διασταυρώνω

head

διασταυρώνω • (diastavróno)

el-verb

διασταυρώνομαι

διασταυρώθηκα

διασταυρωμένος

διασταυρώνω • (diastavróno) (past διασταύρωσα, passive διασταυρώνομαι, p‑past διασταυρώθηκα, ppp διασταυρωμένος)

diastavróno (romanization)
διασταύρωσα (past)
διασταυρώνομαι (passive)
διασταυρώθηκα (passive past)
διασταυρωμένος (participle passive perfect)
διασταυρώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
διασταύρωνω (active dependent first-person indicative perfective singular)
διασταυρώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
διασταυρωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
διασταυρώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
διασταύρωνεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
διασταυρώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
διασταυρωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
διασταυρώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
διασταύρωνει (active dependent indicative perfective singular third-person)
διασταυρώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
διασταυρωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
διασταυρώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
διασταύρωνουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
διασταυρωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
διασταυρωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
διασταυρώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
διασταύρωνετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
διασταυρώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διασταυρωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
διασταυρωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
διασταυρώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
διασταυρώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
διασταύρωνουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
διασταύρωνουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
διασταυρώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
διασταυρωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διασταυρωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
διασταυρώσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
διασταύρωσα (active first-person indicative past perfective singular)
διασταυρωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διασταυρωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
διασταυρώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
διασταυρώσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
διασταύρωσες (active indicative past perfective second-person singular)
διασταυρωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διασταυρωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
διασταυρώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
διασταυρώσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
διασταύρωσε (active indicative past perfective singular third-person)
διασταυρωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διασταυρωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
διασταυρώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
διασταυρώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
διασταύρωναμε (active first-person indicative past perfective plural)
διασταυρωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
διασταυρωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
διασταυρώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
διασταύρωνατε (active indicative past perfective plural second-person)
διασταυρωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
διασταυρωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
διασταυρώσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διασταυρώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διασταυρώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
διασταύρωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
διασταύρωναν (active indicative past perfective plural third-person)
διασταύρωνανε (active indicative past perfective plural third-person)
διασταυρώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
διασταυρωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
διασταυρώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διασταυρωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
διασταυρωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα διασταυρώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα διασταύρωνω (active first-person future indicative perfective singular)
θα διασταυρώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα διασταυρωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
διασταυρώσε (active imperative imperfective second-person singular)
διασταύρωσε (active imperative perfective second-person singular)
διασταύρωνου (imperative passive perfective second-person singular)
διασταυρώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
διασταύρωντε (active imperative perfective plural second-person)
διασταυρώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
διασταυρωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
διασταυρώνοντας (active participle present)
έχοντας διασταύρωνει (active participle past)
διασταυρωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
διασταύρωνει (active infinitive-aorist)
διασταυρωθεί (infinitive-aorist passive)

δι‧α‧σταυ‧ρώ‧νω

Learned borrowing from Koine Greek διασταυρῶ (diastaurô), διασταυρόω (diastauróō, “to fortify with a fence”) + -ώνω (-óno); by surface analysis, δια- (dia-) + σταυρώνω (stavróno). The modern senses are derived via semantic loan from French croiser.

surf

(biology) to cross, to hybridize (join one species to another)


βαθμίδα

head

βαθμίδα • (vathmída) f (plural βαθμίδες)

vathmída (romanization)
βαθμίδες (plural)
βαθμίδα (nominative singular)
βαθμίδες (nominative plural)
βαθμίδας (genitive singular)
βαθμίδων (genitive plural)
βαθμίδα (accusative singular)
βαθμίδες (accusative plural)
βαθμίδα (singular vocative)
βαθμίδες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek βᾰθμῐ́δᾰ (bathmída), accusative singular of βᾰθμῐ́ς (bathmís), with semantic loan from French grade.

lbor

(taxonomy) rank (a level in a scientific taxonomy system)


φτάρνισμα

head

φτάρνισμα • (ftárnisma) n (plural φταρνίσματα)

ftárnisma (romanization)
φταρνίσματα (plural)
φτάρνισμα (nominative singular)
φταρνίσματα (nominative plural)
φταρνίσματος (genitive singular)
φταρνισμάτων (genitive plural)
φτάρνισμα (accusative singular)
φταρνίσματα (accusative plural)
φτάρνισμα (singular vocative)
φταρνίσματα (plural vocative)

el-decl-noun

φταρνίσματος

φταρνισμάτων

Inherited from Byzantine Greek *πτάρνισμα (*ptárnisma) / πτέρνισμα (ptérnisma) with dissimilation of [pt] to [ft].


τεκνοποίηση

head

τεκνοποίηση • (teknopoíisi) f

el-noun

τεκνοποίηση • (teknopoíisi) f

teknopoíisi (romanization)
τεκνοποίηση (nominative singular)
τεκνοποιήσεις (nominative plural)
τεκνοποίησης (genitive singular)
τεκνοποιήσεων (genitive plural)
τεκνοποίηση (accusative singular)
τεκνοποιήσεις (accusative plural)
τεκνοποίηση (singular vocative)
τεκνοποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

τεκνοποιήσεις

τεκνοποίησης

τεκνοποιήσεων

τεκνοποιήσεις

τεκνοποιήσεις

Older or formal genitive singular: τεκνοποιήσεως (teknopoiíseos)

τε‧κνο‧ποί‧η‧ση

Learned borrowing from Koine Greek τεκνοποίησις (teknopoíēsis) with -ση (-si). By surface analysis, τέκνο (tékno) + -ο- (-o-) + -ποίηση (-poíisi).

lbor

τεκνοποίησις


ατροπίνη

head

ατροπίνη • (atropíni) f (usually uncountable, plural ατροπίνες)

atropíni (romanization)
ατροπίνες (plural)
ατροπίνη (nominative singular)
ατροπίνες (nominative plural)
ατροπίνης (genitive singular)
ατροπινών (genitive plural)
ατροπίνη (accusative singular)
ατροπίνες (accusative plural)
ατροπίνη (singular vocative)
ατροπίνες (plural vocative)


κοιλότητα

κοιλότητα • (koilótita) f (plural κοιλότητες)

koilótita (romanization)
κοιλότητες (plural)
κοιλότητα (nominative singular)
κοιλότητες (nominative plural)
κοιλότητας (genitive singular)
κοιλοτήτων (genitive plural)
κοιλότητα (accusative singular)
κοιλότητες (accusative plural)
κοιλότητα (singular vocative)
κοιλότητες (plural vocative)

κοι‧λό‧τη‧τα

Learned borrowing from Ancient Greek κοιλότητα (koilótēta), accusative singular of κοιλότης (koilótēs). By surface analysis, κοίλ(ος) (koíl(os)) + -ότητα (-ótita)

surf

κοίλος<alt:κοίλ(ος)>

cavity, hollow (an unfilled space in something solid)

(anatomy) cavity (a hollow area within the body)


διαταραχή

head

διαταραχή • (diatarachí) f (plural διαταραχές)

diatarachí (romanization)
διαταραχές (plural)
διαταραχή (nominative singular)
διαταραχές (nominative plural)
διαταραχής (genitive singular)
διαταραχών (genitive plural)
διαταραχή (accusative singular)
διαταραχές (accusative plural)
διαταραχή (singular vocative)
διαταραχές (plural vocative)

δι‧α‧τα‧ρα‧χή

Learned borrowing from Ancient Greek διαταραχή (diatarakhḗ, “disturbance”) with semantic loan from French trouble.

lbor

(pathology) disorder (a physical or mental malfunction)


λέμφωμα

head

λέμφωμα • (lémfoma) n (plural λεμφώματα)

lémfoma (romanization)
λεμφώματα (plural)
λέμφωμα (nominative singular)
λεμφώματα (nominative plural)
λεμφώματος (genitive singular)
λεμφωμάτων (genitive plural)
λέμφωμα (accusative singular)
λεμφώματα (accusative plural)
λέμφωμα (singular vocative)
λεμφώματα (plural vocative)


αττικίζω

αττικίζω • (attikízo)

el-verb

αττικίζω • (attikízo)

(linguistics, archaeology) to Atticise (UK), Atticize (US)


κυκλοθυμία

kyklothymía (romanization)
κυκλοθυμία (nominative singular)
κυκλοθυμίες (nominative plural)
κυκλοθυμίας (genitive singular)
κυκλοθυμιών (genitive plural)
κυκλοθυμία (accusative singular)
κυκλοθυμίες (accusative plural)
κυκλοθυμία (singular vocative)
κυκλοθυμίες (plural vocative)

κυ‧κλο‧θυ‧μί‧α

Learned borrowing from German Zyklothymie, from Ancient Greek. By surface analysis, κυκλο- (kyklo-) + θυμ(ός) (thym(ós)) + -ία (-ía).

surf

θυμός<alt:θυμ(ός)>


κυκλοθυμικός

head

κυκλοθυμικός • (kyklothymikós) m (feminine κυκλοθυμική, neuter κυκλοθυμικό)

kyklothymikós (romanization)
κυκλοθυμική (feminine)
κυκλοθυμικό (neuter)
κυκλοθυμικός (masculine nominative singular)
κυκλοθυμική (feminine nominative singular)
κυκλοθυμικό (neuter nominative singular)
κυκλοθυμικοί (masculine nominative plural)
κυκλοθυμικές (feminine nominative plural)
κυκλοθυμικά (neuter nominative plural)
κυκλοθυμικού (genitive masculine singular)
κυκλοθυμικής (feminine genitive singular)
κυκλοθυμικού (genitive neuter singular)
κυκλοθυμικών (genitive masculine plural)
κυκλοθυμικών (feminine genitive plural)
κυκλοθυμικών (genitive neuter plural)
κυκλοθυμικό (accusative masculine singular)
κυκλοθυμική (accusative feminine singular)
κυκλοθυμικό (accusative neuter singular)
κυκλοθυμικούς (accusative masculine plural)
κυκλοθυμικές (accusative feminine plural)
κυκλοθυμικά (accusative neuter plural)
κυκλοθυμικέ (masculine singular vocative)
κυκλοθυμική (feminine singular vocative)
κυκλοθυμικό (neuter singular vocative)
κυκλοθυμικοί (masculine plural vocative)
κυκλοθυμικές (feminine plural vocative)
κυκλοθυμικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of κυκλοθυμικός

κυ‧κλο‧θυ‧μι‧κός

Learnedly from κυκλοθυμ(ία) (kyklothym(ía)) + -ικός (-ikós), a calque of German zyklothym.

af

κυκλοθυμία<alt:κυκλοθυμ(ία)>


μολυσματικός

head

μολυσματικός • (molysmatikós) m (feminine μολυσματική, neuter μολυσματικό)

molysmatikós (romanization)
μολυσματική (feminine)
μολυσματικό (neuter)
μολυσματικός (masculine nominative singular)
μολυσματική (feminine nominative singular)
μολυσματικό (neuter nominative singular)
μολυσματικοί (masculine nominative plural)
μολυσματικές (feminine nominative plural)
μολυσματικά (neuter nominative plural)
μολυσματικού (genitive masculine singular)
μολυσματικής (feminine genitive singular)
μολυσματικού (genitive neuter singular)
μολυσματικών (genitive masculine plural)
μολυσματικών (feminine genitive plural)
μολυσματικών (genitive neuter plural)
μολυσματικό (accusative masculine singular)
μολυσματική (accusative feminine singular)
μολυσματικό (accusative neuter singular)
μολυσματικούς (accusative masculine plural)
μολυσματικές (accusative feminine plural)
μολυσματικά (accusative neuter plural)
μολυσματικέ (masculine singular vocative)
μολυσματική (feminine singular vocative)
μολυσματικό (neuter singular vocative)
μολυσματικοί (masculine plural vocative)
μολυσματικές (feminine plural vocative)
μολυσματικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of μολυσματικός

Comparative: <i class="Grek mention" lang="el">πιο</i> + positive forms (e.g. πιο μολυσματικός, etc.)
 Relative superlative: definite article + πιο + positive forms (e.g. ο πιο μολυσματικός, etc.)

el-decl-adj-table

μολυσματικός (molysmatikós)

μολυσματική (molysmatikí)

μολυσματικό (molysmatikó)

μολυσματικοί (molysmatikoí)

μολυσματικές (molysmatikés)

μολυσματικά (molysmatiká)

μολυσματικού (molysmatikoú)

μολυσματικής (molysmatikís)

μολυσματικού (molysmatikoú)

μολυσματικών (molysmatikón)

μολυσματικών (molysmatikón)

μολυσματικών (molysmatikón)

μολυσματικό (molysmatikó)

μολυσματική (molysmatikí)

μολυσματικό (molysmatikó)

μολυσματικούς (molysmatikoús)

μολυσματικές (molysmatikés)

μολυσματικά (molysmatiká)

μολυσματικέ (molysmatiké)

μολυσματική (molysmatikí)

μολυσματικό (molysmatikó)

μολυσματικοί (molysmatikoí)

μολυσματικές (molysmatikés)

μολυσματικά (molysmatiká)

μο‧λυ‧σμα‧τι‧κός

Learnedly from the μολυσματ- stem of μόλυσμα (mólysma) + -ικός (-ikós), adapted to the meaning of μόλυνση (mólynsi, “infection”).

μολυσματική αρρώστια

infectious (caused by an agent that enters the host's body)


γονιμοποίηση

head

γονιμοποίησεις

γονιμοποίηση • (gonimopoíisi) f (usually uncountable, plural γονιμοποίησεις)

el-noun

γονιμοποίησεις

gonimopoíisi (romanization)
γονιμοποίησεις (plural)
γονιμοποίηση (nominative singular)
γονιμοποιήσεις (nominative plural)
γονιμοποίησης (genitive singular)
γονιμοποιήσεων (genitive plural)
γονιμοποίηση (accusative singular)
γονιμοποιήσεις (accusative plural)
γονιμοποίηση (singular vocative)
γονιμοποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

γονιμοποίηση

γονιμοποιήσεις

γονιμοποίησης

γονιμοποιήσεων

γονιμοποίηση

γονιμοποιήσεις

γονιμοποίηση

γονιμοποιήσεις

Older or formal genitive singular: γονιμοποιήσεως (gonimopoiíseos)

(biology) fertilisation (UK), fertilization (US)


αυτογονιμοποίηση

head

αυτογονιμοποίησεις

αυτογονιμοποίηση • (aftogonimopoíisi) f (usually uncountable, plural αυτογονιμοποίησεις)

el-noun

αυτογονιμοποίησεις

aftogonimopoíisi (romanization)
αυτογονιμοποίησεις (plural)
αυτογονιμοποίηση (nominative singular)
αυτογονιμοποιήσεις (nominative plural)
αυτογονιμοποίησης (genitive singular)
αυτογονιμοποιήσεων (genitive plural)
αυτογονιμοποίηση (accusative singular)
αυτογονιμοποιήσεις (accusative plural)
αυτογονιμοποίηση (singular vocative)
αυτογονιμοποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αυτογονιμοποίηση

αυτογονιμοποιήσεις

αυτογονιμοποίησης

αυτογονιμοποιήσεων

αυτογονιμοποίηση

αυτογονιμοποιήσεις

αυτογονιμοποίηση

αυτογονιμοποιήσεις

Older or formal genitive singular: αυτογονιμοποιήσεως (aftogonimopoiíseos)

(biology) self-fertilisation (UK), self-fertilization (US), autogamy


συννυφάδα

head

συννυφάδα • (synnyfáda) f (plural συννυφάδες)

synnyfáda (romanization)
συννυφάδες (plural)
συννυφάδα (nominative singular)
συννυφάδες (nominative plural)
συννυφάδας (genitive singular)
συννυφάδων (genitive plural)
συννυφάδα (accusative singular)
συννυφάδες (accusative plural)
συννυφάδα (singular vocative)
συννυφάδες (plural vocative)

συν‧νυ‧φά‧δα

Inherited from Koine Greek σύννυμφος (súnnumphos), with addition of -άδα (-áda) ending akin to κουνιάδα (kouniáda). By surface analysis, συν- (syn-) + νύφ(η) (nýf(i)) + -άδα (-áda).

surf

νύφη<alt:νύφ(η)>

co-sister-in-law (one's husband's brother's wife)


τσούζω

head

τσούζω • (tsoúzo)

el-verb

τσούζω • (tsoúzo) (past έτσουξα, passive —)

tlb

(transitive, intransitive, chiefly in the third person)

tsoúzo (romanization)
έτσουξα (past)
τσούζω (active first-person imperfective indicative present singular)
τσούξω (active dependent first-person indicative perfective singular)
τσούζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
τσούξεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
τσούζει (active imperfective indicative present singular third-person)
τσούξει (active dependent indicative perfective singular third-person)
τσούζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
τσούξουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
τσούζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
τσούξετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
τσούζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
τσούζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
τσούξουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
τσούξουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
έτσουζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
έτσουξα (active first-person indicative past perfective singular)
έτσουζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
έτσουξες (active indicative past perfective second-person singular)
έτσουζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
έτσουξε (active indicative past perfective singular third-person)
τσούζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
τσούξαμε (active first-person indicative past perfective plural)
τσούζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
τσούξατε (active indicative past perfective plural second-person)
έτσουζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τσούζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
τσούζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
έτσουξαν (active indicative past perfective plural third-person)
τσούξαν (active indicative past perfective plural third-person)
τσούξανε (active indicative past perfective plural third-person)
θα τσούζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα τσούξω (active first-person future indicative perfective singular)
Formed using present (active future imperfective perfective subjunctive)
dependent (for simple past) (active future imperfective perfective subjunctive)
έτσουζε (active imperative imperfective second-person singular)
έτσουξε (active imperative perfective second-person singular)
τσούζετε (active imperative imperfective plural second-person)
τσούξτε (active imperative perfective plural second-person)
τσούζοντας (active indeclinable participle present)
έχοντας τσούξει (active indeclinable participle perfect)
τσούξει (infinitive-aorist)

Inherited from Byzantine Greek τσούζω (tsoúzō, “to hurt, to burn as punishment”), from τσούκζω (tsoúkzō), possibly from Ancient Greek σίζω (sízō, “to hiss, to sizzle, especially of the noise made by plunging hot metal into cold water”).

der

(figuratively) to sting (to cause a sharp emotional pain)


οδοντιατρείο

head

οδοντιατρεία

οδοντιατρείο • (odontiatreío) n (plural οδοντιατρεία)

el-noun

οδοντιατρεία

odontiatreío (romanization)
οδοντιατρεία (plural)
οδοντιατρείο (nominative singular)
οδοντιατρεία (nominative plural)
οδοντιατρείου (genitive singular)
οδοντιατρείων (genitive plural)
οδοντιατρείο (accusative singular)
οδοντιατρεία (accusative plural)
οδοντιατρείο (singular vocative)
οδοντιατρεία (plural vocative)

el-decl-noun

οδοντιατρείο

οδοντιατρεία

οδοντιατρείου

οδοντιατρείων

οδοντιατρείο

οδοντιατρεία

οδοντιατρείο

οδοντιατρεία

ο‧δο‧ντι‧α‧τρεί‧ο

Learnedly from οδοντ- (odont-) + ιατρείο (iatreío).

dental clinic, dental practice, dental surgery


ρητίνη

ritíni (romanization)
ρητίνες (plural)
ρητίνη (nominative singular)
ρητίνες (nominative plural)
ρητίνης (genitive singular)
ρητινών (genitive plural)
ρητίνη (accusative singular)
ρητίνες (accusative plural)
ρητίνη (singular vocative)
ρητίνες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ῥητίνη (rhētínē). Doublet of ρετσίνι (retsíni) and ρετσίνα (retsína).

doublet

(learnedly) resin (a viscous hydrocarbon secretion of many plants, particularly coniferous trees)

resin (any of various yellowish viscous liquids or soft solids of plant origin; used in lacquers, varnishes and many other applications)

resin (any synthetic compound of similar properties)


επουλώνω

head

επουλώνω • (epoulóno)

el-verb

επουλώνω • (epoulóno) (past επούλωσα, passive επουλώνομαι, p‑past επουλώθηκα, ppp επουλωμένος)

epoulóno (romanization)
επούλωσα (past)
επουλώνομαι (passive)
επουλώθηκα (passive past)
επουλωμένος (participle passive perfect)
επουλώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
επουλώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
επουλώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
επουλωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
επουλώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
επουλώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
επουλώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
επουλωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
επουλώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
επουλώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
επουλώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
επουλωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
επουλώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
επουλώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
επουλωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
επουλωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
επουλώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
επουλώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
επουλώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επουλωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
επουλωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
επουλώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
επουλώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
επουλώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
επουλώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
επουλώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
επουλωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επουλωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
επούλωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
επούλωσα (active first-person indicative past perfective singular)
επουλωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επουλωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
επουλώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
επούλωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
επούλωσες (active indicative past perfective second-person singular)
επουλωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επουλωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
επουλώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
επούλωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
επούλωσε (active indicative past perfective singular third-person)
επουλωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επουλωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
επουλώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
επουλώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
επουλώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
επουλωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
επουλωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
επουλώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
επουλώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
επουλωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
επουλωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
επούλωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επουλώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επουλώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
επούλωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
επουλώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
επουλωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
επουλώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επουλωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
επουλωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα επουλώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα επουλώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα επουλώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα επουλωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
επούλωνε (active imperative imperfective second-person singular)
επούλωσε (active imperative perfective second-person singular)
επουλώσου (imperative passive perfective second-person singular)
επουλώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
επουλώστε (active imperative perfective plural second-person)
επουλώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
επουλωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
επουλώνοντας (active participle present)
έχοντας επουλώσει (active participle past)
επουλωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
επουλώσει (active infinitive-aorist)
επουλωθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπουλῶ (epoulô), contracted form of ἐπουλόω (epoulóō, “to scar over”), with -ώνω (-óno) suffix.


πεπτικός

head

πεπτικός • (peptikós) m (feminine πεπτική, neuter πεπτικό)

peptikós (romanization)
πεπτική (feminine)
πεπτικό (neuter)
πεπτικός (masculine nominative singular)
πεπτική (feminine nominative singular)
πεπτικό (neuter nominative singular)
πεπτικοί (masculine nominative plural)
πεπτικές (feminine nominative plural)
πεπτικά (neuter nominative plural)
πεπτικού (genitive masculine singular)
πεπτικής (feminine genitive singular)
πεπτικού (genitive neuter singular)
πεπτικών (genitive masculine plural)
πεπτικών (feminine genitive plural)
πεπτικών (genitive neuter plural)
πεπτικό (accusative masculine singular)
πεπτική (accusative feminine singular)
πεπτικό (accusative neuter singular)
πεπτικούς (accusative masculine plural)
πεπτικές (accusative feminine plural)
πεπτικά (accusative neuter plural)
πεπτικέ (masculine singular vocative)
πεπτική (feminine singular vocative)
πεπτικό (neuter singular vocative)
πεπτικοί (masculine plural vocative)
πεπτικές (feminine plural vocative)
πεπτικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj-table

πεπτικός (peptikós)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικοί (peptikoí)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

πεπτικού (peptikoú)

πεπτικής (peptikís)

πεπτικού (peptikoú)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικών (peptikón)

πεπτικό (peptikó)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικούς (peptikoús)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

πεπτικέ (peptiké)

πεπτική (peptikí)

πεπτικό (peptikó)

πεπτικοί (peptikoí)

πεπτικές (peptikés)

πεπτικά (peptiká)

Learned borrowing from Ancient Greek πεπτικός (peptikós, “able to digest”) with semantic loan from French digestif.

lbor

πεπτικά υγρά

πεπτικό έλκος

πεπτικό σύστημα

πεπτικός σωλήνας

(anatomy, physiology, relational) digestive, peptic (of, relating to, or functioning in digestion)


εγκυμονώ

head

εγκυμονώ • (egkymonó)

el-verb

εγκυμονούμαι

εγκυμονώ • (egkymonó) (passive εγκυμονούμαι)

egkymonó (romanization)
εγκυμονούμαι (passive)
εγκυμονώ (active first-person imperfective indicative present singular)
εγκυμονήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εγκυμονούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εγκυμονηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εγκυμονείς (active imperfective indicative present second-person singular)
εγκυμονήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εγκυμονείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εγκυμονηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εγκυμονεί (active imperfective indicative present singular third-person)
εγκυμονήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εγκυμονείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εγκυμονηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εγκυμονούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
εγκυμονήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εγκυμονούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εγκυμονηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εγκυμονείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
εγκυμονήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εγκυμονείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εγκυμονηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εγκυμονούν (active imperfective indicative plural present third-person)
εγκυμονούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εγκυμονήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγκυμονήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εγκυμονούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εγκυμονηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εγκυμονηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εγκυμονούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
εγκυμόνησα (active first-person indicative past perfective singular)
εγκυμονούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εγκυμονούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εγκυμονήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
εγκυμονούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
εγκυμόνησες (active indicative past perfective second-person singular)
εγκυμονούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εγκυμονούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εγκυμονήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
εγκυμονούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
εγκυμόνησε (active indicative past perfective singular third-person)
εγκυμονούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγκυμονείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εγκυμονήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
εγκυμονούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εγκυμονήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
εγκυμονούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εγκυμονηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
εγκυμονούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εγκυμονήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[εγκυμονούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
εγκυμονηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
εγκυμονούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγκυμονούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εγκυμόνησαν (active indicative past perfective plural third-person)
εγκυμονήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εγκυμονήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
εγκυμονούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εγκυμονούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εγκυμονήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγκυμονηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εγκυμονηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα εγκυμονώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εγκυμονήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εγκυμονούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εγκυμονηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
εγκυμόνησε (active imperative perfective second-person singular)
εγκυμονήσου (imperative passive perfective second-person singular)
εγκυμονείτε (active imperative imperfective plural second-person)
εγκυμονήστε (active imperative perfective plural second-person)
εγκυμονείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εγκυμονηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εγκυμονώντας (active participle present)
εγκυμονούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας εγκυμονήσει (active participle past)
εγκυμονημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
εγκυμονήσει (active infinitive-aorist)
εγκυμονηθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Koine Greek ἐγκυμονῶ (enkumonô), from Ancient Greek ἐγκυμονέω (enkumonéō), with semantic loan from French être gros de in the figurative sense.

lbor

to be pregnant (with), to carry (to have developing offspring within one's body)


συνταγογραφία

head

συνταγογραφία • (syntagografía) f

el-noun

συνταγογραφία • (syntagografía) f

syntagografía (romanization)
συνταγογραφία (nominative singular)
συνταγογραφίες (nominative plural)
συνταγογραφίας (genitive singular)
συνταγογραφιών (genitive plural)
συνταγογραφία (accusative singular)
συνταγογραφίες (accusative plural)
συνταγογραφία (singular vocative)
συνταγογραφίες (plural vocative)

el-decl-noun

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συνταγογραφίας

συνταγογραφιών

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συνταγογραφία

συνταγογραφίες

συ‧ντα‧γο‧γρα‧φί‧α

Learnedly from συνταγ(ή) (syntag(í)) + -ο- (-o-) + -γραφία (-grafía).

af

συνταγή<alt:συνταγ(ή)>

(medicine, pharmacy) prescribing (the act of writing prescriptions)


συνταγογράφηση

head

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφηση • (syntagográfisi) f (plural συνταγογραφήσεις)

el-noun

συνταγογραφήσεις

syntagográfisi (romanization)
συνταγογραφήσεις (plural)
συνταγογράφηση (nominative singular)
συνταγογραφήσεις (nominative plural)
συνταγογράφησης (genitive singular)
συνταγογραφήσεων (genitive plural)
συνταγογράφηση (accusative singular)
συνταγογραφήσεις (accusative plural)
συνταγογράφηση (singular vocative)
συνταγογραφήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφησης

συνταγογραφήσεων

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

συνταγογράφηση

συνταγογραφήσεις

Older or formal genitive singular: συνταγογραφήσεως (syntagografíseos)

συ‧ντα‧γο‧γρά‧φη‧ση

From the συνταγογραφη- stem of συνταγογραφώ (syntagografó) + -ση (-si).

lang

συνταγογραφη-

συνταγογραφη-

af

συνταγογραφώ


υπερσυνταγογράφηση

head

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφηση • (ypersyntagográfisi) f (plural υπερσυνταγογραφήσεις)

el-noun

υπερσυνταγογραφήσεις

ypersyntagográfisi (romanization)
υπερσυνταγογραφήσεις (plural)
υπερσυνταγογράφηση (nominative singular)
υπερσυνταγογραφήσεις (nominative plural)
υπερσυνταγογράφησης (genitive singular)
υπερσυνταγογραφήσεων (genitive plural)
υπερσυνταγογράφηση (accusative singular)
υπερσυνταγογραφήσεις (accusative plural)
υπερσυνταγογράφηση (singular vocative)
υπερσυνταγογραφήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφησης

υπερσυνταγογραφήσεων

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

υπερσυνταγογράφηση

υπερσυνταγογραφήσεις

Older or formal genitive singular: υπερσυνταγογραφήσεως (ypersyntagografíseos)

υ‧περ‧συ‧ντα‧γο‧γρά‧φη‧ση

From υπερ- (yper-) + συνταγογράφηση (syntagográfisi).

af

συνταγογράφηση

(medicine, pharmacy, neologism) overprescribing, overprescription


πνευμονική εμβολή

head

πνευμονική εμβολή

πνευμονικές εμβολές

πνευμονική εμβολή • (pnevmonikí emvolí) f (plural πνευμονικές εμβολές)

el-noun

πνευμονική εμβολή

πνευμονικές εμβολές

pnevmonikí emvolí (romanization)
πνευμονικές εμβολές (plural)


εμβολή

emvolí (romanization)
εμβολές (plural)
εμβολή (nominative singular)
εμβολές (nominative plural)
εμβολής (genitive singular)
εμβολών (genitive plural)
εμβολή (accusative singular)
εμβολές (accusative plural)
εμβολή (singular vocative)
εμβολές (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐμβολή (embolḗ) with semantic loan from French embolie, borrowed from the same etymon.

lbor

(pathology) embolism (an obstruction or occlusion of a blood vessel by an embolus)


μόσχευμα

head

μόσχευμα • (móschevma) n (plural μοσχεύματα)

móschevma (romanization)
μοσχεύματα (plural)
μόσχευμα (nominative singular)
μοσχεύματα (nominative plural)
μοσχεύματος (genitive singular)
μοσχευμάτων (genitive plural)
μόσχευμα (accusative singular)
μοσχεύματα (accusative plural)
μόσχευμα (singular vocative)
μοσχεύματα (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek μόσχευμα (móskheuma).

lbor

(horticulture) transplant, graft, cutting (a transplanted plant piece)

(medicine, surgery) transplant, graft (a transplanted organ or tissue)


ζυθοποιείο

head

ζυθοποιείο • (zythopoieío) n (plural ζυθοποιεία)

zythopoieío (romanization)
ζυθοποιεία (plural)
ζυθοποιείο (nominative singular)
ζυθοποιεία (nominative plural)
ζυθοποιείου (genitive singular)
ζυθοποιείων (genitive plural)
ζυθοποιείο (accusative singular)
ζυθοποιεία (accusative plural)
ζυθοποιείο (singular vocative)
ζυθοποιεία (plural vocative)

ζυ‧θο‧ποι‧εί‧ο

Learnedly from ζύθ(ος) (zýth(os)) + -ο- (-o-) + -ποιείο (-poieío).

af

ζύθος<alt:ζύθ(ος)>

brewery (a building where beer is produced)


σύγαμπρος

head

σύγαμπρος • (sýgampros) m (plural σύγαμπροι)

sýgampros (romanization)
σύγαμπροι (plural)
σύγαμπρος (nominative singular)
σύγαμπροι (nominative plural)
σύγαμπρου (genitive singular)
σύγαμπρων (genitive plural)
σύγαμπρο (accusative singular)
σύγαμπρους (accusative plural)
σύγαμπρε (singular vocative)
σύγαμπροι (plural vocative)

Inherited from Koine Greek σύγγαμβρος (súngambros), from συγ- (sug-) + γαμβρός (gambrós), with alteration of -μβρ- to -μπρ- like γαμβρός (gamvrós) → γαμπρός (gamprós).

inh+

Coordinate term: συννυφάδα f (synnyfáda, “co-sister-in-law”)

co-brother-in-law (one's wife's sister's husband)


στάβλος

stávlos (romanization)
στάβλοι (plural)
στάβλος (nominative singular)
στάβλοι (nominative plural)
στάβλου (genitive singular)
στάβλων (genitive plural)
στάβλο (accusative singular)
στάβλους (accusative plural)
στάβλε (singular vocative)
στάβλοι (plural vocative)

Inherited from Koine Greek στάβλος m (stáblos), from στάβλον n (stáblon), from Latin stabulum.

(figuratively) pigsty (a dirty or very untidy place)


μεταμόσχευση

metamóschefsi (romanization)
μεταμόσχευση (nominative singular)
μεταμοσχεύσεις (nominative plural)
μεταμόσχευσης (genitive singular)
μεταμοσχεύσεων (genitive plural)
μεταμόσχευση (accusative singular)
μεταμοσχεύσεις (accusative plural)
μεταμόσχευση (singular vocative)
μεταμοσχεύσεις (plural vocative)

el-decl-noun

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

μεταμόσχευσης

μεταμοσχεύσεων

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

μεταμόσχευση

μεταμοσχεύσεις

Older or formal genitive singular: μεταμοσχεύσεως (metamoschéfseos)

με‧τα‧μό‧σχευ‧ση

Learned borrowing from Koine Greek μεταμόσχευσις (metamóskheusis) in the horticultural sense, with semantic loan from English transplantation in the surgical sense. By surface analysis, μεταμοσχεύω (metamoschévo) + -ση (-si).

lbor

μεταμόσχευσις


θεραπευτική

therapeftikí (romanization)
θεραπευτική (nominative singular)
θεραπευτικής (genitive singular)
θεραπευτική (accusative singular)
θεραπευτική (singular vocative)

el-decl-noun-unc

θεραπευτικής

Learned borrowing from French thérapeutique, from the nominalized feminine of Ancient Greek θεραπευτικός (therapeutikós).

der

θεραπευτικός

θε‧ρα‧πευ‧τι‧κή


τοπικά

head

τοπικά • (topiká)

el-adv

τοπικά • (topiká)

(medicine) topically, locally (at a localized part of the body)


εφήβαιο

efívaio (romanization)
εφήβαια (plural)
εφήβαιο (nominative singular)
εφήβαια (nominative plural)
εφήβαιου (genitive singular)
εφήβαιων (genitive plural)
εφήβαιο (accusative singular)
εφήβαια (accusative plural)
εφήβαιο (singular vocative)
εφήβαια (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek ἐφήβαιον (ephḗbaion).

lbor

(anatomy) mons pubis, pubis
(of females) mons veneris


επιδιδυμίδα

head

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδα • (epididymída) f (plural επιδιδυμίδες)

el-noun

επιδιδυμίδες

epididymída (romanization)
επιδιδυμίδες (plural)
επιδιδυμίδα (nominative singular)
επιδιδυμίδες (nominative plural)
επιδιδυμίδας (genitive singular)
επιδιδυμίδων (genitive plural)
επιδιδυμίδα (accusative singular)
επιδιδυμίδες (accusative plural)
επιδιδυμίδα (singular vocative)
επιδιδυμίδες (plural vocative)

el-decl-noun

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδας

επιδιδυμίδων

επιδιδυμίδες

επιδιδυμίδες

ε‧πι‧δι‧δυ‧μί‧δα

Learned borrowing from Koine Greek ἐπιδιδυμίδα (epididumída), accusative of ἐπιδιδυμίς (epididumís).


ντελίριο

head

ντελίριο • (ntelírio) n (plural ντελίρια)

ntelírio (romanization)
ντελίρια (plural)
ντελίριο (nominative singular)
ντελίρια (nominative plural)
ντελίριου (genitive singular)
ντελίριων (genitive plural)
ντελίριο (accusative singular)
ντελίρια (accusative plural)
ντελίριο (singular vocative)
ντελίρια (plural vocative)


επιπλοκή

επιπλοκή • (epiplokí) f (plural επιπλοκές)

epiplokí (romanization)
επιπλοκές (plural)
επιπλοκή (nominative singular)
επιπλοκές (nominative plural)
επιπλοκής (genitive singular)
επιπλοκών (genitive plural)
επιπλοκή (accusative singular)
επιπλοκές (accusative plural)
επιπλοκή (singular vocative)
επιπλοκές (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἐπιπλοκή (epiplokḗ, “plaiting together; confusion”) with semantic loan from French complications.

lbor

(rare) complication (that which complicates)


νοσηλεύω

head

νοσηλεύω • (nosilévo)

el-verb

νοσηλευμένος

νοσηλεύω • (nosilévo) (past νοσήλευσα, passive νοσηλεύομαι, p‑past νοσηλεύτηκα/νοσηλεύθηκα, ppp νοσηλευμένος)

nosilévo (romanization)
νοσήλευσα (past)
νοσηλεύομαι (passive)
νοσηλεύτηκα (passive past)
νοσηλεύθηκα (passive past)
νοσηλευμένος (participle passive perfect)
νοσηλεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
νοσηλεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
νοσηλεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
νοσηλευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
νοσηλευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
νοσηλεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
νοσηλεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
νοσηλεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
νοσηλευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
νοσηλευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
νοσηλεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
νοσηλεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
νοσηλεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
νοσηλευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
νοσηλευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
νοσηλεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
νοσηλεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
νοσηλευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
νοσηλευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
νοσηλευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
νοσηλεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
νοσηλεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
νοσηλεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
νοσηλευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
νοσηλευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
νοσηλευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
νοσηλεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
νοσηλεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
νοσηλεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
νοσηλεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
νοσηλεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
νοσηλευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσηλευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
νοσήλευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
νοσήλευσα (active first-person indicative past perfective singular)
νοσηλευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
νοσηλευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
νοσηλεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
νοσηλεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
νοσήλευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
νοσήλευσες (active indicative past perfective second-person singular)
νοσηλευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
νοσηλευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
νοσηλεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
νοσηλεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
νοσήλευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
νοσήλευσε (active indicative past perfective singular third-person)
νοσηλευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
νοσηλευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
νοσηλεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
νοσηλεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
νοσηλεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
νοσηλεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
νοσηλευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
νοσηλευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
νοσηλευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
νοσηλεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
νοσηλεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
νοσηλευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
νοσηλευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
νοσηλευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
νοσήλευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσηλεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσηλεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
νοσήλευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
νοσηλεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
νοσηλευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
νοσηλεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
νοσηλευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα νοσηλεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα νοσηλεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα νοσηλεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα νοσηλευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
νοσηλευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
νοσήλευε (active imperative imperfective second-person singular)
νοσήλευσε (active imperative perfective second-person singular)
νοσηλεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
νοσηλεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
νοσηλεύστε (active imperative perfective plural second-person)
νοσηλεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
νοσηλευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
νοσηλευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
νοσηλεύοντας (active participle present)
νοσηλευόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας νοσηλεύσει (active participle past)
νοσηλευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
νοσηλεύσει (active infinitive-aorist)
νοσηλευτεί (infinitive-aorist passive)
νοσηλευθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek νοσηλεύω (nosēleúō).


κρούσμα

head

κρούσμα • (kroúsma) n (plural κρούσματα)

kroúsma (romanization)
κρούσματα (plural)
κρούσμα (nominative singular)
κρούσματα (nominative plural)
κρούσματος (genitive singular)
κρουσμάτων (genitive plural)
κρούσμα (accusative singular)
κρούσματα (accusative plural)
κρούσμα (singular vocative)
κρούσματα (plural vocative)

Learned borrowing from Koine Greek κροῦσμα (kroûsma), from Ancient Greek κροῦμα (kroûma, “beat, stroke”).

der

(epidemiology) case (an instance of a specific condition or set of symptoms)