diz çökmek

head

diz çökmek (third-person singular simple present diz çöker)

diz çöker (present singular third-person)
diz çökmek (infinitive)
diz çöken (imperfective impersonal participle)
diz çökmüş (impersonal participle perfective)
diz çökecek (impersonal participle prospective)
diz çöktüğüm (non-prospective participle personal)
diz çöktüğün (non-prospective participle personal)
diz çöktüğü (non-prospective participle personal)
diz çöktüğümüz (non-prospective participle personal)
diz çöktüğünüz (non-prospective participle personal)
diz çöktükleri (non-prospective participle personal)
diz çökeceğim (participle personal prospective)
diz çökeceğin (participle personal prospective)
diz çökeceği (participle personal prospective)
diz çökeceğimiz (participle personal prospective)
diz çökeceğiniz (participle personal prospective)
diz çökecekleri (participle personal prospective)
diz çökme (noun-from-verb)
diz çöküş (adverbial)
diz çökerüm (aorist first-person indicative present singular)
diz çökersün (aorist indicative present second-person singular)
diz çöker (aorist indicative present singular third-person)
diz çökerüz (aorist first-person indicative plural present)
diz çökersünüz (aorist indicative plural present second-person)
diz çökerler (aorist indicative plural present third-person)
diz çöküyorum (first-person imperfective indicative present singular)
diz çöküyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
diz çöküyor (imperfective indicative present singular third-person)
diz çöküyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
diz çöküyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
diz çöküyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
diz çöktüm (first-person indicative past perfective singular)
diz çöktün (indicative past perfective second-person singular)
diz çöktü (indicative past perfective singular third-person)
diz çöktük (first-person indicative past perfective plural)
diz çöktünüz (indicative past perfective plural second-person)
diz çöktüler (indicative past perfective plural third-person)
diz çöküyordum (first-person imperfective indicative past singular)
diz çöküyordun (imperfective indicative past second-person singular)
diz çöküyordu (imperfective indicative past singular third-person)
diz çöküyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
diz çöküyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
diz çöküyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or diz çöküyordular (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökeceğim (first-person future indicative singular)
diz çökeceksin (future indicative second-person singular)
diz çökecek (future indicative singular third-person)
diz çökeceğiz (first-person future indicative plural)
diz çökeceksiniz (future indicative plural second-person)
diz çökecekler (future indicative plural third-person)
diz çökmüşüm (first-person inferential perfective singular)
diz çökmüşsün (inferential perfective second-person singular)
diz çökmüş (inferential perfective singular third-person)
diz çökmüşüz (first-person inferential perfective plural)
diz çökmüşsünüz (inferential perfective plural second-person)
diz çökmüşler (inferential perfective plural third-person)
diz çökermüşüm (aorist first-person inferential singular)
diz çökermüşsün (aorist inferential second-person singular)
diz çökermüş (aorist inferential singular third-person)
diz çökermüşüz (aorist first-person inferential plural)
diz çökermüşsünüz (aorist inferential plural second-person)
diz çökerlermiş (or diz çökermüşlar) (aorist inferential plural third-person)
diz çöküyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
diz çöküyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
diz çöküyormuş (imperfective inferential singular third-person)
diz çöküyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
diz çöküyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
diz çöküyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
diz çöksem (conditional first-person singular)
diz çöksen (conditional second-person singular)
diz çökse (conditional singular third-person)
diz çöksek (conditional first-person plural)
diz çökseniz (conditional plural second-person)
diz çökseler (conditional plural third-person)
diz çökseydim (conditional first-person perfective singular)
diz çökseydin (conditional perfective second-person singular)
diz çökseydi (conditional perfective singular third-person)
diz çökseydik (conditional first-person perfective plural)
diz çökseydiniz (conditional perfective plural second-person)
diz çökseydiler (conditional perfective plural third-person)
diz çökeyim (first-person optative singular)
diz çökesin (optative second-person singular)
diz çöke (optative singular third-person)
diz çökelim (first-person optative plural)
diz çökesiniz (optative plural second-person)
diz çökeler (optative plural third-person)
diz çökmekteyim (first-person progressive singular)
diz çökmektesin (progressive second-person singular)
diz çökmekte (progressive singular third-person)
diz çökmekteyiz (first-person plural progressive)
diz çökmektesiniz (plural progressive second-person)
diz çökmekteler (plural progressive third-person)
diz çökmeliyim (first-person necessitative singular)
diz çökmelisin (necessitative second-person singular)
diz çökmeli (necessitative singular third-person)
diz çökmeliyiz (first-person necessitative plural)
diz çökmelisiniz (necessitative plural second-person)
diz çökmeliler (necessitative plural third-person)
diz çök (imperative second-person singular)
diz çöksün (imperative singular third-person)
diz çökün (imperative plural second-person)
diz çöksünler (imperative plural third-person)
diz çöker müyüm? (aorist first-person indicative present singular)
diz çöker müsün? (aorist indicative present second-person singular)
diz çöker mü? (aorist indicative present singular third-person)
diz çöker müyüz? (aorist first-person indicative plural present)
diz çöker müsünüz? (aorist indicative plural present second-person)
diz çökerler mi? (aorist indicative plural present third-person)
diz çöküyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
diz çöküyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
diz çöküyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
diz çöküyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
diz çöküyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
diz çöküyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
diz çöktüm mü? (first-person indicative past perfective singular)
diz çöktün mü? (indicative past perfective second-person singular)
diz çöktü mü? (indicative past perfective singular third-person)
diz çöktük mü? (first-person indicative past perfective plural)
diz çöktünüz mü? (indicative past perfective plural second-person)
diz çöktüler mi? (indicative past perfective plural third-person)
diz çöküyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
diz çöküyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
diz çöküyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
diz çöküyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
diz çöküyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
diz çöküyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökecek miyim? (first-person future indicative singular)
diz çökecek misin? (future indicative second-person singular)
diz çökecek mi? (future indicative singular third-person)
diz çökecek miyiz? (first-person future indicative plural)
diz çökecek misiniz? (future indicative plural second-person)
diz çökecekler mi? (future indicative plural third-person)
diz çökmüş müyüm? (first-person inferential perfective singular)
diz çökmüş müsün? (inferential perfective second-person singular)
diz çökmüş mü? (inferential perfective singular third-person)
diz çökmüş müyüz? (first-person inferential perfective plural)
diz çökmüş müsünüz? (inferential perfective plural second-person)
diz çökmüşler mi? (inferential perfective plural third-person)
diz çöker müymüşüm? (aorist first-person inferential singular)
diz çöker müymüşsün? (aorist inferential second-person singular)
diz çöker müymüş? (aorist inferential singular third-person)
diz çöker müymüşüz? (aorist first-person inferential plural)
diz çöker müymüşsünüz? (aorist inferential plural second-person)
diz çökerler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
diz çöküyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
diz çöküyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
diz çöküyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
diz çöküyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
diz çöküyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
diz çöküyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
diz çöksem mi? (conditional first-person singular)
diz çöksen mi? (conditional second-person singular)
diz çökse mi? (conditional singular third-person)
diz çöksek mi? (conditional first-person plural)
diz çökseniz mi? (conditional plural second-person)
diz çökseler mi? (conditional plural third-person)
diz çökse miydim? (conditional first-person perfective singular)
diz çökse miydin? (conditional perfective second-person singular)
diz çökse miydi? (conditional perfective singular third-person)
diz çökse miydik? (conditional first-person perfective plural)
diz çökse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
diz çökseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
diz çökmekte miyim? (first-person progressive singular)
diz çökmekte misin? (progressive second-person singular)
diz çökmekte mi? (progressive singular third-person)
diz çökmekte miyiz? (first-person plural progressive)
diz çökmekte misiniz? (plural progressive second-person)
diz çökmekteler mi? (plural progressive third-person)
diz çökmeli miyim? (first-person necessitative singular)
diz çökmeli misin? (necessitative second-person singular)
diz çökmeli mi? (necessitative singular third-person)
diz çökmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
diz çökmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
diz çökmeliler mi? (necessitative plural third-person)
diz çökmemek (infinitive negative)
diz çökmeyen (imperfective impersonal negative participle)
diz çökmemiş (impersonal negative participle perfective)
diz çökmeyecek (impersonal negative participle prospective)
diz çökmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
diz çökmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
diz çökmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
diz çökmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
diz çökmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
diz çökmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
diz çökmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
diz çökmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
diz çökmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
diz çökmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
diz çökmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
diz çökmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
diz çökmeme (negative noun-from-verb)
diz çökmeyüş (adverbial negative)
diz çökmem (aorist first-person indicative present singular)
diz çökmezsin (aorist indicative present second-person singular)
diz çökmez (aorist indicative present singular third-person)
diz çökmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
diz çökmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
diz çökmezler (aorist indicative plural present third-person)
diz çökmüyorum (first-person imperfective indicative present singular)
diz çökmüyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
diz çökmüyor (imperfective indicative present singular third-person)
diz çökmüyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
diz çökmüyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
diz çökmüyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
diz çökmedim (first-person indicative past perfective singular)
diz çökmedin (indicative past perfective second-person singular)
diz çökmedi (indicative past perfective singular third-person)
diz çökmedik (first-person indicative past perfective plural)
diz çökmediniz (indicative past perfective plural second-person)
diz çökmediler (indicative past perfective plural third-person)
diz çökmüyordum (first-person imperfective indicative past singular)
diz çökmüyordun (imperfective indicative past second-person singular)
diz çökmüyordu (imperfective indicative past singular third-person)
diz çökmüyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
diz çökmüyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
diz çökmüyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökmeyeceğim (first-person future indicative singular)
diz çökmeyeceksin (future indicative second-person singular)
diz çökmeyecek (future indicative singular third-person)
diz çökmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
diz çökmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
diz çökmeyecekler (future indicative plural third-person)
diz çökmemişim (first-person inferential perfective singular)
diz çökmemişsin (inferential perfective second-person singular)
diz çökmemiş (inferential perfective singular third-person)
diz çökmemişiz (first-person inferential perfective plural)
diz çökmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
diz çökmemişler (inferential perfective plural third-person)
diz çökmezmişim (aorist first-person inferential singular)
diz çökmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
diz çökmezmiş (aorist inferential singular third-person)
diz çökmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
diz çökmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
diz çökmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
diz çökmüyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
diz çökmüyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
diz çökmüyormuş (imperfective inferential singular third-person)
diz çökmüyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
diz çökmüyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
diz çökmüyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
diz çökmesem (conditional first-person singular)
diz çökmesen (conditional second-person singular)
diz çökmese (conditional singular third-person)
diz çökmesek (conditional first-person plural)
diz çökmeseniz (conditional plural second-person)
diz çökmeseler (conditional plural third-person)
diz çökmeseydim (conditional first-person perfective singular)
diz çökmeseydin (conditional perfective second-person singular)
diz çökmeseydi (conditional perfective singular third-person)
diz çökmeseydik (conditional first-person perfective plural)
diz çökmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
diz çökmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
diz çökmeyeyim (first-person optative singular)
diz çökmeyesin (optative second-person singular)
diz çökmeye (optative singular third-person)
diz çökmeyelim (first-person optative plural)
diz çökmeyesiniz (optative plural second-person)
diz çökmeyeler (optative plural third-person)
diz çökmemekteyim (first-person progressive singular)
diz çökmemektesin (progressive second-person singular)
diz çökmemekte (progressive singular third-person)
diz çökmemekteyiz (first-person plural progressive)
diz çökmemektesiniz (plural progressive second-person)
diz çökmemekteler (plural progressive third-person)
diz çökmemeliyim (first-person necessitative singular)
diz çökmemelisin (necessitative second-person singular)
diz çökmemeli (necessitative singular third-person)
diz çökmemeliyiz (first-person necessitative plural)
diz çökmemelisiniz (necessitative plural second-person)
diz çökmemeliler (necessitative plural third-person)
diz çökme (imperative second-person singular)
diz çökmesin (imperative singular third-person)
diz çökmeyin (imperative plural second-person)
diz çökmesinler (imperative plural third-person)
diz çökmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
diz çökmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
diz çökmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
diz çökmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
diz çökmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
diz çökmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
diz çökmüyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
diz çökmüyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
diz çökmüyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
diz çökmüyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
diz çökmüyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
diz çökmüyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
diz çökmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
diz çökmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
diz çökmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
diz çökmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
diz çökmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
diz çökmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
diz çökmüyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
diz çökmüyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
diz çökmüyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
diz çökmüyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
diz çökmüyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
diz çökmüyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
diz çökmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
diz çökmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
diz çökmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
diz çökmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
diz çökmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
diz çökmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
diz çökmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
diz çökmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
diz çökmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
diz çökmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
diz çökmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
diz çökmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
diz çökmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
diz çökmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
diz çökmez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
diz çökmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
diz çökmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
diz çökmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
diz çökmüyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
diz çökmüyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
diz çökmüyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
diz çökmüyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
diz çökmüyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
diz çökmüyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
diz çökmesem mi? (conditional first-person singular)
diz çökmesen mi? (conditional second-person singular)
diz çökmese mi? (conditional singular third-person)
diz çökmesek mi? (conditional first-person plural)
diz çökmeseniz mi? (conditional plural second-person)
diz çökmeseler mi? (conditional plural third-person)
diz çökmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
diz çökmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
diz çökmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
diz çökmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
diz çökmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
diz çökmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
diz çökmemekte miyim? (first-person progressive singular)
diz çökmemekte misin? (progressive second-person singular)
diz çökmemekte mi? (progressive singular third-person)
diz çökmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
diz çökmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
diz çökmemekteler mi? (plural progressive third-person)
diz çökmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
diz çökmemeli misin? (necessitative second-person singular)
diz çökmemeli mi? (necessitative singular third-person)
diz çökmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
diz çökmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
diz çökmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V²r</i>

From Ottoman Turkish دیز چوكمك (diz çökmek, “to kneel down”), from دیز (diz, “knee”) and چوكمك (çökmek, “to collapse, to kneel or crouch down”), equivalent to diz + çökmek. Cognates with Azerbaijani diz çökmək, Uzbek tiz choʻkmoq.

der

(intransitive, with dative) To bow down, to bend the knee, to genuflect.


разумѣвати

head

разумѣвати (razuměvati) impf (perfective разумѣти)

razuměvati (romanization)
разумѣти (perfective)
разумѣваѭ (first-person present singular)
разумѣваивѣ (dual first-person present)
разумѣваимъ (first-person plural present)
разумѣваиши (present second-person singular)
разумѣваита (dual present second-person)
разумѣваите (plural present second-person)
разумѣваить (present singular third-person)
разумѣваита (dual present third-person)
разумѣваѧть (plural present third-person)
разумѣвахъ (aorist first-person singular)
разумѣваховѣ (aorist dual first-person)
разумѣвахомъ (aorist first-person plural)
разумѣва (aorist second-person singular)
разумѣваста (aorist dual second-person)
разумѣвасте (aorist plural second-person)
разумѣва (aorist singular third-person)
разумѣваста (aorist dual third-person)
разумѣваша (aorist plural third-person)
разумѣвахъ (first-person imperfect singular)
разумѣваховѣ (dual first-person imperfect)
разумѣвахомъ (first-person imperfect plural)
разумѣваше (imperfect second-person singular)
разумѣваста (dual imperfect second-person)
разумѣвасте (imperfect plural second-person)
разумѣваше (imperfect singular third-person)
разумѣваста (dual imperfect third-person)
разумѣвахѫ (imperfect plural third-person)
разумѣвахѫть (imperfect plural third-person)
разумѣваи (imperative singular)
разумѣваита (dual imperative)
разумѣваите (imperative plural)
разумѣваивѣ (dual)
разумѣваимъ (plural)
разумѣваѧ
разумѣваимъ
разумѣвавъ
разумѣваетъ
L-Participle
разумѣвалъ
разумѣвати (infinitive)
разумѣватъ (supine)

orv-conj

разумѣваховѣ

разумѣвахомъ

разумѣваховѣ

разумѣвахомъ

разумѣвахѫ, разумѣвахѫть

desc

Russian: разумева́ть (razumevátʹ) (obsolete, dialectal)

ра‧зу‧мѣ‧ва‧ти

Learned borrowing from Old Church Slavonic разоумѣвати (razuměvati).


göz atmak

head

göz atmak (third-person singular simple present göz atar)

göz atar (present singular third-person)
göz atmak (infinitive)
göz atan (imperfective impersonal participle)
göz atmış (impersonal participle perfective)
göz atacak (impersonal participle prospective)
göz attığım (non-prospective participle personal)
göz attığın (non-prospective participle personal)
göz attığı (non-prospective participle personal)
göz attığımız (non-prospective participle personal)
göz attığınız (non-prospective participle personal)
göz attıkları (non-prospective participle personal)
göz atacağım (participle personal prospective)
göz atacağın (participle personal prospective)
göz atacağı (participle personal prospective)
göz atacağımız (participle personal prospective)
göz atacağınız (participle personal prospective)
göz atacakları (participle personal prospective)
göz atma (noun-from-verb)
göz atış (adverbial)
göz atarım (aorist first-person indicative present singular)
göz atarsın (aorist indicative present second-person singular)
göz atar (aorist indicative present singular third-person)
göz atarız (aorist first-person indicative plural present)
göz atarsınız (aorist indicative plural present second-person)
göz atarlar (aorist indicative plural present third-person)
göz atıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
göz atıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
göz atıyor (imperfective indicative present singular third-person)
göz atıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
göz atıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
göz atıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
göz attım (first-person indicative past perfective singular)
göz attın (indicative past perfective second-person singular)
göz attı (indicative past perfective singular third-person)
göz attık (first-person indicative past perfective plural)
göz attınız (indicative past perfective plural second-person)
göz attılar (indicative past perfective plural third-person)
göz atıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
göz atıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
göz atıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
göz atıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
göz atıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
göz atıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or göz atıyordular (imperfective indicative past plural third-person)
göz atacağım (first-person future indicative singular)
göz atacaksın (future indicative second-person singular)
göz atacak (future indicative singular third-person)
göz atacağız (first-person future indicative plural)
göz atacaksınız (future indicative plural second-person)
göz atacaklar (future indicative plural third-person)
göz atmışım (first-person inferential perfective singular)
göz atmışsın (inferential perfective second-person singular)
göz atmış (inferential perfective singular third-person)
göz atmışız (first-person inferential perfective plural)
göz atmışsınız (inferential perfective plural second-person)
göz atmışlar (inferential perfective plural third-person)
göz atarmışım (aorist first-person inferential singular)
göz atarmışsın (aorist inferential second-person singular)
göz atarmış (aorist inferential singular third-person)
göz atarmışız (aorist first-person inferential plural)
göz atarmışsınız (aorist inferential plural second-person)
göz atarlarmış (or göz atarmışlar) (aorist inferential plural third-person)
göz atıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
göz atıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
göz atıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
göz atıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
göz atıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
göz atıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
göz atsam (conditional first-person singular)
göz atsan (conditional second-person singular)
göz atsa (conditional singular third-person)
göz atsak (conditional first-person plural)
göz atsanız (conditional plural second-person)
göz atsalar (conditional plural third-person)
göz atsaydım (conditional first-person perfective singular)
göz atsaydın (conditional perfective second-person singular)
göz atsaydı (conditional perfective singular third-person)
göz atsaydık (conditional first-person perfective plural)
göz atsaydınız (conditional perfective plural second-person)
göz atsaydılar (conditional perfective plural third-person)
göz atayım (first-person optative singular)
göz atasın (optative second-person singular)
göz ata (optative singular third-person)
göz atalım (first-person optative plural)
göz atasınız (optative plural second-person)
göz atalar (optative plural third-person)
göz atmaktayım (first-person progressive singular)
göz atmaktasın (progressive second-person singular)
göz atmakta (progressive singular third-person)
göz atmaktayız (first-person plural progressive)
göz atmaktasınız (plural progressive second-person)
göz atmaktalar (plural progressive third-person)
göz atmalıyım (first-person necessitative singular)
göz atmalısın (necessitative second-person singular)
göz atmalı (necessitative singular third-person)
göz atmalıyız (first-person necessitative plural)
göz atmalısınız (necessitative plural second-person)
göz atmalılar (necessitative plural third-person)
göz at (imperative second-person singular)
göz atsın (imperative singular third-person)
göz atın (imperative plural second-person)
göz atsınlar (imperative plural third-person)
göz atar mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
göz atar mısın? (aorist indicative present second-person singular)
göz atar mı? (aorist indicative present singular third-person)
göz atar mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
göz atar mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
göz atarlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
göz atıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
göz atıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
göz atıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
göz atıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
göz atıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
göz atıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
göz attım mı? (first-person indicative past perfective singular)
göz attın mı? (indicative past perfective second-person singular)
göz attı mı? (indicative past perfective singular third-person)
göz attık mı? (first-person indicative past perfective plural)
göz attınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
göz attılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
göz atıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
göz atıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
göz atıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
göz atıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
göz atıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
göz atıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
göz atacak mıyım? (first-person future indicative singular)
göz atacak mısın? (future indicative second-person singular)
göz atacak mı? (future indicative singular third-person)
göz atacak mıyız? (first-person future indicative plural)
göz atacak mısınız? (future indicative plural second-person)
göz atacaklar mı? (future indicative plural third-person)
göz atmış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
göz atmış mısın? (inferential perfective second-person singular)
göz atmış mı? (inferential perfective singular third-person)
göz atmış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
göz atmış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
göz atmışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
göz atar mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
göz atar mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
göz atar mıymış? (aorist inferential singular third-person)
göz atar mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
göz atar mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
göz atarlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
göz atıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
göz atıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
göz atıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
göz atıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
göz atıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
göz atıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
göz atsam mı? (conditional first-person singular)
göz atsan mı? (conditional second-person singular)
göz atsa mı? (conditional singular third-person)
göz atsak mı? (conditional first-person plural)
göz atsanız mı? (conditional plural second-person)
göz atsalar mı? (conditional plural third-person)
göz atsa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
göz atsa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
göz atsa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
göz atsa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
göz atsa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
göz atsalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
göz atmakta mıyım? (first-person progressive singular)
göz atmakta mısın? (progressive second-person singular)
göz atmakta mı? (progressive singular third-person)
göz atmakta mıyız? (first-person plural progressive)
göz atmakta mısınız? (plural progressive second-person)
göz atmaktalar mı? (plural progressive third-person)
göz atmalı mıyım? (first-person necessitative singular)
göz atmalı mısın? (necessitative second-person singular)
göz atmalı mı? (necessitative singular third-person)
göz atmalı mıyız? (first-person necessitative plural)
göz atmalı mısınız? (necessitative plural second-person)
göz atmalılar mı? (necessitative plural third-person)
göz atmamak (infinitive negative)
göz atmayan (imperfective impersonal negative participle)
göz atmamış (impersonal negative participle perfective)
göz atmayacak (impersonal negative participle prospective)
göz atmadığım (first-person negative non-prospective participle singular)
göz atmadığın (negative non-prospective participle second-person singular)
göz atmadığı (negative non-prospective participle singular third-person)
göz atmadığımız (first-person negative non-prospective participle plural)
göz atmadığınız (negative non-prospective participle plural second-person)
göz atmadıkları (negative non-prospective participle plural third-person)
göz atmayacağım (first-person negative participle prospective singular)
göz atmayacağın (negative participle prospective second-person singular)
göz atmayacağı (negative participle prospective singular third-person)
göz atmayacağımız (first-person negative participle plural prospective)
göz atmayacağınız (negative participle plural prospective second-person)
göz atmayacakları (negative participle plural prospective third-person)
göz atmama (negative noun-from-verb)
göz atmayış (adverbial negative)
göz atmam (aorist first-person indicative present singular)
göz atmazsın (aorist indicative present second-person singular)
göz atmaz (aorist indicative present singular third-person)
göz atmayız (aorist first-person indicative plural present)
göz atmazsınız (aorist indicative plural present second-person)
göz atmazlar (aorist indicative plural present third-person)
göz atmıyorum (first-person imperfective indicative present singular)
göz atmıyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
göz atmıyor (imperfective indicative present singular third-person)
göz atmıyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
göz atmıyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
göz atmıyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
göz atmadım (first-person indicative past perfective singular)
göz atmadın (indicative past perfective second-person singular)
göz atmadı (indicative past perfective singular third-person)
göz atmadık (first-person indicative past perfective plural)
göz atmadınız (indicative past perfective plural second-person)
göz atmadılar (indicative past perfective plural third-person)
göz atmıyordum (first-person imperfective indicative past singular)
göz atmıyordun (imperfective indicative past second-person singular)
göz atmıyordu (imperfective indicative past singular third-person)
göz atmıyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
göz atmıyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
göz atmıyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
göz atmayacağım (first-person future indicative singular)
göz atmayacaksın (future indicative second-person singular)
göz atmayacak (future indicative singular third-person)
göz atmayacağız (first-person future indicative plural)
göz atmayacaksınız (future indicative plural second-person)
göz atmayacaklar (future indicative plural third-person)
göz atmamışım (first-person inferential perfective singular)
göz atmamışsın (inferential perfective second-person singular)
göz atmamış (inferential perfective singular third-person)
göz atmamışız (first-person inferential perfective plural)
göz atmamışsınız (inferential perfective plural second-person)
göz atmamışlar (inferential perfective plural third-person)
göz atmazmışım (aorist first-person inferential singular)
göz atmazmışsın (aorist inferential second-person singular)
göz atmazmış (aorist inferential singular third-person)
göz atmazmışız (aorist first-person inferential plural)
göz atmazmışsınız (aorist inferential plural second-person)
göz atmazlarmış (aorist inferential plural third-person)
göz atmıyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
göz atmıyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
göz atmıyormuş (imperfective inferential singular third-person)
göz atmıyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
göz atmıyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
göz atmıyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
göz atmasam (conditional first-person singular)
göz atmasan (conditional second-person singular)
göz atmasa (conditional singular third-person)
göz atmasak (conditional first-person plural)
göz atmasanız (conditional plural second-person)
göz atmasalar (conditional plural third-person)
göz atmasaydım (conditional first-person perfective singular)
göz atmasaydın (conditional perfective second-person singular)
göz atmasaydı (conditional perfective singular third-person)
göz atmasaydık (conditional first-person perfective plural)
göz atmasaydınız (conditional perfective plural second-person)
göz atmasaydılar (conditional perfective plural third-person)
göz atmayayım (first-person optative singular)
göz atmayasın (optative second-person singular)
göz atmaya (optative singular third-person)
göz atmayalım (first-person optative plural)
göz atmayasınız (optative plural second-person)
göz atmayalar (optative plural third-person)
göz atmamaktayım (first-person progressive singular)
göz atmamaktasın (progressive second-person singular)
göz atmamakta (progressive singular third-person)
göz atmamaktayız (first-person plural progressive)
göz atmamaktasınız (plural progressive second-person)
göz atmamaktalar (plural progressive third-person)
göz atmamalıyım (first-person necessitative singular)
göz atmamalısın (necessitative second-person singular)
göz atmamalı (necessitative singular third-person)
göz atmamalıyız (first-person necessitative plural)
göz atmamalısınız (necessitative plural second-person)
göz atmamalılar (necessitative plural third-person)
göz atma (imperative second-person singular)
göz atmasın (imperative singular third-person)
göz atmayın (imperative plural second-person)
göz atmasınlar (imperative plural third-person)
göz atmaz mıyım? (aorist first-person indicative present singular)
göz atmaz mısın? (aorist indicative present second-person singular)
göz atmaz mı? (aorist indicative present singular third-person)
göz atmaz mıyız? (aorist first-person indicative plural present)
göz atmaz mısınız? (aorist indicative plural present second-person)
göz atmazlar mı? (aorist indicative plural present third-person)
göz atmıyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
göz atmıyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
göz atmıyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
göz atmıyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
göz atmıyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
göz atmıyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
göz atmadım mı? (first-person indicative past perfective singular)
göz atmadın mı? (indicative past perfective second-person singular)
göz atmadı mı? (indicative past perfective singular third-person)
göz atmadık mı? (first-person indicative past perfective plural)
göz atmadınız mı? (indicative past perfective plural second-person)
göz atmadılar mı? (indicative past perfective plural third-person)
göz atmıyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
göz atmıyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
göz atmıyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
göz atmıyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
göz atmıyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
göz atmıyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
göz atmayacak mıyım? (first-person future indicative singular)
göz atmayacak mısın? (future indicative second-person singular)
göz atmayacak mı? (future indicative singular third-person)
göz atmayacak mıyız? (first-person future indicative plural)
göz atmayacak mısınız? (future indicative plural second-person)
göz atmayacaklar mı? (future indicative plural third-person)
göz atmamış mıyım? (first-person inferential perfective singular)
göz atmamış mısın? (inferential perfective second-person singular)
göz atmamış mı? (inferential perfective singular third-person)
göz atmamış mıyız? (first-person inferential perfective plural)
göz atmamış mısınız? (inferential perfective plural second-person)
göz atmamışlar mı? (inferential perfective plural third-person)
göz atmaz mıymışım? (aorist first-person inferential singular)
göz atmaz mıymışsın? (aorist inferential second-person singular)
göz atmaz mıymış? (aorist inferential singular third-person)
göz atmaz mıymışız? (aorist first-person inferential plural)
göz atmaz mıymışsınız? (aorist inferential plural second-person)
göz atmazlar mıymış? (aorist inferential plural third-person)
göz atmıyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
göz atmıyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
göz atmıyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
göz atmıyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
göz atmıyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
göz atmıyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
göz atmasam mı? (conditional first-person singular)
göz atmasan mı? (conditional second-person singular)
göz atmasa mı? (conditional singular third-person)
göz atmasak mı? (conditional first-person plural)
göz atmasanız mı? (conditional plural second-person)
göz atmasalar mı? (conditional plural third-person)
göz atmasa mıydım? (conditional first-person perfective singular)
göz atmasa mıydın? (conditional perfective second-person singular)
göz atmasa mıydı? (conditional perfective singular third-person)
göz atmasa mıydık? (conditional first-person perfective plural)
göz atmasa mıydınız? (conditional perfective plural second-person)
göz atmasalar mıydı? (conditional perfective plural third-person)
göz atmamakta mıyım? (first-person progressive singular)
göz atmamakta mısın? (progressive second-person singular)
göz atmamakta mı? (progressive singular third-person)
göz atmamakta mıyız? (first-person plural progressive)
göz atmamakta mısınız? (plural progressive second-person)
göz atmamaktalar mı? (plural progressive third-person)
göz atmamalı mıyım? (first-person necessitative singular)
göz atmamalı mısın? (necessitative second-person singular)
göz atmamalı mı? (necessitative singular third-person)
göz atmamalı mıyız? (first-person necessitative plural)
göz atmamalı mısınız? (necessitative plural second-person)
göz atmamalılar mı? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish گوز آتمق (göz atmaḳ, “to cast one's eye on any thing, to conceive a desire for”), equivalent to compound of göz (“eye”) + atmak (“to throw”), literally “to throw (one's) eye”.

com+

Kitaba şöyle bir göz attım, pek bana göre değil.

I took a glance at the book, it's not quite for me.

(transitive, idiomatic, with dative) To take a look at shortly, to glance over, to take a gander.


𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽

got-verb

𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽 • (gapaidōn)

gapaidōn (romanization)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽 (infinitive)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉 (first-person present singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰 (first-person past singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰 (first-person passive present singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐍃 (present second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐍃 (past second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌶𐌰 (passive present second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌸 (present singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰 (past singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰 (passive present singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐍃 (dual first-person present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌿 (dual first-person past)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐍄𐍃 (dual present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌿𐍄𐍃 (dual past second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌼 (first-person plural present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌿𐌼 (first-person past plural)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰 (first-person passive plural present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌸 (plural present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌿𐌸 (past plural second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰 (passive plural present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳 (plural present third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌿𐌽 (past plural third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰 (passive plural present third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌾𐌰𐌿 (first-person past singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰𐌿 (first-person passive present singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐍃 (past second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌶𐌰𐌿 (passive present second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉 (present singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌹 (past singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰𐌿 (passive present singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐍅𐌰 (dual first-person present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐍅𐌰 (dual first-person past)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐍄𐍃 (dual past second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌼𐌰 (first-person plural present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐌼𐌰 (first-person past plural)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰𐌿 (first-person passive plural present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐌸 (past plural second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰𐌿 (passive plural present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌰 (plural present third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌴𐌳𐌴𐌹𐌽𐌰 (past plural third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰𐌿 (passive plural present third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉 (imperative present second-person singular)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌳𐌰𐌿 (imperative present singular third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐍄𐍃 (dual imperative present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌸 (imperative plural present second-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐌰𐌿 (imperative plural present third-person)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽𐌳𐍃 (imperative participle present)
𐌲𐌰𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌸𐍃 (imperative participle past)

From 𐌲𐌰- (ga-) + *𐍀𐌰𐌹𐌳𐍉𐌽 (*paidōn), from 𐍀𐌰𐌹𐌳𐌰 (paida) + -𐍉𐌽 (-ōn).


menetmek

head

menetmek (third-person singular simple present meneder)

meneder (present singular third-person)
menetmek (infinitive)
meneden (imperfective impersonal participle)
menetmiş (impersonal participle perfective)
menedecek (impersonal participle prospective)
menettiğim (non-prospective participle personal)
menettiğin (non-prospective participle personal)
menettiği (non-prospective participle personal)
menettiğimiz (non-prospective participle personal)
menettiğiniz (non-prospective participle personal)
menettikleri (non-prospective participle personal)
menedeceğim (participle personal prospective)
menedeceğin (participle personal prospective)
menedeceği (participle personal prospective)
menedeceğimiz (participle personal prospective)
menedeceğiniz (participle personal prospective)
menedecekleri (participle personal prospective)
menetme (noun-from-verb)
menediş (adverbial)
menederim (aorist first-person indicative present singular)
menedersin (aorist indicative present second-person singular)
meneder (aorist indicative present singular third-person)
menederiz (aorist first-person indicative plural present)
menedersiniz (aorist indicative plural present second-person)
menederler (aorist indicative plural present third-person)
menediyorum (first-person imperfective indicative present singular)
menediyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
menediyor (imperfective indicative present singular third-person)
menediyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
menediyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
menediyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
menettim (first-person indicative past perfective singular)
menettin (indicative past perfective second-person singular)
menetti (indicative past perfective singular third-person)
menettik (first-person indicative past perfective plural)
menettiniz (indicative past perfective plural second-person)
menettiler (indicative past perfective plural third-person)
menediyordum (first-person imperfective indicative past singular)
menediyordun (imperfective indicative past second-person singular)
menediyordu (imperfective indicative past singular third-person)
menediyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
menediyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
menediyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or menediyordular (imperfective indicative past plural third-person)
menedeceğim (first-person future indicative singular)
menedeceksin (future indicative second-person singular)
menedecek (future indicative singular third-person)
menedeceğiz (first-person future indicative plural)
menedeceksiniz (future indicative plural second-person)
menedecekler (future indicative plural third-person)
menetmişim (first-person inferential perfective singular)
menetmişsin (inferential perfective second-person singular)
menetmiş (inferential perfective singular third-person)
menetmişiz (first-person inferential perfective plural)
menetmişsiniz (inferential perfective plural second-person)
menetmişler (inferential perfective plural third-person)
menedermişim (aorist first-person inferential singular)
menedermişsin (aorist inferential second-person singular)
menedermiş (aorist inferential singular third-person)
menedermişiz (aorist first-person inferential plural)
menedermişsiniz (aorist inferential plural second-person)
menederlermiş (or menedermişlar) (aorist inferential plural third-person)
menediyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
menediyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
menediyormuş (imperfective inferential singular third-person)
menediyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
menediyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
menediyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
menetsem (conditional first-person singular)
menetsen (conditional second-person singular)
menetse (conditional singular third-person)
menetsek (conditional first-person plural)
menetseniz (conditional plural second-person)
menetseler (conditional plural third-person)
menetseydim (conditional first-person perfective singular)
menetseydin (conditional perfective second-person singular)
menetseydi (conditional perfective singular third-person)
menetseydik (conditional first-person perfective plural)
menetseydiniz (conditional perfective plural second-person)
menetseydiler (conditional perfective plural third-person)
menedeyim (first-person optative singular)
menedesin (optative second-person singular)
menede (optative singular third-person)
menedelim (first-person optative plural)
menedesiniz (optative plural second-person)
menedeler (optative plural third-person)
menetmekteyim (first-person progressive singular)
menetmektesin (progressive second-person singular)
menetmekte (progressive singular third-person)
menetmekteyiz (first-person plural progressive)
menetmektesiniz (plural progressive second-person)
menetmekteler (plural progressive third-person)
menetmeliyim (first-person necessitative singular)
menetmelisin (necessitative second-person singular)
menetmeli (necessitative singular third-person)
menetmeliyiz (first-person necessitative plural)
menetmelisiniz (necessitative plural second-person)
menetmeliler (necessitative plural third-person)
menet (imperative second-person singular)
menetsin (imperative singular third-person)
menedin (imperative plural second-person)
or menediniz (imperative plural second-person)
menetsinler (imperative plural third-person)
meneder miyim? (aorist first-person indicative present singular)
meneder misin? (aorist indicative present second-person singular)
meneder mi? (aorist indicative present singular third-person)
meneder miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
meneder misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
menederler mi? (aorist indicative plural present third-person)
menediyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
menediyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
menediyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
menediyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
menediyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
menediyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
menettim mi? (first-person indicative past perfective singular)
menettin mi? (indicative past perfective second-person singular)
menetti mi? (indicative past perfective singular third-person)
menettik mi? (first-person indicative past perfective plural)
menettiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
menettiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
menediyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
menediyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
menediyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
menediyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
menediyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
menediyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
menedecek miyim? (first-person future indicative singular)
menedecek misin? (future indicative second-person singular)
menedecek mi? (future indicative singular third-person)
menedecek miyiz? (first-person future indicative plural)
menedecek misiniz? (future indicative plural second-person)
menedecekler mi? (future indicative plural third-person)
menetmiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
menetmiş misin? (inferential perfective second-person singular)
menetmiş mi? (inferential perfective singular third-person)
menetmiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
menetmiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
menetmişler mi? (inferential perfective plural third-person)
meneder miymişim? (aorist first-person inferential singular)
meneder miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
meneder miymiş? (aorist inferential singular third-person)
meneder miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
meneder miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
menederler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
menediyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
menediyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
menediyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
menediyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
menediyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
menediyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
menetsem mi? (conditional first-person singular)
menetsen mi? (conditional second-person singular)
menetse mi? (conditional singular third-person)
menetsek mi? (conditional first-person plural)
menetseniz mi? (conditional plural second-person)
menetseler mi? (conditional plural third-person)
menetse miydim? (conditional first-person perfective singular)
menetse miydin? (conditional perfective second-person singular)
menetse miydi? (conditional perfective singular third-person)
menetse miydik? (conditional first-person perfective plural)
menetse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
menetseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
menetmekte (first-person progressive singular)
miyim? (first-person progressive singular)
menetmekte misin? (progressive second-person singular)
menetmekte mi? (progressive singular third-person)
menetmekte miyiz? (first-person plural progressive)
menetmekte misiniz? (plural progressive second-person)
menetmekteler mi? (plural progressive third-person)
menetmeli (first-person necessitative singular)
miyim? (first-person necessitative singular)
menetmeli misin? (necessitative second-person singular)
menetmeli mi? (necessitative singular third-person)
menetmeli miyiz? (first-person necessitative plural)
menetmeli misiniz? (necessitative plural second-person)
menetmeliler mi? (necessitative plural third-person)
menetmemek (infinitive negative)
menetmeyen (imperfective impersonal negative participle)
menetmemiş (impersonal negative participle perfective)
menetmeyecek (impersonal negative participle prospective)
menetmediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
menetmediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
menetmediği (negative non-prospective participle singular third-person)
menetmediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
menetmediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
menetmedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
menetmeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
menetmeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
menetmeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
menetmeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
menetmeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
menetmeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
menetmeme (negative noun-from-verb)
menetmeyiş (adverbial negative)
menetmem (aorist first-person indicative present singular)
menetmezsin (aorist indicative present second-person singular)
menetmez (aorist indicative present singular third-person)
menetmeyiz (aorist first-person indicative plural present)
menetmezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
menetmezler (aorist indicative plural present third-person)
menetmiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
menetmiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
menetmiyor (imperfective indicative present singular third-person)
menetmiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
menetmiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
menetmiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
menetmedim (first-person indicative past perfective singular)
menetmedin (indicative past perfective second-person singular)
menetmedi (indicative past perfective singular third-person)
menetmedik (first-person indicative past perfective plural)
menetmediniz (indicative past perfective plural second-person)
menetmediler (indicative past perfective plural third-person)
menetmiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
menetmiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
menetmiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
menetmiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
menetmiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
menetmiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
menetmeyeceğim (first-person future indicative singular)
menetmeyeceksin (future indicative second-person singular)
menetmeyecek (future indicative singular third-person)
menetmeyeceğiz (first-person future indicative plural)
menetmeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
menetmeyecekler (future indicative plural third-person)
menetmemişim (first-person inferential perfective singular)
menetmemişsin (inferential perfective second-person singular)
menetmemiş (inferential perfective singular third-person)
menetmemişiz (first-person inferential perfective plural)
menetmemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
menetmemişler (inferential perfective plural third-person)
menetmezmişim (aorist first-person inferential singular)
menetmezmişsin (aorist inferential second-person singular)
menetmezmiş (aorist inferential singular third-person)
menetmezmişiz (aorist first-person inferential plural)
menetmezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
menetmezlermiş (aorist inferential plural third-person)
menetmiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
menetmiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
menetmiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
menetmiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
menetmiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
menetmiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
menetmesem (conditional first-person singular)
menetmesen (conditional second-person singular)
menetmese (conditional singular third-person)
menetmesek (conditional first-person plural)
menetmeseniz (conditional plural second-person)
menetmeseler (conditional plural third-person)
menetmeseydim (conditional first-person perfective singular)
menetmeseydin (conditional perfective second-person singular)
menetmeseydi (conditional perfective singular third-person)
menetmeseydik (conditional first-person perfective plural)
menetmeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
menetmeseydiler (conditional perfective plural third-person)
menetmeyeyim (first-person optative singular)
menetmeyesin (optative second-person singular)
menetmeye (optative singular third-person)
menetmeyelim (first-person optative plural)
menetmeyesiniz (optative plural second-person)
menetmeyeler (optative plural third-person)
menetmemekteyim (first-person progressive singular)
menetmemektesin (progressive second-person singular)
menetmemekte (progressive singular third-person)
menetmemekteyiz (first-person plural progressive)
menetmemektesiniz (plural progressive second-person)
menetmemekteler (plural progressive third-person)
menetmemeliyim (first-person necessitative singular)
menetmemelisin (necessitative second-person singular)
menetmemeli (necessitative singular third-person)
menetmemeliyiz (first-person necessitative plural)
menetmemelisiniz (necessitative plural second-person)
menetmemeliler (necessitative plural third-person)
menetme (imperative second-person singular)
menetmesin (imperative singular third-person)
menetmeyin (imperative plural second-person)
or menetmeyiniz (imperative plural second-person)
menetmesinler (imperative plural third-person)
menetmez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
menetmez misin? (aorist indicative present second-person singular)
menetmez mi? (aorist indicative present singular third-person)
menetmez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
menetmez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
menetmezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
menetmiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
menetmiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
menetmiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
menetmiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
menetmiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
menetmiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
menetmedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
menetmedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
menetmedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
menetmedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
menetmediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
menetmediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
menetmiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
menetmiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
menetmiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
menetmiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
menetmiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
menetmiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
menetmeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
menetmeyecek misin? (future indicative second-person singular)
menetmeyecek mi? (future indicative singular third-person)
menetmeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
menetmeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
menetmeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
menetmemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
menetmemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
menetmemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
menetmemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
menetmemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
menetmemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
menetmez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
menetmez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
menetmez mimiş? (aorist inferential singular third-person)
menetmez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
menetmez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
menetmezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
menetmiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
menetmiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
menetmiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
menetmiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
menetmiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
menetmiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
menetmesem mi? (conditional first-person singular)
menetmesen mi? (conditional second-person singular)
menetmese mi? (conditional singular third-person)
menetmesek mi? (conditional first-person plural)
menetmeseniz mi? (conditional plural second-person)
menetmeseler mi? (conditional plural third-person)
menetmese miydim? (conditional first-person perfective singular)
menetmese miydin? (conditional perfective second-person singular)
menetmese miydi? (conditional perfective singular third-person)
menetmese miydik? (conditional first-person perfective plural)
menetmese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
menetmeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
menetmemekte miyim? (first-person progressive singular)
menetmemekte misin? (progressive second-person singular)
menetmemekte mi? (progressive singular third-person)
menetmemekte miyiz? (first-person plural progressive)
menetmemekte misiniz? (plural progressive second-person)
menetmemekteler mi? (plural progressive third-person)
menetmemeli miyim? (first-person necessitative singular)
menetmemeli misin? (necessitative second-person singular)
menetmemeli mi? (necessitative singular third-person)
menetmemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
menetmemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
menetmemeliler mi? (necessitative plural third-person)

Inherited from Ottoman Turkish منع ایتمك (menʿ itmek, etmek, “to prevent, to forbid”), equivalent to compound of men (“an act of forbidding, preventing”) + etmek (“to do, to make”).

com+

Mahkeme zanlıyı ülke dışına çıkmaktan menetti.

The court forbade the suspect from leaving the country.

Mahkeme zanlıya ülke dışına çıkmayı menetti.

(transitive, with dative or ablative) To forbid from, to prohibit, to disallow.

(transitive, with dative or ablative) To prevent from, to hinder.


zəng gəlmək

Haqqımızı yeyənlər də danışırlar haqdan,

2023, Epi (lyrics and music), “Mənim Qaqalarım [My Bros]”

(please add an English translation of this quotation)

Qaqalara zəng gəlir hər gün niyə bankdan?


önem vermek

head

önem vermek (third-person singular simple present önem verir)

önem verir (present singular third-person)
önem vermek (infinitive)
önem veren (imperfective impersonal participle)
önem vermiş (impersonal participle perfective)
önem verecek (impersonal participle prospective)
önem verdiğim (non-prospective participle personal)
önem verdiğin (non-prospective participle personal)
önem verdiği (non-prospective participle personal)
önem verdiğimiz (non-prospective participle personal)
önem verdiğiniz (non-prospective participle personal)
önem verdikleri (non-prospective participle personal)
önem vereceğim (participle personal prospective)
önem vereceğin (participle personal prospective)
önem vereceği (participle personal prospective)
önem vereceğimiz (participle personal prospective)
önem vereceğiniz (participle personal prospective)
önem verecekleri (participle personal prospective)
önem verme (noun-from-verb)
önem veriş (adverbial)
önem veririm (aorist first-person indicative present singular)
önem verirsin (aorist indicative present second-person singular)
önem verir (aorist indicative present singular third-person)
önem veririz (aorist first-person indicative plural present)
önem verirsiniz (aorist indicative plural present second-person)
önem verirler (aorist indicative plural present third-person)
önem veriyorum (first-person imperfective indicative present singular)
önem veriyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
önem veriyor (imperfective indicative present singular third-person)
önem veriyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
önem veriyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
önem veriyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
önem verdim (first-person indicative past perfective singular)
önem verdin (indicative past perfective second-person singular)
önem verdi (indicative past perfective singular third-person)
önem verdik (first-person indicative past perfective plural)
önem verdiniz (indicative past perfective plural second-person)
önem verdiler (indicative past perfective plural third-person)
önem veriyordum (first-person imperfective indicative past singular)
önem veriyordun (imperfective indicative past second-person singular)
önem veriyordu (imperfective indicative past singular third-person)
önem veriyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
önem veriyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
önem veriyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
or önem veriyordular (imperfective indicative past plural third-person)
önem vereceğim (first-person future indicative singular)
önem vereceksin (future indicative second-person singular)
önem verecek (future indicative singular third-person)
önem vereceğiz (first-person future indicative plural)
önem vereceksiniz (future indicative plural second-person)
önem verecekler (future indicative plural third-person)
önem vermişim (first-person inferential perfective singular)
önem vermişsin (inferential perfective second-person singular)
önem vermiş (inferential perfective singular third-person)
önem vermişiz (first-person inferential perfective plural)
önem vermişsiniz (inferential perfective plural second-person)
önem vermişler (inferential perfective plural third-person)
önem verirmişim (aorist first-person inferential singular)
önem verirmişsin (aorist inferential second-person singular)
önem verirmiş (aorist inferential singular third-person)
önem verirmişiz (aorist first-person inferential plural)
önem verirmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
önem verirlermiş (aorist inferential plural third-person)
or önem verirmişlar (aorist inferential plural third-person)
önem veriyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
önem veriyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
önem veriyormuş (imperfective inferential singular third-person)
önem veriyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
önem veriyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
önem veriyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
önem versem (conditional first-person singular)
önem versen (conditional second-person singular)
önem verse (conditional singular third-person)
önem versek (conditional first-person plural)
önem verseniz (conditional plural second-person)
önem verseler (conditional plural third-person)
önem verseydim (conditional first-person perfective singular)
önem verseydin (conditional perfective second-person singular)
önem verseydi (conditional perfective singular third-person)
önem verseydik (conditional first-person perfective plural)
önem verseydiniz (conditional perfective plural second-person)
önem verseydiler (conditional perfective plural third-person)
önem vereyim (first-person optative singular)
önem veresin (optative second-person singular)
önem vere (optative singular third-person)
önem verelim (first-person optative plural)
önem veresiniz (optative plural second-person)
önem vereler (optative plural third-person)
önem vermekteyim (first-person progressive singular)
önem vermektesin (progressive second-person singular)
önem vermekte (progressive singular third-person)
önem vermekteyiz (first-person plural progressive)
önem vermektesiniz (plural progressive second-person)
önem vermekteler (plural progressive third-person)
önem vermeliyim (first-person necessitative singular)
önem vermelisin (necessitative second-person singular)
önem vermeli (necessitative singular third-person)
önem vermeliyiz (first-person necessitative plural)
önem vermelisiniz (necessitative plural second-person)
önem vermeliler (necessitative plural third-person)
önem ver (imperative second-person singular)
önem versin (imperative singular third-person)
önem verin (imperative plural second-person)
önem versinler (imperative plural third-person)
önem verir miyim? (aorist first-person indicative present singular)
önem verir misin? (aorist indicative present second-person singular)
önem verir mi? (aorist indicative present singular third-person)
önem verir miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
önem verir misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
önem verirler mi? (aorist indicative plural present third-person)
önem veriyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
önem veriyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
önem veriyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
önem veriyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
önem veriyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
önem veriyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
önem verdim mi? (first-person indicative past perfective singular)
önem verdin mi? (indicative past perfective second-person singular)
önem verdi mi? (indicative past perfective singular third-person)
önem verdik mi? (first-person indicative past perfective plural)
önem verdiniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
önem verdiler mi? (indicative past perfective plural third-person)
önem veriyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
önem veriyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
önem veriyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
önem veriyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
önem veriyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
önem veriyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
önem verecek miyim? (first-person future indicative singular)
önem verecek misin? (future indicative second-person singular)
önem verecek mi? (future indicative singular third-person)
önem verecek miyiz? (first-person future indicative plural)
önem verecek misiniz? (future indicative plural second-person)
önem verecekler mi? (future indicative plural third-person)
önem vermiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
önem vermiş misin? (inferential perfective second-person singular)
önem vermiş mi? (inferential perfective singular third-person)
önem vermiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
önem vermiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
önem vermişler mi? (inferential perfective plural third-person)
önem verir miymişim? (aorist first-person inferential singular)
önem verir miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
önem verir miymiş? (aorist inferential singular third-person)
önem verir miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
önem verir miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
önem verirler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
önem veriyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
önem veriyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
önem veriyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
önem veriyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
önem veriyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
önem veriyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
önem versem mi? (conditional first-person singular)
önem versen mi? (conditional second-person singular)
önem verse mi? (conditional singular third-person)
önem versek mi? (conditional first-person plural)
önem verseniz mi? (conditional plural second-person)
önem verseler mi? (conditional plural third-person)
önem verse miydim? (conditional first-person perfective singular)
önem verse miydin? (conditional perfective second-person singular)
önem verse miydi? (conditional perfective singular third-person)
önem verse miydik? (conditional first-person perfective plural)
önem verse miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
önem verseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
önem vermekte miyim? (first-person progressive singular)
önem vermekte misin? (progressive second-person singular)
önem vermekte mi? (progressive singular third-person)
önem vermekte miyiz? (first-person plural progressive)
önem vermekte misiniz? (plural progressive second-person)
önem vermekteler mi? (plural progressive third-person)
önem vermeli miyim? (first-person necessitative singular)
önem vermeli misin? (necessitative second-person singular)
önem vermeli mi? (necessitative singular third-person)
önem vermeli miyiz? (first-person necessitative plural)
önem vermeli misiniz? (necessitative plural second-person)
önem vermeliler mi? (necessitative plural third-person)
önem vermemek (infinitive negative)
önem vermeyen (imperfective impersonal negative participle)
önem vermemiş (impersonal negative participle perfective)
önem vermeyecek (impersonal negative participle prospective)
önem vermediğim (first-person negative non-prospective participle singular)
önem vermediğin (negative non-prospective participle second-person singular)
önem vermediği (negative non-prospective participle singular third-person)
önem vermediğimiz (first-person negative non-prospective participle plural)
önem vermediğiniz (negative non-prospective participle plural second-person)
önem vermedikleri (negative non-prospective participle plural third-person)
önem vermeyeceğim (first-person negative participle prospective singular)
önem vermeyeceğin (negative participle prospective second-person singular)
önem vermeyeceği (negative participle prospective singular third-person)
önem vermeyeceğimiz (first-person negative participle plural prospective)
önem vermeyeceğiniz (negative participle plural prospective second-person)
önem vermeyecekleri (negative participle plural prospective third-person)
önem vermeme (negative noun-from-verb)
önem vermeyiş (adverbial negative)
önem vermem (aorist first-person indicative present singular)
önem vermezsin (aorist indicative present second-person singular)
önem vermez (aorist indicative present singular third-person)
önem vermeyiz (aorist first-person indicative plural present)
önem vermezsiniz (aorist indicative plural present second-person)
önem vermezler (aorist indicative plural present third-person)
önem vermiyorum (first-person imperfective indicative present singular)
önem vermiyorsun (imperfective indicative present second-person singular)
önem vermiyor (imperfective indicative present singular third-person)
önem vermiyoruz (first-person imperfective indicative plural present)
önem vermiyorsunuz (imperfective indicative plural present second-person)
önem vermiyorlar (imperfective indicative plural present third-person)
önem vermedim (first-person indicative past perfective singular)
önem vermedin (indicative past perfective second-person singular)
önem vermedi (indicative past perfective singular third-person)
önem vermedik (first-person indicative past perfective plural)
önem vermediniz (indicative past perfective plural second-person)
önem vermediler (indicative past perfective plural third-person)
önem vermiyordum (first-person imperfective indicative past singular)
önem vermiyordun (imperfective indicative past second-person singular)
önem vermiyordu (imperfective indicative past singular third-person)
önem vermiyorduk (first-person imperfective indicative past plural)
önem vermiyordunuz (imperfective indicative past plural second-person)
önem vermiyorlardı (imperfective indicative past plural third-person)
önem vermeyeceğim (first-person future indicative singular)
önem vermeyeceksin (future indicative second-person singular)
önem vermeyecek (future indicative singular third-person)
önem vermeyeceğiz (first-person future indicative plural)
önem vermeyeceksiniz (future indicative plural second-person)
önem vermeyecekler (future indicative plural third-person)
önem vermemişim (first-person inferential perfective singular)
önem vermemişsin (inferential perfective second-person singular)
önem vermemiş (inferential perfective singular third-person)
önem vermemişiz (first-person inferential perfective plural)
önem vermemişsiniz (inferential perfective plural second-person)
önem vermemişler (inferential perfective plural third-person)
önem vermezmişim (aorist first-person inferential singular)
önem vermezmişsin (aorist inferential second-person singular)
önem vermezmiş (aorist inferential singular third-person)
önem vermezmişiz (aorist first-person inferential plural)
önem vermezmişsiniz (aorist inferential plural second-person)
önem vermezlermiş (aorist inferential plural third-person)
önem vermiyormuşum (first-person imperfective inferential singular)
önem vermiyormuşsun (imperfective inferential second-person singular)
önem vermiyormuş (imperfective inferential singular third-person)
önem vermiyormuşuz (first-person imperfective inferential plural)
önem vermiyormuşsunuz (imperfective inferential plural second-person)
önem vermiyorlarmış (imperfective inferential plural third-person)
önem vermesem (conditional first-person singular)
önem vermesen (conditional second-person singular)
önem vermese (conditional singular third-person)
önem vermesek (conditional first-person plural)
önem vermeseniz (conditional plural second-person)
önem vermeseler (conditional plural third-person)
önem vermeseydim (conditional first-person perfective singular)
önem vermeseydin (conditional perfective second-person singular)
önem vermeseydi (conditional perfective singular third-person)
önem vermeseydik (conditional first-person perfective plural)
önem vermeseydiniz (conditional perfective plural second-person)
önem vermeseydiler (conditional perfective plural third-person)
önem vermeyeyim (first-person optative singular)
önem vermeyesin (optative second-person singular)
önem vermeye (optative singular third-person)
önem vermeyelim (first-person optative plural)
önem vermeyesiniz (optative plural second-person)
önem vermeyeler (optative plural third-person)
önem vermemekteyim (first-person progressive singular)
önem vermemektesin (progressive second-person singular)
önem vermemekte (progressive singular third-person)
önem vermemekteyiz (first-person plural progressive)
önem vermemektesiniz (plural progressive second-person)
önem vermemekteler (plural progressive third-person)
önem vermemeliyim (first-person necessitative singular)
önem vermemelisin (necessitative second-person singular)
önem vermemeli (necessitative singular third-person)
önem vermemeliyiz (first-person necessitative plural)
önem vermemelisiniz (necessitative plural second-person)
önem vermemeliler (necessitative plural third-person)
önem verme (imperative second-person singular)
önem vermesin (imperative singular third-person)
önem vermeyin (imperative plural second-person)
önem vermesinler (imperative plural third-person)
önem vermez miyim? (aorist first-person indicative present singular)
önem vermez misin? (aorist indicative present second-person singular)
önem vermez mi? (aorist indicative present singular third-person)
önem vermez miyiz? (aorist first-person indicative plural present)
önem vermez misiniz? (aorist indicative plural present second-person)
önem vermezler mi? (aorist indicative plural present third-person)
önem vermiyor muyum? (first-person imperfective indicative present singular)
önem vermiyor musun? (imperfective indicative present second-person singular)
önem vermiyor mu? (imperfective indicative present singular third-person)
önem vermiyor muyuz? (first-person imperfective indicative plural present)
önem vermiyor musunuz? (imperfective indicative plural present second-person)
önem vermiyorlar mı? (imperfective indicative plural present third-person)
önem vermedim mi? (first-person indicative past perfective singular)
önem vermedin mi? (indicative past perfective second-person singular)
önem vermedi mi? (indicative past perfective singular third-person)
önem vermedik mi? (first-person indicative past perfective plural)
önem vermediniz mi? (indicative past perfective plural second-person)
önem vermediler mi? (indicative past perfective plural third-person)
önem vermiyor muydum? (first-person imperfective indicative past singular)
önem vermiyor muydun? (imperfective indicative past second-person singular)
önem vermiyor muydu? (imperfective indicative past singular third-person)
önem vermiyor muyduk? (first-person imperfective indicative past plural)
önem vermiyor muydunuz? (imperfective indicative past plural second-person)
önem vermiyorlar mıydı? (imperfective indicative past plural third-person)
önem vermeyecek miyim? (first-person future indicative singular)
önem vermeyecek misin? (future indicative second-person singular)
önem vermeyecek mi? (future indicative singular third-person)
önem vermeyecek miyiz? (first-person future indicative plural)
önem vermeyecek misiniz? (future indicative plural second-person)
önem vermeyecekler mi? (future indicative plural third-person)
önem vermemiş miyim? (first-person inferential perfective singular)
önem vermemiş misin? (inferential perfective second-person singular)
önem vermemiş mi? (inferential perfective singular third-person)
önem vermemiş miyiz? (first-person inferential perfective plural)
önem vermemiş misiniz? (inferential perfective plural second-person)
önem vermemişler mi? (inferential perfective plural third-person)
önem vermez miymişim? (aorist first-person inferential singular)
önem vermez miymişsin? (aorist inferential second-person singular)
önem vermez miymiş? (aorist inferential singular third-person)
önem vermez miymişiz? (aorist first-person inferential plural)
önem vermez miymişsiniz? (aorist inferential plural second-person)
önem vermezler miymiş? (aorist inferential plural third-person)
önem vermiyor muymuşum? (first-person imperfective inferential singular)
önem vermiyor muymuşsun? (imperfective inferential second-person singular)
önem vermiyor muymuş? (imperfective inferential singular third-person)
önem vermiyor muymuşuz? (first-person imperfective inferential plural)
önem vermiyor muymuşsunuz? (imperfective inferential plural second-person)
önem vermiyorlar mıymış? (imperfective inferential plural third-person)
önem vermesem mi? (conditional first-person singular)
önem vermesen mi? (conditional second-person singular)
önem vermese mi? (conditional singular third-person)
önem vermesek mi? (conditional first-person plural)
önem vermeseniz mi? (conditional plural second-person)
önem vermeseler mi? (conditional plural third-person)
önem vermese miydim? (conditional first-person perfective singular)
önem vermese miydin? (conditional perfective second-person singular)
önem vermese miydi? (conditional perfective singular third-person)
önem vermese miydik? (conditional first-person perfective plural)
önem vermese miydiniz? (conditional perfective plural second-person)
önem vermeseler miydi? (conditional perfective plural third-person)
önem vermemekte miyim? (first-person progressive singular)
önem vermemekte misin? (progressive second-person singular)
önem vermemekte mi? (progressive singular third-person)
önem vermemekte miyiz? (first-person plural progressive)
önem vermemekte misiniz? (plural progressive second-person)
önem vermemekteler mi? (plural progressive third-person)
önem vermemeli miyim? (first-person necessitative singular)
önem vermemeli misin? (necessitative second-person singular)
önem vermemeli mi? (necessitative singular third-person)
önem vermemeli miyiz? (first-person necessitative plural)
önem vermemeli misiniz? (necessitative plural second-person)
önem vermemeliler mi? (necessitative plural third-person)

tr-conj-head

aorist in -<i class="Latn mention" lang="tr">V⁴r</i>

önem veriyorlardı (or önem veriyordular)

Compound of önem (“importance”) + vermek (“to give”), literally “to give importance”.

com+

Günümüzde gıda endüstrisi sağlığımıza zerre kadar önem vermiyor.

Today the food industry doesn't care about out health one bit.

Sanatçının önem verdiği tek şey mekânın geçmişiydi.

The only thing the artist set store by was the history of the place.

(intransitive, with dative) To care, to consider important or valuable, to place importance on, to set store by, to value.