αντιστοιχώ

head

αντιστοιχώ • (antistoichó)

el-verb

αντιστοίχησα

αντιστοιχούμαι

αντιστοιχήθηκα

αντιστοιχημένος

αντιστοιχώ • (antistoichó) (past αντιστοίχησα, passive αντιστοιχούμαι, p‑past αντιστοιχήθηκα, ppp αντιστοιχημένος)

antistoichó (romanization)
αντιστοίχησα (past)
αντιστοιχούμαι (passive)
αντιστοιχήθηκα (passive past)
αντιστοιχημένος (participle passive perfect)
αντιστοιχώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αντιστοιχήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αντιστοιχούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αντιστοιχηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αντιστοιχείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αντιστοιχήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αντιστοιχείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αντιστοιχηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αντιστοιχεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αντιστοιχήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αντιστοιχείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αντιστοιχηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αντιστοιχούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αντιστοιχήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αντιστοιχούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αντιστοιχηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αντιστοιχείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αντιστοιχήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αντιστοιχείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αντιστοιχηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αντιστοιχούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αντιστοιχούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αντιστοιχήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αντιστοιχήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αντιστοιχούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αντιστοιχηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αντιστοιχηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αντιστοιχούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αντιστοίχησα (active first-person indicative past perfective singular)
αντιστοιχούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
αντιστοιχούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
αντιστοιχήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αντιστοιχούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αντιστοίχησες (active indicative past perfective second-person singular)
αντιστοιχούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αντιστοιχούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αντιστοιχήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αντιστοιχούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αντιστοίχησε (active indicative past perfective singular third-person)
αντιστοιχούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αντιστοιχείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αντιστοιχήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αντιστοιχούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αντιστοιχήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αντιστοιχούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αντιστοιχηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αντιστοιχούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αντιστοιχήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[αντιστοιχούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
αντιστοιχηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αντιστοιχούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αντιστοιχούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αντιστοίχησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αντιστοιχήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αντιστοιχήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αντιστοιχούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αντιστοιχούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αντιστοιχήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αντιστοιχηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αντιστοιχηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αντιστοιχώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αντιστοιχήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αντιστοιχούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αντιστοιχηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αντιστοίχησε (active imperative perfective second-person singular)
αντιστοιχήσου (imperative passive perfective second-person singular)
αντιστοιχείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αντιστοιχήστε (active imperative perfective plural second-person)
αντιστοιχείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αντιστοιχηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αντιστοιχώντας (active participle present)
έχοντας αντιστοιχήσει (active participle past)
αντιστοιχημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αντιστοιχήσει (active infinitive-aorist)
αντιστοιχηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧ντι‧στοι‧χώ


αξιολόγησα

head

αξιολόγησα • (axiológisa)

el-verb-form

αξιολόγησα • (axiológisa)

α‧ξι‧ο‧λό‧γη‧σα

αξιολογώ αξιολογώ#Greek

1st person singular simple past form of αξιολογώ (axiologó).


αξιολογήθηκα

head

αξιολογήθηκα • (axiologíthika)

el-verb-form

αξιολογήθηκα • (axiologíthika)

αξιολογούμαι αξιολογούμαι#Greek

1st person singular simple past form of αξιολογούμαι (axiologoúmai).


αξιολογούμαι

head

αξιολογούμαι • (axiologoúmai)

el-verb

αξιολογήθηκα

αξιολογημένος

αξιολογούμαι • (axiologoúmai) passive (past αξιολογήθηκα, ppp αξιολογημένος, active αξιολογώ)

axiologoúmai (romanization)
αξιολογήθηκα (past)
αξιολογημένος (participle passive perfect)
αξιολογώ (active)

αξιολογούμε (axiologoúme)

α‧ξι‧ο‧λο‧γού‧μαι

αξιολογώ αξιολογώ#Greek


αξιολογώ

head

αξιολογώ • (axiologó)

el-verb

αξιολογούμαι

αξιολογήθηκα

αξιολογημένος

αξιολογώ • (axiologó) (past αξιολόγησα, passive αξιολογούμαι, p‑past αξιολογήθηκα, ppp αξιολογημένος)

axiologó (romanization)
αξιολόγησα (past)
αξιολογούμαι (passive)
αξιολογήθηκα (passive past)
αξιολογημένος (participle passive perfect)
αξιολογώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αξιολογήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αξιολογούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αξιολογηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αξιολογείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αξιολογήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αξιολογείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αξιολογηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αξιολογεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αξιολογήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αξιολογείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αξιολογηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αξιολογούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αξιολογήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αξιολογούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αξιολογηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αξιολογείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αξιολογήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αξιολογείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αξιολογηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αξιολογούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αξιολογούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αξιολογήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αξιολογήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αξιολογούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αξιολογηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αξιολογηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αξιολογούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αξιολόγησα (active first-person indicative past perfective singular)
αξιολογούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
αξιολογούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
αξιολογήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αξιολογούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αξιολόγησες (active indicative past perfective second-person singular)
αξιολογούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αξιολογούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αξιολογήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αξιολογούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αξιολόγησε (active indicative past perfective singular third-person)
αξιολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αξιολογείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αξιολογήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αξιολογούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αξιολογήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αξιολογούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αξιολογηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αξιολογούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αξιολογήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[αξιολογούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
αξιολογηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αξιολογούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αξιολογούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αξιολόγησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αξιολογήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αξιολογήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αξιολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αξιολογούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αξιολογήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αξιολογηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αξιολογηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αξιολογώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αξιολογήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αξιολογούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αξιολογηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αξιολόγησε (active imperative perfective second-person singular)
αξιολογήσου (imperative passive perfective second-person singular)
αξιολογείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αξιολογήστε (active imperative perfective plural second-person)
αξιολογείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αξιολογηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αξιολογώντας (active participle present)
αξιολογούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αξιολογήσει (active participle past)
αξιολογημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αξιολογήσει (active infinitive-aorist)
αξιολογηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧ξι‧ο‧λο‧γώ

From αξιόλογ(ος) (axiólog(os), “noteworth, notable, remarkable”) + suffix for verbs -ώ (-ó).


πείσεις

head

πείσεις • (peíseis)

el-verb-form

πείσεις • (peíseis)

πείθω πείθω#Greek

2nd person singular dependent active form of πείθω (peítho).


αποπειράθηκα

head

αποπειράθηκα • (apopeiráthika)

el-verb-form

αποπειράθηκα • (apopeiráthika)

αποπειρώμαι αποπειρώμαι#Greek

1st person singular simple past form of αποπειρώμαι (apopeirómai).


απεργάστηκα

head

απεργάστηκα • (apergástika)

el-verb-form

απεργάστηκα • (apergástika)

απεργάζομαι απεργάζομαι#Greek

1st person singular simple past form of απεργάζομαι (apergázomai).


απεργάζομαι

head

απεργάζομαι • (apergázomai)

el-verb

απεργάζομαι • (apergázomai) deponent (past απεργάστηκα)

apergázomai (romanization)
απεργάστηκα (past)


αποπειρώμαι

head

αποπειρώμαι • (apopeirómai)

el-verb

αποπειράθηκα

αποπειρώμαι • (apopeirómai) deponent (past αποπειράθηκα)

apopeirómai (romanization)
αποπειράθηκα (past)


αποθαρρύνθηκα

αποθαρρύνομαι αποθαρρύνομαι#Greek

1st person singular simple past form of αποθαρρύνομαι (apotharrýnomai).


αποθαρρύνομαι

head

αποθαρρύνομαι • (apotharrýnomai)

el-verb

αποθαρρύνθηκα

αποθαρρύνομαι • (apotharrýnomai) passive (past αποθαρρύνθηκα, active αποθαρρύνω)

apotharrýnomai (romanization)
αποθαρρύνθηκα (past)
αποθαρρύνω (active)

αποθαρρύνω αποθαρρύνω#Greek


αποκομμένος

head

αποκομμένος • (apokomménos) m (feminine αποκομμένη, neuter αποκομμένο)

apokomménos (romanization)
αποκομμένη (feminine)
αποκομμένο (neuter)
αποκομμένος (masculine nominative singular)
αποκομμένη (feminine nominative singular)
αποκομμένο (neuter nominative singular)
αποκομμένοι (masculine nominative plural)
αποκομμένες (feminine nominative plural)
αποκομμένα (neuter nominative plural)
αποκομμένου (genitive masculine singular)
αποκομμένης (feminine genitive singular)
αποκομμένου (genitive neuter singular)
αποκομμένων (genitive masculine plural)
αποκομμένων (feminine genitive plural)
αποκομμένων (genitive neuter plural)
αποκομμένο (accusative masculine singular)
αποκομμένη (accusative feminine singular)
αποκομμένο (accusative neuter singular)
αποκομμένους (accusative masculine plural)
αποκομμένες (accusative feminine plural)
αποκομμένα (accusative neuter plural)
αποκομμένε (masculine singular vocative)
αποκομμένη (feminine singular vocative)
αποκομμένο (neuter singular vocative)
αποκομμένοι (masculine plural vocative)
αποκομμένες (feminine plural vocative)
αποκομμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αποκομμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αποκομμένος, etc.)

el-decl-adj-table

αποκομμένος •

αποκομμένη •

αποκομμένο •

αποκομμένοι •

αποκομμένες •

αποκομμένα •

αποκομμένου •

αποκομμένης •

αποκομμένου •

αποκομμένων •

αποκομμένων •

αποκομμένων •

αποκομμένο •

αποκομμένη •

αποκομμένο •

αποκομμένους •

αποκομμένες •

αποκομμένα •

αποκομμένε •

αποκομμένη •

αποκομμένο •

αποκομμένοι •

αποκομμένες •

αποκομμένα •

α‧πο‧κομ‧μέ‧νος

Perfect participle of αποκόβομαι (apokóvomai), passive voice of αποκόβω (apokóvo, “to preoccupy, employ”) or of αποκόπτομαι (apokóptomai), αποκόπτω (apokópto). Morphologically, απο- (apo-) + κομμένος (komménos, “cut”).

af

ξεκομμένος & other compound participles with κομμένος

αποκομίζω

obtain, gain, literally: carry away, remove


αγαπήσει

head

αγαπήσει • (agapísei)

el-verb-form

αγαπήσει • (agapísei)

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek

Active nonfinite form of αγαπάω (agapáo) / αγαπώ

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek

3rd person singular dependent active form of αγαπάω (agapáo) / αγαπώ.


αγαπηθεί

head

αγαπηθεί • (agapitheí)

el-verb-form

αγαπηθεί • (agapitheí)

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek

Passive nonfinite form of αγαπάω (agapáo) / αγαπώ

αγαπιέμαι αγαπιέμαι#Greek

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek

3rd person singular dependent form of αγαπιέμαι (agapiémai) passive of αγαπάω/αγαπώ.


αγαπούσα

head

αγαπούσα • (agapoúsa)

el-verb-form

αγαπούσα • (agapoúsa)

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek

1st person singular imperfect form of αγαπάω (agapáo) / αγαπώ.: "I used to love, I was loving"


αγάπαγα

head

αγάπαγα • (agápaga)

el-verb-form

αγάπαγα • (agápaga)

αγαπάω αγαπάω#Greek

αγαπώ αγαπώ#Greek


δεμένος

head

δεμένος • (deménos) m (feminine δεμένη, neuter δεμένο)

deménos (romanization)
δεμένη (feminine)
δεμένο (neuter)
δεμένος (masculine nominative singular)
δεμένη (feminine nominative singular)
δεμένο (neuter nominative singular)
δεμένοι (masculine nominative plural)
δεμένες (feminine nominative plural)
δεμένα (neuter nominative plural)
δεμένου (genitive masculine singular)
δεμένης (feminine genitive singular)
δεμένου (genitive neuter singular)
δεμένων (genitive masculine plural)
δεμένων (feminine genitive plural)
δεμένων (genitive neuter plural)
δεμένο (accusative masculine singular)
δεμένη (accusative feminine singular)
δεμένο (accusative neuter singular)
δεμένους (accusative masculine plural)
δεμένες (accusative feminine plural)
δεμένα (accusative neuter plural)
δεμένε (masculine singular vocative)
δεμένη (feminine singular vocative)
δεμένο (neuter singular vocative)
δεμένοι (masculine plural vocative)
δεμένες (feminine plural vocative)
δεμένα (neuter plural vocative)

Perfect participle of δένομαι (dénomai), passive voice of δένω (“I tie”).

Τα χέρια μου είναι δεμένα.

Τα πλοία είναι δεμένα στο λιμάνι.


βρόμησα

βρόμησα • (vrómisa)

el-verb-form

βρόμησα • (vrómisa)

βρομάω βρομάω#Greek

1st person singular simple past form of βρομάω (vromáo).


βρώμησα

head

βρώμησα • (vrómisa)

el-verb-form

βρώμησα • (vrómisa)

βρωμάω βρωμάω#Greek

1st person singular simple past form of βρωμάω (vromáo).


βρωμάω

head

βρωμάω/βρωμώ

βρωμάω/βρωμώ • (vromáo/vromó)

el-verb

βρωμάω/βρωμώ

βρωμάω/βρωμώ • (vromáo/vromó) (past βρώμησα, passive —)

βρωμώ (canonical)
vromáo (romanization)
vromó (romanization)
βρώμησα (past)

βρομάω βρομάω#Greek

(transitive, intransitive, proscribed) Misspelling of βρομάω (vromáo).


βρομώ

head

βρομώ • (vromó)

el-verb

βρομώ • (vromó)

βρομάω βρομάω#Greek

(transitive, intransitive, formal) (uncommon) Alternative form of βρομάω (vromáo)


βρωμώ

head

βρωμώ • (vromó)

el-verb

βρωμώ • (vromó)

βρομώ βρομώ#Greek

(transitive, intransitive, formal, proscribed) Misspelling of βρομώ (vromó).


βρομάω

head

βρομάω • (vromáo)

el-verb

βρομάω • (vromáo) / βρομώ (past βρόμησα, passive —)

vromáo (romanization)
βρόμησα (past)
βρομάω (active first-person imperfective indicative present singular)
βρομώ (active first-person imperfective indicative present singular)
βρομήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
βρομάς (active imperfective indicative present second-person singular)
βρομήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
βρομάει (active imperfective indicative present singular third-person)
βρομά (active imperfective indicative present singular third-person)
βρομήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
βρομάμε (active first-person imperfective indicative plural present)
βρομούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
βρομήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
βρομάτε (active imperfective indicative plural present second-person)
βρομήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
βρομάνε (active imperfective indicative plural present third-person)
βρομάν (active imperfective indicative plural present third-person)
βρομούν (active imperfective indicative plural present third-person)
βρομούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
βρομήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
βρομήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
βρομούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
βρόμαγα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
βρόμησα (active first-person indicative past perfective singular)
βρομούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
βρόμαγες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
βρόμησες (active indicative past perfective second-person singular)
βρομούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
βρόμαγε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
βρόμησε (active indicative past perfective singular third-person)
βρομούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
βρομάγαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
βρομήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
βρομούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
βρομάγατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
βρομήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
βρομούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βρομούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βρόμαγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βρομάγανε (active imperfect imperfective indicative informal plural third-person)
βρόμησαν (active indicative past perfective plural third-person)
βρομήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
βρομήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα βρομάω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα βρομώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα βρομήσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
βρόμα (active imperative imperfective second-person singular)
βρόμαγε (active imperative imperfective second-person singular)
βρόμησε (active imperative perfective second-person singular)
βρόμα (active imperative perfective second-person singular)
βρομάτε (active imperative imperfective plural second-person)
βρομήστε (active imperative perfective plural second-person)
βρομώντας (active indeclinable participle present)
έχοντας βρομήσει (active indeclinable participle perfect)
βρομήσει (infinitive-aorist)

βρομώ (vromó) + -άω (-áo). From Ancient Greek βρομῶ (bromô), contracted form of βρομέω (broméō, “to make loud noise”), from βρόμος (brómos, “loud noise”), from βρέμω (brémō, “to crash, to bang”). Related to βρόμη (vrómi, “oats”). Modern sense acquired from association of certain loud noises with a bad smell following. Compare Irish English bang (“strong smell”). See also Ancient Greek βρῶμος (brômos, “stink, stench”).

cog

Τα πόδια σου βρομάνε.

Επειδή καπνίζει συνεχώς, τα ρούχα του βρομάνε τσιγαρίλα.

Since he smokes constantly, his clothes reek of cigarettes.

Epeidí kapnízei synechós, ta roúcha tou vrománe tsigaríla.

(transitive, intransitive) to smell (of), stink (of), reek (of) (to give off a bad odour)

Η ιστορία του βρομάει.

His story is fishy / Something's fishy about his story.

(intransitive, colloquial) to stink, be fishy (give an impression of dishonesty or untruth)


νίκαγα

head

νίκαγα • (níkaga)

el-verb-form

νίκαγα • (níkaga)

νικάω νικάω#Greek

νικώ νικώ#Greek

1st person singular imperfect form of νικάω (nikáo) / νικώ.: "I used win, I was winning"


νικούσα

head

νικούσα • (nikoúsa)

el-verb-form

νικούσα • (nikoúsa)

νικάω νικάω#Greek

νικώ νικώ#Greek


νικημένε

head

νικημένε • (nikiméne)

νικημένος νικημένος#Greek

Vocative masculine singular form of νικημένος (nikiménos).


νικημένους

νικημένους • (nikiménous)

νι‧κη‧μέ‧νους

νικημένος νικημένος#Greek

Accusative masculine plural form of νικημένος (nikiménos).


νικημένες

νικημένες • (nikiménes)

νι‧κη‧μέ‧νες

νικημένος νικημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine plural form of νικημένος (nikiménos).


νικημένων

νικημένων • (nikiménon)

νι‧κη‧μέ‧νων

νικημένος νικημένος#Greek

Genitive masculine, feminine and neuter plural form of νικημένος (nikiménos).


νικημένου

νικημένου • (nikiménou)

νι‧κη‧μέ‧νου

νικημένος νικημένος#Greek

Genitive masculine and neuter singular form of νικημένος (nikiménos).


νικημένη

νικημένη • (nikiméni)

νικημένοι (nikiménoi)

νικημένος νικημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative feminine singular form of νικημένος (nikiménos).


νικημένοι

νικημένοι • (nikiménoi)

νικημένη (nikiméni)

νι‧κη‧μέ‧νοι

νικημένος νικημένος#Greek

Nominative and vocative masculine plural form of νικημένος (nikiménos).


νικημένο

νικημένο • (nikiméno)

νικημένος νικημένος#Greek

Accusative masculine singular form of νικημένος (nikiménos).

νικημένος νικημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter singular form of νικημένος (nikiménos).


νικημένης

νικημένης • (nikiménis)

νι‧κη‧μέ‧νης

νικημένος νικημένος#Greek

Genitive feminine singular form of νικημένος (nikiménos).


νικημένα

νικημένα • (nikiména)

νικημένος νικημένος#Greek

Nominative, accusative and vocative neuter plural form of νικημένος (nikiménos).


νικημένος

νικημένος • (nikiménos) m (feminine νικημένη, neuter νικημένο)

nikiménos (romanization)
νικημένη (feminine)
νικημένο (neuter)
νικημένος (masculine nominative singular)
νικημένη (feminine nominative singular)
νικημένο (neuter nominative singular)
νικημένοι (masculine nominative plural)
νικημένες (feminine nominative plural)
νικημένα (neuter nominative plural)
νικημένου (genitive masculine singular)
νικημένης (feminine genitive singular)
νικημένου (genitive neuter singular)
νικημένων (genitive masculine plural)
νικημένων (feminine genitive plural)
νικημένων (genitive neuter plural)
νικημένο (accusative masculine singular)
νικημένη (accusative feminine singular)
νικημένο (accusative neuter singular)
νικημένους (accusative masculine plural)
νικημένες (accusative feminine plural)
νικημένα (accusative neuter plural)
νικημένε (masculine singular vocative)
νικημένη (feminine singular vocative)
νικημένο (neuter singular vocative)
νικημένοι (masculine plural vocative)
νικημένες (feminine plural vocative)
νικημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

νικημένους •

νι‧κη‧μέ‧νος

Perfect participle of νικιέμαι (nikiémai), passive voice of active νικάω/νικώ (“I win, I prevail”).


απέστρεψα

head

απέστρεψα • (apéstrepsa)

el-verb-form

απέστρεψα • (apéstrepsa)

α‧πέ‧στρε‧ψα

αποστρέφω αποστρέφω#Greek

1st person singular simple past form of αποστρέφω (apostréfo).


αποστράφηκα

head

αποστράφηκα • (apostráfika)

el-verb-form

αποστράφηκα • (apostráfika)

α‧πο‧στρά‧φη‧κα

αποστρέφομαι αποστρέφομαι#Greek

1st person singular simple past form of αποστρέφομαι (apostréfomai).: "I loathed"

αποστρέφομαι αποστρέφομαι#Greek

αποστρέφω αποστρέφω#Greek

1st person singular simple past form of αποστρέφομαι (apostréfomai) passive of αποστρέφω.: "I was turned away, at a different direction"


αποστρέφομαι

head

αποστρέφομαι • (apostréfomai)

el-verb

αποστρέφομαι • (apostréfomai) (past αποστράφηκα, active αποστρέφω)

apostréfomai (romanization)
αποστράφηκα (past)
αποστρέφω (active)

α‧πο‧στρέ‧φο‧μαι


αποσχίσθηκα

αποσχίστηκα αποσχίστηκα#Greek

Literary form of αποσχίστηκα (aposchístika)


αποσχίστηκα

head

αποσχίστηκα • (aposchístika)

el-verb-form

αποσχίστηκα • (aposchístika)

αποσχίζομαι αποσχίζομαι#Greek

αποσχίζω αποσχίζω#Greek

1st person singular simple past passive form of αποσχίζομαι (aposchízomai) passive of αποσχίζω.


απόσχισα

head

απόσχισα • (apóschisa)

el-verb-form

απόσχισα • (apóschisa)

αποσχίζω αποσχίζω#Greek

1st person singular simple past form of αποσχίζω (aposchízo).


αποσχίζομαι

head

αποσχίζομαι • (aposchízomai)

el-verb

αποσχισμένος

αποσχίζομαι • (aposchízomai) passive (past αποσχίστηκα/αποσχίσθηκα, ppp αποσχισμένος, active αποσχίζω)

aposchízomai (romanization)
αποσχίστηκα (past)
αποσχίσθηκα (past)
αποσχισμένος (participle passive perfect)
αποσχίζω (active)


αποσχίζω

head

αποσχίζω • (aposchízo)

el-verb

αποσχισμένος

αποσχίζω • (aposchízo) (past απόσχισα, passive αποσχίζομαι, ppp αποσχισμένος)

aposchízo (romanization)
απόσχισα (past)
αποσχίζομαι (passive)
αποσχισμένος (participle passive perfect)


αποστραμμένος

head

αποστραμμένη

αποστραμμένο

αποστραμμένος • (apostramménos) m (feminine αποστραμμένη, neuter αποστραμμένο)

apostramménos (romanization)
αποστραμμένη (feminine)
αποστραμμένο (neuter)
αποστραμμένος (masculine nominative singular)
αποστραμμένη (feminine nominative singular)
αποστραμμένο (neuter nominative singular)
αποστραμμένοι (masculine nominative plural)
αποστραμμένες (feminine nominative plural)
αποστραμμένα (neuter nominative plural)
αποστραμμένου (genitive masculine singular)
αποστραμμένης (feminine genitive singular)
αποστραμμένου (genitive neuter singular)
αποστραμμένων (genitive masculine plural)
αποστραμμένων (feminine genitive plural)
αποστραμμένων (genitive neuter plural)
αποστραμμένο (accusative masculine singular)
αποστραμμένη (accusative feminine singular)
αποστραμμένο (accusative neuter singular)
αποστραμμένους (accusative masculine plural)
αποστραμμένες (accusative feminine plural)
αποστραμμένα (accusative neuter plural)
αποστραμμένε (masculine singular vocative)
αποστραμμένη (feminine singular vocative)
αποστραμμένο (neuter singular vocative)
αποστραμμένοι (masculine plural vocative)
αποστραμμένες (feminine plural vocative)
αποστραμμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Declension of αποστραμμένος

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αποστραμμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αποστραμμένος, etc.)

el-decl-adj-table

αποστραμμένος •

αποστραμμένη •

αποστραμμένο •

αποστραμμένοι •

αποστραμμένες •

αποστραμμένα •

αποστραμμένου •

αποστραμμένης •

αποστραμμένου •

αποστραμμένων •

αποστραμμένων •

αποστραμμένων •

αποστραμμένο •

αποστραμμένη •

αποστραμμένο •

αποστραμμένους •

αποστραμμένες •

αποστραμμένα •

αποστραμμένε •

αποστραμμένη •

αποστραμμένο •

αποστραμμένοι •

αποστραμμένες •

αποστραμμένα •

α‧πο‧στραμ‧μέ‧νος

Perfect passive participle of αποστρέφω (apostréfo), in the sense "turn waya, avert"

participle of

more formal or dated: απεστραμμένος (apestramménos)


αποστειρωμένος

head

αποστειρωμένη

αποστειρωμένο

αποστειρωμένος • (aposteiroménos) m (feminine αποστειρωμένη, neuter αποστειρωμένο)

el-part

αποστειρωμέν

aposteiroménos (romanization)
αποστειρωμένη (feminine)
αποστειρωμένο (neuter)
αποστειρωμένος (masculine nominative singular)
αποστειρωμένη (feminine nominative singular)
αποστειρωμένο (neuter nominative singular)
αποστειρωμένοι (masculine nominative plural)
αποστειρωμένες (feminine nominative plural)
αποστειρωμένα (neuter nominative plural)
αποστειρωμένου (genitive masculine singular)
αποστειρωμένης (feminine genitive singular)
αποστειρωμένου (genitive neuter singular)
αποστειρωμένων (genitive masculine plural)
αποστειρωμένων (feminine genitive plural)
αποστειρωμένων (genitive neuter plural)
αποστειρωμένο (accusative masculine singular)
αποστειρωμένη (accusative feminine singular)
αποστειρωμένο (accusative neuter singular)
αποστειρωμένους (accusative masculine plural)
αποστειρωμένες (accusative feminine plural)
αποστειρωμένα (accusative neuter plural)
αποστειρωμένε (masculine singular vocative)
αποστειρωμένη (feminine singular vocative)
αποστειρωμένο (neuter singular vocative)
αποστειρωμένοι (masculine plural vocative)
αποστειρωμένες (feminine plural vocative)
αποστειρωμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj

αποστειρωμέν

el-decl-adj-a

αποστειρωμέν

el-decl-adj-positive

Declension of αποστειρωμένος

αποστειρωμέν

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αποστειρωμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αποστειρωμένος, etc.)

el-decl-adj-ος-η-ο

αποστειρωμέν

el-decl-adj-table

αποστειρωμένος •

αποστειρωμένη •

αποστειρωμένο •

αποστειρωμένοι •

αποστειρωμένες •

αποστειρωμένα •

αποστειρωμένου •

αποστειρωμένης •

αποστειρωμένου •

αποστειρωμένων •

αποστειρωμένων •

αποστειρωμένων •

αποστειρωμένο •

αποστειρωμένη •

αποστειρωμένο •

αποστειρωμένους •

αποστειρωμένες •

αποστειρωμένα •

αποστειρωμένε •

αποστειρωμένη •

αποστειρωμένο •

αποστειρωμένοι •

αποστειρωμένες •

αποστειρωμένα •

α‧πο‧στει‧ρω‧μέ‧νος

Perfect participle of αποστειρώνομαι (aposteirónomai), passive voice of αποστειρώνω (aposteiróno, “sterilise”)

participle of

αποστειρώνομαι

sterile, sterilised (UK), sterilized (US)


εισήλθα

head

εισήλθα • (eisíltha)

el-verb-form

εισήλθα • (eisíltha)

ει‧σήλ‧θα εισ‧ήλ‧θα

εισέρχομαι εισέρχομαι#Greek

1st person singular simple past form of εισέρχομαι (eisérchomai).


αποστρέφω

head

αποστρέφω • (apostréfo)

el-verb

αποστρέφομαι

αποστραμμένος

αποστρέφω • (apostréfo) (past απέστρεψα/απόστρεψα, passive αποστρέφομαι, p‑past αποστράφηκα, ppp αποστραμμένος)

apostréfo (romanization)
απέστρεψα (past)
απόστρεψα (past)
αποστρέφομαι (passive)
αποστράφηκα (passive past)
αποστραμμένος (participle passive perfect)
αποστρέφω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποστρέψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποστρέφομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποστραφώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποστρέφεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποστρέψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποστρέφεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποστραφείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποστρέφει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποστρέψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποστρέφεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποστραφεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποστρέφουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποστρέψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποστρεφόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποστραφούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποστρέφετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποστρέψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποστρέφεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποστρεφόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποστραφείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποστρέφουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποστρέφουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποστρέψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποστρέψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποστρέφονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποστραφούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποστραφούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απέστρεφα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απόστρεφα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απέστρεψα (active first-person indicative past perfective singular)
απόστρεψα (active first-person indicative past perfective singular)
αποστρεφόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποστρεφόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποστράφηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
απέστρεφες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απόστρεφες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απέστρεψες (active indicative past perfective second-person singular)
απόστρεψες (active indicative past perfective second-person singular)
αποστρεφόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποστρεφόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποστράφηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απέστρεφε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απόστρεφε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απέστρεψε (active indicative past perfective singular third-person)
απόστρεψε (active indicative past perfective singular third-person)
αποστρεφόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποστρεφότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποστράφηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποστρέφαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποστρέψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποστρεφόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποστραφήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποστρέφατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποστρέψατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποστρεφόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποστραφήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απέστρεφαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποστρέφαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποστρέφανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απόστρεφαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απέστρεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποστρέψαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποστρέψανε (active indicative past perfective plural third-person)
απόστρεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποστρέφονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποστρεφόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποστράφηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποστραφήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποστραφήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποστρέφω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποστρέψω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποστρέφομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποστραφώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
απόστρεφε (active imperative imperfective second-person singular)
απόστρεψε (active imperative perfective second-person singular)
αποστρέψου (imperative passive perfective second-person singular)
αποστρέφετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποστρέψτε (active imperative perfective plural second-person)
αποστρέφεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποστραφείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποστρέφοντας (active participle present)
έχοντας αποστρέψει (active participle past)
αποστραμμένος (participle passive past)
-η (participle passive past)
-ο (participle passive past)
{απεστραμμένος (participle passive past)
-ο} (participle passive past)
αποστρέψει (active infinitive-aorist)
αποστραφεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧στρέ‧φω

From Ancient Greek ἀποστρέφω (apostréphō). By surface analysis, απο- (apo-) + στρέφω (stréfo).

surf

to avert (one's gaze), to turn away towards a different direction


κολλούσα

head

κολλούσα • (kolloúsa)

el-verb-form

κολλούσα • (kolloúsa)

κολλάω κολλάω#Greek

κολλώ κολλώ#Greek

1st person singular imperfect form of κολλάω (kolláo) / κολλώ.: "I used to glue, I was glueing"


πολέμαγα

head

πολέμαγα • (polémaga)

el-verb-form

πολέμαγα • (polémaga)

πολεμάω πολεμάω#Greek

πολεμώ πολεμώ#Greek

1st person singular imperfect form of πολεμάω (polemáo) / πολεμώ.: "I used to fight, I was fighting"


κολυμπούσα

head

κολυμπούσα • (kolympoúsa)

el-verb-form

κολυμπούσα • (kolympoúsa)

κο‧λυ‧μπού‧σα

κολυμπάω κολυμπάω#Greek

κολυμπώ κολυμπώ#Greek

1st person singular imperfect form of κολυμπάω (kolympáo) / κολυμπώ.: "I used to swim, I was swimming"


κολύμπαγα

head

κολύμπαγα • (kolýmpaga)

el-verb-form

κολύμπαγα • (kolýmpaga)

κο‧λύ‧μπα‧γα

κολυμπάω κολυμπάω#Greek

κολυμπώ κολυμπώ#Greek


βόσκαγα

head

βόσκαγα • (vóskaga)

el-verb-form

βόσκαγα • (vóskaga)

βοσκάω βοσκάω#Greek

βοσκώ βοσκώ#Greek

1st person singular imperfect form of βοσκάω (voskáo) / βοσκώ.: "I used to graze, I was grazing"


βοσκούσα

head

βοσκούσα • (voskoúsa)

el-verb-form

βοσκούσα • (voskoúsa)

βοσκάω βοσκάω#Greek

βοσκώ βοσκώ#Greek


έβοσκα

head

έβοσκα • (évoska)

el-verb-form

έβοσκα • (évoska)

βόσκω βόσκω#Greek

1st person singular imperfect form of βόσκω (vósko).: "I used to graze, I was grazing"


κολυμπιέμαι

head

κολυμπιέμαι • (kolympiémai)

el-verb

κολυμπημένος

κολυμπιέμαι • (kolympiémai) passive (past κολυμπήθηκα, ppp κολυμπημένος, active κολυμπάω/κολυμπώ)

kolympiémai (romanization)
κολυμπήθηκα (past)
κολυμπημένος (participle passive perfect)
κολυμπάω (active)
κολυμπώ (active)

κο‧λυ‧μπιέ‧μαι

κολυμπώ κολυμπάω#Greek

(rare form) passive of κολυμπώ (kolympó, “to swim”)


πολεμούσα

head

πολεμούσα • (polemoúsa)

el-verb-form

πολεμούσα • (polemoúsa)

πο‧λε‧μού‧σα

πολεμάω πολεμάω#Greek

πολεμώ πολεμώ#Greek


γεννούσα

head

γεννούσα • (gennoúsa)

el-verb-form

γεννούσα • (gennoúsa)

γεννάω γεννάω#Greek

γεννώ γεννώ#Greek

1st person singular imperfect form of γεννάω (gennáo) / γεννώ.: "I used giving birth"


γένναγα

head

γένναγα • (génnaga)

el-verb-form

γένναγα • (génnaga)

γεννάω γεννάω#Greek

γεννώ γεννώ#Greek


κόλλαγα

head

κόλλαγα • (kóllaga)

el-verb-form

κόλλαγα • (kóllaga)

κολλάω κολλάω#Greek

κολλώ κολλώ#Greek


κρέμαγα

head

κρέμαγα • (krémaga)

el-verb-form

κρέμαγα • (krémaga)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

1st person singular imperfect form of κρεμάω (kremáo) / κρεμώ.: "I used to hang, I was hanging"


γέλαγα

head

γέλαγα • (gélaga)

el-verb-form

γέλαγα • (gélaga)

γελάω γελάω#Greek

γελώ γελώ#Greek

1st person singular imperfect form of γελάω (geláo) / γελώ.: "I used to laugh, I was laughing"


γελούσα

head

γελούσα • (geloúsa)

el-verb-form

γελούσα • (geloúsa)

γελάω γελάω#Greek

γελώ γελώ#Greek


κρεμούσε

head

κρεμούσε • (kremoúse)

el-verb-form

κρεμούσε • (kremoúse)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

3rd person singular imperfect form of κρεμάω (kremáo) / κρεμώ.


κρέμαγε

head

κρέμαγε • (krémage)

el-verb-form

κρέμαγε • (krémage)

Alternative form: κρεμούσε (kremoúse)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

Alternative form: κρέμα (kréma)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

2nd person singular present imperfective imperative active form of κρεμάω (kremáo) / κρεμώ.


εισέρχομαι

head

εισέρχομαι • (eisérchomai)

el-verb

εισέρχομαι • (eisérchomai) deponent (past εισήλθα)

eisérchomai (romanization)
εισήλθα (past)
εισέρχομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εισέλθω (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εισέρχεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εισέλθεις (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εισέρχεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εισέλθει (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εισερχόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εισέλθουμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εισέρχεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εισέρχεσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εισερχόσαστε (imperfective indicative passive plural present rare second-person)
εισέλθετε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εισέρχονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εισέλθουν[ε] (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εισερχόμουν[α] (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
εισήλθα (first-person indicative passive past perfective singular)
εισερχόσουν[α] (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
εισήλθες (indicative passive past perfective second-person singular)
εισερχόταν[ε] (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εισήλθε (indicative passive past perfective singular third-person)
εισερχόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
-όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εισήλθαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
εισερχόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
-όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
εισήλθατε (indicative passive past perfective plural second-person)
εισέρχονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εισερχόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural rare third-person)
εισήλθαν[ε)] (indicative passive past perfective plural third-person)
θα εισέρχομαι (first-person future imperfective indicative passive progressive singular)
θα εισέλθω (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (future imperfective passive perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (future imperfective passive perfective subjunctive)
είσελθε (imperative passive perfective rare second-person singular)
εισέρχεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εισέρχεσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εισέλθετε (imperative passive perfective plural second-person)
εισερχόμενος (participle passive present)
η (participle passive present)
ο (participle passive present)
εισέλθει (infinitive-aorist passive)

ει‧σέρ‧χο‧μαι εισ‧έρ‧χο‧μαι

Learnedly, from Ancient Greek εἰσέρχομαι (eisérkhomai). By surface analysis, εισ- (“in”) + έρχομαι (“I come”).

surf

Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη.

(formal) to enter, to make one's entrance


βιασμένος

head

βιασμένος • (viasménos) m (feminine βιασμένηη, neuter βιασμένηο)

viasménos (romanization)
βιασμένηη (feminine)
βιασμένηο (neuter)
βιασμένος (masculine nominative singular)
βιασμένη (feminine nominative singular)
βιασμένο (neuter nominative singular)
βιασμένοι (masculine nominative plural)
βιασμένες (feminine nominative plural)
βιασμένα (neuter nominative plural)
βιασμένου (genitive masculine singular)
βιασμένης (feminine genitive singular)
βιασμένου (genitive neuter singular)
βιασμένων (genitive masculine plural)
βιασμένων (feminine genitive plural)
βιασμένων (genitive neuter plural)
βιασμένο (accusative masculine singular)
βιασμένη (accusative feminine singular)
βιασμένο (accusative neuter singular)
βιασμένους (accusative masculine plural)
βιασμένες (accusative feminine plural)
βιασμένα (accusative neuter plural)
βιασμένε (masculine singular vocative)
βιασμένη (feminine singular vocative)
βιασμένο (neuter singular vocative)
βιασμένοι (masculine plural vocative)
βιασμένες (feminine plural vocative)
βιασμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

βιασμένους •

βι‧α‧σμέ‧νος

Perfect participle of βιάζομαι (viázomai), passive voice of βιάζω (“I rape”) (see Etymology 1).


κρεμούσα

head

κρεμούσα • (kremoúsa)

el-verb-form

κρεμούσα • (kremoúsa)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek


κολλημένος

head

κολλημένος • (kolliménos) m (feminine κολλημένη, neuter κολλημένο)

kolliménos (romanization)
κολλημένη (feminine)
κολλημένο (neuter)
κολλημένος (masculine nominative singular)
κολλημένη (feminine nominative singular)
κολλημένο (neuter nominative singular)
κολλημένοι (masculine nominative plural)
κολλημένες (feminine nominative plural)
κολλημένα (neuter nominative plural)
κολλημένου (genitive masculine singular)
κολλημένης (feminine genitive singular)
κολλημένου (genitive neuter singular)
κολλημένων (genitive masculine plural)
κολλημένων (feminine genitive plural)
κολλημένων (genitive neuter plural)
κολλημένο (accusative masculine singular)
κολλημένη (accusative feminine singular)
κολλημένο (accusative neuter singular)
κολλημένους (accusative masculine plural)
κολλημένες (accusative feminine plural)
κολλημένα (accusative neuter plural)
κολλημένε (masculine singular vocative)
κολλημένη (feminine singular vocative)
κολλημένο (neuter singular vocative)
κολλημένοι (masculine plural vocative)
κολλημένες (feminine plural vocative)
κολλημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

κολλημένος •

κολλημένοι •

κολλημένες •

κολλημένου •

κολλημένης •

κολλημένου •

κολλημένων •

κολλημένων •

κολλημένων •

κολλημένους •

κολλημένες •

κολλημένοι •

κολλημένες •

κολ‧λη‧μέ‧νος

Perfect participle of κολλιέμαι (kolliémai), passive voice of κολλάω/κολλώ (“I glue”).

participle of

(figuratively) with an idée fixe stuck in the mind


κρέμασε

head

κρέμασε • (krémase)

el-verb-form

κρέμασε • (krémase)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

3rd person singular simple past form of κρεμάω (kremáo) / κρεμώ.

Alternative form: κρέμα (kréma)

κρεμάω κρεμάω#Greek

κρεμώ κρεμώ#Greek

2nd person singular perfective imperative active form of κρεμάω (kremáo) / κρεμώ.


γελασμένος

head

γελασμένος • (gelasménos) m (feminine γελασμένη, neuter γελασμένο)

gelasménos (romanization)
γελασμένη (feminine)
γελασμένο (neuter)
γελασμένος (masculine nominative singular)
γελασμένη (feminine nominative singular)
γελασμένο (neuter nominative singular)
γελασμένοι (masculine nominative plural)
γελασμένες (feminine nominative plural)
γελασμένα (neuter nominative plural)
γελασμένου (genitive masculine singular)
γελασμένης (feminine genitive singular)
γελασμένου (genitive neuter singular)
γελασμένων (genitive masculine plural)
γελασμένων (feminine genitive plural)
γελασμένων (genitive neuter plural)
γελασμένο (accusative masculine singular)
γελασμένη (accusative feminine singular)
γελασμένο (accusative neuter singular)
γελασμένους (accusative masculine plural)
γελασμένες (accusative feminine plural)
γελασμένα (accusative neuter plural)
γελασμένε (masculine singular vocative)
γελασμένη (feminine singular vocative)
γελασμένο (neuter singular vocative)
γελασμένοι (masculine plural vocative)
γελασμένες (feminine plural vocative)
γελασμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

γελασμένος •

γελασμένοι •

γελασμένες •

γελασμένου •

γελασμένης •

γελασμένου •

γελασμένων •

γελασμένων •

γελασμένων •

γελασμένους •

γελασμένες •

γελασμένοι •

γελασμένες •

γε‧λα‧σμέ‧νος

Perfect participle of γελιέμαι (geliémai) ("I am fooled"), passive voice of γελάω/γελώ (“I laugh”).

participle of

Είσαι γελασμένος άμα νομίζεις ότι θα το ανεχθεί αυτό.

You are mistaken if you think he'll tolerate that.

Eísai gelasménos áma nomízeis óti tha to anechtheí aftó.

mistaken, having miscalculated (also ironic)


γεννημένος

head

γεννημένος • (genniménos) m (feminine γεννημένη, neuter γεννημένο)

genniménos (romanization)
γεννημένη (feminine)
γεννημένο (neuter)
κολλημένος (masculine nominative singular)
κολλημένη (feminine nominative singular)
κολλημένο (neuter nominative singular)
κολλημένοι (masculine nominative plural)
κολλημένες (feminine nominative plural)
κολλημένα (neuter nominative plural)
κολλημένου (genitive masculine singular)
κολλημένης (feminine genitive singular)
κολλημένου (genitive neuter singular)
κολλημένων (genitive masculine plural)
κολλημένων (feminine genitive plural)
κολλημένων (genitive neuter plural)
κολλημένο (accusative masculine singular)
κολλημένη (accusative feminine singular)
κολλημένο (accusative neuter singular)
κολλημένους (accusative masculine plural)
κολλημένες (accusative feminine plural)
κολλημένα (accusative neuter plural)
κολλημένε (masculine singular vocative)
κολλημένη (feminine singular vocative)
κολλημένο (neuter singular vocative)
κολλημένοι (masculine plural vocative)
κολλημένες (feminine plural vocative)
κολλημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

κολλημένος •

κολλημένοι •

κολλημένες •

κολλημένου •

κολλημένης •

κολλημένου •

κολλημένων •

κολλημένων •

κολλημένων •

κολλημένους •

κολλημένες •

κολλημένοι •

κολλημένες •

γεν‧νη‧μέ‧νος

Perfect participle of γεννιέμαι (genniémai), passive voice of γεννάω/γεννώ (“I give birth”).

participle of

Πότε είστε γεννημένος;

Ήταν γεννημένη σταρ.


αποσχισμένος

head

αποσχισμένος • (aposchisménos) m (feminine αποσχισμένη, neuter αποσχισμένο)

aposchisménos (romanization)
αποσχισμένη (feminine)
αποσχισμένο (neuter)
αποσχισμένος (masculine nominative singular)
αποσχισμένη (feminine nominative singular)
αποσχισμένο (neuter nominative singular)
αποσχισμένοι (masculine nominative plural)
αποσχισμένες (feminine nominative plural)
αποσχισμένα (neuter nominative plural)
αποσχισμένου (genitive masculine singular)
αποσχισμένης (feminine genitive singular)
αποσχισμένου (genitive neuter singular)
αποσχισμένων (genitive masculine plural)
αποσχισμένων (feminine genitive plural)
αποσχισμένων (genitive neuter plural)
αποσχισμένο (accusative masculine singular)
αποσχισμένη (accusative feminine singular)
αποσχισμένο (accusative neuter singular)
αποσχισμένους (accusative masculine plural)
αποσχισμένες (accusative feminine plural)
αποσχισμένα (accusative neuter plural)
αποσχισμένε (masculine singular vocative)
αποσχισμένη (feminine singular vocative)
αποσχισμένο (neuter singular vocative)
αποσχισμένοι (masculine plural vocative)
αποσχισμένες (feminine plural vocative)
αποσχισμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αποσχισμένος

el-decl-adj-table

αποσχισμένος •

αποσχισμένη •

αποσχισμένο •

αποσχισμένοι •

αποσχισμένες •

αποσχισμένα •

αποσχισμένου •

αποσχισμένης •

αποσχισμένου •

αποσχισμένων •

αποσχισμένων •

αποσχισμένων •

αποσχισμένο •

αποσχισμένη •

αποσχισμένο •

αποσχισμένους •

αποσχισμένες •

αποσχισμένα •

αποσχισμένε •

αποσχισμένη •

αποσχισμένο •

αποσχισμένοι •

αποσχισμένες •

αποσχισμένα •

α‧πο‧σχι‧σμέ‧νος

Perfect participle of αποσχίζομαι (aposchízomai) (sense "secede"), passive voice of αποσχίζω (aposchízo)


βεβιασμένος

head

passive perfect participles with reduplication

βεβιασμένος • (veviasménos) m (feminine βεβιασμένη, neuter βεβιασμένο)

veviasménos (romanization)
βεβιασμένη (feminine)
βεβιασμένο (neuter)
βεβιασμένος (masculine nominative singular)
βεβιασμένη (feminine nominative singular)
βεβιασμένο (neuter nominative singular)
βεβιασμένοι (masculine nominative plural)
βεβιασμένες (feminine nominative plural)
βεβιασμένα (neuter nominative plural)
βεβιασμένου (genitive masculine singular)
βεβιασμένης (feminine genitive singular)
βεβιασμένου (genitive neuter singular)
βεβιασμένων (genitive masculine plural)
βεβιασμένων (feminine genitive plural)
βεβιασμένων (genitive neuter plural)
βεβιασμένο (accusative masculine singular)
βεβιασμένη (accusative feminine singular)
βεβιασμένο (accusative neuter singular)
βεβιασμένους (accusative masculine plural)
βεβιασμένες (accusative feminine plural)
βεβιασμένα (accusative neuter plural)
βεβιασμένε (masculine singular vocative)
βεβιασμένη (feminine singular vocative)
βεβιασμένο (neuter singular vocative)
βεβιασμένοι (masculine plural vocative)
βεβιασμένες (feminine plural vocative)
βεβιασμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο βεβιασμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο βεβιασμένος, etc.)

el-decl-adj-table

βεβιασμένος •

βεβιασμένη •

βεβιασμένο •

βεβιασμένοι •

βεβιασμένες •

βεβιασμένα •

βεβιασμένου •

βεβιασμένης •

βεβιασμένου •

βεβιασμένων •

βεβιασμένων •

βεβιασμένων •

βεβιασμένο •

βεβιασμένη •

βεβιασμένο •

βεβιασμένους •

βεβιασμένες •

βεβιασμένα •

βεβιασμένε •

βεβιασμένη •

βεβιασμένο •

βεβιασμένοι •

βεβιασμένες •

βεβιασμένα •

βε‧βι‧α‧σμέ‧νος

Learned borrowing from Ancient Greek βεβῐᾰσμένος (bebiasménos). Formal perfect participle of βιάζομαι (viázomai), passive voice of βιάζω² ("Ι rush"). It retains the ancient reduplication βε-β...-.


φιλήθηκα

head

φιλήθηκα • (filíthika)

el-verb-form

φιλήθηκα • (filíthika)

φιλιέμαι φιλιέμαι#Greek

φιλάω φιλάω#Greek

φιλώ φιλώ#Greek

1st person singular simple past form of φιλιέμαι (filiémai) passive of φιλάω/φιλώ.


φίλαγα

head

φίλαγα • (fílaga)

el-verb-form

φίλαγα • (fílaga)

φύλαγα (fýlaga)

φιλάω φιλάω#Greek

φιλώ φιλώ#Greek

1st person singular imperfect form of φιλάω (filáo) / φιλώ.: "I used to kiss, I was kissing"


φιλούσα

head

φιλούσα • (filoúsa)

el-verb-form

φιλούσα • (filoúsa)

φιλάω φιλάω#Greek

φιλώ φιλώ#Greek


φυλάχτηκα

head

φυλάχτηκα • (fyláchtika)

el-verb-form

φυλάχτηκα • (fyláchtika)

φυ‧λά‧χτη‧κα

φυλάγομαι φυλάγομαι#Greek

φυλάω φυλάω#Greek

φυλώ φυλώ#Greek

φυλάγω φυλάγω#Greek

1st person singular simple past form of φυλάγομαι (fylágomai) passive of φυλάω/φυλώ. & φυλάγω (fylágo)


φύλαγα

head

φύλαγα • (fýlaga)

el-verb-form

φύλαγα • (fýlaga)

φίλαγα (fílaga)

φυλάω φυλάω#Greek

φυλώ φυλώ#Greek

1st person singular imperfect form of φυλάω (fyláo) / φυλώ.: "I used to guard, I was protecting"

φυλάω

φυλάγω φυλάγω#Greek

1st person singular imperfect form of φυλάγω (fylágo).


φυλάχθηκα

φυ‧λά‧χθη‧κα

φυλάσσομαι φυλάσσομαι#Greek

φυλάσσω φυλάσσω#Greek

1st person singular simple past form of φυλάσσομαι (fylássomai) passive of φυλάσσω.


φιλιέμαι

head

φιλιέμαι • (filiémai)

el-verb

φιλιέμαι • (filiémai) passive (past φιλήθηκα, ppp φιλημένος, active φιλάω/φιλώ)

filiémai (romanization)
φιλήθηκα (past)
φιλημένος (participle passive perfect)
φιλάω (active)
φιλώ (active)


φίλαγε

head

φίλαγε • (fílage)

el-verb-form

φίλαγε • (fílage)

φύλαγε (fýlage)

Alternative form: φιλούσε (filoúse)

φιλάω φιλάω#Greek

φιλώ φιλώ#Greek

3rd person singular imperfect form of φιλάω (filáo) / φιλώ.

Alternative form: φίλα (fíla)

φιλάω φιλάω#Greek

φιλώ φιλώ#Greek

2nd person singular present imperfective imperative form of φιλάω (filáo) / φιλώ.


φυλάσσομαι

head

φυλάσσομαι • (fylássomai)

el-verb

φυλάσσομαι • (fylássomai) passive (past φυλάχθηκα, ppp φυλαγμένος, active φυλάσσω)

fylássomai (romanization)
φυλάχθηκα (past)
φυλαγμένος (participle passive perfect)
φυλάσσω (active)

φυ‧λάσ‧σο‧μαι φυλάσσομε


πρωτοκολλήθηκα

head

πρωτοκολλήθηκα • (protokollíthika)

el-verb-form

πρωτοκολλήθηκα • (protokollíthika)

πρω‧το‧κολ‧λή‧θη‧κα

πρωτοκολλώμαι πρωτοκολλώμαι#Greek

πρωτοκολλώ πρωτοκολλώ#Greek

1st person singular simple past form of πρωτοκολλώμαι (protokollómai) passive of πρωτοκολλώ.


πρωτοκολλώμαι

head

πρωτοκολλώμαι • (protokollómai)

el-verb

πρωτοκολλήθηκα

πρωτοκολλημένος

πρωτοκολλώμαι • (protokollómai) passive (past πρωτοκολλήθηκα, ppp πρωτοκολλημένος, active πρωτοκολλώ)

protokollómai (romanization)
πρωτοκολλήθηκα (past)
πρωτοκολλημένος (participle passive perfect)
πρωτοκολλώ (active)

πρω‧το‧κολ‧λώ‧μαι

πρωτοκολλώ πρωτοκολλώ#Greek


πρωτοκολλούμαι

head

πρωτοκολλούμαι • (protokolloúmai)

el-verb

πρωτοκολλήθηκα

πρωτοκολλημένος

πρωτοκολλούμαι • (protokolloúmai) passive (past πρωτοκολλήθηκα, ppp πρωτοκολλημένος, active πρωτοκολλώ)

protokolloúmai (romanization)
πρωτοκολλήθηκα (past)
πρωτοκολλημένος (participle passive perfect)
πρωτοκολλώ (active)

πρω‧το‧κολ‧λου‧μαι

πρωτοκολλώ πρωτοκολλώ#Greek


φιλημένος

head

φιλημένος • (filiménos) m (feminine φιλημένη, neuter φιλημένο)

filiménos (romanization)
φιλημένη (feminine)
φιλημένο (neuter)
φιλημένος (masculine nominative singular)
φιλημένη (feminine nominative singular)
φιλημένο (neuter nominative singular)
φιλημένοι (masculine nominative plural)
φιλημένες (feminine nominative plural)
φιλημένα (neuter nominative plural)
φιλημένου (genitive masculine singular)
φιλημένης (feminine genitive singular)
φιλημένου (genitive neuter singular)
φιλημένων (genitive masculine plural)
φιλημένων (feminine genitive plural)
φιλημένων (genitive neuter plural)
φιλημένο (accusative masculine singular)
φιλημένη (accusative feminine singular)
φιλημένο (accusative neuter singular)
φιλημένους (accusative masculine plural)
φιλημένες (accusative feminine plural)
φιλημένα (accusative neuter plural)
φιλημένε (masculine singular vocative)
φιλημένη (feminine singular vocative)
φιλημένο (neuter singular vocative)
φιλημένοι (masculine plural vocative)
φιλημένες (feminine plural vocative)
φιλημένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο φιλημένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο φιλημένος, etc.)

el-decl-adj-table

φιλημένους •

φι‧λη‧μέ‧νος

Perfect participle of φιλιέμαι (filiémai), passive voice of φιλάω/φιλώ (“I kiss”).


ανακτημένος

head

ανακτημένος • (anaktiménos) m (feminine ανακτημένη, neuter ανακτημένο)

anaktiménos (romanization)
ανακτημένη (feminine)
ανακτημένο (neuter)
ανακτημένος (masculine nominative singular)
ανακτημένη (feminine nominative singular)
ανακτημένο (neuter nominative singular)
ανακτημένοι (masculine nominative plural)
ανακτημένες (feminine nominative plural)
ανακτημένα (neuter nominative plural)
ανακτημένου (genitive masculine singular)
ανακτημένης (feminine genitive singular)
ανακτημένου (genitive neuter singular)
ανακτημένων (genitive masculine plural)
ανακτημένων (feminine genitive plural)
ανακτημένων (genitive neuter plural)
ανακτημένο (accusative masculine singular)
ανακτημένη (accusative feminine singular)
ανακτημένο (accusative neuter singular)
ανακτημένους (accusative masculine plural)
ανακτημένες (accusative feminine plural)
ανακτημένα (accusative neuter plural)
ανακτημένε (masculine singular vocative)
ανακτημένη (feminine singular vocative)
ανακτημένο (neuter singular vocative)
ανακτημένοι (masculine plural vocative)
ανακτημένες (feminine plural vocative)
ανακτημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ανακτημένος •

ανακτημένη •

ανακτημένο •

ανακτημένοι •

ανακτημένες •

ανακτημένα •

ανακτημένου •

ανακτημένης •

ανακτημένου •

ανακτημένων •

ανακτημένων •

ανακτημένων •

ανακτημένο •

ανακτημένη •

ανακτημένο •

ανακτημένους •

ανακτημένες •

ανακτημένα •

ανακτημένε •

ανακτημένη •

ανακτημένο •

ανακτημένοι •

ανακτημένες •

ανακτημένα •

α‧να‧κτη‧μέ‧νος

Perfect participle of ανακτώμαι (anaktómai), passive voice of ανακτώ (“retrieve”).


αναρτημένος

head

αναρτημένος • (anartiménos) m (feminine αναρτημένη, neuter αναρτημένο)

anartiménos (romanization)
αναρτημένη (feminine)
αναρτημένο (neuter)
αναρτημένος (masculine nominative singular)
αναρτημένη (feminine nominative singular)
αναρτημένο (neuter nominative singular)
αναρτημένοι (masculine nominative plural)
αναρτημένες (feminine nominative plural)
αναρτημένα (neuter nominative plural)
αναρτημένου (genitive masculine singular)
αναρτημένης (feminine genitive singular)
αναρτημένου (genitive neuter singular)
αναρτημένων (genitive masculine plural)
αναρτημένων (feminine genitive plural)
αναρτημένων (genitive neuter plural)
αναρτημένο (accusative masculine singular)
αναρτημένη (accusative feminine singular)
αναρτημένο (accusative neuter singular)
αναρτημένους (accusative masculine plural)
αναρτημένες (accusative feminine plural)
αναρτημένα (accusative neuter plural)
αναρτημένε (masculine singular vocative)
αναρτημένη (feminine singular vocative)
αναρτημένο (neuter singular vocative)
αναρτημένοι (masculine plural vocative)
αναρτημένες (feminine plural vocative)
αναρτημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αναρτημένος •

αναρτημένη •

αναρτημένο •

αναρτημένοι •

αναρτημένες •

αναρτημένα •

αναρτημένου •

αναρτημένης •

αναρτημένου •

αναρτημένων •

αναρτημένων •

αναρτημένων •

αναρτημένο •

αναρτημένη •

αναρτημένο •

αναρτημένους •

αναρτημένες •

αναρτημένα •

αναρτημένε •

αναρτημένη •

αναρτημένο •

αναρτημένοι •

αναρτημένες •

αναρτημένα •

α‧ναρ‧τη‧μέ‧νος

Perfect participle of αναρτώμαι (anartómai), passive voice of αναρτώ (“hang, suspend”).

participle of

Η ανακοίνωση είναι αναρτημένη στον πίνακα ανακοινώσεων.

I anakoínosi eínai anartiméni ston pínaka anakoinóseon.


προσαρτημένος

head

προσαρτημένη

προσαρτημένο

προσαρτημένος • (prosartiménos) m (feminine προσαρτημένη, neuter προσαρτημένο)

prosartiménos (romanization)
προσαρτημένη (feminine)
προσαρτημένο (neuter)
προσαρτημένος (masculine nominative singular)
προσαρτημένη (feminine nominative singular)
προσαρτημένο (neuter nominative singular)
προσαρτημένοι (masculine nominative plural)
προσαρτημένες (feminine nominative plural)
προσαρτημένα (neuter nominative plural)
προσαρτημένου (genitive masculine singular)
προσαρτημένης (feminine genitive singular)
προσαρτημένου (genitive neuter singular)
προσαρτημένων (genitive masculine plural)
προσαρτημένων (feminine genitive plural)
προσαρτημένων (genitive neuter plural)
προσαρτημένο (accusative masculine singular)
προσαρτημένη (accusative feminine singular)
προσαρτημένο (accusative neuter singular)
προσαρτημένους (accusative masculine plural)
προσαρτημένες (accusative feminine plural)
προσαρτημένα (accusative neuter plural)
προσαρτημένε (masculine singular vocative)
προσαρτημένη (feminine singular vocative)
προσαρτημένο (neuter singular vocative)
προσαρτημένοι (masculine plural vocative)
προσαρτημένες (feminine plural vocative)
προσαρτημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of προσαρτημένος

el-decl-adj-table

προσαρτημένος •

προσαρτημένη •

προσαρτημένο •

προσαρτημένοι •

προσαρτημένες •

προσαρτημένα •

προσαρτημένου •

προσαρτημένης •

προσαρτημένου •

προσαρτημένων •

προσαρτημένων •

προσαρτημένων •

προσαρτημένο •

προσαρτημένη •

προσαρτημένο •

προσαρτημένους •

προσαρτημένες •

προσαρτημένα •

προσαρτημένε •

προσαρτημένη •

προσαρτημένο •

προσαρτημένοι •

προσαρτημένες •

προσαρτημένα •

προ‧σαρ‧τη‧μέ‧νος προσ‧αρ‧τη‧μέ‧νος

Perfect participle of προσαρτώμαι (prosartómai), passive voice of προσαρτώ (“annex”).

participle of

προσαρτημένη περιοχή

προσαρτημένα έγγραφα


φυλαγμένος

head

φυλαγμένος • (fylagménos) m (feminine φυλαγμένη, neuter φυλαγμένο)

fylagménos (romanization)
φυλαγμένη (feminine)
φυλαγμένο (neuter)
φυλαγμένος (masculine nominative singular)
φυλαγμένη (feminine nominative singular)
φυλαγμένο (neuter nominative singular)
φυλαγμένοι (masculine nominative plural)
φυλαγμένες (feminine nominative plural)
φυλαγμένα (neuter nominative plural)
φυλαγμένου (genitive masculine singular)
φυλαγμένης (feminine genitive singular)
φυλαγμένου (genitive neuter singular)
φυλαγμένων (genitive masculine plural)
φυλαγμένων (feminine genitive plural)
φυλαγμένων (genitive neuter plural)
φυλαγμένο (accusative masculine singular)
φυλαγμένη (accusative feminine singular)
φυλαγμένο (accusative neuter singular)
φυλαγμένους (accusative masculine plural)
φυλαγμένες (accusative feminine plural)
φυλαγμένα (accusative neuter plural)
φυλαγμένε (masculine singular vocative)
φυλαγμένη (feminine singular vocative)
φυλαγμένο (neuter singular vocative)
φυλαγμένοι (masculine plural vocative)
φυλαγμένες (feminine plural vocative)
φυλαγμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο φυλαγμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο φυλαγμένος, etc.)

el-decl-adj-table

φυλαγμένος •

φυλαγμένοι •

φυλαγμένες •

φυλαγμένου •

φυλαγμένης •

φυλαγμένου •

φυλαγμένων •

φυλαγμένων •

φυλαγμένων •

φυλαγμένους •

φυλαγμένες •

φυλαγμένοι •

φυλαγμένες •

φυ‧λαγ‧μέ‧νος

Perfect participle of φυλάγομαι (fylágomai), passive voice of φυλάω/φυλώ (“I guard”) & φυλάγω (fylágo), as well as perfect participle of φυλάσσομαι (fylássomai), passive voice of the formal φυλάσσω (fylásso).

participle of

καλά φυλαγμένο μυστικό


πρωτοκολλημένος

head

πρωτοκολλημένη

πρωτοκολλημένο

πρωτοκολλημένος • (protokolliménos) m (feminine πρωτοκολλημένη, neuter πρωτοκολλημένο)

el-part

πρωτοκολλημέν

protokolliménos (romanization)
πρωτοκολλημένη (feminine)
πρωτοκολλημένο (neuter)
πρωτοκολλημένος (masculine nominative singular)
πρωτοκολλημένη (feminine nominative singular)
πρωτοκολλημένο (neuter nominative singular)
πρωτοκολλημένοι (masculine nominative plural)
πρωτοκολλημένες (feminine nominative plural)
πρωτοκολλημένα (neuter nominative plural)
πρωτοκολλημένου (genitive masculine singular)
πρωτοκολλημένης (feminine genitive singular)
πρωτοκολλημένου (genitive neuter singular)
πρωτοκολλημένων (genitive masculine plural)
πρωτοκολλημένων (feminine genitive plural)
πρωτοκολλημένων (genitive neuter plural)
πρωτοκολλημένο (accusative masculine singular)
πρωτοκολλημένη (accusative feminine singular)
πρωτοκολλημένο (accusative neuter singular)
πρωτοκολλημένους (accusative masculine plural)
πρωτοκολλημένες (accusative feminine plural)
πρωτοκολλημένα (accusative neuter plural)
πρωτοκολλημένε (masculine singular vocative)
πρωτοκολλημένη (feminine singular vocative)
πρωτοκολλημένο (neuter singular vocative)
πρωτοκολλημένοι (masculine plural vocative)
πρωτοκολλημένες (feminine plural vocative)
πρωτοκολλημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

πρωτοκολλημέν

el-decl-adj-a

πρωτοκολλημέν

el-decl-adj-positive

Declension of πρωτοκολλημένος

πρωτοκολλημέν

el-decl-adj-ος-η-ο

πρωτοκολλημέν

el-decl-adj-table

πρωτοκολλημένος •

πρωτοκολλημένη •

πρωτοκολλημένο •

πρωτοκολλημένοι •

πρωτοκολλημένες •

πρωτοκολλημένα •

πρωτοκολλημένου •

πρωτοκολλημένης •

πρωτοκολλημένου •

πρωτοκολλημένων •

πρωτοκολλημένων •

πρωτοκολλημένων •

πρωτοκολλημένο •

πρωτοκολλημένη •

πρωτοκολλημένο •

πρωτοκολλημένους •

πρωτοκολλημένες •

πρωτοκολλημένα •

πρωτοκολλημένε •

πρωτοκολλημένη •

πρωτοκολλημένο •

πρωτοκολλημένοι •

πρωτοκολλημένες •

πρωτοκολλημένα •

πρω‧το‧κολ‧λη‧μέ‧νος

Perfect participle of πρωτοκολλώμαι (protokollómai), passive voice of πρωτοκολλώ (“register”).

participle of

πρωτοκολλώμαι

Η αίτησή μου είναι πρωτοκολλημένη με αριθμό πρωτοκόλλου 145.

My application is registered with protocol number 145.

I aítisí mou eínai protokolliméni me arithmó protokóllou 145.


βροντοχτυπάω

head

βροντοχτυπάω • (vrontochtypáo)

el-verb

βροντοχτυπούσα

βροντοχτύπαγα

βροντοχτύπησα

βροντοχτυπάω • (vrontochtypáo) / βροντοχτυπώ (imperfect βροντοχτυπούσα/βροντοχτύπαγα, past βροντοχτύπησα, passive —)

vrontochtypáo (romanization)
βροντοχτυπούσα (imperfect)
βροντοχτύπαγα (imperfect)
βροντοχτύπησα (past)
βροντοχτυπάω (active first-person imperfective indicative present singular)
βροντοχτυπώ (active first-person imperfective indicative present singular)
βροντοχτυπήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
βροντοχτυπάς (active imperfective indicative present second-person singular)
βροντοχτυπήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
βροντοχτυπάει (active imperfective indicative present singular third-person)
βροντοχτυπά (active imperfective indicative present singular third-person)
βροντοχτυπήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
βροντοχτυπάμε (active first-person imperfective indicative plural present)
βροντοχτυπούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
βροντοχτυπήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
βροντοχτυπάτε (active imperfective indicative plural present second-person)
βροντοχτυπήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
βροντοχτυπάνε (active imperfective indicative plural present third-person)
βροντοχτυπάν (active imperfective indicative plural present third-person)
βροντοχτυπούν (active imperfective indicative plural present third-person)
βροντοχτυπούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
βροντοχτυπήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
βροντοχτυπήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
βροντοχτυπούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
βροντοχτύπαγα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
βροντοχτύπησα (active first-person indicative past perfective singular)
βροντοχτυπούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
βροντοχτύπαγες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
βροντοχτύπησες (active indicative past perfective second-person singular)
βροντοχτυπούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
βροντοχτύπαγε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
βροντοχτύπησε (active indicative past perfective singular third-person)
βροντοχτυπούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
βροντοχτυπάγαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
βροντοχτυπήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
βροντοχτυπούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
βροντοχτυπάγατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
βροντοχτυπήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
βροντοχτυπούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βροντοχτυπούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βροντοχτύπαγαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
βροντοχτυπάγανε (active imperfect imperfective indicative informal plural third-person)
βροντοχτύπησαν (active indicative past perfective plural third-person)
βροντοχτυπήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
βροντοχτυπήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα βροντοχτυπάω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα βροντοχτυπώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα βροντοχτυπήσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
βροντοχτύπα (active imperative imperfective second-person singular)
βροντοχτύπαγε (active imperative imperfective second-person singular)
βροντοχτύπησε (active imperative perfective second-person singular)
βροντοχτύπα (active imperative perfective second-person singular)
βροντοχτυπάτε (active imperative imperfective plural second-person)
βροντοχτυπήστε (active imperative perfective plural second-person)
βροντοχτυπώντας (active indeclinable participle present)
έχοντας βροντοχτυπήσει (active indeclinable participle perfect)
βροντοχτυπήσει (infinitive-aorist)

βρο‧ντο‧χτυ‧πά‧ω

(βροντάω (vrontáo)) βροντo- (vronto-, “to thunder, to bang”) + χτυπάω (chtypáo) + [Term?] (“to hit”).

af

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες,
η δουλειά κάνει τους άντρες.

1968, “Η Δουλειά Κάνει Τους Άντρες [Hard Work Makes The Man]”, in Manos Eleutheriou (lyrics), Manos Loïzos (music), Ο σταθμός [The Station], performed by Dimitris Efstathiou:

Don't clack the beads,
Hard work makes the man.

Mi vrontochtypás tis chántres,
i douleiá kánei tous ántres.

(transitive, intransitive) to bang, clack, hit (make a loud and bothersome noise)


ρώταγα

head

ρώταγα • (rótaga)

el-verb-form

ρώταγα • (rótaga)

ρωτάω ρωτάω#Greek

ρωτώ ρωτώ#Greek

1st person singular imperfect form of ρωτάω (rotáo) / ρωτώ.


ερώτησα

head

ερώτησα • (erótisa)

el-verb-form

ερώτησα • (erótisa)

ερωτώ ερωτώ#Greek

1st person singular simple past form of ερωτώ (erotó).


ρωτούσα

head

ρωτούσα • (rotoúsa)

el-verb-form

ρωτούσα • (rotoúsa)

ρωτάω ρωτάω#Greek

ρωτώ ρωτώ#Greek


ερωτήθηκα

head

ερωτήθηκα • (erotíthika)

el-verb-form

ερωτήθηκα • (erotíthika)

ε‧ρω‧τή‧θη‧κα

ερωτώμαι ερωτώμαι#Greek

ερωτώ ερωτώ#Greek

1st person singular simple past form of ερωτώμαι (erotómai) passive of ερωτώ.


ερωτώμαι

head

ερωτώμαι • (erotómai)

el-verb

ερωτώμαι • (erotómai) passive (past ερωτήθηκα, ppp ερωτημένος, active ερωτώ)

erotómai (romanization)
ερωτήθηκα (past)
ερωτημένος (participle passive perfect)
ερωτώ (active)

Polytonic spelling: ἐρωτῶμαι (erōtômai)

ερωτώ ερωτώ#Greek


βροντοχτύπησα

head

βροντοχτύπησα • (vrontochtýpisa)

el-verb-form

βροντοχτύπησα • (vrontochtýpisa)

βρο‧ντο‧χτύ‧πη‧σα

βροντοχτυπάω βροντοχτυπάω#Greek

βροντοχτυπώ βροντοχτυπώ#Greek

1st person singular simple past form of βροντοχτυπάω (vrontochtypáo) / βροντοχτυπώ.


χρώσταγα

head

χρώσταγα • (chróstaga)

el-verb-form

χρώσταγα • (chróstaga)

χρωστάω χρωστάω#Greek

χρωστώ χρωστώ#Greek

1st person singular imperfect form of χρωστάω (chrostáo) / χρωστώ.


βροντοχτύπαγα

head

βροντοχτύπαγα • (vrontochtýpaga)

el-verb-form

βροντοχτύπαγα • (vrontochtýpaga)

βρο‧ντο‧χτύ‧πα‧γα

βροντοχτυπάω βροντοχτυπάω#Greek

βροντοχτυπώ βροντοχτυπώ#Greek

1st person singular imperfect form of βροντοχτυπάω (vrontochtypáo) / βροντοχτυπώ.


βροντοχτυπούσα

head

βροντοχτυπούσα • (vrontochtypoúsa)

el-verb-form

βροντοχτυπούσα • (vrontochtypoúsa)

βρο‧ντο‧χτυ‧πού‧σα

βροντοχτυπάω βροντοχτυπάω#Greek

βροντοχτυπώ βροντοχτυπώ#Greek


βροντοχτυπώ

head

βροντοχτυπώ • (vrontochtypó)

el-verb

βροντοχτυπώ • (vrontochtypó)

βρο‧ντο‧χτυ‧πώ

βροντοχτυπάω βροντοχτυπάω#Greek

(formal) Alternative form of βροντοχτυπάω (vrontochtypáo)


χτυπήθηκα

χτυ‧πή‧θη‧κα

χτυπιέμαι χτυπιέμαι#Greek

χτυπάω χτυπάω#Greek

χτυπώ χτυπώ#Greek

1st person singular simple past form of χτυπιέμαι (chtypiémai) passive of χτυπάω/χτυπώ.


χτυπούσα

head

χτυπούσα • (chtypoúsa)

el-verb-form

χτυπούσα • (chtypoúsa)

χτυπάω χτυπάω#Greek

χτυπώ χτυπώ#Greek

1st person singular imperfect form of χτυπάω (chtypáo) / χτυπώ.


χτύπαγα

head

χτύπαγα • (chtýpaga)

el-verb-form

χτύπαγα • (chtýpaga)

χτυπάω χτυπάω#Greek

χτυπώ χτυπώ#Greek


χτυπιέμαι

head

χτυπιέμαι • (chtypiémai)

el-verb

χτυπιέμαι • (chtypiémai) passive (past χτυπήθηκα, ppp χτυπημένος, active χτυπάω/χτυπώ)

chtypiémai (romanization)
χτυπήθηκα (past)
χτυπημένος (participle passive perfect)
χτυπάω (active)
χτυπώ (active)

χτυπώ χτυπάω#Greek

χτυπώ χτυπάω#Greek

(figuratively) to be in distress (hitting oneself from despair)


ρωτημένος

head

ρωτημένος • (rotiménos) m (feminine ρωτημένη, neuter ρωτημένο)

rotiménos (romanization)
ρωτημένη (feminine)
ρωτημένο (neuter)
ρωτημένος (masculine nominative singular)
ρωτημένη (feminine nominative singular)
ρωτημένο (neuter nominative singular)
ρωτημένοι (masculine nominative plural)
ρωτημένες (feminine nominative plural)
ρωτημένα (neuter nominative plural)
ρωτημένου (genitive masculine singular)
ρωτημένης (feminine genitive singular)
ρωτημένου (genitive neuter singular)
ρωτημένων (genitive masculine plural)
ρωτημένων (feminine genitive plural)
ρωτημένων (genitive neuter plural)
ρωτημένο (accusative masculine singular)
ρωτημένη (accusative feminine singular)
ρωτημένο (accusative neuter singular)
ρωτημένους (accusative masculine plural)
ρωτημένες (accusative feminine plural)
ρωτημένα (accusative neuter plural)
ρωτημένε (masculine singular vocative)
ρωτημένη (feminine singular vocative)
ρωτημένο (neuter singular vocative)
ρωτημένοι (masculine plural vocative)
ρωτημένες (feminine plural vocative)
ρωτημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ρωτημένους •

ρω‧τη‧μέ‧νος

Perfect participle of ρωτιέμαι (rotiémai), passive voice of ρωτάω, ρωτώ (“ask”).


ερωτημένος

head

ερωτημένος • (erotiménos) m (feminine ερωτημένη, neuter ερωτημένο)

erotiménos (romanization)
ερωτημένη (feminine)
ερωτημένο (neuter)
ερωτημένος (masculine nominative singular)
ερωτημένη (feminine nominative singular)
ερωτημένο (neuter nominative singular)
ερωτημένοι (masculine nominative plural)
ερωτημένες (feminine nominative plural)
ερωτημένα (neuter nominative plural)
ερωτημένου (genitive masculine singular)
ερωτημένης (feminine genitive singular)
ερωτημένου (genitive neuter singular)
ερωτημένων (genitive masculine plural)
ερωτημένων (feminine genitive plural)
ερωτημένων (genitive neuter plural)
ερωτημένο (accusative masculine singular)
ερωτημένη (accusative feminine singular)
ερωτημένο (accusative neuter singular)
ερωτημένους (accusative masculine plural)
ερωτημένες (accusative feminine plural)
ερωτημένα (accusative neuter plural)
ερωτημένε (masculine singular vocative)
ερωτημένη (feminine singular vocative)
ερωτημένο (neuter singular vocative)
ερωτημένοι (masculine plural vocative)
ερωτημένες (feminine plural vocative)
ερωτημένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ερωτημένος •

ερωτημένοι •

ερωτημένες •

ερωτημένου •

ερωτημένης •

ερωτημένου •

ερωτημένων •

ερωτημένων •

ερωτημένων •

ερωτημένους •

ερωτημένες •

ερωτημένοι •

ερωτημένες •

ε‧ρω‧τη‧μέ‧νος

Perfect participle of ερωτώμαι (erotómai), passive voice of ερωτώ (“ask”).


ερωτώ

head

ερωτώ • (erotó)

el-verb

ερωτώ • (erotó) (past ερώτησα, passive ερωτώμαι, p‑past ερωτήθηκα, ppp ερωτημένος)

erotó (romanization)
ερώτησα (past)
ερωτώμαι (passive)
ερωτήθηκα (passive past)
ερωτημένος (participle passive perfect)
ερωτώ (active first-person imperfective indicative present singular)
ερωτήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ερωτώμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ερωτηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ερωτάς (active imperfective indicative present second-person singular)
ερωτήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ερωτάσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ερωτηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ερωτά (active imperfective indicative present singular third-person)
ερωτήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ερωτάται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ερωτηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ερωτούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
ερωτήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ερωτόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
‑ώμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
ερωτηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ερωτάτε (active imperfective indicative plural present second-person)
ερωτήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ερωτάστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
‑άσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
ερωτηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ερωτούν (active imperfective indicative plural present third-person)
ερωτούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ερωτήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ερωτήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ερωτώνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ερωτηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ερωτηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ερωτούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ερώτησα (active first-person indicative past perfective singular)
ερωτήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
ερωτούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ερώτησες (active indicative past perfective second-person singular)
ερωτήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
ερωτούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ερώτησε (active indicative past perfective singular third-person)
ερωτάτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ερωτήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ερωτούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ερωτήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ερωτηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ερωτούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ερωτήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ερωτηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
ερωτούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ερωτούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ερώτησαν (active indicative past perfective plural third-person)
ερωτήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ερωτήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ερωτώντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ερωτήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ερωτηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ερωτηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ερωτώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ερωτήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ερωτώμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ερωτηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ερώτησε (active imperative perfective second-person singular)
ερωτήσου (imperative passive perfective second-person singular)
ερωτάτε (active imperative imperfective plural second-person)
ερωτήστε (active imperative perfective plural second-person)
ερωτάστε (imperative imperfective informal passive plural second-person)
ερωτάσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
ερωτηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ερωτώντας (active participle present)
ερωτώμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας ερωτήσει (active participle past)
ερωτημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ερωτήσει (active infinitive-aorist)
ερωτηθεί (infinitive-aorist passive)

Learnedly, from Ancient Greek ἐρωτῶ (erōtô, “ask”) contracted form of ἐρωτάω (erōtáō). Also see ρωτώ (rotó).

Σας ερωτώ, κύριοι δικαστές.

I am asking you [a question], Your Honours.

ρωτάω ρωτάω#Greek

(formal) Alternative form of ρωτάω (rotáo), to ask (a question)


χτυπημένος

head

χτυπημένος • (chtypiménos) m (feminine χτυπημένη, neuter χτυπημένο)

chtypiménos (romanization)
χτυπημένη (feminine)
χτυπημένο (neuter)
χτυπημένος (masculine nominative singular)
χτυπημένη (feminine nominative singular)
χτυπημένο (neuter nominative singular)
χτυπημένοι (masculine nominative plural)
χτυπημένες (feminine nominative plural)
χτυπημένα (neuter nominative plural)
χτυπημένου (genitive masculine singular)
χτυπημένης (feminine genitive singular)
χτυπημένου (genitive neuter singular)
χτυπημένων (genitive masculine plural)
χτυπημένων (feminine genitive plural)
χτυπημένων (genitive neuter plural)
χτυπημένο (accusative masculine singular)
χτυπημένη (accusative feminine singular)
χτυπημένο (accusative neuter singular)
χτυπημένους (accusative masculine plural)
χτυπημένες (accusative feminine plural)
χτυπημένα (accusative neuter plural)
χτυπημένε (masculine singular vocative)
χτυπημένη (feminine singular vocative)
χτυπημένο (neuter singular vocative)
χτυπημένοι (masculine plural vocative)
χτυπημένες (feminine plural vocative)
χτυπημένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο χτυπημένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο χτυπημένος, etc.)

el-decl-adj-table

χτυπημένος •

χτυπημένοι •

χτυπημένες •

χτυπημένου •

χτυπημένης •

χτυπημένου •

χτυπημένων •

χτυπημένων •

χτυπημένων •

χτυπημένους •

χτυπημένες •

χτυπημένοι •

χτυπημένες •

χτυ‧πη‧μέ‧νος

Perfect participle of χτυπιέμαι (chtypiémai), passive voice of χτυπάω, χτυπώ (“beat, strike”).


φορούσα

head

φορούσα • (foroúsa)

el-verb-form

φορούσα • (foroúsa)

φοράω φοράω#Greek

φορώ φορώ#Greek

1st person singular imperfect form of φοράω (foráo) / φορώ.


φόραγα

head

φόραγα • (fóraga)

el-verb-form

φόραγα • (fóraga)

φοράω φοράω#Greek

φορώ φορώ#Greek


αποτραβάω

head

αποτραβάω • (apotraváo)

el-verb

αποτραβάω • (apotraváo)

α‧πο‧τρα‧βά‧ω

αποτραβώ αποτραβώ#Greek

(uncommon) Alternative form of αποτραβώ (apotravó)


φορεμένος

head

φορεμένος • (foreménos) m (feminine φορεμένη, neuter φορεμένο)

foreménos (romanization)
φορεμένη (feminine)
φορεμένο (neuter)
φορεμένος (masculine nominative singular)
φορεμένη (feminine nominative singular)
φορεμένο (neuter nominative singular)
φορεμένοι (masculine nominative plural)
φορεμένες (feminine nominative plural)
φορεμένα (neuter nominative plural)
φορεμένου (genitive masculine singular)
φορεμένης (feminine genitive singular)
φορεμένου (genitive neuter singular)
φορεμένων (genitive masculine plural)
φορεμένων (feminine genitive plural)
φορεμένων (genitive neuter plural)
φορεμένο (accusative masculine singular)
φορεμένη (accusative feminine singular)
φορεμένο (accusative neuter singular)
φορεμένους (accusative masculine plural)
φορεμένες (accusative feminine plural)
φορεμένα (accusative neuter plural)
φορεμένε (masculine singular vocative)
φορεμένη (feminine singular vocative)
φορεμένο (neuter singular vocative)
φορεμένοι (masculine plural vocative)
φορεμένες (feminine plural vocative)
φορεμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο φορεμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο φορεμένος, etc.)

el-decl-adj-table

φορεμένους •

φο‧ρε‧μέ‧νος

Perfect participle of φοριέμαι (foriémai), passive voice of φοράω, φορώ (“wear”).


ρουφηγμένος

head

ρουφηγμένος • (roufigménos) m (feminine ρουφηγμένη, neuter ρουφηγμένο)

roufigménos (romanization)
ρουφηγμένη (feminine)
ρουφηγμένο (neuter)
ρουφηγμένος (masculine nominative singular)
ρουφηγμένη (feminine nominative singular)
ρουφηγμένο (neuter nominative singular)
ρουφηγμένοι (masculine nominative plural)
ρουφηγμένες (feminine nominative plural)
ρουφηγμένα (neuter nominative plural)
ρουφηγμένου (genitive masculine singular)
ρουφηγμένης (feminine genitive singular)
ρουφηγμένου (genitive neuter singular)
ρουφηγμένων (genitive masculine plural)
ρουφηγμένων (feminine genitive plural)
ρουφηγμένων (genitive neuter plural)
ρουφηγμένο (accusative masculine singular)
ρουφηγμένη (accusative feminine singular)
ρουφηγμένο (accusative neuter singular)
ρουφηγμένους (accusative masculine plural)
ρουφηγμένες (accusative feminine plural)
ρουφηγμένα (accusative neuter plural)
ρουφηγμένε (masculine singular vocative)
ρουφηγμένη (feminine singular vocative)
ρουφηγμένο (neuter singular vocative)
ρουφηγμένοι (masculine plural vocative)
ρουφηγμένες (feminine plural vocative)
ρουφηγμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ρουφηγμένος •

ρουφηγμένη •

ρουφηγμένο •

ρουφηγμένοι •

ρουφηγμένες •

ρουφηγμένα •

ρουφηγμένου •

ρουφηγμένης •

ρουφηγμένου •

ρουφηγμένων •

ρουφηγμένων •

ρουφηγμένων •

ρουφηγμένο •

ρουφηγμένη •

ρουφηγμένο •

ρουφηγμένους •

ρουφηγμένες •

ρουφηγμένα •

ρουφηγμένε •

ρουφηγμένη •

ρουφηγμένο •

ρουφηγμένοι •

ρουφηγμένες •

ρουφηγμένα •

ρου‧φηγ‧μέ‧νος

Perfect participle of ρουφιέμαι (roufiémai), passive voice of ρουφάω, ρουφώ (“I sip”).

participle of

ρουφάω ρουφάω#Greek

ρουφηγμένα χείλη, ρουφηγμένα μάγουλα


αποτραβηγμένος

head

αποτραβηγμένη

αποτραβηγμένο

αποτραβηγμένος • (apotravigménos) m (feminine αποτραβηγμένη, neuter αποτραβηγμένο)

el-part

αποτραβηγμέν

apotravigménos (romanization)
αποτραβηγμένη (feminine)
αποτραβηγμένο (neuter)
αποτραβηγμένος (masculine nominative singular)
αποτραβηγμένη (feminine nominative singular)
αποτραβηγμένο (neuter nominative singular)
αποτραβηγμένοι (masculine nominative plural)
αποτραβηγμένες (feminine nominative plural)
αποτραβηγμένα (neuter nominative plural)
αποτραβηγμένου (genitive masculine singular)
αποτραβηγμένης (feminine genitive singular)
αποτραβηγμένου (genitive neuter singular)
αποτραβηγμένων (genitive masculine plural)
αποτραβηγμένων (feminine genitive plural)
αποτραβηγμένων (genitive neuter plural)
αποτραβηγμένο (accusative masculine singular)
αποτραβηγμένη (accusative feminine singular)
αποτραβηγμένο (accusative neuter singular)
αποτραβηγμένους (accusative masculine plural)
αποτραβηγμένες (accusative feminine plural)
αποτραβηγμένα (accusative neuter plural)
αποτραβηγμένε (masculine singular vocative)
αποτραβηγμένη (feminine singular vocative)
αποτραβηγμένο (neuter singular vocative)
αποτραβηγμένοι (masculine plural vocative)
αποτραβηγμένες (feminine plural vocative)
αποτραβηγμένα (neuter plural vocative)
πιο + positive forms (comparative usually)

el-decl-adj

αποτραβηγμέν

el-decl-adj-a

αποτραβηγμέν

el-decl-adj-positive

Declension of αποτραβηγμένος

αποτραβηγμέν

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αποτραβηγμένος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αποτραβηγμένος, etc.)

el-decl-adj-ος-η-ο

αποτραβηγμέν

el-decl-adj-table

αποτραβηγμένος •

αποτραβηγμένη •

αποτραβηγμένο •

αποτραβηγμένοι •

αποτραβηγμένες •

αποτραβηγμένα •

αποτραβηγμένου •

αποτραβηγμένης •

αποτραβηγμένου •

αποτραβηγμένων •

αποτραβηγμένων •

αποτραβηγμένων •

αποτραβηγμένο •

αποτραβηγμένη •

αποτραβηγμένο •

αποτραβηγμένους •

αποτραβηγμένες •

αποτραβηγμένα •

αποτραβηγμένε •

αποτραβηγμένη •

αποτραβηγμένο •

αποτραβηγμένοι •

αποτραβηγμένες •

αποτραβηγμένα •

α‧πο‧τρα‧βηγ‧μέ‧νος

Perfect participle of αποτραβιέμαι (apotraviémai), passive voice of αποτραβώ (“I withdraw, pull back”).

participle of

αποτραβιέμαι

Ζει αποτραβηγμένος από την κοινωνία.


τραγουδισμένος

head

τραγουδισμένη

τραγουδισμένο

τραγουδισμένος • (tragoudisménos) m (feminine τραγουδισμένη, neuter τραγουδισμένο)

el-part

τραγουδισμέν

tragoudisménos (romanization)
τραγουδισμένη (feminine)
τραγουδισμένο (neuter)
τραγουδισμένος (masculine nominative singular)
τραγουδισμένη (feminine nominative singular)
τραγουδισμένο (neuter nominative singular)
τραγουδισμένοι (masculine nominative plural)
τραγουδισμένες (feminine nominative plural)
τραγουδισμένα (neuter nominative plural)
τραγουδισμένου (genitive masculine singular)
τραγουδισμένης (feminine genitive singular)
τραγουδισμένου (genitive neuter singular)
τραγουδισμένων (genitive masculine plural)
τραγουδισμένων (feminine genitive plural)
τραγουδισμένων (genitive neuter plural)
τραγουδισμένο (accusative masculine singular)
τραγουδισμένη (accusative feminine singular)
τραγουδισμένο (accusative neuter singular)
τραγουδισμένους (accusative masculine plural)
τραγουδισμένες (accusative feminine plural)
τραγουδισμένα (accusative neuter plural)
τραγουδισμένε (masculine singular vocative)
τραγουδισμένη (feminine singular vocative)
τραγουδισμένο (neuter singular vocative)
τραγουδισμένοι (masculine plural vocative)
τραγουδισμένες (feminine plural vocative)
τραγουδισμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

τραγουδισμέν

el-decl-adj-a

τραγουδισμέν

el-decl-adj-positive

Declension of τραγουδισμένος

τραγουδισμέν

el-decl-adj-ος-η-ο

τραγουδισμέν

el-decl-adj-table

τραγουδισμένος •

τραγουδισμένη •

τραγουδισμένο •

τραγουδισμένοι •

τραγουδισμένες •

τραγουδισμένα •

τραγουδισμένου •

τραγουδισμένης •

τραγουδισμένου •

τραγουδισμένων •

τραγουδισμένων •

τραγουδισμένων •

τραγουδισμένο •

τραγουδισμένη •

τραγουδισμένο •

τραγουδισμένους •

τραγουδισμένες •

τραγουδισμένα •

τραγουδισμένε •

τραγουδισμένη •

τραγουδισμένο •

τραγουδισμένοι •

τραγουδισμένες •

τραγουδισμένα •

τρα‧γου‧δι‧σμέ‧νος

Unexpected formation of participle, as though from an -ίζω (-ízo) verb. Perfect participle of τραγουδιέμαι (tragoudiémai), passive voice of τραγουδάω, τραγουδώ (“I sing”). The expected participle is the more rare τραγουδημένος (tragoudiménos).

participle of

τραγουδιέμαι