καταδικάζω

head

καταδικάζω • (katadikázo)

el-verb

καταδικάζομαι

καταδικάστηκα

καταδικασμένος

καταδικάζω • (katadikázo) (past καταδίκασα, passive καταδικάζομαι, p‑past καταδικάστηκα, ppp καταδικασμένος)

katadikázo (romanization)
καταδίκασα (past)
καταδικάζομαι (passive)
καταδικάστηκα (passive past)
καταδικασμένος (participle passive perfect)
καταδικάζω (active first-person imperfective indicative present singular)
καταδικάσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
καταδικάζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
καταδικαστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
καταδικάζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
καταδικάσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
καταδικάζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
καταδικαστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
καταδικάζει (active imperfective indicative present singular third-person)
καταδικάσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
καταδικάζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
καταδικαστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
καταδικάζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
καταδικάσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
καταδικαζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
καταδικαστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
καταδικάζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
καταδικάσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
καταδικάζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταδικαζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
καταδικαστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
καταδικάζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
καταδικάζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
καταδικάσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταδικάσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταδικάζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
καταδικαστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
καταδικαστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
καταδίκαζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
καταδίκασα (active first-person indicative past perfective singular)
καταδικαζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταδικαζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
καταδικάστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
καταδίκαζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
καταδίκασες (active indicative past perfective second-person singular)
καταδικαζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταδικαζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
καταδικάστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
καταδίκαζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
καταδίκασε (active indicative past perfective singular third-person)
καταδικαζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταδικαζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
καταδικάστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
καταδικάζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
καταδικάσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
καταδικαζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
καταδικαστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
καταδικάζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
καταδικάσατε (active indicative past perfective plural second-person)
καταδικαζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
καταδικαστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
καταδίκαζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδικάζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδικάζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταδίκασαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάσανε (active indicative past perfective plural third-person)
καταδικάζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
καταδικαζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
καταδικάστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταδικαστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
καταδικαστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα καταδικάζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα καταδικάσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα καταδικάζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα καταδικαστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
καταδίκαζε (active imperative imperfective second-person singular)
καταδίκασε (active imperative perfective second-person singular)
καταδικάσου (imperative passive perfective second-person singular)
καταδικάζετε (active imperative imperfective plural second-person)
καταδικάστε (active imperative perfective plural second-person)
καταδικάζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
καταδικαστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
καταδικάζοντας (active participle present)
καταδικαζόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας καταδικάσει (active participle past)
καταδικαασμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
καταδικάσει (active infinitive-aorist)
καταδικαστεί (infinitive-aorist passive)

κα‧τα‧δι‧κά‧ζω

Inherited from Ancient Greek καταδικάζω (katadikázō). By surface analysis, κατα- (kata-) + δικάζω (dikázo)

surf

(law) to sentence, to condemn (to assign punishment)


διάταξη

head

διάταξη • (diátaxi) f (plural διατάξεις)

diátaxi (romanization)
διατάξεις (plural)
διάταξη (nominative singular)
διατάξεις (nominative plural)
διάταξης (genitive singular)
διατάξεων (genitive plural)
διάταξη (accusative singular)
διατάξεις (accusative plural)
διάταξη (singular vocative)
διατάξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: διατάξεως (diatáxeos)

Learned borrowing from Koine Greek διάταξις (diátaxis, “command”) for the senses "provision; agenda" and from Ancient Greek διάταξις (diátaxis, “disposition, arrangement”) for the sense "arrangement, disposition, layout". By surface analysis, διατάσσω (diatásso) + -ξη (-xi).

surf

(law) provision (a clause in a legal instrument, a law, etc., providing for a particular matter)


κατακρατώ

head

κατακρατώ • (katakrató)

el-verb

κατακρατούμαι

κατακρατήθηκα

κατακρατημένος

κατακρατώ • (katakrató) (past κατακράτησα, passive κατακρατούμαι, p‑past κατακρατήθηκα, ppp κατακρατημένος)

katakrató (romanization)
κατακράτησα (past)
κατακρατούμαι (passive)
κατακρατήθηκα (passive past)
κατακρατημένος (participle passive perfect)
κατακρατώ (active first-person imperfective indicative present singular)
κατακρατήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατακρατούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατακρατηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κατακρατείς (active imperfective indicative present second-person singular)
κατακρατήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατακρατείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατακρατηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κατακρατεί (active imperfective indicative present singular third-person)
κατακρατήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατακρατείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατακρατηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κατακρατούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
κατακρατήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατακρατούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κατακρατηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κατακρατείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
κατακρατήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατακρατείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατακρατηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κατακρατούν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατακρατούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατακρατήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατακρατήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατακρατούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατακρατηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατακρατηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατακρατούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατακράτησα (active first-person indicative past perfective singular)
κατακρατούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατακρατούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατακρατήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κατακρατούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατακράτησες (active indicative past perfective second-person singular)
κατακρατούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατακρατούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατακρατήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κατακρατούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατακράτησε (active indicative past perfective singular third-person)
κατακρατούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατακρατείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατακρατήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατακρατούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κατακρατήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατακρατούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κατακρατηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κατακρατούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κατακρατήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[κατακρατούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
κατακρατηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κατακρατούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατακρατούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατακράτησαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατακρατούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατακρατούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατακρατήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατακρατηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατακρατηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κατακρατώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κατακρατήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατακρατούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατακρατηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατακράτησε (active imperative perfective second-person singular)
κατακρατήσου (imperative passive perfective second-person singular)
κατακρατείτε (active imperative imperfective plural second-person)
κατακρατήστε (active imperative perfective plural second-person)
κατακρατείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατακρατηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κατακρατώντας (active participle present)
κατακρατούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας κατακρατήσει (active participle past)
κατακρατημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κατακρατήσει (active infinitive-aorist)
κατακρατηθεί (infinitive-aorist passive)

κα‧τα‧κρα‧τώ

Learned borrowing from Ancient Greek κατακρατῶ (katakratô, “to prevail”) with semantic loan from French détenir (“to detain”) and retenir (“to retain”). By surface analysis, κατα- (kata-) + κρατώ (krató).


αυτεπάγγελτος

head

αυτεπάγγελτη

αυτεπάγγελτο

αυτεπάγγελτος • (aftepángeltos) m (feminine αυτεπάγγελτη, neuter αυτεπάγγελτο)

el-adj

αυτεπάγγελτη

αυτεπάγγελτο

aftepángeltos (romanization)
αυτεπάγγελτη (feminine)
αυτεπάγγελτο (neuter)
αυτεπάγγελτος (masculine nominative singular)
αυτεπάγγελτη (feminine nominative singular)
αυτεπάγγελτο (neuter nominative singular)
αυτεπάγγελτοι (masculine nominative)
αυτεπάγγελτες (feminine nominative plural)
αυτεπάγγελτα (neuter nominative plural)
αυτεπάγγελτου (genitive masculine singular)
αυτεπάγγελτης (feminine genitive singular)
αυτεπάγγελτου (genitive neuter singular)
αυτεπάγγελτων (genitive masculine)
αυτεπάγγελτων (feminine genitive plural)
αυτεπάγγελτων (genitive neuter plural)
αυτεπάγγελτο (accusative masculine singular)
αυτεπάγγελτη (accusative feminine singular)
αυτεπάγγελτο (accusative neuter singular)
αυτεπάγγελτους (accusative masculine)
αυτεπάγγελτες (accusative feminine plural)
αυτεπάγγελτα (accusative neuter plural)
αυτεπάγγελτε (masculine singular vocative)
αυτεπάγγελτη (feminine singular vocative)
αυτεπάγγελτο (neuter singular vocative)
αυτεπάγγελτοι (masculine vocative)
αυτεπάγγελτες (feminine plural vocative)
αυτεπάγγελτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αυτεπάγγελτος

el-decl-adj-table

αυτεπάγγελτος (aftepángeltos)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτοι (aftepángeltoi)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

αυτεπάγγελτου (aftepángeltou)

αυτεπάγγελτης (aftepángeltis)

αυτεπάγγελτου (aftepángeltou)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτων (aftepángelton)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτους (aftepángeltous)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

αυτεπάγγελτε (aftepángelte)

αυτεπάγγελτη (aftepángelti)

αυτεπάγγελτο (aftepángelto)

αυτεπάγγελτοι (aftepángeltoi)

αυτεπάγγελτες (aftepángeltes)

αυτεπάγγελτα (aftepángelta)

Inherited from Ancient Greek αὐτεπάγγελτος (autepángeltos)

inh

αὐτεπάγγελτος

(law) ex officio, appointed due to office


διακεκριμένος

head

passive perfect participles with reduplication

διακεκριμένη

διακεκριμένο

διακεκριμένος • (diakekriménos) m (feminine διακεκριμένη, neuter διακεκριμένο)

diakekriménos (romanization)
διακεκριμένη (feminine)
διακεκριμένο (neuter)
διακεκριμένος (masculine nominative singular)
διακεκριμένη (feminine nominative singular)
διακεκριμένο (neuter nominative singular)
διακεκριμένοι (masculine nominative)
διακεκριμένες (feminine nominative plural)
διακεκριμένα (neuter nominative plural)
διακεκριμένου (genitive masculine singular)
διακεκριμένης (feminine genitive singular)
διακεκριμένου (genitive neuter singular)
διακεκριμένων (genitive masculine)
διακεκριμένων (feminine genitive plural)
διακεκριμένων (genitive neuter plural)
διακεκριμένο (accusative masculine singular)
διακεκριμένη (accusative feminine singular)
διακεκριμένο (accusative neuter singular)
διακεκριμένους (accusative masculine)
διακεκριμένες (accusative feminine plural)
διακεκριμένα (accusative neuter plural)
διακεκριμένε (masculine singular vocative)
διακεκριμένη (feminine singular vocative)
διακεκριμένο (neuter singular vocative)
διακεκριμένοι (masculine vocative)
διακεκριμένες (feminine plural vocative)
διακεκριμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of διακεκριμένος

el-decl-adj-table

διακεκριμένος (diakekriménos)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένοι (diakekriménoi)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

διακεκριμένου (diakekriménou)

διακεκριμένης (diakekriménis)

διακεκριμένου (diakekriménou)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένους (diakekriménous)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

διακεκριμένε (diakekriméne)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένοι (diakekriménoi)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

δι‧α‧κε‧κρι‧μέ‧νος

See διακρίνω (diakríno). The 'distinguished' sense is a calque of French distingué.

διακρίνω διακρίνω#Greek

passive perfect participle of διακρίνω (diakríno):


κακουργηματικός

head

κακουργηματική

κακουργηματικό

κακουργηματικός • (kakourgimatikós) m (feminine κακουργηματική, neuter κακουργηματικό)

el-adj

κακουργηματική

κακουργηματικό

kakourgimatikós (romanization)
κακουργηματική (feminine)
κακουργηματικό (neuter)
κακουργηματικός (masculine nominative singular)
κακουργηματική (feminine nominative singular)
κακουργηματικό (neuter nominative singular)
κακουργηματικοί (masculine nominative)
κακουργηματικές (feminine nominative plural)
κακουργηματικά (neuter nominative plural)
κακουργηματικού (genitive masculine singular)
κακουργηματικής (feminine genitive singular)
κακουργηματικού (genitive neuter singular)
κακουργηματικών (genitive masculine)
κακουργηματικών (feminine genitive plural)
κακουργηματικών (genitive neuter plural)
κακουργηματικό (accusative masculine singular)
κακουργηματική (accusative feminine singular)
κακουργηματικό (accusative neuter singular)
κακουργηματικούς (accusative masculine)
κακουργηματικές (accusative feminine plural)
κακουργηματικά (accusative neuter plural)
κακουργηματικέ (masculine singular vocative)
κακουργηματική (feminine singular vocative)
κακουργηματικό (neuter singular vocative)
κακουργηματικοί (masculine vocative)
κακουργηματικές (feminine plural vocative)
κακουργηματικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj

κακουργηματικ

el-decl-adj-a

κακουργηματικ

el-decl-adj-positive

Declension of κακουργηματικός

κακουργηματικ

el-decl-adj-ός-ή-ό

κακουργηματικ

el-decl-adj-table

κακουργηματικός (kakourgimatikós)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικοί (kakourgimatikoí)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κακουργηματικού (kakourgimatikoú)

κακουργηματικής (kakourgimatikís)

κακουργηματικού (kakourgimatikoú)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικούς (kakourgimatikoús)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κακουργηματικέ (kakourgimatiké)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικοί (kakourgimatikoí)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κα‧κουρ‧γη‧μα‧τι‧κός

Learnedly from the κακουργηματ- stem of κακούργημα (kakoúrgima) + -ικός (-ikós).

lang

κακουργηματ-

κακουργηματ-

(criminal law) felony (attributive), felonious


αποποινικοποιώ

head

αποποινικοποιώ • (apopoinikopoió)

el-verb

αποποινικοποίησα

αποποινικοποιούμαι

αποποινικοποιημένος

αποποινικοποιώ • (apopoinikopoió) (past αποποινικοποίησα, passive αποποινικοποιούμαι, ppp αποποινικοποιημένος)

apopoinikopoió (romanization)
αποποινικοποίησα (past)
αποποινικοποιούμαι (passive)
αποποινικοποιημένος (participle passive perfect)
αποποινικοποιώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αποποινικοποιήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποποινικοποιούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποποινικοποιηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποποινικοποιείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αποποινικοποιήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποποινικοποιείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποποινικοποιηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποποινικοποιεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αποποινικοποιήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποποινικοποιείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποποινικοποιηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποποινικοποιούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αποποινικοποιήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποποινικοποιούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποποινικοποιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποποινικοποιηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποποινικοποιείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποποινικοποιήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποποινικοποιείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποποινικοποιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
αποποινικοποιηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποποινικοποιούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποποινικοποιούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποποινικοποιήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποποινικοποιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποποινικοποιηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποποινικοποιούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αποποινικοποίησα (active first-person indicative past perfective singular)
αποποινικοποιούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποποινικοποιούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αποποινικοποίησες (active indicative past perfective second-person singular)
αποποινικοποιούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αποποινικοποιούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αποποινικοποιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποποινικοποιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποποινικοποιήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποποινικοποιούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αποποινικοποίησε (active indicative past perfective singular third-person)
αποποινικοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποποινικοποιούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποποινικοποιήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποποινικοποιούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποποινικοποιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποποινικοποιηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποποινικοποιούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποποινικοποιήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[αποποινικοποιούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
αποποινικοποιόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποποινικοποιηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποποινικοποιούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποποινικοποιούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποποινικοποίησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποποινικοποιούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποποινικοποιώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποποινικοποιήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποποινικοποιούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποποινικοποιηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αποποινικοποίησε (active imperative perfective second-person singular)
αποποινικοποιήσου (imperative passive perfective second-person singular)
αποποινικοποιείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αποποινικοποιήστε (active imperative perfective plural second-person)
αποποινικοποιείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποποινικοποιηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποποινικοποιώντας (active participle present)
αποποινικοποιούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αποποινικοποιήσει (active participle past)
αποποινικοποιημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αποποινικοποιήσει (active infinitive-aorist)
αποποινικοποιηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧ποι‧νι‧κο‧ποι‧ώ

Learnedly from απο- (apo-) + ποινικοποιώ (poinikopoió), a calque of French décriminaliser.


φορολογούμενος

head

φορολογούμενη

φορολογούμενο

φορολογούμενος • (forologoúmenos) m (feminine φορολογούμενη, neuter φορολογούμενο)

el-part

φορολογούμεν

forologoúmenos (romanization)
φορολογούμενη (feminine)
φορολογούμενο (neuter)
φορολογούμενος (masculine nominative singular)
φορολογούμενη (feminine nominative singular)
φορολογούμενο (neuter nominative singular)
φορολογούμενοι (masculine nominative)
φορολογούμενες (feminine nominative plural)
φορολογούμενα (neuter nominative plural)
φορολογούμενου (genitive masculine singular)
φορολογούμενης (feminine genitive singular)
φορολογούμενου (genitive neuter singular)
φορολογούμενων (genitive masculine)
φορολογούμενων (feminine genitive plural)
φορολογούμενων (genitive neuter plural)
φορολογούμενο (accusative masculine singular)
φορολογούμενη (accusative feminine singular)
φορολογούμενο (accusative neuter singular)
φορολογούμενους (accusative masculine)
φορολογούμενες (accusative feminine plural)
φορολογούμενα (accusative neuter plural)
φορολογούμενε (masculine singular vocative)
φορολογούμενη (feminine singular vocative)
φορολογούμενο (neuter singular vocative)
φορολογούμενοι (masculine vocative)
φορολογούμενες (feminine plural vocative)
φορολογούμενα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

φορολογούμεν

el-decl-adj-a

φορολογούμεν

el-decl-adj-positive

Declension of φορολογούμενος

φορολογούμεν

el-decl-adj-ος-η-ο

φορολογούμεν

el-decl-adj-table

φορολογούμενος (forologoúmenos)

φορολογούμενη (forologoúmeni)

φορολογούμενο (forologoúmeno)

φορολογούμενοι (forologoúmenoi)

φορολογούμενες (forologoúmenes)

φορολογούμενα (forologoúmena)

φορολογούμενου (forologoúmenou)

φορολογούμενης (forologoúmenis)

φορολογούμενου (forologoúmenou)

φορολογούμενων (forologoúmenon)

φορολογούμενων (forologoúmenon)

φορολογούμενων (forologoúmenon)

φορολογούμενο (forologoúmeno)

φορολογούμενη (forologoúmeni)

φορολογούμενο (forologoúmeno)

φορολογούμενους (forologoúmenous)

φορολογούμενες (forologoúmenes)

φορολογούμενα (forologoúmena)

φορολογούμενε (forologoúmene)

φορολογούμενη (forologoúmeni)

φορολογούμενο (forologoúmeno)

φορολογούμενοι (forologoúmenoi)

φορολογούμενες (forologoúmenes)

φορολογούμενα (forologoúmena)

φο‧ρο‧λο‧γού‧με‧νος

Passive present participle of φορολογώ (forologó, “to tax”).


επιβαρύνω

head

επιβαρύνω • (epivarýno)

el-verb

επιβαρύνομαι

απιβαρύνθηκα

επιβαρυμένος

επιβαρύνω • (epivarýno) (past επιβάρυνα, passive επιβαρύνομαι, p‑past απιβαρύνθηκα, ppp επιβαρυμένος)

epivarýno (romanization)
επιβάρυνα (past)
επιβαρύνομαι (passive)
απιβαρύνθηκα (passive past)
επιβαρυμένος (participle passive perfect)
επιβαρύνω (active first-person imperfective indicative present singular)
επιβαρύνω (active dependent first-person indicative perfective singular)
επιβαρύνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
επιβαρυνθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
επιβαρύνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
επιβαρύνεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
επιβαρύνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
επιβαρυνθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
επιβαρύνει (active imperfective indicative present singular third-person)
επιβαρύνει (active dependent indicative perfective singular third-person)
επιβαρύνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
επιβαρυνθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
επιβαρύνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
επιβαρύνουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
επιβαρυνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
επιβαρυνθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
επιβαρύνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
επιβαρύνετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
επιβαρύνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επιβαρυνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επιβαρυνθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
επιβαρύνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
επιβαρύνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
επιβαρύνουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
επιβαρύνουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
επιβαρύνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
επιβαρυνθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επιβαρυνθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επιβάρυνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
επιβάρυνα (active first-person indicative past perfective singular)
επιβαρυνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επιβαρυνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επιβαρύνθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
επιβάρυνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
επιβάρυνες (active indicative past perfective second-person singular)
επιβαρυνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επιβαρυνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επιβαρύνθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
επιβάρυνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
επιβάρυνε (active indicative past perfective singular third-person)
επιβαρυνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επιβαρυνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επιβαρύνθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
επιβαρύναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
επιβαρύναμε (active first-person indicative past perfective plural)
επιβαρυνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
επιβαρυνθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
επιβαρύνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
επιβαρύνατε (active indicative past perfective plural second-person)
επιβαρυνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
επιβαρυνθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
επιβάρυναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβαρύναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβαρύνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επιβάρυναν (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύναν (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύνανε (active indicative past perfective plural third-person)
επιβαρύνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
επιβαρυνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
επιβαρύνθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επιβαρυνθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επιβαρυνθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα επιβαρύνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα επιβαρύνω (active first-person future indicative perfective singular)
θα επιβαρύνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα επιβαρυνθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
επιβάρυνε (active imperative imperfective second-person singular)
επιβάρυνε (active imperative perfective second-person singular)
επιβαρύνσου (imperative passive perfective second-person singular)
επιβαρύνετε (active imperative imperfective plural second-person)
επιβαρύνετε (active imperative perfective plural second-person)
επιβαρύνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
επιβαρυνθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
επιβαρύνοντας (active participle present)
έχοντας επιβαρύνει (active participle past)
επιβαρυμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
επιβαρύνει (active infinitive-aorist)
επιβαρυνθεί (infinitive-aorist passive)

ε‧πι‧βα‧ρύ‧νω

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπιβαρύνω (epibarúnō, “to press heavily on”) with semantic loan from French aggraver and German belasten. By surface analysis, επι- (epi-) + βαρύνω (varýno).

surf

Near-synonym: χρεώνω (chreóno)

(finance, law) to encumber (to burden with a legal claim or other obligation)


δικογραφία

head

δικογραφία • (dikografía) f (plural δικογραφίες)

dikografía (romanization)
δικογραφίες (plural)
δικογραφία (nominative singular)
δικογραφίες (nominative plural)
δικογραφίας (genitive singular)
δικογραφιών (genitive plural)
δικογραφία (accusative singular)
δικογραφίες (accusative plural)
δικογραφία (singular vocative)
δικογραφίες (plural vocative)

δι‧κο‧γρα‧φί‧α

Learnedly from δικόγραφ(ο) (dikógraf(o)) + -ία (-ía). Compare Ancient Greek δικογραφία (dikographía, “composition of forensic speeches”).

af

δικόγραφο<alt:δικόγραφ(ο)>

cog

(law) case file, court documents (set of documents used in proceedings in a court case)


καταγγέλλω

head

καταγγέλλω • (katangéllo)

el-verb

καταγγέλλομαι

καταγγέλθηκα

καταγγελμένος

καταγγέλλω • (katangéllo) (imperfect κατάγγελλα/κατήγγελλα, past κατήγγειλα/κατάγγειλα, passive καταγγέλλομαι, p‑past καταγγέλθηκα, ppp καταγγελμένος)

katangéllo (romanization)
κατάγγελλα (imperfect)
κατήγγελλα (imperfect)
κατήγγειλα (past)
κατάγγειλα (past)
καταγγέλλομαι (passive)
καταγγέλθηκα (passive past)
καταγγελμένος (participle passive perfect)

κα‧ταγ‧γέλ‧λω

Learned borrowing from Ancient Greek καταγγέλλω (katangéllō) with semantic loan from French dénoncer in the sense 'to announce the termination of'.

lbor

(law) to denounce, to terminate (to announce the termination of: agreement)


προανάκριση

head

προανακρίσεις

προανάκριση • (proanákrisi) f (plural προανακρίσεις)

el-noun

προανακρίσεις

proanákrisi (romanization)
προανακρίσεις (plural)
προανάκριση (nominative singular)
προανακρίσεις (nominative plural)
προανάκρισης (genitive singular)
προανακρίσεων (genitive plural)
προανάκριση (accusative singular)
προανακρίσεις (accusative plural)
προανάκριση (singular vocative)
προανακρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

προανακρίσεις

προανάκρισης

προανακρίσεων

προανακρίσεις

προανακρίσεις

Older or formal genitive singular: προανακρίσεως (proanakríseos)

προ‧α‧νά‧κρι‧ση

Learnedly from προανακρί(νω) (proanakrí(no)) + -ση (-si).

af

προανακρίνω<alt:προανακρί(νω)>

(criminal law) preliminary investigation


νομομαθής

head

νομομαθής • (nomomathís) m (feminine νομομαθής, neuter νομομαθές)

nomomathís (romanization)
νομομαθής (feminine)
νομομαθές (neuter)
νομομαθής (masculine nominative singular)
νομομαθής (feminine nominative singular)
νομομαθές (neuter nominative singular)
νομομαθείς (masculine nominative)
νομομαθείς (feminine nominative plural)
νομομαθή (neuter nominative plural)
νομομαθούς (genitive masculine singular)
νομομαθή (genitive masculine singular)
νομομαθούς (feminine genitive singular)
νομομαθούς (genitive neuter singular)
νομομαθών (genitive masculine)
νομομαθών (feminine genitive plural)
νομομαθών (genitive neuter plural)
νομομαθή (accusative masculine singular)
νομομαθή (accusative feminine singular)
νομομαθές (accusative neuter singular)
νομομαθείς (accusative masculine)
νομομαθείς (accusative feminine plural)
νομομαθή (accusative neuter plural)
νομομαθή (masculine singular vocative)
νομομαθής (masculine singular vocative)
νομομαθής (feminine singular vocative)
νομομαθές (neuter singular vocative)
νομομαθείς (masculine vocative)
νομομαθείς (feminine plural vocative)
νομομαθή (neuter plural vocative)

νο‧μο‧μα‧θής

Learned borrowing from Ancient Greek νομομαθής (nomomathḗs). By surface analysis, νομο- (nomo-) + -μαθής (-mathís).


ασυμψήφιστος

head

ασυμψήφιστος • (asympsífistos) m (feminine ασυμψήφιστη, neuter ασυμψήφιστο)

asympsífistos (romanization)
ασυμψήφιστη (feminine)
ασυμψήφιστο (neuter)
ασυμψήφιστος (masculine nominative singular)
ασυμψήφιστη (feminine nominative singular)
ασυμψήφιστο (neuter nominative singular)
ασυμψήφιστοι (masculine nominative)
ασυμψήφιστες (feminine nominative plural)
ασυμψήφιστα (neuter nominative plural)
ασυμψήφιστου (genitive masculine singular)
ασυμψήφιστης (feminine genitive singular)
ασυμψήφιστου (genitive neuter singular)
ασυμψήφιστων (genitive masculine)
ασυμψήφιστων (feminine genitive plural)
ασυμψήφιστων (genitive neuter plural)
ασυμψήφιστο (accusative masculine singular)
ασυμψήφιστη (accusative feminine singular)
ασυμψήφιστο (accusative neuter singular)
ασυμψήφιστους (accusative masculine)
ασυμψήφιστες (accusative feminine plural)
ασυμψήφιστα (accusative neuter plural)
ασυμψήφιστε (masculine singular vocative)
ασυμψήφιστη (feminine singular vocative)
ασυμψήφιστο (neuter singular vocative)
ασυμψήφιστοι (masculine vocative)
ασυμψήφιστες (feminine plural vocative)
ασυμψήφιστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ασυμψήφιστος


κυρώνω

head

κυρώνω • (kyróno)

el-verb

κυρώνω • (kyróno) (past κύρωσα, passive κυρώνομαι, ppp κυρωμένος)

kyróno (romanization)
κύρωσα (past)
κυρώνομαι (passive)
κυρωμένος (participle passive perfect)
κυρώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
κυρώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κυρώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κυρωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κυρώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
κυρώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κυρώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κυρωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κυρώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
κυρώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κυρώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κυρωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κυρώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
κυρώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κυρωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κυρωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κυρώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
κυρώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κυρώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κυρωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κυρωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κυρώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
κυρώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κυρώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κυρώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κυρώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κυρωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κυρωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κύρωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κύρωσα (active first-person indicative past perfective singular)
κυρωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κυρωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κυρώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κύρωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κύρωσες (active indicative past perfective second-person singular)
κυρωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κυρωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κυρώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κύρωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κύρωσε (active indicative past perfective singular third-person)
κυρωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κυρωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κυρώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κυρώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κυρώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κυρωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κυρωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κυρώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κυρώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
κυρωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
κυρωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κύρωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κυρώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κυρώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κύρωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κυρώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κυρωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
κυρώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κυρωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κυρωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κυρώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κυρώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κυρώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κυρωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κύρωνε (active imperative imperfective second-person singular)
κύρωσε (active imperative perfective second-person singular)
κυρώσου (imperative passive perfective second-person singular)
κυρώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
κυρώστε (active imperative perfective plural second-person)
κυρώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κυρωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κυρώνοντας (active participle present)
έχοντας κυρώσει (active participle past)
κυρωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κυρώσει (active infinitive-aorist)
κυρωθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek κυρῶ (kurô), contracted form of κυρόω (kuróō), with -ώνω (-óno) suffix.


ιατροδικαστής

head

ιατροδικαστές

ιατροδικαστίνα

ιατροδικαστής • (iatrodikastís) m or f (plural ιατροδικαστές, feminine ιατροδικαστίνα)

el-noun

ιατροδικαστίνα

ιατροδικαστές

iatrodikastís (romanization)
ιατροδικαστές (plural)
ιατροδικαστίνα (feminine)
ιατροδικαστής (nominative singular)
ιατροδικαστές (nominative plural)
ιατροδικαστή (genitive singular)
ιατροδικαστών (genitive plural)
ιατροδικαστή (accusative singular)
ιατροδικαστές (accusative plural)
ιατροδικαστή (singular vocative)
ιατροδικαστές (plural vocative)

el-decl-noun

ιατροδικαστής

ιατροδικαστές

ιατροδικαστή

ιατροδικαστών

ιατροδικαστή

ιατροδικαστές

ιατροδικαστή

ιατροδικαστές

ι‧α‧τρο‧δι‧κα‧στής

Learnedly from ιατρ(ός) (iatr(ós)) + -ο- (-o-) + δικαστής (dikastís), a calque of French médecin légiste or German Gerichtsarzt.

af

ιατρός<alt:ιατρ(ός)>

(law, medicine) forensic pathologist (specialist in the use of forensic science to determine cause of death or injury for evidentiary purposes)

medical examiner, coroner (in North American usage)


συμβιβασμός

head

συμβιβασμός • (symvivasmós) m (plural συμβιβασμοί)

symvivasmós (romanization)
συμβιβασμοί (plural)
συμβιβασμός (nominative singular)
συμβιβασμοί (nominative plural)
συμβιβασμού (genitive singular)
συμβιβασμών (genitive plural)
συμβιβασμό (accusative singular)
συμβιβασμούς (accusative plural)
συμβιβασμέ (singular vocative)
συμβιβασμοί (plural vocative)

el-decl-noun

συμβιβασμούς

συμ‧βι‧βα‧σμός

Learned borrowing from Koine Greek συμβιβασμός (sumbibasmós, “conciliation, reconciliation”) with semantic loan from French compromis and English compromise. By surface analysis, συμβιβασ- (stem of συμβιβάζω (symvivázo)) + -μός (-mós).

surf

stem of <i class="Grek mention" lang="el">συμβιβάζω</i> (symvivázo)

δικαστικός συμβιβασμός

εξωδικαστικός συμβιβασμός

compromise (the settlement of differences by arbitration or by consent reached by mutual concessions)


προσφυγή

head

προσφυγή • (prosfygí) f (plural προσφυγές)

prosfygí (romanization)
προσφυγές (plural)
προσφυγή (nominative singular)
προσφυγές (nominative plural)
προσφυγής (genitive singular)
προσφυγών (genitive plural)
προσφυγή (accusative singular)
προσφυγές (accusative plural)
προσφυγή (singular vocative)
προσφυγές (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek προσφυγή (prosphugḗ) with semantic loan from French recours.

lbor

(law) appeal (an application to a superior court or judge for a decision or order by an inferior court or judge to be reviewed and overturned)


συγχώνευση

head

συγχωνεύσεις

συγχώνευση • (synchónefsi) f (plural συγχωνεύσεις)

el-noun

συγχωνεύσεις

synchónefsi (romanization)
συγχωνεύσεις (plural)
συγχώνευση (nominative singular)
συγχωνεύσεις (nominative plural)
συγχώνευσης (genitive singular)
συγχωνεύσεων (genitive plural)
συγχώνευση (accusative singular)
συγχωνεύσεις (accusative plural)
συγχώνευση (singular vocative)
συγχωνεύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

συγχωνεύσεις

συγχωνεύσεων

συγχωνεύσεις

συγχωνεύσεις

Older or formal genitive singular: συγχωνεύσεως (synchonéfseos)

συγ‧χώ‧νευ‧ση

Learnedly from συγχωνεύ(ω) (synchonév(o)) + -ση (-si).

af

συγχωνεύω<alt:συγχωνεύ(ω)>


στρούγκα

head

στρούγκα • (stroúgka) f (plural στρούγκες)

stroúgka (romanization)
στρούγκες (plural)

Compare Albanian shtrungë, Aromanian strungã, Serbo-Croatian strȕga /стру̏га.

cog

strȕga//стру̏га

goat or sheep fence, fold, pen
(derogatory) prison