νόμος

nómos (romanization)
νόμοι (plural)
νόμος (nominative singular)
νόμοι (nominative plural)
νόμου (genitive singular)
νόμων (genitive plural)
νόμο (accusative singular)
νόμους (accusative plural)
νόμε (singular vocative)
νόμοι (plural vocative)

Inherited from the Ancient Greek νόμος (nómos).

Ο λόγος της ήταν νόμος


τέκνο

tékno (romanization)
τέκνα (plural)
τέκνο (nominative singular)
τέκνα (nominative plural)
τέκνου (genitive singular)
τέκνων (genitive plural)
τέκνο (accusative singular)
τέκνα (accusative plural)
τέκνο (singular vocative)
τέκνα (plural vocative)

Learnedly, from Ancient Greek τέκνον (téknon).

(formal, law) offspring, son or daughter


αστυνομία

head

αστυνομία • (astynomía) f (plural αστυνομίες)

astynomía (romanization)
αστυνομίες (plural)
αστυνομία (nominative singular)
αστυνομίες (nominative plural)
αστυνομίας (genitive singular)
αστυνομιών (genitive plural)
αστυνομία (accusative singular)
αστυνομίες (accusative plural)
αστυνομία (singular vocative)
αστυνομίες (plural vocative)

α‧στυ‧νο‧μί‧α

From the Ancient Greek ἀστυνόμος (astunómos), from ἄστυ (ástu, “city”) + νόμος (nómos, “law”).


αστυφύλακας

αστυφύλακας • (astyfýlakas) m or f (plural αστυφύλακες)

astyfýlakas (romanization)
αστυφύλακες (plural)
αστυφύλακας (nominative singular)
αστυφύλακες (nominative plural)
αστυφύλακα (genitive singular)
αστυφυλάκων (genitive plural)
αστυφύλακα (accusative singular)
αστυφύλακες (accusative plural)
αστυφύλακα (singular vocative)
αστυφύλακες (plural vocative)

α‧στυ‧φύ‧λα‧κας

From Ancient Greek ἀστυφύλαξ (astuphúlax); by surface analysis, άστυ (ásty, “city center”) + φύλακας (fýlakas, “guard”).

surf

(law enforcement) officer, constable (police rank)


όρος

óros (romanization)
όροι (plural)
όρος (nominative singular)
όροι (nominative plural)
όρου (genitive singular)
όρων (genitive plural)
όρο (accusative singular)
όρους (accusative plural)
όρε (singular vocative)
όροι (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ὅρος (hóros).


κοίτη

koíti (romanization)
κοίτες (plural)
κοίτη (nominative singular)
κοίτες (nominative plural)
κοίτης (genitive singular)
κοιτών (genitive plural)
κοίτη (accusative singular)
κοίτες (accusative plural)
κοίτη (singular vocative)
κοίτες (plural vocative)

Borrowed from Ancient Greek κοίτη (koítē).

χωρισμός από τραπέζης και κοίτης

lit.: "separation of table and bed". Legal separation.

(archaic, very rare, law) bed (used only in legal expression:)


δίκη

díki (romanization)
δίκες (plural)
δίκη (nominative singular)
δίκες (nominative plural)
δίκης (genitive singular)
δικών (genitive plural)
δίκη (accusative singular)
δίκες (accusative plural)
δίκη (singular vocative)
δίκες (plural vocative)


επιφύλαξη

head

επιφύλαξη • (epifýlaxi) f (plural επιφυλάξεις)

epifýlaxi (romanization)
επιφυλάξεις (plural)
επιφύλαξη (nominative singular)
επιφυλάξεις (nominative plural)
επιφύλαξης (genitive singular)
επιφυλάξεων (genitive plural)
επιφύλαξη (accusative singular)
επιφυλάξεις (accusative plural)
επιφύλαξη (singular vocative)
επιφυλάξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: επιφυλάξεως (epifyláxeos)


εισαγγελέας

head

εισαγγελέας • (eisangeléas) m or f (plural εισαγγελείς)

eisangeléas (romanization)
εισαγγελείς (plural)
εισαγγελέας (nominative singular)
εισαγγελείς (nominative plural)
εισαγγελέα (genitive singular)
εισαγγελέως (genitive singular)
εισαγγελέων (genitive plural)
εισαγγελέα (accusative singular)
εισαγγελείς (accusative plural)
εισαγγελέα (singular vocative)
εισαγγελείς (plural vocative)

el-decl-noun

The second genitive singular is formal (ancient), and suitable for the feminine gender.

ει‧σαγ‧γε‧λέ‧ας

Modern adaptation (-έας) of Ancient Greek εἰσαγγελεύς (eisangeleús), original sense 'bailiff' / 'court clerk', from εἰς (eis, “in, into, to”) + ἀγγέλλω (angéllō, “to carry, to deliver, to announce”) + -εύς (-eús). Modern sense acquired in Koine period.


διαθήκη

head

διαθήκη • (diathíki) f (plural διαθήκες)

diathíki (romanization)
διαθήκες (plural)
διαθήκη (nominative singular)
διαθήκες (nominative plural)
διαθήκης (genitive singular)
διαθηκών (genitive plural)
διαθήκη (accusative singular)
διαθήκες (accusative plural)
διαθήκη (singular vocative)
διαθήκες (plural vocative)


εκτέλεση

εκτέλεση • (ektélesi) f (plural εκτελέσεις)

ektélesi (romanization)
εκτελέσεις (plural)
εκτέλεση (nominative singular)
εκτελέσεις (nominative plural)
εκτέλεσης (genitive singular)
εκτελέσεων (genitive plural)
εκτέλεση (accusative singular)
εκτελέσεις (accusative plural)
εκτέλεση (singular vocative)
εκτελέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εκτελέσεως (ekteléseos)

From εκτελώ (ekteló, “to execute”), calque of French exécution. First attested 1840.

execution, completion (carrying out of an order or an action)

(law) execution (legal killing of a person)

κακή εκτέλεση

(music) execution, performance (manner in which piece is performed)


σκοτώνω

head

σκοτώνω • (skotóno)

el-verb

σκοτώνω • (skotóno) (past σκότωσα, passive σκοτώνομαι, p‑past σκοτώθηκα, ppp σκοτωμένος)

skotóno (romanization)
σκότωσα (past)
σκοτώνομαι (passive)
σκοτώθηκα (passive past)
σκοτωμένος (participle passive perfect)
σκοτώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
σκοτώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
σκοτώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
σκοτωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
σκοτώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
σκοτώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
σκοτώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
σκοτωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
σκοτώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
σκοτώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
σκοτώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
σκοτωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
σκοτώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
σκοτώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
σκοτωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
σκοτωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
σκοτώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
σκοτώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
σκοτώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σκοτωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σκοτωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
σκοτώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
σκοτώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
σκοτώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
σκοτώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
σκοτώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
σκοτωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
σκοτωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
σκότωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
σκότωσα (active first-person indicative past perfective singular)
σκοτωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σκοτωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σκοτώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
σκότωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
σκότωσες (active indicative past perfective second-person singular)
σκοτωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σκοτωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σκοτώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
σκότωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
σκότωσε (active indicative past perfective singular third-person)
σκοτωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σκοτωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σκοτώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
σκοτώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
σκοτώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
σκοτωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
σκοτωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
σκοτώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
σκοτώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
σκοτωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
σκοτωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
σκότωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκοτώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκοτώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκότωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
σκοτωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
σκοτώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σκοτωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σκοτωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα σκοτώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα σκοτώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα σκοτώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα σκοτωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
σκότωνε (active imperative imperfective second-person singular)
σκότωσε (active imperative perfective second-person singular)
σκοτώσου (imperative passive perfective second-person singular)
σκοτώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
σκοτώστε (active imperative perfective plural second-person)
σκοτώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
σκοτωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
σκοτώνοντας (active participle present)
έχοντας σκοτώσει (active participle past)
σκοτωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
σκοτώσει (active infinitive-aorist)
σκοτωθεί (infinitive-aorist passive)

Inherited from Byzantine Greek σκοτώνω, from Ancient Greek σκοτόω (skotóō, “to blind, to plunge into darkness”), itself from σκότος (skótos, “darkness”).

σκοτώνω μύγες

to be bored, to have no patrons; to kill flies

Σκότωσα μια αράχνη την άλλη μέρα.

Το κάπνισμα σκοτώνει!


υπόθεση

head

υπόθεση • (ypóthesi) f (plural υποθέσεις)

ypóthesi (romanization)
υποθέσεις (plural)
υπόθεση (nominative singular)
υποθέσεις (nominative plural)
υπόθεσης (genitive singular)
υποθέσεων (genitive plural)
υπόθεση (accusative singular)
υποθέσεις (accusative plural)
υπόθεση (singular vocative)
υποθέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: υποθέσεως (ypothéseos)

From Ancient Greek ὑπόθεσις (hupóthesis, “supposition”, noun).


φυλάκιση

head

φυλάκιση • (fylákisi) f (plural φυλακίσεις)

fylákisi (romanization)
φυλακίσεις (plural)
φυλάκιση (nominative singular)
φυλακίσεις (nominative plural)
φυλάκισης (genitive singular)
φυλακίσεων (genitive plural)
φυλάκιση (accusative singular)
φυλακίσεις (accusative plural)
φυλάκιση (singular vocative)
φυλακίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: φυλακίσεως (fylakíseos)

Learnedly from φυλακί(ζω) (fylakí(zo)) + -ση (-si).

af

φυλακίζω<alt:φυλακί(ζω)>

confinement in prison, imprisonment, incarceration


νομικός

head

νομικός • (nomikós) m (feminine νομική, neuter νομικό)

nomikós (romanization)
νομική (feminine)
νομικό (neuter)
νομικός (masculine nominative singular)
νομική (feminine nominative singular)
νομικό (neuter nominative singular)
νομικοί (masculine nominative)
νομικές (feminine nominative plural)
νομικά (neuter nominative plural)
νομικού (genitive masculine singular)
νομικής (feminine genitive singular)
νομικού (genitive neuter singular)
νομικών (genitive masculine)
νομικών (feminine genitive plural)
νομικών (genitive neuter plural)
νομικό (accusative masculine singular)
νομική (accusative feminine singular)
νομικό (accusative neuter singular)
νομικούς (accusative masculine)
νομικές (accusative feminine plural)
νομικά (accusative neuter plural)
νομικέ (masculine singular vocative)
νομική (feminine singular vocative)
νομικό (neuter singular vocative)
νομικοί (masculine vocative)
νομικές (feminine plural vocative)
νομικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

νομικός (nomikós)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικοί (nomikoí)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικού (nomikoú)

νομικής (nomikís)

νομικού (nomikoú)

νομικών (nomikón)

νομικών (nomikón)

νομικών (nomikón)

νομικό (nomikó)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικούς (nomikoús)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικέ (nomiké)

νομική (nomikí)

νομικό (nomikó)

νομικοί (nomikoí)

νομικές (nomikés)

νομικά (nomiká)

νομικός σύμβουλος (legal advisor)

νομικός οδηγός (legal guide)


άλλοθι

From Ancient Greek ἄλλοθι (állothi, “elsewhere”), semantic loan from Latin alibi.

inh

ακλόνητο άλλοθι·

ψεύτικο άλλοθι·

Είχε ατράνταχτο άλλοθι· ήταν μαζί της όλη την βραδιά του εγκλήματος.

He had a rock-solid alibi: he was with her the whole night of the crime.

Eíche atrántachto állothi; ítan mazí tis óli tin vradiá tou egklímatos.

(law) alibi (defense under which a person on trial for a crime proves or attempts to prove being in another place when the alleged act was committed)

Ο καθένας χρησιμοποιεί το άλλοθι ότι είχε κακά παιδικά χρόνια.

Everyone uses the excuse that they had a bad childhood.

O kathénas chrisimopoieí to állothi óti eíche kaká paidiká chrónia.

(law, by extension) excuse (especially one used to avoid responsibility or blame)


συνήγορος

head

συνήγορος • (synígoros) m or f (plural συνήγοροι)

synígoros (romanization)
συνήγοροι (plural)
συνήγορος (nominative singular)
συνήγοροι (nominative plural)
συνηγόρου (genitive singular)
συνηγόρων (genitive plural)
συνήγορο (accusative singular)
συνηγόρους (accusative plural)
συνήγορε (singular vocative)
συνήγοροι (plural vocative)


φυλακισμένος

φυλακισμένοι

φυλακισμένος • (fylakisménos) m (plural φυλακισμένοι)

el-noun

φυλακισμένοι

fylakisménos (romanization)
φυλακισμένοι (plural)
φυλακισμένος (nominative singular)
φυλακισμένοι (nominative plural)
φυλακισμένου (genitive singular)
φυλακισμένων (genitive plural)
φυλακισμένο (accusative singular)
φυλακισμένους (accusative plural)
φυλακισμένε (singular vocative)
φυλακισμένοι (plural vocative)

el-decl-noun

φυλακισμένος

φυλακισμένοι

φυλακισμένου

φυλακισμένων

φυλακισμένους

φυλακισμένοι

prisoner (person incarcerated in a prison)

prisoner (any person held against his or her will)


διάρρηξη

head

διάρρηξη • (diárrixi) f (plural διαρρήξεις)

diárrixi (romanization)
διαρρήξεις (plural)
διάρρηξη (nominative singular)
διαρρήξεις (nominative plural)
διάρρηξης (genitive singular)
διαρρήξεων (genitive plural)
διάρρηξη (accusative singular)
διαρρήξεις (accusative plural)
διάρρηξη (singular vocative)
διαρρήξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: διαρρήξεως (diarríxeos)


φυλακή

fylakí (romanization)
φυλακές (plural)
φυλακή (nominative singular)
φυλακές (nominative plural)
φυλακής (genitive singular)
φυλακών (genitive plural)
φυλακή (accusative singular)
φυλακές (accusative plural)
φυλακή (singular vocative)
φυλακές (plural vocative)

κελί φυλακής


γενοκτονία

head

γενοκτονία • (genoktonía) f (plural γενοκτονίες)

genoktonía (romanization)
γενοκτονίες (plural)
γενοκτονία (nominative singular)
γενοκτονίες (nominative plural)
γενοκτονίας (genitive singular)
γενοκτονιών (genitive plural)
γενοκτονία (accusative singular)
γενοκτονίες (accusative plural)
γενοκτονία (singular vocative)
γενοκτονίες (plural vocative)

γε‧νο‧κτο‧νί‧α

γένος (génos, “genus, race, family”) + -κτονία (-ktonía).


ποινή

poiní (romanization)
ποινές (plural)
ποινή (nominative singular)
ποινές (nominative plural)
ποινής (genitive singular)
ποινών (genitive plural)
ποινή (accusative singular)
ποινές (accusative plural)
ποινή (singular vocative)
ποινές (plural vocative)


συνθήκη

head

συνθήκη • (synthíki) f (plural συνθήκες)

synthíki (romanization)
συνθήκες (plural)
συνθήκη (nominative singular)
συνθήκες (nominative plural)
συνθήκης (genitive singular)
συνθηκών (genitive plural)
συνθήκη (accusative singular)
συνθήκες (accusative plural)
συνθήκη (singular vocative)
συνθήκες (plural vocative)

Η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων

The Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons

I Synthíki gia ti Mi Diádosi ton Pyrinikón Óplon

(law) treaty, agreement, mutual acceptance

Ζούσε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

She used to live under very difficult conditions.

(in the plural): conditions, circumstances (a set of something make up a situation)


επικαρπία

επικαρπία • (epikarpía) f (plural επικαρπίες)

epikarpía (romanization)
επικαρπίες (plural)
επικαρπία (nominative singular)
επικαρπίες (nominative plural)
επικαρπίας (genitive singular)
επικαρπιών (genitive plural)
επικαρπία (accusative singular)
επικαρπίες (accusative plural)
επικαρπία (singular vocative)
επικαρπίες (plural vocative)


κηδεμόνας

κηδεμόνας • (kidemónas) m or f (plural κηδεμόνες)

kidemónas (romanization)
κηδεμόνες (plural)
κηδεμόνας (nominative singular)
κηδεμόνες (nominative plural)
κηδεμόνα (genitive singular)
κηδεμόνων (genitive plural)
κηδεμόνα (accusative singular)
κηδεμόνες (accusative plural)
κηδεμόνα (singular vocative)
κηδεμόνες (plural vocative)


συλλαμβάνω

συλλαμβάνω • (syllamváno)

el-verb

συλλαμβάνομαι

συλλαμβάνω • (syllamváno) (past συνέλαβα, passive συλλαμβάνομαι, p‑past συνελήφθη)

syllamváno (romanization)
συνέλαβα (past)
συλλαμβάνομαι (passive)
συνελήφθη (passive past)

Learned borrowing from Ancient Greek συλλαμβάνω (sullambánō).


μοιχεία

head

μοιχεία • (moicheía) f (plural μοιχείες)

moicheía (romanization)
μοιχείες (plural)
μοιχεία (nominative singular)
μοιχείες (nominative plural)
μοιχείας (genitive singular)
μοιχειών (genitive plural)
μοιχεία (accusative singular)
μοιχείες (accusative plural)
μοιχεία (singular vocative)
μοιχείες (plural vocative)


ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονία • (anthropoktonía) f (plural ανθρωποκτονίες)

el-noun

ανθρωποκτονίες

anthropoktonía (romanization)
ανθρωποκτονίες (plural)
ανθρωποκτονία (nominative singular)
ανθρωποκτονίες (nominative plural)
ανθρωποκτονίας (genitive singular)
ανθρωποκτονιών (genitive plural)
ανθρωποκτονία (accusative singular)
ανθρωποκτονίες (accusative plural)
ανθρωποκτονία (singular vocative)
ανθρωποκτονίες (plural vocative)

el-decl-noun

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονίας

ανθρωποκτονιών

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

ανθρωποκτονία

ανθρωποκτονίες

αν‧θρω‧πο‧κτο‧νί‧α

άνθρωπος (ánthropos, “man, human”) + -κτονία (-ktonía, “-cide”)


απολογία

head

απολογία • (apología) f (plural απολογίες)

apología (romanization)
απολογίες (plural)
απολογία (nominative singular)
απολογίες (nominative plural)
απολογίας (genitive singular)
απολογιών (genitive plural)
απολογία (accusative singular)
απολογίες (accusative plural)
απολογία (singular vocative)
απολογίες (plural vocative)

α‧πο‧λο‧γί‧α

From Ancient Greek ἀπολογία (apología), equivalent to απο- (apo-, “from”) + λόγος (lógos, “speech”) + -ία (-ía).

confix

Το δικαστήριο άκουσε την απολογία του κατηγορουμένου.

To dikastírio ákouse tin apología tou katigorouménou.

(law) defence, justification, plea (excuse which provides support for behavior or for a belief or occurrence)


δεδικασμένο

head

δεδικασμένο • (dedikasméno) n (plural δεδικασμένα)

dedikasméno (romanization)
δεδικασμένα (plural)
δεδικασμένο (nominative singular)
δεδικασμένα (nominative plural)
δεδικασμένου (genitive singular)
δεδικασμένων (genitive plural)
δεδικασμένο (accusative singular)
δεδικασμένα (accusative plural)
δεδικασμένο (singular vocative)
δεδικασμένα (plural vocative)

el-decl-noun

δεδικασμένου

δεδικασμένων


αποποίηση

head

αποποίηση • (apopoíisi) f (plural αποποιήσεις)

apopoíisi (romanization)
αποποιήσεις (plural)
αποποίηση (nominative singular)
αποποιήσεις (nominative plural)
αποποίησης (genitive singular)
αποποιήσεων (genitive plural)
αποποίηση (accusative singular)
αποποιήσεις (accusative plural)
αποποίηση (singular vocative)
αποποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αποποιήσεως (apopoiíseos)


ένορκος

head

ένορκος • (énorkos) m (feminine ένορκη, neuter ένορκο)

énorkos (romanization)
ένορκη (feminine)
ένορκο (neuter)
ένορκος (masculine nominative singular)
ένορκη (feminine nominative singular)
ένορκο (neuter nominative singular)
ένορκοι (masculine nominative)
ένορκες (feminine nominative plural)
ένορκα (neuter nominative plural)
ένορκου (genitive masculine singular)
ένορκης (feminine genitive singular)
ένορκου (genitive neuter singular)
ένορκων (genitive masculine)
ένορκων (feminine genitive plural)
ένορκων (genitive neuter plural)
ένορκο (accusative masculine singular)
ένορκη (accusative feminine singular)
ένορκο (accusative neuter singular)
ένορκους (accusative masculine)
ένορκες (accusative feminine plural)
ένορκα (accusative neuter plural)
ένορκε (masculine singular vocative)
ένορκη (feminine singular vocative)
ένορκο (neuter singular vocative)
ένορκοι (masculine vocative)
ένορκες (feminine plural vocative)
ένορκα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

ένορκος (énorkos)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκοι (énorkoi)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκου (énorkou)

ένορκης (énorkis)

ένορκου (énorkou)

ένορκων (énorkon)

ένορκων (énorkon)

ένορκων (énorkon)

ένορκο (énorko)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκους (énorkous)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκε (énorke)

ένορκη (énorki)

ένορκο (énorko)

ένορκοι (énorkoi)

ένορκες (énorkes)

ένορκα (énorka)

ένορκη διοικητική εξέταση


ένορκος

head

ένορκος • (énorkos) m or f (plural ένορκοι)

énorkos (romanization)
ένορκοι (plural)
ένορκος (nominative singular)
ένορκοι (nominative plural)
ενόρκου (genitive singular)
ενόρκων (genitive plural)
ένορκο (accusative singular)
ενόρκους (accusative plural)
ένορκε (singular vocative)
ένορκοι (plural vocative)


δικαιοσύνη

δικαιοσύνη • (dikaiosýni) f (uncountable)

dikaiosýni (romanization)
δικαιοσύνη (nominative singular)
δικαιοσύνης (genitive singular)
δικαιοσύνη (accusative singular)
δικαιοσύνη (singular vocative)

From Ancient Greek δικαιοσύνη (dikaiosúnē).


διαιτητής

διαιτητής • (diaititís) m (plural διαιτητές)

diaititís (romanization)
διαιτητές (plural)
διαιτητής (nominative singular)
διαιτητές (nominative plural)
διαιτητή (genitive singular)
διαιτητών (genitive plural)
διαιτητή (accusative singular)
διαιτητές (accusative plural)
διαιτητή (singular vocative)
διαιτητές (plural vocative)


δικηγόρος

δικηγόρος • (dikigóros) m or f (plural δικηγόροι)

dikigóros (romanization)
δικηγόροι (plural)
δικηγόρος (nominative singular)
δικηγόροι (nominative plural)
δικηγόρου (genitive singular)
δικηγόρων (genitive plural)
δικηγόρο (accusative singular)
δικηγόρους (accusative plural)
δικηγόρε (singular vocative)
δικηγόροι (plural vocative)

δι‧κη‧γό‧ρος

Learned borrowing from Byzantine Greek δικήγορος (dikḗgoros), from late Hellenistic / Koine Greek, or medieval 6th century attested oblique cases (e.g. genitive δικηγόρου (dikēgórou), dative, δικηγόρῳ (dikēgórōi)), both suitable for a noun in -ήγορος or -ηγόρος, from Ancient Greek δίκη (díkē, “custom, law, judgment”) + -ήγορος (-ḗgoros), the latter suffix from ἀγορεύω (agoreúō, “to proclaim (in an assembly)”) with ectasis of <α> to <η> in composition (like κατήγορος (katḗgoros, “accuser”)), but with stress shift like δημηγόρος (dēmēgóros, “orator, speaker”). The word was lemmatized by Eustathius and at Suda as δικηγόρος (dikēgóros, “advocate”). Diccionario Español correctly lemmatizes δικηγόρος, unlike LSJ which lemmatizes δικήγορος.

der

Συγχρόνως, ο δικηγόρος θα είχε το πλεονέκτημα να μην φέρει ο ίδιος την αποκλειστική ευθύνη όταν υποπτευθεί μία σοβαρή εγκληματική δραστηριότητα.

At the same time, attorneys would have the advantage of not being left to cope by themselves when they are suspected of criminal activity.

Synchrónos, o dikigóros tha eíche to pleonéktima na min férei o ídios tin apokleistikí efthýni ótan ypopteftheí mía sovarí egklimatikí drastiriótita.


πταίσμα

head

πταίσμα • (ptaísma) n (plural πταίσματα)

ptaísma (romanization)
πταίσματα (plural)
πταίσμα (nominative singular)
πταίσματα (nominative plural)
πταίσματος (genitive singular)
πταισμάτων (genitive plural)
πταίσμα (accusative singular)
πταίσματα (accusative plural)
πταίσμα (singular vocative)
πταίσματα (plural vocative)

From Ancient Greek πταῖσμα (ptaîsma, “fault, mistake”), from πταίω (ptaíō, “to be at fault”). Related to φταίω (ftaío).

inh

Η παράνομη στάθμευση είναι πταίσμα.

(law) infraction, (minor) offence (least serious crime category, only punishable by fines and/or maximum imprisonment of one month)

πταισματοδίκης

πταισματοδικείο n (ptaismatodikeío, “magistrate's court”) (court where the above crimes are dealt with)

magistrate; judge who deals with the above crimes


κρατούμενος

head

κρατούμενος • (kratoúmenos) m (plural κρατούμενοι, feminine κρατούμενη or κρατουμένη)

kratoúmenos (romanization)
κρατούμενοι (plural)
κρατούμενη (feminine)
κρατουμένη (feminine)
κρατούμενος (nominative singular)
κρατούμενοι (nominative plural)
κρατουμένου (genitive singular)
κρατουμένων (genitive plural)
κρατούμενο (accusative singular)
κρατουμένους (accusative plural)
κρατούμενε (singular vocative)
κρατούμενοι (plural vocative)

el-decl-noun

κρατουμένους


κατάδικος

head

κατάδικος • (katádikos) m or f (plural κατάδικοι)

katádikos (romanization)
κατάδικοι (plural)
κατάδικος (nominative singular)
κατάδικοι (nominative plural)
καταδίκου (genitive singular)
καταδίκων (genitive plural)
κατάδικο (accusative singular)
καταδίκους (accusative plural)
κατάδικε (singular vocative)
κατάδικοι (plural vocative)


διατροφή

διατροφή • (diatrofí) f (plural διατροφές)

diatrofí (romanization)
διατροφές (plural)
διατροφή (nominative singular)
διατροφές (nominative plural)
διατροφής (genitive singular)
διατροφών (genitive plural)
διατροφή (accusative singular)
διατροφές (accusative plural)
διατροφή (singular vocative)
διατροφές (plural vocative)

Learnedly, from Ancient Greek διατροφή (diatrophḗ). Morphologically δια- (dia-) + τροφή (trofí).
For sense "alimony", semantic loan from French pension alimentaire.


αγωγή

agogí (romanization)
αγωγές (plural)
αγωγή (nominative singular)
αγωγές (nominative plural)
αγωγής (genitive singular)
αγωγών (genitive plural)
αγωγή (accusative singular)
αγωγές (accusative plural)
αγωγή (singular vocative)
αγωγές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek ἀγωγή (agōgḗ).


μαχαιρώνω

head

μαχαιρώνω • (machairóno)

el-verb

μαχαιρώνωμαι

μαχαιρώνω • (machairóno) (past μαχαίρωσα, passive μαχαιρώνωμαι)

machairóno (romanization)
μαχαίρωσα (past)
μαχαιρώνωμαι (passive)


εκτελεστής

head

εκτελεστής • (ektelestís) m (plural εκτελεστές, feminine εκτελέστρια)

ektelestís (romanization)
εκτελεστές (plural)
εκτελέστρια (feminine)
εκτελεστής (nominative singular)
εκτελεστές (nominative plural)
εκτελεστή (genitive singular)
εκτελεστών (genitive plural)
εκτελεστή (accusative singular)
εκτελεστές (accusative plural)
εκτελεστή (singular vocative)
εκτελεστές (plural vocative)

From εκτελώ (ekteló), calque of French exécuteur. First attested 1812.

(law) executor (someone appointed by a testator to administer a will)


δήμιος

dímios (romanization)
δήμιοι (plural)
δήμιος (nominative singular)
δήμιοι (nominative plural)
δήμιου (genitive singular)
δημίου (genitive singular)
δήμιων (genitive plural)
δημίων (genitive plural)
δήμιο (accusative singular)
δήμιους (accusative plural)
δημίους (accusative plural)
δήμιε (singular vocative)
δήμιοι (plural vocative)


φυλακίζω

φυλακίζω • (fylakízo)

el-verb

φυλακίζω • (fylakízo) (past φυλάκισα, passive φυλακίζομαι)

fylakízo (romanization)
φυλάκισα (past)
φυλακίζομαι (passive)
φυλακίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
φυλακίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
φυλακίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
φυλακιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φυλακίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
φυλακίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
φυλακίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
φυλακιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φυλακίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
φυλακίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
φυλακίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
φυλακιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φυλακίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φυλακίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
φυλακιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
φυλακιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φυλακίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
φυλακίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
φυλακίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φυλακιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φυλακιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φυλακίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
φυλακίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
φυλακίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
φυλακίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φυλακίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
φυλακιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φυλακιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φυλάκιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
φυλάκισα (active first-person indicative past perfective singular)
φυλακιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φυλακιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φυλακίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φυλάκιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
φυλάκισες (active indicative past perfective second-person singular)
φυλακιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φυλακιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φυλακίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φυλάκιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
φυλάκισε (active indicative past perfective singular third-person)
φυλακιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φυλακιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φυλακίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φυλακίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φυλακίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
φυλακιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
φυλακιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φυλακίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φυλακίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
φυλακιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
φυλακιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φυλάκιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλακίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλακίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλάκισαν (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
φυλακιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
φυλακίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φυλακιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φυλακιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα φυλακίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φυλακίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα φυλακίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα φυλακιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
φυλάκιζε (active imperative imperfective second-person singular)
φυλάκισε (active imperative perfective second-person singular)
φυλακίσου (imperative passive perfective second-person singular)
φυλακίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
φυλακίστε (active imperative perfective plural second-person)
φυλακίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
φυλακιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φυλακίζοντας (active participle present)
έχοντας φυλακίσει (active participle past)
φυλακισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
φυλακίσει (active infinitive-aorist)
φυλακιστεί (infinitive-aorist passive)


λαθρέμπορος

head

λαθρέμπορος • (lathrémporos) m (plural λαθρέμποροι)

lathrémporos (romanization)
λαθρέμποροι (plural)
λαθρέμπορος (nominative singular)
λαθρέμποροι (nominative plural)
λαθρέμπορου (genitive singular)
λαθρεμπόρου (genitive singular)
λαθρέμπορων (genitive plural)
λαθρεμπόρων (genitive plural)
λαθρέμπορο (accusative singular)
λαθρέμπορους (accusative plural)
λαθρεμπόρους (accusative plural)
λαθρέμπορε (singular vocative)
λαθρέμποροι (plural vocative)

el-decl-noun

λαθρέμπορους

λαθρεμπόρους

λα‧θρέμ‧πο‧ρος

From λαθραίος (lathraíos, “illegal”) + έμπορος (émporos, “merchant”).


παγιδεύω

head

παγιδεύω • (pagidévo)

el-verb

παγιδεύω • (pagidévo) (past παγίδεψα/παγίδευσα, passive παγιδεύομαι)

pagidévo (romanization)
παγίδεψα (past)
παγίδευσα (past)
παγιδεύομαι (passive)
παγιδεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
παγιδέψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
παγιδευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
παγιδέψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
παγιδευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
παγιδέψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
παγιδευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
παγιδέψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
παγιδεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
παγιδευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
παγιδευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
παγιδέψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδέψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδέψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
παγιδευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγίδευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
παγίδεψα (active first-person indicative past perfective singular)
παγίδευσα (active first-person indicative past perfective singular)
παγιδευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγιδεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγίδευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
παγίδεψες (active indicative past perfective second-person singular)
παγίδευσες (active indicative past perfective second-person singular)
παγιδευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγιδεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγίδευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
παγίδεψε (active indicative past perfective singular third-person)
παγίδευσε (active indicative past perfective singular third-person)
παγιδευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
παγιδέψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
παγιδευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
παγιδέψατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
παγιδευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγιδευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγίδευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγίδεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψανε (active indicative past perfective plural third-person)
παγίδευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
παγιδευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
παγιδεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα παγιδεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα παγιδέψω (active first-person future indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα παγιδεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα παγιδευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
παγίδευε (active imperative imperfective second-person singular)
παγίδεψε (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευ' (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευσε (active imperative perfective second-person singular)
παγιδέψου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
παγιδέψτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύστε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
παγιδευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδεύοντας (active participle present)
έχοντας παγιδέψει (active participle past)
παγιδεύσει (active participle past)
παγιδευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
παγιδέψει (active infinitive-aorist)
παγιδεύσει (active infinitive-aorist)
παγιδευτεί (infinitive-aorist passive)
παγιδευθεί (infinitive-aorist passive)

(criminology) to frame, fit up, falsely incriminate


αστυνομικός

head

αστυνομικίνα

αστυνομικός • (astynomikós) m (plural αστυνομικοί, feminine αστυνομικίνα)

el-noun

αστυνομικίνα

astynomikós (romanization)
αστυνομικοί (plural)
αστυνομικίνα (feminine)
αστυνομικός (nominative singular)
αστυνομικοί (nominative plural)
αστυνομικού (genitive singular)
αστυνομικών (genitive plural)
αστυνομικό (accusative singular)
αστυνομικούς (accusative plural)
αστυνομικέ (singular vocative)
αστυνομικοί (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομικούς

→ Aromanian: astinumico


φονεύω

head

φονεύω • (fonévo)

el-verb

φονεύω • (fonévo) (past φόνευσα, passive φονεύομαι, p‑past φονεύτηκα/φονεύθηκα, ppp φονευμένος)

fonévo (romanization)
φόνευσα (past)
φονεύομαι (passive)
φονεύτηκα (passive past)
φονεύθηκα (passive past)
φονευμένος (participle passive perfect)
φονεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
φονεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
φονεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
φονευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φονευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φονεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
φονεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
φονεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
φονευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φονευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φονεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
φονεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
φονεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
φονευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φονευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φονεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φονεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
φονευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
φονευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φονευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φονεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
φονεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
φονεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φονευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φονευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φονευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φονεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
φονεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
φονεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
φονεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φονεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
φονευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φόνευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
φόνευσα (active first-person indicative past perfective singular)
φονευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φονευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φονεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φονεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φόνευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
φόνευσες (active indicative past perfective second-person singular)
φονευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φονευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φονεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φονεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φόνευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
φόνευσε (active indicative past perfective singular third-person)
φονευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φονευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φονεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φονεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φονεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φονεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
φονευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
φονευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φονευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φονεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φονεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
φονευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
φονευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φονευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φόνευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φονεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φονεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φόνευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
φονευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
φονεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
φονεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα φονεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φονεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα φονεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα φονευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
φονευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
φόνευε (active imperative imperfective second-person singular)
φόνευσε (active imperative perfective second-person singular)
φονεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
φονεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
φονεύστε (active imperative perfective plural second-person)
φονεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
φονευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φονευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φονεύοντας (active participle present)
φονευόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας φονεύσει (active participle past)
φονευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
φονεύσει (active infinitive-aorist)
φονευτεί (infinitive-aorist passive)
φονευθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek φονεύω (phoneúō).


κρίση

krísi (romanization)
κρίσεις (plural)
κρίση (nominative singular)
κρίσεις (nominative plural)
κρίσης (genitive singular)
κρίσεων (genitive plural)
κρίση (accusative singular)
κρίσεις (accusative plural)
κρίση (singular vocative)
κρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Also, older or formal genitive singlar: κρίσεως (kríseos)


τεκμήριο

head

τεκμήριο • (tekmírio) n (plural τεκμήρια)

tekmírio (romanization)
τεκμήρια (plural)
τεκμήριο (nominative singular)
τεκμήρια (nominative plural)
τεκμηρίου (genitive singular)
τεκμήριου (genitive singular)
τεκμηρίων (genitive plural)
τεκμήριο (accusative singular)
τεκμήρια (accusative plural)
τεκμήριο (singular vocative)
τεκμήρια (plural vocative)

From Ancient Greek τεκμήριον (tekmḗrion).


ασφάλεια

ασφάλεια • (asfáleia) f (plural ασφάλειες)

asfáleia (romanization)
ασφάλειες (plural)
ασφάλεια (nominative singular)
ασφάλειες (nominative plural)
ασφαλείας (genitive singular)
ασφάλειας (genitive singular)
ασφαλειών (genitive plural)
ασφάλεια (accusative singular)
ασφάλειες (accusative plural)
ασφάλεια (singular vocative)
ασφάλειες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἀσφάλεια (aspháleia).


εμπρησμός

εμπρησμός • (emprismós) m (plural εμπρησμοί)

emprismós (romanization)
εμπρησμοί (plural)
εμπρησμός (nominative singular)
εμπρησμοί (nominative plural)
εμπρησμού (genitive singular)
εμπρησμών (genitive plural)
εμπρησμό (accusative singular)
εμπρησμούς (accusative plural)
εμπρησμέ (singular vocative)
εμπρησμοί (plural vocative)

From Ancient Greek ἐμπρησμός (emprēsmós), from ἐμπίμπρημι (empímprēmi, “kindle”) + -μός (-mós).


βρεφοκτονία

head

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονία • (vrefoktonía) f (plural βρεφοκτονίες)

el-noun

βρεφοκτονίες

vrefoktonía (romanization)
βρεφοκτονίες (plural)
βρεφοκτονία (nominative singular)
βρεφοκτονίες (nominative plural)
βρεφοκτονίας (genitive singular)
βρεφοκτονιών (genitive plural)
βρεφοκτονία (accusative singular)
βρεφοκτονίες (accusative plural)
βρεφοκτονία (singular vocative)
βρεφοκτονίες (plural vocative)

el-decl-noun

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονίας

βρεφοκτονιών

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονίες

βρε‧φο‧κτο‧νί‧α

βρέφος (vréfos, “infant”) + -κτονία (-ktonía)


αγρονόμος

head

αγρονόμος • (agronómos) m or f (plural αγρονόμοι)

agronómos (romanization)
αγρονόμοι (plural)
αγρονόμος (nominative singular)
αγρονόμοι (nominative plural)
αγρονόμου (genitive singular)
αγρονόμων (genitive plural)
αγρονόμο (accusative singular)
αγρονόμους (accusative plural)
αγρονόμε (singular vocative)
αγρονόμοι (plural vocative)


δίκαιο

díkaio (romanization)
δίκαια (plural)
δίκαιο (nominative singular)
δίκαια (nominative plural)
δικαίου (genitive singular)
δίκαιου (genitive singular)
δικαίων (genitive plural)
δίκαιο (accusative singular)
δίκαια (accusative plural)
δίκαιο (singular vocative)
δίκαια (plural vocative)

διεθνές δίκαιο

φυσικό δίκαιο ― fysikó díkaio ― natural law

αστικό δίκαιο


αναστολή

αναστολή • (anastolí) f (plural αναστολές)

anastolí (romanization)
αναστολές (plural)
αναστολή (nominative singular)
αναστολές (nominative plural)
αναστολής (genitive singular)
αναστολών (genitive plural)
αναστολή (accusative singular)
αναστολές (accusative plural)
αναστολή (singular vocative)
αναστολές (plural vocative)


κλήση

klísi (romanization)
κλήσεις (plural)
κλήση (nominative singular)
κλήσεις (nominative plural)
κλήσης (genitive singular)
κλήσεων (genitive plural)
κλήση (accusative singular)
κλήσεις (accusative plural)
κλήση (singular vocative)
κλήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Also, older or formal genitive singlar: κλήσεως (klíseos)

From Ancient Greek κλῆσις (klêsis), related to καλέω (kaléō, “I call”).

(law) ticket, parking ticket (for a traffic violation, etc)


λαιμητόμος

head

λαιμητόμος • (laimitómos) f (plural λαιμητόμοι)

laimitómos (romanization)
λαιμητόμοι (plural)
λαιμητόμος (nominative singular)
λαιμητόμοι (nominative plural)
λαιμητόμου (genitive singular)
λαιμητόμων (genitive plural)
λαιμητόμο (accusative singular)
λαιμητόμους (accusative plural)
λαιμητόμε (singular vocative)
λαιμητόμοι (plural vocative)

From Ancient Greek λαιμός (laimós, “throat”) + τομή (tomḗ, “cut”).


Άρειος Πάγος

Άρειος Πάγος • (Áreios Págos) m

Áreios Págos (romanization)
Άρειος Πάγος (nominative singular)
Αρείου Πάγου (genitive singular)
Άρειο Πάγο (accusative singular)
Άρειε Πάγε (singular vocative)

el-decl-noun-unc

Άρειος Πάγος

Αρείου Πάγου

The dative case Αρείω Πάγω is used in <i class="Latn mention" lang="en">set phrase</i> of Katharevousa παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ.

From Ancient Greek Ἄρειος Πᾰ́γος (Áreios Pắgos).

inh

Ἄρειος Πᾰ́γος

παρ’ Αρείω Πάγω

lawyer title allowing him to present a case before the Supreme Court


εταιρεία περιορισμένης ευθύνης

head

εταιρεία περιορισμένης ευθύνης

εταιρείες περιορισμένης ευθύνης

εταιρεία περιορισμένης ευθύνης • (etaireía periorisménis efthýnis) f (plural εταιρείες περιορισμένης ευθύνης)

el-noun

εταιρείες περιορισμένης ευθύνης

εταιρεία περιορισμένης ευθύνης

etaireía periorisménis efthýnis (romanization)
εταιρείες περιορισμένης ευθύνης (plural)

limited liability company
limited liability company

en-εταιρεία_περιορισμένης_ευθύνης-el-noun-NOJEdcba


θανατώνω

head

θανατώνω • (thanatóno)

el-verb

θανατώνω • (thanatóno) (past θανάτωσα)

thanatóno (romanization)
θανάτωσα (past)


εγγύηση

head

εγγύηση • (engýisi) f (plural εγγυήσεις)

engýisi (romanization)
εγγυήσεις (plural)
εγγύηση (nominative singular)
εγγυήσεις (nominative plural)
εγγύησης (genitive singular)
εγγυήσεων (genitive plural)
εγγύηση (accusative singular)
εγγυήσεις (accusative plural)
εγγύηση (singular vocative)
εγγυήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εγγυήσεως (engyíseos)

From Koine Greek εγγύη(σις) (engúē(sis)) + -ση (-si), from the Ancient Greek ἐγγύη (engúē). For modern senses, a semantic loan from French garantie and English guaranty.


κληρονόμος

head

κληρονόμος • (klironómos) m or f (plural κληρονόμοι)

klironómos (romanization)
κληρονόμοι (plural)
κληρονόμος (nominative singular)
κληρονόμοι (nominative plural)
κληρονόμου (genitive singular)
κληρονόμων (genitive plural)
κληρονόμο (accusative singular)
κληρονόμους (accusative plural)
κληρονόμε (singular vocative)
κληρονόμοι (plural vocative)

κλη‧ρο‧νό‧μος

Inherited from Ancient Greek κληρονόμος (klēronómos). From κλῆρος (klêros, “lot, inheritance”) + νόμος (nómos, “law”), verb νέμω (némō, “distribute”).


μαρτυρία

μαρτυρία • (martyría) f (plural μαρτυρίες)

martyría (romanization)
μαρτυρίες (plural)
μαρτυρία (nominative singular)
μαρτυρίες (nominative plural)
μαρτυρίας (genitive singular)
μαρτυριών (genitive plural)
μαρτυρία (accusative singular)
μαρτυρίες (accusative plural)
μαρτυρία (singular vocative)
μαρτυρίες (plural vocative)


αγροφυλακή

αγροφυλακή • (agrofylakí) f (uncountable)

agrofylakí (romanization)
αγροφυλακή (nominative singular)
αγροφυλακές (nominative plural)
αγροφυλακής (genitive singular)
αγροφυλακών (genitive plural)
αγροφυλακή (accusative singular)
αγροφυλακές (accusative plural)
αγροφυλακή (singular vocative)
αγροφυλακές (plural vocative)

αγρός (agrós, “field”) + φύλακας (fýlakas, “warden”)


αγροφύλακας

head

αγροφύλακας • (agrofýlakas) m (plural αγροφύλακες)

agrofýlakas (romanization)
αγροφύλακες (plural)
αγροφύλακας (nominative singular)
αγροφύλακες (nominative plural)
αγροφύλακα (genitive singular)
αγροφυλάκων (genitive plural)
αγροφύλακα (accusative singular)
αγροφύλακες (accusative plural)
αγροφύλακα (singular vocative)
αγροφύλακες (plural vocative)


κλοπή

klopí (romanization)
κλοπές (plural)
κλοπή (nominative singular)
κλοπές (nominative plural)
κλοπής (genitive singular)
κλοπών (genitive plural)
κλοπή (accusative singular)
κλοπές (accusative plural)
κλοπή (singular vocative)
κλοπές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek κλοπή (klopḗ).


ανώτατο δικαστήριο

ανώτατα δικαστήρια

ανώτατο δικαστήριο • (anótato dikastírio) n (plural ανώτατα δικαστήρια)

el-noun

ανώτατα δικαστήρια

anótato dikastírio (romanization)
ανώτατα δικαστήρια (plural)


δικαστήριο

head

δικαστήριο • (dikastírio) n (plural δικαστήρια)

dikastírio (romanization)
δικαστήρια (plural)
δικαστήριο (nominative singular)
δικαστήρια (nominative plural)
δικαστηρίου (genitive singular)
δικαστήριου (genitive singular)
δικαστηρίων (genitive plural)
δικαστήριο (accusative singular)
δικαστήρια (accusative plural)
δικαστήριο (singular vocative)
δικαστήρια (plural vocative)

From Ancient Greek δικαστήριον (dikastḗrion). By surface analysis, δικάζω (dikázo) + -τήριο (-tírio).


καταθέτω

head

καταθέτω • (katathéto)

el-verb

κατατεθειμένος

καταθέτω • (katathéto) (past κατέθεσα, passive κατατίθεμαι, p‑past κατατέθηκα, ppp κατατεθειμένος)

katathéto (romanization)
κατέθεσα (past)
κατατίθεμαι (passive)
κατατέθηκα (passive past)
κατατεθειμένος (participle passive perfect)
καταθέτω (active first-person imperfective indicative present singular)
καταθέσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατατίθεμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
καταθέτομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατατεθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
καταθέτεις (active imperfective indicative present second-person singular)
καταθέσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατατίθεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατατεθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
καταθέτει (active imperfective indicative present singular third-person)
καταθέσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατατίθεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατατεθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
καταθέτουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
καταθέσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατατιθέμεθα (first-person imperfective indicative passive plural present rare)
κατατεθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
καταθέτετε (active imperfective indicative plural present second-person)
καταθέσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατατίθεσθε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατατεθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
καταθέτουν (active imperfective indicative plural present third-person)
καταθέτουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
καταθέσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
καταθέσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατατίθενται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατατεθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατατεθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατέθετα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατέθεσα (active first-person indicative past perfective singular)
κατατέθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{κατετέθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
κατέθετες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατέθεσες (active indicative past perfective second-person singular)
κατατέθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{κατετέθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
κατέθετε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατέθεσε (active indicative past perfective singular third-person)
κατετίθετο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατατέθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατετέθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
καταθέταμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
καταθέσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατατεθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{κατετέθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
καταθέτατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
καταθέσατε (active indicative past perfective plural second-person)
κατατεθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{κατετέθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
κατέθεταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταθέταν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
καταθέτανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατέθεσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταθέσαν (active indicative past perfective plural third-person)
καταθέσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατετίθεντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατατέθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατατεθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατατεθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
κατετέθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα καταθέτω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα καταθέσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατατίθεμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατατεθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατάθετε (active imperative imperfective informal second-person singular)
κατάθεσε (active imperative perfective second-person singular)
καταθέσου (imperative passive perfective second-person singular)
καταθέτετε (active imperative imperfective plural second-person)
καταθέστε (active imperative perfective plural second-person)
κατατίθεσθε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατατεθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
καταθέτοντας (active participle present)
έχοντας καταθέσει (active participle past)
κατατεθειμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
καταθέσει (active infinitive-aorist)
κατατεθεί (infinitive-aorist passive)


καρμανιόλα

head

καρμανιόλα • (karmanióla) f (plural καρμανιόλες)

karmanióla (romanization)
καρμανιόλες (plural)
καρμανιόλα (nominative singular)
καρμανιόλες (nominative plural)
καρμανιόλας (genitive singular)
καρμανιόλα (accusative singular)
καρμανιόλες (accusative plural)
καρμανιόλα (singular vocative)
καρμανιόλες (plural vocative)

καρ‧μα‧νιό‧λα

Borrowed from French carmagnole (initially a short jacket, later a song and dance of the Terreur period.) from Italian Carmagnola, an Italian city in Tuscany.

Καρμανιόλος

historical term for local revolutionaries at the island of Samos

Η καρμανιόλα στήνεται, η καρμανιόλα σφάζει,
η καρμανιόλα περπατεί κι’ ο κόσμος κάνει χάζι.

1892, Georgios Souris, Η καρμανιόλα [The carmagnole]:

The carmagnole is built, the carmagnole will slit
the carmagnole is walking with all the people watching.

I karmanióla stínetai, i karmanióla sfázei,
i karmanióla perpateí ki’ o kósmos kánei cházi.

(historical) guillotine (for capital punishment)


γκιλοτίνα

γκιλοτίνα • (gkilotína) f (plural γκιλοτίνες)

gkilotína (romanization)
γκιλοτίνες (plural)
γκιλοτίνα (nominative singular)
γκιλοτίνες (nominative plural)
γκιλοτίνας (genitive singular)
γκιλοτίνα (accusative singular)
γκιλοτίνες (accusative plural)
γκιλοτίνα (singular vocative)
γκιλοτίνες (plural vocative)

From French guillotine, after Dr Joseph-Ignace Guillotin.


ορκίζομαι

ορκίζομαι • (orkízomai)

el-verb

ορκίζομαι • (orkízomai) passive (past ορκίστηκα, active ορκίζω)

orkízomai (romanization)
ορκίστηκα (past)
ορκίζω (active)


αστυνομικίνα

head

αστυνομικίνες

αστυνομικίνα • (astynomikína) f (plural αστυνομικίνες, masculine αστυνομικός)

el-noun

αστυνομικίνες

astynomikína (romanization)
αστυνομικίνες (plural)
αστυνομικός (masculine)
αστυνομικίνα (nominative singular)
αστυνομικίνες (nominative plural)
αστυνομικίνας (genitive singular)
αστυνομικίνα (accusative singular)
αστυνομικίνες (accusative plural)
αστυνομικίνα (singular vocative)
αστυνομικίνες (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες

αστυνομικίνας

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες


αγώγιμος

head

αγώγιμος • (agógimos) m (feminine αγώγιμη, neuter αγώγιμο)

agógimos (romanization)
αγώγιμη (feminine)
αγώγιμο (neuter)
αγώγιμος (masculine nominative singular)
αγώγιμη (feminine nominative singular)
αγώγιμο (neuter nominative singular)
αγώγιμοι (masculine nominative)
αγώγιμες (feminine nominative plural)
αγώγιμα (neuter nominative plural)
αγώγιμου (genitive masculine singular)
αγώγιμης (feminine genitive singular)
αγώγιμου (genitive neuter singular)
αγώγιμων (genitive masculine)
αγώγιμων (feminine genitive plural)
αγώγιμων (genitive neuter plural)
αγώγιμο (accusative masculine singular)
αγώγιμη (accusative feminine singular)
αγώγιμο (accusative neuter singular)
αγώγιμους (accusative masculine)
αγώγιμες (accusative feminine plural)
αγώγιμα (accusative neuter plural)
αγώγιμε (masculine singular vocative)
αγώγιμη (feminine singular vocative)
αγώγιμο (neuter singular vocative)
αγώγιμοι (masculine vocative)
αγώγιμες (feminine plural vocative)
αγώγιμα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο αγώγιμος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο αγώγιμος, etc.)

el-decl-adj-table

αγώγιμος (agógimos)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμοι (agógimoi)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)

αγώγιμου (agógimou)

αγώγιμης (agógimis)

αγώγιμου (agógimou)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμων (agógimon)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμους (agógimous)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)

αγώγιμε (agógime)

αγώγιμη (agógimi)

αγώγιμο (agógimo)

αγώγιμοι (agógimoi)

αγώγιμες (agógimes)

αγώγιμα (agógima)


φορολογία

head

φορολογία • (forología) f (plural φορολογίες)

forología (romanization)
φορολογίες (plural)
φορολογία (nominative singular)
φορολογίες (nominative plural)
φορολογίας (genitive singular)
φορολογιών (genitive plural)
φορολογία (accusative singular)
φορολογίες (accusative plural)
φορολογία (singular vocative)
φορολογίες (plural vocative)

From φόρος (fóros, “tax, duty”) + -λογία (-logía).


χρησικτησία

head

χρησικτησίες

χρησικτησία • (chrisiktisía) f (plural χρησικτησίες)

el-noun

χρησικτησίες

chrisiktisía (romanization)
χρησικτησίες (plural)
χρησικτησία (nominative singular)
χρησικτησίες (nominative plural)
χρησικτησίας (genitive singular)
χρησικτησιών (genitive plural)
χρησικτησία (accusative singular)
χρησικτησίες (accusative plural)
χρησικτησία (singular vocative)
χρησικτησίες (plural vocative)

el-decl-noun

χρησικτησίες

χρησικτησίας

χρησικτησιών

χρησικτησίες

χρησικτησίες

(law) usucapion, acquisitive prescription


αφορίζω

head

αφορίζω • (aforízo)

el-verb

αφορίζω • (aforízo) (past αφόρισα, passive αφορίζομαι)

aforízo (romanization)
αφόρισα (past)
αφορίζομαι (passive)
αφορίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
αφορίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αφορίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αφοριστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αφορίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αφορίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αφορίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αφοριστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αφορίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
αφορίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αφορίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αφοριστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αφορίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αφορίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αφοριζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αφοριστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αφορίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αφορίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αφορίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αφοριζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αφοριστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αφορίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αφορίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αφορίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αφορίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αφορίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αφοριστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αφοριστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αφόριζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αφόρισα (active first-person indicative past perfective singular)
αφοριζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αφοριζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αφορίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αφόριζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αφόρισες (active indicative past perfective second-person singular)
αφοριζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αφοριζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αφορίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αφόριζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αφόρισε (active indicative past perfective singular third-person)
αφοριζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αφοριζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αφορίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αφορίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αφορίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αφοριζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αφοριστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αφορίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αφορίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
αφοριζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αφοριστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αφόριζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αφορίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αφορίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αφόρισαν (active indicative past perfective plural third-person)
αφορίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αφορίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αφορίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αφοριζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αφορίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αφοριστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αφοριστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αφορίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αφορίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αφορίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αφοριστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αφόριζε (active imperative imperfective second-person singular)
αφόρισε (active imperative perfective second-person singular)
αφορίσου (imperative passive perfective second-person singular)
αφορίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
αφορίστε (active imperative perfective plural second-person)
αφορίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αφοριστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αφορίζοντας (active participle present)
έχοντας αφορίσει (active participle past)
αφορισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αφορίσει (active infinitive-aorist)
αφοριστεί (infinitive-aorist passive)


αναστέλλω

head

αναστέλλω • (anastéllo)

el-verb

αναστέλλομαι

αναστέλλω • (anastéllo) (past ανέστειλα, passive αναστέλλομαι)

anastéllo (romanization)
ανέστειλα (past)
αναστέλλομαι (passive)
αναστέλλω (active first-person imperfective indicative present singular)
αναστείλω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αναστέλλομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ανασταλώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αναστέλλεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αναστείλεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αναστέλλεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ανασταλείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αναστέλλει (active imperfective indicative present singular third-person)
αναστείλει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αναστέλλεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ανασταλεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αναστέλλουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αναστείλουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αναστελλόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ανασταλούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αναστέλλετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αναστείλετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αναστέλλεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αναστελλόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ανασταλείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αναστέλλουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αναστέλλουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αναστείλουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναστείλουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αναστέλλονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ανασταλούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ανασταλούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ανέστελλα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ανέστειλα (active first-person indicative past perfective singular)
αναστελλόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αναστελλόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αναστάλθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{ανεστάλην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
ανέστελλες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ανέστειλες (active indicative past perfective second-person singular)
αναστελλόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αναστελλόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αναστάλθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{ανεστάλης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
ανέστελλε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ανέστειλε (active indicative past perfective singular third-person)
αναστελλόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αναστελλότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αναστάλθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ανεστάλη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
αναστέλλαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αναστείλαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αναστελλόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ανασταλθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{ανεστάλθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
αναστέλλατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αναστείλατε (active indicative past perfective plural second-person)
αναστελλόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ανασταλθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{ανεστάλθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
ανέστελλαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναστέλλαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αναστέλλανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ανέστειλαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναστείλαν (active indicative past perfective plural third-person)
αναστείλανε (active indicative past perfective plural third-person)
αναστέλλονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αναστελλόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αναστάλθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ανασταλθήκαν (indicative passive past perfective plural rare third-person)
ανασταλθήκανε (indicative passive past perfective plural rare third-person)
ανεστάλθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα αναστέλλω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αναστείλω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αναστέλλομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ανασταλώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
ανάστελλε (active imperative imperfective second-person singular)
ανάστειλε (active imperative perfective second-person singular)
αναστέλλετε (active imperative imperfective plural second-person)
αναστείλτε (active imperative perfective plural second-person)
αναστέλλεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ανασταλείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αναστέλλοντας (active participle present)
αναστελλόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αναστείλει (active participle past)
{ανεσταλμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o} (participle passive past)
αναστείλει (active infinitive-aorist)
ανασταλεί (infinitive-aorist passive)

α‧να‧στέλ‧λω

Learned borrowing from Ancient Greek ἀναστέλλω (anastéllō, “I send back”). Morphologically, from ανα- (“back, backwards”) + the ancient στέλλω (“send”)

στέλλω”)

modern compounds with the ancient verb στέλλω for στέλνω (stélno,

Η κυβέρνηση αναστέλλει την εφαρμογή του νόμου.

The government suspends the implementation of the Act/law.

I kyvérnisi anastéllei tin efarmogí tou nómou.

Ανεστάλησαν οι διορισμοί με διάταγμα.

The appointments were suspended by decree.

(law) to suspend temporarily by law, or decree


αποκρούω

head

αποκρούω • (apokroúo)

el-verb

αποκρούω • (apokroúo) (past απέκρουσα/απόκρουσα, passive αποκρούομαι)

apokroúo (romanization)
απέκρουσα (past)
απόκρουσα (past)
αποκρούομαι (passive)
αποκρούω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποκρούσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποκρούομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποκρουστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποκρουσθώ (archaic dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποκρούεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποκρούσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποκρούεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποκρουστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποκρουσθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποκρούει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποκρούσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποκρούεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποκρουστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποκρουσθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποκρούουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποκρούσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποκρουόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποκρουστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποκρουσθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποκρούετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποκρούσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποκρούεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποκρουόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποκρουστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποκρουσθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποκρούουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποκρούουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποκρούσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποκρούσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποκρούονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποκρουστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουσθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποκρουσθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απέκρουα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
απέκρουσα (active first-person indicative past perfective singular)
απόκρουσα (active first-person indicative past perfective singular)
αποκρουόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποκρουόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποκρούστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποκρούσθηκα (archaic first-person indicative passive past perfective singular)
απέκρουες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
απέκρουσες (active indicative past perfective second-person singular)
απόκρουσες (active indicative past perfective second-person singular)
αποκρουόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποκρουόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποκρούστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποκρούσθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απέκρουε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
απέκρουσε (active indicative past perfective singular third-person)
απόκρουσε (active indicative past perfective singular third-person)
αποκρουόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποκρουότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποκρούστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποκρούσθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποκρούαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποκρούσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποκρουόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποκρουστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποκρουσθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποκρούατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποκρούσατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποκρουόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποκρουστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποκρουσθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απέκρουαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποκρούαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποκρούανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
απέκρουσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούσανε (active indicative past perfective plural third-person)
απόκρουσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποκρούονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποκρουόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποκρούστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρούσθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουσθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποκρουσθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποκρούω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποκρούσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποκρούομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποκρουστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
αποκρουσθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
απόκρουε (active imperative imperfective second-person singular)
απόκρουσε (active imperative perfective second-person singular)
αποκρούσου (imperative passive perfective second-person singular)
αποκρούετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποκρούστε (active imperative perfective plural second-person)
αποκρούεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποκρουστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποκρουσθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποκρούοντας (active participle present)
έχοντας αποκρούσει (active participle past)
αποκρούσει (active infinitive-aorist)
αποκρουστεί (infinitive-aorist passive)
αποκρουσθεί (infinitive-aorist passive)

From Ancient Greek ᾰ̓ποκρούω. For sense rebut arguments, semantic loan from French repousser. Morphologically, from απο- (“counter-”) + κρούω (“strike”).

(law) to respond (to arguments, charges, accusations)


κωδικοποιώ

head

κωδικοποιώ • (kodikopoió)

el-verb

κωδικοποίησα

κωδικοποιώ • (kodikopoió) (past κωδικοποίησα)

kodikopoió (romanization)
κωδικοποίησα (past)


απολογούμαι

head

απολογούμαι • (apologoúmai)

el-verb

απολογούμαι • (apologoúmai) deponent (past απολογήθηκα)

apologoúmai (romanization)
απολογήθηκα (past)
απολογούμαι - απολογιέμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
απολογηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
απολογείσαι - απολογιέσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
απολογηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
απολογείται - απολογιέται (imperfective indicative passive present singular third-person)
απολογηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
απολογούμαστε - απολογιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
απολογηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
απολογείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
{απολογείσθε} - απολογιέστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
‑ιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
απολογηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
απολογούνται - απολογιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
‑ιόνται (imperfective indicative informal passive plural present third-person)
απολογηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
απολογηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
[απολογούμουν] - απολογιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουν] - απολογιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουναν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
[απολογούμουνανα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
απολογήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[απολογούσουν] - απολογιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουν] - απολογιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουναν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
[απολογούσουνανα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
απολογήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
απολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολογείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
[{απελογείτο}] - απολογιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
[{απελογείτο}] - απολογιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
απολογήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
απολογούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
(‑ούμαστε) - απολογιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ιόμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
απολογηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
απολογηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
απολογούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
[{απελογούντο}] - απολογιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
[{απελογούντο}] - απολογιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογιόντουσαν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
απολογήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολογηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
απολογηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα απολογούμαι - απολογιέμαι (first-person future imperfective indicative passive progressive singular)
θα απολογηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (future imperfective passive perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (future imperfective passive perfective subjunctive)
απολογήσου (imperative passive perfective second-person singular)
απολογείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
{απολογείσθε} - απολογιέστε (imperative imperfective passive plural second-person)
απολογηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
απολογούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
απολογηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧λο‧γού‧μαι

Learnedly, from Ancient Greek ἀπολογοῦμαι (apologoûmai), contracted form of ἀπολογέομαι (apologéomai, “to speak in one’s defense”).
* Sense for απολογούμαι in Cypriot idiom: usage borrowed from English apologize.
* Also see λέγω (“to say”)

δικαιολογούμαι

active: δικαιολογώ


απονομή

head

απονομή • (aponomí) f (plural απονομές)

el-noun

απονομή • (aponomí) f (plural απονομές)

aponomí (romanization)
απονομές (plural)
απονομή (nominative singular)
απονομές (nominative plural)
απονομής (genitive singular)
απονομών (genitive plural)
απονομή (accusative singular)
απονομές (accusative plural)
απονομή (singular vocative)
απονομές (plural vocative)


απόρριψη

head

απόρριψη • (apórripsi) f (plural απορρίψεις)

apórripsi (romanization)
απορρίψεις (plural)
απόρριψη (nominative singular)
απορρίψεις (nominative plural)
απόρριψης (genitive singular)
απορρίψεων (genitive plural)
απόρριψη (accusative singular)
απορρίψεις (accusative plural)
απόρριψη (singular vocative)
απορρίψεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: απορρίψεως (aporrípseos)

Nominal formation from απορρίπτω (aporrípto, “to reject”).