

στριμμένης • (strimménis)

στριμ‧μέ‧νης

στριμμένος στριμμένος#Greek

Genitive feminine singular form of στριμμένος (strimménos).


στριμμένες

στριμμένες • (strimménes)

στριμ‧μέ‧νες

στριμμένος στριμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of στριμμένος (strimménos).


σπασμένη

σπασμένη • (spasméni)

σπασμένοι (spasménoi)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of σπασμένος (spasménos).


συνηθισμένων

συνηθισμένων • (synithisménon)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νων

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένες

συνηθισμένες • (synithisménes)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νες

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of συνηθισμένος (synithisménos).


παντρεμένες

παντρεμένες • (pantreménes)

πα‧ντρε‧μέ‧νες

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of παντρεμένος (pantreménos).


σπασμένα

σπασμένα • (spasména)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of σπασμένος (spasménos).


στριμμένο

στριμμένο • (strimméno)

στριμμένος στριμμένος#Greek

Accusative masculine singular form of στριμμένος (strimménos).

στριμμένος στριμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of στριμμένος (strimménos).


στριμμένου

στριμμένου • (strimménou)

στριμ‧μέ‧νου

στριμμένος στριμμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of στριμμένος (strimménos).


σπασμένο

σπασμένο • (spasméno)

σπασμένος σπασμένος#Greek

Accusative masculine singular form of σπασμένος (spasménos).

σπασμένος σπασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of σπασμένος (spasménos).


σπασμένους

σπασμένους • (spasménous)

σπα‧σμέ‧νους

σπασμένος σπασμένος#Greek

Accusative masculine plural form of σπασμένος (spasménos).


συνηθισμένους

συνηθισμένους • (synithisménous)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νους

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Accusative masculine plural form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένο

συνηθισμένο • (synithisméno)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νο

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Accusative masculine singular form of συνηθισμένος (synithisménos).

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένου

συνηθισμένου • (synithisménou)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νου

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of συνηθισμένος (synithisménos).


στριμμένα

στριμμένα • (strimména)

στριμμένος στριμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of στριμμένος (strimménos).


συνηθισμένη

συνηθισμένη • (synithisméni)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νη

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένα

συνηθισμένα • (synithisména)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧να

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένοι

συνηθισμένοι • (synithisménoi)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νοι

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of συνηθισμένος (synithisménos).


συνηθισμένης

συνηθισμένης • (synithisménis)

συ‧νη‧θι‧σμέ‧νης

συνηθισμένος συνηθισμένος#Greek

Genitive feminine singular form of συνηθισμένος (synithisménos).


στριμμένοι

στριμμένοι • (strimménoi)

στριμμένη (strimméni)

στριμ‧μέ‧νοι

στριμμένος στριμμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of στριμμένος (strimménos).


στριμμένους

στριμμένους • (strimménous)

στριμ‧μέ‧νους

στριμμένος στριμμένος#Greek

Accusative masculine plural form of στριμμένος (strimménos).


στριμμένη

στριμμένη • (strimméni)

στριμμένοι (strimménoi)

στριμμένος στριμμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of στριμμένος (strimménos).


παντρεμένους

παντρεμένους • (pantreménous)

πα‧ντρε‧μέ‧νους

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Accusative masculine plural form of παντρεμένος (pantreménos).


παντρεμένου

παντρεμένου • (pantreménou)

πα‧ντρε‧μέ‧νου

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of παντρεμένος (pantreménos).


παντρεμένης

παντρεμένης • (pantreménis)

πα‧ντρε‧μέ‧νης

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Genitive feminine singular form of παντρεμένος (pantreménos).


παντρεμένο

παντρεμένο • (pantreméno)

πα‧ντρε‧μέ‧νο

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Accusative masculine singular form of παντρεμένος (pantreménos).

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of παντρεμένος (pantreménos).


παντρεμένων

παντρεμένων • (pantreménon)

πα‧ντρε‧μέ‧νων

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of παντρεμένος (pantreménos).


χαλασμένης

χαλασμένης • (chalasménis)

χα‧λα‧σμέ‧νης

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Genitive feminine singular form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένους

χαλασμένους • (chalasménous)

χα‧λα‧σμέ‧νους

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Accusative masculine plural form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένη

χαλασμένη • (chalasméni)

χα‧λα‧σμέ‧νη

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένα

χαλασμένα • (chalasména)

χα‧λα‧σμέ‧να

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένες

χαλασμένες • (chalasménes)

χα‧λα‧σμέ‧νες

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένοι

χαλασμένοι • (chalasménoi)

χα‧λα‧σμέ‧νοι

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένο

χαλασμένο • (chalasméno)

χα‧λα‧σμέ‧νο

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Accusative masculine singular form of χαλασμένος (chalasménos).

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of χαλασμένος (chalasménos).


χαλασμένων

χαλασμένων • (chalasménon)

χα‧λα‧σμέ‧νων

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of χαλασμένος (chalasménos).


μπερδεμένοι

μπερδεμένοι • (berdeménoi)

μπερδεμένη (berdeméni)

μπερ‧δε‧μέ‧οι

μπερδεμένος μπερδεμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of μπερδεμένος (berdeménos).


χαλασμένου

χαλασμένου • (chalasménou)

χα‧λα‧σμέ‧νου

χαλασμένος χαλασμένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of χαλασμένος (chalasménos).


παντρεμένοι

παντρεμένοι • (pantreménoi)

παντρεμένη (pantreméni)

πα‧ντρε‧μέ‧νοι

παντρεμένος παντρεμένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of παντρεμένος (pantreménos).


αίρω

αίρω • (aíro)

el-verb

αίρω • (aíro) (past ήρα, passive αίρομαι)

aíro (romanization)
ήρα (past)
αίρομαι (passive)
αίρω (active first-person imperfective indicative present singular)
άρω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αίρομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αρθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αίρεις (active imperfective indicative present second-person singular)
άρεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αίρεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αρθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αίρει (active imperfective indicative present singular third-person)
άρει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αίρεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αρθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αίρουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
άρουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αιρόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αιρόμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
αρθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αίρετε (active imperfective indicative plural present second-person)
άρετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αίρεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αίρεσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
αρθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αίρουν[ε] (active imperfective indicative plural present third-person)
άρουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
άρουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αίρονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αρθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ήρα (active first-person imperfect imperfective indicative informal singular)
ήρα (active first-person indicative informal past perfective singular)
άρθηκα (first-person indicative informal passive past perfective singular)
ήρθην (archaic first-person indicative passive past perfective singular)
ήρες (active imperfect imperfective indicative informal second-person singular)
ήρες (active indicative informal past perfective second-person singular)
άρθηκες (indicative informal passive past perfective second-person singular)
ήρθης (archaic indicative passive past perfective second-person singular)
ήρε (active imperfect imperfective indicative informal singular third-person)
ήρε (active indicative informal past perfective singular third-person)
ήρετο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ήρθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
άρθηκε (indicative informal passive past perfective singular third-person)
ήραμε (active first-person imperfect imperfective indicative informal plural)
ήραμε (active first-person indicative informal past perfective plural)
αρθήκαμε (first-person indicative informal passive past perfective plural)
[{ήρθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
ήρατε (active imperfect imperfective indicative informal plural second-person)
ήρατε (active indicative informal past perfective plural second-person)
αρθήκατε (indicative informal passive past perfective plural second-person)
[{ήρθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
ήραν (active imperfect imperfective indicative informal plural third-person)
ήραν (active indicative informal past perfective plural third-person)
αίρονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ήροντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ήρθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
άρθηκαν (indicative informal passive past perfective plural third-person)
αρθήκαν (indicative informal passive past perfective plural third-person)
αρθήκανε (indicative informal passive past perfective plural third-person)
θα αίρω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα άρω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αίρομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αρθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αίρε (active imperative imperfective second-person singular)
άρε (active imperative perfective second-person singular)
άρον (active archaic imperative perfective second-person singular)
αίρετε (active imperative imperfective plural second-person)
άρετε (active imperative perfective plural second-person)
αίρεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αίρεσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
αρθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αίροντας (active participle present)
αιρόμενος (participle passive present)
‑όμενη (participle passive present)
‑όμενο (participle passive present)
{αιρόμενος (participle passive present)
‑ομένη (participle passive present)
‑όμενο} (participle passive present)
έχοντας άρει (active participle past)
άρει (active infinitive-aorist)
αρθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek αἴρω (aírō).
* For sense remove: Semantic loan from French lever.
* For sense rise: Semantic loan from French élever.

lbor

Ο Χριστός αίρει τις αμαρτίες του κόσμου.

Christ takes upon himself the sins of the world.

O Christós aírei tis amartíes tou kósmou.

(learned) to lift and carry
to take up, assume (a burden)

αίρεται η παρεξήγηση

αίρεται ο στρατιωτικός νόμος

ήρθη ο αποκλεισμός

to remove (an obstacle), lift (a ban or an embargo), raise (a siege)

Η βουλή αίρει την εμπιστοσύνη της προς την κυβέρνηση.

Parliament lifts its confidence to the government.

I voulí aírei tin empistosýni tis pros tin kyvérnisi.

Το συμβούλιο αίρει τις κυρώσεις έναντι της χώρας.

The council lifts sanctions on the country.

To symvoúlio aírei tis kyróseis énanti tis chóras.

Το δικαστήριο μπορεί να άρει την ασυλία.

to revoke, recall (a decision) (especially in legal terminology)

Στην Αναγέννηση η τέχνη αίρεται στην τελειότητα.

In the Renaissance, art is lifted to perfection.

Stin Anagénnisi i téchni aíretai stin teleiótita.

Αίρεται στο ύψος των περιστάσεων. (expression)
Aíretai sto ýpsos ton peristáseon.
He/she/it rises to the occasion.

literally, “to the height of the occasion”


ερευνώ

head

ερευνώ • (erevnó)

el-verb

ερευνώ • (erevnó)

ερευνάω ερευνάω#Greek


τρυπάω

head

τρυπάω • (trypáo)

el-verb

τρυπάω • (trypáo) / τρυπώ (past τρύπησα, passive τρυπιέμαι, p‑past τρυπήθηκα, ppp τρυπημένος)

trypáo (romanization)
τρύπησα (past)
τρυπιέμαι (passive)
τρυπήθηκα (passive past)
τρυπημένος (participle passive perfect)
τρυπάω (active first-person imperfective indicative present singular)
τρυπώ (active first-person imperfective indicative present singular)
τρυπήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
τρυπιέμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
τρυπηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
τρυπάς (active imperfective indicative present second-person singular)
τρυπήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
τρυπιέσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
τρυπηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
τρυπάει (active imperfective indicative present singular third-person)
τρυπά (active imperfective indicative present singular third-person)
τρυπήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
τρυπιέται (imperfective indicative passive present singular third-person)
τρυπηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
τρυπάμε (active first-person imperfective indicative plural present)
τρυπούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
τρυπήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
τρυπιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
τρυπηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
τρυπάτε (active imperfective indicative plural present second-person)
τρυπήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
τρυπιέστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
‑ιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
τρυπηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
τρυπάνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τρυπάν (active imperfective indicative plural present third-person)
τρυπούν (active imperfective indicative plural present third-person)
τρυπούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τρυπήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
τρυπήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
τρυπιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
‑ιόνται (imperfective indicative informal passive plural present third-person)
τρυπηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τρυπηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
τρυπούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
τρύπαγα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
τρύπησα (active first-person indicative past perfective singular)
τρυπιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τρυπιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
τρυπήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
τρυπούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
τρύπαγες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
τρύπησες (active indicative past perfective second-person singular)
τρυπιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τρυπιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
τρυπήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
τρυπούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
τρύπαγε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
τρύπησε (active indicative past perfective singular third-person)
τρυπιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τρυπιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
τρυπήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
τρυπούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
τρυπάγαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
τρυπήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
τρυπιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ιόμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
τρυπηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
τρυπούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
τρυπάγατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
τρυπήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
τρυπιόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑ιόσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
τρυπηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
τρυπούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τρυπούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τρύπαγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τρυπάγανε (active imperfect imperfective indicative informal plural third-person)
τρύπησαν (active indicative past perfective plural third-person)
τρυπήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
τρυπήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
τρυπιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τρυπιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τρυπιόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τρυπιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
τρυπήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τρυπηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
τρυπηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα τρυπάω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τρυπώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τρυπήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα τρυπιέμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα τρυπηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
τρύπα (active imperative imperfective second-person singular)
τρύπαγε (active imperative imperfective second-person singular)
τρύπησε (active imperative perfective second-person singular)
τρύπα (active imperative perfective second-person singular)
τρυπήσου (imperative passive perfective second-person singular)
τρυπάτε (active imperative imperfective plural second-person)
τρυπήστε (active imperative perfective plural second-person)
τρυπιέστε (imperative imperfective passive plural second-person)
τρυπηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
τρυπώντας (active participle present)
έχοντας τρυπήσει (active participle past)
τρυπημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
τρυπήσει (active infinitive-aorist)
τρυπηθεί (infinitive-aorist passive)

From the modern τρυπώ (trypó), τρυπ- + -άω, from Ancient Greek τρῡπῶ (trūpô), contracted form of τρῡπάω (trūpáō).

to pierce, puncture, drill, prick (make a hole in)