αεροπειρατής

head

αεροπειρατές

αεροπειρατίνα

αεροπειρατής • (aeropeiratís) m (plural αεροπειρατές, feminine αεροπειρατίνα)

el-noun

αεροπειρατές

αεροπειρατίνα

aeropeiratís (romanization)
αεροπειρατές (plural)
αεροπειρατίνα (feminine)
αεροπειρατής (nominative singular)
αεροπειρατές (nominative plural)
αεροπειρατή (genitive singular)
αεροπειρατών (genitive plural)
αεροπειρατή (accusative singular)
αεροπειρατές (accusative plural)
αεροπειρατή (singular vocative)
αεροπειρατές (plural vocative)

el-decl-noun

αεροπειρατής

αεροπειρατές

αεροπειρατών

αεροπειρατές

αεροπειρατές

αερο- (aero-, “air”) + πειρατής (peiratís, “pirate”)

prefix

2009, Lionel Shriver, Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν, translation of We need to talk about Kevin, Metaixmio.
Και βγήκε από την κουζίνα κουνώντας μπρος πίσω το νεροπίστολο με εκείνη την αλαζονική άνεση που εμένα πάντα μου θυμίζει αεροπειρατές.
Kai vgíke apó tin kouzína kounóntas bros píso to neropístolo me ekeíni tin alazonikí ánesi pou eména pánta mou thymízei aeropeiratés.

He strode out of the room, squirt gun swinging at his side with the arrogant nonchalance I associated with airplane hijackers.


πειρατίνα

head

πειρατίνα • (peiratína) f (plural πειρατίνες, masculine πειρατής)

peiratína (romanization)
πειρατίνες (plural)
πειρατής (masculine)
πειρατίνα (nominative singular)
πειρατίνες (nominative plural)
πειρατίνας (genitive singular)
πειρατίνα (accusative singular)
πειρατίνες (accusative plural)
πειρατίνα (singular vocative)
πειρατίνες (plural vocative)

(figuratively) copier of copyright materials


αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατής

αεροπειρατίνα • (aeropeiratína) f (plural αεροπειρατίνες, masculine αεροπειρατής)

el-noun

αεροπειρατίνες

αεροπειρατής

aeropeiratína (romanization)
αεροπειρατίνες (plural)
αεροπειρατής (masculine)
αεροπειρατίνα (nominative singular)
αεροπειρατίνες (nominative plural)
αεροπειρατίνας (genitive singular)
αεροπειρατίνων (genitive plural)
αεροπειρατίνα (accusative singular)
αεροπειρατίνες (accusative plural)
αεροπειρατίνα (singular vocative)
αεροπειρατίνες (plural vocative)

el-decl-noun

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατίνας

αεροπειρατίνων

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες


διώκω

head

διώκω • (dióko)

el-verb

διώκω • (dióko) (past δίωξα, passive διώκομαι)

dióko (romanization)
δίωξα (past)
διώκομαι (passive)
διώκω (active first-person imperfective indicative present singular)
διώξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
διώκομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
διωχθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
διώκεις (active imperfective indicative present second-person singular)
διώξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
διώκεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
διωχθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
διώκει (active imperfective indicative present singular third-person)
διώξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
διώκεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
διωχθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
διώκουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
διώξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
διωκόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
διωχθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
διώκετε (active imperfective indicative plural present second-person)
διώξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
διώκεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διωκόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διωχθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
διώκουν (active imperfective indicative plural present third-person)
διώκουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
διώξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
διώξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
διώκονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
διωχθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διωχθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
δίωκα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
δίωξα (active first-person indicative past perfective singular)
διωκόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διωκόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διώχθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
δίωκες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
δίωξες (active indicative past perfective second-person singular)
διωκόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διωκόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διώχθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
δίωκε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
δίωξε (active indicative past perfective singular third-person)
διωκόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διωκότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διώχθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
διώκαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
διώξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
διωκόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
διωχθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
διώκατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
διώξατε (active indicative past perfective plural second-person)
διωκόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
διωχθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
δίωκαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διώκαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διώκανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
δίωξαν (active indicative past perfective plural third-person)
διώξαν (active indicative past perfective plural third-person)
διώξανε (active indicative past perfective plural third-person)
διώκονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
διωκόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
διώχθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διωχθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διωχθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα διώκω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα διώξω (active first-person future indicative perfective singular)
θα διώκομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα διωχθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
δίωκε (active imperative imperfective second-person singular)
δίωξε (active imperative perfective second-person singular)
διώξου (imperative passive perfective second-person singular)
διώκετε (active imperative imperfective plural second-person)
διώξτε (active imperative perfective plural second-person)
διώκεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
διωχθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
διώκοντας (active participle present)
διωκόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας διώξει (active participle past)
διωγμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
διώξει (active infinitive-aorist)
διωχθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek διώκω (diṓkō).


συμβολαιογράφος

head

συμβολαιογράφοι

συμβολαιογράφος • (symvolaiográfos) m or f (plural συμβολαιογράφοι)

el-noun

συμβολαιογράφοι

symvolaiográfos (romanization)
συμβολαιογράφοι (plural)
συμβολαιογράφος (nominative singular)
συμβολαιογράφοι (nominative plural)
συμβολαιογράφου (genitive singular)
συμβολαιογράφων (genitive plural)
συμβολαιογράφο (accusative singular)
συμβολαιογράφους (accusative plural)
συμβολαιογράφε (singular vocative)
συμβολαιογράφοι (plural vocative)

el-decl-noun

συμβολαιογράφος

συμβολαιογράφοι

συμβολαιογράφου

συμβολαιογράφων

συμβολαιογράφο

συμβολαιογράφους

συμβολαιογράφε

συμβολαιογράφοι


έγκληση

head

έγκληση • (égklisi) f (plural εγκλήσεις)

égklisi (romanization)
εγκλήσεις (plural)
έγκληση (nominative singular)
εγκλήσεις (nominative plural)
έγκλησης (genitive singular)
εγκλήσεων (genitive plural)
έγκληση (accusative singular)
εγκλήσεις (accusative plural)
έγκληση (singular vocative)
εγκλήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εγκλήσεως (egklíseos)

έγκλιση (égklisi)


εγείρω

head

εγείρω • (egeíro)

el-verb

εγείρω • (egeíro) (imperfect ήγειρα, past ήγειρα, passive εγείρομαι)

egeíro (romanization)
ήγειρα (imperfect)
ήγειρα (past)
εγείρομαι (passive)
compounds (regional)
εγείρω (active first-person imperfective indicative present singular)
εγείρω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εγείρομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εγερθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εγείρεις (active imperfective indicative present second-person singular)
εγείρεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εγείρεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εγερθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εγείρει (active imperfective indicative present singular third-person)
εγείρει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εγείρεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εγερθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εγείρουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
εγείρουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εγειρόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εγερθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εγείρετε (active imperfective indicative plural present second-person)
εγείρετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εγείρεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εγείρεσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εγερθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εγείρουν (active imperfective indicative plural present third-person)
εγείρουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εγείρουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγείρουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγείρονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εγερθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εγερθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ήγειρα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ήγειρα (active first-person indicative past perfective singular)
εγειρόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
εγειρόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
εγέρθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
[{ηγέρθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
ήγειρες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ήγειρες (active indicative past perfective second-person singular)
εγειρόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
εγειρόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
εγέρθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
[{ηγέρθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
ήγειρε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ήγειρε (active indicative past perfective singular third-person)
εγειρόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγειρότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγέρθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ηγέρθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
εγείραμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εγείραμε (active first-person indicative past perfective plural)
εγειρόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εγερθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
[{ηγέρθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
εγείρατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εγείρατε (active indicative past perfective plural second-person)
εγειρόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
εγερθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
[{ηγέρθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
ήγειραν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγείραν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγείρανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ήγειραν (active indicative past perfective plural third-person)
εγείραν (active indicative past perfective plural third-person)
εγείρανε (active indicative past perfective plural third-person)
εγείρονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εγειρόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
εγέρθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγερθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγερθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
ηγέρθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα εγείρω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εγείρω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εγείρομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εγερθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
–έγειρε (active imperative imperfective second-person singular)
–έγειρε (active imperative perfective second-person singular)
εγέρσου (imperative passive perfective second-person singular)
εγείρετε (active imperative imperfective plural second-person)
εγείρετε (active imperative perfective plural second-person)
εγείρεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εγείρεσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εγερθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εγείροντας (active participle present)
έχοντας εγείρει (active participle past)
εγερμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑o (participle passive past)
εγείρει (active infinitive-aorist)
εγερθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐγείρω (egeírō, “to rise, to awaken”).


απαγωγή

head

απαγωγή • (apagogí) f (plural απαγωγές)

el-noun

απαγωγή • (apagogí) f (plural απαγωγές)

apagogí (romanization)
απαγωγές (plural)
απαγωγή (nominative singular)
απαγωγές (nominative plural)
απαγωγής (genitive singular)
απαγωγών (genitive plural)
απαγωγή (accusative singular)
απαγωγές (accusative plural)
απαγωγή (singular vocative)
απαγωγές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek ἀπαγωγή (apagōgḗ).


εξέταση

head

εξέταση • (exétasi) f (plural εξετάσεις)

exétasi (romanization)
εξετάσεις (plural)
εξέταση (nominative singular)
εξετάσεις (nominative plural)
εξέτασης (genitive singular)
εξετάσεων (genitive plural)
εξέταση (accusative singular)
εξετάσεις (accusative plural)
εξέταση (singular vocative)
εξετάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εξετάσεως (exetáseos)

From the Ancient Greek ἐξέτασις (exétasis).

examination, investigation
(law) examination (of witness)

examination, investigation
examination (of witness)


αβεβαίωτος

head

αβεβαίωτος • (avevaíotos) m (feminine αβεβαίωτη, neuter αβεβαίωτο)

avevaíotos (romanization)
αβεβαίωτη (feminine)
αβεβαίωτο (neuter)
αβεβαίωτος (masculine nominative singular)
αβεβαίωτη (feminine nominative singular)
αβεβαίωτο (neuter nominative singular)
αβεβαίωτοι (masculine nominative)
αβεβαίωτες (feminine nominative plural)
αβεβαίωτα (neuter nominative plural)
αβεβαίωτου (genitive masculine singular)
αβεβαίωτης (feminine genitive singular)
αβεβαίωτου (genitive neuter singular)
αβεβαίωτων (genitive masculine)
αβεβαίωτων (feminine genitive plural)
αβεβαίωτων (genitive neuter plural)
αβεβαίωτο (accusative masculine singular)
αβεβαίωτη (accusative feminine singular)
αβεβαίωτο (accusative neuter singular)
αβεβαίωτους (accusative masculine)
αβεβαίωτες (accusative feminine plural)
αβεβαίωτα (accusative neuter plural)
αβεβαίωτε (masculine singular vocative)
αβεβαίωτη (feminine singular vocative)
αβεβαίωτο (neuter singular vocative)
αβεβαίωτοι (masculine vocative)
αβεβαίωτες (feminine plural vocative)
αβεβαίωτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αβεβαίωτος (avevaíotos)

αβεβαίωτη (avevaíoti)

αβεβαίωτο (avevaíoto)

αβεβαίωτοι (avevaíotoi)

αβεβαίωτες (avevaíotes)

αβεβαίωτα (avevaíota)

αβεβαίωτου (avevaíotou)

αβεβαίωτης (avevaíotis)

αβεβαίωτου (avevaíotou)

αβεβαίωτων (avevaíoton)

αβεβαίωτων (avevaíoton)

αβεβαίωτων (avevaíoton)

αβεβαίωτο (avevaíoto)

αβεβαίωτη (avevaíoti)

αβεβαίωτο (avevaíoto)

αβεβαίωτους (avevaíotous)

αβεβαίωτες (avevaíotes)

αβεβαίωτα (avevaíota)

αβεβαίωτε (avevaíote)

αβεβαίωτη (avevaíoti)

αβεβαίωτο (avevaíoto)

αβεβαίωτοι (avevaíotoi)

αβεβαίωτες (avevaíotes)

αβεβαίωτα (avevaíota)


γκλομπ

(law enforcement) truncheon (UK), baton (US)


ανάκριση

head

ανάκριση • (anákrisi) f (plural ανακρίσεις)

anákrisi (romanization)
ανακρίσεις (plural)
ανάκριση (nominative singular)
ανακρίσεις (nominative plural)
ανάκρισης (genitive singular)
ανακρίσεων (genitive plural)
ανάκριση (accusative singular)
ανακρίσεις (accusative plural)
ανάκριση (singular vocative)
ανακρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: ανακρίσεως (anakríseos)


διαφορά

head

διαφορά • (diaforá) f (plural διαφορές)

el-noun

διαφορά • (diaforá) f (plural διαφορές)

diaforá (romanization)
διαφορές (plural)
διαφορά (nominative singular)
διαφορές (nominative plural)
διαφοράς (genitive singular)
διαφορών (genitive plural)
διαφορά (accusative singular)
διαφορές (accusative plural)
διαφορά (singular vocative)
διαφορές (plural vocative)


απαράδεκτος

head

απαράδεκτος • (aparádektos) m (feminine απαράδεκτη, neuter απαράδεκτο)

aparádektos (romanization)
απαράδεκτη (feminine)
απαράδεκτο (neuter)
απαράδεκτος (masculine nominative singular)
απαράδεκτη (feminine nominative singular)
απαράδεκτο (neuter nominative singular)
απαράδεκτοι (masculine nominative)
απαράδεκτες (feminine nominative plural)
απαράδεκτα (neuter nominative plural)
απαράδεκτου (genitive masculine singular)
απαράδεκτης (feminine genitive singular)
απαράδεκτου (genitive neuter singular)
απαράδεκτων (genitive masculine)
απαράδεκτων (feminine genitive plural)
απαράδεκτων (genitive neuter plural)
απαράδεκτο (accusative masculine singular)
απαράδεκτη (accusative feminine singular)
απαράδεκτο (accusative neuter singular)
απαράδεκτους (accusative masculine)
απαράδεκτες (accusative feminine plural)
απαράδεκτα (accusative neuter plural)
απαράδεκτε (masculine singular vocative)
απαράδεκτη (feminine singular vocative)
απαράδεκτο (neuter singular vocative)
απαράδεκτοι (masculine vocative)
απαράδεκτες (feminine plural vocative)
απαράδεκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

απαράδεκτος (aparádektos)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτοι (aparádektoi)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

απαράδεκτου (aparádektou)

απαράδεκτης (aparádektis)

απαράδεκτου (aparádektou)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτων (aparádekton)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτους (aparádektous)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

απαράδεκτε (aparádekte)

απαράδεκτη (aparádekti)

απαράδεκτο (aparádekto)

απαράδεκτοι (aparádektoi)

απαράδεκτες (aparádektes)

απαράδεκτα (aparádekta)

α‧πα‧ρά‧δε‧κτος

From Koine Greek ἀπαράδεκτος (aparádektos), equivalent to α- (a-, “not, un-, a-”) + παραδεκτός (paradektós, “acceptable, accepted”).


ένσταση

head

ένσταση • (énstasi) f (plural ενστάσεις)

énstasi (romanization)
ενστάσεις (plural)
ένσταση (nominative singular)
ενστάσεις (nominative plural)
ένστασης (genitive singular)
ενστάσεων (genitive plural)
ένσταση (accusative singular)
ενστάσεις (accusative plural)
ένσταση (singular vocative)
ενστάσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: ενστάσεως (enstáseos)


κατηγορώ

head

κατηγορώ • (katigoró)

el-verb

κατηγορούμαι

κατηγορήθηκα

κατηγορημένος

κατηγορώ • (katigoró) (past κατηγόρησα, passive κατηγορούμαι, p‑past κατηγορήθηκα, ppp κατηγορημένος)

katigoró (romanization)
κατηγόρησα (past)
κατηγορούμαι (passive)
κατηγορήθηκα (passive past)
κατηγορημένος (participle passive perfect)
κατηγορώ (active first-person imperfective indicative present singular)
κατηγοράω¹ (active first-person imperfective indicative informal present singular)
κατηγορήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
κατηγορούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κατηγορηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κατηγορείς (active imperfective indicative present second-person singular)
κατηγοράς (active imperfective indicative informal present second-person singular)
κατηγορήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
κατηγορείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κατηγορηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κατηγορεί (active imperfective indicative present singular third-person)
κατηγοράει (active imperfective indicative informal present singular third-person)
κατηγορήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
κατηγορείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κατηγορηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κατηγορούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
κατηγορήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
κατηγορούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κατηγορούμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
κατηγορηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κατηγορείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
κατηγορήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
κατηγορείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κατηγορείσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
κατηγορηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κατηγορούν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγορούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγοράν (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγοράνε (active imperfective indicative plural present third-person)
κατηγορήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατηγορήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
κατηγορούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κατηγορηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατηγορηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κατηγορούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
κατηγόρησα (active first-person indicative past perfective singular)
κατηγορούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
κατηγορήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κατηγορούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
κατηγόρησες (active indicative past perfective second-person singular)
κατηγορούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
κατηγορήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κατηγορούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
κατηγόρησε (active indicative past perfective singular third-person)
κατηγορούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
{(ε)κατηγορείτο} (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κατηγορήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κατηγορούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
κατηγορήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
κατηγορούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
κατηγορηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κατηγορούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
κατηγορήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[κατηγορούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
κατηγορηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κατηγορούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατηγορούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
κατηγόρησαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
κατηγορούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
{(ε)κατηγορούντο} (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κατηγορήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατηγορηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κατηγορηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κατηγορώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα κατηγορήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα κατηγορούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα κατηγορηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
κατηγόρησε (active imperative perfective second-person singular)
κατηγορήσου (imperative passive perfective second-person singular)
κατηγορείτε (active imperative imperfective plural second-person)
κατηγορήστε (active imperative perfective plural second-person)
κατηγορείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κατηγορείσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
κατηγορηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κατηγορώντας (active participle present)
κατηγορούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας κατηγορήσει (active participle past)
κατηγορημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
κατηγορήσει (active infinitive-aorist)
κατηγορηθεί (infinitive-aorist passive)


ορκίζω

head

ορκίζω • (orkízo)

el-verb

ορκίζω • (orkízo) (past όρκισα, passive ορκίζομαι)

orkízo (romanization)
όρκισα (past)
ορκίζομαι (passive)
ορκίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
ορκίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ορκίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
ορκιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
ορκίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
ορκίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ορκίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
ορκιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
ορκίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
ορκίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ορκίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
ορκιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
ορκίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
ορκίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ορκιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
ορκιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
ορκίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
ορκίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ορκίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ορκιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
ορκιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
ορκίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
ορκίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ορκίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ορκίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ορκίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
ορκιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
ορκιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
όρκιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
όρκισα (active first-person indicative past perfective singular)
ορκιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ορκιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
ορκίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
όρκιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
όρκισες (active indicative past perfective second-person singular)
ορκιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ορκιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
ορκίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
όρκιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
όρκισε (active indicative past perfective singular third-person)
ορκιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ορκιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
ορκίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
ορκίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ορκίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ορκιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
ορκιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
ορκίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ορκίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ορκιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
ορκιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
όρκιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ορκίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ορκίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
όρκισαν (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
ορκίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
ορκιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
ορκίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ορκιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
ορκιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα ορκίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ορκίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα ορκίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα ορκιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
όρκιζε (active imperative imperfective second-person singular)
όρκισε (active imperative perfective second-person singular)
ορκίσου (imperative passive perfective second-person singular)
ορκίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
ορκίστε (active imperative perfective plural second-person)
ορκίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
ορκιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
ορκίζοντας (active participle present)
έχοντας ορκίσει (active participle past)
ορκισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
ορκίσει (active infinitive-aorist)
ορκιστεί (infinitive-aorist passive)


χαράτσι

head

χαράτσι • (charátsi) n (plural χαράτσια)

charátsi (romanization)
χαράτσια (plural)
χαράτσι (nominative singular)
χαράτσια (nominative plural)
χαρατσιού (genitive singular)
χαρατσιών (genitive plural)
χαράτσι (accusative singular)
χαράτσια (accusative plural)
χαράτσι (singular vocative)
χαράτσια (plural vocative)

Inherited from Byzantine Greek χαράτσι (kharátsi), from Ottoman Turkish خراج (haraç), from Arabic خَرَاج (ḵarāj).

(historical) poll tax (under the Ottomans)


ακατάσχετος

ακατάσχετος • (akatáschetos) m (feminine ακατάσχετη, neuter ακατάσχετο)

akatáschetos (romanization)
ακατάσχετη (feminine)
ακατάσχετο (neuter)
ακατάσχετος (masculine nominative singular)
ακατάσχετη (feminine nominative singular)
ακατάσχετο (neuter nominative singular)
ακατάσχετοι (masculine nominative)
ακατάσχετες (feminine nominative plural)
ακατάσχετα (neuter nominative plural)
ακατάσχετου (genitive masculine singular)
ακατάσχετης (feminine genitive singular)
ακατάσχετου (genitive neuter singular)
ακατάσχετων (genitive masculine)
ακατάσχετων (feminine genitive plural)
ακατάσχετων (genitive neuter plural)
ακατάσχετο (accusative masculine singular)
ακατάσχετη (accusative feminine singular)
ακατάσχετο (accusative neuter singular)
ακατάσχετους (accusative masculine)
ακατάσχετες (accusative feminine plural)
ακατάσχετα (accusative neuter plural)
ακατάσχετε (masculine singular vocative)
ακατάσχετη (feminine singular vocative)
ακατάσχετο (neuter singular vocative)
ακατάσχετοι (masculine vocative)
ακατάσχετες (feminine plural vocative)
ακατάσχετα (neuter plural vocative)

From κατάσχω (katáscho, “to confiscate”).


δωρεά

doreá (romanization)
δωρεές (plural)
δωρεά (nominative singular)
δωρεές (nominative plural)
δωρεάς (genitive singular)
δωρεών (genitive plural)
δωρεά (accusative singular)
δωρεές (accusative plural)
δωρεά (singular vocative)
δωρεές (plural vocative)


ασσασίνος

ασσασίνος • (assasínos) m (plural ασσασίνοι)

assasínos (romanization)
ασσασίνοι (plural)
ασσασίνος (nominative singular)
ασσασίνοι (nominative plural)
ασσασίνου (genitive singular)
ασσασίνων (genitive plural)
ασσασίνο (accusative singular)
ασσασίνους (accusative plural)
ασσασίνε (singular vocative)
ασσασίνοι (plural vocative)


νομικό πρόσωπο

νομικό πρόσωπο

νομικά πρόσωπα

νομικό πρόσωπο • (nomikó prósopo) n (plural νομικά πρόσωπα)

el-noun

νομικό πρόσωπο

νομικά πρόσωπα

nomikó prósopo (romanization)
νομικά πρόσωπα (plural)


φυσικό πρόσωπο

head

φυσικό πρόσωπο

φυσικά πρόσωπα

φυσικό πρόσωπο • (fysikó prósopo) n (plural φυσικά πρόσωπα)

el-noun

φυσικό πρόσωπο

φυσικά πρόσωπα

fysikó prósopo (romanization)
φυσικά πρόσωπα (plural)


ακαταλόγιστο

head

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστο • (akatalógisto) n (plural ακαταλόγιστα)

el-noun

ακαταλόγιστα

akatalógisto (romanization)
ακαταλόγιστα (plural)
ακαταλόγιστο (nominative singular)
ακαταλόγιστα (nominative plural)
ακαταλόγιστου (genitive singular)
ακαταλόγιστων (genitive plural)
ακαταλόγιστο (accusative singular)
ακαταλόγιστα (accusative plural)
ακαταλόγιστο (singular vocative)
ακαταλόγιστα (plural vocative)

el-decl-noun

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστου

ακαταλόγιστων

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

ακαταλόγιστο

ακαταλόγιστα

(law) lack of responsibility owing to reduced intellectual capacity


ακληρονόμητος

head

ακληρονόμητη

ακληρονόμητο

ακληρονόμητος • (aklironómitos) m (feminine ακληρονόμητη, neuter ακληρονόμητο)

el-adj

ακληρονόμητη

ακληρονόμητο

aklironómitos (romanization)
ακληρονόμητη (feminine)
ακληρονόμητο (neuter)
ακληρονόμητος (masculine nominative singular)
ακληρονόμητη (feminine nominative singular)
ακληρονόμητο (neuter nominative singular)
ακληρονόμητοι (masculine nominative)
ακληρονόμητες (feminine nominative plural)
ακληρονόμητα (neuter nominative plural)
ακληρονόμητου (genitive masculine singular)
ακληρονόμητης (feminine genitive singular)
ακληρονόμητου (genitive neuter singular)
ακληρονόμητων (genitive masculine)
ακληρονόμητων (feminine genitive plural)
ακληρονόμητων (genitive neuter plural)
ακληρονόμητο (accusative masculine singular)
ακληρονόμητη (accusative feminine singular)
ακληρονόμητο (accusative neuter singular)
ακληρονόμητους (accusative masculine)
ακληρονόμητες (accusative feminine plural)
ακληρονόμητα (accusative neuter plural)
ακληρονόμητε (masculine singular vocative)
ακληρονόμητη (feminine singular vocative)
ακληρονόμητο (neuter singular vocative)
ακληρονόμητοι (masculine vocative)
ακληρονόμητες (feminine plural vocative)
ακληρονόμητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακληρονόμητος

el-decl-adj-table

ακληρονόμητος (aklironómitos)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητοι (aklironómitoi)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

ακληρονόμητου (aklironómitou)

ακληρονόμητης (aklironómitis)

ακληρονόμητου (aklironómitou)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητων (aklironómiton)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητους (aklironómitous)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

ακληρονόμητε (aklironómite)

ακληρονόμητη (aklironómiti)

ακληρονόμητο (aklironómito)

ακληρονόμητοι (aklironómitoi)

ακληρονόμητες (aklironómites)

ακληρονόμητα (aklironómita)

α‧κλη‧ρο‧νό‧μη‧τος


έφεση

éfesi (romanization)
εφέσεις (plural)
έφεση (nominative singular)
εφέσεις (nominative plural)
έφεσης (genitive singular)
εφέσεων (genitive plural)
έφεση (accusative singular)
εφέσεις (accusative plural)
έφεση (singular vocative)
εφέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εφέσεως (eféseos)


εφετείο

efeteío (romanization)
εφετεία (plural)
εφετείο (nominative singular)
εφετεία (nominative plural)
εφετείου (genitive singular)
εφετείων (genitive plural)
εφετείο (accusative singular)
εφετεία (accusative plural)
εφετείο (singular vocative)
εφετεία (plural vocative)


εφετικός

head

εφετικός • (efetikós) m (feminine εφετική, neuter εφετικό)

efetikós (romanization)
εφετική (feminine)
εφετικό (neuter)
εφετικός (masculine nominative singular)
εφετική (feminine nominative singular)
εφετικό (neuter nominative singular)
εφετικοί (masculine nominative)
εφετικές (feminine nominative plural)
εφετικά (neuter nominative plural)
εφετικού (genitive masculine singular)
εφετικής (feminine genitive singular)
εφετικού (genitive neuter singular)
εφετικών (genitive masculine)
εφετικών (feminine genitive plural)
εφετικών (genitive neuter plural)
εφετικό (accusative masculine singular)
εφετική (accusative feminine singular)
εφετικό (accusative neuter singular)
εφετικούς (accusative masculine)
εφετικές (accusative feminine plural)
εφετικά (accusative neuter plural)
εφετικέ (masculine singular vocative)
εφετική (feminine singular vocative)
εφετικό (neuter singular vocative)
εφετικοί (masculine vocative)
εφετικές (feminine plural vocative)
εφετικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο εφετικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο εφετικός, etc.)

el-decl-adj-table

εφετικός (efetikós)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικοί (efetikoí)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

εφετικού (efetikoú)

εφετικής (efetikís)

εφετικού (efetikoú)

εφετικών (efetikón)

εφετικών (efetikón)

εφετικών (efetikón)

εφετικό (efetikó)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικούς (efetikoús)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

εφετικέ (efetiké)

εφετική (efetikí)

εφετικό (efetikó)

εφετικοί (efetikoí)

εφετικές (efetikés)

εφετικά (efetiká)

From Ancient Greek ἐφετικός (ephetikós).


δικαίωμα

head

δικαίωμα • (dikaíoma) n (plural δικαιώματα)

dikaíoma (romanization)
δικαιώματα (plural)
δικαίωμα (nominative singular)
δικαιώματα (nominative plural)
δικαιώματος (genitive singular)
δικαιωμάτων (genitive plural)
δικαίωμα (accusative singular)
δικαιώματα (accusative plural)
δικαίωμα (singular vocative)
δικαιώματα (plural vocative)

From Ancient Greek δικαίωμα (dikaíōma), by surface analysis, δίκαιος (díkaios, “just”) + -ωμα (-oma). In parts a semantic loan from French droit.

surf

ανθρώπινα δικαιώματα

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

To Evropaïkó Dikastírio Anthropínon Dikaiomáton

(law) right, entitlement
(law, in the plural) rights


υποχρέωση

head

υποχρέωση • (ypochréosi) f (plural υποχρεώσεις)

ypochréosi (romanization)
υποχρεώσεις (plural)
υποχρέωση (nominative singular)
υποχρεώσεις (nominative plural)
υποχρέωσης (genitive singular)
υποχρεώσεων (genitive plural)
υποχρέωση (accusative singular)
υποχρεώσεις (accusative plural)
υποχρέωση (singular vocative)
υποχρεώσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: υποχρεώσεως (ypochreóseos)

Noun formed from Ancient Greek adjective ὐπόχρεος (upókhreos, “indebted”)

Κανείς δεν έχει την υποχρέωση να κάνει αυτό που δεν θέλει.

Nobody has an obligation to do what they don't want to.

Kaneís den échei tin ypochréosi na kánei aftó pou den thélei.

(law) obligation, duty, responsibility, liability


κομπίνα

head

κομπίνα • (kompína) f

el-noun

κομπίνα • (kompína) f

kompína (romanization)
κομπίνα (nominative singular)
κομπίνες (nominative plural)
κομπίνας (genitive singular)
κομπίνα (accusative singular)
κομπίνες (accusative plural)
κομπίνα (singular vocative)
κομπίνες (plural vocative)

Όλα τα λεφτά του με κομπίνες τα έβγαλε.
Óla ta leftá tou me kompínes ta évgale.
He made all his money by scams.

(colloquial, derogatory, crime) scam, racket, racketeering, jobbery, wrangle, (illegal moneymaking scheme)


κομπιναδόρος

head

κομπιναδόροι

κομπιναδόρος • (kompinadóros) m (plural κομπιναδόροι)

el-noun

κομπιναδόροι

kompinadóros (romanization)
κομπιναδόροι (plural)
κομπιναδόρος (nominative singular)
κομπιναδόροι (nominative plural)
κομπιναδόρου (genitive singular)
κομπιναδόρων (genitive plural)
κομπιναδόρο (accusative singular)
κομπιναδόρους (accusative plural)
κομπιναδόρε (singular vocative)
κομπιναδόροι (plural vocative)

el-decl-noun

κομπιναδόρος

κομπιναδόροι

κομπιναδόρου

κομπιναδόρων

κομπιναδόρους

κομπιναδόροι

κο‧μπι‧να‧δό‧ρος

κομπίνα (kompína, “scam”) + -αδόρος (-adóros)

suffix

(colloquial, derogatory, crime) fraudster, scammer, racketeer, jobber, swindler (someone who uses illegal schemes to make money)


δικαστής

head

δικαστής • (dikastís) m or f (plural δικαστές, feminine δικαστίνα)

dikastís (romanization)
δικαστές (plural)
δικαστίνα (feminine)
δικαστής (nominative singular)
δικαστές (nominative plural)
δικαστή (genitive singular)
δικαστών (genitive plural)
δικαστή (accusative singular)
δικαστές (accusative plural)
δικαστή (singular vocative)
δικαστές (plural vocative)

From Ancient Greek δικαστής (dikastḗs). By surface analysis, δικάζω (dikázo) + -τής (-tís).


δικαστίνα

head

δικαστίνα • (dikastína) f (plural δικαστίνες, masculine δικαστής)

dikastína (romanization)
δικαστίνες (plural)
δικαστής (masculine)
δικαστίνα (nominative singular)
δικαστίνες (nominative plural)
δικαστίνας (genitive singular)
δικαστίνων (genitive plural)
δικαστίνα (accusative singular)
δικαστίνες (accusative plural)
δικαστίνα (singular vocative)
δικαστίνες (plural vocative)


δικαστικός

δικαστικός • (dikastikós) m (feminine δικαστική, neuter δικαστικό)

dikastikós (romanization)
δικαστική (feminine)
δικαστικό (neuter)
δικαστικός (masculine nominative singular)
δικαστική (feminine nominative singular)
δικαστικό (neuter nominative singular)
δικαστικοί (masculine nominative)
δικαστικές (feminine nominative plural)
δικαστικά (neuter nominative plural)
δικαστικού (genitive masculine singular)
δικαστικής (feminine genitive singular)
δικαστικού (genitive neuter singular)
δικαστικών (genitive masculine)
δικαστικών (feminine genitive plural)
δικαστικών (genitive neuter plural)
δικαστικό (accusative masculine singular)
δικαστική (accusative feminine singular)
δικαστικό (accusative neuter singular)
δικαστικούς (accusative masculine)
δικαστικές (accusative feminine plural)
δικαστικά (accusative neuter plural)
δικαστικέ (masculine singular vocative)
δικαστική (feminine singular vocative)
δικαστικό (neuter singular vocative)
δικαστικοί (masculine vocative)
δικαστικές (feminine plural vocative)
δικαστικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

δικαστικός (dikastikós)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικοί (dikastikoí)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

δικαστικού (dikastikoú)

δικαστικής (dikastikís)

δικαστικού (dikastikoú)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικών (dikastikón)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικούς (dikastikoús)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

δικαστικέ (dikastiké)

δικαστική (dikastikí)

δικαστικό (dikastikó)

δικαστικοί (dikastikoí)

δικαστικές (dikastikés)

δικαστικά (dikastiká)

(law) relating to courts, judges, judgements, etc


δικαστικός

head

δικαστικός • (dikastikós) m or f (plural δικαστικοί)

dikastikós (romanization)
δικαστικοί (plural)


σίριαλ κίλερ

σίριαλ κίλερ

σίριαλ κίλερ • (sírial kíler) n (indeclinable)

el-noun

σίριαλ κίλερ


συνεργία

head

συνεργία • (synergía) f (plural συνεργίες)

synergía (romanization)
συνεργίες (plural)
συνεργία (nominative singular)
συνεργίες (nominative plural)
συνεργίας (genitive singular)
συνεργιών (genitive plural)
συνεργία (accusative singular)
συνεργίες (accusative plural)
συνεργία (singular vocative)
συνεργίες (plural vocative)


ασέλγεια

ασέλγεια • (asélgeia) f (plural ασέλγειες)

asélgeia (romanization)
ασέλγειες (plural)
ασέλγεια (nominative singular)
ασέλγειες (nominative plural)
ασέλγειας (genitive singular)
ασελγειών (genitive plural)
ασέλγεια (accusative singular)
ασέλγειες (accusative plural)
ασέλγεια (singular vocative)
ασέλγειες (plural vocative)

From Ancient Greek ἀσέλγεια (asélgeia), of uncertain origin.

Κατηγορείται ότι διέπραξε ασέλγεια εις βάρος ανηλίκου.

He is accused of having committed indecent assault against a minor.

Katigoreítai óti diépraxe asélgeia eis város anilíkou.

(law, by extension) indecent assault, molestation (unwanted sexual contact with another person, short of rape)


ασελγώ

ασελγώ • (aselgó)

el-verb

ασελγώ • (aselgó) (past ασέλγησα, passive —)

aselgó (romanization)
ασέλγησα (past)
ασελγώ (active first-person imperfective indicative present singular)
ασελγήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
ασελγείς (active imperfective indicative present second-person singular)
ασελγήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
ασελγεί (active imperfective indicative present singular third-person)
ασελγήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
ασελγούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
ασελγήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
ασελγείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
ασελγήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
ασελγούν (active imperfective indicative plural present third-person)
ασελγούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
ασελγήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
ασελγήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
ασελγούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
ασέλγησα (active first-person indicative past perfective singular)
ασελγούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
ασέλγησες (active indicative past perfective second-person singular)
ασελγούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
ασέλγησε (active indicative past perfective singular third-person)
ασελγούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
ασελγήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
ασελγούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
ασελγήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
ασελγούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ασελγούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
ασέλγησαν (active indicative past perfective plural third-person)
ασελγήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
ασελγήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα ασελγώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα ασελγήσω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
ασέλγησε (active imperative perfective second-person singular)
ασελγείτε (active imperative imperfective plural second-person)
ασελγήστε (active imperative perfective plural second-person)
ασελγώντας (active indeclinable participle present)
έχοντας ασελγήσει (active indeclinable participle perfect)
ασελγήσει (infinitive-aorist)

Koine Greek ἀσελγῶ (aselgô), ancient form ἀσελγαίνω (aselgaínō) of uncertain origin.

Αποπειράθηκε να ασελγήσει σε ανήλικο. ― Apopeiráthike na aselgísei se aníliko. ― He attempted to indecently assault a minor.

(law) to assault sexually, indecently assault.


συμβόλαιο

head

συμβόλαιο • (symvólaio) n (plural συμβόλαια)

symvólaio (romanization)
συμβόλαια (plural)
συμβόλαιο (nominative singular)
συμβόλαια (nominative plural)
συμβολαίου (genitive singular)
συμβόλαιου (genitive singular)
συμβολαίων (genitive plural)
συμβόλαιο (accusative singular)
συμβόλαια (accusative plural)
συμβόλαιο (singular vocative)
συμβόλαια (plural vocative)

ασφαλιστήριο συμβόλαιο


φόρος προστιθέμενης αξίας

φόροι προστιθέμενης αξίας

φόρος προστιθέμενης αξίας • (fóros prostithémenis axías) m (plural φόροι προστιθέμενης αξίας)

el-noun

φόροι προστιθέμενης αξίας

fóros prostithémenis axías (romanization)
φόροι προστιθέμενης αξίας (plural)

en-φόρος_προστιθέμενης_αξίας-el-noun-UDkcfzek


ΦΠΑ

φόρος προστιθέμενης αξίας
φόρος προστιθέμενης αξίας#Greek

Abbreviation of φόρος προστιθέμενης αξίας (fóros prostithémenis axías): VAT, value added tax


αρραβώνας

head

αρραβώνας • (arravónas) m (plural αρραβώνες)

arravónas (romanization)
αρραβώνες (plural)
αρραβώνας (nominative singular)
αρραβώνες (nominative plural)
αρραβώνα (genitive singular)
αρραβώνων (genitive plural)
αρραβώνα (accusative singular)
αρραβώνες (accusative plural)
αρραβώνα (singular vocative)
αρραβώνες (plural vocative)

From Ancient Greek ἀρραβών (arrhabṓn), itself from Biblical Hebrew עירבון / עֵרָבוֹן (ʿērāḇōn, “guarantee, deposit”).


τροχονόμος

head

τροχονόμος • (trochonómos) m or f (plural τροχονόμοι)

trochonómos (romanization)
τροχονόμοι (plural)
τροχονόμος (nominative singular)
τροχονόμοι (nominative plural)
τροχονόμου (genitive singular)
τροχονόμων (genitive plural)
τροχονόμο (accusative singular)
τροχονόμους (accusative plural)
τροχονόμε (singular vocative)
τροχονόμοι (plural vocative)

τρο‧χο‧νό‧μος

τροχ(ός) (troch(ós), “wheel”) as in τροχαία (trochaía) + -ο- (infix) + -νόμος (-nómos, “of law”) in analogy to the word αστυνόμος (astynómos, “police officer”).


αστυνόμος

αστυνόμος • (astynómos) m or f (plural αστυνόμοι)

astynómos (romanization)
αστυνόμοι (plural)
αστυνόμος (nominative singular)
αστυνόμοι (nominative plural)
αστυνόμου (genitive singular)
αστυνόμων (genitive plural)
αστυνόμο (accusative singular)
αστυνόμους (accusative plural)
αστυνόμε (singular vocative)
αστυνόμοι (plural vocative)

α‧στυ‧νό‧μος

From Ancient Greek ἀστυνόμος (astunómos), from ἄστυ (ástu, “city”) + νόμος (nómos, “law”).

Ο αστυνόμος συλλαμβάνει τον εγκληματία.

The superintendent arrests the criminal.

(law enforcement) superintendent, major, captain (police ranks)


αδίκαστος

αδίκαστος • (adíkastos) m (feminine αδίκαστη, neuter αδίκαστο)

adíkastos (romanization)
αδίκαστη (feminine)
αδίκαστο (neuter)
αδίκαστος (masculine nominative singular)
αδίκαστη (feminine nominative singular)
αδίκαστο (neuter nominative singular)
αδίκαστοι (masculine nominative)
αδίκαστες (feminine nominative plural)
αδίκαστα (neuter nominative plural)
αδίκαστου (genitive masculine singular)
αδίκαστης (feminine genitive singular)
αδίκαστου (genitive neuter singular)
αδίκαστων (genitive masculine)
αδίκαστων (feminine genitive plural)
αδίκαστων (genitive neuter plural)
αδίκαστο (accusative masculine singular)
αδίκαστη (accusative feminine singular)
αδίκαστο (accusative neuter singular)
αδίκαστους (accusative masculine)
αδίκαστες (accusative feminine plural)
αδίκαστα (accusative neuter plural)
αδίκαστε (masculine singular vocative)
αδίκαστη (feminine singular vocative)
αδίκαστο (neuter singular vocative)
αδίκαστοι (masculine vocative)
αδίκαστες (feminine plural vocative)
αδίκαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αδίκαστος (adíkastos)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστοι (adíkastoi)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)

αδίκαστου (adíkastou)

αδίκαστης (adíkastis)

αδίκαστου (adíkastou)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστων (adíkaston)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστους (adíkastous)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)

αδίκαστε (adíkaste)

αδίκαστη (adíkasti)

αδίκαστο (adíkasto)

αδίκαστοι (adíkastoi)

αδίκαστες (adíkastes)

αδίκαστα (adíkasta)


αδικοπραγία

head

αδικοπραγίες

αδικοπραγία • (adikopragía) f (plural αδικοπραγίες)

el-noun

αδικοπραγίες

adikopragía (romanization)
αδικοπραγίες (plural)
αδικοπραγία (nominative singular)
αδικοπραγίες (nominative plural)
αδικοπραγίας (genitive singular)
αδικοπραγιών (genitive plural)
αδικοπραγία (accusative singular)
αδικοπραγίες (accusative plural)
αδικοπραγία (singular vocative)
αδικοπραγίες (plural vocative)

el-decl-noun

αδικοπραγίες

αδικοπραγίας

αδικοπραγιών

αδικοπραγίες

αδικοπραγίες


αδικοπραξία

head

αδικοπραξίες

αδικοπραξία • (adikopraxía) f (plural αδικοπραξίες)

el-noun

αδικοπραξίες

adikopraxía (romanization)
αδικοπραξίες (plural)
αδικοπραξία (nominative singular)
αδικοπραξίες (nominative plural)
αδικοπραξίας (genitive singular)
αδικοπραξιών (genitive plural)
αδικοπραξία (accusative singular)
αδικοπραξίες (accusative plural)
αδικοπραξία (singular vocative)
αδικοπραξίες (plural vocative)

el-decl-noun

αδικοπραξίες

αδικοπραξίας

αδικοπραξιών

αδικοπραξίες

αδικοπραξίες


αδίωκτος

head

αδίωκτος • (adíoktos) m (feminine αδίωκτη, neuter αδίωκτο)

adíoktos (romanization)
αδίωκτη (feminine)
αδίωκτο (neuter)
αδίωκτος (masculine nominative singular)
αδίωκτη (feminine nominative singular)
αδίωκτο (neuter nominative singular)
αδίωκτοι (masculine nominative)
αδίωκτες (feminine nominative plural)
αδίωκτα (neuter nominative plural)
αδίωκτου (genitive masculine singular)
αδίωκτης (feminine genitive singular)
αδίωκτου (genitive neuter singular)
αδίωκτων (genitive masculine)
αδίωκτων (feminine genitive plural)
αδίωκτων (genitive neuter plural)
αδίωκτο (accusative masculine singular)
αδίωκτη (accusative feminine singular)
αδίωκτο (accusative neuter singular)
αδίωκτους (accusative masculine)
αδίωκτες (accusative feminine plural)
αδίωκτα (accusative neuter plural)
αδίωκτε (masculine singular vocative)
αδίωκτη (feminine singular vocative)
αδίωκτο (neuter singular vocative)
αδίωκτοι (masculine vocative)
αδίωκτες (feminine plural vocative)
αδίωκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αδίωκτος (adíoktos)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτοι (adíoktoi)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)

αδίωκτου (adíoktou)

αδίωκτης (adíoktis)

αδίωκτου (adíoktou)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτων (adíokton)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτους (adíoktous)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)

αδίωκτε (adíokte)

αδίωκτη (adíokti)

αδίωκτο (adíokto)

αδίωκτοι (adíoktoi)

αδίωκτες (adíoktes)

αδίωκτα (adíokta)


αδικητής

head

αδικητής • (adikitís) m (plural αδικητές, feminine αδικήτρια)

adikitís (romanization)
αδικητές (plural)
αδικήτρια (feminine)
αδικητής (nominative singular)
αδικητές (nominative plural)
αδικητή (genitive singular)
αδικητών (genitive plural)
αδικητή (accusative singular)
αδικητές (accusative plural)
αδικητή (singular vocative)
αδικητές (plural vocative)


αδικήτρια

αδικήτρια • (adikítria) f (plural αδικήτριες, masculine αδικητής)

adikítria (romanization)
αδικήτριες (plural)
αδικητής (masculine)
αδικήτρια (nominative singular)
αδικήτριες (nominative plural)
αδικήτριας (genitive singular)
αδικητριών (genitive plural)
αδικήτρια (accusative singular)
αδικήτριες (accusative plural)
αδικήτρια (singular vocative)
αδικήτριες (plural vocative)


αδικοπραγώ

αδικοπραγώ • (adikopragó)

el-verb

αδικοπράγησα

αδικοπραγώ • (adikopragó) (past αδικοπράγησα, passive —)

adikopragó (romanization)
αδικοπράγησα (past)

(law) to transgress, do wrong, do an injustice, wrong


αεροδικείο

head

αεροδικείο • (aerodikeío) n (plural αεροδικεία)

aerodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
αεροδικείο (nominative singular)
αεροδικεία (nominative plural)
αεροδικείου (genitive singular)
αεροδικείων (genitive plural)
αεροδικείο (accusative singular)
αεροδικεία (accusative plural)
αεροδικείο (singular vocative)
αεροδικεία (plural vocative)


στρατοδικείο

στρατοδικείο • (stratodikeío) n (plural αεροδικεία)

stratodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
στρατοδικείο (nominative singular)
στρατοδικεία (nominative plural)
στρατοδικείου (genitive singular)
στρατοδικείων (genitive plural)
στρατοδικείο (accusative singular)
στρατοδικεία (accusative plural)
στρατοδικείο (singular vocative)
στρατοδικεία (plural vocative)

el-decl-noun

στρατοδικείο

στρατοδικεία

στρατοδικείου

στρατοδικείων

στρατοδικείο

στρατοδικεία

στρατοδικείο

στρατοδικεία


ναυτοδικείο

head

ναυτοδικείο • (naftodikeío) n (plural αεροδικεία)

naftodikeío (romanization)
αεροδικεία (plural)
ναυτοδικείο (nominative singular)
ναυτοδικεία (nominative plural)
ναυτοδικείου (genitive singular)
ναυτοδικείων (genitive plural)
ναυτοδικείο (accusative singular)
ναυτοδικεία (accusative plural)
ναυτοδικείο (singular vocative)
ναυτοδικεία (plural vocative)

el-decl-noun

ναυτοδικείου

ναυτοδικείων


ακαταδίκαστος

head

ακαταδίκαστη

ακαταδίκαστο

ακαταδίκαστος • (akatadíkastos) m (feminine ακαταδίκαστη, neuter ακαταδίκαστο)

el-adj

ακαταδίκαστη

ακαταδίκαστο

akatadíkastos (romanization)
ακαταδίκαστη (feminine)
ακαταδίκαστο (neuter)
ακαταδίκαστος (masculine nominative singular)
ακαταδίκαστη (feminine nominative singular)
ακαταδίκαστο (neuter nominative singular)
ακαταδίκαστοι (masculine nominative)
ακαταδίκαστες (feminine nominative plural)
ακαταδίκαστα (neuter nominative plural)
ακαταδίκαστου (genitive masculine singular)
ακαταδίκαστης (feminine genitive singular)
ακαταδίκαστου (genitive neuter singular)
ακαταδίκαστων (genitive masculine)
ακαταδίκαστων (feminine genitive plural)
ακαταδίκαστων (genitive neuter plural)
ακαταδίκαστο (accusative masculine singular)
ακαταδίκαστη (accusative feminine singular)
ακαταδίκαστο (accusative neuter singular)
ακαταδίκαστους (accusative masculine)
ακαταδίκαστες (accusative feminine plural)
ακαταδίκαστα (accusative neuter plural)
ακαταδίκαστε (masculine singular vocative)
ακαταδίκαστη (feminine singular vocative)
ακαταδίκαστο (neuter singular vocative)
ακαταδίκαστοι (masculine vocative)
ακαταδίκαστες (feminine plural vocative)
ακαταδίκαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακαταδίκαστος

el-decl-adj-table

ακαταδίκαστος (akatadíkastos)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστοι (akatadíkastoi)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)

ακαταδίκαστου (akatadíkastou)

ακαταδίκαστης (akatadíkastis)

ακαταδίκαστου (akatadíkastou)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστων (akatadíkaston)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστους (akatadíkastous)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)

ακαταδίκαστε (akatadíkaste)

ακαταδίκαστη (akatadíkasti)

ακαταδίκαστο (akatadíkasto)

ακαταδίκαστοι (akatadíkastoi)

ακαταδίκαστες (akatadíkastes)

ακαταδίκαστα (akatadíkasta)


καταδίκη

head

καταδίκη • (katadíki) f (plural καταδίκες)

katadíki (romanization)
καταδίκες (plural)
καταδίκη (nominative singular)
καταδίκες (nominative plural)
καταδίκης (genitive singular)
καταδικών (genitive plural)
καταδίκη (accusative singular)
καταδίκες (accusative plural)
καταδίκη (singular vocative)
καταδίκες (plural vocative)


ακαταδίωκτος

ακαταδίωκτος • (akatadíoktos) m (feminine ακαταδίωκτη, neuter ακαταδίωκτο)

akatadíoktos (romanization)
ακαταδίωκτη (feminine)
ακαταδίωκτο (neuter)
ακαταδίωκτος (masculine nominative singular)
ακαταδίωκτη (feminine nominative singular)
ακαταδίωκτο (neuter nominative singular)
ακαταδίωκτοι (masculine nominative)
ακαταδίωκτες (feminine nominative plural)
ακαταδίωκτα (neuter nominative plural)
ακαταδίωκτου (genitive masculine singular)
ακαταδίωκτης (feminine genitive singular)
ακαταδίωκτου (genitive neuter singular)
ακαταδίωκτων (genitive masculine)
ακαταδίωκτων (feminine genitive plural)
ακαταδίωκτων (genitive neuter plural)
ακαταδίωκτο (accusative masculine singular)
ακαταδίωκτη (accusative feminine singular)
ακαταδίωκτο (accusative neuter singular)
ακαταδίωκτους (accusative masculine)
ακαταδίωκτες (accusative feminine plural)
ακαταδίωκτα (accusative neuter plural)
ακαταδίωκτε (masculine singular vocative)
ακαταδίωκτη (feminine singular vocative)
ακαταδίωκτο (neuter singular vocative)
ακαταδίωκτοι (masculine vocative)
ακαταδίωκτες (feminine plural vocative)
ακαταδίωκτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακαταδίωκτος

el-decl-adj-table

ακαταδίωκτος (akatadíoktos)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτοι (akatadíoktoi)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)

ακαταδίωκτου (akatadíoktou)

ακαταδίωκτης (akatadíoktis)

ακαταδίωκτου (akatadíoktou)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτων (akatadíokton)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτους (akatadíoktous)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)

ακαταδίωκτε (akatadíokte)

ακαταδίωκτη (akatadíokti)

ακαταδίωκτο (akatadíokto)

ακαταδίωκτοι (akatadíoktoi)

ακαταδίωκτες (akatadíoktes)

ακαταδίωκτα (akatadíokta)


απολογητικός

head

απολογητικός • (apologitikós) m

el-adj

απολογητικός • (apologitikós) m

apologitikós (romanization)
απολογητικός (masculine nominative singular)
απολογητική (feminine nominative singular)
απολογητικό (neuter nominative singular)
απολογητικοί (masculine nominative)
απολογητικές (feminine nominative plural)
απολογητικά (neuter nominative plural)
απολογητικού (genitive masculine singular)
απολογητικής (feminine genitive singular)
απολογητικού (genitive neuter singular)
απολογητικών (genitive masculine)
απολογητικών (feminine genitive plural)
απολογητικών (genitive neuter plural)
απολογητικό (accusative masculine singular)
απολογητική (accusative feminine singular)
απολογητικό (accusative neuter singular)
απολογητικούς (accusative masculine)
απολογητικές (accusative feminine plural)
απολογητικά (accusative neuter plural)
απολογητικέ (masculine singular vocative)
απολογητική (feminine singular vocative)
απολογητικό (neuter singular vocative)
απολογητικοί (masculine vocative)
απολογητικές (feminine plural vocative)
απολογητικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of απολογητικός

el-decl-adj-table

απολογητικός (apologitikós)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικοί (apologitikoí)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικού (apologitikoú)

απολογητικής (apologitikís)

απολογητικού (apologitikoú)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικών (apologitikón)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικούς (apologitikoús)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικέ (apologitiké)

απολογητική (apologitikí)

απολογητικό (apologitikó)

απολογητικοί (apologitikoí)

απολογητικές (apologitikés)

απολογητικά (apologitiká)

απολογητικώς (apologitikós)

α‧πο‧λο‧γη‧τι‧κός

Semantic loan from French apologétique (“apologetic: regretful; defending”) from Medieval Latin apologeticus with the same sense, from ἀπολογητικός (apologētikós, “sense: suitable for defence”). Also see ἀπολογία (apología).

sl

απολογητικό υπόμνημα

απολογητική επιστολή

(law, the ancient sense) defence, justification (concerning an argument in support of something, mainly in legal settings)


άκριτος

head

άκριτος • (ákritos) m (feminine άκριτη, neuter άκριτο)

ákritos (romanization)
άκριτη (feminine)
άκριτο (neuter)
άκριτος (masculine nominative singular)
άκριτη (feminine nominative singular)
άκριτο (neuter nominative singular)
άκριτοι (masculine nominative)
άκριτες (feminine nominative plural)
άκριτα (neuter nominative plural)
άκριτου (genitive masculine singular)
άκριτης (feminine genitive singular)
άκριτου (genitive neuter singular)
άκριτων (genitive masculine)
άκριτων (feminine genitive plural)
άκριτων (genitive neuter plural)
άκριτο (accusative masculine singular)
άκριτη (accusative feminine singular)
άκριτο (accusative neuter singular)
άκριτους (accusative masculine)
άκριτες (accusative feminine plural)
άκριτα (accusative neuter plural)
άκριτε (masculine singular vocative)
άκριτη (feminine singular vocative)
άκριτο (neuter singular vocative)
άκριτοι (masculine vocative)
άκριτες (feminine plural vocative)
άκριτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

άκριτος (ákritos)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτοι (ákritoi)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)

άκριτου (ákritou)

άκριτης (ákritis)

άκριτου (ákritou)

άκριτων (ákriton)

άκριτων (ákriton)

άκριτων (ákriton)

άκριτο (ákrito)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτους (ákritous)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)

άκριτε (ákrite)

άκριτη (ákriti)

άκριτο (ákrito)

άκριτοι (ákritoi)

άκριτες (ákrites)

άκριτα (ákrita)


ακροαματικός

head

ακροαματικός • (akroamatikós) m (feminine ακροαματική, neuter ακροαματικό)

akroamatikós (romanization)
ακροαματική (feminine)
ακροαματικό (neuter)
ακροαματικός (masculine nominative singular)
ακροαματική (feminine nominative singular)
ακροαματικό (neuter nominative singular)
ακροαματικοί (masculine nominative)
ακροαματικές (feminine nominative plural)
ακροαματικά (neuter nominative plural)
ακροαματικού (genitive masculine singular)
ακροαματικής (feminine genitive singular)
ακροαματικού (genitive neuter singular)
ακροαματικών (genitive masculine)
ακροαματικών (feminine genitive plural)
ακροαματικών (genitive neuter plural)
ακροαματικό (accusative masculine singular)
ακροαματική (accusative feminine singular)
ακροαματικό (accusative neuter singular)
ακροαματικούς (accusative masculine)
ακροαματικές (accusative feminine plural)
ακροαματικά (accusative neuter plural)
ακροαματικέ (masculine singular vocative)
ακροαματική (feminine singular vocative)
ακροαματικό (neuter singular vocative)
ακροαματικοί (masculine vocative)
ακροαματικές (feminine plural vocative)
ακροαματικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακροαματικός

el-decl-adj-table

ακροαματικός (akroamatikós)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικοί (akroamatikoí)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματικού (akroamatikoú)

ακροαματικής (akroamatikís)

ακροαματικού (akroamatikoú)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικών (akroamatikón)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικούς (akroamatikoús)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματικέ (akroamatiké)

ακροαματική (akroamatikí)

ακροαματικό (akroamatikó)

ακροαματικοί (akroamatikoí)

ακροαματικές (akroamatikés)

ακροαματικά (akroamatiká)

ακροαματική διαδικασία


ακατάγγελτος

head

ακατάγγελτος • (akatángeltos) m (feminine ακατάγγελτη, neuter ακατάγγελτο)

akatángeltos (romanization)
ακατάγγελτη (feminine)
ακατάγγελτο (neuter)
ακατάγγελτος (masculine nominative singular)
ακατάγγελτη (feminine nominative singular)
ακατάγγελτο (neuter nominative singular)
ακατάγγελτοι (masculine nominative)
ακατάγγελτες (feminine nominative plural)
ακατάγγελτα (neuter nominative plural)
ακατάγγελτου (genitive masculine singular)
ακατάγγελτης (feminine genitive singular)
ακατάγγελτου (genitive neuter singular)
ακατάγγελτων (genitive masculine)
ακατάγγελτων (feminine genitive plural)
ακατάγγελτων (genitive neuter plural)
ακατάγγελτο (accusative masculine singular)
ακατάγγελτη (accusative feminine singular)
ακατάγγελτο (accusative neuter singular)
ακατάγγελτους (accusative masculine)
ακατάγγελτες (accusative feminine plural)
ακατάγγελτα (accusative neuter plural)
ακατάγγελτε (masculine singular vocative)
ακατάγγελτη (feminine singular vocative)
ακατάγγελτο (neuter singular vocative)
ακατάγγελτοι (masculine vocative)
ακατάγγελτες (feminine plural vocative)
ακατάγγελτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακατάγγελτος

el-decl-adj-table

ακατάγγελτος (akatángeltos)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτοι (akatángeltoi)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)

ακατάγγελτου (akatángeltou)

ακατάγγελτης (akatángeltis)

ακατάγγελτου (akatángeltou)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτων (akatángelton)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτους (akatángeltous)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)

ακατάγγελτε (akatángelte)

ακατάγγελτη (akatángelti)

ακατάγγελτο (akatángelto)

ακατάγγελτοι (akatángeltoi)

ακατάγγελτες (akatángeltes)

ακατάγγελτα (akatángelta)


ακοινοποίητος

head

ακοινοποίητη

ακοινοποίητο

ακοινοποίητος • (akoinopoíitos) m (feminine ακοινοποίητη, neuter ακοινοποίητο)

el-adj

ακοινοποίητη

ακοινοποίητο

akoinopoíitos (romanization)
ακοινοποίητη (feminine)
ακοινοποίητο (neuter)
ακοινοποίητος (masculine nominative singular)
ακοινοποίητη (feminine nominative singular)
ακοινοποίητο (neuter nominative singular)
ακοινοποίητοι (masculine nominative)
ακοινοποίητες (feminine nominative plural)
ακοινοποίητα (neuter nominative plural)
ακοινοποίητου (genitive masculine singular)
ακοινοποίητης (feminine genitive singular)
ακοινοποίητου (genitive neuter singular)
ακοινοποίητων (genitive masculine)
ακοινοποίητων (feminine genitive plural)
ακοινοποίητων (genitive neuter plural)
ακοινοποίητο (accusative masculine singular)
ακοινοποίητη (accusative feminine singular)
ακοινοποίητο (accusative neuter singular)
ακοινοποίητους (accusative masculine)
ακοινοποίητες (accusative feminine plural)
ακοινοποίητα (accusative neuter plural)
ακοινοποίητε (masculine singular vocative)
ακοινοποίητη (feminine singular vocative)
ακοινοποίητο (neuter singular vocative)
ακοινοποίητοι (masculine vocative)
ακοινοποίητες (feminine plural vocative)
ακοινοποίητα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of ακοινοποίητος

el-decl-adj-table

ακοινοποίητος (akoinopoíitos)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητοι (akoinopoíitoi)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)

ακοινοποίητου (akoinopoíitou)

ακοινοποίητης (akoinopoíitis)

ακοινοποίητου (akoinopoíitou)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητων (akoinopoíiton)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητους (akoinopoíitous)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)

ακοινοποίητε (akoinopoíite)

ακοινοποίητη (akoinopoíiti)

ακοινοποίητο (akoinopoíito)

ακοινοποίητοι (akoinopoíitoi)

ακοινοποίητες (akoinopoíites)

ακοινοποίητα (akoinopoíita)


διαρρήκτης

head

διαρρήκτης • (diarríktis) m (plural διαρρήκτες)

diarríktis (romanization)
διαρρήκτες (plural)
διαρρήκτης (nominative singular)
διαρρήκτες (nominative plural)
διαρρήκτη (genitive singular)
διαρρηκτών (genitive plural)
διαρρήκτη (accusative singular)
διαρρήκτες (accusative plural)
διαρρήκτη (singular vocative)
διαρρήκτες (plural vocative)


μπουκαδόρος

μπουκαδόρος • (boukadóros) m (plural μπουκαδόροι)

boukadóros (romanization)
μπουκαδόροι (plural)
μπουκαδόρος (nominative singular)
μπουκαδόροι (nominative plural)
μπουκαδόρου (genitive singular)
μπουκαδόρων (genitive plural)
μπουκαδόρο (accusative singular)
μπουκαδόρους (accusative plural)
μπουκαδόρε (singular vocative)
μπουκαδόροι (plural vocative)

el-decl-noun

μπουκαδόρους


αμοιβαιότητα

head

αμοιβαιότητα • (amoivaiótita) f (uncountable)

amoivaiótita (romanization)
αμοιβαιότητα (nominative singular)
αμοιβαιότητας (genitive singular)
αμοιβαιότητα (accusative singular)
αμοιβαιότητα (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αμοιβαιότητα

αμοιβαιότητας

αμοιβαιότητα

αμοιβαιότητα

α‧μοι‧βαι‧ό‧τη‧τα

αμοιβαίος (amoivaíos, “mutual, reciprocal”) + -ότητα (-ótita, “-ity, -ness”). First attested 1834.


κατήγορος

katígoros (romanization)
κατήγορος (nominative singular)
κατήγοροι (nominative plural)
κατήγορου (genitive singular)
κατηγόρου (genitive singular)
κατήγορων (genitive plural)
κατηγόρων (genitive plural)
κατήγορο (accusative singular)
κατήγορους (accusative plural)
κατηγόρους (accusative plural)
κατήγορε (singular vocative)
κατήγοροι (plural vocative)
κατήγορος (nominative singular)
κατήγοροι (nominative plural)
κατηγόρου (genitive singular)
κατηγόρων (genitive plural)
κατήγορο (accusative singular)
κατηγόρους (accusative plural)
κατήγορε (singular vocative)
κατήγορο (singular vocative)
κατήγοροι (plural vocative)

el-decl-noun

Alternative nominate/accusative/vocative plural: <i class="Grek mention" lang="el">κατήγορες</i>

κα‧τή‧γο‧ρος

Learned borrowing from Koine Greek κατήγορος (katḗgoros), from Ancient Greek κᾰτήγορος (kătḗgoros, “accuser”).

der

δημόσιος κατήγορος

prosecuting attorney
prosecuting attorney

(law) prosecutor, prosecuting attorney, prosecuting advocate, prosecution counsel


αλογοσούρτης

head

αλογοσούρτες

αλογοσούρτης • (alogosoúrtis) m (plural αλογοσούρτες)

el-noun

αλογοσούρτες

alogosoúrtis (romanization)
αλογοσούρτες (plural)
αλογοσούρτης (nominative singular)
αλογοσούρτες (nominative plural)
αλογοσούρτη (genitive singular)
αλογοσουρτών (genitive plural)
αλογοσούρτη (accusative singular)
αλογοσούρτες (accusative plural)
αλογοσούρτη (singular vocative)
αλογοσούρτες (plural vocative)

el-decl-noun

αλογοσούρτης

αλογοσούρτες

αλογοσουρτών

αλογοσούρτες

αλογοσούρτες


αστυνομοκρατία

head

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατία • (astynomokratía) f (plural αστυνομοκρατίες)

el-noun

αστυνομοκρατίες

astynomokratía (romanization)
αστυνομοκρατίες (plural)
αστυνομοκρατία (nominative singular)
αστυνομοκρατίες (nominative plural)
αστυνομοκρατίας (genitive singular)
αστυνομοκρατιών (genitive plural)
αστυνομοκρατία (accusative singular)
αστυνομοκρατίες (accusative plural)
αστυνομοκρατία (singular vocative)
αστυνομοκρατίες (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατίας

αστυνομοκρατιών

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

α‧στυ‧νο‧μο‧κρα‧τί‧α

αστυνομία (astynomía, “police”) + -ο- (-o-) + -κρατία (-kratía, “-cracy”).


ομόλογο

omólogo (romanization)
ομόλογα (plural)
ομόλογο (nominative singular)
ομόλογα (nominative plural)
ομολόγου (genitive singular)
ομόλογου (genitive singular)
ομολόγων (genitive plural)
ομόλογο (accusative singular)
ομόλογα (accusative plural)
ομόλογο (singular vocative)
ομόλογα (plural vocative)

(law) bond (evidence of a long-term debt)


ομολογία

head

ομολογία • (omología) f (plural ομολογίες)

omología (romanization)
ομολογίες (plural)
ομολογία (nominative singular)
ομολογίες (nominative plural)
ομολογίας (genitive singular)
ομολογιών (genitive plural)
ομολογία (accusative singular)
ομολογίες (accusative plural)
ομολογία (singular vocative)
ομολογίες (plural vocative)

ο‧μο‧λο‧γί‧α

From Ancient Greek ὁμολογία (homología, “agreement, common assumption”), equivalent to ομο- (omo-, “same, homo-”) + -λογία (-logía, “-logy”). The present legal, religious and economic senses date from the Koine Greek era.

confix

Αν περιμένεις από αυτήν να παραδεχτεί λάθος, θα περιμένεις πολύ· δεν έχει δώσει ποτέ της ομολογία.

If you're waiting for her to admit wrongdoing, you'll be waiting a long time; she has never given a confession.

An periméneis apó aftín na paradechteí láthos, tha periméneis polý; den échei dósei poté tis omología.

Το δικαστήριο περιμένει να ακούσει την ομολογία του δολοφόνου.

The court is waiting to hear the murderer's confession.

To dikastírio periménei na akoúsei tin omología tou dolofónou.

(in general and law) confession, admission, avowal (open admittance of having done something)


αμέλεια

head

αμέλεια • (améleia) f (plural αμέλειες)

el-noun

αμέλεια • (améleia) f (plural αμέλειες)

améleia (romanization)
αμέλειες (plural)
αμέλεια (nominative singular)
αμέλειες (nominative plural)
αμέλειας (genitive singular)
αμελειών (genitive plural)
αμέλεια (accusative singular)
αμέλειες (accusative plural)
αμέλεια (singular vocative)
αμέλειες (plural vocative)


αμεταβίβαστος

head

αμεταβίβαστη

αμεταβίβαστο

αμεταβίβαστος • (ametavívastos) m (feminine αμεταβίβαστη, neuter αμεταβίβαστο)

el-adj

αμεταβίβαστη

αμεταβίβαστο

ametavívastos (romanization)
αμεταβίβαστη (feminine)
αμεταβίβαστο (neuter)
αμεταβίβαστος (masculine nominative singular)
αμεταβίβαστη (feminine nominative singular)
αμεταβίβαστο (neuter nominative singular)
αμεταβίβαστοι (masculine nominative)
αμεταβίβαστες (feminine nominative plural)
αμεταβίβαστα (neuter nominative plural)
αμεταβίβαστου (genitive masculine singular)
αμεταβίβαστης (feminine genitive singular)
αμεταβίβαστου (genitive neuter singular)
αμεταβίβαστων (genitive masculine)
αμεταβίβαστων (feminine genitive plural)
αμεταβίβαστων (genitive neuter plural)
αμεταβίβαστο (accusative masculine singular)
αμεταβίβαστη (accusative feminine singular)
αμεταβίβαστο (accusative neuter singular)
αμεταβίβαστους (accusative masculine)
αμεταβίβαστες (accusative feminine plural)
αμεταβίβαστα (accusative neuter plural)
αμεταβίβαστε (masculine singular vocative)
αμεταβίβαστη (feminine singular vocative)
αμεταβίβαστο (neuter singular vocative)
αμεταβίβαστοι (masculine vocative)
αμεταβίβαστες (feminine plural vocative)
αμεταβίβαστα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of αμεταβίβαστος

el-decl-adj-table

αμεταβίβαστος (ametavívastos)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστοι (ametavívastoi)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)

αμεταβίβαστου (ametavívastou)

αμεταβίβαστης (ametavívastis)

αμεταβίβαστου (ametavívastou)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστων (ametavívaston)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστους (ametavívastous)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)

αμεταβίβαστε (ametavívaste)

αμεταβίβαστη (ametavívasti)

αμεταβίβαστο (ametavívasto)

αμεταβίβαστοι (ametavívastoi)

αμεταβίβαστες (ametavívastes)

αμεταβίβαστα (ametavívasta)


αρμοδιότητα

head

αρμοδιότητες

αρμοδιότητα • (armodiótita) f (plural αρμοδιότητες)

el-noun

αρμοδιότητες

armodiótita (romanization)
αρμοδιότητες (plural)
αρμοδιότητα (nominative singular)
αρμοδιότητες (nominative plural)
αρμοδιότητας (genitive singular)
αρμοδιοτήτων (genitive plural)
αρμοδιότητα (accusative singular)
αρμοδιότητες (accusative plural)
αρμοδιότητα (singular vocative)
αρμοδιότητες (plural vocative)

el-decl-noun

αρμοδιότητες

αρμοδιότητας

αρμοδιοτήτων

αρμοδιότητες

αρμοδιότητες

αναρμοδιότητα

antonym(s) of “jurisdiction, competence, province, domain”

αρ‧μο‧δι‧ό‧τη‧τα

From Byzantine Greek ἁρμοδιότης (harmodiótēs), equivalent to αρμόδιος (armódios, “competent, responsible”) + -ότητα (-ótita, “-ity, -ness”).

suffix

Το δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει την υπόθεση.

The court does not have the jurisdiction to try the case.

To dikastírio den échei armodiótita na ekdikásei tin ypóthesi.

(law) jurisdiction, competence (legal authority to deal with a matter)


αναρμοδιότητα

head

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητα • (anarmodiótita) f (plural αναρμοδιότητες)

el-noun

αναρμοδιότητες

anarmodiótita (romanization)
αναρμοδιότητες (plural)
αναρμοδιότητα (nominative singular)
αναρμοδιότητες (nominative plural)
αναρμοδιότητας (genitive singular)
αναρμοδιοτήτων (genitive plural)
αναρμοδιότητα (accusative singular)
αναρμοδιότητες (accusative plural)
αναρμοδιότητα (singular vocative)
αναρμοδιότητες (plural vocative)

el-decl-noun

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητας

αναρμοδιοτήτων

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αναρμοδιότητα

αναρμοδιότητες

αρμοδιότητα

antonym(s) of “lack of jurisdiction, incompetence”

αν‧αρ‧μο‧δι‧ό‧τη‧τα

From αν- (an-, α- privative) + αρμοδιότητα (armodiótita, “competence, domain, jurisdiction”). First attested 1809 as αρμοδιότης (armodiótis).

af

Η αναρμοδιότητα του δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση.

The court's lack of jurisdiction to try the case.

I anarmodiótita tou dikastiríou na ekdikásei tin ypóthesi.

(law) incompetence, lack of jurisdiction (lack of legal authority to deal with a matter)


αναδρομικότητα

head

αναδρομικότητα • (anadromikótita) f (uncountable)

anadromikótita (romanization)
αναδρομικότητα (nominative singular)
αναδρομικότητας (genitive singular)
αναδρομικότητα (accusative singular)
αναδρομικότητα (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αναδρομικότητα

αναδρομικότητας

αναδρομικότητα

αναδρομικότητα


αναθεώρηση

head

αναθεωρήσεις

αναθεώρηση • (anatheórisi) f (plural αναθεωρήσεις)

el-noun

αναθεωρήσεις

anatheórisi (romanization)
αναθεωρήσεις (plural)
αναθεώρηση (nominative singular)
αναθεωρήσεις (nominative plural)
αναθεώρησης (genitive singular)
αναθεωρήσεων (genitive plural)
αναθεώρηση (accusative singular)
αναθεωρήσεις (accusative plural)
αναθεώρηση (singular vocative)
αναθεωρήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αναθεωρήσεις

αναθεωρήσεων

αναθεωρήσεις

αναθεωρήσεις

Older or formal genitive singular: αναθεωρήσεως (anatheoríseos)


αναίρεση

head

αναίρεση • (anaíresi) f (plural αναιρέσεις)

anaíresi (romanization)
αναιρέσεις (plural)
αναίρεση (nominative singular)
αναιρέσεις (nominative plural)
αναίρεσης (genitive singular)
αναιρέσεων (genitive plural)
αναίρεση (accusative singular)
αναιρέσεις (accusative plural)
αναίρεση (singular vocative)
αναιρέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: αναιρέσεως (anairéseos)


ανακριτική

head

ανακριτική • (anakritikí) n (uncountable)

anakritikí (romanization)
ανακριτική (nominative singular)
ανακριτικής (genitive singular)
ανακριτική (accusative singular)
ανακριτική (singular vocative)


εκμισθωτής

εκμισθωτής • (ekmisthotís) m (plural εκμισθωτές, feminine εκμισθώτρια)

ekmisthotís (romanization)
εκμισθωτές (plural)
εκμισθώτρια (feminine)
εκμισθωτής (nominative singular)
εκμισθωτές (nominative plural)
εκμισθωτή (genitive singular)
εκμισθωτών (genitive plural)
εκμισθωτή (accusative singular)
εκμισθωτές (accusative plural)
εκμισθωτή (singular vocative)
εκμισθωτές (plural vocative)

εκ‧μι‧σθω‧τής

Verb εκμισθω-(νω) (“I lease”) + -τής (“suffix to form nouns”)

af

εκμισθω-(νω)


τροποποίηση

head

τροποποιήσεις

τροποποίηση • (tropopoíisi) f (plural τροποποιήσεις)

el-noun

τροποποιήσεις

tropopoíisi (romanization)
τροποποιήσεις (plural)
τροποποίηση (nominative singular)
τροποποιήσεις (nominative plural)
τροποποίησης (genitive singular)
τροποποιήσεων (genitive plural)
τροποποίηση (accusative singular)
τροποποιήσεις (accusative plural)
τροποποίηση (singular vocative)
τροποποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

τροποποιήσεις

τροποποίησης

τροποποιήσεων

τροποποιήσεις

τροποποιήσεις

Older or formal genitive singular: τροποποιήσεως (tropopoiíseos)


αναιρετικός

head

αναιρετικός • (anairetikós) m (feminine αναιρετική, neuter αναιρετικό)

anairetikós (romanization)
αναιρετική (feminine)
αναιρετικό (neuter)
αναιρετικός (masculine nominative singular)
αναιρετική (feminine nominative singular)
αναιρετικό (neuter nominative singular)
αναιρετικοί (masculine nominative)
αναιρετικές (feminine nominative plural)
αναιρετικά (neuter nominative plural)
αναιρετικού (genitive masculine singular)
αναιρετικής (feminine genitive singular)
αναιρετικού (genitive neuter singular)
αναιρετικών (genitive masculine)
αναιρετικών (feminine genitive plural)
αναιρετικών (genitive neuter plural)
αναιρετικό (accusative masculine singular)
αναιρετική (accusative feminine singular)
αναιρετικό (accusative neuter singular)
αναιρετικούς (accusative masculine)
αναιρετικές (accusative feminine plural)
αναιρετικά (accusative neuter plural)
αναιρετικέ (masculine singular vocative)
αναιρετική (feminine singular vocative)
αναιρετικό (neuter singular vocative)
αναιρετικοί (masculine vocative)
αναιρετικές (feminine plural vocative)
αναιρετικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

αναιρετικός (anairetikós)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικοί (anairetikoí)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)

αναιρετικού (anairetikoú)

αναιρετικής (anairetikís)

αναιρετικού (anairetikoú)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικών (anairetikón)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικούς (anairetikoús)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)

αναιρετικέ (anairetiké)

αναιρετική (anairetikí)

αναιρετικό (anairetikó)

αναιρετικοί (anairetikoí)

αναιρετικές (anairetikés)

αναιρετικά (anairetiká)


εκμισθώτρια

head

εκμισθώτριες

εκμισθώτρια • (ekmisthótria) f (plural εκμισθώτριες, masculine εκμισθωτής)

el-noun

εκμισθώτριες

ekmisthótria (romanization)
εκμισθώτριες (plural)
εκμισθωτής (masculine)
εκμισθώτρια (nominative singular)
εκμισθώτριες (nominative plural)
εκμισθώτριας (genitive singular)
εκμισθώτρια (accusative singular)
εκμισθώτριες (accusative plural)
εκμισθώτρια (singular vocative)
εκμισθώτριες (plural vocative)

el-decl-noun

εκμισθώτριες

εκμισθώτριας

εκμισθώτριες

εκμισθώτριες


αναπαλλοτρίωτος

head

αναπαλλοτρίωτη

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτρίωτος • (anapallotríotos) m (feminine αναπαλλοτρίωτη, neuter αναπαλλοτρίωτο)

el-adj

αναπαλλοτρίωτη

αναπαλλοτρίωτο

anapallotríotos (romanization)
αναπαλλοτρίωτη (feminine)
αναπαλλοτρίωτο (neuter)
αναπαλλοτρίωτος (masculine nominative singular)
αναπαλλοτρίωτη (feminine nominative singular)
αναπαλλοτρίωτο (neuter nominative singular)
αναπαλλοτρίωτοι (masculine nominative)
αναπαλλοτρίωτες (feminine nominative plural)
αναπαλλοτρίωτα (neuter nominative plural)
αναπαλλοτρίωτου (genitive masculine singular)
αναπαλλοτρίωτης (feminine genitive singular)
αναπαλλοτρίωτου (genitive neuter singular)
αναπαλλοτρίωτων (genitive masculine)
αναπαλλοτρίωτων (feminine genitive plural)
αναπαλλοτρίωτων (genitive neuter plural)
αναπαλλοτρίωτο (accusative masculine singular)
αναπαλλοτρίωτη (accusative feminine singular)
αναπαλλοτρίωτο (accusative neuter singular)
αναπαλλοτρίωτους (accusative masculine)
αναπαλλοτρίωτες (accusative feminine plural)
αναπαλλοτρίωτα (accusative neuter plural)
αναπαλλοτρίωτε (masculine singular vocative)
αναπαλλοτρίωτη (feminine singular vocative)
αναπαλλοτρίωτο (neuter singular vocative)
αναπαλλοτρίωτοι (masculine vocative)
αναπαλλοτρίωτες (feminine plural vocative)
αναπαλλοτρίωτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-a

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-positive

Declension of αναπαλλοτρίωτος

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-ος-η-ο

αναπαλλοτρίωτ

el-decl-adj-table

αναπαλλοτρίωτος (anapallotríotos)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτοι (anapallotríotoi)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)

αναπαλλοτρίωτου (anapallotríotou)

αναπαλλοτρίωτης (anapallotríotis)

αναπαλλοτρίωτου (anapallotríotou)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτων (anapallotríoton)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτους (anapallotríotous)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)

αναπαλλοτρίωτε (anapallotríote)

αναπαλλοτρίωτη (anapallotríoti)

αναπαλλοτρίωτο (anapallotríoto)

αναπαλλοτρίωτοι (anapallotríotoi)

αναπαλλοτρίωτες (anapallotríotes)

αναπαλλοτρίωτα (anapallotríota)


αναπαλλοτρίωτο

head

αναπαλλοτρίωτο • (anapallotríoto) n (uncountable)

anapallotríoto (romanization)
αναπαλλοτρίωτο (nominative singular)
αναπαλλοτριώτου (genitive singular)
αναπαλλοτρίωτο (accusative singular)
αναπαλλοτρίωτο (singular vocative)

el-decl-noun-unc

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτριώτου

αναπαλλοτρίωτο

αναπαλλοτρίωτο