αστυνομία

head

αστυνομία • (astynomía) f (plural αστυνομίες)

astynomía (romanization)
αστυνομίες (plural)
αστυνομία (nominative singular)
αστυνομίες (nominative plural)
αστυνομίας (genitive singular)
αστυνομιών (genitive plural)
αστυνομία (accusative singular)
αστυνομίες (accusative plural)
αστυνομία (singular vocative)
αστυνομίες (plural vocative)

α‧στυ‧νο‧μί‧α

From the Ancient Greek ἀστυνόμος (astunómos), from ἄστυ (ástu, “city”) + νόμος (nómos, “law”).


αστυφύλακας

αστυφύλακας • (astyfýlakas) m or f (plural αστυφύλακες)

astyfýlakas (romanization)
αστυφύλακες (plural)
αστυφύλακας (nominative singular)
αστυφύλακες (nominative plural)
αστυφύλακα (genitive singular)
αστυφυλάκων (genitive plural)
αστυφύλακα (accusative singular)
αστυφύλακες (accusative plural)
αστυφύλακα (singular vocative)
αστυφύλακες (plural vocative)

α‧στυ‧φύ‧λα‧κας

From Ancient Greek ἀστυφύλαξ (astuphúlax); by surface analysis, άστυ (ásty, “city center”) + φύλακας (fýlakas, “guard”).

surf

(law enforcement) officer, constable (police rank)


εκτέλεση

head

εκτέλεση • (ektélesi) f (plural εκτελέσεις)

ektélesi (romanization)
εκτελέσεις (plural)
εκτέλεση (nominative singular)
εκτελέσεις (nominative plural)
εκτέλεσης (genitive singular)
εκτελέσεων (genitive plural)
εκτέλεση (accusative singular)
εκτελέσεις (accusative plural)
εκτέλεση (singular vocative)
εκτελέσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: εκτελέσεως (ekteléseos)

From εκτελώ (ekteló, “to execute”), calque of French exécution. First attested 1840.

execution, completion (carrying out of an order or an action)

(law) execution (legal killing of a person)

κακή εκτέλεση

(music) execution, performance (manner in which piece is performed)


σκοτώνω

head

σκοτώνω • (skotóno)

el-verb

σκοτώνω • (skotóno) (past σκότωσα, passive σκοτώνομαι, p‑past σκοτώθηκα, ppp σκοτωμένος)

skotóno (romanization)
σκότωσα (past)
σκοτώνομαι (passive)
σκοτώθηκα (passive past)
σκοτωμένος (participle passive perfect)
σκοτώνω (active first-person imperfective indicative present singular)
σκοτώσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
σκοτώνομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
σκοτωθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
σκοτώνεις (active imperfective indicative present second-person singular)
σκοτώσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
σκοτώνεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
σκοτωθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
σκοτώνει (active imperfective indicative present singular third-person)
σκοτώσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
σκοτώνεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
σκοτωθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
σκοτώνουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
σκοτώσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
σκοτωνόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
σκοτωθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
σκοτώνετε (active imperfective indicative plural present second-person)
σκοτώσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
σκοτώνεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σκοτωνόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
σκοτωθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
σκοτώνουν (active imperfective indicative plural present third-person)
σκοτώνουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
σκοτώσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
σκοτώσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
σκοτώνονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
σκοτωθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
σκοτωθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
σκότωνα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
σκότωσα (active first-person indicative past perfective singular)
σκοτωνόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σκοτωνόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
σκοτώθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
σκότωνες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
σκότωσες (active indicative past perfective second-person singular)
σκοτωνόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σκοτωνόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
σκοτώθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
σκότωνε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
σκότωσε (active indicative past perfective singular third-person)
σκοτωνόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σκοτωνότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
σκοτώθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
σκοτώναμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
σκοτώσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
σκοτωνόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
σκοτωθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
σκοτώνατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
σκοτώσατε (active indicative past perfective plural second-person)
σκοτωνόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
σκοτωθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
σκότωναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκοτώναν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκοτώνανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
σκότωσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώσαν (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώσανε (active indicative past perfective plural third-person)
σκοτώνονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
σκοτωνόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
σκοτώθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σκοτωθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
σκοτωθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα σκοτώνω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα σκοτώσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα σκοτώνομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα σκοτωθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
σκότωνε (active imperative imperfective second-person singular)
σκότωσε (active imperative perfective second-person singular)
σκοτώσου (imperative passive perfective second-person singular)
σκοτώνετε (active imperative imperfective plural second-person)
σκοτώστε (active imperative perfective plural second-person)
σκοτώνεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
σκοτωθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
σκοτώνοντας (active participle present)
έχοντας σκοτώσει (active participle past)
σκοτωμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
σκοτώσει (active infinitive-aorist)
σκοτωθεί (infinitive-aorist passive)

Inherited from Byzantine Greek σκοτώνω, from Ancient Greek σκοτόω (skotóō, “to blind, to plunge into darkness”), itself from σκότος (skótos, “darkness”).

σκοτώνω μύγες

to be bored, to have no patrons; to kill flies

Σκότωσα μια αράχνη την άλλη μέρα.

Το κάπνισμα σκοτώνει!


φυλάκιση

head

φυλάκιση • (fylákisi) f (plural φυλακίσεις)

fylákisi (romanization)
φυλακίσεις (plural)
φυλάκιση (nominative singular)
φυλακίσεις (nominative plural)
φυλάκισης (genitive singular)
φυλακίσεων (genitive plural)
φυλάκιση (accusative singular)
φυλακίσεις (accusative plural)
φυλάκιση (singular vocative)
φυλακίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: φυλακίσεως (fylakíseos)

Learnedly from φυλακί(ζω) (fylakí(zo)) + -ση (-si).

af

φυλακίζω<alt:φυλακί(ζω)>

confinement in prison, imprisonment, incarceration


φυλακισμένος

head

φυλακισμένοι

φυλακισμένος • (fylakisménos) m (plural φυλακισμένοι)

el-noun

φυλακισμένοι

fylakisménos (romanization)
φυλακισμένοι (plural)
φυλακισμένος (nominative singular)
φυλακισμένοι (nominative plural)
φυλακισμένου (genitive singular)
φυλακισμένων (genitive plural)
φυλακισμένο (accusative singular)
φυλακισμένους (accusative plural)
φυλακισμένε (singular vocative)
φυλακισμένοι (plural vocative)

el-decl-noun

φυλακισμένος

φυλακισμένοι

φυλακισμένου

φυλακισμένων

φυλακισμένους

φυλακισμένοι

prisoner (person incarcerated in a prison)

prisoner (any person held against his or her will)


διάρρηξη

head

διάρρηξη • (diárrixi) f (plural διαρρήξεις)

diárrixi (romanization)
διαρρήξεις (plural)
διάρρηξη (nominative singular)
διαρρήξεις (nominative plural)
διάρρηξης (genitive singular)
διαρρήξεων (genitive plural)
διάρρηξη (accusative singular)
διαρρήξεις (accusative plural)
διάρρηξη (singular vocative)
διαρρήξεις (plural vocative)

el-decl-noun

Older or formal genitive singular: διαρρήξεως (diarríxeos)


φυλακή

fylakí (romanization)
φυλακές (plural)
φυλακή (nominative singular)
φυλακές (nominative plural)
φυλακής (genitive singular)
φυλακών (genitive plural)
φυλακή (accusative singular)
φυλακές (accusative plural)
φυλακή (singular vocative)
φυλακές (plural vocative)

κελί φυλακής


γενοκτονία

head

γενοκτονία • (genoktonía) f (plural γενοκτονίες)

genoktonía (romanization)
γενοκτονίες (plural)
γενοκτονία (nominative singular)
γενοκτονίες (nominative plural)
γενοκτονίας (genitive singular)
γενοκτονιών (genitive plural)
γενοκτονία (accusative singular)
γενοκτονίες (accusative plural)
γενοκτονία (singular vocative)
γενοκτονίες (plural vocative)

γε‧νο‧κτο‧νί‧α

γένος (génos, “genus, race, family”) + -κτονία (-ktonía).


κρατούμενος

head

κρατούμενος • (kratoúmenos) m (plural κρατούμενοι, feminine κρατούμενη or κρατουμένη)

kratoúmenos (romanization)
κρατούμενοι (plural)
κρατούμενη (feminine)
κρατουμένη (feminine)
κρατούμενος (nominative singular)
κρατούμενοι (nominative plural)
κρατουμένου (genitive singular)
κρατουμένων (genitive plural)
κρατούμενο (accusative singular)
κρατουμένους (accusative plural)
κρατούμενε (singular vocative)
κρατούμενοι (plural vocative)

el-decl-noun

κρατουμένους


μαχαιρώνω

head

μαχαιρώνω • (machairóno)

el-verb

μαχαιρώνωμαι

μαχαιρώνω • (machairóno) (past μαχαίρωσα, passive μαχαιρώνωμαι)

machairóno (romanization)
μαχαίρωσα (past)
μαχαιρώνωμαι (passive)


δήμιος

dímios (romanization)
δήμιοι (plural)
δήμιος (nominative singular)
δήμιοι (nominative plural)
δήμιου (genitive singular)
δημίου (genitive singular)
δήμιων (genitive plural)
δημίων (genitive plural)
δήμιο (accusative singular)
δήμιους (accusative plural)
δημίους (accusative plural)
δήμιε (singular vocative)
δήμιοι (plural vocative)


φυλακίζω

head

φυλακίζω • (fylakízo)

el-verb

φυλακίζω • (fylakízo) (past φυλάκισα, passive φυλακίζομαι)

fylakízo (romanization)
φυλάκισα (past)
φυλακίζομαι (passive)
φυλακίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
φυλακίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
φυλακίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
φυλακιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φυλακίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
φυλακίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
φυλακίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
φυλακιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φυλακίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
φυλακίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
φυλακίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
φυλακιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φυλακίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φυλακίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
φυλακιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
φυλακιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φυλακίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
φυλακίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
φυλακίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φυλακιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φυλακιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φυλακίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
φυλακίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
φυλακίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
φυλακίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φυλακίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
φυλακιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φυλακιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φυλάκιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
φυλάκισα (active first-person indicative past perfective singular)
φυλακιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φυλακιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φυλακίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φυλάκιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
φυλάκισες (active indicative past perfective second-person singular)
φυλακιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φυλακιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φυλακίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φυλάκιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
φυλάκισε (active indicative past perfective singular third-person)
φυλακιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φυλακιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φυλακίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φυλακίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φυλακίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
φυλακιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
φυλακιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φυλακίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φυλακίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
φυλακιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
φυλακιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φυλάκιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλακίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλακίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φυλάκισαν (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
φυλακίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
φυλακιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
φυλακίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φυλακιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φυλακιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα φυλακίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φυλακίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα φυλακίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα φυλακιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
φυλάκιζε (active imperative imperfective second-person singular)
φυλάκισε (active imperative perfective second-person singular)
φυλακίσου (imperative passive perfective second-person singular)
φυλακίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
φυλακίστε (active imperative perfective plural second-person)
φυλακίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
φυλακιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φυλακίζοντας (active participle present)
έχοντας φυλακίσει (active participle past)
φυλακισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
φυλακίσει (active infinitive-aorist)
φυλακιστεί (infinitive-aorist passive)


λαθρέμπορος

head

λαθρέμπορος • (lathrémporos) m (plural λαθρέμποροι)

lathrémporos (romanization)
λαθρέμποροι (plural)
λαθρέμπορος (nominative singular)
λαθρέμποροι (nominative plural)
λαθρέμπορου (genitive singular)
λαθρεμπόρου (genitive singular)
λαθρέμπορων (genitive plural)
λαθρεμπόρων (genitive plural)
λαθρέμπορο (accusative singular)
λαθρέμπορους (accusative plural)
λαθρεμπόρους (accusative plural)
λαθρέμπορε (singular vocative)
λαθρέμποροι (plural vocative)

el-decl-noun

λαθρέμπορους

λαθρεμπόρους

λα‧θρέμ‧πο‧ρος

From λαθραίος (lathraíos, “illegal”) + έμπορος (émporos, “merchant”).


παγιδεύω

head

παγιδεύω • (pagidévo)

el-verb

παγιδεύω • (pagidévo) (past παγίδεψα/παγίδευσα, passive παγιδεύομαι)

pagidévo (romanization)
παγίδεψα (past)
παγίδευσα (past)
παγιδεύομαι (passive)
παγιδεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
παγιδέψω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
παγιδεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
παγιδευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
παγιδεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
παγιδέψεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
παγιδεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
παγιδευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
παγιδεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
παγιδέψει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
παγιδεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
παγιδευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
παγιδεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
παγιδέψουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
παγιδεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
παγιδευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
παγιδευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
παγιδεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
παγιδέψετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
παγιδευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
παγιδεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
παγιδέψουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδέψουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
παγιδεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
παγιδευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγιδευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
παγίδευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
παγίδεψα (active first-person indicative past perfective singular)
παγίδευσα (active first-person indicative past perfective singular)
παγιδευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
παγιδεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγιδεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
παγίδευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
παγίδεψες (active indicative past perfective second-person singular)
παγίδευσες (active indicative past perfective second-person singular)
παγιδευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
παγιδεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγιδεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
παγίδευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
παγίδεψε (active indicative past perfective singular third-person)
παγίδευσε (active indicative past perfective singular third-person)
παγιδευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
παγιδεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
παγιδεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
παγιδέψαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
παγιδευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
παγιδευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
παγιδεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
παγιδέψατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
παγιδευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
παγιδευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγιδευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
παγίδευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγιδεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
παγίδεψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδέψανε (active indicative past perfective plural third-person)
παγίδευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
παγιδεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
παγιδευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
παγιδεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
παγιδευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα παγιδεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα παγιδέψω (active first-person future indicative perfective singular)
παγιδεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα παγιδεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα παγιδευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
παγιδευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
παγίδευε (active imperative imperfective second-person singular)
παγίδεψε (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευ' (active imperative perfective second-person singular)
παγίδευσε (active imperative perfective second-person singular)
παγιδέψου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
παγιδεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
παγιδέψτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύτε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύστε (active imperative perfective plural second-person)
παγιδεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
παγιδευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
παγιδεύοντας (active participle present)
έχοντας παγιδέψει (active participle past)
παγιδεύσει (active participle past)
παγιδευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
παγιδέψει (active infinitive-aorist)
παγιδεύσει (active infinitive-aorist)
παγιδευτεί (infinitive-aorist passive)
παγιδευθεί (infinitive-aorist passive)

(criminology) to frame, fit up, falsely incriminate


αστυνομικός

head

αστυνομικίνα

αστυνομικός • (astynomikós) m (plural αστυνομικοί, feminine αστυνομικίνα)

el-noun

αστυνομικίνα

astynomikós (romanization)
αστυνομικοί (plural)
αστυνομικίνα (feminine)
αστυνομικός (nominative singular)
αστυνομικοί (nominative plural)
αστυνομικού (genitive singular)
αστυνομικών (genitive plural)
αστυνομικό (accusative singular)
αστυνομικούς (accusative plural)
αστυνομικέ (singular vocative)
αστυνομικοί (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομικούς

→ Aromanian: astinumico


φονεύω

head

φονεύω • (fonévo)

el-verb

φονεύω • (fonévo) (past φόνευσα, passive φονεύομαι, p‑past φονεύτηκα/φονεύθηκα, ppp φονευμένος)

fonévo (romanization)
φόνευσα (past)
φονεύομαι (passive)
φονεύτηκα (passive past)
φονεύθηκα (passive past)
φονευμένος (participle passive perfect)
φονεύω (active first-person imperfective indicative present singular)
φονεύσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
φονεύομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
φονευτώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φονευθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
φονεύεις (active imperfective indicative present second-person singular)
φονεύσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
φονεύεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
φονευτείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φονευθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
φονεύει (active imperfective indicative present singular third-person)
φονεύσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
φονεύεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
φονευτεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φονευθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
φονεύουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
φονεύσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
φονευόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
φονευτούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φονευθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
φονεύετε (active imperfective indicative plural present second-person)
φονεύσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
φονεύεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φονευόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
φονευτείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φονευθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
φονεύουν (active imperfective indicative plural present third-person)
φονεύουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
φονεύσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
φονεύσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
φονεύονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
φονευτούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευτούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φονευθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
φόνευα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
φόνευσα (active first-person indicative past perfective singular)
φονευόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φονευόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
φονεύτηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φονεύθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
φόνευες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
φόνευσες (active indicative past perfective second-person singular)
φονευόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φονευόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
φονεύτηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φονεύθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
φόνευε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
φόνευσε (active indicative past perfective singular third-person)
φονευόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φονευότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
φονεύτηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φονεύθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
φονεύαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
φονεύσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
φονευόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
φονευτήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φονευθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
φονεύατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
φονεύσατε (active indicative past perfective plural second-person)
φονευόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
φονευτήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φονευθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
φόνευαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φονεύαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φονεύανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
φόνευσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύσαν (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύσανε (active indicative past perfective plural third-person)
φονεύονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
φονευόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
φονεύτηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευτήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευτήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
φονεύθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
φονευθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα φονεύω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα φονεύσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα φονεύομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα φονευτώ (first-person future indicative passive perfective singular)
φονευθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
φόνευε (active imperative imperfective second-person singular)
φόνευσε (active imperative perfective second-person singular)
φονεύσου (imperative passive perfective second-person singular)
φονεύετε (active imperative imperfective plural second-person)
φονεύστε (active imperative perfective plural second-person)
φονεύεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
φονευτείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φονευθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
φονεύοντας (active participle present)
φονευόμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας φονεύσει (active participle past)
φονευμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
φονεύσει (active infinitive-aorist)
φονευτεί (infinitive-aorist passive)
φονευθεί (infinitive-aorist passive)

Learned borrowing from Ancient Greek φονεύω (phoneúō).


ασφάλεια

head

ασφάλεια • (asfáleia) f (plural ασφάλειες)

asfáleia (romanization)
ασφάλειες (plural)
ασφάλεια (nominative singular)
ασφάλειες (nominative plural)
ασφαλείας (genitive singular)
ασφάλειας (genitive singular)
ασφαλειών (genitive plural)
ασφάλεια (accusative singular)
ασφάλειες (accusative plural)
ασφάλεια (singular vocative)
ασφάλειες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek ἀσφάλεια (aspháleia).


εμπρησμός

εμπρησμός • (emprismós) m (plural εμπρησμοί)

emprismós (romanization)
εμπρησμοί (plural)
εμπρησμός (nominative singular)
εμπρησμοί (nominative plural)
εμπρησμού (genitive singular)
εμπρησμών (genitive plural)
εμπρησμό (accusative singular)
εμπρησμούς (accusative plural)
εμπρησμέ (singular vocative)
εμπρησμοί (plural vocative)

From Ancient Greek ἐμπρησμός (emprēsmós), from ἐμπίμπρημι (empímprēmi, “kindle”) + -μός (-mós).


βρεφοκτονία

head

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονία • (vrefoktonía) f (plural βρεφοκτονίες)

el-noun

βρεφοκτονίες

vrefoktonía (romanization)
βρεφοκτονίες (plural)
βρεφοκτονία (nominative singular)
βρεφοκτονίες (nominative plural)
βρεφοκτονίας (genitive singular)
βρεφοκτονιών (genitive plural)
βρεφοκτονία (accusative singular)
βρεφοκτονίες (accusative plural)
βρεφοκτονία (singular vocative)
βρεφοκτονίες (plural vocative)

el-decl-noun

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονίας

βρεφοκτονιών

βρεφοκτονίες

βρεφοκτονίες

βρε‧φο‧κτο‧νί‧α

βρέφος (vréfos, “infant”) + -κτονία (-ktonía)


λαιμητόμος

head

λαιμητόμος • (laimitómos) f (plural λαιμητόμοι)

laimitómos (romanization)
λαιμητόμοι (plural)
λαιμητόμος (nominative singular)
λαιμητόμοι (nominative plural)
λαιμητόμου (genitive singular)
λαιμητόμων (genitive plural)
λαιμητόμο (accusative singular)
λαιμητόμους (accusative plural)
λαιμητόμε (singular vocative)
λαιμητόμοι (plural vocative)

From Ancient Greek λαιμός (laimós, “throat”) + τομή (tomḗ, “cut”).


θανατώνω

θανατώνω • (thanatóno)

el-verb

θανατώνω • (thanatóno) (past θανάτωσα)

thanatóno (romanization)
θανάτωσα (past)


αγροφυλακή

head

αγροφυλακή • (agrofylakí) f (uncountable)

agrofylakí (romanization)
αγροφυλακή (nominative singular)
αγροφυλακές (nominative plural)
αγροφυλακής (genitive singular)
αγροφυλακών (genitive plural)
αγροφυλακή (accusative singular)
αγροφυλακές (accusative plural)
αγροφυλακή (singular vocative)
αγροφυλακές (plural vocative)

αγρός (agrós, “field”) + φύλακας (fýlakas, “warden”)


αγροφύλακας

head

αγροφύλακας • (agrofýlakas) m (plural αγροφύλακες)

agrofýlakas (romanization)
αγροφύλακες (plural)
αγροφύλακας (nominative singular)
αγροφύλακες (nominative plural)
αγροφύλακα (genitive singular)
αγροφυλάκων (genitive plural)
αγροφύλακα (accusative singular)
αγροφύλακες (accusative plural)
αγροφύλακα (singular vocative)
αγροφύλακες (plural vocative)


κλοπή

klopí (romanization)
κλοπές (plural)
κλοπή (nominative singular)
κλοπές (nominative plural)
κλοπής (genitive singular)
κλοπών (genitive plural)
κλοπή (accusative singular)
κλοπές (accusative plural)
κλοπή (singular vocative)
κλοπές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek κλοπή (klopḗ).


καρμανιόλα

καρμανιόλα • (karmanióla) f (plural καρμανιόλες)

karmanióla (romanization)
καρμανιόλες (plural)
καρμανιόλα (nominative singular)
καρμανιόλες (nominative plural)
καρμανιόλας (genitive singular)
καρμανιόλα (accusative singular)
καρμανιόλες (accusative plural)
καρμανιόλα (singular vocative)
καρμανιόλες (plural vocative)

καρ‧μα‧νιό‧λα

Borrowed from French carmagnole (initially a short jacket, later a song and dance of the Terreur period.) from Italian Carmagnola, an Italian city in Tuscany.

Καρμανιόλος

historical term for local revolutionaries at the island of Samos

Η καρμανιόλα στήνεται, η καρμανιόλα σφάζει,
η καρμανιόλα περπατεί κι’ ο κόσμος κάνει χάζι.

1892, Georgios Souris, Η καρμανιόλα [The carmagnole]:

The carmagnole is built, the carmagnole will slit
the carmagnole is walking with all the people watching.

I karmanióla stínetai, i karmanióla sfázei,
i karmanióla perpateí ki’ o kósmos kánei cházi.

(historical) guillotine (for capital punishment)


γκιλοτίνα

γκιλοτίνα • (gkilotína) f (plural γκιλοτίνες)

gkilotína (romanization)
γκιλοτίνες (plural)
γκιλοτίνα (nominative singular)
γκιλοτίνες (nominative plural)
γκιλοτίνας (genitive singular)
γκιλοτίνα (accusative singular)
γκιλοτίνες (accusative plural)
γκιλοτίνα (singular vocative)
γκιλοτίνες (plural vocative)

From French guillotine, after Dr Joseph-Ignace Guillotin.


αστυνομικίνα

αστυνομικίνες

αστυνομικίνα • (astynomikína) f (plural αστυνομικίνες, masculine αστυνομικός)

el-noun

αστυνομικίνες

astynomikína (romanization)
αστυνομικίνες (plural)
αστυνομικός (masculine)
αστυνομικίνα (nominative singular)
αστυνομικίνες (nominative plural)
αστυνομικίνας (genitive singular)
αστυνομικίνα (accusative singular)
αστυνομικίνες (accusative plural)
αστυνομικίνα (singular vocative)
αστυνομικίνες (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες

αστυνομικίνας

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες

αστυνομικίνα

αστυνομικίνες


αεροπειρατής

head

αεροπειρατές

αεροπειρατίνα

αεροπειρατής • (aeropeiratís) m (plural αεροπειρατές, feminine αεροπειρατίνα)

el-noun

αεροπειρατές

αεροπειρατίνα

aeropeiratís (romanization)
αεροπειρατές (plural)
αεροπειρατίνα (feminine)
αεροπειρατής (nominative singular)
αεροπειρατές (nominative plural)
αεροπειρατή (genitive singular)
αεροπειρατών (genitive plural)
αεροπειρατή (accusative singular)
αεροπειρατές (accusative plural)
αεροπειρατή (singular vocative)
αεροπειρατές (plural vocative)

el-decl-noun

αεροπειρατής

αεροπειρατές

αεροπειρατών

αεροπειρατές

αεροπειρατές

αερο- (aero-, “air”) + πειρατής (peiratís, “pirate”)

prefix

2009, Lionel Shriver, Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν, translation of We need to talk about Kevin, Metaixmio.
Και βγήκε από την κουζίνα κουνώντας μπρος πίσω το νεροπίστολο με εκείνη την αλαζονική άνεση που εμένα πάντα μου θυμίζει αεροπειρατές.
Kai vgíke apó tin kouzína kounóntas bros píso to neropístolo me ekeíni tin alazonikí ánesi pou eména pánta mou thymízei aeropeiratés.

He strode out of the room, squirt gun swinging at his side with the arrogant nonchalance I associated with airplane hijackers.


πειρατίνα

head

πειρατίνα • (peiratína) f (plural πειρατίνες, masculine πειρατής)

peiratína (romanization)
πειρατίνες (plural)
πειρατής (masculine)
πειρατίνα (nominative singular)
πειρατίνες (nominative plural)
πειρατίνας (genitive singular)
πειρατίνα (accusative singular)
πειρατίνες (accusative plural)
πειρατίνα (singular vocative)
πειρατίνες (plural vocative)

(figuratively) copier of copyright materials


αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατής

αεροπειρατίνα • (aeropeiratína) f (plural αεροπειρατίνες, masculine αεροπειρατής)

el-noun

αεροπειρατίνες

αεροπειρατής

aeropeiratína (romanization)
αεροπειρατίνες (plural)
αεροπειρατής (masculine)
αεροπειρατίνα (nominative singular)
αεροπειρατίνες (nominative plural)
αεροπειρατίνας (genitive singular)
αεροπειρατίνων (genitive plural)
αεροπειρατίνα (accusative singular)
αεροπειρατίνες (accusative plural)
αεροπειρατίνα (singular vocative)
αεροπειρατίνες (plural vocative)

el-decl-noun

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατίνας

αεροπειρατίνων

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες

αεροπειρατίνα

αεροπειρατίνες


απαγωγή

head

απαγωγή • (apagogí) f (plural απαγωγές)

el-noun

απαγωγή • (apagogí) f (plural απαγωγές)

apagogí (romanization)
απαγωγές (plural)
απαγωγή (nominative singular)
απαγωγές (nominative plural)
απαγωγής (genitive singular)
απαγωγών (genitive plural)
απαγωγή (accusative singular)
απαγωγές (accusative plural)
απαγωγή (singular vocative)
απαγωγές (plural vocative)

Inherited from Ancient Greek ἀπαγωγή (apagōgḗ).


γκλομπ

(law enforcement) truncheon (UK), baton (US)


ασσασίνος

head

ασσασίνος • (assasínos) m (plural ασσασίνοι)

assasínos (romanization)
ασσασίνοι (plural)
ασσασίνος (nominative singular)
ασσασίνοι (nominative plural)
ασσασίνου (genitive singular)
ασσασίνων (genitive plural)
ασσασίνο (accusative singular)
ασσασίνους (accusative plural)
ασσασίνε (singular vocative)
ασσασίνοι (plural vocative)


κομπίνα

κομπίνα • (kompína) f

el-noun

κομπίνα • (kompína) f

kompína (romanization)
κομπίνα (nominative singular)
κομπίνες (nominative plural)
κομπίνας (genitive singular)
κομπίνα (accusative singular)
κομπίνες (accusative plural)
κομπίνα (singular vocative)
κομπίνες (plural vocative)

Όλα τα λεφτά του με κομπίνες τα έβγαλε.
Óla ta leftá tou me kompínes ta évgale.
He made all his money by scams.

(colloquial, derogatory, crime) scam, racket, racketeering, jobbery, wrangle, (illegal moneymaking scheme)


κομπιναδόρος

head

κομπιναδόροι

κομπιναδόρος • (kompinadóros) m (plural κομπιναδόροι)

el-noun

κομπιναδόροι

kompinadóros (romanization)
κομπιναδόροι (plural)
κομπιναδόρος (nominative singular)
κομπιναδόροι (nominative plural)
κομπιναδόρου (genitive singular)
κομπιναδόρων (genitive plural)
κομπιναδόρο (accusative singular)
κομπιναδόρους (accusative plural)
κομπιναδόρε (singular vocative)
κομπιναδόροι (plural vocative)

el-decl-noun

κομπιναδόρος

κομπιναδόροι

κομπιναδόρου

κομπιναδόρων

κομπιναδόρους

κομπιναδόροι

κο‧μπι‧να‧δό‧ρος

κομπίνα (kompína, “scam”) + -αδόρος (-adóros)

suffix

(colloquial, derogatory, crime) fraudster, scammer, racketeer, jobber, swindler (someone who uses illegal schemes to make money)


σίριαλ κίλερ

head

σίριαλ κίλερ

σίριαλ κίλερ • (sírial kíler) n (indeclinable)

el-noun

σίριαλ κίλερ


τροχονόμος

head

τροχονόμος • (trochonómos) m or f (plural τροχονόμοι)

trochonómos (romanization)
τροχονόμοι (plural)
τροχονόμος (nominative singular)
τροχονόμοι (nominative plural)
τροχονόμου (genitive singular)
τροχονόμων (genitive plural)
τροχονόμο (accusative singular)
τροχονόμους (accusative plural)
τροχονόμε (singular vocative)
τροχονόμοι (plural vocative)

τρο‧χο‧νό‧μος

τροχ(ός) (troch(ós), “wheel”) as in τροχαία (trochaía) + -ο- (infix) + -νόμος (-nómos, “of law”) in analogy to the word αστυνόμος (astynómos, “police officer”).


αστυνόμος

αστυνόμος • (astynómos) m or f (plural αστυνόμοι)

astynómos (romanization)
αστυνόμοι (plural)
αστυνόμος (nominative singular)
αστυνόμοι (nominative plural)
αστυνόμου (genitive singular)
αστυνόμων (genitive plural)
αστυνόμο (accusative singular)
αστυνόμους (accusative plural)
αστυνόμε (singular vocative)
αστυνόμοι (plural vocative)

α‧στυ‧νό‧μος

From Ancient Greek ἀστυνόμος (astunómos), from ἄστυ (ástu, “city”) + νόμος (nómos, “law”).

Ο αστυνόμος συλλαμβάνει τον εγκληματία.

The superintendent arrests the criminal.

(law enforcement) superintendent, major, captain (police ranks)


αδικητής

αδικητής • (adikitís) m (plural αδικητές, feminine αδικήτρια)

adikitís (romanization)
αδικητές (plural)
αδικήτρια (feminine)
αδικητής (nominative singular)
αδικητές (nominative plural)
αδικητή (genitive singular)
αδικητών (genitive plural)
αδικητή (accusative singular)
αδικητές (accusative plural)
αδικητή (singular vocative)
αδικητές (plural vocative)


αδικήτρια

αδικήτρια • (adikítria) f (plural αδικήτριες, masculine αδικητής)

adikítria (romanization)
αδικήτριες (plural)
αδικητής (masculine)
αδικήτρια (nominative singular)
αδικήτριες (nominative plural)
αδικήτριας (genitive singular)
αδικητριών (genitive plural)
αδικήτρια (accusative singular)
αδικήτριες (accusative plural)
αδικήτρια (singular vocative)
αδικήτριες (plural vocative)


διαρρήκτης

διαρρήκτης • (diarríktis) m (plural διαρρήκτες)

diarríktis (romanization)
διαρρήκτες (plural)
διαρρήκτης (nominative singular)
διαρρήκτες (nominative plural)
διαρρήκτη (genitive singular)
διαρρηκτών (genitive plural)
διαρρήκτη (accusative singular)
διαρρήκτες (accusative plural)
διαρρήκτη (singular vocative)
διαρρήκτες (plural vocative)


μπουκαδόρος

μπουκαδόρος • (boukadóros) m (plural μπουκαδόροι)

boukadóros (romanization)
μπουκαδόροι (plural)
μπουκαδόρος (nominative singular)
μπουκαδόροι (nominative plural)
μπουκαδόρου (genitive singular)
μπουκαδόρων (genitive plural)
μπουκαδόρο (accusative singular)
μπουκαδόρους (accusative plural)
μπουκαδόρε (singular vocative)
μπουκαδόροι (plural vocative)

el-decl-noun

μπουκαδόρους


αλογοσούρτης

head

αλογοσούρτες

αλογοσούρτης • (alogosoúrtis) m (plural αλογοσούρτες)

el-noun

αλογοσούρτες

alogosoúrtis (romanization)
αλογοσούρτες (plural)
αλογοσούρτης (nominative singular)
αλογοσούρτες (nominative plural)
αλογοσούρτη (genitive singular)
αλογοσουρτών (genitive plural)
αλογοσούρτη (accusative singular)
αλογοσούρτες (accusative plural)
αλογοσούρτη (singular vocative)
αλογοσούρτες (plural vocative)

el-decl-noun

αλογοσούρτης

αλογοσούρτες

αλογοσουρτών

αλογοσούρτες

αλογοσούρτες


αστυνομοκρατία

head

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατία • (astynomokratía) f (plural αστυνομοκρατίες)

el-noun

αστυνομοκρατίες

astynomokratía (romanization)
αστυνομοκρατίες (plural)
αστυνομοκρατία (nominative singular)
αστυνομοκρατίες (nominative plural)
αστυνομοκρατίας (genitive singular)
αστυνομοκρατιών (genitive plural)
αστυνομοκρατία (accusative singular)
αστυνομοκρατίες (accusative plural)
αστυνομοκρατία (singular vocative)
αστυνομοκρατίες (plural vocative)

el-decl-noun

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατίας

αστυνομοκρατιών

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

αστυνομοκρατία

αστυνομοκρατίες

α‧στυ‧νο‧μο‧κρα‧τί‧α

αστυνομία (astynomía, “police”) + -ο- (-o-) + -κρατία (-kratía, “-cracy”).


ανακριτική

head

ανακριτική • (anakritikí) n (uncountable)

anakritikí (romanization)
ανακριτική (nominative singular)
ανακριτικής (genitive singular)
ανακριτική (accusative singular)
ανακριτική (singular vocative)


εκτελώ

εκτελώ • (ekteló)

el-verb

εκτελεσμένος

εκτελώ • (ekteló) (past εκτέλεσα/εξετέλεσα, passive εκτελούμαι, p‑past εκτελέστηκα/εκτελέσθηκα, ppp εκτελεσμένος)

ekteló (romanization)
εκτέλεσα (past)
εξετέλεσα (past)
εκτελούμαι (passive)
εκτελέστηκα (passive past)
εκτελέσθηκα (passive past)
εκτελεσμένος (participle passive perfect)
εκτελώ (active first-person imperfective indicative present singular)
εκτελέσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
εκτελούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
εκτελεστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (dependent first-person indicative informal passive perfective singular)
εκτελείς (active imperfective indicative present second-person singular)
εκτελέσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
εκτελείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
εκτελεστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
εκτελεσθείς (dependent indicative informal passive perfective second-person singular)
εκτελεί (active imperfective indicative present singular third-person)
εκτελέσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
εκτελείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
εκτελεστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
εκτελεσθεί (dependent indicative informal passive perfective singular third-person)
εκτελούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
εκτελέσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
εκτελούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελούμεθα (archaic first-person imperfective indicative passive plural present)
εκτελεστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
εκτελεσθούμε (dependent first-person indicative informal passive perfective plural)
εκτελείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
εκτελέσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελείσθε (archaic imperfective indicative passive plural present second-person)
εκτελεστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (dependent indicative informal passive perfective plural second-person)
εκτελούν (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
εκτελέσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελέσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
εκτελούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
εκτελεστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
εκτελεσθούν (dependent indicative informal passive perfective plural third-person)
εκτελούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
εκτέλεσα (active first-person indicative past perfective singular)
εξετέλεσα (active archaic first-person indicative past perfective singular)
εκτελούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive rare singular)
εκτελέστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελέσθηκα (first-person indicative informal passive past perfective singular)
[{εξετελέσθην}] (first-person indicative passive past perfective singular)
εκτελούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
εκτέλεσες (active indicative past perfective second-person singular)
εξετέλεσες (active archaic indicative past perfective second-person singular)
εκτελούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
εκτελέστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελέσθηκες (indicative informal passive past perfective second-person singular)
[{εξετελέσθης}] (indicative passive past perfective second-person singular)
εκτελούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
εκτέλεσε (active indicative past perfective singular third-person)
εξετέλεσε (active archaic indicative past perfective singular third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
εκτελέστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελέσθηκε (indicative informal passive past perfective singular third-person)
εξετελέσθη (archaic indicative passive past perfective singular third-person)
εκτελούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
εκτελέσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
εκτελούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
εκτελεστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελεσθήκαμε (first-person indicative informal passive past perfective plural)
[{εξετελέσθημεν}] (first-person indicative passive past perfective plural)
εκτελούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
εκτελέσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[εκτελούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
εκτελεστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελεσθήκατε (indicative informal passive past perfective plural second-person)
[{εξετελέσθητε}] (indicative passive past perfective plural second-person)
εκτελούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτελούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
εκτέλεσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσαν (active indicative past perfective plural third-person)
εκτελέσανε (active indicative past perfective plural third-person)
εξετέλεσαν (active archaic indicative past perfective plural third-person)
εκτελούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
εκτελέστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
εκτελεστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
‑σθηκαν (indicative informal passive past perfective plural third-person)
εξετελέσθησαν (archaic indicative passive past perfective plural third-person)
θα εκτελώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα εκτελέσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα εκτελούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα εκτελεστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
εκτελεσθώ (first-person future indicative informal passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
εκτέλεσε (active imperative perfective second-person singular)
εκτελέσου (imperative passive perfective second-person singular)
εκτελείτε (active imperative imperfective plural second-person)
εκτελέστε (active imperative perfective plural second-person)
εκτελείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελείσθε (archaic imperative imperfective passive plural second-person)
εκτελεστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
εκτελεσθείτε (imperative informal passive perfective plural second-person)
εκτελώντας (active participle present)
εκτελούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας εκτελέσει (active participle past)
εκτελεσμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
εκτελέσει (active infinitive-aorist)
εκτελεστεί (infinitive-aorist passive)
εκτελεσθεί (infinitive-aorist informal passive)

ε‧κτε‧λώ εκ‧τε‧λώ

Learned borrowing from Ancient Greek ἐκτελέω (ekteléō, “complete, bring to an end”), from ἐκ- (ek-, “from, out of”) + τέλος (télos, “completion, end”) and a semantic loan from French exécuter. Sense "perform" developed in Medieval Greek.

εκτέλεση

execution; action noun, for all senses above

Εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού.

Η τρομοκρατική οργάνωση εκτέλεσε νεαρό.

The terrorist group killed a young person.

(transitive, law) to execute, kill (put to death, both by judicial process or unlawfully)


ανθυπομοίραρχος

head

ανθυπομοίραρχοι

ανθυπομοίραρχος • (anthypomoírarchos) m (plural ανθυπομοίραρχοι)

el-noun

ανθυπομοίραρχοι

anthypomoírarchos (romanization)
ανθυπομοίραρχοι (plural)
ανθυπομοίραρχος (nominative singular)
ανθυπομοίραρχοι (nominative plural)
ανθυπομοίραρχου (genitive singular)
ανθυπομοιράρχου (genitive singular)
ανθυπομοίραρχων (genitive plural)
ανθυπομοιράρχων (genitive plural)
ανθυπομοίραρχο (accusative singular)
ανθυπομοίραρχους (accusative plural)
ανθυπομοιράρχους (accusative plural)
ανθυπομοίραρχε (singular vocative)
ανθυπομοίραρχοι (plural vocative)

el-decl-noun

ανθυπομοίραρχος

ανθυπομοίραρχοι

ανθυπομοίραρχου

ανθυπομοιράρχου

ανθυπομοίραρχων

ανθυπομοιράρχων

ανθυπομοίραρχο

ανθυπομοίραρχους

ανθυπομοιράρχους

ανθυπομοίραρχε

ανθυπομοίραρχοι

(obsolete) second lieutenant (gendarmerie)


ανθυπαστυνόμος

head

ανθυπαστυνόμοι

ανθυπαστυνόμος • (anthypastynómos) m or f (plural ανθυπαστυνόμοι)

el-noun

ανθυπαστυνόμοι

anthypastynómos (romanization)
ανθυπαστυνόμοι (plural)
ανθυπαστυνόμος (nominative singular)
ανθυπαστυνόμοι (nominative plural)
ανθυπαστυνόμου (genitive singular)
ανθυπαστυνόμων (genitive plural)
ανθυπαστυνόμο (accusative singular)
ανθυπαστυνόμους (accusative plural)
ανθυπαστυνόμε (singular vocative)
ανθυπαστυνόμοι (plural vocative)

el-decl-noun

ανθυπαστυνόμος

ανθυπαστυνόμοι

ανθυπαστυνόμου

ανθυπαστυνόμων

ανθυπαστυνόμο

ανθυπαστυνόμους

ανθυπαστυνόμε

ανθυπαστυνόμοι


άντρο

ántro (romanization)
άντρα (plural)
άντρο (nominative singular)
άντρα (nominative plural)
άντρου (genitive singular)
άντρων (genitive plural)
άντρο (accusative singular)
άντρα (accusative plural)
άντρο (singular vocative)
άντρα (plural vocative)


καλπονοθεία

head

καλπονοθείες

καλπονοθεία • (kalponotheía) f (plural καλπονοθείες)

el-noun

καλπονοθείες

kalponotheía (romanization)
καλπονοθείες (plural)
καλπονοθεία (nominative singular)
καλπονοθείες (nominative plural)
καλπονοθείας (genitive singular)
καλπονοθειών (genitive plural)
καλπονοθεία (accusative singular)
καλπονοθείες (accusative plural)
καλπονοθεία (singular vocative)
καλπονοθείες (plural vocative)

el-decl-noun

καλπονοθείες

καλπονοθείας

καλπονοθειών

καλπονοθείες

καλπονοθείες


αποποινικοποίηση

head

αποποινικοποιήσεις

αποποινικοποίηση • (apopoinikopoíisi) f (plural αποποινικοποιήσεις)

el-noun

αποποινικοποιήσεις

apopoinikopoíisi (romanization)
αποποινικοποιήσεις (plural)
αποποινικοποίηση (nominative singular)
αποποινικοποιήσεις (nominative plural)
αποποινικοποίησης (genitive singular)
αποποινικοποιήσεων (genitive plural)
αποποινικοποίηση (accusative singular)
αποποινικοποιήσεις (accusative plural)
αποποινικοποίηση (singular vocative)
αποποινικοποιήσεις (plural vocative)

el-decl-noun

αποποινικοποίηση

αποποινικοποιήσεις

αποποινικοποίησης

αποποινικοποιήσεων

αποποινικοποίηση

αποποινικοποιήσεις

αποποινικοποίηση

αποποινικοποιήσεις

Older or formal genitive singular: αποποινικοποιήσεως (apopoinikopoiíseos)

α‧πο‧ποι‧νι‧κο‧ποί‧η‧ση

Learnedly from the αποποινικοποιη- stem of αποποινικοποιώ (apopoinikopoió) + -ση (-si).

lang

αποποινικοποιη-

αποποινικοποιη-

af

αποποινικοποιώ

decriminalisation (UK), decriminalization (US)


αποφυλακίζω

head

αποφυλακίζω • (apofylakízo)

el-verb

αποφυλακισμένος

αποφυλακίζομαι

αποφυλακίζω • (apofylakízo) (past αποφυλάκισα, passive αποφυλακίζομαι, ppp αποφυλακισμένος)

apofylakízo (romanization)
αποφυλάκισα (past)
αποφυλακίζομαι (passive)
αποφυλακισμένος (participle passive perfect)
αποφυλακίζω (active first-person imperfective indicative present singular)
αποφυλακίσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποφυλακίζομαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποφυλακιστώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποφυλακίζεις (active imperfective indicative present second-person singular)
αποφυλακίσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποφυλακίζεσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποφυλακιστείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποφυλακίζει (active imperfective indicative present singular third-person)
αποφυλακίσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποφυλακίζεται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποφυλακιστεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποφυλακίζουμε (active first-person imperfective indicative plural present)
‑ομε (active first-person imperfective indicative plural present rare)
αποφυλακίσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
‑ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποφυλακιζόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποφυλακιστούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποφυλακίζετε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποφυλακίσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποφυλακίζεστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποφυλακιζόσαστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποφυλακιστείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποφυλακίζουν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποφυλακίζουνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποφυλακίσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποφυλακίσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποφυλακίζονται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποφυλακιστούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποφυλακιστούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποφυλάκιζα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αποφυλάκισα (active first-person indicative past perfective singular)
αποφυλακιζόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποφυλακιζόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποφυλακίστηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποφυλάκιζες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αποφυλάκισες (active indicative past perfective second-person singular)
αποφυλακιζόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποφυλακιζόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποφυλακίστηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποφυλάκιζε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αποφυλάκισε (active indicative past perfective singular third-person)
αποφυλακιζόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποφυλακιζότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποφυλακίστηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποφυλακίζαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποφυλακίσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποφυλακιζόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποφυλακιστήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποφυλακίζατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποφυλακίσατε (active indicative past perfective plural second-person)
αποφυλακιζόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποφυλακιστήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποφυλάκιζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποφυλακίζαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποφυλακίζανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποφυλάκισαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποφυλακίσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποφυλακίσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αποφυλακίζονταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποφυλακιζόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποφυλακίστηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποφυλακιστήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποφυλακιστήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποφυλακίζω (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποφυλακίσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποφυλακίζομαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποφυλακιστώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αποφυλάκιζε (active imperative imperfective second-person singular)
αποφυλάκισε (active imperative perfective second-person singular)
αποφυλακίσου (imperative passive perfective second-person singular)
αποφυλακίζετε (active imperative imperfective plural second-person)
αποφυλακίστε (active imperative perfective plural second-person)
αποφυλακίζεστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποφυλακιστείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποφυλακίζοντας (active participle present)
έχοντας αποφυλακίσει (active participle past)
αποφυλακισμένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αποφυλακίσει (active infinitive-aorist)
αποφυλακιστεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧φυ‧λα‧κί‧ζω

Learnedly from απο- (apo-) + φυλακίζω (fylakízo), a calque of French désemprisonner.

(transitive) to discharge, release (prisoner)


αστυνομικό τμήμα

head

αστυνομικά τμήματα

αστυνομικό τμήμα • (astynomikó tmíma) n (plural αστυνομικά τμήματα)

el-noun

αστυνομικά τμήματα

astynomikó tmíma (romanization)
αστυνομικά τμήματα (plural)


αστυνομικοκρατούμενος

head

αστυνομικοκρατούμενη

αστυνομικοκρατούμενο

αστυνομικοκρατούμενος • (astynomikokratoúmenos) m (feminine αστυνομικοκρατούμενη, neuter αστυνομικοκρατούμενο)

el-adj

αστυνομικοκρατούμενη

αστυνομικοκρατούμενο

astynomikokratoúmenos (romanization)
αστυνομικοκρατούμενη (feminine)
αστυνομικοκρατούμενο (neuter)
αστυνομικοκρατούμενος (masculine nominative singular)
αστυνομικοκρατούμενη (feminine nominative singular)
αστυνομικοκρατούμενο (neuter nominative singular)
αστυνομικοκρατούμενοι (masculine nominative)
αστυνομικοκρατούμενες (feminine nominative plural)
αστυνομικοκρατούμενα (neuter nominative plural)
αστυνομικοκρατούμενου (genitive masculine singular)
αστυνομικοκρατούμενης (feminine genitive singular)
αστυνομικοκρατούμενου (genitive neuter singular)
αστυνομικοκρατούμενων (genitive masculine)
αστυνομικοκρατούμενων (feminine genitive plural)
αστυνομικοκρατούμενων (genitive neuter plural)
αστυνομικοκρατούμενο (accusative masculine singular)
αστυνομικοκρατούμενη (accusative feminine singular)
αστυνομικοκρατούμενο (accusative neuter singular)
αστυνομικοκρατούμενους (accusative masculine)
αστυνομικοκρατούμενες (accusative feminine plural)
αστυνομικοκρατούμενα (accusative neuter plural)
αστυνομικοκρατούμενε (masculine singular vocative)
αστυνομικοκρατούμενη (feminine singular vocative)
αστυνομικοκρατούμενο (neuter singular vocative)
αστυνομικοκρατούμενοι (masculine vocative)
αστυνομικοκρατούμενες (feminine plural vocative)
αστυνομικοκρατούμενα (neuter plural vocative)

el-decl-adj

αστυνομικοκρατούμεν

el-decl-adj-a

αστυνομικοκρατούμεν

el-decl-adj-positive

Declension of αστυνομικοκρατούμενος

αστυνομικοκρατούμεν

el-decl-adj-ος-η-ο

αστυνομικοκρατούμεν

el-decl-adj-table

αστυνομικοκρατούμενος (astynomikokratoúmenos)

αστυνομικοκρατούμενη (astynomikokratoúmeni)

αστυνομικοκρατούμενο (astynomikokratoúmeno)

αστυνομικοκρατούμενοι (astynomikokratoúmenoi)

αστυνομικοκρατούμενες (astynomikokratoúmenes)

αστυνομικοκρατούμενα (astynomikokratoúmena)

αστυνομικοκρατούμενου (astynomikokratoúmenou)

αστυνομικοκρατούμενης (astynomikokratoúmenis)

αστυνομικοκρατούμενων (astynomikokratoúmenon)

αστυνομικοκρατούμενους (astynomikokratoúmenous)

αστυνομικοκρατούμενε (astynomikokratoúmene)

police-ridden, (dominated by the police)

en-αστυνομικοκρατούμενος-el-adj-52Sip1aa


εκδικητική πορνογραφία

head

εκδικητική πορνογραφία

εκδικητική πορνογραφία • (ekdikitikí pornografía) f

el-noun

εκδικητική πορνογραφία

εκ‧δι‧κη‧τι‧κή

Τα περιστατικά εκδικητικής πορνογραφίας στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια σε ανησυχητικό βαθμό.

The incidents of revenge porn in Greece have increased in recent years to an alarming extent.

Ta peristatiká ekdikitikís pornografías stin Elláda échoun afxitheí ta teleftaía chrónia se anisychitikó vathmó.

en-εκδικητική_πορνογραφία-el-noun-Z3v6lLqt


σερίφης

head

σερίφης • (serífis) m (plural σερίφηδες)

serífis (romanization)
σερίφηδες (plural)
σερίφης (nominative singular)
σερίφηδες (nominative plural)
σερίφη (genitive singular)
σερίφηδων (genitive plural)
σερίφη (accusative singular)
σερίφηδες (accusative plural)
σερίφη (singular vocative)
σερίφηδες (plural vocative)

Borrowed from French shérif plus -ης (-is) ending, from English sheriff.


ληστεία

ληστεία • (listeía) f (plural ληστείες)

el-noun

ληστεία • (listeía) f (plural ληστείες)

listeía (romanization)
ληστείες (plural)
ληστεία (nominative singular)
ληστείες (nominative plural)
ληστείας (genitive singular)
ληστειών (genitive plural)
ληστεία (accusative singular)
ληστείες (accusative plural)
ληστεία (singular vocative)
ληστείες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek λῃστείᾱ (lēisteíā).


εσχάτη προδοσία

head

εσχάτες προδοσίες

εσχάτη προδοσία • (escháti prodosía) f (plural εσχάτες προδοσίες)

el-noun

εσχάτες προδοσίες

escháti prodosía (romanization)
εσχάτες προδοσίες (plural)


εγκληματικότητα

head

εγκληματικότητα • (egklimatikótita) f

el-noun

εγκληματικότητα • (egklimatikótita) f

egklimatikótita (romanization)
εγκληματικότητα (nominative singular)
εγκληματικότητες (nominative plural)
εγκληματικότητας (genitive singular)
εγκληματικοτήτων (genitive plural)
εγκληματικότητα (accusative singular)
εγκληματικότητες (accusative plural)
εγκληματικότητα (singular vocative)
εγκληματικότητες (plural vocative)

el-decl-noun

εγκληματικότητα

εγκληματικότητες

εγκληματικότητας

εγκληματικοτήτων

εγκληματικότητα

εγκληματικότητες

εγκληματικότητα

εγκληματικότητες

ε‧γκλη‧μα‧τι‧κό‧τη‧τα

Learnedly from εγκληματικός (egklimatikós) + -ότητα (-ótita).

af

εγκληματικός

(rare) criminality (the state of being criminal)


συμμορία

head

συμμορία • (symmoría) f (plural συμμορίες)

symmoría (romanization)
συμμορίες (plural)
συμμορία (nominative singular)
συμμορίες (nominative plural)
συμμορίας (genitive singular)
συμμοριών (genitive plural)
συμμορία (accusative singular)
συμμορίες (accusative plural)
συμμορία (singular vocative)
συμμορίες (plural vocative)

Learned borrowing from Ancient Greek συμμορία (summoría, “symmoria”), with semantic loan from French bande in the sense 'gang, band'.

lbor

(Ancient Greece) symmoria (group of wealthy citizens in Classical Athens assessed together for the purposes of taxation)


διακεκριμένος

head

passive perfect participles with reduplication

διακεκριμένη

διακεκριμένο

διακεκριμένος • (diakekriménos) m (feminine διακεκριμένη, neuter διακεκριμένο)

diakekriménos (romanization)
διακεκριμένη (feminine)
διακεκριμένο (neuter)
διακεκριμένος (masculine nominative singular)
διακεκριμένη (feminine nominative singular)
διακεκριμένο (neuter nominative singular)
διακεκριμένοι (masculine nominative)
διακεκριμένες (feminine nominative plural)
διακεκριμένα (neuter nominative plural)
διακεκριμένου (genitive masculine singular)
διακεκριμένης (feminine genitive singular)
διακεκριμένου (genitive neuter singular)
διακεκριμένων (genitive masculine)
διακεκριμένων (feminine genitive plural)
διακεκριμένων (genitive neuter plural)
διακεκριμένο (accusative masculine singular)
διακεκριμένη (accusative feminine singular)
διακεκριμένο (accusative neuter singular)
διακεκριμένους (accusative masculine)
διακεκριμένες (accusative feminine plural)
διακεκριμένα (accusative neuter plural)
διακεκριμένε (masculine singular vocative)
διακεκριμένη (feminine singular vocative)
διακεκριμένο (neuter singular vocative)
διακεκριμένοι (masculine vocative)
διακεκριμένες (feminine plural vocative)
διακεκριμένα (neuter plural vocative)

el-decl-adj-positive

Declension of διακεκριμένος

el-decl-adj-table

διακεκριμένος (diakekriménos)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένοι (diakekriménoi)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

διακεκριμένου (diakekriménou)

διακεκριμένης (diakekriménis)

διακεκριμένου (diakekriménou)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένων (diakekriménon)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένους (diakekriménous)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

διακεκριμένε (diakekriméne)

διακεκριμένη (diakekriméni)

διακεκριμένο (diakekriméno)

διακεκριμένοι (diakekriménoi)

διακεκριμένες (diakekriménes)

διακεκριμένα (diakekriména)

δι‧α‧κε‧κρι‧μέ‧νος

See διακρίνω (diakríno). The 'distinguished' sense is a calque of French distingué.

διακρίνω διακρίνω#Greek

passive perfect participle of διακρίνω (diakríno):


κακουργηματικός

head

κακουργηματική

κακουργηματικό

κακουργηματικός • (kakourgimatikós) m (feminine κακουργηματική, neuter κακουργηματικό)

el-adj

κακουργηματική

κακουργηματικό

kakourgimatikós (romanization)
κακουργηματική (feminine)
κακουργηματικό (neuter)
κακουργηματικός (masculine nominative singular)
κακουργηματική (feminine nominative singular)
κακουργηματικό (neuter nominative singular)
κακουργηματικοί (masculine nominative)
κακουργηματικές (feminine nominative plural)
κακουργηματικά (neuter nominative plural)
κακουργηματικού (genitive masculine singular)
κακουργηματικής (feminine genitive singular)
κακουργηματικού (genitive neuter singular)
κακουργηματικών (genitive masculine)
κακουργηματικών (feminine genitive plural)
κακουργηματικών (genitive neuter plural)
κακουργηματικό (accusative masculine singular)
κακουργηματική (accusative feminine singular)
κακουργηματικό (accusative neuter singular)
κακουργηματικούς (accusative masculine)
κακουργηματικές (accusative feminine plural)
κακουργηματικά (accusative neuter plural)
κακουργηματικέ (masculine singular vocative)
κακουργηματική (feminine singular vocative)
κακουργηματικό (neuter singular vocative)
κακουργηματικοί (masculine vocative)
κακουργηματικές (feminine plural vocative)
κακουργηματικά (neuter plural vocative)

el-decl-adj

κακουργηματικ

el-decl-adj-a

κακουργηματικ

el-decl-adj-positive

Declension of κακουργηματικός

κακουργηματικ

el-decl-adj-ός-ή-ό

κακουργηματικ

el-decl-adj-table

κακουργηματικός (kakourgimatikós)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικοί (kakourgimatikoí)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κακουργηματικού (kakourgimatikoú)

κακουργηματικής (kakourgimatikís)

κακουργηματικού (kakourgimatikoú)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικών (kakourgimatikón)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικούς (kakourgimatikoús)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κακουργηματικέ (kakourgimatiké)

κακουργηματική (kakourgimatikí)

κακουργηματικό (kakourgimatikó)

κακουργηματικοί (kakourgimatikoí)

κακουργηματικές (kakourgimatikés)

κακουργηματικά (kakourgimatiká)

κα‧κουρ‧γη‧μα‧τι‧κός

Learnedly from the κακουργηματ- stem of κακούργημα (kakoúrgima) + -ικός (-ikós).

lang

κακουργηματ-

κακουργηματ-

(criminal law) felony (attributive), felonious


αποποινικοποιώ

head

αποποινικοποιώ • (apopoinikopoió)

el-verb

αποποινικοποίησα

αποποινικοποιούμαι

αποποινικοποιημένος

αποποινικοποιώ • (apopoinikopoió) (past αποποινικοποίησα, passive αποποινικοποιούμαι, ppp αποποινικοποιημένος)

apopoinikopoió (romanization)
αποποινικοποίησα (past)
αποποινικοποιούμαι (passive)
αποποινικοποιημένος (participle passive perfect)
αποποινικοποιώ (active first-person imperfective indicative present singular)
αποποινικοποιήσω (active dependent first-person indicative perfective singular)
αποποινικοποιούμαι (first-person imperfective indicative passive present singular)
αποποινικοποιηθώ (dependent first-person indicative passive perfective singular)
αποποινικοποιείς (active imperfective indicative present second-person singular)
αποποινικοποιήσεις (active dependent indicative perfective second-person singular)
αποποινικοποιείσαι (imperfective indicative passive present second-person singular)
αποποινικοποιηθείς (dependent indicative passive perfective second-person singular)
αποποινικοποιεί (active imperfective indicative present singular third-person)
αποποινικοποιήσει (active dependent indicative perfective singular third-person)
αποποινικοποιείται (imperfective indicative passive present singular third-person)
αποποινικοποιηθεί (dependent indicative passive perfective singular third-person)
αποποινικοποιούμε (active first-person imperfective indicative plural present)
αποποινικοποιήσουμε (active dependent first-person indicative perfective plural)
-ομε (active dependent first-person indicative perfective plural rare)
αποποινικοποιούμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποποινικοποιόμαστε (first-person imperfective indicative passive plural present)
αποποινικοποιηθούμε (dependent first-person indicative passive perfective plural)
αποποινικοποιείτε (active imperfective indicative plural present second-person)
αποποινικοποιήσετε (active dependent indicative perfective plural second-person)
αποποινικοποιείστε (imperfective indicative passive plural present second-person)
αποποινικοποιόσαστε (imperfective indicative informal passive plural present second-person)
αποποινικοποιηθείτε (dependent indicative passive perfective plural second-person)
αποποινικοποιούν (active imperfective indicative plural present third-person)
αποποινικοποιούνε (active imperfective indicative plural present third-person)
αποποινικοποιήσουν (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσουνε (active dependent indicative perfective plural third-person)
αποποινικοποιούνται (imperfective indicative passive plural present third-person)
αποποινικοποιηθούν (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθούνε (dependent indicative passive perfective plural third-person)
αποποινικοποιούσα (active first-person imperfect imperfective indicative singular)
αποποινικοποίησα (active first-person indicative past perfective singular)
αποποινικοποιούμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιούμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιόμουν (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιόμουνα (first-person imperfect imperfective indicative passive singular)
αποποινικοποιήθηκα (first-person indicative passive past perfective singular)
αποποινικοποιούσες (active imperfect imperfective indicative second-person singular)
αποποινικοποίησες (active indicative past perfective second-person singular)
αποποινικοποιούσουν (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αποποινικοποιούσουνα (imperfect imperfective indicative passive rare second-person singular)
αποποινικοποιόσουν (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποποινικοποιόσουνα (imperfect imperfective indicative passive second-person singular)
αποποινικοποιήθηκες (indicative passive past perfective second-person singular)
αποποινικοποιούσε (active imperfect imperfective indicative singular third-person)
αποποινικοποίησε (active indicative past perfective singular third-person)
αποποινικοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιόταν (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιότανε (imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιείτο (archaic imperfect imperfective indicative passive singular third-person)
αποποινικοποιήθηκε (indicative passive past perfective singular third-person)
αποποινικοποιούσαμε (active first-person imperfect imperfective indicative plural)
αποποινικοποιήσαμε (active first-person indicative past perfective plural)
αποποινικοποιούμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑ούμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποποινικοποιόμασταν (first-person imperfect imperfective indicative passive plural)
‑όμαστε (first-person imperfect imperfective indicative informal passive plural)
αποποινικοποιηθήκαμε (first-person indicative passive past perfective plural)
αποποινικοποιούσατε (active imperfect imperfective indicative plural second-person)
αποποινικοποιήσατε (active indicative past perfective plural second-person)
[αποποινικοποιούσασταν, (‑ούσαστε)] (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
αποποινικοποιόσασταν (imperfect imperfective indicative passive plural second-person)
‑όσαστε (imperfect imperfective indicative informal passive plural second-person)
αποποινικοποιηθήκατε (indicative passive past perfective plural second-person)
αποποινικοποιούσαν (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποποινικοποιούσανε (active imperfect imperfective indicative plural third-person)
αποποινικοποίησαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσαν (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιήσανε (active indicative past perfective plural third-person)
αποποινικοποιούνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόνταν (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόντανε (imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιόντουσαν (imperfect imperfective indicative informal passive plural third-person)
αποποινικοποιούντο (archaic imperfect imperfective indicative passive plural third-person)
αποποινικοποιήθηκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθήκαν (indicative passive past perfective plural third-person)
αποποινικοποιηθήκανε (indicative passive past perfective plural third-person)
θα αποποινικοποιώ (active first-person future imperfective indicative progressive singular)
θα αποποινικοποιήσω (active first-person future indicative perfective singular)
θα αποποινικοποιούμαι (continuative first-person future imperfective indicative passive singular)
θα αποποινικοποιηθώ (first-person future indicative passive perfective singular)
Formed using present (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
dependent (for simple past) (continuative future imperfective perfective progressive subjunctive)
αποποινικοποίησε (active imperative perfective second-person singular)
αποποινικοποιήσου (imperative passive perfective second-person singular)
αποποινικοποιείτε (active imperative imperfective plural second-person)
αποποινικοποιήστε (active imperative perfective plural second-person)
αποποινικοποιείστε (imperative imperfective passive plural second-person)
αποποινικοποιηθείτε (imperative passive perfective plural second-person)
αποποινικοποιώντας (active participle present)
αποποινικοποιούμενος (participle passive present)
‑η (participle passive present)
‑ο (participle passive present)
έχοντας αποποινικοποιήσει (active participle past)
αποποινικοποιημένος (participle passive past)
‑η (participle passive past)
‑ο (participle passive past)
αποποινικοποιήσει (active infinitive-aorist)
αποποινικοποιηθεί (infinitive-aorist passive)

α‧πο‧ποι‧νι‧κο‧ποι‧ώ

Learnedly from απο- (apo-) + ποινικοποιώ (poinikopoió), a calque of French décriminaliser.


προανάκριση

head

προανακρίσεις

προανάκριση • (proanákrisi) f (plural προανακρίσεις)

el-noun

προανακρίσεις

proanákrisi (romanization)
προανακρίσεις (plural)
προανάκριση (nominative singular)
προανακρίσεις (nominative plural)
προανάκρισης (genitive singular)
προανακρίσεων (genitive plural)
προανάκριση (accusative singular)
προανακρίσεις (accusative plural)
προανάκριση (singular vocative)
προανακρίσεις (plural vocative)

el-decl-noun

προανακρίσεις

προανάκρισης

προανακρίσεων

προανακρίσεις

προανακρίσεις

Older or formal genitive singular: προανακρίσεως (proanakríseos)

προ‧α‧νά‧κρι‧ση

Learnedly from προανακρί(νω) (proanakrí(no)) + -ση (-si).

af

προανακρίνω<alt:προανακρί(νω)>

(criminal law) preliminary investigation


στρούγκα

head

στρούγκα • (stroúgka) f (plural στρούγκες)

stroúgka (romanization)
στρούγκες (plural)

Compare Albanian shtrungë, Aromanian strungã, Serbo-Croatian strȕga /стру̏га.

cog

strȕga//стру̏га

goat or sheep fence, fold, pen
(derogatory) prison