κοιμάμαι

head

κοιμάμαι • (koimámai)

el-verb

κοιμάμαι • (koimámai) / κοιμούμαι deponent (past κοιμήθηκα, ppp κοιμισμένος)

koimámai (romanization)
κοιμήθηκα (past)
κοιμισμένος (participle passive perfect)
κοιμάμαι - κοιμούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
κοιμηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
κοιμάσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
κοιμηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
κοιμάται (imperfective indicative passive present singular third-person)
κοιμηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
κοιμόμαστε - κοιμούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
κοιμηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
κοιμάστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κοιμόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
κοιμηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
κοιμούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κοιμόνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
κοιμηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κοιμηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
κοιμόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κοιμόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
κοιμήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
κοιμόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κοιμόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
κοιμήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
κοιμόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κοιμότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
κοιμήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
κοιμόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
(‑όμαστε) - κοιμούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
κοιμηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
κοιμόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
κοιμηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
κοιμόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κοιμόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κοιμόντουσαν - κοιμούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
κοιμήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κοιμηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
κοιμηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα κοιμάμαι - θα κοιμούμαι (first-person future imperfective indicative passive progressive singular)
θα κοιμηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (future imperfective passive perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (future imperfective passive perfective subjunctive)
κοιμήσου (imperative passive perfective second-person singular)
κοιμάστε (imperative imperfective passive plural second-person)
κοιμηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
κοιμούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
κοιμισμένος (indeclinable participle passive perfect)
‑η (indeclinable participle passive perfect)
‑ο (indeclinable participle passive perfect)
κοιμηθεί (infinitive-aorist passive)
κοιμούμαι (alternative)

Inherited from Byzantine Greek κοιμοῦμαι (koimoûmai), κοιμᾶμαι (koimâmai), from Ancient Greek κοιμῶμαι (koimômai, “to lie down to sleep”), contracted form of κοιμάομαι (koimáomai), mediopassive of κοιμάω (koimáō).

κοιμάμαι του καλού καιρού

to sleep like a baby, to be clueless; to sleep of the good times

κοιμάμαι όρθιος

to be falling asleep, to not be able to keep one's eyes open, to be clueless/unaware; to sleep upright

κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου

to sleep soundly, to be clueless; to sleep the sleep one's entitled to

κοιμάμαι με τις κότες

to go to sleep very early; to sleep with the chickens

κοιμάμαι σαν αρνάκι

to sleep like a baby; to sleep like a little lamb

Ο άγιος εκοιμήθη στα εξήντα του χρόνια.

The saint reposed in the Lord (died) at age sixty.

O ágios ekoimíthi sta exínta tou chrónia.

(Christianity, Eastern Orthodoxy) (euphemistic, figurative) (forms usually the same as the Ancient Greek κοιμῶμαι (koimômai)) to repose [in the Lord], to die


οίκος

oíkos (romanization)
οίκοι (plural)
οίκος (nominative singular)
οίκοι (nominative plural)
οίκου (genitive singular)
οίκων (genitive plural)
οίκο (accusative singular)
οίκους (accusative plural)
οίκε (singular vocative)
οίκοι (plural vocative)

τα εν οίκω μη εν δήμω

don't air your dirty laundry in public; Ancient Greek set phrase

(Eastern Orthodoxy) strophe, stanza (of the kontakion)


υπακοή

ypakoḯ (romanization)
υπακοή (nominative singular)
υπακοής (genitive singular)
υπακοή (accusative singular)
υπακοή (singular vocative)

→ English: ypakoë


πλάνη

pláni (romanization)
πλάνες (plural)
πλάνη (nominative singular)
πλάνες (nominative plural)
πλάνης (genitive singular)
πλανών (genitive plural)
πλάνη (accusative singular)
πλάνες (accusative plural)
πλάνη (singular vocative)
πλάνες (plural vocative)

Ancient Greek πλάνη (plánē, “wandering, roaming; going astray”), from πλανάω (planáō, “to wander, to roam”).

(Eastern Orthodoxy) spiritual delusion, deception, conceit


Άγιος Νικόλαος

head

Άγιος Νικόλαος

Άγιος Νικόλαος • (Ágios Nikólaos) m

Ágios Nikólaos (romanization)
Άγιος Νικόλαος (nominative singular)
Αγίου Νικολάου (genitive singular)
Άγιο Νικόλαο (accusative singular)
Άγιε Νικόλαε (singular vocative)

el-decl-noun-unc

Άγιος Νικόλαος

Αγίου Νικολάου

Άγιο Νικόλαο

Άγιε Νικόλαε

(Eastern Orthodoxy) Saint Nicholas (4th century Greek bishop from Anatolia and patron saint of the marines in the Orthodox tradition)


επιτραχήλιο

head

επιτραχήλιο • (epitrachílio) n (plural επιτραχήλια)

epitrachílio (romanization)
επιτραχήλια (plural)
επιτραχήλιο (nominative singular)
επιτραχήλια (nominative plural)
επιτραχηλίου (genitive singular)
επιτραχήλιου (genitive singular)
επιτραχηλίων (genitive plural)
επιτραχήλιο (accusative singular)
επιτραχήλια (accusative plural)
επιτραχήλιο (singular vocative)
επιτραχήλια (plural vocative)

el-decl-noun

επιτραχηλίου

επιτραχήλιου

επιτραχηλίων

From Byzantine Greek ἐπιτραχήλιον (epitrakhḗlion).

inh

ἐπιτραχήλιον

(Eastern Orthodoxy) epitrachelion, stole (vestment)


ανάθεμα

head

ανάθεμα • (anáthema) n (plural αναθέματα)

anáthema (romanization)
αναθέματα (plural)
ανάθεμα (nominative singular)
αναθέματα (nominative plural)
αναθέματος (genitive singular)
αναθεμάτων (genitive plural)
ανάθεμα (accusative singular)
αναθέματα (accusative plural)
ανάθεμα (singular vocative)
αναθέματα (plural vocative)

From Ancient Greek ἀνάθεμα (anáthema, “something dedicated, especially dedicated to evil”), from ἀνατίθημι (anatíthēmi, “I set upon, offer as a votive gift”), from ἀνά (aná, “upon”) + τίθημι (títhēmi, “I put, place”).

inh

Η Εκκλησία απήγγειλε το ανάθεμα εναντίον του Βενιζέλου το 1916.

The Church ordered the excommunication of Venizelos in 1916.

I Ekklisía apíngeile to anáthema enantíon tou Venizélou to 1916.

(Eastern Orthodoxy) excommunication (in Orthodox contexts)


ιεράρχης

head

ιεράρχης • (ierárchis) m (plural ιεράρχες)

ierárchis (romanization)
ιεράρχες (plural)
ιεράρχης (nominative singular)
ιεράρχες (nominative plural)
ιεράρχη (genitive singular)
ιεραρχών (genitive plural)
ιεράρχη (accusative singular)
ιεράρχες (accusative plural)
ιεράρχη (singular vocative)
ιεράρχες (plural vocative)

ιερός (ierós, “holy”) + -άρχης (-árchis, “leader”) from Hellenistic Koine ἱεράρχης (hierárkhēs)

suffix

οι Τρεις Ιεράρχες ― oi Treis Ierárches ― the Three Hierarchs are the three theologians Mέγας Bασίλειος (Basil of Caesarea), Iωάννης Xρυσόστομος (John Chrysostom) and Γρηγόριος Nαζιανζηνός (Gregory of Nazianus)


ανήστευτος

head

ανήστευτος • (anísteftos) m (feminine ανήστευτη, neuter ανήστευτο)

anísteftos (romanization)
ανήστευτη (feminine)
ανήστευτο (neuter)
ανήστευτος (masculine nominative singular)
ανήστευτη (feminine nominative singular)
ανήστευτο (neuter nominative singular)
ανήστευτοι (masculine nominative)
ανήστευτες (feminine nominative plural)
ανήστευτα (neuter nominative plural)
ανήστευτου (genitive masculine singular)
ανήστευτης (feminine genitive singular)
ανήστευτου (genitive neuter singular)
ανήστευτων (genitive masculine)
ανήστευτων (feminine genitive plural)
ανήστευτων (genitive neuter plural)
ανήστευτο (accusative masculine singular)
ανήστευτη (accusative feminine singular)
ανήστευτο (accusative neuter singular)
ανήστευτους (accusative masculine)
ανήστευτες (accusative feminine plural)
ανήστευτα (accusative neuter plural)
ανήστευτε (masculine singular vocative)
ανήστευτη (feminine singular vocative)
ανήστευτο (neuter singular vocative)
ανήστευτοι (masculine vocative)
ανήστευτες (feminine plural vocative)
ανήστευτα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο ανήστευτος, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο ανήστευτος, etc.)

el-decl-adj-table

ανήστευτος (anísteftos)

ανήστευτη (anístefti)

ανήστευτο (anístefto)

ανήστευτοι (anísteftoi)

ανήστευτες (anísteftes)

ανήστευτα (anístefta)

ανήστευτου (anísteftou)

ανήστευτης (anísteftis)

ανήστευτου (anísteftou)

ανήστευτων (anístefton)

ανήστευτων (anístefton)

ανήστευτων (anístefton)

ανήστευτο (anístefto)

ανήστευτη (anístefti)

ανήστευτο (anístefto)

ανήστευτους (anísteftous)

ανήστευτες (anísteftes)

ανήστευτα (anístefta)

ανήστευτε (anístefte)

ανήστευτη (anístefti)

ανήστευτο (anístefto)

ανήστευτοι (anísteftoi)

ανήστευτες (anísteftes)

ανήστευτα (anístefta)

(Eastern Orthodoxy) (food) permitted whilst fasting


αποκοπή

apokopí (romanization)
αποκοπή (nominative singular)
αποκοπής (genitive singular)
αποκοπή (accusative singular)
αποκοπή (singular vocative)

(Eastern Orthodoxy) excommunication, anathema


Δωδεκάορτο

head

Δωδεκάορτο • (Dodekáorto) n

el-noun

Δωδεκάορτο • (Dodekáorto) n

Dodekáorto (romanization)
Δωδεκάορτο (nominative singular)
Δωδεκαόρτου (genitive singular)
Δωδεκάορτο (accusative singular)
Δωδεκάορτο (singular vocative)

el:Δωδεκάορτο


Μεγάλες Ώρες

head

Μεγάλες Ώρες

Μεγάλες Ώρες • (Megáles Óres) f pl

el-noun

Μεγάλες Ώρες

Μεγάλες Ώρες • (Megáles Óres) f pl

el:Μεγάλες Ώρες


μεγαλομάρτυρας

head

μεγαλομάρτυρες

μεγαλομάρτυρας • (megalomártyras) m or f (plural μεγαλομάρτυρες)

el-noun

μεγαλομάρτυρες

megalomártyras (romanization)
μεγαλομάρτυρες (plural)
μεγαλομάρτυρας (nominative singular)
μεγαλομάρτυρες (nominative plural)
μεγαλομάρτυρα (genitive singular)
μεγαλομαρτύρων (genitive plural)
μεγαλομάρτυρα (accusative singular)
μεγαλομάρτυρες (accusative plural)
μεγαλομάρτυρα (singular vocative)
μεγαλομάρτυρες (plural vocative)

el-decl-noun

μεγαλομάρτυρας

μεγαλομάρτυρες

μεγαλομάρτυρα

μεγαλομαρτύρων

μεγαλομάρτυρα

μεγαλομάρτυρες

μεγαλομάρτυρα

μεγαλομάρτυρες

Feminine singular genitive: μεγαλομάρτυρος (megalomártyros), also formal masculine.

με‧γα‧λο‧μάρ‧τυ‧ρας

Learnedly, from Hellenistic Koine Greek μεγαλομάρτυρα (megalomártura), accusative singular of μεγαλομάρτυς (megalomártus). By surface analysis, μεγαλο- (“great”) + μάρτυρας (“martyr; witness”).

inh

μεγαλομάρτυρα


πρωτομάρτυρας

head

πρωτομάρτυρες

πρωτομάρτυρας • (protomártyras) m or f (plural πρωτομάρτυρες)

el-noun

πρωτομάρτυρες

protomártyras (romanization)
πρωτομάρτυρες (plural)
πρωτομάρτυρας (nominative singular)
πρωτομάρτυρες (nominative plural)
πρωτομάρτυρα (genitive singular)
πρωτομαρτύρων (genitive plural)
πρωτομάρτυρα (accusative singular)
πρωτομάρτυρες (accusative plural)
πρωτομάρτυρα (singular vocative)
πρωτομάρτυρες (plural vocative)
πρωτμάρτυς (alternative)

el-decl-noun

πρωτομάρτυρας

πρωτομάρτυρες

πρωτομάρτυρα

πρωτομαρτύρων

πρωτομάρτυρα

πρωτομάρτυρες

πρωτομάρτυρα

πρωτομάρτυρες

Feminine singular genitive: πρωτομάρτυρος (protomártyros), also formal masculine.

πρω‧το‧μάρ‧τυ‧ρας

Learnedly, from Hellenistic Koine Greek πρωτομάρτυρα (prōtomártura), accusative singular of πρωτομάρτυς (prōtomártus). By surface analysis, πρωτο- (“first”) + μάρτυρας (“martyr; witness”).

inh

πρωτομάρτυρα


αντίδωρον

head

αντίδωρον • (antídoron) n (plural αντίδωρα)

antídoron (romanization)
αντίδωρα (plural)
αντίδωρον (nominative singular)
αντίδωρα (nominative plural)
αντίδωρου (genitive singular)
αντίδωρων (genitive plural)
αντίδωρον (accusative singular)
αντίδωρα (accusative plural)
αντίδωρον (singular vocative)
αντίδωρα (plural vocative)
αντίδωρο (alternative)
αντίδερο (alternative)

αν‧τί‧δω‧ρον

Via Byzantine Greek from Koine Greek ἀντίδωρον (antídōron), equivalent to αντί- (antí-, “in exchange; in return; instead of”) + δώρον (dóron, “gift”).

prefix

αντίδωρο αντίδωρο#Greek

(Christianity, Eastern Orthodoxy, Eastern Catholicism) Katharevousa form of αντίδωρο (antídoro, “antidoron; blessed Holy Communion bread”)


απολυτίκιο

head

απολυτίκιο • (apolytíkio) n (plural απολυτίκια)

apolytíkio (romanization)
απολυτίκια (plural)
απολυτίκιο (nominative singular)
απολυτίκια (nominative plural)
απολυτίκιου (genitive singular)
απολυτίκιων (genitive plural)
απολυτίκιο (accusative singular)
απολυτίκια (accusative plural)
απολυτίκιο (singular vocative)
απολυτίκια (plural vocative)

Coordinate term: τροπάριο (tropário)


επιτάφιος

επιτάφιος • (epitáfios) m (feminine επιτάφια, neuter επιτάφιο)

epitáfios (romanization)
επιτάφια (feminine)
επιτάφιο (neuter)
επιτάφιος (masculine nominative singular)
επιτάφια (feminine nominative singular)
επιτάφιο (neuter nominative singular)
επιτάφιοι (masculine nominative)
επιτάφιες (feminine nominative plural)
επιτάφια (neuter nominative plural)
επιτάφιου (genitive masculine singular)
επιτάφιας (feminine genitive singular)
επιτάφιου (genitive neuter singular)
επιτάφιων (genitive masculine)
επιτάφιων (feminine genitive plural)
επιτάφιων (genitive neuter plural)
επιτάφιο (accusative masculine singular)
επιτάφια (accusative feminine singular)
επιτάφιο (accusative neuter singular)
επιτάφιους (accusative masculine)
επιτάφιες (accusative feminine plural)
επιτάφια (accusative neuter plural)
επιτάφιε (masculine singular vocative)
επιτάφια (feminine singular vocative)
επιτάφιο (neuter singular vocative)
επιτάφιοι (masculine vocative)
επιτάφιες (feminine plural vocative)
επιτάφια (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

επιτάφιος (epitáfios)

επιτάφια (epitáfia)

επιτάφιο (epitáfio)

επιτάφιοι (epitáfioi)

επιτάφιες (epitáfies)

επιτάφια (epitáfia)

επιτάφιου (epitáfiou)

επιτάφιας (epitáfias)

επιτάφιου (epitáfiou)

επιτάφιων (epitáfion)

επιτάφιων (epitáfion)

επιτάφιων (epitáfion)

επιτάφιο (epitáfio)

επιτάφια (epitáfia)

επιτάφιο (epitáfio)

επιτάφιους (epitáfious)

επιτάφιες (epitáfies)

επιτάφια (epitáfia)

επιτάφιε (epitáfie)

επιτάφια (epitáfia)

επιτάφιο (epitáfio)

επιτάφιοι (epitáfioi)

επιτάφιες (epitáfies)

επιτάφια (epitáfia)

ε‧πι‧τά‧φι‧ος

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπιτάφιος (epitáphios).

lbor

(nominalized, capitalized, Eastern Orthodoxy) Epitaphios (embroidered cloth bearing an image of the dead body of Christ)